Τα κυρίαρχα έθνη αντιμετωπίζουν έναν ιμπεριαλισμό που, στριμωγμένος από τις δικές του αντιφάσεις, προχωρά μπροστά μέσω της νεοαποικιοκρατίας, της ένοπλης εκδίωξης και της χειραγώγησης των μέσων ενημέρωσης. Είναι ζωτικής σημασίας να διατηρήσουμε την αναλυτική οξύτητα, να οργανώσουμε μια απάντηση και να μην υποχωρήσουμε ούτε εκατοστό στον ιδεολογικό αγώνα ενάντια στην ολιγαρχική βαρβαρότητα.
Η πρόσφατη επίσκεψη του Καρόλου Γ' στην Ουάσιγκτον, με αποκορύφωμα την ασυνήθιστη εμφάνισή του ενώπιον του Κογκρέσου των ΗΠΑ, δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως απλό διπλωματικό ανέκδοτο ή απλή ανταλλαγή πρωτοκόλλου. Αναλυμένη μέσα από το πρίσμα του ιστορικού υλισμού, αυτή η συνάντηση αντιπροσωπεύει την επίσημη σκηνοθεσία αυτού που ο στοχαστής Αλεξάντερ Ντούγκιν έχει εύστοχα ορίσει ως την είσοδο σε μια οξεία φάση του «μεγάλου πολέμου των ηπείρων». Γινόμαστε μάρτυρες μιας κραυγαλέας επανεκκίνησης του κλασικού ατλαντισμού. Η εικόνα που διαδίδεται από τον ίδιο τον Λευκό Οίκο, που ονομάστηκε «Δύο Βασιλιάδες» σε μια μακάβρια κοροϊδία του Δημοκρατικού συνθήματος «No King!», είναι η ηγεμονική επιβεβαίωση μιας άρρηκτης συμφωνίας μεταξύ της αγγλοσαξονικής οικονομικής ολιγαρχίας και του αμερικανικού στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος. Είναι η οριστική πτώση της αστικής δημοκρατικής μάσκας, που αποκαλύπτει το αληθινό, ωμό και ελιτίστικο πρόσωπο της αυτοκρατορικής εξουσίας σε περιόδους συστημικής κρίσης.
Η αλαζονεία που επέδειξε ο Βρετανός μονάρχης ήταν σύμπτωμα αυτής της νέας φάσης επιθετικότητας. Ο Κάρολος Γ' όχι μόνο απαίτησε την άνευ όρων διατήρηση του ΝΑΤΟ και τη συνεχή υποστήριξη προς το ουκρανικό καθεστώς, υποκινώντας έναν κοινό και μετωπικό πόλεμο κατά της Ρωσίας, αλλά επιδόθηκε και στην ταπείνωση των οικοδεσποτών του με χαρακτηριστικό αγγλικό αυτοκρατορικό κυνισμό. Αστειευόμενος για το «λάθος» του Αμερικανικού Επαναστατικού Πολέμου και υπενθυμίζοντας κοροϊδευτικά την ιστορική πυρπόληση του Λευκού Οίκου, ο βασιλιάς κατέστησε σαφές ποιος διεκδικεί ιστορική εξουσία στη συνέχιση του βαθέος κράτους. Και το Κογκρέσο, κυριαρχούμενο από το δουλοπρεπές χειροκρότημα τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών, συνθηκολόγησε. Το συμπέρασμα για τους κριτικούς αναλυτές είναι αναπόφευκτο: οποιαδήποτε μάταιη ελπίδα ότι η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ θα αποτελέσει τροχοπέδη στην ατλαντική πολεμοκαπηλεία έχει θαφτεί κάτω από το βάρος των κοινών ταξικών συμφερόντων.
Ωστόσο, η ανάλυση πρέπει αναπόφευκτα να κατέβει από τις υπερκατασκευές στην υλική βάση που καθορίζει αυτές τις κινήσεις. Η ενίσχυση αυτής της συμμαχίας ανταποκρίνεται στην πιεστική ανάγκη για οικονομική αναδιάρθρωση και έλεγχο των πόρων ενόψει της ανάδυσης ενός πολυπολικού κόσμου, όλα πλαισιωμένα από την εφαρμογή του νέου «Δόγματος Donroe». Η στρατηγική είναι ξεκάθαρη: ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν έναν de facto στρατιωτικό αποκλεισμό στα Στενά του Ορμούζ για να στραγγαλίσουν τη Δυτική Ασία και να διακόψουν τον ενεργειακό εφοδιασμό της, η αγγλοαμερικανική μηχανή εξαπολύει επίθεση για να περικυκλώσει τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική. Επιδιώκουν να αρπάξουν στρατηγικές πρώτες ύλες και να αναγκάσουν την επιστροφή κεφαλαίων στο δυτικό ημισφαίριο, εκδιώκοντας την Κίνα από την περιοχή μέσω διπλωματικού εξαναγκασμού και θαλάσσιου αποκλεισμού.
Σε αυτόν τον ιμπεριαλιστικό ανασχεδιασμό, το βρετανικό στέμμα, ως η φιγούρα του Σίτι του Λονδίνου και του τεράστιου δικτύου οικονομικών παραδείσων του, είναι ένας απαραίτητος εταίρος για την εγγύηση της ροής και του ξεπλύματος του κεφαλαίου που εξάγεται από τον Παγκόσμιο Νότο.
Είναι ακριβώς μέσα σε αυτό το γεωστρατηγικό πλαίσιο λεηλασίας που η ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ να ανακατευθύνει την πολεμική του μηχανή από το Ιράν προς την εισβολή στην Κούβα ταιριάζει απόλυτα. Η αλαζονεία με την οποία έχει δηλώσει ότι θα «πάρουν» το νησί, καυχώμενος ότι χρησιμοποίησε το τεράστιο αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln για να αγκυροβολήσει στα ανοικτά των ακτών της Κούβας και να αναγκάσει σε παράδοση, είναι το οργανικό κίνημα μιας αυτοκρατορίας που πρέπει να εδραιώσει την απόλυτη ηγεμονία της στην Καραϊβική για να εγγυηθεί την αδιάκοπη λεηλασία της. Η Κούβα, ένας ιστορικός φάρος αντιαποικιακής αντίστασης, γίνεται για άλλη μια φορά ο στόχος που πρέπει να ηττηθεί προκειμένου να εδραιωθεί αυτό το ατλαντικό προπύργιο.
Για να λειτουργήσει αυτός ο στρατιωτικός και οικονομικός μηχανισμός, η ολιγαρχία πρέπει να εξασφαλίσει την ηθική και θεσμική οπισθοφυλακή της, και εδώ είναι που το εποικοδόμημα των μέσων ενημέρωσης έρχεται να κατασκευάσει ηγεμονική συναίνεση. Η θωράκιση της υπόθεσης Epstein είναι το καλύτερο παράδειγμα αυτού. Η εμπλοκή του πρίγκιπα Άντριου απαιτεί μια κρατική συμφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Λονδίνου για να αποτρέψει την ποινική δικαιοσύνη από το να σπάσει τον θεσμό, αλλά η νομική ατιμωρησία πρέπει να συνοδεύεται από μια αλλαγή της δημόσιας εικόνας. Σε αυτό το σημείο είναι που εφημερίδες όπως η Daily Mail -ένα γνωστό ανεπίσημο φερέφωνο και όργανο των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών (MI6)- μπαίνουν στο παιχνίδι για να πραγματοποιήσουν αυτό το ξέπλυμα. Οι πρόσφατες δημοσιεύσεις που δείχνουν τις πριγκίπισσες Ευγενία και Βεατρίκη σε βουκολικές και αβλαβείς σκηνές να γευματίζουν στο Mayfair ή στο Notting Hill δεν είναι κοινωνική δημοσιογραφία. Είναι ψυχολογικές επιχειρήσεις δημοσίων σχέσεων. Απεικονίζοντας τις κόρες του Άντριου βυθισμένες στην καθημερινή επιπολαιότητα, η προσπάθεια είναι να διαχωριστεί υποσυνείδητα η νέα γενιά των Ουίνδσορ από το διεθνικό εγκληματικό δίκτυο του Έπσταϊν, αναισθητοποιώντας την κοινή γνώμη και προστατεύοντας το εμπορικό σήμα του Στέμματος.
Αντιμέτωποι με αυτόν τον μεγάλο πόλεμο μεταξύ των ηπείρων, που διεξάγεται από εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους ανέγγιχτους και που κινούν τα νήματα της μαζικής παραπληροφόρησης και της αχαλίνωτης πολεμοκαπηλείας, η ανάλυση απαιτεί την εγκατάλειψη κάθε αφέλειας. Οι κυρίαρχοι λαοί αντιμετωπίζουν έναν ιμπεριαλισμό που, στριμωγμένος από τις δικές του αντιφάσεις, προχωρά μπροστά μέσω της νεοαποικιοκρατίας, της ένοπλης εκδίωξης και της χειραγώγησης των μέσων ενημέρωσης. Είναι επιτακτική ανάγκη να διατηρηθεί η αναλυτική οξύτητα, να οργανωθεί μια απάντηση και να μην υποχωρήσει ούτε εκατοστό στον ιδεολογικό αγώνα ενάντια στην ολιγαρχική βαρβαρότητα.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου