Το Ιράν δεν θα υποκύψει στον εξαναγκασμό - ούτε η Κίνα στην πίεση των κυρώσεων των ΗΠΑ.
Το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο Τραμπ είναι να αποτρέψει αυτές τις συγκρούσεις από το να καταλήξουν σε παγκόσμιο πόλεμο.
Η σιωπή γύρω από το αποτέλεσμα της συνάντησης της περασμένης εβδομάδας με τον Νετανιάχου στο Οβάλ Γραφείο λέει πολλά. Ούτε ένας εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβέρνησης δεν ήρθε να τον υποδεχτεί στο αεροδρόμιο και κανένα κόκκινο χαλί για αυτόν. Η επίσκεψη ήταν φιάσκο. Το Ισραήλ παρασύρεται – η στρατηγική του «Μεγάλου Ισραήλ» βυθίζεται τώρα λόγω έλλειψης στρατευμάτων και συνοχής.
Ο πρώην διαμεσολαβητής του ισραηλινού στρατού, υποστράτηγος Γιτζάκ Μπρικ, προβλέπει (στο Ma'ariv της 26ης Ιουλίου) ότι η κρίση επηρεάζει τον στόλο των πυραύλων αναχαίτισης του Ισραήλ
«είναι μόνο το προοίμιο της καταστροφής που μας περιμένει – στους επόμενους πολέμους κατά του Ιράν, η απειλή θα δεκαπλασιαστεί, σε σημείο που να οδηγήσει σε πλήρη αδυναμία αναχαίτισης ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Αυτοί οι πύραυλοι πρέπει να μας χτυπήσουν: σε αστικά κέντρα, στρατηγικούς στόχους, παραγωγικές και οικονομικές υποδομές, επιστημονικά και τεχνολογικά ιδρύματα, εκπαιδευτικά ιδρύματα, νοσοκομεία και ζωτικές βιομηχανίες και να μας εξολοθρεύσουν εντελώς».
Ο Τραμπ – επιτέλους, φαίνεται – συνειδητοποιεί ότι ο πόλεμος που εξαπέλυσε για να εξολοθρεύσει το Ιράν έχει αποτύχει και τώρα απειλεί να το καταστρέψει. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει πλέον καμία βιώσιμη στρατιωτική επιλογή, εκτός από το να σταματήσουμε να βάζουμε το μαχαίρι στην πληγή περαιτέρω.
Εν τω μεταξύ, το Ιράν δεν του επιτρέπει να συνεχίσει τον αγαπημένο του τακτικό κύκλο της εξαπόλυσης κινητικού πολέμου (υποτίθεται για να πιέσει το Ιράν) και στη συνέχεια (τις επόμενες Δευτέρες) να στραφεί σε ομιλίες για «επικείμενες συμφωνίες» για τη χειραγώγηση των αγορών πετρελαίου και των τιμών των μετοχών. Την περασμένη Δευτέρα, μια «μαζική ανοικτή πώληση» στην αγορά προκάλεσε πτώση της τιμής του αργού Brent κατά 7,7%.
Το Ιράν θέλει επίσης να καθορίσει τον ρυθμό της σύγκρουσης, ο οποίος είναι βέβαιο ότι θα κλιμακωθεί ούτως ή άλλως ως αποτέλεσμα της πίεσης των ΗΠΑ να επεκτείνει τον έλεγχό του, ώστε να μπορεί, τουλάχιστον επιφανειακά, να αναγκάσει το Ιράν να αποδεχθεί μια επιβεβλημένη «ειρήνη».
Αλλά αντί να αυξήσει την πίεση στο Ιράν, η στρατηγική του Τραμπ βάζει φωτιά στην περιοχή, ενώ αυξάνει τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.
Οι τελευταίες εξελίξεις – συμπεριλαμβανομένης της κήρυξης από την Υεμένη «αποκλεισμού κατά του αποκλεισμού» με στόχο τα αεροπορικά και θαλάσσια λιμάνια της Σαουδικής Αραβίας και τα χτυπήματα σε δύο μεγάλα διυλιστήρια της Aramco που στέρησαν από τη Σαουδική Αραβία τον αγωγό πετρελαίου της προς την Ερυθρά Θάλασσα – έχουν βυθίσει τη Σαουδική Αραβία σε σύγκρουση όχι μόνο με την Υεμένη, αλλά και (από κοινού με την CENTCOM) με τις πολιτοφυλακές της Μονάδας Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU) στο Ιράκ, το οποίο η Σαουδική Αραβία κατηγορεί ότι είναι υπεύθυνο για την καταστροφή των διυλιστηρίων (αν και ο Hash'd al-Shaabi το αρνείται κατηγορηματικά). Αυτά τα δύο επεισόδια υπογραμμίζουν ωστόσο τον βαθμό στον οποίο ο «πόλεμος Τραμπ» αποσταθεροποιεί μια περιοχή με ήδη επισφαλή ισορροπία.
Χθες, η Σαουδική Αραβία, σε συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, εξαπέλυσε μεγάλες αεροπορικές επιδρομές σε περισσότερες από έξι ιρακινές πόλεις, σκοτώνοντας τουλάχιστον 20 ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες άλλους μεταξύ των μελών του PMU.
Γιατί η Σαουδική Αραβία να κυνηγήσει το Χασίντ και όχι την Υεμένη; Πιθανώς επειδή ο Ανσάρ Αλλάχ θα ανταπέδιδε με πυραύλους, καταστρέφοντας τα απομεινάρια της πετρελαϊκής υποδομής της Σαουδικής Αραβίας.
Όταν έμαθε για τις επιθέσεις των ΗΠΑ στις θέσεις του Hash'd και σύμφωνα με το ρητό ότι «μια επίθεση σε ένα μέλος του Άξονα είναι επίθεση σε όλους», το Ιράν απάντησε εκτοξεύοντας βαλλιστικούς πυραύλους σε αμερικανικές βάσεις στην Ιορδανία.
Δύο νέα μέτωπα – το Μέτωπο Hash'd al-Shaabi-Iraq και το Μέτωπο Υεμένης-Σαουδικής Αραβίας – έχουν ενταχθεί έτσι στις τάξεις των hotspots της περιοχής. Ωστόσο, άλλες πιθανές εστίες έντασης σιγοβράζουν στο παρασκήνιο: στον Λίβανο, ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Israel Katz υπερηφανεύεται ότι:
«Είκοσι τέσσερα χωριά του Λιβάνου, αιώνων, έχουν καταστραφεί. Όλα τα κτίρια, όχι σπίτι με σπίτι, αλλά ολόκληρα χωριά [ισοπεδώθηκαν]. Η καταστροφή τους ολοκληρώθηκε. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι 15.000 έως 20.000 σπίτια, κατανεμημένα και στα 24 χωριά, έχουν καταστραφεί – και ότι σήμερα, το 70% της Γάζας έχει ισοπεδωθεί».
Το πιο σημαντικό είναι ότι ο Ισραηλινός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Μπεν Γκβιρ έχει υποσχεθεί να ξεκινήσει έναν πόλεμο εποίκων εναντίον των Παλαιστινίων που ζουν στη Δυτική Όχθη για να προκαλέσει μια «εθελοντική» έξοδο των Παλαιστινίων. Ο Μπεν Γκβιρ πιστεύει ότι η πορεία προς τις εκλογές του Ισραήλ είναι η κατάλληλη στιγμή για να πυροδοτηθεί η κρίση - η οποία, όπως λέει, θα μπορούσε να αναγκάσει την εκκένωση ολόκληρων παλαιστινιακών χωριών.
Σαν να μην έφταναν αυτές οι χαοτικές συνθήκες, στις 25 Ιουλίου, αμερικανικοί πύραυλοι έπληξαν το αρχηγείο του Πολεμικού Ναυτικού των Φρουρών της Επανάστασης στην περιοχή Ziba Kenar της Κασπίας Θάλασσας στην επαρχία Gilan.
Ο δημοσιογράφος MK Bhadrakumar επισημαίνει ότι –
«Η Κασπία Θάλασσα είναι μια στρατηγικά ζωτικής σημασίας οδός ανεφοδιασμού μεταξύ Ρωσίας και Ιράν. Το Μπαντάρ Ανζάλι είναι για την Τεχεράνη ό,τι είναι το λιμάνι της Οδησσού για το Κίεβο, όπου η πόλη λαμβάνει τις δυτικές παραδόσεις όπλων. Επομένως, η ουκρανική επίθεση σε ιρανικό εμπορικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα, στα ρωσικά χωρικά ύδατα, το περασμένο Σάββατο – η πρώτη τέτοια επίθεση από την έναρξη του ρωσο-ουκρανικού πολέμου – κάθε άλλο παρά μεμονωμένο περιστατικό είναι... Το Κίεβο ανέλαβε την ευθύνη για το χτύπημα σε ιρανικό πλοίο, σηματοδοτώντας ότι μια από τις πιο σταθερές ζώνες ασφαλείας στην Ευρασία είναι πλέον ευάλωτη στις άμεσες επιπτώσεις της ουκρανικής σύγκρουσης.
Τόσο οι New York Times όσο και η Wall Street Journal αναφέρουν ότι αυτό το ουκρανικό χτύπημα προμηνύει μια συγχώνευση των δύο πολέμων: του πολέμου της Ουκρανίας εναντίον της Ρωσίας και αυτού που διεξήγαγαν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του Ιράν. Αυτή η υπόθεση θα μπορούσε να σημαίνει ότι η ουκρανική επίθεση στο ιρανικό πλοίο ήταν πράγματι ένας ελιγμός που ενορχηστρώθηκε από την Ουάσιγκτον, με την Ουκρανία να ενεργεί σε συνεννόηση με τον αμερικανικό βομβαρδισμό της ιρανικής επαρχίας Γκιλάν.
Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε αυτή την εβδομάδα ότι το φερόμενο ουκρανικό χτύπημα σε ιρανικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα θα πρέπει να θεωρηθεί ως επίθεση στο ίδιο το Ιράν, υποστηρίζοντας ότι το περιστατικό καταδεικνύει την ανάγκη να εξαλειφθεί αυτό που περιγράφει ως απειλή που προέρχεται από το Κίεβο. Κατηγόρησε την Ουκρανία ότι επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής αυτού που αποκάλεσε «τρομοκρατικές επιθέσεις».
Τι συμβαίνει λοιπόν; Δεν είναι σαφές εάν το ουκρανικό χτύπημα στο ιρανικό πλοίο (το οποίο στοίχισε τη ζωή σε έναν Ιρανό ναύτη), το οποίο το Κίεβο ισχυρίζεται ψευδώς ότι μετέφερε φορτίο όπλων, ήταν απλώς μια παιδική έκκληση του Ζελένσκι να προσελκύσει την προσοχή και το ενδιαφέρον του Τραμπ («μπαμπά») – ή κάτι πιο σοβαρό. Ο Ζελένσκι έχει επανειλημμένα παραπονεθεί ότι ο πόλεμος στο Ιράν αποσπά την προσοχή της Δύσης από τον πόλεμο «του» κατά της Ρωσίας. Ήταν αυτή μια προσπάθεια επαναπροσανατολισμού του Τραμπ προς τον πόλεμο του Κιέβου;
Όλα αυτά τα γεγονότα συνέκλιναν στην Ουάσιγκτον με την κρατική κηδεία της Λίντσεϊ Γκράχαμ και ακριβώς τη στιγμή που η Λόρα Λούμερ - μια ξεθωριασμένη επιρροή MAGA, αλλά την οποία ο Τραμπ συμπαθεί και την ακούει με χαρά - έκανε μια υψηλού προφίλ στροφή 180°, καθιερώνοντας ξαφνικά τον εαυτό της ως τον μεγαλύτερο θαυμαστή και υποστηρικτή της Ουκρανίας (ίσως αντικαθιστώντας τον αείμνηστο Λίντσεϊ Γκράχαμ).
Οι εικασίες είναι έντονες στα κοινωνικά δίκτυα: η «μεταστροφή του τύπου Pauline», που δημοσιοποιήθηκε ευρέως, θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια σημαντική πολιτική καμπή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, θα μπορούσε να είναι ένα φευγαλέο επεισόδιο που θα εξαφανιστεί τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκε. Η Loomer δεν έχει πλέον καμία επιρροή στους νέους υποστηρικτές του κινήματος MAGA, αλλά εξακολουθεί να είναι μέρος της γερασμένης βάσης ψηφοφόρων του Τραμπ, η οποία παρακολουθεί το Fox News.
Ωστόσο, τώρα υποστηρίζεται ότι η ριζική ανατροπή του Loomer σηματοδοτεί την αρχή μιας πραγματικής ψυχολογικής επιχείρησης για να πείσει τους Αμερικανούς ότι η «παρεμβατική Αμερική» μπορεί να είναι συμβατή με το σύνθημα «Πρώτα η Αμερική» – και ότι επομένως δικαιολογείται η υποστήριξη μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Το «Loomer meme», ας πούμε, παρουσιάζεται ως κριτική στους υποστηρικτές MAGA του Pat Buchanan, οι οποίοι εμμένουν στη γραμμή του (και στον τίτλο του βιβλίου του): A Republic – Not an Empire: Reclaiming America's Destiny.
(Φυσικά, οποιαδήποτε μετατόπιση της αμερικανικής κοινής γνώμης υπέρ του στρατιωτικού παρεμβατισμού των ΗΠΑ είναι ευπρόσδεκτη στο Ισραήλ).
Θα μπορούσε αυτή η στροφή να ενθαρρύνει τον Τραμπ να είναι πιο παρών απέναντι στην Ουκρανία; Δεν ξέρουμε. Ο Λούμερ υποσχέθηκε να δώσει στον Τραμπ πλήρη απολογισμό του ταξιδιού του στην Ουκρανία και της συνάντησής του με τον Ζελένσκι. Θα τον ακούσει ο Τραμπ; Ίσως το ακούσει χωρίς να δώσει σημασία; Ποιός ξέρει?
Γεγονός είναι ότι αυτή η επίθεση των μέσων ενημέρωσης για την προβολή μιας «νικηφόρας» Ουκρανίας –αν και εμπειρικά ψευδής– κερδίζει έδαφος με τουλάχιστον ένα μέρος του αμερικανικού κοινού. Ο Μάικλ Γουλφ, μακροχρόνιος παρατηρητής και βιογράφος του Τραμπ, σημειώνει ότι
«Η στροφή 180° του Loomer στην Ουκρανία είναι «προφανώς σε εξέλιξη [δηλαδή, κερδίζει έδαφος]. Ο Ζελένσκι είναι τώρα στην πόλη... Θα μπορεί να μιλήσει με τον Τραμπ. Και ο Τραμπ, φυσικά, πώς θα μπορούσε να μην δει ότι το πλεονέκτημα είναι ξεκάθαρα με το μέρος της Ουκρανίας αυτή τη στιγμή;
«Από μια ευρύτερη προοπτική, η εξωτερική πολιτική αυτής της κυβέρνησης ήταν μια απόλυτη καταστροφή... Το ιρανικό ζήτημα είναι μια μεγάλη καταστροφή. Η προσέγγιση με τη Ρωσία είναι σαφώς μια κακή απόφαση... Ο Ζελένσκι, που [κάποτε] παρουσιαζόταν ως ηττημένος, είναι τώρα νικητής – όλα τα άλλα φαίνεται τώρα να είναι «κακές αποφάσεις» [του Τραμπ]. Σε αυτό το πλαίσιο, [ο Τραμπ] χρειάζεται απεγνωσμένα την επιτυχία. Και η Ουκρανία αρχίζει να μοιάζει με αυτό που θα μπορούσε να είναι η [επιτυχία] της — καβαλώντας την κηδεία της Λίντσεϊ Γκράχαμ και στη συνέχεια επιλέγοντας μια πιο γόνιμη στρατηγική με την Ουκρανία. Ο θάνατος μπορεί να αποδειχθεί ένα μεγάλο διαφημιστικό κόλπο. Λοταρία. Ναί. Η Ρωσία έχει πρόβλημα».
Φυσικά, είναι σοκαριστικό να βλέπεις πόσο μπορούν να χειραγωγηθούν οι δυτικές ελίτ από μια αδυσώπητη εκστρατεία δημοσίων σχέσεων. Ωστόσο, τα σχόλια του Wolff είναι πολύ περισσότερα από κουτσομπολιά διασημοτήτων. Μαρτυρούν μια συλλογική ψύχωση που επικρατεί. Είναι παράλογο, αλλά τροφοδοτείται από πλούσια συμφέροντα και κλίκες που επιδιώκουν τους δικούς τους στόχους.
Ιδού το σενάριο: Ο Ζελένσκι θέλει να περάσει τον εαυτό του ως «νικητή» στα μάτια της Ευρώπης και του Τραμπ. Η Ευρώπη την προτρέπει να εκτοξεύσει τους πυραύλους της στην καρδιά της Ρωσίας για να την αναγκάσει να αποδεχθεί κατάπαυση του πυρός. Στο G7, ο Τραμπ δείχνει την έγκρισή του για τα χτυπήματα στη Ρωσία. Το πρώτο γρανάζι ενεργοποιείται με επιθέσεις με drone σε ρωσικά διυλιστήρια. Με βάση τα θετικά λόγια του Τραμπ στην G7, το σπιράλ επιταχύνεται και τώρα φτάνει στο στάδιο των επιθέσεων κατά του ρωσικού άμαχου πληθυσμού (η διαδικτυακή πλατφόρμα πωλήσεων Wildberries και δολοφονίες σε τουριστικές περιοχές) με πυραύλους μεγαλύτερου βεληνεκούς και ισχυρότερες κεφαλές.
Η Ουκρανία πυροβολεί συγχρονισμένα ένα ιρανικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα. Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) απειλεί με αντίποινα. Το IRGC απειλεί το Ηνωμένο Βασίλειο (και την Κύπρο) για την αυξανόμενη εμπλοκή τους στον πόλεμο κατά του Ιράν.
Η Ευρώπη θεωρεί ότι η Ρωσία μπλοφάρει και συνεχίζει να εντείνει τις πυραυλικές επιθέσεις της βαθιά στο ρωσικό έδαφος. Ωστόσο, η Ρωσία δεν μπορεί να επιτρέψει σε αυτές τις επιθέσεις να συνεχιστούν και να κλιμακωθούν. Εν τω μεταξύ, η Μέση Ανατολή φλέγεται ήσυχα. Το Ιράν δεν θα ενδώσει στον εξαναγκασμό του Τραμπ - όπως και η Κίνα δεν θα ενδώσει στην πίεση των αμερικανικών κυρώσεων.
Απλώς δεν υπάρχει βιώσιμη στρατιωτική επιλογή για τον Τραμπ. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να αποτρέψει την κλιμάκωση των συγκρούσεων σε παγκόσμιο πόλεμο.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου