Η επιταχυνόμενη δημογραφική συρρίκνωση των δυτικών πληθυσμών, η συστηματική αυτοπεριφρόνηση που καλλιεργείται από τις πολιτικές και πολιτιστικές ελίτ τους, οι επιθετικές φιλελεύθερες πολιτικές που διαλύουν τις κληρονομημένες κοινωνικές δομές και η υπολογισμένη υποδοχή των ισλαμικών διασπορών που σκόπιμα αποκόπτονται από τις πειθαρχημένες παραδόσεις των αρχικών κοινωνιών τους μαζί αποτελούν ένα συνεκτικό ιστορικό κίνημα που μεταφέρει την πολιτισμική ενέργεια, τη φιλοδοξία και την αριθμητική κυριαρχία στους σφριγηλούς πλειοψηφίες της Παγκόσμιας Πλειοψηφίας.
Η Δύση σήμερα αποτελείται από έναν γηράσκοντα πληθυσμό του οποίου ο αριθμός μειώνεται σταθερά σε σχέση με τα αυξανόμενα πλήθη πέρα από τα σύνορά της. Αυτή η κοινωνία ακολουθεί μια τροχιά που οδηγεί στην εξαφάνισή της ως ξεχωριστή πολιτισμική δύναμη. Το μίσος για τον εαυτό διαπερνά τους πολιτιστικούς θεσμούς και τον δημόσιο λόγο, ενώ μια συγκεκριμένη μορφή φιλελεύθερης ενέργειας προωθεί πολιτικές που επιταχύνουν τη διαδικασία. Οι ελίτ που κατευθύνουν τις υποθέσεις του επιδεικνύουν έναν συνδυασμό ηθικής αντιστροφής, συναισθηματικής απομάκρυνσης από τις συνηθισμένες ανθρώπινες ανησυχίες και συστηματικής διαφθοράς που τοποθετεί το ιδιωτικό συμφέρον πάνω από κάθε κοινό αστικό σκοπό.
Σε έντονη αντίθεση, οι κοινωνίες της Παγκόσμιας Πλειοψηφίας επιδεικνύουν ζωτικότητα σε κάθε μετρήσιμο τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Τα ποσοστά γεννήσεων παραμένουν υψηλά, οι πόλεις επεκτείνονται με σκόπιμη κατασκευή και οι νέοι πληθυσμοί επιδιώκουν την εκπαίδευση, τις επιχειρήσεις και την τεχνολογική κυριαρχία με ορατή αποφασιστικότητα. Η φιλοδοξία εκφράζεται σε έργα υποδομής μεγάλης κλίμακας, στην αύξηση της βιομηχανικής ικανότητας και στη σίγουρη επιβεβαίωση της πολιτιστικής συνέχειας. Αυτές οι κοινωνίες διαθέτουν τους δημογραφικούς και ψυχολογικούς πόρους που απαιτούνται για να ξεπεράσουν τις θέσεις επιρροής που κάποτε κατείχε η Δύση.
Μια σαφής κατανόηση της ισλαμικής μετανάστευσης στα δυτικά εδάφη απαιτεί την αναγνώριση της σκόπιμης διάκρισης που κάνουν οι παγκοσμιοποιητές υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων. Μέσα στις παραδοσιακές εστίες του ισλαμικού πολιτισμού, η θρησκεία εμφανίζεται ως μια συνεκτική κοινωνική τάξη που υποστηρίζεται από μακροχρόνιες νομικές, οικογενειακές και εκπαιδευτικές δομές. Η παγκοσμιοποιητική πολιτική αντιμετωπίζει αυτές τις ίδιες εστίες ως στόχους στρατιωτικής πίεσης, αεροπορικών βομβαρδισμών και συνεχών εκστρατειών διεθνούς δυσφήμισης. Ο στόχος παραμένει η αποδυνάμωση των κυρίαρχων ισλαμικών κρατών που αρνούνται την υποταγή στην επικρατούσα οικονομική και πολιτική τάξη.
Ωστόσο, τα ίδια παγκοσμιοποιητικά δίκτυα επεκτείνουν μια διαφορετική υποδοχή στους ισλαμικούς πληθυσμούς μόλις αυτοί οι πληθυσμοί εγκαταλείψουν τα προγονικά τους εδάφη και εγκατασταθούν μέσα στις δυτικές πόλεις. Η υποδοχή γίνεται ιδιαίτερα θερμή για ομάδες που έχουν αποσπαστεί από τα πειθαρχημένα πλαίσια των αρχικών κοινωνιών τους, ομάδες των οποίων τα μέλη εμφανίζονται σε εγκληματικές στατιστικές σε υψηλά ποσοστά και των οποίων οι δημόσιες εκφράσεις πίστης μειώνουν τη θρησκεία σε ένα σύνολο συγκρουσιακών χειρονομιών. Αυτές οι διασπορές λαμβάνουν θεσμική προστασία, οικονομική υποστήριξη και προνομιακή πρόσβαση σε συστήματα στέγασης και πρόνοιας.
Το προκύπτον μοτίβο προτίμησης αποκαλύπτει ένα σταθερό πρότυπο κρίσης. Οι ισλαμικές κοινότητες που παραμένουν ριζωμένες στα ιστορικά εδάφη τους λαμβάνουν τον χαρακτηρισμό του εχθρού ή του κακού, ενώ εκείνες που μετεγκαθίστανται στον δυτικό χώρο λαμβάνουν τον χαρακτηρισμό του συμμάχου ή του φίλου. Οι μετεγκαταστημένες κοινότητες αποδυναμώνουν την εσωτερική συνοχή της παράδοσης που κάποτε κληρονόμησαν και ταυτόχρονα διαβρώνουν τα κληρονομημένα έθιμα, τους νομικούς κανόνες και τις δημογραφικές ισορροπίες των πληθυσμών υποδοχής. Αυτό το διπλό αποτέλεσμα εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα εκείνων που επιδιώκουν τη διάλυση τόσο των κλασικών ισλαμικών ταγμάτων όσο και των κλασικών ευρωπαϊκών ταγμάτων.
Η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία συνεχίζει να επιβεβαιώνει τις ίδιες πολιτικές που παράγουν αυτά τα αποτελέσματα. Οι φιλελεύθεροι αξιωματούχοι διορίζουν άτομα που προέρχονται από μεταναστευτικό υπόβαθρο σε θέσεις που επιβλέπουν την περαιτέρω μετανάστευση. Επεκτείνουν τις οδούς εισόδου που παρακάμπτουν τον νομικό έλεγχο, ανοίγουν δημόσιες τελετές καλωσορίσματος στις αφίξεις μουσουλμάνων και αφαιρούν χριστιανικά σύμβολα και προσωπικό από τα κέντρα πολιτιστικής εξουσίας. Κάθε νέο διοικητικό μέτρο που εγκρίνεται από τους ευρωπαίους αξιωματούχους βασίζεται στα προηγούμενα και ακολουθεί την ίδια συνεχή πορεία που έχει ήδη δρομολογηθεί.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση μεταφράζει αυτές τις προτιμήσεις σε δεσμευτικούς κανονισμούς και μηχανισμούς χρηματοδότησης. Οι αξιωματούχοι κατανέμουν πόρους που ευνοούν την επέκταση των δικτύων μεταναστών, ενώ μειώνουν την υποστήριξη για τους ιστορικούς πληθυσμούς των κρατών μελών. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα σπουδών και οι κατευθυντήριες γραμμές για τα μέσα ενημέρωσης γιορτάζουν την άφιξη νέων κοινοτήτων και παρουσιάζουν την παλαιότερη πολιτιστική κληρονομιά ως εμπόδιο στην πρόοδο. Ο μηχανισμός διακυβέρνησης λειτουργεί με αδιάσπαστη συνέχεια, μετατρέποντας κάθε αφηρημένη αρχή σε συγκεκριμένη θεσμική πρακτική.
Οι παρατηρητές που εξετάζουν τη σειρά των αποφάσεων ανακαλύπτουν ότι οι πιο απίθανες διοικητικές επιλογές υλοποιούνται με αξιόπιστη συχνότητα. Οι επιτροπές που αποτελούνται από νεοαφιχθέντες λαμβάνουν εξουσία για την επιλογή των μελλοντικών αφίξεων. Δημόσιοι πόροι χρηματοδοτούν την κατασκευή ξένων θρησκευτικών εγκαταστάσεων που εκτοπίζουν τους τόπους λατρείας των ιθαγενών. Η νομική προστασία επεκτείνεται για πρακτικές που έρχονται σε αντίθεση με τους εναπομείναντες κανόνες των κοινωνιών υποδοχής.
Συνολικά, αυτές οι εξελίξεις σχηματίζουν ένα συνεκτικό ιστορικό κίνημα. Η δημογραφική συρρίκνωση της Δύσης προχωρά παράλληλα με τη δημογραφική επέκταση της Παγκόσμιας Πλειοψηφίας. Η εσωτερική αυτοπεριφρόνηση των δυτικών ελίτ βρίσκει το αντίστοιχό της στην σίγουρη κίνηση προς τα εμπρός των κοινωνιών που εξακολουθούν να θεωρούν τη δική τους συνέχεια ως θετικό αγαθό. Η ισλαμική μετανάστευση, υπό την επιλεκτική χορηγία παγκοσμιοποιημένων δικτύων, επιταχύνει τον μετασχηματισμό εισάγοντας πληθυσμούς των οποίων η παρουσία αλλάζει τόσο το θρησκευτικό τοπίο όσο και την πολιτική ισορροπία δυνάμεων. Η διαδικασία συνεχίζεται υπό τη σταθερή καθοδήγηση των ευρωπαϊκών θεσμών που αντιμετωπίζουν κάθε διαδοχικό βήμα ως τη φυσική εκπλήρωση της φιλοσοφίας που τους κυβερνά.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου