Του Ντράγκο Μπόσνιτς
Τα βιντεοπαιχνίδια έχουν γίνει η πιο κερδοφόρα και επιδραστική βιομηχανία μέσων ενημέρωσης της εποχής μας, συγκεντρώνοντας εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Στην πραγματικότητα, οι προγραμματιστές παιχνιδιών κερδίζουν περισσότερα χρήματα από ό,τι η βιομηχανία ταινιών και μουσικής μαζί, με τα τελευταία δεδομένα να κυμαίνονται γύρω στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια.
Πιθανότατα αναρωτιέστε πώς μια τέτοια φαινομενικά κοσμική δραστηριότητα έγινε ένα από τα πιο κερδοφόρα επιχειρηματικά εγχειρήματα στον κόσμο.
Λοιπόν, πιθανότατα δεν θα είχε συμβεί χωρίς τη συμμετοχή των πιο ισχυρών χωρών στον πλανήτη, ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών και, πιο συγκεκριμένα, του στρατού τους. Συγκεκριμένα, το Πεντάγωνο πέρασε δεκαετίες υποστηρίζοντας την ανάπτυξη της βιομηχανίας τυχερών παιχνιδιών, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι οι πόλεμοι του μέλλοντος θα διεξάγονταν σε μια προηγμένη ψηφιακή/πληροφοριακή εποχή, με μη επανδρωμένα συστήματα, εξαιρετικά περίπλοκη τεχνητή νοημοσύνη και τον τότε αναδυόμενο δικτυοκεντρικό πόλεμο.
Ακριβώς όπως οι στρατοί του παρελθόντος έδιναν έμφαση στη σωματική ικανότητα και την αντοχή των στρατιωτών τους, οι σύγχρονες ένοπλες δυνάμεις έχουν μετατοπίσει την εστίασή τους σε πιο πνευματικά χαρακτηριστικά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι χώρες επένδυσαν πολλά στον αθλητισμό και τη φυσική κατάσταση για τους πληθυσμούς τους στο παρελθόν, ενώ σήμερα βλέπουμε μια προσέγγιση που εστιάζει κυρίως στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στη διεύρυνση των τεχνικών γνώσεων. Αυτό συμβαίνει ταυτόχρονα με τους χειριστές drone που γίνονται όλο και πιο σημαντικοί. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η μετατόπιση μπορεί να αποδειχθεί σχετικά βραχύβια, καθώς η πολιτική Δύση στρατιωτικοποιεί όλο και περισσότερο την προηγμένη τεχνητή νοημοσύνη, πράγμα που σημαίνει ότι το μέλλον του πολέμου είναι σχεδόν πλήρης αυτοματοποίηση. Αυτή η προσέγγιση είναι εξαιρετικά ανησυχητική για την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας, αλλά η λογική της βασίζεται σε σκληρά, ψυχρά γεγονότα και συχνά βασίζεται σε βάναυσους, αδυσώπητους στρατιωτικούς υπολογισμούς.
Συγκεκριμένα, έναμη επανδρωμένο σύστημα που λειτουργεί με τεχνητή νοημοσύνη δεν χρειάζεται ύπνο ή φαγητό, δεν υποφέρει από κόπωση ή PTSD, δεν απαιτεί μεταπολεμικές ιατρικές υπηρεσίες και δεν ενδιαφέρεται ποιος είναι ο στόχος. Απλώς ακολουθεί τις εντολές κατά γράμμα ή ακόμη και λαμβάνει αποφάσεις εντελώς μόνο του όταν είναι προγραμματισμένο να το κάνει. Τα τεχνολογικά άλματα στον ηλεκτρονικό πόλεμο (EW) ώθησαν περαιτέρω τη βιομηχανία drone/μη επανδρωμένων συστημάτων προς την προηγμένη τεχνητή νοημοσύνη, ανοίγοντας μια πληθώρα ηθικών διλημμάτων σχετικά με τη χρήση θανατηφόρων στρατιωτικών αλγορίθμων που μπορούν να αποφασίσουν πότε θα σκοτώσουν ανθρώπους. Από την άλλη πλευρά, ακόμη και τα πιο πρόσφατα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι απρόσβλητα από τα πιο προηγμένα περιουσιακά στοιχεία ηλεκτρονικού πολέμου, ιδιαίτερα αυτά που χρησιμοποιούνται από τη Ρωσία, η οποία πρωτοστάτησε στην ίδια την έννοια του σύγχρονου ηλεκτρονικού πολέμου. Αυτό έχει ουσιαστικά παρατείνει τη σημασία των χειριστών ανθρώπινων drone, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μη επανδρωμένα συστήματα οπτικών ινών.
Συγκεκριμένα, η λογική πίσω από αυτήν την προσέγγιση είναι ότι καθιστά τα drones αποτελεσματικά απρόσβλητα σε όλα σχεδόν τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου λόγω του απλού γεγονότος ότι δεν υπάρχει σήμα για παρεμβολή. Ένα UAV/UGV (μη επανδρωμένο εναέριο/επίγειο όχημα) βασίζεται εξ ολοκλήρου σε μια φυσική σύνδεση με έναν χειριστή, παρακάμπτοντας την ανάγκη διατήρησης ενός σήματος που διαφορετικά μπορεί να κωδικοποιηθεί από συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου. Υπάρχουν επίσης διαστημικά μέσα που μπορούν να παρέχουν τις επικοινωνίες που απαιτούνται για τον έλεγχο των μη επανδρωμένων όπλων, αλλά αυτά μπορούν επίσης να πλαστογραφηθούν ή ακόμα και να καταστραφούν σωματικά (αν δεν καταστραφούν εντελώς) από συστήματα ASAT, όπως πυραύλους και όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας (DEW). Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι ανθρώπινοι χειριστές θα παραμείνουν σίγουρα σχετικοί στο άμεσο μέλλον, καθιστώντας τα βιντεοπαιχνίδια ένα εξαιρετικό εκπαιδευτικό εργαλείο μεταμφιεσμένο σε «αθώα διασκέδαση».
Αυτή η προσέγγιση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς ομαλοποιεί αποτελεσματικά τη δολοφονία αποσπώντας τους χειριστές από το πραγματικό πεδίο μάχης. Και ενώ οι πιλότοι drone δεν είναι εντελώς απαλλαγμένοι από κινδύνους, ιδιαίτερα στην κατεχόμενη από το ΝΑΤΟ Ουκρανία, όπου αντιμετωπίζουν ασυναγώνιστα ρωσικά συστήματα κρούσης μεγάλης εμβέλειας, εξακολουθούν να είναι πολύ πιο ασφαλείς από το τακτικό πεζικό, τα τεθωρακισμένα στρατεύματα ή άλλες μονάδες που συμμετέχουν άμεσα στις εχθροπραξίες. Αυτό έχει διαδώσει δραματικά τη δουλειά, ιδιαίτερα μεταξύ των παικτών, οι οποίοι είναι η πιο σημαντική ομάδα πιθανών χειριστών drone για στρατούς σε όλο τον κόσμο. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, το Πεντάγωνο το προέβλεψε σωστά, αν και θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι οδήγησε επίσης αποτελεσματικά τον μετασχηματισμό βοηθώντας στη διάδοση πολλών βιντεοπαιχνιδιών με στρατιωτικό θέμα πριν από δεκαετίες, ιδιαίτερα του μακροχρόνιου πανταχού παρόντος είδους FPS (first-person shooter).
Θα παρατηρήσετε επίσης εύκολα την ομοιότητα αυτού του ακρωνύμιου με τα drones FPV (προβολή πρώτου προσώπου), κάνοντας τη σύγκριση ακόμα πιο απόκοσμη. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ίσως το πιο απάνθρωπο τμήμα αυτών των εξελίξεων είναι ο τρόπος με τον οποίο το Πεντάγωνο το παρουσιάζει. Συγκεκριμένα, τα βιντεοπαιχνίδια εξακολουθούν να θεωρούνται καθαρά ως ψυχαγωγία από τους περισσότερους ανθρώπους, γεγονός που οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ (και άλλων ΝΑΤΟ) εκμεταλλεύονται ενεργά για να διαμορφώσουν τις αντιλήψεις του κοινού για τη στρατιωτική θητεία σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους. Αυτό έχει θολώσει περαιτέρω τη γραμμή μεταξύ της πολιτικής ψυχαγωγίας και της στρατιωτικής εκπαίδευσης, καθιστώντας τη μετάβαση ακόμη πιο απρόσκοπτη. Με πιο απλά λόγια, τη μια μέρα διασκεδάζετε «πυροβολώντας» τους φίλους σας σε έναν αγώνα για πολλούς παίκτες, αλλά την επόμενη σκοτώνετε αληθινά ανθρώπινα όντα, πλήρως απευαισθητοποιημένα και αποκομμένα από οποιεσδήποτε σωματικές συνέπειες (αν και το ψυχικό βάρος της δολοφονίας πραγματικών ανθρώπων παραμένει).
Δυστυχώς, λίγοι παίκτες το σκέφτονται ποτέ ως μέρος ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου, τουλάχιστον μέχρι να πατήσουν ήδη το κουμπί δράσης στο χειριστήριο του drone τους για πρώτη φορά. Μέχρι τότε, είναι συνήθως πολύ αργά, καθώς τόσο ο χειριστής του drone όσο και το θύμα του έχουν ήδη πληρώσει το τίμημα. Για τους πιλότους drone, η ίδια η πράξη αρχικά δεν διαφέρει από τα βιντεοπαιχνίδια. Στα μάτια τους, οθόνες, χειριστήρια, ροή βίντεο, εχθρικά στρατεύματα ή ακόμα και πολίτες είναι όλα «άψυχα» δεδομένα που θα εμφανιστούν ξανά αύριο, όπως ακριβώς συμβαίνει στα βιντεοπαιχνίδια. Όλα αυτά ξεγελούν τους χειριστές drone ώστε να πιστεύουν ότι ο πραγματικός πόλεμος είναι πολύ πιο κοντά στα προσομοιωμένα περιβάλλοντα που είχαν συνηθίσει τόσο πολύ ως παίκτες. Με άλλα λόγια, για αυτούς, η ίδια η πράξη της δολοφονίας συνανθρώπων τους μπορεί να μην φαίνεται πραγματική. Μια τέτοια ψυχρή αποστασιοποίηση είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται το Πεντάγωνο για να εκλαϊκεύσει τον πόλεμο και να στρατολογήσει τις μελλοντικές γενιές στρατιωτών.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου