Εσχατολογικές σκιές

 Τα πεπρωμένα του ανθρώπου και του κόσμου εκπληρώνονται στη διασταύρωση του οριζόντιου άξονα (του «άξονα») με τον κάθετο, της είδησης και του γίγνεσθαι με την επιρροή, αποφασιστική και καθοριστική, του αιώνιου και του αμετάβλητου. Επομένως, για να έχουμε μια σαφή και πλήρη εικόνα των γεγονότων που επηρεάζουν την εποχή μας, δεν μπορούμε να σταματήσουμε στις ειδήσεις και τις δημοσιογραφικές ειδήσεις, παραποιημένες και παραποιημένες, με σκοπό να παρέχουμε μια προκατειλημμένη εκδοχή, χρήσιμη περισσότερο από πληροφορίες για την προπαγάνδα: το κύριο όπλο των σύγχρονων συγκρούσεων, και ακόμη πιο επιβλαβές από τις ίδιες τις βόμβες.

Για να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και να αναζητήσουμε μια πληρέστερη εξήγηση του τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, μπορεί επομένως να είναι χρήσιμο να δούμε αυτά τα γεγονότα από διαφορετική οπτική γωνία, προσπαθώντας να αποσπαστούμε από την απλή οριζοντιότητα για να αποκτήσουμε πρόσβαση σε μια υψηλότερη και βαθύτερη προοπτική, στην οποία δεν μετράνε οι μηχανορραφίες, οι πλοκές και οι ίντριγκες των homunculi, φαινομενικά πρωταγωνιστές, αλλά, μάλλον, οι επιρροές και τα σχέδια του Above, στα οποία όλοι, αργά ή γρήγορα, πρέπει να λογοδοτήσουν.

Για μια ολόκληρη σειρά λόγων, στη χριστιανική Δύση, αλλά όχι μόνο, το όνομα των «Αγίων Τόπων» έχει αποδοθεί στην περιοχή που συμπίπτει με την Παλαιστίνη και, κατά συνέπεια, στην κατ' εξοχήν ιερή πόλη: την Ιερουσαλήμ ή Ελ Κουντς. Του οποίου η γεωγραφική και πνευματική κεντρική θέση μεταξύ του Γάγγη και των Ηράκλειων Στηλών μαρτυρείται καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. σαν να το τοποθετούσε μεταξύ της ινδουιστικής παράδοσης, που αντιπροσωπεύει την πιο άμεση κληρονομιά της αρχέγονης παράδοσης, και της ισλαμικής παράδοσης, της απόλυτης μορφής της παραδοσιακής ορθοδοξίας. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε Άγιος Τόπος υποδεικνύει και παίζει τον ρόλο, κυριολεκτικά και συμβολικά, του Κέντρου του Κόσμου για μια συγκεκριμένη εποχή κατά την οποία πιστοποιείται μια πραγματική και αποτελεσματική παρουσία του θείου, άρα και της Παράδοσης. Στους φύλακες του οποίου ανατίθενται καθήκοντα και βαθμοί, υλικοί και πνευματικοί, που υπερβαίνουν τις ατομικές ατομικότητες και τις προδιαθέτουν στην πορεία προς τον Θεό και την πληρότητα της πραγμάτωσης.

Για τον λαό του Ισραήλ, το πνευματικό κέντρο, στην αρχή, δεν ήταν ένας σταθερός τόπος, αφού ήταν ένας νομαδικός λαός (του οποίου θα ήταν ενδιαφέρον να αναλυθούν οι ανατρεπτικές επιπτώσεις που μπορεί να συνεπάγεται αυτή η κατάσταση νομαδισμού, αν ληφθεί στην αρνητική συμβολική της πτυχή, παρόμοια με αυτή των τσιγγάνων). μέχρι την κατασκευή του Ναού που έχτισε ο Σολομών. στην καρδιά του οποίου τα Άγια των Αγίων βρήκαν τη θέση τους, ως εγγύηση της εξάρτησής του από την αρχέγονη Παράδοση. παρέχοντας τα διάφορα πνευματικά κέντρα κάθε ατόμου σχηματίζουν μια παρόμοια σύσταση, όντας τόσες πολλές εικόνες του αληθινού και μοναδικού Κέντρου του Κόσμου, από το οποίο προσλαμβάνουν, όπως μας υπενθυμίζει ο Guénon, «τις ιδιότητες συμμετέχοντας στη φύση του μέσω της άμεσης επικοινωνίας, στην οποία κατοικεί η παραδοσιακή ορθοδοξία».

Πρέπει να ειπωθεί, ωστόσο, ότι ο συμβολισμός των «Αγίων Τόπων» έχει άλλη σημασία αν αναφέρεται στο Υπέρτατο Κέντρο και άλλη αν αναφέρεται σε ένα υποδεέστερο κέντρο, στην αρχέγονη Παράδοση ή σε μια συγκεκριμένη παραδοσιακή μορφή. Από τη μία πλευρά υπάρχουν οι κάτοχοι της Γνώσης, των οποίων το καθήκον είναι να τη διατηρήσουν και να τη μεταδώσουν, από την άλλη εκείνοι που συμμετέχουν σε αυτήν, στο δικό τους επίπεδο και, επίσης, με τους δικούς τους περιορισμούς και εκφυλιστικές δυνατότητες. Τώρα, αφού ο Ναός του Σολομώντα έχει πάψει προ πολλού να υπάρχει υλικά (ο Δάντης θυμάται στο Καθαρτήριο τη ρωμαϊκή πολιορκία του 70 μ.Χ. με αυτούς τους στίχους: «Ιδού/ο λαός που χάνει την Ιερουσαλήμ,/όταν η Μαρία στον γιο της έδωσε το ράμφος της!», η πείνα είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που μια γυναίκα ονόματι Μαρία καταβρόχθισε τον μικρό της γιο. σχεδόν μια ανεστραμμένη εικόνα μιας άλλης Μαρίας και ενός άλλου Υιού!), Μεταξύ του εβραϊκού λαού φαίνεται να έχει κυριαρχήσει ένα είδος «θρησκευτικού στραβισμού», έτσι ώστε συνέχισαν να κοιτάζουν τα ερείπια και τη μορφή της αναπαράστασης (την ορατή εικόνα της), παραμελώντας την αναπαριστώμενη (την αμετάβλητη και κρυμμένη πραγματικότητα του Υπέρτατου Κέντρου). Ο Ναός καταστράφηκε και όχι αυτός που ξαναχτίστηκε σε τρεις ημέρες από τον Χριστό.

Αυτό φαίνεται να οδήγησε σε μια προοδευτική ολίσθηση της εβραϊκής παράδοσης σε μια πραγματική δεισιδαιμονία, κωδικοποιημένη στο Ταλμούδ, στην οποία όλα τα στοιχεία ανάγονται στον φαρισαϊκό φορμαλισμό, στην αποκλειστική ανθρώπινη διάσταση και στην ατομικιστική αλαζονεία. Έχοντας απορρίψει τον Χριστό ως Μεσσία – στον οποίο τόσο οι ανώτατες ουράνιες ιεραρχίες (οι Άγγελοι) όσο και οι εκπρόσωποι του Υπέρτατου Κέντρου (οι Μάγοι) απέτισαν φόρο τιμής και αναγνώριση τη στιγμή της γέννησής του – οι Εβραίοι είδαν την παραδοσιακή τους συνέχεια να διακόπτεται. επιτρέποντάς μας να υποθέσουμε, πολλά στοιχεία, σε μια πραγματική αντιστροφή του ίδιου, σε σημείο να πάψουμε να αποτελούμε μια ζωντανή και αποτελεσματική αναπαράσταση της αρχέγονης Παράδοσης.

Αν και η επιβίωσή τους «μέσα από όλες τις αντιξοότητες της ιστορίας δείχνει ξεκάθαρα ότι είχαν ακόμα έναν ρόλο να παίξουν (όποιος κι αν είναι ο χαρακτήρας τους) στον κόσμο μετά την έλευση του Χριστιανισμού», όπως μας υπενθυμίζει ο Guénon. ο οποίος στη συνέχεια προσθέτει: «Εδώ [στην Αίγυπτο] ακόμη και ο ελάχιστος από τους αδαείς γνωρίζει ότι [ο Μαχντί] πρέπει να είναι από την αραβική φυλή και απόγονος του Προφήτη. και τότε ο Μαχντί δεν πρέπει να είναι καθόλου «νέος προφήτης» και το να τον θεωρείς ως τέτοιο είναι μια τεράστια αίρεση». Και είναι γνωστό ότι ο Αντίχριστος («Ο άνθρωπος της ανομίας, ο γιος της απώλειας, αυτός που υψώνει τον εαυτό του πάνω από όλα όσα ονομάζονται Θεός ή που είναι αντικείμενο λατρείας, σε σημείο να κάθεται ο ίδιος στο Ναό του Θεού, δηλώνοντας τον εαυτό του Θεό») θα πρέπει να αναλάβει, με ανεστραμμένο τρόπο, τα χαρακτηριστικά Εκείνου που θα πιθηκίσει, ξεκινώντας από τον τόπο γέννησης και τον λαό στον οποίο ανήκει. εναντίον του οποίου ο ίδιος ο Μαχντί θα υποστηρίξει την τελική μάχη, ως έκφραση της «σφραγίδας της προφητείας».

Και ο Pico della Mirandola μας είχε ήδη καλέσει να αντιδράσουμε και να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας «ενάντια σε εκείνη την πέτρα που έχουν οι Εβραίοι για την καρδιά τους». προσθέτοντας ότι «Ο Μεσσίας έφερε ειρήνη στους ανθρώπους, αλλά όχι σε όλους... Και δικαίως συμβαίνει αυτός που είναι σωτηρία για τους καλούς να είναι καταστροφή για τους κακούς». Το αποτέλεσμα αυτού του «κλεισίματος» ήταν – όχι μόνο για τους Εβραίους αλλά και για τη Δύση που έχει διαμορφωθεί από αυτούς – η απώλεια μιας «Αγίας Γης» για να κοιτάξει, το μονοπάτι που οδηγεί σε αυτήν έχει χαθεί και όλες οι επικοινωνίες έχουν διακοπεί.

Εξάλλου, ο χειρισμός του παρελθόντος σύμφωνα με το δικό του όφελος και ο σχεδιασμός του μέλλοντος σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες, ασταθείς και ευμετάβλητοι, είναι ένα σαφές σημάδι απόρριψης της θείας παρουσίας και του προνοητικού σχεδίου, του αιώνιου παρόντος ως υπέρβασης κάθε δυαδικότητας. συνεπής με την απόρριψη του Χριστού που, ως άλφα και ωμέγα, τους ξεσκέπασε στην αρχή και θα επιστρέψει για να τους κρίνει στο τέλος. Αυτή η «έλλειψη», φυσικά, σημαίνει ότι ακόμη και σήμερα όπως και τότε συντάσσονται και συνδέονται με τους Βαραββά της στιγμής, συνοδεύοντας και συμπονώντας δολοφόνους και ληστές μεταμφιεσμένους σε πολιτικούς και ηγεμόνες.

Το σιωνιστικό καθεστώς που έχει καταλάβει την Παλαιστίνη έχει συνεχίσει από την αρχή τον αποικιοκρατικό του σχεδιασμό, ο οποίος, αφού έχει σαρώσει κάθε «ξένη» παρουσία μέσω του αφανισμού και της καταστροφής των δυσκίνητων γειτόνων του (που δεν έχουν ακόμη υποδουλωθεί), στοχεύει στην ιερόσυλη ανοικοδόμηση (επειδή υπαγορεύεται από απλές ανθρώπινες ανάγκες) του Ναού της Ιερουσαλήμ – τελική βεβήλωση και ριζοσπαστικό έγκλημα – αυταπατώμενο έτσι ότι μπορεί να λυγίσει τον Θεό στην επιθυμία του για κυριαρχία. Και μετά περάστε – είναι μόνο θέμα χρόνου! – στην επίθεση εκείνων που θεωρεί τους χειρότερους εχθρούς του ως αρνητές της ηγεμονικής του αξίωσης και της υποτιθέμενης εκλογής του: της Ρώμης και του Χριστιανισμού, ξεκινώντας από την Καθολική Εκκλησία.

Για την επίτευξη του στόχου, το Ισραήλ, λόγω της δύναμης του χρήματος που κατέχουν κυρίως οι εξ αίματος συγγενείς του, βασίζεται στην τυφλή και αυτοκαταστροφική υποστήριξη του αμερικανικού Γκόλεμ, σκόπιμα «ζυμωμένου». Και δεδομένου ότι κάθε κυβέρνηση των ΗΠΑ θεωρεί ότι τα βραχυπρόθεσμα γεγονότα, τι θα συμβεί αύριο και τα άμεσα προβλήματα είναι προτεραιότητες, είναι φυσικό να αναρωτηθούμε ποιος ή τι εγγυάται τη βασική ομοιομορφία που αποτελεί τη βάση της αμερικανικής πολιτικής; Ποιος τον κάνει να παίξει τον σημερινό ρόλο του υποστηρικτή ενός μακροπρόθεσμου εγκληματικού σχεδίου; Ποιος υπαγορεύει τη γραμμή και διατυπώνει τις κατευθυντήριες γραμμές μιας σαφούς, σταθερής και εμφανούς συνέχειας και ομοιομορφίας του αντιπαραδοσιακού οράματος και δράσης;

Εάν οι φονταμενταλισμοί αντιπροσωπεύουν ένα από τα χειρότερα κακά της σημερινής εποχής, όντας εγγενώς αντιπαραδοσιακοί ως ασθένεια και εκφυλισμός των ορθόδοξων θρησκειών, μεταξύ αυτών πρέπει να συμπεριληφθεί πλήρως ο ίδιος ο Σιωνισμός, ο οποίος είναι αλληλέγγυος με τον Ισλαμικό Ουαχαμπισμό και τον Προτεσταντισμό ή τον Χριστιανικό Πουριτανισμό: όλες οι σεχταριστικές ομολογίες που ισχυρίζονται ότι οδηγούν τον Θεό πίσω στις επιθυμίες των ανθρώπων. Του οποίου η βία και οι σφαγές είναι το χαρακτηριστικό σημάδι, το κακό αποτύπωμα που δείχνει ξεκάθαρα την απόσταση από το ιερό και το θείο. ανοίγοντας, όπως ήταν αναμενόμενο, σε ακραίες μορφές ηθικισμού και δεισιδαιμονίας.

Και οι ίδιες αλλαγές που έχουν συμβεί στον τρόπο διεξαγωγής των πολέμων είναι η επιβεβαίωση αυτού, έχοντας περάσει από την κατεύθυνση του Ουρανού, από τη συγκατάθεση και την υποστήριξη των θεών στους αγώνες των ανθρώπων, στις δειλές αεροπορικές επιθέσεις, στην κακή μανία των όντων χωρίς τιμή στους ανυπεράσπιστους της Γης, σε μια εμφανή αντιστροφή του κάθετου με το οριζόντιο. Άλλωστε, όπως μας υπενθυμίζει ο Guénon, «στην παρακμή ενός πολιτισμού, είναι η κατώτερη πλευρά της παράδοσής του που επιμένει περισσότερο, ιδιαίτερα η «μαγική» πλευρά, η οποία συμβάλλει, επιπλέον, με τις αποκλίσεις που προκαλεί, στην ολοκλήρωση της καταστροφής του».

Επομένως, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι σε εποχές παρακμής όπως η σημερινή, οι άνθρωποι βρίσκουν ικανοποίηση σε πρακτικές που τους οδηγούν να αναπτύξουν και να εκδηλώσουν, με ανεξέλεγκτο και διάχυτο τρόπο, τις λιγότερο εξυψωμένες και σκοτεινότερες πτυχές και δυνατότητες της ύπαρξής τους. Και είναι ακριβώς από τέτοιες συμπεριφορές που είναι δυνατό να αντληθούν τα στοιχεία του σατανισμού και της αντιστροφής που χαρακτηρίζουν την τρέχουσα κυκλική φάση, όπου γίνονται αποδεκτά ακόμη και η χειρότερη βία και η πιο αποκρουστική κακοποίηση παιδιών, πληρωμένα σαφάρι σε εμπόλεμες ζώνες με ανθρώπινους στόχους, άνδρες που πετούν τις προσωπικές εικόνες των συζύγων τους σε αγνώστους, ή τα νεαρά κορίτσια που πουλάνε τον εαυτό τους στο διαδίκτυο: σε μια απαίσια σπείρα κακών και διαστροφών, μόνο και αποκλειστικά μοντέρνα. Σαν να προετοιμάζει την ατμόσφαιρα και το περιβάλλον στο οποίο το πιο παραπλανημένο από όλα τα όντα θα κάνει τα (ελαττωματικά) βήματά του.    https://www.heliodromos.it/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων