·Η Ψυχή της Αργεντινής και η Ελληνική «Υπνοβασία»: Μια Σύγκριση Πέρα από τις Γραμμές του Γηπέδου

 Ξανακανουμε την Ελλαδα Υπερηφανη

·Η Ψυχή της Αργεντινής και η Ελληνική «Υπνοβασία»: Μια Σύγκριση Πέρα από τις Γραμμές του Γηπέδου

Το ποδόσφαιρο δεν είναι ποτέ απλώς ένα παιχνίδι, είναι ο καθρέφτης της ψυχοσύνθεσης ενός λαού.

Ο συγκλονιστικός ημιτελικός του Μουντιάλ, όπου η Αργεντινή ανέτρεψε το σκορ απέναντι στην Αγγλία στα τελευταία λεπτά, αποτελεί την τέλεια μικρογραφία της αργεντίνικης κοινωνίας.

Όταν χάνεις στο 55’ αλλά αρνείσαι να αποδεχθείς την ήττα, ισοφαρίζοντας στο 85’ και παίρνοντας τη νίκη στο 90+2’, αποδεικνύεις ότι στο τέλος νικάει αυτός που έχει ψυχή.

Αυτή η αγωνιστική συμπεριφορά δεν γεννήθηκε τυχαία στο χορτάρι. Σφυρηλατήθηκε στους δρόμους του Μπουένος Άιρες, μέσα από το συλλογικό τραύμα της χρεοκοπίας του 2001 και τις εξαντλητικές ρυθμίσεις του ΔΝΤ. Η Αργεντινή ανέπτυξε την κουλτούρα του «Aguante» , που σημαίνει αντέχω, κρατάω γερά.

Το Aguante, όμως, για έναν Αργεντινό δεν είναι παθητική υπομονή ή βουβή ανεκτικότητα. Είναι μια ενεργητική, σχεδόν επιθετική στάση ζωής. Σημαίνει ότι η αντοχή στα δύσκολα αποτελεί τίτλο τιμής και περηφάνιας.

Σημαίνει ότι όταν η ομάδα σου χάνει, εσύ τραγουδάς ακόμα πιο δυνατά στην κερκίδα για να γυρίσεις το παιχνίδι.

Στην κοινωνική πραγματικότητα, αυτή η νοοτροπία μεταφράστηκε σε άμεση, συλλογική οργάνωση από τα κάτω (λαϊκές συνελεύσεις, ανταλλακτική οικονομία) και σε μετωπική σύγκρουση με τις ελίτ που επέβαλαν συνθήκες οικονομικής ασφυξίας. Για τους Αργεντινούς, το να «παραδώσεις τα όπλα» και να αποδεχθείς μοιρολατρικά τη μοίρα σου θεωρείται η έσχατη ξεφτίλα.

Στον αντίποδα βρίσκεται η ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων δεκαπέντε ετών. Η Ελλάδα επέλεξε έναν εντελώς διαφορετικό, βουβό δρόμο διαχείρισης της δικής της κρίσης, μετατρέποντας τη δική της «αντοχή» σε παθητική ανοχή και συμβιβασμό.

Η χώρα διολίσθησε σε μια ιδιότυπη «αποικία χρέους». Ξεκινώντας το 2010 με χρέος 299 δισ. €, η ελληνική κοινωνία μάτωσε πληρώνοντας 315 δισ. € για τόκους και χρεολύσια μέσα σε 16 χρόνια, μόνο και μόνο για να καταλήξει σήμερα να χρωστάει 360 δισ. €.

Αντί, όμως, να μετατρέψει αυτό το αδιέξοδο σε καύσιμο για δομική ανατροπή, η Ελλάδα επέλεξε την «υπνοβασία». Προπληρώνει 43 δισ. € στους δανειστές της την ώρα που οι εγχώριες επενδύσεις κατακρημνίζονται στο 0,8%, αποδεχόμενη μοιρολατρικά τη μοίρα της «φυλακής του χρέους» με αντάλλαγμα μια ψευδαίσθηση ευρωπαϊκής κανονικότητας.

Η πιο οδυνηρή πτυχή αυτής της παραίτησης αντανακλάται στη στάση της νέας γενιάς. Εκεί που η νεολαία της Αργεντινής επιλέγει να μείνει και να παλέψει στην πατρίδα της, οι νέοι της Ελλάδας προτίμησαν τη φυγή στο εξωτερικό.

Το μαζικό brain drain λειτούργησε ως μια βαλβίδα αποσυμπίεσης για το πολιτικό σύστημα.

Αντί οι νέοι επιστήμονες και επαγγελματίες να οργανώσουν έναν συλλογικό αγώνα για να γκρεμίσουν τις δομικές και διοικητικές δυσλειτουργίες της χώρας, «ψήφισαν με τα πόδια τους», αναζητώντας ατομικές λύσεις σε ξένα κράτη.

Το αποτέλεσμα σήμερα είναι μια γερασμένη, συμβιβασμένη και κουρασμένη ελληνική κοινωνία, που παρακολουθεί τις εξελίξεις ως θεατής, έχοντας χάσει την πίστη της στη συλλογική ανατροπή.

Η Αργεντινή μας δείχνει τον δρόμο.

Μας θυμίζει ότι οι κρίσεις δεν ξεπερνιούνται με σιωπηρή υποταγή, χαμηλωμένο κεφάλι και ατομική δραπέτευση, αλλά με συλλογική ψυχή, πείσμα και ενεργητικό Aguante.

Αν θέλουμε να πάψουμε να είμαστε οι υπνοβάτες μιας αποικίας χρέους, πρέπει να μάθουμε ξανά να παλεύουμε με το ίδιο πάθος που δείχνουν οι παίκτες της Αργεντινής όταν όλα φαίνονται χαμένα. Γιατί, τελικά, στην ιστορία —όπως και στο ποδόσφαιρο— νικάει μόνο όποιος καταθέτει την ψυχή του στο γήπεδο της μάχης.

Και να μην ξεχνάμε επίσης τους 300 του Λεωνίδα.

Τσιαμης

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων