Η μυστική ιστορία του 120 Broadway Ο ουρανοξύστης της Νέας Υόρκης που χρηματοδότησε τρεις επαναστάσεις

 

Η έκθεση™️ Duke

Πώς μια ομιλία στο Κάτω Μανχάταν συνέδεσε την Επανάσταση των Μπολσεβίκων, το New Deal και την άνοδο του Τρίτου Ράιχ - και τι μας λέει η λίστα των ενοικιαστών για την εξουσία στον εικοστό αιώνα

Οι Δίδυμοι Πύργοι (Boaz και Jachin) στο 120 Broadway βρίσκονται μεταξύ του Πεύκου (όπως στον λατρευτικό θεό, Άττη) και του Κέδρου(όπως στο φοινικικό σπίτι, το Λεβάντε ή τον Λίβανο).

Το 1915, ο στρατηγός T. Coleman du Pont ολοκλήρωσε ένα τεράστιο νέο κτίριο γραφείων στο τετράγωνο που οριοθετείται από το Broadway και την Pine Street στο Κάτω Μανχάταν. Το Equitable Office Building - τριάντα τέσσερις όροφοι, που καταλαμβάνουν ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο - αντικατέστησε μια προηγούμενη κατασκευή που καταστράφηκε από πυρκαγιά. Η Equitable Life Assurance Company επέστρεψε στις παλιές της εγκαταστάσεις. Τραπεζίτες, δικηγόροι, σιδηροδρομικοί και βιομήχανοι γέμισαν τους επάνω ορόφους. Στον τριακοστό τέταρτο όροφο καθόταν το Bankers Club, μια ιδιωτική τραπεζαρία όπου η οικονομική τάξη της Νέας Υόρκης διεξήγαγε διεθνή πολιτική κατά τη διάρκεια του γεύματος.

Η διεύθυνση ήταν 120 Broadway.

 

Ο ιστορικός Antony C. Sutton πέρασε δεκαετίες δουλεύοντας μέσα από κυβερνητικά αρχεία, μαρτυρίες του Κογκρέσου, δεκαδικά αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και εταιρικά αρχεία. Σε τρεις τόμους - Wall Street and the Bolshevik Revolution (1974), Wall Street and FDR (1975) και Wall Street and the Rise of Hitler (1976) - ο Sutton εντόπισε ένα μοτίβο τόσο συνεπές που θα μπορούσε να είχε σχηματίσει ολόκληρη την αποδεικτική ραχοκοκαλιά της έρευνάς του χωρίς να απομακρυνθεί από αυτή τη μοναδική διεύθυνση. Οι διευθυντές, τα εταιρικά συμβούλια, οι ροές κεφαλαίων: έδειχναν συνεχώς πίσω στο 120 Broadway.

Σήμερα, το 120 Broadway ανήκει στον Larry Silverstein, τον ίδιο τύπο που ήταν ο πολύ ασφαλισμένος ιδιοκτήτης του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στις 9/11.

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

 

Η λίστα μισθωτών ως χάρτης ισχύος

Το 1917, το κτίριο στέγαζε τα κεντρικά γραφεία της Νο 2 Περιφέρειας του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συστήματος - της περιφέρειας της Νέας Υόρκης, μακράν της πιο σημαντικής στο σύστημα. Από τους εννέα διευθυντές στο διοικητικό συμβούλιο της Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης, τέσσερις διατηρούσαν γραφεία στο 120 Broadway. Δύο από αυτούς τους τέσσερις διευθυντές κάθισαν ταυτόχρονα στο διοικητικό συμβούλιο της American International Corporation. Η ίδια η AIC κατείχε γραφεία στο κτίριο, όπως και η Guaranty Securities, αρκετές θυγατρικές της Westinghouse και η MacGregor Grant Company (ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ για τα ρωσο-ασιατικά συμφέροντα, που χρηματοδοτείται από την Guaranty Trust).

Ο Λούντβιχ Μάρτενς, που διορίστηκε από τη σοβιετική κυβέρνηση ως ο πρώτος εκπρόσωπός της στις Ηνωμένες Πολιτείες και επικεφαλής του Σοβιετικού Γραφείου, εργάστηκε το 1917 ως αντιπρόεδρος της Weinberg & Posner — επίσης στο 120 Broadway.

Ο Sutton έθεσε ευθέως την ερώτηση:

«Είναι ατύχημα αυτή η συγκέντρωση; Έχει κάποια σημασία η γεωγραφική γειτνίαση;»

Η απάντησή του απαιτούσε από τον αναγνώστη να εγκαταλείψει εντελώς το πολιτικό φάσμα αριστεράς-δεξιάς.

 

Η Αμερικανική Διεθνής Εταιρεία και η Μπολσεβίκικη Επανάσταση

Η American International Corporation οργανώθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1915, από τα συμφέροντα της JP Morgan, με σημαντική συμμετοχή από την National City Bank του Stillman και τον όμιλο Rockefeller. Το καταστατικό της την εξουσιοδοτούσε να συμμετέχει σε κάθε είδους επιχείρηση, εκτός από τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Ο Frank Vanderlip, πρόεδρος της National City Bank, περιέγραψε στα απομνημονεύματά του τον ενθουσιασμό που προκάλεσε το εγχείρημα στη Wall Street. Ο Γουίλιαμ Ροκφέλερ προσπάθησε να εγγραφεί για πέντε εκατομμύρια δολάρια σε κοινές μετοχές. Ο Ogden Armour, αφού άκουσε το γήπεδο σιωπηλά, δέσμευσε μισό εκατομμύριο δολάρια και μια θέση στο διοικητικό συμβούλιο χωρίς να κάνει ούτε μια ερώτηση.

 

Μέχρι το 1917, το AIC λειτουργούσε σε σημαντική κλίμακα στη Ρωσία, την Κίνα, την Ιαπωνία, την Αργεντινή, τη Βραζιλία, την Αυστραλία και δώδεκα άλλες χώρες. Τέσσερις διευθυντές της AIC - Saunders, Stone, Wiggin και Woodward - είτε υπηρέτησαν είτε αργότερα εντάχθηκαν στο διοικητικό συμβούλιο της Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης. Ο William Boyce Thompson, διευθυντής της FRB της Νέας Υόρκης, συνεισέφερε ένα εκατομμύριο δολάρια από τα προσωπικά του κεφάλαια στην υπόθεση των Μπολσεβίκων και παρενέβη προσωπικά στον Βρετανό πρωθυπουργό David Lloyd George για λογαριασμό της επαναστατικής κυβέρνησης.

 

Μέσα σε λίγες εβδομάδες από την κατάληψη της εξουσίας τον Νοέμβριο του 1917 - πολύ πριν ακόμη και ένα κλάσμα της ρωσικής επικράτειας πέσει υπό σοβιετικό έλεγχο - το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ζήτησε από τον εκτελεστικό γραμματέα της AIC William Franklin Sands την αξιολόγησή του. Ο Σαντς εξέφρασε ισχυρή υποστήριξη για το νέο καθεστώς. Ένα ξεχωριστό υπόμνημα από τον συνεργάτη του Μόργκαν, Ντουάιτ Μόροου, που εστάλη απευθείας στον Λόιντ Τζορτζ, προέτρεπε επίσης την υποστήριξη των μπολσεβίκικων δυνάμεων.

 

Ο William Lawrence Saunders, πρόεδρος της Ingersoll-Rand, διευθυντής της American International Corporation και αντιπρόεδρος της Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης - όλοι στο 120 Broadway - έγραψε στον Πρόεδρο Woodrow Wilson στις 17 Οκτωβρίου 1918, δηλώνοντας ότι «συμπαθεί τη σοβιετική μορφή διακυβέρνησης». Αρνήθηκε οποιοδήποτε εμπορικό κίνητρο, επιμένοντας ότι «δεν προετοιμαζόταν τώρα να πάρει το εμπόριο του κόσμου μετά τον πόλεμο».

Ο Sutton τεκμηρίωσε αυτή τη δήλωση από τα αρχεία της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Το γράμμα υπάρχει. Ο άνθρωπος που το υπέγραψε κατείχε τρεις θέσεις τεράστιας εξουσίας και και οι τρεις οργανισμοί λειτουργούσαν από το ίδιο κτίριο.

 

Η Guaranty Trust Company - μια θυγατρική της JP Morgan της οποίας οι διευθυντές αλληλεπικαλύπτονταν σε μεγάλο βαθμό με εκείνους τόσο της AIC όσο και της Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης - χρησίμευσε ως κύριο χρηματοοικονομικό όχημα για αυτές τις δραστηριότητες. Το Guaranty Trust υποστήριξε τον Ludwig Martens και το Σοβιετικό Γραφείο του. υπηρέτησε ως ο πρώτος σοβιετικός φορολογικός πράκτορας στις Ηνωμένες Πολιτείες. έλαβε τις πρώτες αποστολές σοβιετικού χρυσού που έφτασαν σε αμερικανικό έδαφος. και βοήθησε στην οργάνωση της Ruskombank, της πρώτης σοβιετικής διεθνούς τράπεζας. Ένας αντιπρόεδρος της Guaranty Trust εγκαταστάθηκε ως πρώτος αντιπρόεδρος της Ruskombank υπεύθυνος για τις ξένες επιχειρήσεις. Ο άνθρωπος που συνδιηύθυνε τη γερμανική τράπεζα που συμμετείχε στις ίδιες συμφωνίες, ο Emil Wittenberg, κάθισε στο διοικητικό συμβούλιο της Ruskombank μαζί με τον Max May της Guaranty Trust. Αυτές οι συναλλαγές συνέβησαν σε άμεση παραβίαση των απαγορεύσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ κατά της επέκτασης πίστωσης στη Σοβιετική Ένωση - μια πολιτική που παρέμεινε σε ισχύ μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων του Ρούσβελτ το 1933.

 

Η επιχειρησιακή λογική ήταν απλή. Μια κρατική οικονομία εξαλείφει τον ανταγωνισμό της αγοράς από το σχεδιασμό. Οι τραπεζίτες που εγκατέστησαν ένα συγκεντρωτικό αυταρχικό καθεστώς στη Ρωσία δημιούργησαν, στο πλαίσιο του Sutton, μια ενιαία κρατική εταιρεία με την οποία θα συναλλάσσονταν με τους όρους της επιλογής τους - αποκλείοντας μικρότερους ανταγωνιστές και Ευρωπαίους αντιπάλους που δεν είχαν συγκρίσιμη πολιτική πρόσβαση.

Μια μικρή αλλά αποκαλυπτική λεπτομέρεια εμφανίζεται στην εταιρική γενεαλογία του ίδιου του κτιρίου. Ο ταμίας του γραφείου της Equitable Life στο Βερολίνο - της εταιρείας που έδωσε το όνομά της στο 120 Broadway - ήταν ο William Schacht, πατέρας του Hjalmar Horace Greeley Schacht, του ανθρώπου που αργότερα υπηρέτησε ως προσωπικός τραπεζίτης του Χίτλερ και οικονομικός αρχιτέκτονας του επανεξοπλισμού του Τρίτου Ράιχ. Πριν ενταχθεί στον ναζιστικό σκοπό, ο νεότερος Schacht υπηρέτησε σε ένα Συμβούλιο Εργατών και Στρατιωτών - ένα σοβιέτ - στο προάστιο Zehlendorf του Βερολίνου. Η διασύνδεση μεταξύ του Equitable Building και της οικογένειας Schacht αντιπροσωπεύει ένα νήμα που ο Sutton εντόπισε και στους τρεις τόμους: τις ίδιες οικονομικές οικογένειες, τα ίδια κτίρια, τα ίδια διακρατικά δίκτυα — που λειτουργούν πέρα από ιδεολογικά όρια που το κοινό υπέθετε ότι ήταν αδιαπέραστα.

Ο FDR, το σχέδιο Swope και ο εταιρικός σοσιαλισμός

Ο δεύτερος τόμος του Sutton εντοπίζει την ίδια διεύθυνση στη δεκαετία του 1920. Ο Franklin Delano Roosevelt, μετά την επίθεση πολιομυελίτιδας το 1921, διατήρησε το γραφείο του στο 120 Broadway ως αντιπρόεδρος της Fidelity and Deposit Company. Ο βιογράφος Frank Freidel κατέγραψε γιατί: το κτίριο είχε μόνο ένα μικρό σκαλοπάτι πάνω από το πεζοδρόμιο. Ο Ρούσβελτ μπορούσε να το διαχειριστεί μόνος του, διατηρώντας τη δημόσια εικόνα της σωματικής δύναμης που είχε μεγάλη σημασία για αυτόν. Οι μεγάλες σκάλες στο δικηγορικό του γραφείο στο 52 της Wall Street ήταν εκτός συζήτησης.

 

Μέσα στο Equitable Office Building, ο Ρούσβελτ εργάστηκε σε ένα περιβάλλον όπου οι άνδρες είχαν ήδη διατυπώσει το πλαίσιο που θα γινόταν το σήμα κατατεθέν του εγχώριου προγράμματος. Το γραφείο του Bernard Baruch καταλάμβανε χώρο στο 120 Broadway. Ο Χιου Τζόνσον, αργότερα διαχειριστής της Εθνικής Διοίκησης Ανάκαμψης, υπηρέτησε ως βοηθός ερευνητής του Μπαρούχ στην ίδια διεύθυνση. Τα εκτελεστικά γραφεία της General Electric ήταν στο κτίριο και ήταν ο πρόεδρος της GE Gerard Swope που συνέταξε το σχέδιο που έγινε το θεμέλιο του New Deal του Roosevelt.

 

Ο Χέρμπερτ Χούβερ, γράφοντας στα απομνημονεύματά του, προσδιόρισε την προέλευση ξεκάθαρα: «Μεταξύ των πρώιμων φασιστικών μέτρων του Ρούσβελτ ήταν ο Εθνικός Νόμος για την Ανάκαμψη της Βιομηχανίας (NRA) της 16ης Ιουνίου 1933. Η προέλευση αυτού του σχήματος αξίζει να επαναληφθεί. Αυτές οι ιδέες προτάθηκαν για πρώτη φορά από τον Gerard Swope της General Electric Company . . . Μετά από αυτό, υιοθετήθηκαν από το Εμπορικό Επιμελητήριο των Ηνωμένων Πολιτειών».

Το σχέδιο Swope επέτρεψε στις μεγαλύτερες βιομηχανικές εταιρείες να γράψουν τους δικούς τους νομικά δεσμευτικούς κανονισμούς, ελέγχους τιμών και όρια παραγωγής - παρακάμπτοντας τους αντιμονοπωλιακούς νόμους υπό τη σημαία της εθνικής ανάκαμψης. Η NRA επισημοποίησε αυτή τη ρύθμιση σε ομοσπονδιακό νόμο. Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, χωρίς εκπροσώπηση στο τραπέζι σύνταξης, βρέθηκαν να δεσμεύονται από κανόνες που είχαν γράψει οι μεγαλύτεροι ανταγωνιστές τους. Ο γερουσιαστής Τζέιμς Α. Ριντ του Μιζούρι, ένας πρώιμος υποστηρικτής του Ρούσβελτ που απογοητεύτηκε, επιτέθηκε στο πρόγραμμα στη Γερουσία ως «τυραννικό» μέτρο «που οδηγεί στον δεσποτισμό» και κατηγόρησε τον Ρούσβελτ ότι ήταν «μισθωτός για τους οικονομικούς βασιλόφρονες» στη Wall Street. Ο Ριντ πρόσθεσε ότι η οικογένεια Ρούσβελτ κατατάσσεται μεταξύ των μεγαλύτερων μετόχων της General Electric. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την NRA ως αντισυνταγματική το 1935 - αλλά μέχρι τότε είχε δημιουργηθεί το προηγούμενο για την επιβεβλημένη από την κυβέρνηση καρτέλ και οι άνθρωποι που το σχεδίασαν είχαν δείξει τι θα μπορούσε να επιτευχθεί από ένα μόνο κτίριο γραφείων.

Η συμβατική αφήγηση πλαισιώνει το New Deal ως μια λαϊκιστική αποστολή διάσωσης. Το ντοκιμαντέρ του Sutton δείχνει μια αναδιάρθρωση της αμερικανικής οικονομίας από πάνω προς τα κάτω, που συντάχθηκε από εταιρικά στελέχη στο 120 Broadway και επιβλήθηκε από μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση της οποίας ο πρόεδρος είχε κρατήσει το γραφείο του λίγα βήματα μακριά από τους άνδρες που σχεδίασαν το πρόγραμμα.

 

Η General Electric, η AEG και η χρηματοδότηση του Τρίτου Ράιχ

Ο τρίτος τόμος του Sutton ακολουθεί το νήμα της General Electric στη Γερμανία. Η GE διατήρησε μια μακροχρόνια σχέση με την Allgemeine Elektricitäts Gesellschaft (AEG), τον γερμανικό γίγαντα ηλεκτρικής ενέργειας. Ο Owen D. Young και ο Gerard Swope της GE συμμετείχαν στα διοικητικά συμβούλια που διαπραγματεύτηκαν το Σχέδιο Dawes (1923) και το Σχέδιο Young (1928) - πλαίσια αποζημιώσεων που αναδιάρθρωσαν το γερμανικό χρέος και, στη διαδικασία, διοχέτευσαν αμερικανικά κεφάλαια στη γερμανική βιομηχανία.

 

Αυτές οι ίδιες συμφωνίες αποζημιώσεων παρήγαγαν τις οικονομικές συνθήκες που εκμεταλλεύτηκαν οι προπαγανδιστές του Αδόλφου Χίτλερ για να οικοδομήσουν πολιτική υποστήριξη. Το Vereinigte Stahlwerke (Γερμανικό Τραστ Χάλυβα), που οργανώθηκε το 1926 από τον τραπεζίτη της Wall Street Clarence Dillon με πρωτογενή χρηματοδότηση μέσω του Fritz Thyssen, παρήγαγε πάνω από το πενήντα τοις εκατό του χυτοσιδήρου της ναζιστικής Γερμανίας, πάνω από το σαράντα τοις εκατό της γενικής πλάκας και το τριάντα πέντε τοις εκατό των εκρηκτικών του.

Ο χρηματοπιστωτικός μηχανισμός λειτουργούσε μέσω της International General Electric (I.G.E.), η οποία, από το 1915 και μετά, λειτουργούσε από το 120 Broadway ως βραχίονας ξένων επενδύσεων, κατασκευής και πωλήσεων της μητρικής εταιρείας. Η I.G.E. κατείχε μερίδιο είκοσι πέντε έως τριάντα τοις εκατό στην AEG, δίνοντάς της τέσσερις διευθυντές στο διοικητικό συμβούλιο της γερμανικής εταιρείας, συν έναν επιπλέον διευθυντή στην Osram, τον κατασκευαστή ηλεκτρικών λαμπτήρων. 391-395 του Στρατοδικείου της Νυρεμβέργης με ημερομηνία 2 Μαρτίου 1933, από τη γερμανική General Electric προς την Delbrück Schickler Bank στο Βερολίνο, με οδηγίες να κατατεθούν 60.000 μάρκα του Ράιχ στον λογαριασμό "Nationale Treuhand" (Εθνική Κηδεμονία) που διαχειρίζονταν οι Hjalmar Schacht και Rudolf Hess. Αυτό το ταμείο χρηματοδότησε την κατάληψη της εξουσίας από τον Χίτλερ στις εκλογές του Μαρτίου του 1933.

 

Η I.G. Farben (τώρα γνωστή ως Bayer, ιδιοκτήτρια της Monsanto) συνεισέφερε το 30% του συνολικού ταμείου της Nationale Treuhand, καθιστώντας το χημικό καρτέλ τον μεγαλύτερο εγχώριο οικονομικό υποστηρικτή της ναζιστικής κατάληψης. Ο γερουσιαστής Homer T. Bone συνόψισε τη σχέση για την Επιτροπή Στρατιωτικών Υποθέσεων της Γερουσίας το 1943: «Η Farben ήταν ο Χίτλερ και ο Χίτλερ ήταν η Farben». Το καρτέλ είχε δημιουργηθεί το 1925-26 όταν ο οργανωτής ιδιοφυΐας Hermann Schmitz - με οικονομική βοήθεια της Wall Street - συγχώνευσε έξι γιγάντιες γερμανικές χημικές εταιρείες στη μεγαλύτερη επιχείρηση παραγωγής χημικών στη γη. Μέχρι τις παραμονές του πολέμου, η IG Farben παρήγαγε το εκατό τοις εκατό του συνθετικού καουτσούκ της ναζιστικής Γερμανίας, το εκατό τοις εκατό της μεθανόλης, το ενενήντα πέντε τοις εκατό των δηλητηριωδών αερίων της και το σαράντα έξι τοις εκατό της βενζίνης υψηλών οκτανίων. Η Farben κατασκεύαζε επίσης το αέριο Zyklon-B που χρησιμοποιήθηκε στα στρατόπεδα εξόντωσης.

Η αμερικανική θυγατρική του καρτέλ, American IG Chemical Corporation, διατηρούσε ένα διοικητικό συμβούλιο που διαβαζόταν ως κατάλογος των κλειδαριών Wall Street-Ναζί. Η National City Company ανέλαβε τριάντα εκατομμύρια δολάρια σε μετατρέψιμα ομόλογα για τη θυγατρική το 1929. Ο Hermann Schmitz υπηρέτησε ως πρόεδρος - ο ίδιος Schmitz που προήδρευσε της I.G. Farben στη Γερμανία και κάθισε στο διοικητικό συμβούλιο της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών. Ο Max Ilgner, ο οποίος διηύθυνε το γραφείο κατασκοπείας και πληροφοριών NW7 της Farben στο Βερολίνο, κατείχε μια θέση. Ο Fritz ter Meer, που αργότερα καταδικάστηκε στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα πολέμου που αφορούσαν τη χρήση εργασίας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, κράτησε ένα άλλο. Οι Αμερικανοί σκηνοθέτες περιελάμβαναν τον Edsel Ford της Ford Motor Company. Walter Teagle, διευθυντής τόσο της Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης όσο και της Standard Oil του New Jersey. Charles E. Mitchell, διευθυντής τόσο της Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης όσο και της National City Bank. και W.H. von Rath, διευθυντής της γερμανικής General Electric (AEG).

Ο Paul Warburg κατέλαβε την πιο αποκαλυπτική δομικά θέση στο αμερικανικό διοικητικό συμβούλιο της IG. Ο αδελφός του Max Warburg, ο τραπεζίτης του Αμβούργου, είχε βοηθήσει στη χρηματοδότηση της μεταφοράς του Λένιν μέσω της Γερμανίας το 1917 και αργότερα υπηρέτησε ως σύμβουλος του Hjalmar Schacht στη Reichsbank. Ο Paul Warburg είχε σχεδιάσει το ίδιο το Ομοσπονδιακό Αποθεματικό Σύστημα, υπηρέτησε ως το πρώτο μέλος του και από τη θέση του στην Τράπεζα του Μανχάταν και του Kuhn, ο Loeb & Co. έλεγχε τη Διεθνή Τράπεζα Αποδοχής - το όχημα μέσω του οποίου λειτουργούσε ένα εικονικό μονοπώλιο της τραπεζικής αποδοχής των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Ο Warburg διηύθυνε επίσης το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων και το Carl Schurz Memorial Foundation, μια οργάνωση προπαγάνδας που ιδρύθηκε το 1930 και διένειμε επίσημη λογοτεχνία του Χίτλερ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Μάρτιο του 1933, η οικογένεια Warburg χρησιμοποίησε τον έλεγχό της στην Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή και την επιρροή της στην B'nai B'rith για να καταστείλει το αμερικανοεβραϊκό μποϊκοτάζ της ναζιστικής Γερμανίας - εκδίδοντας μια επίσημη κοινή δήλωση που συμβούλευε ότι «δεν πρέπει να ενθαρρυνθεί κανένα αμερικανικό μποϊκοτάζ κατά της Γερμανίας» και συμβουλεύοντας ότι «δεν πρέπει να πραγματοποιηθούν περαιτέρω μαζικές συγκεντρώσεις ή παρόμοιες μορφές αναταραχής». Οι μεγαλύτερες αμερικανοεβραϊκές οργανώσεις θωράκισαν έτσι το τραπεζικό δίκτυο Harriman-Bush και τη συνεργασία του με τη Farben την αποφασιστική στιγμή της εδραίωσης του Χίτλερ.

Αρκετοί διευθυντές της AEG συμμετείχαν ταυτόχρονα στο διοικητικό συμβούλιο της I.G. Farben, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου της AEG Hermann Bucher. Η αλληλένδετη διεύθυνση σήμαινε ότι τα κεφάλαια που ρέουν μέσω της μητρικής εταιρείας 120 Broadway της AEG και μέσω της θυγατρικής της Farben στη Wall Street συνέκλιναν στον ίδιο πολιτικό λογαριασμό στο Βερολίνο. Ο Sutton σημείωσε τον δομικό παραλληλισμό: ο Walter Rathenau, διευθύνων σύμβουλος της AEG μέχρι τη δολοφονία του το 1922, είχε συντάξει το «Σχέδιο Rathenau» για τη γερμανική βιομηχανική αναδιοργάνωση - ένα πρόγραμμα που είχε μια εντυπωσιακή ομοιότητα με το Σχέδιο Swope που έγινε μέρος του New Deal του Roosevelt. Οι αρχιτέκτονες των κρατικά διαχειριζόμενων οικονομιών τόσο στη Γερμανία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες έπαιρναν μισθούς από την ίδια εταιρική οικογένεια.

Ο αγωγός χρηματοδότησης διήρκεσε μέσω πρόσθετων οντοτήτων συνδεδεμένων στο ίδιο δίκτυο. Η Union Banking Corporation, που ιδρύθηκε το 1924 στο 39 Broadway από τους W. Averell Harriman και George Herbert Walker, λειτούργησε ως τραπεζικό γραφείο της Νέας Υόρκης για τον Fritz Thyssen, τον Γερμανό βιομήχανο που αργότερα δημοσίευσε το I Paid Hitler, αναγνωρίζοντας τον ρόλο του ως ο κύριος πρώιμος χρηματοδότης του Ναζιστικού Κόμματος. Ο Πρέσκοτ Μπους, γαμπρός του Γουόκερ και διευθύνων σύμβουλος της Brown Brothers Harriman, υπηρέτησε ως διευθυντής της Union Banking μαζί με τον Χάριμαν και πολλά στελέχη των Ναζί.

 

Στις 20 Οκτωβρίου 1942 - δέκα μήνες μετά το Περλ Χάρμπορ, ενώ οι αμερικανικές δυνάμεις προετοίμαζαν την πρώτη τους επίθεση εναντίον των ναζιστικών στρατιωτικών θέσεων - η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατέλαβε την Union Banking Corporation βάσει του νόμου περί συναλλαγών με τον εχθρό. Ο Θεματοφύλακας Αλλοδαπής Περιουσίας υπέγραψε το Διάταγμα Κατοχύρωσης Νο 248, κατάσχοντας όλο το μετοχικό κεφάλαιο. Μέσα σε λίγες μέρες, δύο θυγατρικές της UBC, η Holland-American Trading Corporation και η Seamless Steel Equipment Corporation, κατασχέθηκαν επίσης. Τον επόμενο μήνα, τα συμφέροντα των Ναζί στην Σιλεσιανή-Αμερικανική Εταιρεία - που διαχειρίζονταν επί μακρόν οι Χάριμαν, Μπους και Γουόκερ - είχαν την ίδια μοίρα.

Οι New York Times δημοσίευσαν ένα άρθρο πέντε παραγράφων στις 16 Δεκεμβρίου 1944, στο οποίο μια μόνο πρόταση σημείωνε: «Η Union Banking Corporation, 39 Broadway, New York, έχει λάβει την εξουσία να αλλάξει την κύρια έδρα της σε 120 Broadway». Οι Times παρέλειψαν δύο γεγονότα: ότι η κυβέρνηση είχε κατασχέσει την Union Banking για συναλλαγές με τον εχθρό και ότι το 120 Broadway ήταν η διεύθυνση του Θεματοφύλακα Αλλοδαπής Περιουσίας της κυβέρνησης. Η ναζιστική τραπεζική επιχείρηση κυριολεκτικά μετακόμισε στο κτίριο που είχε στεγάσει τη χρηματοδότηση των Μπολσεβίκων δύο δεκαετίες νωρίτερα.

Οι άνθρωποι που διηύθυναν αυτές τις επιχειρήσεις θεωρούσαν τον πολιτικό χαρακτήρα του ναζιστικού καθεστώτος ως άσχετο με την επιχειρηματική πρόταση. Ένα στρατιωτικοποιημένο εταιρικό κράτος που συνέτριψε τα εργατικά συνδικάτα και πρόσφερε μαζικά, εγγυημένα από το κράτος συμβόλαια για επανεξοπλισμό αντιπροσώπευε μια άλλη αιχμάλωτη αγορά - δομημένη στις ίδιες γραμμές με το σοβιετικό μοντέλο, με διαφορετική ιδεολογική ετικέτα.

Η General Electric κατέλαβε γραφεία στο 120 Broadway. Οι διευθυντές της εταιρείας συνδέθηκαν με την Μπολσεβίκικη Επανάσταση μέσω της AIC και της Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης, με το New Deal μέσω του Σχεδίου Swope και της NRA και με την άνοδο του Τρίτου Ράιχ μέσω της AEG και των επιτροπών αποζημιώσεων. Ο Sutton παρατήρησε ότι «η General Electric επωφελήθηκε αδρά από τον μπολσεβικισμό, από τον σοσιαλισμό του New Deal του Roosevelt και από τον εθνικοσοσιαλισμό στη Γερμανία του Χίτλερ».

 

Η Επιχειρηματική Πλοκή και η Λέσχη Τραπεζιτών

Το Bankers Club στον τριακοστό τέταρτο όροφο του 120 Broadway φιλοξένησε μια συνάντηση του 1926 που ο Sutton συνέδεσε με την υπόθεση Butler - ένα επεισόδιο που οι ιστορικοί του mainstream έχουν απορρίψει και ο Sutton αντιμετώπισε με πολύ μεγαλύτερη σοβαρότητα.

Τον Νοέμβριο του 1934, ο υποστράτηγος Smedley Darlington Butler, αξιωματικός του Σώματος Πεζοναυτών που παρασημοφορήθηκε δύο φορές με το Μετάλλιο Τιμής του Κογκρέσου, κατέθεσε ενώπιον της Επιτροπής McCormack-Dickstein που ερευνούσε ανατρεπτικές δραστηριότητες. Ο Μπάτλερ δήλωσε ότι μια ομάδα πλούσιων βιομηχάνων τον είχε προσεγγίσει για να ηγηθεί ενός ιδιωτικού στρατού πεντακοσίων χιλιάδων βετεράνων για να ανατρέψει την κυβέρνηση Ρούσβελτ και να εγκαταστήσει μια φασιστική δικτατορία. Οι New York Times δημοσίευσαν την ιστορία στο πρωτοσέλιδό τους στις 21 Νοεμβρίου 1934, αναφέροντας ότι «η JP Morgan & Co. καθώς και η Murphy & Co. ήταν πίσω από τη συνωμοσία».

 

Η τελική έκθεση της επιτροπής επιβεβαίωσε τους βασικούς ισχυρισμούς του Μπάτλερ: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι προσπάθειες συζητήθηκαν, σχεδιάστηκαν και θα μπορούσαν να είχαν τεθεί σε εκτέλεση όταν και εάν οι οικονομικοί υποστηρικτές το έκριναν σκόπιμο». Η επιτροπή δήλωσε επίσης ότι «ήταν σε θέση να επαληθεύσει όλες τις σχετικές δηλώσεις του στρατηγού Μπάτλερ».

 

Τότε η ιστορία εξαφανίστηκε. Το Κογκρέσο κατέστειλε τμήματα της κατάθεσης. Ο Τύπος το έριξε. Ο Sutton επεσήμανε την καταστολή των αρχείων, την αποτυχία να κληθούν επώνυμοι μάρτυρες και την ταχύτητα με την οποία τα μέσα ενημέρωσης έθαψαν την ιστορία ως ενδείξεις ότι ο Μπάτλερ είπε την αλήθεια για άνδρες των οποίων η εμβέλεια εκτεινόταν πέρα από την προθυμία οποιασδήποτε επιτροπής να δράσει.

Οι χρηματοδότες που κατονομάστηκαν σε σχέση με τη συνωμοσία λειτουργούσαν από το ίδιο δίκτυο γραφείων και αιθουσών συνεδριάσεων που είχαν εγγυηθεί την Μπολσεβίκικη Επανάσταση και συνέταξαν το New Deal. Το Bankers Club, όπου φέρεται να έγιναν οι πρώτες συναντήσεις, βρισκόταν στον τελευταίο όροφο του 120 Broadway.

 

Το κάθετο χάσμα

Ο Sutton δεν εργάστηκε σε πλήρη απομόνωση. Ο Carroll Quigley, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Georgetown, είχε εντοπίσει το ίδιο μοτίβο μέσα από το κατεστημένο, γράφοντας στο Tragedy and Hope (1966) ότι η εταιρεία Morgan είχε αποφασίσει, περισσότερα από πενήντα χρόνια νωρίτερα, να «διεισδύσει στα αριστερά πολιτικά κινήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες». Ο Quigley πρόσθεσε, «Αυτό ήταν σχετικά εύκολο να γίνει, καθώς αυτές οι ομάδες λιμοκτονούσαν για κεφάλαια και ανυπομονούσαν να φτάσουν οι άνθρωποι σε μια φωνή. Η Wall Street προμήθευε και τα δύο». Ο Σάτον προχώρησε την παρατήρηση παραπέρα. Η εταιρεία Morgan διείσδυσε όχι μόνο στην εγχώρια αριστερά, όπως τεκμηρίωσε ο Quigley, αλλά και στην ξένη αριστερά - το κίνημα των Μπολσεβίκων και την Τρίτη Διεθνή. Και μέσω συμμαχικών οικονομικών συμφερόντων, ιδιαίτερα της οικογένειας Ροκφέλερ και της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης, αυτό το ίδιο δίκτυο άσκησε επίμονη επιρροή στις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Το τυπικό εγχειρίδιο πλαισιώνει τον εικοστό αιώνα ως μια σύγκρουση μεταξύ καπιταλισμού, κομμουνισμού και φασισμού - τρία ιδεολογικά συστήματα κλειδωμένα σε θανάσιμη σύγκρουση. Τα οικονομικά αρχεία λένε μια διαφορετική ιστορία. Οι ίδιες τράπεζες, οι ίδιοι διευθυντές, τα ίδια εταιρικά συμβούλια που χρηματοδότησαν τη σοβιετική εκβιομηχάνιση συνέταξαν επίσης το New Deal και διοχέτευσαν κεφάλαια στη ναζιστική πολεμική μηχανή. Λειτουργούσαν από διασυνδεδεμένα γραφεία μέσα σε ένα κτίριο. Οι ιδεολογικές ετικέτες άλλαξαν. Οι μεταφορές μετρητών δεν το έκαναν.

Το συμπέρασμα του Sutton - που εκφράζεται σε τρεις τόμους και αρκετές εκατοντάδες υποσημειώσεις που προέρχονται από αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, απομαγνητοφωνήσεις της Νυρεμβέργης και ακροάσεις του Κογκρέσου - προσδιόρισε το καθοριστικό πολιτικό χάσμα όχι ως αριστερά εναντίον δεξιάς, αλλά ως κάθετο: μια μικρή, διασυνδεδεμένη οικονομική τάξη που ασκεί έλεγχο σε πληθυσμούς που πίστευαν ότι επέλεγαν μεταξύ ανταγωνιστικών συστημάτων. Σε αυτή την ανάγνωση, το φάσμα αριστερά-δεξιά λειτουργεί ως απόσπαση της προσοχής. Κρατά το κοινό να διαφωνεί για την ιδεολογία, ενώ τα ίδια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα χρηματοδοτούν και τις δύο πλευρές μιας δεδομένης σύγκρουσης, αποσπώντας κέρδη ανεξάρτητα από το ποια φατρία διεκδικεί τη νίκη.

Αυτή η δυναμική δεν τελείωσε με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, το κοινό απορρόφησε καταστροφικές απώλειες, ενώ οι θεσμοί που επιτάχυναν την κατάρρευση χρησιμοποίησαν την πολιτική τους πρόσβαση για να εξασφαλίσουν διασώσεις που χρηματοδοτήθηκαν από τους φορολογούμενους - και ανέκαμψαν. Η αρχιτεκτονική που περιέγραψε ο Sutton στο 120 Broadway δεν είχε αλλάξει στον ουσιαστικό της χαρακτήρα. Είχε γίνει μόνο πιο εξελιγμένο στις μεθόδους του και πιο αδιαφανές στα θεσμικά του στρώματα.

Η συγκέντρωση στο 120 Broadway κάνει την παλαιότερη αρχιτεκτονική ορατή με τρόπο που οι μεταγενέστερες ρυθμίσεις αποκρύπτουν. Όταν η λίστα ενοικιαστών ενός κτιρίου περιλαμβάνει την Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης, την American International Corporation, τα εκτελεστικά γραφεία της General Electric, το γραφείο ενός μελλοντικού προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, τον πρώτο σοβιετικό εκπρόσωπο στην Αμερική και τη Λέσχη Τραπεζιτών όπου οι βιομήχανοι συζητούσαν την αντικατάσταση του ίδιου προέδρου με έναν στρατιωτικό δικτάτορα - όλα κατά την ίδια ιστορική περίοδο - η σύμπτωση ξεπερνά το οριακό της σημείο.Ο Kris Millegan, εκδότης του μεταγενέστερου έργου του Sutton για την κοινωνία Skull and Bones του Yale, περιέγραψε τη συνάντηση με τον Sutton στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν το Διαδίκτυο είχε μόλις φτάσει και οι πληροφορίες σχετικά με αυτές τις συνδέσεις παρέμεναν διάσπαρτες σε κυβερνητικά αρχεία και εξαντλημένα βιβλία. «Ήταν απλώς ένας παίκτης στο παιχνίδι που πρέπει να παιχτεί», έγραψε ο Millegan, «αλλά έπαιξε πολύ καλά τον ρόλο του. Έκανε τη διαφορά».

Ο ίδιος ο Sutton πρόσφερε την πιο απλή περίληψη της έρευνάς του: «Η επανάσταση καταγράφεται πάντα ως ένα αυθόρμητο γεγονός από τους πολιτικά ή οικονομικά στερημένους ενάντια σε ένα αυταρχικό κράτος. Ποτέ στα δυτικά σχολικά βιβλία δεν θα βρείτε την απόδειξη ότι οι επαναστάσεις χρειάζονται χρηματοδότηση και η πηγή της χρηματοδότησης σε πολλές περιπτώσεις εντοπίζεται στη Wall Street».

Αν θέλουμε να καταλάβουμε πώς εκτυλίσσεται πραγματικά η παγκόσμια ιστορία, η μέθοδος του Sutton ορίζει μια συγκεκριμένη πειθαρχία: εντοπίστε τα χρήματα και κοιτάξτε τις διευθύνσεις των ανθρώπων που γράφουν τις επιταγές.

Για μισό αιώνα, η διεύθυνση για τις πιο σημαντικές αποφάσεις στη σύγχρονη ιστορία ήταν το 120 Broadway.

 

---

Πηγές: Antony C. Sutton, The Wall Street Trilogy (Global Alliance Publications, 2018); Kris Millegan, ed., Fleshing Out Skull & Bones (TrineDay, 2003); Αρχεία έρευνας της Γερουσίας και της Βουλής των ΗΠΑ που αναφέρονται στις τελικές σημειώσεις του Sutton. Frank Freidel, Franklin D. Roosevelt: The Ordeal (Little, Brown, 1954); Χέρμπερτ Χούβερ, Τα απομνημονεύματα του Χέρμπερτ Χούβερ: Η Μεγάλη Ύφεση, 1929–1941 (Macmillan, 1952).

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων