Γιατί το ΝΑΤΟ προσπαθεί να ξεκινήσει πόλεμο με τη Ρωσία, ενώ οι πόλεμοι και οι κυρώσεις της Δύσης καταρρέουν τη δική της οικονομία; Σε αυτή τη σύντομη σειρά θα εξετάσω τη σχιζοειδή πολιτική κουλτούρα που οδήγησε την κάποτε κυρίαρχη Δύση σε παρακμή.
Σε αυτό το πρώτο μέρος χρησιμοποιώ τον πόλεμο της Ουκρανίας για να απεικονίσω τη «σχιζοπολιτική» - την πολιτική τεχνική του να κάνεις τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στην τρελή πραγματικότητα που έχεις δημιουργήσει, για να πραγματοποιήσεις έναν αδύνατο στόχο.
Βλέπουμε πώς η έννοια της «Πραγματιστικής Δοκιμής Ορίων» σημαίνει ότι είμαστε στριμωγμένοι πάνω και πάνω από κάθε «κόκκινη γραμμή» στην πραγματικότητα, για να συνειδητοποιήσουμε πολύ αργά πόσο μακριά έχουμε φτάσει.
Η Δύση που ήταν σε θλιβερή κατάσταση. Οι ΗΠΑ διεξάγουν έναν πόλεμο στο Ιράν που φαίνεται πιθανό να ξαναρχίσει, σε έναν νέο γύρο καταστροφής που θα μπορούσε να καταστρέψει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα του οποίου ηγούνταν.
Η ΕΕ και η Βρετανία είναι προσκολλημένες σε έναν χαμένο πόλεμο στην Ουκρανία, του οποίου οι τελευταίες κλιμακώσεις απειλούν τα ρωσικά αντίποινα με χτυπήματα σε ευρωπαϊκό και ακόμη και βρετανικό έδαφος.
Και στις δύο περιπτώσεις οι πολιτικές ελίτ ενεργούν σαν να μην έχει αλλάξει ο κόσμος. Οι πολιτικές της οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος για να εξασφαλίσει την κυριαρχία της απέτυχαν. Παράγουν ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στο ίδιο το δυτικό σύστημα, με τους πολιτικούς του να θεωρούνται ανίκανοι για αξιόπιστη ή ακόμη και ορθολογική συμφωνία.
Κανένας από αυτούς τους πολέμους δεν έχει κανένα οικονομικό, πολιτικό ή ακόμη και βασικό νόημα.
Γιατί η Δύση ενεργεί ενάντια στο δικό της εθνικό συμφέρον;
Αυτή είναι μια ανάρτηση σχετικά με τη διχασμένη προσωπικότητα αυτού που περνά για αμερικανική και ευρωπαϊκή μεγάλη στρατηγική σήμερα.
Αν και αυτοί οι πόλοι είναι ξεχωριστοί ο ένας από τον άλλο όσον αφορά τις δηλωμένες «αξίες» τους, είναι συνεργάτες στο έγκλημα κατά της τύχης των ανθρώπων που κυβερνούν.
Αυτή είναι η σχιζοπολιτική, και εδώ είναι μερικοί τρόποι με τους οποίους έχει πνίξει τον κόσμο μας σε αυταπάτες.
Για τρεις δεκαετίες ή περισσότερο, εμείς στη Δύση έχουμε συνηθίσει στην ιδέα ότι ο πόλεμος μπορεί να επιτραπεί ως ένα είδος εκπολιτιστικού εργαλείου, ότι λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και ότι το κόστος του μπορεί να γίνει αόρατο στον τρόπο ζωής μας. Εν ολίγοις, μπορούμε να παρακολουθήσουμε εκρήξεις να λαμβάνουν χώρα σε χώρες για τις οποίες γνωρίζουμε ελάχιστα και τίποτα πραγματικά κακό δεν μας συμβαίνει.
Αυτό δεν συμβαίνει με τους πολέμους στο Ιράν και στην Ουκρανία. Και οι δύο επιλέχθηκαν από τη Δύση. Ο Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμο στο Ιράν για το Ισραήλ, όπως έχει επανειλημμένα παραδεχτεί ο διαχειριστής του. Δεν έχει κάνει τίποτα άλλο παρά μόνο κακό στην Αμερική και στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που προηγουμένως αστυνομευόταν το ναυτικό της.
ΕΠΙΛΈΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΉ
Η εκδίωξη του Γιανουκόβιτς στο πραξικόπημα του Μαϊντάν το 2014 έδειξε στους Ρώσους ότι δεν μπορούσε να υπάρξει λογική ελπίδα για μια νέα και συνεργατική σχέση με τη Δύση, και έτσι κοίταξαν προς την Ανατολή και αλλού. Στην Ανατολή, οι Κινέζοι άρχισαν να ακολουθούν ένα δεκαετές σχέδιο για να αποσπαστούν από το δυτικό σύστημα και να χτίσουν το δικό τους στη θέση του. Και οι δύο δυνάμεις έχουν δει τη Δύση να επιλέγει έναν δρόμο αυτοκαταστροφής, ενώ χτίζει εναλλακτικές λύσεις εκτός του δυτικού συστήματος.
Η απόφαση της Δύσης να προσπαθήσει να επεκτείνει και να εδραιώσει την εξουσία μέσω του πολέμου ήταν αυτοκαταστροφική και στις δύο περιπτώσεις για μια δυτική τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ που δεν καθοδηγείται πλέον από τις ΗΠΑ και δεν δημιουργεί πλέον ούτε αντιπροσωπεύει καθόλου τον τρόπο της τάξης. Είναι σχιζοπολιτικό. Αρνείται να αναγνωρίσει την πραγματικότητα, και αυτό την καθιστά ανίκανη να κάνει οτιδήποτε άλλο εκτός από κακό - κυρίως στον εαυτό της.
ΣΧΙΖΟΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η τεχνική της σχιζοπολιτικής είναι να πιέζεις τα όρια της λογικής και να τα ξεπερνάς, σιγά-σιγά, μέχρι να συνειδητοποιήσεις καθυστερημένα ότι έχεις πάει πολύ μακριά.
Αυτή η τρελή στρατηγική μπορεί να ονομαστεί «Ρεαλιστική Δοκιμή Ορίων». Εξηγείται στην προσέγγιση των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ στον πόλεμο στην Ουκρανία ως μέσο συνεχούς ώθησης και υπέρβασης των «κόκκινων γραμμών» που έθεσαν οι Ρώσοι1.
Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα σχιζοπολιτικής. Από τη ρωσική σκοπιά, αυτή η πολιτική τεχνική είναι τρελή, καθώς περιορίζεται σε μια σειρά από επαναλαμβανόμενες και όλο και πιο εξωφρενικές προκλήσεις, που συνοδεύονται από χλευασμό στον εγχώριο δυτικό Τύπο.
Φυσικά ξεπερνά τα όρια του τι είναι λογικό. Ωστόσο, μας φέρνει όλους σε ένα μέρος όπου αυτή η παραφροσύνη έχει γίνει σταδιακά η νέα μας πραγματικότητα.
Κοιτάξτε γύρω σας και θα δείτε ότι αυτή η διαδικασία της ριζικής αλλαγής στο ρυθμό των μικροσκοπικών παραβάσεων έχει λάβει χώρα παντού. Μια μικρή κίνηση κάμψης ορίων και μετά μια άλλη. Δεν υπάρχει κανένα σημείο στο οποίο μπορεί κανείς να πει ότι ξεκίνησε η μετάβαση, αλλά η τρανς λογική είναι παντού τώρα.
Κανένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός, καμία ξαφνική αλλαγή, και μια μέρα το σύστημά μας καταλήγει σαν ένας αυτοτραυματιζόμενος έφηβος - σε κρίση προσωπικότητας, αιμορραγώντας από χίλια μικροσκοπικά κοψίματα που προκάλεσε στον εαυτό του. Το πιο ήπιο καλόπιασμα για να το ξανασκεφτείς, ή καθόλου, αντιμετωπίζεται με ιστριονικό ουρλιαχτό.
Αυτή είναι η κατάσταση του Κράτους στη Δύση, της Εκκλησίας στο Βατικανό, των υστερικών μέσων ενημέρωσης και της τρέλας που μεταδίδουν ως η μόνη αξιοσέβαστη λήψη.
Η σχιζοπολιτική κάνει τη βασική αναφορά της πραγματικότητας έγκλημα για να επιτρέψει τις πιο τρελές και καταστροφικές ιδέες. Κανείς με το σωστό μυαλό του δεν θα συμφωνούσε μαζί τους αν παρουσιάζονταν ανοιχτά, και έτσι δεν είναι. Ωστόσο, η πραγματικότητα που παράγουν είναι τόσο απαίσια που δεν χρειαζόμαστε ανθρώπους να διακινδυνεύσουν τα προς το ζην για να την επισημάνουν.
Πρέπει να ζήσουμε στο άσυλο που έχουν φτιάξει αυτοί οι τρελοί στον κόσμο μας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ένα παράδειγμα του πώς χτίστηκε αυτό το άσυλο.
ΟΥΚΡΑΝΊΑ: Η ΣΧΙΖΟΠΟΛΙΤΙΚΉ ΈΧΕΙ ΑΓΡΙΈΨΕΙ
Η στρατηγική της συνεχούς «μπορντούρας» των κόκκινων γραμμών συνδυάζεται με μια εκστρατεία στα μέσα ενημέρωσης για να παρουσιάσει τη Ρωσία ως αδύναμη, μη σοβαρή και ταυτόχρονα επικίνδυνα απορριπτική για την τάξη που βασίζεται σε κανόνες της Δύσης, η οποία ισχυρίζεται ότι περιορίζει αυτές τις απειλές καθώς προσπαθεί να τις δημιουργήσει.
Στις δυτικές δεξαμενές σκέψης, όταν η ρωσική απάντηση δεν είναι άμεσα αντίποινα, οι προειδοποιήσεις τους πλαισιώνονται ως κενές απειλές πολεμοχαρούς πυρηνικής ακροβασίας συν ανικανότητα επιβολής τους.
Το Royal United Services Institute (RUSI) είναι το κορυφαίο βρετανικό στρατιωτικό thinktank. Ιδρύθηκε από τον Δούκα του Ουέλινγκτον και τώρα στελεχώνεται από ταξιαρχίες παντελονιών που σκέφτονται στις ίδιες γλώσσες με τη Sanne Marin, την Annalena Baerbock και την Ursula Von Der Leyen.
Στη lingua franca της σχιζοειδούς νοοτροπίας τους, η Ρωσία είναι αδύναμη, είναι επίσης μια απειλή, δεν πρέπει ποτέ να μιλάμε μαζί τους και μόνο να πολεμάμε, και μπορούμε να κερδίσουμε έναν πόλεμο εναντίον τους, επειδή δεν θα χρησιμοποιήσουν ποτέ τα όπλα τους εναντίον μας αν το κάνουμε. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Να υπερασπιστούμε και να επεκτείνουμε τις αξίες της «Δύσης».
Αυτή είναι μια Δύση που έχει χρεοκοπήσει ηθικά και οικονομικά τον ίδιο της τον λαό, ενώ ισχυρίζεται ότι είναι παράδειγμα του υπέρτατου -και μόνου νόμιμου- πολιτικού και ιδεολογικού συστήματος. Φυσικά, αυτό δεν θα ήταν σχιζοπολιτική αν συνυπολογιζόταν αυτή η πραγματικότητα. Αντίθετα, ρούχα όπως το RUSI σαλπίζουν απατηλούς θριάμβους ενώ οδηγούν τους πάντες στην καταστροφή.
Τον Αύγουστο του 2024 η RUSI ανατύπωσε ένα τμήμα ενός άρθρου της Washington Post που είναι ένα παράδειγμα της σχιζοπολιτικής κλιμάκωσης της αυτοκαταστροφής:
«Ο Πούτιν είναι τρομαγμένος, ο πόλεμος μπορεί να κερδηθεί, έχουμε την πρωτοβουλία, δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθούμε από τους Ρώσους».
Αυτό είναι καθαρή προπαγάνδα φυσικά. Έχει αποδειχθεί επικίνδυνα λάθος.
Η περίφημη εισβολή στο Κουρσκ (μια βρετανική επιχείρηση), ήταν μια νίκη των μέσων ενημέρωσης και μια στρατιωτική καταστροφή.
Τώρα τα ευρωπαϊκά έθνη που πίστευαν το δικό τους σύστημα πεποιθήσεων BS έχουν κλονιστεί από την επικείμενη απειλή πυραυλικών επιθέσεων στο έδαφός τους.
Επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη έπληξαν τη Μόσχα, καθώς και ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου.
Αυτά τα drones κατασκευάζονται σε ευρωπαϊκά και βρετανικά εργοστάσια, τα οποία οι Ρώσοι έχουν προειδοποιήσει ότι μπορεί να γίνουν νόμιμοι στόχοι κρούσης ως αντίποινα.
Αυτές οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν γιορταστεί στον βρετανικό Τύπο ως κάτι που ο Πούτιν θέλει να κρύψει από τους Ρώσους, ενώ στην πραγματικότητα η ρωσική κοινή γνώμη τον πιέζει να αντεπιτεθεί - αντί να τον απομακρύνει από το αξίωμα.
Αυτό είναι χαρακτηριστικό της σχιζοειδούς πλαισίωσης αυτού του πολέμου. Οι Δυτικοί διαβάζουν για το πόσο θαρραλέα η Ουκρανία τρομοκρατεί τον Πούτιν, ποιος χάνει, ποιος πεθαίνει και ποιανού ο λαός θα στραφεί εναντίον του, ενώ χρόνια κλιμάκωσης των υποστηριζόμενων από τη Δύση τρομοκρατικών επιθέσεων στη Ρωσία σε συνδυασμό με πυραυλικές επιθέσεις μεγάλου βεληνεκούς έχουν αλλάξει την εθνική διάθεση των Ρώσων από υπομονή σε απαίτηση για αποφασιστικά αντίποινα.
«Η Ρωσία καταφεύγει στην απελπισία της εφοδιαστικής αλυσίδας» στη σχιζοφρενική αφήγηση, ενώ στον πραγματικό κόσμο είναι οι δυτικοί πόλεμοι και οι κυρώσεις που διαλύουν γρήγορα τους εμπορικούς δρόμους και τις συμφωνίες από τις οποίες εξαρτάται η δυτική οικονομία.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΤΕΡΑΤΑ
Η σχιζοπολιτική δημιουργεί πάντα τα δικά της τέρατα, γιατί είναι ένα από αυτά, και αυτή είναι η μόνη πραγματική δύναμη που της απομένει. Οι τρελές φαντασιώσεις του γίνονται λογικές μόνο όταν κάποιος εχθρός μπορεί να γίνει τέρας, όπως οι Ρώσοι, με τους οποίους παλαιότερα συναλλασσόμασταν και οι οποίοι ήθελαν να ενωθούν μαζί μας σε μια μετασοβιετική Ευρώπη.
Οι επικίνδυνες φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις που την εμπνέουν δημιουργούν πραγματικούς κινδύνους για τη ζωή, για τους οποίους δεν έχει ρεαλιστικές λύσεις - καθώς δεν αναγνωρίζει πλέον την πραγματικότητα.
Έτσι γίνεσαι «ανίκανος για συμφωνία». Αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν εμπιστεύεται πλέον αυτά που λέτε, καθώς προφανώς απλώς επινοείτε πράγματα για να ταιριάζουν στον εαυτό σας.
Έτσι καταστρέφεις τη δική σου αξιοπιστία, τη δική σου πρόσβαση στην ενέργεια, πώς αναθέτεις όλα όσα εξαρτάσαι σε μια Κίνα που τώρα δαιμονοποιείς. Είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζετε το σύστημά σας, το οποίο είναι ένα όπλο μαζικής καταστροφής, ως τη μόνη λύση στα προβλήματα που έχει δημιουργήσει το ίδιο.
Είναι η Βρετανία, ακολουθούμενη στενά από τη γερμανική κυβέρνηση, που έχει πιέσει για κλιμάκωση στην Ουκρανία πιο επιθετικά.
Από τότε που ο πρώην πρωθυπουργός της Μπόρις Τζόνσον πίεσε τον Ζελένσκι να απορρίψει την ειρηνευτική συμφωνία της Κωνσταντινούπολης και να συνεχίσει με την πλήρη υποστήριξη του ΝΑΤΟ, η βρετανική στρατηγική ήταν να ξεπεράσει τις κόκκινες γραμμές που έθεσε η Ρωσία.
Όπως λέει ο Ρώσος πρέσβης στον ΟΑΣΕ, θα αποτελέσει έκπληξη για τους Ευρωπαίους το γεγονός ότι μια μέρα σύντομα βρίσκονται σε άμεσο πόλεμο με τη Ρωσία - αλλά δεν θα είναι έκπληξη για τους Ρώσους. Εδώ μας οδηγούν τα σχιζοτάπητα.
Ο ΠΕΡΣΙΚΌΣ ΚΌΛΠΟΣ
Το Ιράν έχει προετοιμαστεί εδώ και δεκαετίες για το είδος του τρελού πολέμου που διεξάγεται εναντίον του σήμερα. Οι Ρώσοι έχουν κρατήσει τη βιομηχανική τους βάση ναφθαλίνη για να κλιμακωθούν για το είδος της σύγκρουσης που συζητείται στον ευρωπαϊκό Τύπο.
Αυτή την εβδομάδα η Βρετανία χαλάρωσε τις κυρώσεις στο ρωσικό πετρέλαιο. Κι αυτό γιατί βρίσκονται αντιμέτωποι με ενεργειακή κρίση. Αυτή η κρίση προκλήθηκε από τις ενέργειες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της ΕΕ που κατέστρεψαν τον φθηνό εφοδιασμό της Γερμανίας με φυσικό αέριο.
Οι κυρώσεις έχουν επιδεινώσει το πρόβλημα, αποδυναμώνοντας τη Δύση - όχι τη Ρωσία. Τώρα ο πόλεμος στο Ιράν έχει δημιουργήσει ένα σοβαρό έλλειμμα, το οποίο μπορεί να κάνει την κρίση τρόπο ζωής που αντικαθιστά τα φθηνά καταναλωτικά αγαθά, την προσιτή ενέργεια και τα τρόφιμα με μια δραματική αναθεώρηση προς τα κάτω του δυτικού βιοτικού επιπέδου. Οι τιμές θα ανέβουν, η αξία του χρήματος θα πέσει, καθώς τυπώνονται περισσότερα για να καλύψουν τα χρέη2.
Ο μακροπρόθεσμος στρατηγικός σχεδιασμός δεν αναλαμβάνεται ποτέ προς το εθνικό συμφέρον. Ωστόσο, το σχιζοφρενικό σχέδιο για την απελευθέρωση των Ιρανών βομβαρδίζοντάς τους έχει αναπτυχθεί εδώ και δεκαετίες. Το ίδιο και το σχέδιο καταστροφής του φθηνού και αξιόπιστου ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης από τη Ρωσία.
ΟΙ ΚΌΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΈΣ ΈΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΊΑ;
Το 2017, οι κόκκινες γραμμές είχαν σημασία για τον καθεστωτικό Τύπο, ο οποίος έλεγε ότι οι ΗΠΑ υπό τον Τραμπ θα έπρεπε να είναι αυτές που θα τις τραβήξουν.
Το 2021, ο Πούτιν προειδοποίησε ότι η Ρωσία θα «αναγκαστεί να δράσει» εάν η Δύση αγνοήσει τις κόκκινες γραμμές της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Η Δύση αγνόησε τη Ρωσία και έτσι έγινε πόλεμος. Φυσικά και το έκανε, γιατί η Δύση πιστεύει ότι αυτή και μόνο αυτή έχει τη νόμιμη δύναμη να τραβήξει κόκκινες γραμμές όπου θέλει και κανένας άλλος.
Αυτός είναι ο λόγος που υπάρχουν κόκκινες γραμμές στην Ουκρανία, καθώς η Δύση προσπάθησε να επεκτείνει τα σύνορά της για να συμπεριλάβει τα σύνορα της Ρωσίας. Επέλεξε τη σύγκρουση αντί της συνεργασίας, δημιουργώντας μια Νέα Παγκόσμια Αταξία στη διαδικασία. Τα όρια δοκιμάστηκαν, παράγοντας ρεαλιστικά το «μοιραίο λάθος» που προειδοποίησε ο George F Kennan το 1997.
Τώρα η Δύση αρνείται ακόμη και να αναγνωρίσει τις «κόκκινες γραμμές» της Ρωσίας, πλαισιώνοντας τις ρωσικές προσπάθειες να τις σχεδιάσει ως μπλόφα ή κενές απειλές και τις δυτικές ως εξ ορισμού.
Αυτή είναι η νοοτροπία της σχιζοπολιτικής - μόνο εγώ πρέπει να γίνω πιστευτός, και μόνο οι πεποιθήσεις μου είναι σωστές και δεν χρειάζεται να αναγνωρίσω τις δικές σας.
ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΊ ΚΊΝΔΥΝΟΙ
Το αφήγημα ότι οι «κόκκινες γραμμές» της Ρωσίας είναι φανταστικές έχει κατασκευαστεί για να επιτρέψει μια στρατηγική συνεχούς πρόκλησης.
Σε αυτή τη νοοτροπία, οι συνθήκες που θα δουν τη Ρωσία να αντεπιτίθεται στη Δύση με στρατιωτική δύναμη είναι απλώς κενές απειλές.
Αυτό σημαίνει ότι η Δύση μπορεί και πράγματι πέρασε κάθε «κόκκινη γραμμή» που τράβηξαν οι Ρώσοι - «αποκαλώντας την μπλόφα του Πούτιν».
Αυτό έγινε όχι αμέσως, αλλά σταδιακά, δοκιμάζοντας ρεαλιστικά και στη συνέχεια υπερβαίνοντας όλα τα όρια.
Η έκθεση Carnegie του Martin Starchak από τον Νοέμβριο του 2024 δείχνει τον κίνδυνο να μπερδέψουμε μια αλλαγή στο πυρηνικό δόγμα με ένα τίποτα.
Το ΝΑΤΟ έχει ωθήσει τις κόκκινες γραμμές τόσο μακριά που τώρα γίνεται σοβαρή συζήτηση για τους Ρώσους που χτυπούν εργοστάσια drone στη Βρετανία, τη Γερμανία και τη Βαλτική. Αυτό είναι σε αντίποινα για τη συνεχή κλιμάκωση από τη Δύση, η οποία βλέπει τώρα τα όπλα που κατασκευάζει, προμηθεύει και συχνά βοηθά στη λειτουργία της να χτυπούν τη ρωσική πρωτεύουσα3.
ΧΑΧΑ! ΟΙ ΡΏΣΟΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΈΧΟΥΝ ΣΚΟΤΏΣΕΙ!
Αυτό λειτουργεί καλά για δύο λόγους. Πρώτον, οι Ρώσοι μπορούν να παρουσιαστούν ως χάρτινη τίγρη στον καθεστωτικό Τύπο. Και είναι.
Δεύτερον, αυτό βοηθά στην οικοδόμηση της αφήγησης ότι η Ρωσία χάνει και μπορεί να ηττηθεί σε έναν πόλεμο που δεν πρόκειται πλέον να διεξαχθεί από την Αμερική - αλλά μόνο από τους Ευρωπαίους και τη Βρετανία.
Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία μπορεί να φαίνεται ισχυρή, αλλά επειδή δεν έχει χρησιμοποιήσει τον στόλο των στρατηγικών βομβαρδιστικών της, τον τεράστιο στρατό και το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στη γη, είναι στην πραγματικότητα αδύναμη.
Αυτός είναι ένας δεύτερος κίνδυνος της σχιζοπολιτικής. Αρχίζεις να πιστεύεις στη δική σου πεποίθηση. Αυτές οι πεποιθήσεις έχουν γίνει για να κάνουν έναν πόλεμο με τη Ρωσία να φαίνεται λογικός. Δεν είναι.
ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΘΕΑΣΕΙΣ
Η περιορισμένη άποψη της δυτικής σκέψης τις τελευταίες δεκαετίες εκτίθεται επίσης ως βαθιά σχιζοτυπική. Βλέπει μόνο τη δική του ιδέα για τον εαυτό του, και ποτέ τον κόσμο από την άποψη των συμφερόντων έξω από το πολιτικό και οικονομικό σύστημα πεποιθήσεών του.
Απλώς δεν αναγνωρίζει ότι ο πολυπολικός κόσμος είναι εδώ. Το τρένο φεύγει από το σταθμό και δεν θα επιστρέψει. Η σχιζοπολιτική είναι ένας εθισμός σε έναν αντικατοπτρισμό. Δεν είναι πια η δεκαετία του 1990, η δυτική κυριαρχία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ έχει τελειώσει και δεν επιστρέφει. Καλύτερα να συνειδητοποιήσετε τη νέα πραγματικότητα και να την αξιοποιήσετε στο έπακρο, αντί να δαιμονοποιείτε τον ρεαλισμό και να κάνετε τον χειρότερο από όλους τους δυνατούς κόσμους.
Από έξω φαίνεται ότι η Δύση απλά τρελάθηκε και επέλεξε να αυτοκτονήσει. Αυτή είναι μια δίκαιη εκτίμηση, την οποία συμμερίζεται αυξανόμενος αριθμός Δυτικών. Έρχεται η στιγμή που κάτι δίνει, και δεδομένης της βαρύτητας της στιγμής αυτό θα μπορούσε να είναι το παν.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΏΝΤΑΣ ΤΗ ΖΉΤΗΣΗ ΓΙΑ ΛΟΓΙΚΉ
Η πρόσφατη ιστορία της δυτικής μεγάλης στρατηγικής είναι μια σειρά από εύκολα προβλέψιμα αποτελέσματα, που προκαλούνται από πολιτικές των οποίων η καταστροφική διαδικασία παραγωγής κρίσης είχε προβλεφθεί εκ των προτέρων. Αυτές οι προειδοποιήσεις αγνοήθηκαν, καθώς η δύναμη της αυτοπεποίθησης σε επίπεδο ελίτ τις ξεπέρασε όλες.
Ο Τραμπ ένιωθε ότι μπορούσε να κερδίσει, και έτσι προχώρησε και έχασε σε μεγάλο βαθμό παρά τις προειδοποιήσεις δεκαετιών ενάντια στην ανοησία του να ενδώσει στον πόλεμο του Ισραήλ κατά του Ιράν.
Οι Φιλελεύθεροι θαμπώθηκαν από το έπαθλο των παγκόσμιων φιλοδοξιών τους, βλέποντας στην κατάκτηση της Ρωσίας με πόλεμο δι' αντιπροσώπων τον πλούτο που θα κάλυπτε το κόστος του Project Domination. Η αδυναμία της νίκης αντιστέκεται στο υψηλότερο επίπεδο, επειδή η ήττα από την πραγματικότητα είναι απλά πολύ απαίσια για να τη σκεφτεί κανείς.
Όλοι πρέπει να ζούμε στο χάος που δημιουργούν αυτοί οι δημιουργοί πίστης. Πού μας έχουν οδηγήσει οι σχιζοφρενικές λήψεις τους; Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η απαίτηση για λογική είναι το πιο πιεστικό ζήτημα στην πολιτική μας.
Σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, έχουμε τελειώσει αν η σχιζοπολιτική συνεχίσει να βανδαλίζει την πραγματικότητα.
Η παραφροσύνη που έχει προσφέρει δημιουργεί μια απαίτηση για ένα τέλος στη σχιζοπολιτική.
Βλέπε Janice Stein's Escalation Management in Ukraine: Assessing the U.S. Response to Russia's Manipulation of Risk, Henry A. Kissinger Center for Global Affairs, Απρίλιος 2023.
Δείτε επίσης την κατανόηση του κινδύνου κλιμάκωσης στην Ουκρανία της RAND (Σεπτ. 2023).
Αυτά τα έγγραφα παρουσιάζουν μια διαταραγμένη στρατηγική με νηφάλιους τίτλους και υπεύθυνο πλαίσιο, και υπάρχουν πολλά περισσότερα παραδείγματα ακριβώς αυτής της μικροπολιτικής «δοκιμής ορίων».
Θα εξετάσω τις ΗΠΑ στο Ιράν και τη σχέση τους με το Ισραήλ ως παράδειγμα σχιζοπολιτικής στην επόμενη ανάρτηση.
Για μια εις βάθος ανάλυση του πόσο σοβαρή έχει γίνει η κρίση που δημιουργήθηκε από αυτή τη «δοκιμή συνόρων», δείτε τη συνέντευξη του Glenn Diesen στις 20 Μαΐου με τον Dmitry Polyanskiy, Μόνιμο Αντιπρόσωπο της Ρωσικής Ομοσπονδίας στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου