Του Крокодил
Ναι, πέθανε. Η Αθήνα, κοιτίδα της Δημοκρατίας πριν από 2.500 χρόνια (βαυκαλιστείτε ελεύθερα!). Η Αθήνα του Παρθενώνα, παγκόσμιου συμβόλου του Μέτρου και της Αρμονίας. Η Αθήνα της Ιστορίας, των πολέμων, της ταλαιπωρίας, των εμφυλίων, της αντιπαροχής, του άμετρου τσιμέντου, ναι, ακόμη κι αυτή, πέθανε.
Κι αν δεν με πιστεύετε, δείτε το «κηδειόχαρτο», σε μιαν εικόνα του φωτογράφου Βασίλη Στάμου / Photograma (μια συγκλονιστική λήψη από την Πάρνηθα). Από το Μέτρο και την Αρμονία του Παρθενώνα ως την παραλιακή κατάργησή τους στον Άγιο Κοσμά. Στο όνομα μιας δήθεν ψευδεπίγραφης «ανάπτυξης» που σκαρφαλώνει ως τα 200 μέτρα, με φόντο το Σαρωνικό, για να βγάλει τη γλώσσα σε ό,τι σήμαινε μέχρι σήμερα Αθήνα.
Αντί να εξωραϊστεί η Αθήνα του τσιμέντου, να αποκτήσει ανοιχτούς χώρους, πάρκα, «ανοίγματα», κλείνεται από θαλάσσης ως τρόπαιο αν-αίσθητης και αν-αισθητικής «ανάπτυξης» για «πολύ πλούσιους». Μπας και ξεχάσουμε ότι η εκδίκηση είναι, κυρίως, ταξική για τους κρατούντες…
Όπως το θέτει και ο ίδιος ο Βασίλης Στάμος, έχουμε σε αυτό το «κηδειόχαρτο» της Αθήνας, «από τη μία, το αιώνιο σύμβολο του ανθρώπινου μέτρου, της αρμονίας και του πολιτισμού, και από την άλλη, ένα φαλλικό μνημείο χρήματος, αλαζονείας και αισθητικής βίας». Ή, όπως πολύ πετυχημένα, το έχουν τιτλοφορήσει στο Reddit, «Αστική Κόλαση» (Urban Hell). Υπάρχει κάτι πιο γλαφυρό και εύστοχο για το θάνατο της Αθήνας;
Υπάρχει κάτι πιο εύγλωττο, στην αισθητική της εικόνας του τοπίου, από κείνο που καταργεί την αρχαία ελληνική έννοια της ευτυχίας, για την πόλη της Αθήνας: «Ὄλβιος, εὐδαίμων, εὐτυχής καί μάκαρ».
Όλβιος με την έννοια της ανθρώπινης Δημιουργίας. Ευδαίμων ως φορέας του Φωτός και της Ορθότητας της Σκέψης. Ευτυχής ως δημιουργός (σε αυτά που τεύχεις – φτιάχνεις) καλών τε κι αγαθών. Μάκαρ (μη κηρ – μη θάνατος) ως άφοβος απέναντι στο τέλος, με ανθρώπινα δημιουργήματα διαχρονικά κι όχι εφήμερα…
«Νενίκηκά σε, Φειδία». Και Ικτίνε. Και Καλλικράτη. Όπως έγραψε χρήστης του φβ. Η σύγχρονη Αθήνα, ταλαιπωρημένη από τόσα πολλά, τόσα χρόνια, δεκαετίες, αιώνες, στον επιθανάτιο ρόγχο της κατάφερε να αποστομώσει ακόμη και διαχρονικά, αιώνια σύμβολα. Μπράβο, βρε…
Για να μην ξεχνάμε, όμως. Θυμάστε πως ξεκίνησαν όλα αυτά; Θυμάστε πως η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού (ναι, επί ΣΥΡΙΖΑ) και προδρεύουσα στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, Μαρία Ανδρεαδάκη – Βλαζάκη, πάλεψε, δυνατά, για να σωθούν οι αρχαιότητες που είχαν βρεθεί στο Χασάνι, στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου τοποθετούνταν η «αναπτυξιακή επένδυση» των 200 μέτρων (που θα κουβαλούσε στην πλάτη της και καζίνο, παρακαλώ);
Θυμάστε ότι μάλλον σαν εκδίκηση για εκείνη τη μάχη στο Ελληνικό, ήρθε η «ανάπτυξη», τελικά, να ξηλώσει βάναυσα το μικρό παράδεισο που είχε δημιουργηθεί για την Αθήνα, και με τα πανάκριβα ολυμπιακά έργα του 2004, στον Άγιο Κοσμά, με την εξαιρετική μαρίνα; Για να «δοξασθεί» το φαλλικό, επιθετικό πανωσήκωμα της επόμενης κυβέρνησης ΝΔ, που θα πήγαινε, έλεγε, με τις μπουλντόζες να μας φέρει την «ανάπτυξη» από μέρα σε μέρα;
Θυμάστε πως κάποιοι, «μετανιωμένοι και μεταμελούντες και ανανήψαντες» για τη μάχη που δόθηκε, ή για να ξανακερδίσουν πιθανόν την εύνοια των «επενδυτών», είχαν προκάμει να καταργήσουν τον περιορισμό ύψους των 35 μέτρων (για να ξεπεράσουν τα 200!); Και να συνυπογράψουν υπέρ της «επένδυσης», «δια του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε.», για να προϋπαντήσουν την «ανάπτυξη»: Ευκλείδης Τσακαλώτος, υπουργός Οικονομικών, Αικατερίνη Παπανάτσιου, υφυπουργός, Γεώργιος Σταθάκης, υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας και αναπληρωτής υπουργός Σωκράτης Φάμελλος. Αυτά, τα θυμάστε;
Τα θυμάστε, δεν τα θυμάστε, πάρτε τώρα το «κηδειόχαρτο» του «περίφημου» αττικού τοπίου. Της Αθήνας. Που πέθανε.
Λέτε κάτι παραπάνω να ήξεραν οι παλιοί, που έλεγαν «μην πετιέσαι σαν τσουτσού»;
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου