του Τιερί Μεϊσάν
Ο συμβιβασμός που επιτεύχθηκε μεταξύ των προέδρων Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντιμίρ Πούτιν στις 15 Αυγούστου δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί στην Ουκρανία. Τα εμπόδια δεν είναι αυτά που οραματίστηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ουκρανία δεν παίζει, ενώ η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο θέλουν πόλεμο.
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αναγνώρισε στον ομόλογό του Σι Τζινπίνγκ ότι ήταν ίσος του. Από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ πίστευε ότι ήταν ανώτερος από τους άλλους, επειδή ήταν ο πιο ισχυρός και ο πλουσιότερος.
Αντίθετα, από κινεζική σκοπιά, ο Σι Τζινπίνγκ θεωρεί τον εαυτό του ίσο, όχι μόνο με τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και με κάθε ομόλογό του. Ένας Κινέζος δεν πιστεύει ότι το να έχεις μεγαλύτερα μέσα σε κάνει ανώτερο άτομο.
Αυτή η αντίληψη της ιεραρχίας μεταξύ των εθνών είναι καθαρά δυτική. Επομένως, δεν πρέπει να ερμηνεύουμε την εξέλιξη του προέδρου των ΗΠΑ χωρίς να τη συνδέουμε με την κουλτούρα του ατόμου που την αντιλαμβάνεται.
Την επόμενη εβδομάδα, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν επισκέφθηκε το Πεκίνο. Δυτικοί σχολιαστές ισχυρίστηκαν ότι ο Ρώσος είναι όμηρος των Κινέζων. Και εδώ, αυτό είναι για να μην καταλάβουμε τίποτα για τη σχέση τους. Δεν είναι αποτέλεσμα των αντίστοιχων συμφερόντων τους, αλλά της ιστορίας τους. Από τη λεηλασία των Θερινών Ανακτόρων μέχρι την προσπάθεια των Ναζί να εξοντώσουν τους Σλάβους, καθένας από αυτούς έχει βιώσει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται οι Δυτικοί. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι θα μπορούσαν να τους αντισταθούν μόνο παραμένοντας ενωμένοι. Είναι επομένως παράλογο να σκεφτόμαστε να αναπαράγουμε αυτό που έκαναν ο Ρίτσαρντ Νίξον και ο Χένρι Κίσινγκερ το 1972: να αποσυνδέσουμε τις δύο πολιτείες.
Στη σύνοδο κορυφής του Άνκορατζ στις 15 Αυγούστου 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Βλαντιμίρ Πούτιν εξέτασαν το ενδεχόμενο να συνεργαστούν μεταξύ των δύο χωρών τους και να συνάψουν ειρήνη στην Ουκρανία. Παρά τις πολλές προσπάθειες, η Ουάσιγκτον απέτυχε να το κάνει επειδή ήθελε να πουλήσει όπλα πρώτα στους Ευρωπαίους. Σήμερα, φαίνεται ότι είναι πολύ πιο δύσκολο και ότι οι Ευρωπαίοι αρχίζουν να τα φτιάχνουν μόνοι τους.
Έτσι ο Πρόεδρος Τραμπ άρχισε να αποσύρει τα στρατεύματά του από την Ευρώπη και να εγκαταλείπει τον πόλεμο που το Πεντάγωνο σχεδίαζε να επεκτείνει στην Υπερδνειστερία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ανακοίνωσε ότι θα αποσύρει τουλάχιστον 5000 άνδρες από τη Γερμανία. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, από την πλευρά του, έχει αποφασίσει ότι θα δώσει ρωσική υπηκοότητα σε κάθε ενήλικο Υπερδνειστερία που θα υποβάλει αίτηση για αυτήν. Τέλος, ο Ντόναλντ Τραμπ απέσυρε την υποστήριξή του στον Ύπατο Αρμοστή της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διοικούσε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη κατά παράβαση της Συμφωνίας του Ντέιτον (1995). Την ίδια στιγμή, ο πρώην εθνικός γραμματέας ασφαλείας της, στρατηγός Μάικλ Φλιν, οργάνωσε αμερικανικές επενδύσεις στη σερβική ζώνη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Αυτά τα γεγονότα υποδηλώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι υπέρ μιας ειρήνης στην Ουκρανία που αναγνωρίζει ολόκληρη τη Novorossiya ως ρωσική. Αυτό είναι ιστορικά και πολιτιστικά δικαιολογημένο, αλλά θα είναι δυνατό μόνο με τη διοργάνωση δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση. Προς το παρόν, οι ρωσικές δυνάμεις δεν έχουν καμία φιλοδοξία να απελευθερώσουν την Οδησσό. Η συνθήκη ειρήνης θα μπορούσε, ωστόσο, να το αναγνωρίσει.
Και πάλι, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουμε, οι δυσκολίες δεν είναι εκεί που τις αντιλαμβανόμαστε.
Τα τρία κύρια είναι τώρα:
1) την αναγνώριση του ναζιστικού ιδεολογικού χαρακτήρα της σημερινής κυβέρνησης στο Κίεβο και την αποναζοποίηση της Ουκρανίας.
2) την αναγνώριση του αντιδημοκρατικού χαρακτήρα της γερμανικής ενοποίησης και της ανεξαρτησίας της Ανατολικής Γερμανίας.
3) την αναγνώριση της αντιρωσικής εμμονής του Ηνωμένου Βασιλείου και τον διαμελισμό της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ένωσης πριν από την οριστική συγκρότησή της.
Ουκρανία
Ακόμη και αν η Δύση επιμένει να πιστεύει ότι η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία είναι μια προσπάθεια προσάρτησης και η αρχή μιας διεύρυνσης της Ρωσίας προς τη Δύση, η Μόσχα δεν εισέβαλε ποτέ στη γείτονά της, αλλά εφάρμοσε το ψήφισμα 2202, για το οποίο είχε εγγυηθεί ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Το να ισχυρίζεσαι ότι η Ρωσία έχει εισβάλει στην Ουκρανία είναι τόσο ανόητο όσο το να λες ότι η Γαλλία έχει εισβάλει στη Ρουάντα. Γνωρίζουμε ότι παρενέβη για να θέσει τέλος σε μια γενοκτονία (για την οποία ήταν εν μέρει υπεύθυνη), κατ' εφαρμογή ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Η σημερινή ουκρανική κυβέρνηση είναι παράνομη. Η θητεία του προέδρου Volodymyr Zelensky έχει λήξει εδώ και καιρό. Κάθε τρεις μήνες, παρατείνει τον στρατιωτικό νόμο, ο οποίος δεν έχει άλλο σκοπό από το να αποτρέψει τη διεξαγωγή νέων εκλογών. Ωστόσο, το τελευταίο της διάταγμα για το θέμα το παρατείνει από τις 2 Μαΐου έως τις 4 Αυγούστου. Θα ήταν επομένως δυνατό να οργανωθεί μια προεκλογική εκστρατεία και εκλογές εκείνη τη στιγμή. Ωστόσο, οι εκλογικοί κατάλογοι θα πρέπει να καθαριστούν γιατί οι στρατιώτες που πέθαναν στο πεδίο της μάχης και οι πολίτες που τράπηκαν σε φυγή είναι ακόμα εκεί. Κανείς δεν έχει ιδέα πόσοι θα είναι, αλλά θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν μεταξύ του ενός και των δύο τρίτων των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.
Το Verkhovna Rada (κοινοβούλιο) είναι εξίσου προβληματικό. Μόνο το ένα τρίτο των βουλευτών συμμετέχει. Οι νόμοι που θεσπίζει είναι επομένως αμφίβολης νομιμότητας. Για παράδειγμα, ψήφισε την καταστροφή εκατό εκατομμυρίων βιβλίων – με το σκεπτικό ότι ήταν υπογεγραμμένα από Ρώσους συγγραφείς ή τυπώθηκαν στη Ρωσία, χωρίς να γίνεται διάκριση μεταξύ σύγχρονων υπογραφών και κλασικών λογοτεχνικών έργων. Ομοίως, αυτό το κοινοβούλιο απαγόρευσε την κύρια εκκλησία της χώρας και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Επιπλέον, υπάρχει ένα γραφείο της CIA μέσα στην ίδια τη Ράντα που προετοιμάζει όλους τους νόμους. Οι παρόντες βουλευτές απλώς τις υιοθέτησαν.
Το πρώτο αίτημα της Ρωσίας είναι η αποναζοποίηση της Ουκρανίας. Αυτό είπε ο Πρόεδρος Πούτιν κατά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής του επιχείρησης. Από τη ρωσική σκοπιά, αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Πράγματι, αυτό που κάνει την ταυτότητα της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν είναι η μνήμη της Μεγάλης Αικατερίνης, αλλά αυτή του αγώνα των Σοβιετικών κατά του ναζισμού. Αυτή η ιδεολογία σχεδίαζε να εξολοθρεύσει ολόκληρο τον σλαβικό πληθυσμό (αλλά όχι τον εβραϊκό πληθυσμό ή τον πληθυσμό των τσιγγάνων) όπως εξηγείται στο Mein Kampf. Ακόμα κι αν δεν το γνωρίζουμε στη Δύση, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έγινε για να πραγματοποιηθεί το Ολοκαύτωμα, αλλά για να δολοφονηθεί ο σλαβικός πληθυσμός.
Ωστόσο, η παράνομη διοίκηση του μη εκλεγμένου προέδρου Ζελένσκι αρνείται οποιαδήποτε μέτρα αποναζοποίησης. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολλά μνημεία για τη δόξα των Ναζί και των συνεργατών τους, των «ολοκληρωτικών εθνικιστών». Η ιστορία της Ουκρανίας ξαναγράφτηκε πλήρως από αυτούς, με τη βοήθεια της βρετανικής MI6 και της αμερικανικής CIA, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η προπαγάνδα στοχεύει να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι οι «μπαντεριστές» πολέμησαν τους Ναζί, κάτι που είναι απολύτως ψευδές. Όχι: οι μπαντεριστές ήταν Ναζί.
Πεπεισμένοι ότι δεν θα υπάρξει ποτέ αποναζοποίηση, οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές» σχεδιάζουν την κατασκευή ενός Πάνθεον στη δόξα τους. Στις 28 Μαρτίου, ο στρατηγός Kyrylo Budanov, διευθυντής της προεδρικής διοίκησης, οργάνωσε τον επαναπατρισμό των λειψάνων των εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας που θάφτηκαν σε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Ο Rob Jetten και ο Luc Frieden, οι πρωθυπουργοί της Ολλανδίας και του Λουξεμβούργου, έχουν ήδη συμφωνήσει στη μεταφορά των σορών του φασίστα Yevhen Konovalets και του ναζί Andriy Melnyk.
Γερμανία
Στο μυαλό μας, η Γερμανία είναι ένα δημοκρατικό κράτος που κατάφερε να επανενωθεί το 1990. Ωστόσο, όπως μόλις δημοσίευσε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, η επανένωση είναι μόνο μια ψευδαίσθηση. Οι Δυτικογερμανοί δεν ζήτησαν ποτέ τη γνώμη της Ανατολής. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η επανένωση δεν είναι έγκυρη.
Οι βουλευτικές εκλογές του 2025 έδειξαν διαφορετικά και ανταγωνιστικά αποτελέσματα στην πρώην ΟΔΓ και τη ΛΔΓ. Οι Δυτικογερμανοί ψήφισαν CDU ή SPD, ενώ εκείνοι στην Ανατολή ψήφισαν AfD. Αυτός είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο τα δύο πρώτα κόμματα χαρακτηρίζονται ως «δημοκρατικά» και το τρίτο ως «ακροδεξιά».
Ωστόσο, ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς (Χριστιανοδημοκράτης) συνέχισε μια τεράστια καταστολή όλων εκείνων που αμφισβητούν την εξουσία του, που περιγράφονται ως «θεωρητικοί συνωμοσίας». Με την υποστήριξη του Γραφείου Προστασίας του Συντάγματος του Μονάχου (ένα παράρτημα του ομοσπονδιακού οργάνου που στέγαζε πολλούς αξιωματούχους της αστυνομίας του Ράιχ μετά τον πόλεμο), απαγόρευσε πολλά μέσα ενημέρωσης και φυλάκισε δημοσιογράφους.
Ταυτόχρονα, η Γερμανία ανασυγκρότησε σταδιακά τον στρατό της με οικονομική βοήθεια από το Ηνωμένο Βασίλειο, όπως και ο προκάτοχός του, καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ, ανασυγκρότησε τον γερμανικό στρατό με τη βοήθεια του Διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, Λόρδου Μόνταγκιου Νόρμαν. Έχει επαναφέρει τη στρατιωτική θητεία των ανδρών και ζητά από κάθε εθελοντή να ενημερώσει το Βερολίνο πριν πάει διακοπές στο εξωτερικό.
Η Γερμανία ανασυγκροτεί επίσης το στρατιωτικό-βιομηχανικό λόμπι της, αυτή τη φορά με ευρωπαϊκά κονδύλια.
Προετοιμάζεται για έναν πόλεμο όπως αυτός στην Ουκρανία, παρόλο που, αν γινόταν πόλεμος κατά της Ρωσίας, θα ήταν εντελώς διαφορετικής φύσης. Ανεξάρτητα από αυτό, ολόκληρη η γερμανική βιομηχανία παράγει τώρα ουκρανικά drones και τα πουλά στον Κόλπο εναντίον του Ιράν. Έχοντας αυτό κατά νου, το Βερολίνο θέλει να φέρει την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμη και αν δεν πληροί τα κριτήρια ένταξης που ορίζονται από τις συνθήκες: το μόνο που θα χρειαζόταν για να δημιουργηθεί ένα νέο καθεστώς, αυτό του «συνδεδεμένου μέλους», και αυτό θα ήταν. Αν αποφεύγαμε να δούμε τα αρνητικά αποτελέσματα του γαλλικού και του ολλανδικού δημοψηφίσματος του 2005, θα ήταν απλώς μία ακόμη απόφαση που θα λαμβανόταν εις βάρος του λαού.
Ο Φρίντριχ Μερτς, εγγονός ενός ναζί κληρικού, δεν μπορεί να φανταστεί ότι η χώρα του δεν είναι σύμμαχος με τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» της Ουκρανίας, ούτε ότι μπορεί να λογοδοτήσει όσους σαμποτάρισαν τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream και προκάλεσαν την κατάρρευση της γερμανικής βιομηχανίας.
Το Ηνωμένο Βασίλειο
Από τον δέκατο ένατο αιώνα, το Ηνωμένο Βασίλειο αντιλαμβάνεται τη Ρωσία ως τον μοναδικό του αντίπαλο, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στον κόσμο. Ο Λόρδος Curzon, Αντιβασιλέας της Ινδίας, είχε φανταστεί το «Μεγάλο Παιχνίδι», τον αποικισμό της Κεντρικής Ασίας, προκειμένου να εξουδετερώσει τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Σήμερα, η βρετανική στρατηγική δεν έχει αλλάξει.
Το Λονδίνο εξακολουθεί να προσπαθεί να απεικονίσει τη Μόσχα ως σκοταδιστική δύναμη. Δεν πρόκειται πλέον για την επινόηση του ψεύτικου τηλεγραφήματος του Ζινόβιεφ (το οποίο κατέστησε δυνατό να αποδοθεί στους Σοβιετικούς η επιθυμία να παρέμβουν στις εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο), αλλά για να κάνουμε τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι ο καλεσμένος του Κρεμλίνου είναι ένας τρελός που κατέρριψε ένα αεροσκάφος στην Ουκρανία και δηλητηρίασε τον Σεργκέι και τη Γιούλια Σκριπάλ ή τον Αλεξέι Ναβάλνι.
Η τελευταία του εφεύρεση είναι η επίθεση σε ευρωπαϊκά αεροδρόμια από άγνωστα drones. Όποια και αν είναι η αλήθεια, το Λονδίνο εκμεταλλεύεται την κατάσταση για να πείσει τα κράτη της Βόρειας Θάλασσας να ενταχθούν στην Κοινή Εκστρατευτική Δύναμη του, την οποία μόλις μετέτρεψε σε στρατιωτική συμμαχία, τους «Βόρειους Πεζοναύτες», υπό τη διοίκησή του. Ελπίζει να ενταχθεί σε όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Τουρκία.
Γι' αυτό οι Κληρονομικοί Λόρδοι –υπάρχουν ακόμα μερικοί– κάνουν ό,τι μπορούν για να κρατήσουν τον Κιρ Στάρμερ στην Ντάουνινγκ Στριτ. Ο πρωθυπουργός είναι πράγματι μέλος των Εργατικών που είναι, μυστικά, πράκτορας μεγάλων επιχειρήσεων: εν αγνοία του κόμματός του και των μέσων ενημέρωσης, συμμετείχε στις συνεδριάσεις της Τριμερούς Επιτροπής των Ροκφέλερ. Χωρίς να το γνωρίζουν όλοι, διόρισε τον Πίτερ Μάντελσον – συνεργό του εγκληματία Τζέφρι Έπσταϊν – ως πρεσβευτή της Αυτής Μεγαλειότητας στην Ουάσιγκτον.
Το σημαντικό είναι να κάνουμε τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει καμία σχέση ούτε με το κράτος του Ισραήλ ούτε με τη Χαμάς· να συνεχίσει να κρύβει το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί αρχηγοί του επιτελείου συνέχισαν να έρχονται κρυφά στο Whitehall κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα στην οποία συμμετείχε ενεργά ο βρετανικός στρατός. Είναι καλύτερα να ισχυριστούμε, όπως έκανε ο Κρίστιαν Τέρνερ, ο διάδοχος του Πίτερ Μέντελσον, ότι μόνο ένα κράτος έχει «ειδική σχέση» με την Ουάσιγκτον, και αυτό είναι το Ισραήλ.
πηγή: Δίκτυο Βολταίρος
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου