ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…

[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]




Κυριακή 10 Μαΐου 2026

Ξύπνα, Αμερική: Η Κίνα ζει ήδη στο μέλλον - και είμαστε κολλημένοι στο παρελθόν

 


Μάικ Άνταμς

Εισαγωγή: Η Αμερική μπορεί να μάθει πολλά από τις επιτυχίες της Κίνας

Έχω περάσει χρόνια καταγράφοντας την αποσύνθεση των αμερικανικών υποδομών και την αποδυνάμωση της βιομηχανικής μας βάσης, αλλά τίποτα δεν έφερε στο επίκεντρο την κλίμακα του χάσματος όπως τα λόγια ενός δυτικού πολεμικού ανταποκριτή που έχει ζήσει και ταξιδέψει εκτενώς σε όλη την Ασία. Ο Michael Yon, ένας άνθρωπος που έχει περπατήσει στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων και της ανάπτυξης, παρουσίασε πρόσφατα τη βάναυση αλήθεια: το χάσμα υποδομών μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών, σε συνδυασμό με τις στρατηγικές επενδύσεις και τους γεωπολιτικούς ελιγμούς της Κίνας, την τοποθετεί ως τον ξεκάθαρο ηγέτη σε αυτό το ανταγωνιστικό τοπίο [1]. Ενώ οι Αμερικανοί εξακολουθούν να φαντάζονται την Κίνα ως ένα έθνος τέλμα της δεκαετίας του 1970, η πραγματικότητα είναι ότι έχει κατασκευάσει ένα σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλής ταχύτητας 45.000 χιλιομέτρων και πόλεις που ντροπιάζουν τη δική μας.

Πιστεύω ότι έχουμε παραπλανηθεί σκόπιμα από τα δικά μας μέσα ενημέρωσης και την κυβέρνησή μας που θέλουν να συμβιβαστούμε με μια αργή κατάρρευση και όχι με πραγματική πρόοδο. Μας λένε ότι η Κίνα είναι ένα καταρρέον κομμουνιστικό κράτος, ωστόσο τα στοιχεία λένε μια διαφορετική ιστορία. Όπως σωστά σημείωσε ο Νιουτ Γκίνγκριτς, δεν φταίει η Κίνα που το 89 τοις εκατό των μαθητών της όγδοης τάξης της Βαλτιμόρης δεν μπορούν να περάσουν τις εξετάσεις τους στα μαθηματικά ή ότι η παρακμή της αμερικανικής πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης απειλεί το οικονομικό μας μέλλον [2]. Η αντίθεση δεν αφορά μόνο τα τρένα. Πρόκειται για μια κοινωνία που επενδύει στους ανθρώπους της έναντι μιας κοινωνίας που ρίχνει τρισεκατομμύρια σε βόμβες στο εξωτερικό και εγχώριες διασώσεις. Να γιατί πρέπει να καταλάβετε τι πραγματικά συμβαίνει.

Το σοκ των υποδομών: Οδηγώντας κινεζικές ράγες ενώ οι γέφυρες μας καταρρέουν

Όταν διάβασα την έκθεση του Business Insider για το 2018 σχετικά με το σιδηροδρομικό σύστημα υψηλής ταχύτητας της Κίνας, οι αριθμοί με εξέπληξαν: 15.500 μίλια γραμμής (εκείνη την εποχή), η μεγαλύτερη στον κόσμο, με μερικά από τα ταχύτερα τρένα σε λειτουργία [3]. Έκτοτε, η Κίνα συνέχισε να επεκτείνεται, ξεκινώντας ακόμη και την κατασκευή μιας γραμμής maglev που τελικά θα μεταφέρει επιβάτες με 621 μίλια την ώρα [4]. Φανταστείτε να καλύπτετε την απόσταση από τη Σαγκάη στο Πεκίνο σε τεσσεράμισι ώρες με 350 km/h. Εάν πάρετε ένα Amtrak από τη Νέα Υόρκη στο Σικάγο – παρόμοια απόσταση – θα σας πάρει σχεδόν είκοσι ώρες, με την προϋπόθεση ότι το τρένο δεν έχει καθυστέρηση.

Αυτή δεν είναι απλώς μια ιστορία μεταφοράς. Είναι μια ιστορία εθνικής βούλησης. Όπως εξηγεί ο Peter B. Walker στο βιβλίο του «Powerful Different Equal», το οικονομικό μοντέλο της Κίνας είναι πολύ πιο εστιασμένο επειδή ασκεί έλεγχο σε όλους τους παράγοντες που οδηγούν την οικονομική απόδοση, από την προσφορά εργασίας έως τις εμπορικές συμφωνίες, και μπορεί να αξιοποιήσει τους οικονομικούς πόρους της χώρας για να κάνει μεγάλες επενδύσεις [5]. Αυτή είναι μια κυβέρνηση που αποφάσισε να δημιουργήσει υποδομές για ανάπτυξη και καινοτομία. Εν τω μεταξύ, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν καν να διατηρήσουν τις σιδηροδρομικές γραμμές που ήδη έχουμε, πόσο μάλλον να κατασκευάσουν νέες που θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν στο μέλλον.

Επίσης, δεν φαίνεται να μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα ηλεκτρικό δίκτυο που να μπορεί να συμβαδίσει με τη ζήτηση, και αυτό είναι μια κρίσιμη αποτυχία στην εποχή των κέντρων δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης.

Ελεύθερες αγορές ή υποκρισία; Ο πόλεμος της Ουάσιγκτον στον κινεζικό ανταγωνισμό

Οι Ηνωμένες Πολιτείες απαγορεύουν τώρα τα κινεζικά ηλεκτρικά οχήματα και τον τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό της Huawei, όχι επειδή δεν είναι ασφαλή, αλλά επειδή είναι καλύτερα και λιγότερο δαπανηρά από τις αμερικανικές μάρκες. Αυτό δεν είναι καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς. Είναι προστατευτισμός ντυμένος με ρητορική εθνικής ασφάλειας. Johnson: ένας δικομματικός συνασπισμός στο Κογκρέσο ξεκίνησε ένα σχέδιο 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη δημιουργία ενός εθνικού αποθέματος κρίσιμων ορυκτών, μια άμεση απάντηση σε αυτό που οι νομοθέτες αποκαλούν οικονομικό πόλεμο της Κίνας [6]. Εάν οι αμερικανικές εταιρείες δεν μπορούν να ανταγωνιστούν, η κυβέρνηση παρεμβαίνει για να εμποδίσει τον ανταγωνισμό αντί να βελτιώσει τα δικά της προϊόντα.

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έβλεπα το Πεντάγωνο να βλέπει τις προβληματικές γραμμές συναρμολόγησης αυτοκινήτων του Ντιτρόιτ ως τη σωτηρία της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος, ωστόσο το 2026 οι αναφορές επιβεβαιώνουν ότι οι αμυντικοί σχεδιαστές φλερτάρουν με τη Ford και τη General Motors για παραγωγή διπλής χρήσης – μετατρέποντας εργοστάσια αυτοκινήτων σε εργοστάσια όπλων [7]. Αυτή είναι μια ομολογία αποτυχίας. Ενώ η Ford και η GM δεν μπορούν να συμβαδίσουν με την BYD, η Ουάσιγκτον διασώζει τις αποτυχημένες βιομηχανίες και μπλοκάρει τις εισαγωγές. Κατά την άποψή μου, οι Αμερικανοί καταναλωτές αξίζουν πρόσβαση στα καλύτερα προϊόντα στις καλύτερες τιμές. Η καινοτομία της Κίνας στην τεχνολογία EV και τη χημεία των μπαταριών οδηγεί τον κόσμο, ωστόσο είμαστε πολύ περήφανοι για να παραδεχτούμε ότι έχουμε χάσει το ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα σε πολλούς τομείς (drones, ρομποτική, επιστήμη υλικών, εξόρυξη σπάνιων γαιών και ούτω καθεξής). Εάν δεν επιτρέψουμε κινεζικά προϊόντα στη χώρα μας, θα πρέπει τουλάχιστον να μάθουμε από την καινοτομία και την αυτοματοποίηση της Κίνας για να βελτιώσουμε τη δική μας εγχώρια βιομηχανία, αλλά ούτε αυτό συμβαίνει.

Ασφάλεια, ελευθερία και πώς μοιάζει πραγματικά το «κανονικό» υπό τον «κομμουνισμό»

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές συγκρίσεις είναι η δημόσια ασφάλεια. Αν και δεν έχω γνωρίσει ποτέ προσωπικά τον Cyrus Janssen, του πήρα συνέντευξη πρόσφατα. Οι ιστορίες που κυκλοφορούν μεταξύ των Δυτικών που έχουν ζήσει στην Κίνα δίνουν μια εικόνα που έρχεται σε αντίθεση με όλα όσα διδασκόμαστε από τα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ. Οι γονείς αφήνουν τα μικρά παιδιά τους να περπατήσουν μόνα τους στο κατάστημα επειδή το βίαιο έγκλημα είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Απαγωγές παιδιών; Σχεδόν μηδέν. Αποδεικνύεται ότι η Κίνα δεν διοικείται από παιδεραστές προστάτες. Ούτε η Κίνα ανέχεται την αφυπνισμένη ηλιθιότητα στα σχολεία της. Πήγαινε να φανταστείς.

Όπως ανέφερε ο Cyrus σε πρόσφατη συνέντευξή του: «ενώ υπάρχουν σίγουρα ζητήματα στη διακυβέρνηση της Κίνας, τα συστημικά προβλήματα που μαστίζουν την αμερικανική κοινωνία – που κυμαίνονται από την κοινωνική αστάθεια έως την πολιτική υποκρισία – είναι πολύ πιο έντονα» [8]. Όπως εξηγεί, η κινεζική κυβέρνηση είναι στην πραγματικότητα λιγότερο επεμβατική στην καθημερινή ζωή από τη δική μας με πολλούς τρόπους: χωρίς ατελείωτες προεκλογικές διαφημίσεις, χωρίς ελέγχους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα σύνορα (σε αντίθεση με την κυβέρνηση Τραμπ) και χωρίς συνεχή παρακολούθηση κάθε αγοράς – παρά τα όσα λένε τα μέσα ενημέρωσης για την κοινωνική πίστωση.

Είναι η Αμερική που έχει γίνει ένα αστυνομικό κράτος επιτήρησης, με ακραία αστυνομική παρακολούθηση σκέψης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αποτελεσματικά «κοινωνικά πιστωτικά αποτελέσματα» όπου μπορείτε να αποτραπεζωθείτε, να αποπλατφορμιστείτε και να απονομισματοποιηθείτε για λανθασμένες σκέψεις. Και αυτό δεν απαιτεί καθόλου «κομμουνισμό». Συμβαίνει εδώ στην Αμερική, κάθε μέρα.

Δεν λέω ότι η Κίνα είναι άψογη ή ότι η Αμερική δεν έχει λυτρωτικές αξίες, αλλά μάλλον ότι η Κίνα επιδεικνύει βασικούς τομείς καινοτομίας και επιτυχίας που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την Αμερική να αποκαταστήσει το επίπεδο καινοτομίας και τεχνικής εμπειρογνωμοσύνης που κάποτε καθόριζε το μεγαλείο της Αμερικής. Πρέπει να μάθουμε από την Κίνα αντί να καταδικάζουμε απλώς το έθνος ευθέως.

Συμπέρασμα: Η επιλογή που αντιμετωπίζουμε -- Ανοίξτε τα μάτια μας ή μείνετε πιο πίσω

Η Κίνα βρίσκεται σε καλό δρόμο για να γίνει η μεγαλύτερη τουριστική οικονομία στον κόσμο έως το 2026, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες τρομάζουν τους επισκέπτες με χάος, εχθρότητα, βίαιο έγκλημα και αποσυντιθέμενες υποδομές. Έχω τεκμηριώσει πώς οι γεωπολιτικές γκάφες της Δύσης επιταχύνουν την άνοδο της Κίνας. Ο Eric Yeung εξήγησε πρόσφατα ότι η ηγεσία της Κίνας λειτουργεί εδώ και δεκαετίες με την υπόθεση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προσπαθήσουν μια μέρα να στραγγαλίσουν τον ενεργειακό εφοδιασμό της – έτσι το Πεκίνο δημιούργησε εναλλακτικούς διαδρόμους και μακροπρόθεσμες συνεργασίες [9]. Ενώ η Ουάσιγκτον κοιμόταν, ονειρευόμενη την αιώνια κυριαρχία, οι Κινέζοι έχτισαν το μέλλον.

Πιστεύω ότι πρέπει να αφήσουμε τις ιδεολογικές παρωπίδες και να μάθουμε από αυτό που κάνει σωστά η Κίνα: τεράστια έργα υποδομής, αξιοκρατική εκπαίδευση, μακροπρόθεσμος στρατηγικός σχεδιασμός και μια κυβέρνηση που χτίζει για τον λαό της αντί για το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Ήρθε η ώρα για τους Αμερικανούς να επισκεφθούν την Κίνα, να το δουν μόνοι τους και να απαιτήσουν καλύτερα από τους δικούς μας ηγέτες. Το μέλλον δεν έρχεται – συμβαίνει ήδη στην Ανατολή. Μπορούμε είτε να ξυπνήσουμε και να ανταγωνιστούμε είτε να συνεχίσουμε να μένουμε πιο πίσω. Η επιλογή είναι δική μας.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η τρέχουσα πορεία της διαφθοράς, της ανικανότητας και του στρατιωτικού εκφοβισμού οδηγεί μόνο στην καταστροφή. Πρέπει να επιλέξουμε μια νέα πορεία και να μάθουμε από εκείνα τα έθνη που επιτυγχάνουν καινοτομία, προόδους στις υποδομές, τεχνική υπεροχή και αφθονία παραγωγής. Έχουμε πολλά να μάθουμε από την Κίνα. Αλλά μπορούμε να βρούμε την ταπεινότητα να παραδεχτούμε ότι δεν ηγούμαστε πλέον του κόσμου σε όλα;

Έχω τις επιφυλάξεις μου σχετικά με αυτό. Η ίδια η ιδέα της «αμερικανικής ιδιαιτερότητας» πρέπει πρώτα να πεθάνει για να ξαναγεννηθεί η Αμερική από ταπεινότητα, καινοτομία, πειθαρχία και αξία. Είμαι πρόθυμος να κερδίσω τις ανταμοιβές μου και να εργαστώ για ένα καλύτερο μέλλον για τον κόσμο μας. Δεν θέλω ελεημοσύνη, πρόνοια ή κρατικές επιχορηγήσεις. Αλλά είμαι η μειοψηφία στην Αμερική αυτές τις μέρες, και λίγοι άνθρωποι μοιράζονται αυτά τα συναισθήματα.

βιβλιογραφικές αναφορές

  1. Συνέντευξη του Mike Adams με τον Michael Yon - 21 Νοεμβρίου 2024.

  2. Νιουτ Γκίνγκριτς. Τραμπ εναντίον Κίνας: Αντιμετωπίζοντας τη μεγαλύτερη απειλή της Αμερικής.

  3. NaturalNews.com. Το υπεργρήγορο δίκτυο τρένων της Κίνας δείχνει πόσο απαρχαιωμένο είναι πραγματικά το σιδηροδρομικό σύστημα των ΗΠΑ. 3 Ιουλίου 2018.

  4. Άβα Γκρέις. Τα νέα κατασκευαστικά έργα της Κίνας περιλαμβάνουν προηγμένο τρένο maglev που μπορεί να ταξιδέψει έως και 621 mph. NaturalNews.com. 11 Δεκεμβρίου 2024.

  5. Πίτερ Β. Γουόκερ. Ισχυρός διαφορετικός ίσος.

  6. Λανς Τζόνσον. Οι ΗΠΑ κινούνται για να σπάσουν τον ασφυκτικό κλοιό της Κίνας στα στοιχεία που τροφοδοτούν το μέλλον, δημιουργώντας «Αποθεματικό Στρατηγικής Ανθεκτικότητας». NaturalNews.com. 16 Ιανουαρίου 2026.

  7. Μάικ Άνταμς. Το απελπισμένο, καταδικασμένο σχέδιο του Πενταγώνου να μετατρέψει τη Ford και την GM σε εργοστάσια όπλων. NaturalNews.com. 16 Απριλίου 2026.

  8. Μάικ Άνταμς. Brighteon Broadcast News. Brighteon.com.

  9. Μάικ Άνταμς. Γιατί οι γεωπολιτικές γκάφες της Δύσης επιταχύνουν την άνοδο της Κίνας. NaturalNews.com. 24 Απριλίου 2026.

Επεξηγηματικό Infographic:

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Δεν υπάρχουν σχόλια: