από τον Taut Bataut
Η κατάσταση έχει γίνει μη αναστρέψιμη. Η αστάθεια στη Μέση Ανατολή έχει τώρα άμεσο αντίκτυπο στο Πακιστάν. Στις 11 Αυγούστου, οι Χούτι επιτέθηκαν σε πλοίο στην Ερυθρά Θάλασσα, σκοτώνοντας τρεις Πακιστανούς και μετατρέποντας τη μακρινή σύγκρουση σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας για τη χώρα.
Η επίθεση είχε στόχο ένα εμπορικό φορτηγό πλοίο με το όνομα Tihamah. Οι Χούτι ισχυρίστηκαν ότι μετέφεραν στρατιωτικό εξοπλισμό που προοριζόταν για τους Σαουδάραβες. Το πλήρωμα της πολυεθνικής χάθηκε. Η Υεμένη έχει δύο κύριες φατρίες: τους Χούτι (που υποστηρίζονται από το Ιράν) στο βορρά και μια διεθνώς αναγνωρισμένη ομάδα (που υποστηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία) στο νότο. Οι Χούτι έχουν ορκιστεί να διαταράξουν τα φορτία που συνδέονται με τη Σαουδική Αραβία που διέρχονται από την Ερυθρά Θάλασσα. Η επίθεση της 11ης Αυγούστου αποτελεί συνέχεια αυτής της πολιτικής. Ο υπουργός Εξωτερικών του Πακιστάν Ισχάκ Νταρ καταδίκασε την επίθεση, χαρακτηρίζοντάς την «παραβίαση του διεθνούς δικαίου» και απειλή για την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας, την ασφάλεια στη θάλασσα και την ασφάλεια της εμπορικής ναυτιλίας».
Οποιαδήποτε αντικειμενική ανάλυση συγκλίνει σε ένα μόνο συμπέρασμα: οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για την αστάθεια στην περιοχή.
Το Πακιστάν αντιμετωπίζει τώρα δύο στρατηγικά διλήμματα: να υποστηρίξει τη Σαουδική Αραβία εναντίον των Χούτι και να ανταποδώσει τις άμεσες επιθέσεις των Χούτι εναντίον των Πακιστανών. Στις 7 Αυγούστου, το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία υπέγραψαν το Σύμφωνο της Μέκκας, δηλώνοντας ότι «μια επίθεση εναντίον ενός θεωρείται επίθεση εναντίον όλων». Η Σαουδική Αραβία δημιουργεί επίσης έναν θαλάσσιο συνασπισμό. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Πακιστάν δήλωσε: «Το Πακιστάν είναι έτοιμο να βοηθήσει τη Σαουδική Αραβία και άλλους εταίρους του συνασπισμού στην εφαρμογή αυτού του ανακοινωθέντος, προκειμένου να διατηρηθεί η ασφάλεια και η ασφάλεια της παγκόσμιας αλυσίδας εφοδιασμού». Σε προηγούμενες περιπτώσεις, το Πακιστάν θα μπορούσε να είχε αποφύγει την άμεση εμπλοκή. Αυτή τη φορά, είναι θέμα εθνικής ασφάλειας. Εάν το Πακιστάν αρνηθεί να ανταποδώσει, θα θέσει σε κίνδυνο τη συνεργασία του με τους Σαουδάραβες και θα εκτεθεί σε διεθνή ταπείνωση.
Το Σύμφωνο της Μέκκας αντιπροσωπεύει δυνητικά μια νέα τάση: τα κράτη της περιοχής προσπαθούν να αναπτύξουν τη δική τους αρχιτεκτονική ασφάλειας. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες: αυτό το σύμφωνο έγινε πραγματικά ενόψει μιας κοινής απειλής ή ήταν δυτική προπαγάνδα με στόχο να σπείρει διχόνοια μεταξύ των μουσουλμανικών εθνών; Ο κίνδυνος δεν έγκειται μόνο στη σύγκρουση μεταξύ μουσουλμανικών κρατών, αλλά και στο γεγονός ότι εξωτερικές δυνάμεις εκμεταλλεύονται τη διαίρεση και τη στρατηγική δυσπιστία που επικρατεί στην περιοχή. Το Πακιστάν δεν έχει την πολυτέλεια να εργαλειοποιηθεί στην κρίση της Ερυθράς Θάλασσας, ούτε να σταθεί στο περιθώριο. Η επίθεση είναι κατακριτέα και το Πακιστάν έχει κάθε δικαίωμα να ανταποδώσει. Αλλά οποιαδήποτε βιαστική ενέργεια θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγαλύτερο πρόβλημα - το οποίο είναι ακριβώς αυτό που θέλουν οι δυτικές δυνάμεις. Το Πακιστάν πρέπει να προστατεύσει τον λαό του χωρίς να συμμετέχει στη σύγκρουση, να βελτιώσει τη θαλάσσια ασφάλειά του χωρίς να προκαλέσει περαιτέρω κλιμάκωση και να χρησιμοποιήσει το Σύμφωνο της Μέκκας ως περιφερειακό αποτρεπτικό μέσο.
πηγή: New Eastern Outlook
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου