ΓΡΙΦΟΣ--ΤΥΦΩΝ

 

ΕργΔημΕργ 

Εθεσα τίς προάλλες εναν γρίφο <<τί βρίσκεται στο κέντρο του τριγώνου που επεσήμανα;>

Δεν ξέρω, φοβάμαι πως κάτι τέτοια είτε τα προσπερνάει το σεβαστόν αναγνωστικόν κοινόν, είτε τα αγνοεί, επειδή δεν τα κατανοεί· βλέπετε, με τον μικρό (αλλά σημαντικώτατο) ,δεν ασχολήθηκε κανείς!

Τέλος πάντων.

Η λύση του γρίφου

Κι αφού σημειώσω την περιοχή του κέντρου του τριγώνου,…

…θα σας ανοίξω το λυσάρι: ξεκινάτε το διάβασμα από εδώ.

Εντάξει, η Μυθολογία μας λέει πως ο Τυφών μπορεί να βρίσκεται καί κάτω από την Αίτνα. Κατ’ εμέ, όμως, το κατ’ εξοχήν μέρος όπου θάφτηκε, δηλαδή το κατ’ εξοχήν Τυφώνειον (διότι μπορεί να θάφτηκε το τέρας, αλλά δεν χάθηκαν οι πιστοί του – άρα, ύπαρξη «προσκυνήματος») βρίσκεται στα νότια παράλια της σημερινής Τουρκίας, στην Κιλικία. Μέσα στον κόκκινο κύκλο. (Κι όχι ακριβώς εκεί, που υποδεικνύει η Αρχαιολογία.)

Γιατί το λέω αυτό; Διότι, κάνοντας μετρήσεις επί χάρτου, βρήκα γεωμετρικές σχέσεις, που υποδεικνύουν πως αυτό το σημείο ήταν «κόμβος», που οδηγούσε σε άλλα -μέχρι στιγμής- δύο Τυφώνεια. Καί όχι, τέτοια δεν είναι καμμία από τις κορυφές του τριγώνου αυτού. (Αθήνα / Άγκυρα-Χαττούσα / Ιερά Σόλυμα – «συμπτωματικώς» καί κατά σειράν δύο πάλαι ποτέ εστίες των Κρονίων Πελασγών, καί μία τρίτη, ενεργή ακόμη σήμερα.)

Μόνο που δεν θα σας πω πού ακριβώς βρίσκονται αυτά (καί γάρ, τα Μαθηματικά δεν ψεύδονται), διότι δεν θέλω να πλακώσουν «ερευνητές» (καί) πράκτορες, καί να χαθούν σημαντικώτατα τεκμήρια κάποιων προϊστορικών εποχών.

[Επίσης, γλυτώνω τους ηλίθιους από τις συνέπειες της περιέργειάς τους. Το να σκαλίζεις αρχαιότητες, δεν είναι πάντα ανώδυνη εκδρομή.]

Εσείς, τώρα, από την όλη ιστορία συγκρατήστε τα εξής:

• Ο Τυφών υπήρξε ο πλέον επικίνδυνος αντίπαλος του Διός.
• Ακόμη σήμερα υπάρχουν συνειδητοποιημένοι (καί μή) πιστοί του καί πιστές του.

[Πχ κάποιες εξωχώριες ηλίθιες, «φεμινίστριες» μαθές, που στο -τέως- Τουΐττερ εξέφρασαν την επιθυμία τα παιδιά να μεγαλώνουν όχι σε μήτρα, αλλά σε εκκολαπτήρα. Ναί, οκέϋ, μόνο που τέτοια παιδιά δεν θα έχουν «αυρικό πεδίο». Θνησιγενή καί φιλάσθενα θα είναι, πιθανώτατα καί στείρα.]

• Οι αρχαίοι λαοί (πχ Αιγύπτιοι) ταύτιζαν τον Τυφώνα με το απόλυτο κακό, που έρχεται από τη Δύση.
• Το όνομα «Τυφών» (Τυφωεύς) δεν μοιάζει γιά Ελληνικό. Αντιθέτως, στα Κινέζικα βγάζει καί παραβγάζει νόημα: Τ’άϊ Φούνγκ! Ήτοι, «μεγάλος άνεμος».

[Να φτάσανε κάποτε οι μακρυνοί μας πρόγονοι μέχρι τους Κινέζους; Να είδαν μετεωρολογικό φαινόμενο τυφώνα – που στην Ελλάδα είναι ανύπαρκτο; Ποιός να ξέρει!…]

Τώρα, τί ακριβώς έγινε στους παμπάλαιους καιρούς εκείνους; Ουδείς γνωρίζει.

Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου ο Τυφών καί η σύζυγός του Έχιδνα αντιπροσωπεύουν μιά εποχή υψηλού τεχνολογικού πολιτισμού, αν καί πρίν από τους Άτλαντες. Γιά την ακρίβεια, αυτός ο πολιτισμός είναι ο αμέσως προηγούμενος της γνωστής μας Ατλαντίδας, ο οποίος παρομοίως καταστράφηκε εντελώς, κι άρχισαν όλα πάλι απ’ την αρχή.

Αιτία; ο άκρατος εγωϊσμός βεβαίως-βεβαίως, καί η έλλειψη κάθε ηθικού φραγμού. Πάντα αυτή είναι η αιτία, μην ψάχνετε παραπέρα!

Πάρτε, όμως, καί το τελευταίο έτοιμο συμπέρασμα: όσα χρόνια κι αν περάσουν, ακόμη καί χιλιετίες, πάντα υπάρχουν συνειδητοποιημένοι ή ασυνείδητοι «νοσταλγοί» τέτοιων εποχών, που βαδίζουν επάνω στα βήματα των πάλαι ποτέ καθαρμάτων εκείνων. Ευτυχώς, όμως, επειδή κολλάνε σαν στρείδια επάνω σε πολύ συγκεκριμένες «τελετουργίες» (πχ ναοδομία σε συγκεκριμένα σημεία «ιερής γεωμετρίας, κτλ κτλ), μας είναι εύκολο να τους ανιχνεύουμε.

Καί να τους αποφεύγουμε, ή να τους εξουδετερώνουμε.

ΤΕΛΟΣ

Υγ 1: Κάποιος αρχαίος συγγραφέας έγραψε πως στο «Άδυτο των Αδύτων», στον ναό «του Σολομώντος», όταν μπούκαραν οι Ρωμαίοι, βρήκαν μιά κεφαλή γαϊδάρου… κι ένα χρηματοκιβώτιο! (Αυτό γιά το χρηματοκιβώτιο, δεν θυμάμαι αν το έγραψε ο ίδιος με τη γαϊδουροκεφάλα, ή άλλος.) Κι έτρεχε ο Φλάβιος Ιώσηπος να τ’ αναιρέσει αυτά, ως συκοφαντίες!

Έχουμε πεί τί συμβολίζει η κεφαλή του γαϊδάρου (καί του λαγού) : το μόριο του αδρενοχρωμίου. (Ήδη ξέρετε περί τίνος πρόκειται, να μην επεκταθούμε.) Αλλά καί τον ίδιο τον Τυφώνα!!!

Συνεπώς, τώρα βγάζουν κάποιο νέο… παλιό νόημα:

• Τόσο ο γάϊδαρος (σύμβολο) των Ντέμο(ν)κρατζ στις ηπαπάρα.
• Όσο καί το ότι ο Χριστός καβάλλησε γάϊδαρο την Κυριακή των Βαΐων. (Πατούσε από κάτω τον Τυφώνα, δηλαδή.)
• Όσο κι ο ίδιος ο Τυφών!

Παναπεί, «μεγάλος άνεμος»… τυφώνας… αν κι όχι απαραίτητα στην πραγματικότητα, αλλά στα μυαλά των «πιστών» του. Μαστουρώνουν εξαπανέκαθεν με αδρενοχρώμιο, καί οι ηθικοί φραγμοί πάνε περίπατο – με συνέπεια τη διάπραξη κάθε αίσχους.

Υγ 2: Μπορεί ο σχετικός μύθος να πήρε αφορμή από την Κίρκη καί τους γουρουνοποιημένους συντρόφους του Οδυσσέα· αλλά, στην κλασική ταινία της Ντίσνεϋ «Πινόκιο» ( = Πευκομάτης = κωνάριον / «τρίτο μάτι» / συνείδηση)…

[Ο «κατασκευαστής» του Πινόκιο είναι ο Ιαπετός, υιός του Ουρανού καί αδερφός του Κρόνου. Το συγκεκριμένο παραμύθι έχει κατακλέψει ιδέες από ήδη υπάρχουσες Μυθολογίες διαφόρων λαών. Πχ στην κυριολεξία (θρασείς) «ξύλινοι άνθρωποι», τους οποίους μίσησαν οι θεοί καί τους κατέστρεψαν (κάτι σαν τα δικά μας «ψηλά τον αμανέ» γένη – χρυσό, αργυρό, κτλ), περιγράφονται επί λέξει στη Μυθολογία των Μάγιας, στα ιερά τους κείμενα Πόπολ Βού καί Τσιλάμ Μπαλάμ.]

…υπάρχει μία φοβερή σκηνή, όπου παραβατικά αγόρια (καί μόνον) μαζεύονται με υποσχέσεις σ’ ένα …νησί, κάνουν ό,τι γουστάρουν…

…αλλά σε κάποια φάση μεταμορφώνονται σε γαϊδούρια και τους αφαιρούνται τα ρούχα. (Σαν ένδειξη ότι δεν ξαναγυρίζουν πιά στον κόσμο των πραγματικών ανθρώπων.)

Σας θυμίζει τίποτε η όλη ιστορία; Η νοηματοδότηση της λέξης «νησί», ξέρω ‘γώ;

Αλήθεια, βρέθηκε κανένας γάϊδαρος (έστω καί σε ζωγραφιά) στο νησί του Επστάϊν;

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων