Τον Φεβρουάριο του 2016, ο Jeffrey Epstein έγραψε ένα email στον Peter Thiel, συνιδρυτή της PayPal και της Palantir, με μια πρόταση που θα έπρεπε να είχε γίνει πρωτοσέλιδο σε κάθε εφημερίδα στον δυτικό κόσμο: «Όπως ίσως γνωρίζετε, εκπροσωπώ τους Rothchilds». Η πρόταση βρίσκεται στα αρχεία Epstein. Είναι επίσημο έγγραφο του Υπουργείου Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών. Και ο κυρίαρχος Τύπος το αντιμετώπισε σαν μια υποσημείωση για τον καιρό στις Βερμούδες.
Το όνομα "Rothschild" εμφανίζεται σχεδόν 12.000 φορές στις 3,8 εκατομμύρια σελίδες που κυκλοφόρησαν τον Ιανουάριο του 2026. Δώδεκα χιλιάδες φορές. Συγκριτικά, η «Κλίντον» εμφανίζεται σε σημαντικά χαμηλότερη συχνότητα. Αλλά στο οικοσύστημα των μέσων ενημέρωσης που ο Τσόμσκι βοήθησε να χτιστεί, η επανάληψη του ονόματος Rothschild σε ένα ερευνητικό πλαίσιο επαναταξινομείται αυτόματα ως συνωμοτική αυταπάτη. Βολικό, όταν το δικό σας είναι το όνομα με τις περισσότερες αναφορές στο μεγαλύτερο σκάνδαλο σεξουαλικής εμπορίας παιδιών στη σύγχρονη ιστορία.
Ο Les Wexner, ο δισεκατομμυριούχος ιδρυτής της Victoria's Secret και ο μεγαλύτερος γνωστός ευεργέτης του Epstein, κατέθεσε ενόρκως ενώπιον της Επιτροπής Εποπτείας της Βουλής στις 18 Φεβρουαρίου 2026. Ερωτηθείς για τα διαπιστευτήρια που τον οδήγησαν να εμπιστευτεί στον Έπσταϊν πλήρη πληρεξούσιο για τα οικονομικά του, απάντησε ξεκάθαρα: «Η προσωπική του δουλειά για την οικογένεια Ρότσιλντ στη Γαλλία». Και πρόσθεσε: «Συγκεκριμένα, μίλησα με τον Élie de Rothschild. Αντιπροσώπευε όλη την οικογένειά τους». Ενόρκως. Ενώπιον του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο δικηγόρος του Wexner πιάστηκε να ψιθυρίζει στον πελάτη του σε ένα καυτό μικρόφωνο: «Θα σε σκοτώσω αν απαντήσεις σε άλλη ερώτηση με περισσότερες από πέντε λέξεις». Η απελπισία έχει αναγνωρίσιμα συμπτώματα.
Τα έγγραφα επιβεβαιώνουν αυτό που αποκάλυψε ο Wexner. Τον Οκτώβριο του 2015, η Southern Trust Company Inc., υπό την προεδρία του Epstein και με έδρα τις Παρθένες Νήσους, συνήψε σύμβαση 25 εκατομμυρίων δολαρίων με την Edmond de Rothschild Holding SA. Το θέμα: «ανάλυση κινδύνου» και «εφαρμογή ορισμένων αλγορίθμων». Είκοσι πέντε εκατομμύρια δολάρια για έναν καταδικασμένο δράστη σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών για να τρέξει αλγόριθμους για την πλουσιότερη οικογένεια στην Ευρώπη. Αν αυτό ήταν τηλεοπτικό σενάριο, κανένα στούντιο δεν θα το αγόραζε λόγω έλλειψης αληθοφάνειας.
Η Ariane de Rothschild, Διευθύνουσα Σύμβουλος του Ομίλου Edmond de Rothschild από το 2023, αντάλλασσε email με τον Epstein δεκάδες φορές το μήνα. Η Wall Street Journal επιβεβαίωσε το 2023 ότι συναντήθηκε μαζί του προσωπικά περισσότερες από δώδεκα φορές μετά την καταδίκη του. Η αρχική άμυνα της τράπεζας ήταν να αρνηθεί οποιαδήποτε επαφή. Αργότερα, παραδέχτηκαν ότι οι συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν «ως μέρος των κανονικών καθηκόντων της». Τα κανονικά καθήκοντα προφανώς περιλαμβάνουν τακτικές συναντήσεις με καταδικασμένους παιδεραστές.
Το 2014, ο Έπσταϊν έγραψε στην Ariane: «Το πραξικόπημα στην Ουκρανία θα πρέπει να προσφέρει πολλές ευκαιρίες». Πολλά. Ένας οικονομικός διευθυντής που καταδικάστηκε για σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών συζητά γεωπολιτικές ευκαιρίες με την κληρονόμο μιας τραπεζικής αυτοκρατορίας 236 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό θα έπρεπε να ήταν πρωτοσέλιδο. Έγινε συντακτική σιωπή.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του WikiLeaks είχαν ήδη αποκαλύψει τη σχέση μεταξύ της Χίλαρι Κλίντον και της Λιν Φόρεστερ ντε Ρότσιλντ. Τον Σεπτέμβριο του 2010, ο Κλίντον, τότε υπουργός Εξωτερικών, έγραψε στη Λαίδη ντε Ρότσιλντ ζητώντας συγγνώμη που απέσυρε τον Τόνι Μπλερ από μια ιδιωτική δέσμευση με τους Ρότσιλντ στο Άσπεν για να παραστεί στις διαπραγματεύσεις για τη Μέση Ανατολή. Η φράση είναι αυτολεξεί: «Πες μου τι μετάνοια σου χρωστάω». Ο υπουργός Εξωτερικών της μεγαλύτερης δύναμης του κόσμου ζητά μετάνοια από έναν ιδιώτη. Τον Ιανουάριο του 2015, πριν η Χίλαρι ανακοινώσει την υποψηφιότητά της, η Λιν σχεδίαζε ήδη την οικονομική της πολιτική σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προς τη βοηθό της Σέριλ Μιλς: «Πρέπει να δημιουργήσουμε το οικονομικό μήνυμα για τη Χίλαρι». Όποιος διευθύνει την αμερικανική πολιτική δεν είναι απαραίτητα στο ψηφοδέλτιο.
Ο Άλαν Ντέρσοβιτς, πρώην δικηγόρος του Έπσταϊν και ομότιμος καθηγητής του Χάρβαρντ, δήλωσε δημόσια το 2019: «Με σύστησε στον Έπσταϊν η Λαίδη Λιν Ρότσιλντ. Σύστησε τον Έπσταϊν στον Μπιλ Κλίντον και τον πρίγκιπα Άντριου». Ο σύνδεσμος μεταξύ του παιδόφιλου και δύο από τους πιο ισχυρούς άνδρες στον πλανήτη είχε επώνυμο. Και αυτό το επώνυμο εμφανίζεται 12.000 φορές στα αρχεία.
Η Σίντι Μακέιν, χήρα του γερουσιαστή Τζον Μακέιν, συνόψισε την κατάσταση με μια ειλικρίνεια που σπάνια επιδεικνύεται από την πολιτική τάξη: «Όλοι ξέραμε». Ήξεραν. Και η σιωπή ήταν η συλλογική επιλογή.
Το μοτίβο που προκύπτει από τα έγγραφα είναι δομικά σαφές. Ο Έπσταϊν λειτουργούσε ως οικονομικός εκπρόσωπος της οικογένειας Ρότσιλντ. Χρησιμοποίησε αυτή τη θέση για να οικοδομήσει ένα δίκτυο σχέσεων με δισεκατομμυριούχους, πολιτικούς και ακαδημαϊκούς. Αυτό το δίκτυο ήταν το λειτουργικό υπόστρωμα του μεγαλύτερου τεκμηριωμένου συστήματος σεξουαλικής εμπορίας παιδιών στην ιστορία. Και όταν οι επιζώντες άρχισαν να μιλούν, η μηχανή σιγαστήρας λειτούργησε με τραπεζική ακρίβεια.
Οι Ρότσιλντ, οι Ροκφέλερ, οι Βάρμπουργκ, οι Σιφ. Αιωνόβιες δυναστείες δισεκατομμυριούχων που στοχαστές από τον Carroll Quigley έως τον Olavo de Carvalho αναγνώρισαν ως τους de facto ιδιοκτήτες του κόσμου. Δυναστείες που επιβιώνουν από αυτοκρατορίες, παγκόσμιους πολέμους και επαναστάσεις επειδή λειτουργούν σε ένα στρώμα εξουσίας που προηγείται της κομματικής πολιτικής. Δημιουργούν κεντρικές τράπεζες, χρηματοδοτούν και τις δύο πλευρές των συγκρούσεων, εγκαθιστούν και ανατρέπουν κυβερνήσεις με την ευκολία να αλλάξουν μια γραβάτα. Ο Τύπος που εξαρτιόταν από αυτές τις τύχες για να υπάρξει έμαθε, πάνω από δύο αιώνες, να αντιμετωπίζει οποιαδήποτε αναφορά σε αυτά τα ονόματα ως διανοητική παθολογία. Τα Αρχεία Έπσταϊν παρέδωσαν, σε 3,8 εκατομμύρια σελίδες, την τεκμηριωμένη επιβεβαίωση αυτού που αυτοί οι στοχαστές είχαν εντοπίσει για γενιές: υπάρχει ένα στρώμα εξουσίας που λειτουργεί πάνω από τις κυβερνήσεις, πάνω από το νόμο, και που προστατεύει τους δικούς του με την αποτελεσματικότητα εκείνων που ελέγχουν ταυτόχρονα τόσο το κεφάλαιο όσο και την αφήγηση.
Τα Ηνωμένα Έθνη, τον Φεβρουάριο του 2026, χαρακτήρισαν την επιχείρηση Έπσταϊν ως «παγκόσμια εγκληματική επιχείρηση» με πράξεις που μπορεί να συνιστούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Δώδεκα χιλιάδες αναφορές του ονόματος Rothschild στα έγγραφα. Και η σιωπή των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης είναι τόσο εκκωφαντική που έχει γίνει η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το σύστημα λειτουργεί ακριβώς όπως περιγράφεται.
Όποιος ελέγχει τα χρήματα ελέγχει την ιστορία. Όποιος ελέγχει την ιστορία ελέγχει τη σιωπή. Και η σιωπή, σε αυτή την περίπτωση, έχει 12.000 ονόματα.
==========
ΤΣΌΜΣΚΙ ΚΑΙ ΈΠΣΤΑΪΝ
Για περισσότερο από μισό αιώνα, ο Νόαμ Τσόμσκι υπηρέτησε ως το εμβληματικό συμβολικό περιουσιακό στοιχείο της παγκόσμιας μεταμοντέρνας αριστεράς: ένας καθηγητής μετατράπηκε σε εμπορικό σήμα, ένα όνομα μετατράπηκε σε σφραγίδα αγνότητας, μια υπογραφή μετατράπηκε σε πάσο ασφαλούς συμπεριφοράς. Γύρω του, διαμορφώθηκε μια μόνιμη υποδομή συγγραφής φαντασμάτων, μετάφρασης και προώθησης - ικανή να μετατρέψει τις διαλέξεις σε βιβλία, τα βιβλία σε δόγμα και το δόγμα σε ταυτόχρονο διεθνές κύρος. Το αποτέλεσμα ήταν ένα είδος κοσμικού ποντίφικα: μίλησε ο Τσόμσκι. η μηχανή αγιοποιήθηκε.
Ο Olavo de Carvalho (Βραζιλιάνος φιλόσοφος (1947–2022), ένας συντηρητικός συγγραφέας που απέκτησε μεγάλη επιρροή στο δεξιό πνευματικό περιβάλλον της Βραζιλίας και ήταν μακροχρόνιος επικριτής της αριστερής ακαδημαϊκής διασημότητας) αποτύπωσε τον μηχανισμό με ψυχρή ακρίβεια. Ο Τσόμσκι χύνει πρώτη ύλη. Η βιομηχανία κύρους παραδίδει το τελικό προϊόν.
Τον Ιανουάριο του 2026, τα Epstein Files εισήγαγαν το είδος της πραγματικότητας που συνήθως φιλτράρουν οι βιομηχανίες κύρους πριν φτάσουν στο κοινό: τα έγγραφα. Περισσότερα από 3.800 μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που αφορούσαν τον Τσόμσκι εμφανίστηκαν και το υλικό σκιαγραφεί ένα μοτίβο εγγύτητας που διαλύει κάθε αγιογραφία.
Ο Τσόμσκι φαίνεται να έχει πετάξει επανειλημμένα με το Lolita Express. Έμεινε στις κατοικίες του Έπσταϊν στο Μανχάταν και το Παρίσι. Εξέφρασε επανειλημμένο ενδιαφέρον να επισκεφτεί το Little St. James. Η σύζυγός του Βαλέρια, Βραζιλιάνα μεταφράστρια, αναφέρθηκε στον Έπσταϊν ως πολύ αγαπημένο φίλο. Ο Έπσταϊν έκανε τουλάχιστον είκοσι οικονομικές μεταφορές σε κεφάλαια για τα εγγόνια του Τσόμσκι. Τα παιδιά του Τσόμσκι φέρεται να επαναστάτησαν όταν ανακάλυψαν ότι ο πατέρας τους προσπάθησε να διορίσει το δεξί χέρι του Έπσταϊν στο διοικητικό συμβούλιο του οικογενειακού καταπιστεύματος. Μια αχρονολόγητη επιστολή που αποδίδεται στον Τσόμσκι περιγράφει τον Έπσταϊν ως πολύτιμο φίλο και αντιμετωπίζει την τακτική επαφή ως πολύτιμη εμπειρία.
Αυτή η ακολουθία παράγει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα: μετακινεί τη σχέση από τη σφαίρα της σύμπτωσης στη σφαίρα του κύκλου. Διασημότητες διασταυρώνονται. Το Circles είναι πειστικό.
Όταν η Wall Street Journal αντιμετώπισε τον Τσόμσκι, η απάντηση αποκάλυψε το είδος του προνομίου που το έργο του πάντα ισχυριζόταν ότι αμφισβητούσε: δεν είναι δική σου δουλειά – κανενός. Ο άνθρωπος που έχτισε μια καριέρα απαιτώντας θεσμική διαφάνεια απάντησε με αριστοκρατική ιδιωτικότητα, το καθολικό επιχείρημα εκείνων που έχουν αρκετή φήμη για να αποφύγουν να εξηγήσουν τον εαυτό τους.
Το πιο αποκαλυπτικό κομμάτι εμφανίζεται τον Φεβρουάριο του 2019. Η Miami Herald είχε ήδη εντοπίσει περισσότερες από εξήντα γυναίκες με ισχυρισμούς κακοποίησης που αφορούσαν τον Έπσταϊν. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Έπσταϊν προσέγγισε τον Τσόμσκι για καθοδήγηση σχετικά με την αντιμετώπιση του Τύπου. Ο καθηγητής επέστρεψε ένα σενάριο περιορισμού: αγνοήστε το. Αντιμετωπίστε το ηθικό κλίμα ως υστερία. Υπονοήστε ότι οποιαδήποτε δημόσια απάντηση θα πυροδοτούσε ένα κύμα επιθέσεων - μερικές, υπονόησε, από άτομα που αναζητούν την προσοχή και απίθανους κατήγορους. Η κεντρική γραμμή, όπως αναφέρει η The Telegraph, αποκρυσταλλώνει την αντιστροφή: η υστερία για την κακοποίηση των γυναικών υποτίθεται ότι είχε φτάσει στο σημείο όπου ακόμη και η αμφισβήτηση μιας κατηγορίας έγινε έγκλημα χειρότερο από τον φόνο. Ο συγγραφέας του Manufacturing Consent, στην πράξη, προσφέρει συμβουλές διαχείρισης κρίσεων σε έναν διακινητή ανηλίκων.
Μια γκροτέσκα λεπτομέρεια κλείνει τον κύκλο. Όταν κάποιος δημοσίευσε ένα ανώνυμο άρθρο στο διαδίκτυο υπερασπιζόμενος τον Έπσταϊν (κείμενο που φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, να έχει φυτευτεί), ο Τσόμσκι απάντησε με ενθουσιασμό, αποκαλώντας το ισχυρό και πειστικό, ενώ συνέστησε και πάλι τη στρατηγική της διαγραφής και συμβούλεψε τον Έπσταϊν να αποφύγει να προσελκύσει την προσοχή των μέσων ενημέρωσης.
Η αντίθεση με τον Norman Finkelstein είναι μοναδική. Το 2015, όταν κάποιος προσπάθησε να τον συνδέσει με τον Έπσταϊν, ο Φίνκελσταϊν απάντησε αποκαλώντας τον Έπσταϊν παιδόφιλο και απαιτώντας τη θανατική ποινή. Ένας ακαδημαϊκός με ένα κλάσμα του συμβολικού αναστήματος του Τσόμσκι έκανε τη βασική χειρονομία που θα έκανε κάθε άτομο με λειτουργική ηθική πυξίδα: ονόμασε το πράγμα με το όνομά του.
Ο Olavo είχε προβλέψει τη διάγνωση. Αποκάλεσε τον Τσόμσκι ένα τέρας ψεύδους ικανό να προσφέρει απολογητική για το καθεστώς του Πολ Ποτ στο αποκορύφωμα της σφαγής δύο εκατομμυρίων αμάχων και κατέγραψε τον ψυχολογικό κανόνα που εξηγεί ολόκληρο το κόλπο: οι πιο κυνικοί και βάναυσοι βρίσκουν ευκολότερο να φορέσουν τον μανδύα της ηθικής εξουσίας.
Η Βαλέρια προσπάθησε να αμβλύνει τον αντίκτυπο με μια θέση καλής πίστης: Ο Έπσταϊν, πρότεινε, έχτισε μια χειραγωγική αφήγηση που ο Νόαμ αποδέχτηκε. Συνορεύει με την κωμωδία. Ο ιδρυτής μιας θεωρίας για τη χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης φέρεται να έπεσε αιχμάλωτος στην αφήγηση ενός χρηματοδότη που καταδικάστηκε για σεξουαλικά εγκλήματα κατά ανηλίκων.
Η χρονολογία, ωστόσο, συνθλίβει το άλλοθι. Η Miami Herald δημοσίευσε την έρευνά της τον Νοέμβριο του 2018. Το email του Φεβρουαρίου 2019 ανήκει ήδη σε έναν κόσμο στον οποίο τα θύματα υπάρχουν, έχουν βρεθεί και έχουν πρόσωπα.
Το έργο του Τσόμσκι περιστρέφεται γύρω από έναν μόνο άξονα: η εξουσία διαφθείρει τη γλώσσα και η διεφθαρμένη γλώσσα καλύπτει τα εγκλήματα της εξουσίας.
Τελικά, αυτός ακριβώς είναι ο μηχανισμός που έπαιξε. Η γλώσσα χρησίμευσε για να αμβλύνει τη φρίκη γύρω από έναν φίλο με επιρροή. Ο ηθικός σχετικισμός, που επαναλαμβάνεται για δεκαετίες ως διανοητική εκλέπτυνση, εμφανίστηκε ως πρακτικό εργαλείο για να διατηρηθεί η αύρα ανέπαφη και η φήμη θωρακισμένη.
Ο Olavo είχε δίκιο για άλλη μια φορά. Ο Έπσταϊν ήταν το σήμα.
Και όποιος εξακολουθεί να το αντιμετωπίζει αυτό ως ατύχημα μπορεί να έχει διαβάσει τον Τσόμσκι αρκετό καιρό για να ξεμάθει πώς να αναγνωρίζει πραγματικούς ανθρώπους.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου