Η σκοτεινή πλευρά της Αλίκης

Τζόναθαν Μπλακ γνωστός και ως Μαρκ Μπουθ

Το αγαπημένο σας μυθιστόρημα δεν είναι απαραίτητα το καλύτερο μυθιστόρημα που νομίζετε ότι έχετε διαβάσει ποτέ. Το αγαπημένο μου μυθιστόρημα, αυτό που βοήθησε στη διαμόρφωση της κοσμοθεωρίας μου, την περικλείει και τη φωτίζει καλύτερα, που γιορτάζει τους παραλογισμούς της ζωής και που ακόμα με κάνει να γελάω είναι οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων. Εδώ σε φανταστική μορφή είναι η σύσταση του Ιησού να γίνετε σαν μικρά παιδιά – ώστε να μπορέσετε να εισέλθετε στη Βασιλεία των Ουρανών – αλλά ένας πολύ αγγλικός παράδεισος. Είναι σε ένα όραμα μιας παιδικής ηλικίας που είναι από πολλές απόψεις ειδυλλιακή, αλλά και πάντα εκπληκτική με την αδιάκοπη εφευρετικότητά της και την πονηρή, χιουμοριστική κατανόηση των παιδικών παιχνιδιών που παίζουν οι ενήλικες.

Γενικά γίνεται κατανοητό ως μια ελαφριά, γοητευτική φαντασία, αλλά στην πραγματικότητα είναι, πιστεύω, ένα πολύ σκοτεινό βιβλίο, όπως και η συνέχειά του Η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη.

Τα βιβλία της Αλίκης είναι τόσο προφητικά για τα γεγονότα του εικοστού αιώνα όσο και οι σκοτεινές προφητείες του συγχρόνου του, Φρίντριχ Νίτσε και προέβλεψε, επίσης, την αφήγηση του Σίγκμουντ Φρόιντ για ενοχλητικές δυνάμεις που αναβλύζουν από τα βάθη της ψυχής. Τα βιβλία της Αλίκης ήταν επίσης προφητικά, για την εσκεμμένα ανησυχητική τέχνη, συμπεριλαμβανομένου του Ντανταϊσμού, του Σουρεαλισμού και ορισμένων πτυχών του Μοντερνισμού, όπως το έξυπνο παιχνίδι με τη φόρμα, η εγκατάλειψη των συναινετικών βεβαιοτήτων και το λογοπαίγνιο. ''Twas brillig and the slithy toves Did gyre and tumble in the ware...': το ποίημα Jabbererwocky, ενσωματωμένο στο Alice Through the Looking Glass, θα μπορούσε να είχε γραφτεί από τον James Joyce.

Ο Λιούις Κάρολ ήταν επίσης σε θέση – ίσως μια μοναδική θέση – να δει ότι οι παλιές βεβαιότητες της κλασικής φυσικής θα έδιναν τη θέση τους σε κάτι πολύ πιο περίεργο και πιο επικίνδυνο, επειδή ήταν ένας ελίτ μαθηματικός που μελετούσε τις ανακαλύψεις σε αυτόν τον κλάδο που θα οδηγούσαν τη σύγχρονη επιστήμη.

Ο Λιούις Κάρολ – πραγματικό όνομα Τσαρλς Χότζσον – ήταν περίεργος. Τα μάτια του, όπως του David Bowie, είχαν εκπληκτικά διαφορετικά χρώματα. Ένας βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, συγκέντρωσε επίσης βιβλιοθήκη του αποκρυφισμού που περιελάμβανε μερικά από τα θεμελιώδη βιβλία της Θεοσοφίας, εφαρμόζοντας την ασιατική μυστικιστική σκέψη στη δυτική εσωτερική παράδοση, όπως:

Α. Π. Σίνετ, Ο Απόκρυφος Κόσμος(1881)

Α. Π. Σίνετ, Εσωτερικός Βουδισμός (1883)

· Άννα Κίνγκσφορντ και Έντουαρντ Μέιτλαντ, Ο τέλειος τρόπος (1882)

· Thomas H. Burgoyne, Το Φως της Αιγύπτου; ή, Η Επιστήμη της Ψυχής και των Αστεριών (1889) Ο συγγραφέας ήταν μέλος μιας απόκρυφης μυστικής κοινωνίας που ονομαζόταν Ερμητική Αδελφότητα του Λούξορ. Το βιβλίο είναι μια μελέτη της αρχαίας αιγυπτιακής εσωτερικής πρακτικής.

Γνωρίζουμε από τον κατάλογο της προσωπικής του βιβλιοθήκης ότι ο Κάρολ είχε επίσης πολλά πνευματιστικά και ψυχικά ερευνητικά έργα, όπως:

· Κάθριν Κρόου, Η νυχτερινή πλευρά της φύσης

· Ρόμπερτ Ντέιλ Όουεν, Footfalls on the Boundary of Another World

· Balfour Stewart και P. G. Tait, Το Αόρατο Σύμπαν

· Edmund Gurney, F. W. H. Myers και Frank Podmore, Phantasms of the Living

Ακολούθησε την καριέρα του διάσημου αιωρούμενου μέντιουμ Daniel Douglas Home, σπούδασε πνευματική γραφή – που αναφέρεται στο Alice Through the Looking Glass – και εντάχθηκε στην Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών.

Αλλά ίσως το πιο περίεργο πράγμα για τον Lewis Carroll από τη σημερινή οπτική γωνία είναι ότι φαίνεται να ήταν εντελώς ασεξουαλικός –ίσως η κύρια διαφορά μεταξύ του οράματός του και των άκρως σεξουαλικών οραμάτων του Artaud, του Breton και του Dali. Επειδή ζούμε σε μια τόσο προσγειωμένη, υλιστική και σεξουαλικοποιημένη κουλτούρα, μπορεί να δυσκολευτούμε να πιστέψουμε την ασεξουαλικότητα. Η ασεξουαλικότητα είναι πλέον η προτίμηση που δεν τολμά να πει το όνομά της.

Θυμάμαι μια μεγάλη θεία που με τρόμαζε ως παιδί. Ήταν αγέρωχη, ακτινοβολούσε «παλιό χρήμα» αν και δεν είχε απομείνει σχεδόν καθόλου και ζούσε σε περιορισμένες συνθήκες σε ένα μπανγκαλόου στο Clacton. Θα μπορούσε η ίδια να ήταν ένας χαρακτήρας στα βιβλία της Αλίκης. Σκεφτείτε τη Δούκισσα. Αρνήθηκε να πιστέψει ότι υπάρχει λεσβιασμός. Κατά την άποψή της, όποιος ισχυριζόταν ότι είναι λεσβία ήταν απλώς «επιδεικτικός». (Στην Αγγλία, σε μια εποχή πριν από την αντικουλτούρα, η επίδειξη ήταν σχεδόν το χειρότερο πράγμα που μπορούσες να κάνεις.)

Αλλά φυσικά είναι πιθανό οι άνθρωποι να είναι ασεξουαλικοί. Οι κλινικοί γιατροί περιγράφουν τώρα ένα ολόκληρο φάσμα βαθμού και τύπου ασεξουαλικότητας.

Ένας άλλος χαρακτήρας στο νέο μου βιβλίο, ο Νίκολα Τέσλα ήταν ίσως στο άλλο άκρο αυτού του φάσματος. Είχε μια βίαιη απέχθεια για τα σκουλαρίκια και μια ματιά σε ένα κολιέ με πέταλα θα τον έστελνε σε κρίση. Είπε ότι δεν άντεχε να αγγίξει τα μαλλιά μιας γυναίκας, εκτός ίσως από την κάννη ενός όπλου.

Το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ιδρύθηκε στο πρότυπο ενός μοναστηριού και στα τέλη του 19ου αιώνα η ζωή των Dons ήταν ακόμα μοναχική. Ο Λιούις Κάρολ ήταν λέκτορας στο Christ Church College, το μεγαλύτερο και πιο λαμπερό από τα κολέγια της Οξφόρδης, σε μικρή απόσταση με τα πόδια μέσα από λιβάδια μέχρι το ποτάμι όπου πραγματοποιήθηκαν τα περίφημα ταξίδια του με βάρκα με την Άλις Λίντελ. Οι επισκέπτες δεν μπορούν να εισέλθουν στον κήπο που ήταν το πρότυπο για τη Χώρα των Θαυμάτων, αλλά μπορούν να τον δουν μέσα από τις πύλες. Τα μαθήματα του Κάρολ ήταν τα μαθηματικά και η συμβολική λογική στα οποία συνέβαλε σημαντικά. Μεγάλο μέρος του χιούμορ των βιβλίων της Αλίκης έγκειται στην εφαρμογή της λογικής ad absurdam.

Αλλά ήταν η μελέτη του για τα πρωτοποριακά μαθηματικά της εποχής που του επέτρεψε να εγκαινιάσει μια χρυσή εποχή της παιδικής λογοτεχνίας και να προβλέψει πολλές από τις μεγάλες προόδους στη σύγχρονη φυσική.

Ήταν μαθητής μιας γερμανικής μαθηματικής ιδιοφυΐας. που ονομάζεται Bernhardt Riemann. Η ανακάλυψή του ήταν να συνειδητοποιήσει ότι όταν προσπαθείς να περιγράψεις το σύμπαν χρησιμοποιώντας μαθηματικά, είναι πολύ χρήσιμο αν θέτεις άλλες διαστάσεις από αυτές που μπορείς να αντιληφθείς με τις αισθήσεις σου. Θέστε αυτές τις άλλες διαστάσεις όταν κάνετε τους υπολογισμούς σας, τότε θα είστε σε θέση να περιγράψετε τα πράγματα με μεγαλύτερη ακρίβεια, να δείτε πλουσιότερα μοτίβα σε αυτά και να κάνετε πιο ακριβείς προβλέψεις για το τι θα συμβεί στο σύμπαν – τις οποίες μπορείτε στη συνέχεια να δοκιμάσετε.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν πάλεψε να διατυπώσει τις ιδέες του για τη σχετικότητα μέχρι που του πέρασε από το μυαλό να εφαρμόσει τα μαθηματικά του Ρίμαν, οπότε οι θεωρίες του μπήκαν στη θέση τους. Οι ιδέες του Riemann για άλλες διαστάσεις συνέχισαν να οδηγούν τη σύγχρονη φυσική. Δεν υπάρχει συναίνεση για μια πιθανή Θεωρία των Πάντων, αλλά ο πιο δημοφιλής υποψήφιος κατά την άποψη των ελίτ φυσικών είναι η Θεωρία Χορδών. Διαφορετικές εκδόσεις της Θεωρίας Χορδών θέτουν 6, 11, 25 και ακόμη περισσότερες διαστάσεις. Εννοείται ότι εφάπτονται στις διαστάσεις που αντιλαμβανόμαστε, τις στηρίζουν και τις ενημερώνουν, ίσως ακτινοβολώντας επιρροές που δεν έχουμε ακόμη ανιχνεύσει.

Αυτό που κατάλαβε διαισθητικά ο Lewis Carroll ήταν ότι – λογικά μιλώντας – αυτές οι επιπλέον διαστάσεις εγείρουν βαθιά φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με τη φύση της πραγματικότητας. Είναι αυτές οι διαστάσεις απλώς αφαιρέσεις, απλώς μαθηματικά εργαλεία; Ή θα μπορούσαν να είναι τόσο πραγματικές όσο οι διαστάσεις που γνωρίζουμε; Στην πραγματικότητα, αν οι γνωστές διαστάσεις εξαρτώνται από αυτές τις άλλες διαστάσεις, τότε ίσως είναι πιο πραγματικές; Θα μπορούσαμε καν να τους επισκεφτούμε;

Κάνοντας μια βόλτα με αυτή τη σκέψη, ο Κάρολ μπόρεσε να εγκαινιάσει μια χρυσή εποχή της παιδικής λογοτεχνίας, περνώντας από τον Πήτερ Παν και τον Μάγο του Οζ μέχρι τη Νάρνια, το Χόμπιτ και την JK Rowling και τον Philip Pullman.

Ο Τέσλα ήταν ένας από τους πολλούς σπουδαίους επιστήμονες που μοιράστηκαν με τη γοητεία του Λιούις Κάρολ τον αποκρυφισμό. Η Μαρία και ο Πιερ Κιουρί, ο Νιλς Μπορ, ο Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, ο Έρβιν Σρέντινγκερ και ο Βόλφγκανγκ Πάουλι εξερεύνησαν τη μυστικιστική ινδική φιλοσοφία, την Καμπάλα, την αλχημεία και την αδελφότητα των Ροδόσταυρων μεταξύ άλλων εσωτερικών ρευμάτων. Υπάρχει ο πειρασμός να τα κατανοήσουμε όλα αυτά με αναχρονιστικό τρόπο. Αυτοί οι επιστήμονες έζησαν και εργάστηκαν σε μια εποχή πριν από την άνοδο του σημερινού ευαγγελικού αθεϊσμού και όταν κορυφαίοι στοχαστές ήταν αισιόδοξοι ότι η επιστήμη και η πνευματικότητα θα μπορούσαν να συμφιλιωθούν.

Όταν η τεχνολογία αναπτύχθηκε έτσι ώστε να μπορούν να παρατηρούν τα πράγματα σε όλο και μικρότερο επίπεδο - αυτό που έγινε γνωστό ως κβαντικό βασίλειο - ανακάλυψαν φαινόμενα που θα μετρούσαν ως υπερφυσικά στη σφαίρα των ανθρώπινων υποθέσεων: σωματίδια που εμφανίζονται και εξαφανίζονται - προκαλώντας το ερώτημα Από πού προέρχονται; Είδαν σωματίδια να περνούν μέσα από στερεά αντικείμενα και να αναδύονται από την άλλη πλευρά αμετάβλητα σαν φαντάσματα που περνούν μέσα από έναν τοίχο και σωματίδια να συντονίζουν τη συμπεριφορά τους όταν δεν υπάρχει ανιχνεύσιμη αιτιώδης σχέση μεταξύ τους, ακόμη και σε πολύ μεγάλες αποστάσεις. Είδαν επίσης ότι μπορούσες να αλλάξεις τη συμπεριφορά των σωματιδίων απλά κοιτάζοντάς τα, κάτι που μιλάει για ψυχοκίνηση.

Γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι η παλιά Νευτώνεια ή κλασική φυσική, επικεντρωμένη στη βαρύτητα, τους νόμους της κίνησης και τα σωματίδια που προσκρούουν το ένα στο άλλο σαν μπάλες του μπιλιάρδου, δεν μπορούσαν να εξηγήσουν αυτά τα φαινόμενα. Αντίθετα, στράφηκαν στα απόκρυφα και εσωτερικά τους ενδιαφέροντα για νέα μοντέλα σκέψης.

Κατάλαβαν ότι όχι μόνο υπάρχουν περισσότερες διαστάσεις από αυτές που μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας, αλλά και ότι τα περιεχόμενα του σύμπαντος δεν είναι αυτά που περιέγραψε η κλασική φυσική. Τα «στερεά» αντικείμενα δεν είναι στερεά. Τα βλέπουμε ως τέτοια επειδή είναι χρήσιμα, όχι επειδή είναι αληθινά. Ο χρόνος δεν κινείται σταθερά προς τα εμπρός όπως τείνουμε να υποθέτουμε. Υπάρχουν συμμετρίες στο χρόνο όσο και συμμετρίες στο χώρο, με την έννοια ότι κάποια πράγματα στο μέλλον είναι ήδη σταθερά ή εκτοξεύονται προς εμάς.

Η νέα φυσική κινείται επίσης προς την κατεύθυνση της κατανόησης ότι το πιο θεμελιώδες πράγμα στο σύμπαν δεν είναι οποιοδήποτε σωματίδιο ή μέρος ενός σωματιδίου ή πεδίου, αλλά ιδέες ή πληροφορίες. Στην καρδιά του σύμπαντος βρίσκεται ένα ταραχώδες, πολύπλοκο σύστημα αλγορίθμων που κόβουν τη λογική, μια νοημοσύνη πιο έξυπνη από την πιο έξυπνη τεχνητή νοημοσύνη που μπορούμε να φανταστούμε αυτή τη στιγμή.

Η νέα φυσική, λοιπόν, προσεγγίζει την ιδέα ότι μια ανώτερη νοημοσύνη κατευθύνει τον φυσικό κόσμο, μια ιδέα που η θρησκεία πάντα έθετε, αλλά τον προσεγγίζει από μια νέα οπτική γωνία και σε μια νέα γλώσσα της επιστήμης.

Και αν υπάρχει κοσμική νοημοσύνη, τότε μπορεί κάλλιστα να είμαστε μικρές τοπικές εκδηλώσεις της. Πιθανότατα δεν είμαστε διακριτά, ξεχωριστά κέντρα νοημοσύνης, όπως μας έχει κάνει να πιστεύουμε η υλιστική κοσμοθεωρία. Η νέα επιστήμη μας οδηγεί πίσω στην αρχαία Ινδία, η οποία πάντα δίδασκε ότι η αντίληψή μας για τον ιδιωτικό μικρό εαυτό μας είναι μια ψευδαίσθηση και ότι η πραγματική μας ταυτότητα βρίσκεται σε έναν μεγάλο κοσμικό Εαυτό.

Από τη στιγμή που ο Lewis Carroll περιέγραψε την Αλίκη να πέφτει στην τρύπα του κουνελιού πολύ αργά, εμπνεύστηκε από ένα καλά ανεπτυγμένο ενδιαφέρον για τον αποκρυφισμό που μοιραζόταν με τους πρωτοπόρους της μετακλασικής φυσικής. Καταλάβαινε επίσης ότι η λογική, η λογική και η επιστήμη πήγαιναν σε μια κατεύθυνση που διέσχιζε τις παλιές βικτωριανές βεβαιότητες και τις σταθερές μορφές της κλασικής φυσικής.

Η Αλίκη μεταμορφώνεται και υφίσταται ριζικές αλλαγές στο μέγεθος. Η γάτα του Τσέσαϊρ εξαφανίζεται, επανεμφανίζεται και μετά εξαφανίζεται ξανά. Ένα μωρό μεταμορφώνεται σε γουρούνι.

Η κάμπια που κάθεται σε ένα μανιτάρι και καπνίζει ναργιλέ μπορεί να διαβάσει το μυαλό της Αλίκης. Συνεχίζει να ρωτάει «Ποιος είσαι;» σαν ένας φωτισμένος άγιος άνθρωπος της σχολής Advaita Vedanta που πάντα θα ζητά από έναν μαθητή να εγκαταλείψει τις παλιές ιδέες του εαυτού και να αγκαλιάσει τον Εαυτό που είναι η πηγή των πάντων.

Τα ζητήματα ταυτότητας αφθονούν στα βιβλία της Αλίκης. Εξηγεί ότι δεν μπορεί να πει στον θαλάσσιο ίππο και στον ξυλουργό τι έκανε χθες γιατί χθες ήταν διαφορετικός άνθρωπος. Η Αλίκη ελπίζει ότι αυτό που της συμβαίνει είναι στο όνειρό της και όχι του κοιμισμένου Κόκκινου Βασιλιά. Ο Tweedledum και ο Tweedledee συνεχίζουν να προκαλούν την Alice μέχρι που εκείνη ξεσπά σε κλάματα και διαμαρτύρεται: «Είμαι αληθινός!».

Στο πάρτι τσαγιού του Mad Hatter είναι ένα επεισόδιο που παίζει με τις συμβατικές έννοιες του χρόνου. Της λένε ότι ο χρόνος δεν κινείται πάντα σταθερά στο μέλλον, ότι μπορείς να τον αλλάξεις μόνο μιλώντας γι' αυτόν.

Η νέα φυσική λέει ότι ο χρόνος δεν είναι όπως τον πιστεύουμε συνήθως και ούτε ο χώρος. Στο Alice Through the Looking Glass προσπαθεί να απομακρυνθεί από το σπίτι του Looking Glass, αλλά όποια διαδρομή κι αν ακολουθήσει, βρίσκεται πίσω στην εξώπορτα. (Αυτό μοιάζει πολύ με έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη του Φρόιντ, στον οποίο προσπαθεί και αποτυγχάνει να βγει από την περιοχή των κόκκινων φαναριών.)

Στα επεισόδια με την Κόκκινη Βασίλισσα για να φτάσει εκεί που θέλει, πρέπει να πάει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Συνοδεύοντας την Κόκκινη Βασίλισσα πρέπει να τρέξει όσο πιο γρήγορα μπορεί μόνο και μόνο για να μείνει στο ίδιο μέρος. Αυτά τα επεισόδια προβλέπουν μεταγενέστερες επιστημονικές ανακαλύψεις στη σφαίρα του πολύ μικρού, της κβαντικής ροής, όπου όλα είναι ανάποδα, από μέσα προς τα έξω και αντίστροφα.

Αυτά τα βιβλία φαίνονται απλώς ελαφριά και γοητευτικά, οι ενήλικες μπορεί να φαίνονται εκκεντρικοί και παράλογοι με έναν ελαφρώς ανησυχητικό τρόπο που η Αλίκη δεν παίρνει ποτέ εντελώς στα σοβαρά. Αλλά αυτή η άποψη μπορεί να αλλάξει με μια πιο προσεκτική ανάγνωση.

Μπορεί να μην πιστέψουμε ποτέ ότι η εντολή της βασίλισσας να κόβει τα κεφάλια των ανθρώπων θα τηρηθεί πραγματικά, αλλά η άσχημη δούκισσα είναι μια πραγματικά απαίσια φιγούρα. Καυχιέται ότι χτυπάει το μωρό της όταν φτερνίζεται και το κοφτερό πηγούνι της σκάβει στον ώμο της Αλίκης.

Η Αλίκη φοβάται στο δάσος, τη σκιά ενός γιγάντιου κορακιού που επισκιάζει το Tweedledum και το Tweedledee καθώς τσακώνονται. Υπάρχουν απειλητικές σκιές ανάμεσα στα δέντρα. Η Αλίκη κρύβεται από τους στρατιώτες και πηδά φοβισμένη.

Ο θαλάσσιος ίππος και ο ξυλουργός μπορούμε να πούμε ότι περιποιούνται τα μικρά στρείδια. Τους λένε ψέματα και τους οδηγούν σε ένα μέρος όπου είναι θύματα της αισθησιακής τους ευχαρίστησης

Προς το τέλος ο ρυθμός της μεταμόρφωσης επιταχύνεται και γίνεται όλο και πιο γκροτέσκος. Στο τέλος η Αλίκη πρόκειται να χαράξει ένα κομμάτι κρέας όταν του συστήνεται. Υπάρχει κάτι από τον Κάφκα σε αυτό.

Το επεισόδιο στο δάσος όπου τα πράγματα δεν έχουν όνομα μοιάζει με πρόγευση άνοιας.

Τα βιβλία της Αλίκης παίζουν με τις ιδέες της τρέλας. Όταν η Αλίκη λέει ότι δεν θέλει να πάει ανάμεσα σε τρελούς, η γάτα του Τσέσαϊρ λέει ότι πρέπει να είναι τρελή αλλιώς δεν θα είχε έρθει εδώ. Και ούτω καθεξής στο Tea Party του Mad Hatter. Από την άποψη της τέχνης του 20ου αιώνα, ο κόσμος που απεικονίζει ο Λιούις Κάρολ μπορεί να φαίνεται πρωτο-σουρεαλιστικός. Από την άποψη της ψυχιατρικής του εικοστού αιώνα, είναι η κοσμοθεωρία ενός σχιζοφρενούς. Επιπλέον, οι ενήλικοι χαρακτήρες που συναντά η Αλίκη είναι άκρως εκκεντρικοί ακόμα και σε σημείο τρέλας.

Είναι εύκολο να υποθέσουμε ότι αυτοί οι χαρακτήρες ήταν εφεύρεση του συγγραφέα, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να έγραφε ρεπορτάζ. Ο θείος του ήταν επιθεωρητής που εργαζόταν στην επιτροπή που διηύθυνε βικτοριανά τρελοκομεία και ο Λιούις Κάρολ τον συνόδευε συχνά σε περιοδείες επιθεώρησης. Τα πιο φωτισμένα άσυλα δεν κλείδωναν και δεν αλυσόδεναν τους κρατούμενους, αλλά τους ενθάρρυναν να συμμετέχουν σε εργαστήρια χειροτεχνίας και να παίζουν ήπια παιχνίδια. Οι επισκέπτες μπορούσαν μερικές φορές να διασκεδάσουν βλέποντας τους κρατούμενους να κάνουν πάρτι τσαγιού, όπως στην παιδική μου ηλικία το πάρτι τσαγιού των χιμπατζήδων ήταν ένα από τα κορυφαία αξιοθέατα στο ζωολογικό κήπο του Λονδίνου.

Ο Λιούις Κάρολ χτυπήθηκε σκληρά από τον θάνατο του πατέρα του το 1868. Το 1880 εγκατέλειψε τη φωτογραφία και το 1881παραιτήθηκε από τη διδασκαλία του πανεπιστημίου. Αυτό θα τον άφηνε πιο απομονωμένο.

Ήταν πάντα λίγο μοναχικός. Μια παιδική ασθένεια τον είχε αφήσει κωφό στο ένα αυτί. Είχε ένα τραύλισμα. Όπως και ο Τέσλα, υπέφερε από επιληπτικές κρίσεις που συνοδεύονταν από αυτό που αποκαλούσε «περίεργα» οπτικά εφέ. Ήταν απλώς λάμψεις ή μοτίβα φωτός ή κάτι περισσότερο;

Στη μετέπειτα ζωή του υπέφερε όλο και πιο συχνά κρίσεις κατάθλιψης. Υπέφερε επίσης από αυξανόμενη αϋπνία μέχρι που απείλησε να καταλάβει όλη τη νύχτα και να τον εξορίσει εντελώς από τον ονειρικό κόσμο που ονόμασε Χώρα των Θαυμάτων.

Η Χώρα των Θαυμάτων και ο κόσμος μέσα από τον Καθρέφτη, αυτός ο ονειρικός κόσμος, του φαινόταν πολύ πιο ωραίος, πιο «πρόθυμος», πιο διασκεδαστικός, πιο όμορφος και πιο διασκεδαστικός από τον ξύπνιο κόσμο των απλών, συνηθισμένων χαρών. Επίσης, φυσικά, του έδωσε διαβατήριο για φιλίες με νεαρά κορίτσια.

Μόνος και στερημένος ύπνου, ανησυχούσε εμμονικά για την προσωπική του ηθική, ανησυχώντας για ασήμαντες προσβολές σε συναδέλφους που μπορεί να είχε κάνει κατά τη διάρκεια των δεκαετιών. Τα κατέγραψε στα ημερολόγιά του. Είναι ενδιαφέρον και σημαντικό ότι ποτέ δεν υποψιάζεται τον εαυτό του ότι τρέφει ανθυγιεινές επιθυμίες για την Αλίκη ή οποιονδήποτε άλλο νεαρό φίλο. Αν χτυπούσαν πρόστυχες σκέψεις, δεν τις άφηνε να μπουν μέσα.

Επίσης, αφιέρωνε όλο και περισσότερο χρόνο σε προβλήματα λογικής και παράδοξα, αλλά αυτό δεν του έφερνε χαρά και έγραφε ότι ήταν τρομερά καταθλιπτικός και ότι ήταν «κουρασμένος από τη ζωή».

Η δυστυχία και η κούρασή του δεν μοιάζουν με αυτά που έπληξαν έναν σύγχρονο και συνάδελφο μαθηματικό. Ο Georg Cantor εξαντλήθηκε προσπαθώντας να κατανοήσει την ανακάλυψή του - η οποία ακούγεται ανοησία από την άποψη της κοινής λογικής - ότι ορισμένα άπειρα είναι μεγαλύτερα από άλλα. Τα μαθηματικά έλεγαν στον εφευρέτη αυτού που ονομάστηκε Θεωρία Συνόλων ότι αυτό είναι αλήθεια, αλλά πώς στο όνομα του Θεού θα μπορούσε να συμβαίνει αυτό;

Ο Κάντορ πέρασε τα τελευταία του χρόνια σε ένα τρελοκομείο παρακαλώντας να τον αφήσουν να βγει.

Ο Lewis Carrroll πέθανε το 1898 μετά από μια σύντομη περίοδο πνευμονίας. Αν η Χώρα των Θαυμάτων ήταν το όραμά του για ένα τρελοκομείο, πέθανε παρακαλώντας να τον αφήσουν να μπει.