Τα κτίρια που πέφτουν σε περιοχές του Τελ Αβίβ βρίσκονται σε σχέδια ανάπλασης που χρονολογούνται πριν από τις 7 Οκτωβρίου 2023.
Θα είμαι ακριβής για το τι ισχυρίζομαι και τι όχι. Δεν ισχυρίζομαι ότι οι Ισραηλινοί άμαχοι άξιζαν να βομβαρδιστούν. Ισχυρίζομαι ότι ορισμένες τοποθεσίες που χτυπήθηκαν ταιριάζουν με ζώνες που είχαν προεπισημανθεί για υποδομές έξυπνων πόλεων, ιδιωτικούς πύργους κατοικιών, κόμβους επιτήρησης και διαδρόμους fintech, και ότι αυτό αξίζει έλεγχο και όχι τη σιωπή που λαμβάνει αυτή τη στιγμή. Τον ισχυρισμό στην ισχυρή του μορφή, ότι η κατεδάφιση συντονίζεται με σχέδια ανοικοδόμησης, δεν μπορώ να τεκμηριώσω. Αυτό που μπορώ να τεκμηριώσω είναι ότι τα σχέδια ανοικοδόμησης υπάρχουν, ότι η πρωτεύουσα έχει ήδη προσδιοριστεί και ότι οι δικαιούχοι δεν είναι ο πληθυσμός που ζει σήμερα στα ερείπια.
Αυτοί είναι διαφορετικοί ισχυρισμοί. Κρατήστε τα χωριστά. Το ένα είναι τεκμηριωμένο. Το ένα είναι ένα μοτίβο που αξίζει την υποψία μας.
Τώρα οι αποδείξεις.
Σεπτέμβριος 2023, Νέο Δελχί. Κάτω από το κουβούκλιο της G20, ηγέτες από την Ινδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ευρωπαϊκή Ένωση υπέγραψαν μνημόνιο προθέσεων. Ο Οικονομικός Διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC), ανακοινώθηκε ως αυτό που μια ανάλυση του Protagonist HQ από τον Zakir Kibria αποκαλεί «σύγχρονη διαδρομή μπαχαρικών»: σιδηρόδρομοι, ναυτιλιακές λωρίδες, ψηφιακά καλώδια, σχεδιασμένα να υπερφαλαγγίσουν την πρωτοβουλία Belt and Road της Κίνας και να συνδέσουν την Ινδία με τον Κόλπο και την Ευρώπη. Ο διάδρομος θα περνούσε από τη Χάιφα. Μέσα από την έρημο Νεγκέβ. Μέσα από εδάφη που, μέσα σε λίγες εβδομάδες από την ανακοίνωση, έγιναν το επίκεντρο της πιο βίαιης περιφερειακής σύγκρουσης των τελευταίων δεκαετιών.
Ο διάδρομος αυτή τη στιγμή είναι ένα φάντασμα.
Εν τω μεταξύ, η Ινδία ανέπτυσσε τον Διεθνή Διάδρομο Μεταφορών Βορρά-Νότου (INSTC) εδώ και χρόνια, συμπεριλαμβανομένης μιας επένδυσης 85 εκατομμυρίων δολαρίων στο ιρανικό λιμάνι Chabahar, την ωκεάνια πύλη που συνδέει τη Βομβάη με την Αγία Πετρούπολη μέσω του Μπαντάρ Αμπάς. Όταν έφτασε η IMEC, υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ, ευθυγραμμισμένη με τις Συμφωνίες του Αβραάμ, διασχίζοντας μια κανονικοποιημένη Μέση Ανατολή, η Ινδία έριξε το βάρος της πίσω από τον νεότερο διάδρομο και απομακρύνθηκε ήσυχα από τον παλαιότερο. Στα τέλη του 2025, υπό την απειλή δασμών 25% των ΗΠΑ σε οποιαδήποτε συναλλαγή με το Ιράν, η Ινδία αποχώρησε εντελώς από το Chabahar. Οι διευθυντές παραιτήθηκαν. Ο ιστότοπος σκοτείνιασε. Τα κεφάλαια ρευστοποιήθηκαν. Το Chabahar μετονομάζεται τώρα από το Ιράν με κινεζική βοήθεια. Το μερίδιο της Ινδίας στο ρωσικό αργό πετρέλαιο που μεταφέρεται διά θαλάσσης μειώθηκε από 40% σε κάτω από 15% στις αρχές του 2026. Όταν η Ινδία αγόρασε ιρανικό πετρέλαιο τον Μάρτιο του 2026, 5 εκατομμύρια βαρέλια, ήταν σε απαλλαγή 30 ημερών από τις κυρώσεις των ΗΠΑ, με ασφάλιστρο 7 δολαρίων το βαρέλι. Καμία έκπτωση. Καμία μακροπρόθεσμη συμφωνία. Με τους όρους της Αμερικής.
Η αριθμητική της μη ευθυγράμμισης είχε αντιστραφεί. Η Ινδία πλήρωσε τα επιτόκια της αγοράς για το ρωσικό πετρέλαιο που έπαιρνε με έκπτωση 40 δολαρίων, πλήρωσε ένα ασφάλιστρο για το ιρανικό πετρέλαιο και εξακολουθεί να βρίσκεται εντός της αρχιτεκτονικής κυρώσεων της Ουάσιγκτον. Η χώρα που ουσιαστικά εφηύρε τη μη ευθυγράμμιση: η Διάσκεψη του Μπαντούνγκ το 1955, το Panchsheel, το Κίνημα των Αδεσμεύτων είναι τώρα ένας κατώτερος εταίρος στο σύστημα στο οποίο σχεδιάστηκε να αντισταθεί. Η παρατήρηση του Kibria είναι ακριβής: μια έρευνα αντίληψης του 2026 από το Αραβικό Κέντρο Έρευνας και Πολιτικών Μελετών διαπίστωσε ότι η βαθμολογία εμπιστοσύνης της Ινδίας μεταξύ των αραβικών και των χωρών της Κεντρικής Ασίας είχε μειωθεί κατά 18 μονάδες από το 2023.
Na έτσι βλέπουμε είμαι.
Τώρα ας ορίσουμε τους όρους, γιατί η σύγχυση εδώ είναι δομική και θέλω να την ξεπεράσω.
Υπάρχει η υποτέλεια, η διαδικασία υποταγής ενός κράτους μέσω στρατιωτικής ήττας, οικονομικού εξαναγκασμού ή πολιτικής άλωσης, και υπάρχει το θησαυροφυλάκιο, η διαδικασία ανύψωσης ενός κράτους σε μια νέα δομική θέση, δίνοντάς του δυνατότητες, υποδομές και οικονομική αρχιτεκτονική που το καθιστούν τον κυρίαρχο κόμβο σε ένα αναδιαμορφωμένο περιφερειακό σύστημα. Αυτές είναι αντίθετες λειτουργίες. Εκχυλίσματα υποτέλειας. Το Vaulting εγκαθίσταται.
Αυτό που συμβαίνει στο Ισραήλ δεν είναι υποτέλεια. Αυτό που συμβαίνει στο Ισραήλ είναι θολωτό.
Αυτοματοποιημένα συστήματα επιβολής των συνόρων. Ο έλεγχος του διαδρόμου της Ερυθράς Θάλασσας, η νότια θαλάσσια πύλη που συνδέει τη Διώρυγα του Σουέζ με τον Ινδικό Ωκεανό, της οποίας η στρατηγική αξία έχει αυξηθεί μόνο καθώς κλείνει το Στενό του Ορμούζ. Μονοπώλια εξαγωγών στρατιωτικής τεχνολογίας που τοποθετούν τις ισραηλινές εταιρείες ως τους κύριους προμηθευτές αρχιτεκτονικής πολέμου με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, υποδομών επιτήρησης και συστημάτων ακριβείας στα ίδια κράτη του Κόλπου που υπογράφουν συμφωνίες εξομάλυνσης. Διάδρομοι Fintech που συνδέουν το Τελ Αβίβ με το Άμπου Ντάμπι με το Ριάντ στο νέο οικοσύστημα της πρωτεύουσας του Κόλπου. Ιδιωτική γεωργική τεχνολογία, γεωργία ακριβείας με γνώμονα τις εξαγωγές σε συνθήκες όπου το νερό είναι σπάνιο, ως κατηγορία προϊόντων με αυξανόμενη παγκόσμια ζήτηση ακριβώς επειδή η λειψυδρία αυξάνεται παγκοσμίως.
Πείτε το όπως είναι: Σιωνισμός 3.0. Η πρώτη εκδοχή ήταν ένας πνευματικός ισχυρισμός. Η δεύτερη εκδοχή ήταν ένα στρατιωτικό έργο. Η τρίτη εκδοχή είναι ένα έργο συσσώρευσης κεφαλαίου με ενσωματωμένη στρατιωτική επιβολή ως μηχανισμό παράδοσης. Το όραμα της πατρίδας υλοποιήθηκε πλήρως όχι ως καταφύγιο, αλλά ως κόμβος υψηλής ασφάλειας και ρευστότητας στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η Σιγκαπούρη της Ευρασίας είναι η συντομογραφία. Δεν είναι ανακριβές.
Τώρα: οι πληρεξούσιοι.
Χαμάς. Χεζμπολάχ. Οι Χούτι. Αυτές οι οργανώσεις έχουν περιγραφεί από τους υποστηρικτές τους ως ο Άξονας της Αντίστασης, η πρώτη γραμμή της αντιπολίτευσης στην αμερικανική και ισραηλινή εξουσία στη Μέση Ανατολή. Θέλω να βάλω ένα διαφορετικό πλαίσιο σε αυτό. Οι υπηρεσίες πληροφοριών δεν δημιουργούν περιουσιακά στοιχεία που δεν μπορούν τελικά να παροπλίσουν. Κάθε σημαντικός ένοπλος μη κρατικός παράγοντας που δραστηριοποιείται σε μια περιοχή που έχει διεισδύσει σε μεγάλο βαθμό από πολλαπλές υπηρεσίες πληροφοριών: αμερικανικές, ισραηλινές, ιρανικές, σαουδαραβικές, βρετανικές έχει σχέσεις με αυτές τις υπηρεσίες που περιπλέκουν την αφήγηση της καθαρής αντίστασης. Δεν λέω ότι η Χαμάς είναι επιχείρηση της CIA. Λέω ότι η λειτουργική διάρκεια ζωής ενός πληρεξούσιου οργανισμού τελειώνει όταν έχει εξυπηρετήσει τον στρατηγικό του σκοπό και όταν η συνέχισή του δημιουργεί περισσότερη ευθύνη παρά χρησιμότητα.
Ο Άξονας της Αντίστασης, ως έννοια μάρκετινγκ, δημιούργησε την περιφερειακή αφήγηση της περικύκλωσης που δικαιολογούσε τις ισραηλινές στρατιωτικές δαπάνες, τις αμερικανικές αναπτύξεις και την εξομάλυνση των κρατών του Κόλπου ως απαιτήσεις «ασφάλειας». Αυτή η αφήγηση κάνει τώρα την τελική της πράξη. Αυτό που την αντικαθιστά δεν είναι η απελευθέρωση. Είναι διαχειριζόμενη περιοχή, βιομετρικά σημεία ελέγχου, αρχιτεκτονική ιδιωτικής ασφάλειας και ενοποιημένες εμπορικές λωρίδες που διατρέχουν μια κανονικοποιημένη περιφερειακή τάξη. Η αντίσταση εξαφανίζεται. Εμφανίζεται η υποδομή. Ο πληθυσμός παίρνει αυτό που αποκαλούν «ανθρωπιστική τεχνολογία». Δηλαδή: επιτήρηση που παρέχεται στη γλώσσα της βοήθειας.
Η Αφρική γνωρίζει αυτή την ιστορία.
Η ΜΚΟ φτάνει μετά τη σύγκρουση. Το συμβόλαιο ανοικοδόμησης πηγαίνει στην ίδια εταιρεία συμβούλων που έγραψε το σχέδιο ανάπτυξης πριν από τη σύγκρουση, συχνά την ίδια εταιρεία που συμβούλευε την κυβέρνηση που διεξήγαγε τη σύγκρουση. Ο πληθυσμός που εκτοπίστηκε γίνεται η προσφορά εργασίας για τις νέες υποδομές. Ο Καντάφι απομακρύνθηκε από τη Λιβύη το 2011. Το πετρέλαιο της Λιβύης συνεχίζει να ρέει. Η ίδια η Λιβύη παραμένει κομματιασμένη, κυβερνώμενη από ανταγωνιστικές πολιτοφυλακές, χωρίς λειτουργικό κράτος, ενώ η αρχιτεκτονική εξόρυξης πετρελαίου λειτουργεί σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα. Η ΛΔΚ δεν είχε ποτέ σταθερή κυβέρνηση και είχε πάντα λειτουργικά ορυχεία κοβαλτίου. Τα διαμάντια της Σιέρα Λεόνε χρηματοδότησαν τη σύγκρουση στην οποία η σύγκρουση προσποιήθηκε ότι ήταν εναντίον. Ο πόρος δεν ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης. Η αρχιτεκτονική εξόρυξης είναι το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης.
Δεν κάνω άμεση ισοδυναμία μεταξύ Λιβύης και Ισραήλ. Επισημαίνω ένα διαρθρωτικό μοτίβο: η ανοικοδόμηση μετά τη σύγκρουση, στις ζώνες που έχουν σημασία οικονομικά και στρατηγικά, ακολουθεί ένα σχέδιο που συντάχθηκε πριν από το τέλος της σύγκρουσης. Μερικές φορές πριν ξεκινήσει.
Τώρα πίσω στην Ινδία, γιατί η ιστορία της Ινδίας είναι το πιο ξεκάθαρο τρέχον παράδειγμα του τι συμβαίνει όταν ένα κράτος προσπαθεί να κρατήσει δύο θέσεις ταυτόχρονα και πιάνεται.
Η ελίτ της εξωτερικής πολιτικής της Ινδίας: οι αξιωματικοί του IFS, οι πρόεδροι των ομίλων, οι διευθυντές των δεξαμενών σκέψης, εκπαιδεύτηκαν κυρίως σε αμερικανικά και βρετανικά πανεπιστήμια. Ο τομέας πληροφορικής της Ινδίας αντλεί πάνω από το 70% των εσόδων του από τις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με την ανάλυση της Kibria. Οι μεγαλύτεροι όμιλοι ετερογενών δραστηριοτήτων της αντλούν κεφάλαια στα χρηματιστήρια των ΗΠΑ. Όταν η Ουάσιγκτον άσκησε πίεση, δασμούς 25% στις επιχειρήσεις του Ιράν, ο υπολογισμός ήταν άμεσος: διατήρηση της πρόσβασης στην αγορά, θυσία στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων. Ο Chabahar πήγε. Οι εκπτώσεις στο ρωσικό πετρέλαιο πήγαν. Το INSTC σιώπησε.
Σε μια σύνοδο κορυφής της SCO το 2026 στην Αστάνα, κατατέθηκε ψήφισμα που καταδικάζει την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν, ένα άλλο μέλος της SCO. Η Ινδία απείχε. Σε συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των BRICS, η ίδια σιωπή. Η Ινδία του 1956 τάχθηκε στο πλευρό της Αιγύπτου στο Σουέζ ενάντια στην πρώην αποικιακή της δύναμη. Η Ινδία του 1971 υπέγραψε συνθήκη φιλίας με τη Σοβιετική Ένωση και παρενέβη αποφασιστικά στο Μπαγκλαντές. Η Ινδία του 2026 απείχε όταν βομβαρδίστηκε ένα άλλο μέλος των BRICS και της SCO, επειδή η τριμηνιαία κλήση κερδών του τομέα πληροφορικής της ήταν πιο σημαντική στρατηγικά από τις αρχές του Μπαντούνγκ που βοήθησε να γραφτούν.
Η στρατηγική αυτονομία είναι μια έννοια που επιβιώνει έως ότου κάποιος απειλήσει να αποσύρει την καταχώρισή σας στο NASDAQ.
Η θέση του δισεκατομμυριούχου φρουρίου, αυτή που κυκλοφορεί στις πιο προσεκτικές γωνιές της γεωπολιτικής ανάλυσης, έχει ως εξής. Όλα όσα επί του παρόντος αρνούνται αλλού: καθαρό νερό, αδιάλειπτη ενέργεια, προηγμένη υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση χωρίς χρέη, παρθένα αρχιτεκτονική, ιδιωτική ασφάλεια συγκεντρώνονται σε μια τοποθεσία. Η ξένη βοήθεια που έρεε στο Ισραήλ για δεκαετίες δεν ήταν ποτέ φιλανθρωπία. Ήταν επένδυση σε υποδομές με αναβαλλόμενη απόδοση. Η στρατιωτική τεχνολογία που αναπτύχθηκε στους ισραηλινούς διαδρόμους Ε&Α, δοκιμάστηκε στη Γάζα και τον Λίβανο, εξήχθη σε πρόθυμους αγοραστές που είναι το προϊόν. Η «αρχιτεκτονική βοήθειας μετά την κρίση» που θα φτάσει μετά το τέλος αυτής της σύγκρουσης είναι η ίδια αρχιτεκτονική που σχεδιάστηκε πριν ξεκινήσει. Βιομετρικός ανθρωπισμός: συστήματα παροχής βοήθειας που απαιτούν εγγραφή ταυτότητας, συμμόρφωση συμπεριφοράς και συνεισφορά δεδομένων ως τίμημα πρόσβασης.
Αυτή είναι η περιτειχισμένη όαση που χτίζεται. Όχι πνευματικό. Όχι δημογραφικό. Οικονομικά. Ένα φρούριο για το κεφάλαιο, με ένα σύστημα φιλτραρίσματος πληθυσμού ενσωματωμένο στις υποδομές, που αναδύεται από τα ερείπια που πληρώνονται από τη συλλογική συμμόρφωση χωρών που εξαρτώνται πολύ από την αμερικανική ενέργεια και είναι πολύ μπλεγμένες στις αμερικανικές κεφαλαιαγορές για να πούμε το αντίθετο.
Το τεκμηριωμένο γεγονός είναι: τα σχέδια ανοικοδόμησης υπάρχουν. Η πρωτεύουσα προσδιορίζεται. Η στοίβα τεχνολογίας είναι έτοιμη. Οι εμπορικοί διάδρομοι έχουν σχεδιαστεί. Ο διάδρομος IMEC, πριν γίνει φάντασμα, έδειχνε ακριβώς πού έπρεπε να τρέχει η αρχιτεκτονική.
Βρείτε τα σχέδια ανάπλασης.
Προϋπήρχαν των ερειπίων.
Βρείτε τα σχεδιαγράμματα. Όχι η αφήγηση, τα σχεδιαγράμματα. Ζώνες ανάπλασης, συμβάσεις υποδομής, ροές κεφαλαίων. Ο πόλεμος είναι ο θόρυβος. Το σχέδιο είναι το σήμα.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου