ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».
Ὁλόκληρη ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μία ἀδιάκοπη λατρεία πρός τόν Θεόν. Σήμερα ἔχει μεγάλη χαρά ἡ κόρη τῆς Σιών καί εὐφραίνεται ἡ ἁγία Ἱερουσαλήμ. Νά, ὁ Βασιλιάς, ἔρχεται σέ σένα. Ὁ Νυμφίος σου, ἔρχεται καθισμένος σ’ ἕνα πουλάρι, σάν νά κάθεται σέ βασιλικό θρόνο.
Θά μποροῦσε νά ἀντικρούσει ὅλες τίς ἐπιβουλές, ἀλλά δέν θέλησε· θέλησε μᾶλλον νά ὑποστεῖ τό πάθος γιά χάρη τοῦ Ἀδαμιαίου γένους. Ὑφίσταται ὑπέρ ἡμῶν, τήν ἄκραν ταπείνωσιν καί τόν θάνατο στήν Σάρκα, χαρίζοντάς μας, δι’ Αὐτοῦ, τήν ἀνάσταση· μᾶλλον δέ τήν ἐξανάσταση καί τήν ἀθανασία. Δείχνοντάς μας, ὅτι ἡ ταπείνωσίς Του, πρόκειται νά μᾶς ἐλευθερώσει καί ἀνυψώσει ἔξω ἀπό τόν αἰώνιο ὄλεθρο, δηλαδή ἀπό τήν αἰώνια φρικωδεστάτη κόλαση· καί Ἰουδαίους καί Ἕλληνας.
Γι’ αὐτό πραγματικά κάθεται «ἐπί πώλου ὄνου»· γιατί ποθοῦσε νά λυτρώσει, τούς Ἰσραηλῖτας (γαϊδουρίτσα) καί Ἐθνικούς (πουλάρι πού ἔτρεχε χωρίς γνώση), ἀπό τήν δουλεία τοῦ διαβόλου συγχωρῶντας τίς ἁμαρτίες μας καί ξεσχίζοντας στόν Σταυρό, τό χειρόγραφο τῆς καταδίκης.
Ὡς ἐκ τούτου, χαίρονται «σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις» ὅλοι οἱ πιστοί στήν ἐπί γῆ, στρατευομένην Ἐκκλησία στρώνοντας τά ἱμάτια στήν ὁδό, ψάλλοντες τό «Ὡσαννά», κρατῶντας τά βαΐα τῶν φοινίκων.
Ἀδελφοί μου, εἶναι ἀλήθεια· ὁ Χριστός ἔρχεται καί εἰσέρχεται στήν ἁγία Σιών. Γι’ αὐτό μαζί μέ ἐμᾶς, οἱ οὐρανοί ἀγάλλονται καί οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ὑμνοῦν τόν Σωτῆρα Ἰησοῦν. Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἔχουν ἱεροπρεπῆ χαρά καί ἀγαλλίαση· οἱ ἱερεῖς ὑμνοῦν καί δοξολογοῦν τόν Ὕψιστο Τριαδικό Θεό. Μητέρες μέ τά βρέφη καί τά παιδιά, ψάλλουσι τρυφερά καί ὑμνοῦσι δυνατά: «Ὡσαννά… βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ». Μή φοβεῖσαι, Ἱερουσαλήμ, κόρη τοῦ ὅρους Σιών· ἰδού ὁ Βασιλεύς Σου ἔρχεται, ὄχι σάν τύραννος· ἔρχεται καθήμενος ἐπάνω εἰς πουλάριο ὄνου, σύμφωνα μ’ ἐκεῖνο πού εἶναι γραμμένο εἰς τόν Προφήτη Ζαχαρία.
Οἱ μαθητές δέν ἐννόησαν κατ’ ἀρχάς τούς λόγους τοῦ Προφήτου, περί τῆς θριαμβευτικῆς εἰσόδου τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ σήμερα· ἀλλ’ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐδοξάσθη διά τῆς Ἀναστάσεως και Ἀναλήψεως, τότε ἐφωτίσθησαν ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἐκήρυξαν πανταχοῦ «τήν ἀπαρχήν ἄλλης βιοτῆς».
Κι ἐμεῖς, ἁγία γερόντισσα, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, κρατῶντας τά βάϊα, ψάλλουμε μαζί μέ τούς ἁγίους Ἀγγέλους ὕμνους καί ὠδές πνευματικές, συνηγμένοι ἐπί τῷ αὐτῷ, ἐν Χάριτι καί Ἀληθείᾳ. Μέ ἡρεμία καρδιᾶς, λίγο-λίγο ἀνεβαίνουμε τήν πνευματική κλίμακα πού ὁδηγεῖ στόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση, εὐχαριστοῦντες τόν Αἴτιον.
Οἱ αἰώνιες ἀλήθειες τῶν ἁγίων ἀρετῶν, μεταβάλλονται σέ ζωή μας πρωτίστως διά τῆς προσευχῆς καί τῆς λατρείας. Ἡ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἐκκλησιαστική σύναξις στήν σημερινή ἑορτή τῶν Βαΐων, ἀποτελεῖ τό καλύτερο κλῖμα, τήν ὁμορφότερη πράξη γιά τήν εὐδοκίμηση τῆς κάθε εὐαγγελικῆς ἀρετῆς.
Ἡ Ἐκκλησία, «ὡς σῶμα Χριστοῦ» μετέχει ὁλόκληρη, ἀκόμη καί οἱ ἐρημῖτες-ἀσκητές ἀφήνουν τίς χαράδρες, τά φαράγγια καί τίς ὁπές τῆς γῆς. Τά πάντα στό ἅγιο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, συνεργοῦν καί συνεργάζονται «σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις» καί ἐμεῖς ἐναποθέτουμε τόν ἑαυτό μας, ἀλλά καί ὁ ἕνας τόν ἄλλον, στόν Χριστό καί Θεό, μέ τήν μεσιτεία τῆς Παναγίας μητέρας Του καί μητέρας μας.
Τά πάντα σήμερα χριστιανοί μου, εἶναι οὐρανογήινα, θεανθρώπινα. Ὅλα στήν ἑορτή τῶν Βαΐων ἑνώνουν τόν Θεό μέ τόν ἄνθρωπο, τόν οὐρανό μέ τή γῆ, τήν αἰωνιότητα μέ τόν χρόνο. Ἔτσι ἐκτυλίσσεται τό χαρισματικό, ἐνάρετο, ἀσκητικό κατόρθωμα τῆς σωτηρίας, διότι ἡ σταυροαναστάσιμη ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ὁ οὐρανός ἐπί γῆς, ὁ Θεός ἐν τῷ ἀνθρώπῳ καί ὁ ἄνθρωπος ἐν τῷ Θεῷ.
Κάθε δημιούργημα, κάθε φύση, κάθε τάξη, κάθε ζωντανό λογικό ὄν, ἄς προϋπαντήσουμε τόν Δεσπότη τῶν ἡγεμόνων, τόν Βασιλέα τῶν βασιλέων, τόν Θεό τῶν θεῶν. Οἱ θεϊκοί γάμοι τῆς ἀφθαρσίας εἶναι ἐγγύς· ἄς ἀνάψουμε μέ χαρά τίς ἀκτινοβολοῦσες λαμπάδες· στρώνοντας τά ἱμάτια καί κρατῶντες τούς κλάδους καί τά βαΐα τῶν φοινίκων· ἄς ἀλλάξουμε τούς χιτῶνας τῶν ψυχῶν ἡμῶν, διά μετανοίας καί ἐξομολογήσεως ὥστε θεοπρεπῶς ἐξαλλάξουμε τάς τοῦ βίου ὁδούς καί καλῶς ἑτοιμάσωμεν τάς εἰσόδους τῶν ψυχῶν· καί συμπορευθῶμεν μέ τόν Νικητή τοῦ θανάτου ἵνα συνδοξασθῶμεν μετ’ Αὐτοῦ.
Χρειάζεται, ἐν τούτοις, καί θέληση καί προσπάθεια γιά νά προσελκύσουμε τόν Χριστόν Ἰησοῦν συνοδοιπόρον. Τό κατόρθωμα συντελεῖται μέ τήν βοήθεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Μεσσίου, σύν τή δική μας ἐλεύθερη ἀπόφαση-βούληση.
Ἡ ψευτο-εὐχαρίστηση χριστιανοί μου τῆς κακίας εἶναι σύντομη, ἐνῶ ἡ λύπη καί ἡ κατάθλιψη, ἐξαιτίας της διαρκής. Ἀντίθετα ἡ χαρά τῆς ἀρετῆς τῶν ἐντολῶν εἶναι ἄφθαρτη, καί προσωρινός ὁ κόπος. Ἡ ἀρετή ἀνακουφίζει αὐτόν πού ἐργάζεται γι’ αὐτήν, προτοῦ στεφανωθεῖ ἀπό τόν Θεόν, ἐνισχύοντάς τον, μέ τήν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως.
Ἐμπρός λοιπόν ἀδελφοί, συνοδοιπόροι τοῦ Ἰησοῦ, ἄς συσταυρωθῶμεν ἵνα καί συνδοξασθῶμεν· τόν Σταυρόν διαδέχεται ἡ Ἀνάστασις, ἡ αἰώνιος ζωή.
Στόν Σωτῆρα Χριστό, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
https://orthodoxostypos.gr/
Από την Κυριακή των Βαΐων αρχίζει ουσιαστικά η λεγόμενη Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών. Κατά την ημέρα αυτή εορτάζεται η ανάμνηση της θριαμβικής εισόδου του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα όπου, κατά τους συγγραφείς των Ιερών Ευαγγελίων, οι Ιουδαίοι τον υποδέχθηκαν κρατώντας βάια ή βάγια (κλάδους φοινίκων) και απλώνοντας στο έδαφος τα φορέματά τους ζητωκραύγαζαν «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».
Κατά τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού η εορτή της ανάμνησης αυτής τελούταν μαζί με την ανάσταση του Λαζάρου. Αργότερα η δεύτερη, η ανάσταση του Λαζάρου, μετατέθηκε κατά μία ημέρα πριν, το λεγόμενο Σάββατο του Λαζάρου.
Σήμερα η Κυριακή αυτή, τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Εκκλησία, θεωρείται ως η αρχή των Αγίων Παθών. Αρχικά, η κατάλυση ψαριών, λαδιού και κρασιού την ημέρα αυτή, θεωρήθηκαν ασυμβίβαστα προς την ιερότητα της Μεγάλης Εβδομάδας και της ακολουθούμενης νηστείας, (Μεγάλη Τεσσαρακοστή). Όμως, όλα αυτά για το χαρμόσυνο χαρακτήρα της ημέρας προσαρμόστικαν ανάλογα.
Η παραπάνω ανάμνηση τιμάται ιδιαίτερα με εξέχουσα υμνολογία και μεγαλοπρεπή λειτουργία, στο τέλος της οποίας διανέμονται βάγια που έχουν προηγουμένως ευλογηθεί κατά την ακολουθία του όρθρου.
Σημειώνεται ότι στις πρώτες εκκλησίες, εορταζόταν η μνήμη αυτή με αναπαράσταση του γεγονότος.
Ιεροσόλυμα
Συγκεκριμένα στους Αγίους Τόπους κατά τον 4ο αιώνα, ο επίσκοπος ξεκινώντας με πομπή από το Όρος των Ελαιών εισερχόταν στα Ιεροσόλυμα επί «πώλου όνου» περιστοιχιζόμενος από τον κλήρο, ενώ οι πιστοί προπορευόταν κρατώντας κλάδους φοινίκων.
Βυζάντιο
Στους δε Βυζαντινούς χρόνους τελούνταν ο λεγόμενος «περίπατος του Αυτοκράτορα». Η πομπή ξεκινούσε από τα ανάκτορα και ο αυτοκράτορας συμμετείχε ο αυτοκράτορας κρατώντας την εικόνα του Χριστού, πλαισιωμένος από το ιερατείο. Η πομπή κατέληγε στην Αγιά Σοφιά. Της αυτοκρατορικής αυτής πομπής προηγούνταν ο λαμπαδάριος ο οποίος έψελνε «Εξέλθατε έθνη και θεάσασθε σήμερον τον βασιλέα των ουρανών…».
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Βαλσαμώνα στο τέλος της εορτής αυτής ο μεν Αυτοκράτορας διένειμε ιδιόχειρα βάγια και σταυρούς, ο δε Πατριάρχης κεριά για την Μεγάλη Εβδομάδα.
Ρωσία - Μόσχα
Το βυζαντινό αυτό έθιμο παρέλαβαν και τηρούσαν με ευλάβεια και οι Τσάροι της Ρωσίας τους οποίους ακολουθούσε ο κλήρος ξεκινώντας από το Κρεμλίνο και καταλήγοντας στο Μητροπολιτικό Ναό.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα αντ΄ αυτών διατηρείται μόνο η διανομή των βαγιών από τους ιερουργούς των εκκλησιών.
Κατά το Μεσαίωνα στη Δυτική Εκκλησία υπήρξε ένα περίεργο έθιμο όπου μέσα στην εκκλησία περιαγόταν όνος επί του οποίου φερόταν ομοίωμα του Χριστού.
Η Νηστεία της ημέρας
Αναφορικά με τη νηστεία της ημέρας αυτής, υπάρχει μια διαφοροποίηση στο ζήτημα του αν καταλύεται ψάρι ή όχι. Η γνώμη του Θεόδωρου του Στουδίτη είναι ότι την Κυριακή των Βαΐων «τρώγεται ψάρι», επειδή θεωρείται Δεσποτική εορτή. Για τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη μόνο μία ημέρα της Μεγάλης Σαρακοστής τρώγεται ψάρι δηλαδή, την ημέρα του Ευαγγελισμού. Είναι χαρακτηριστική η θέση των Aποστολικών εντολών όταν λένε:, «Μετά από αυτές (δηλαδή τις εορτές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων), να τηρείται τη νηστεία της Τεσσαρακοστής, η οποία περιλαμβάνει ανάμνηση της ζωής του Κυρίου και της νομοθεσίας. Να κρατιέται αυτή η νηστεία πριν από το Πάσχα, αρχίζοντας από τη Δευτέρα και συμπληρούμενη την Παρασκευή. Μετά από αυτές αφού σταματήσετε τη νηστεία, να αρχίζετε την Αγία εβδομάδα του Πάσχα, νηστεύοντες κατ΄αυτήν όλοι με φόβο...» Είναι ενδεικτικοί οι όροι ΄΄αφού σταματήσετε τη νηστεία΄΄ και ΄΄να αρχίζετε΄΄, οι οποίες δείχνουν ότι μια νηστεία τελειώνει και μία άλλη αρχίζει. Αυτή που τελειώνει είναι η νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής και αυτή που αρχίζει είναι η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας. άρα η εορτή αυτή βρίσκεται ανεξάρτητα ανάμεσα σε δύο νηστείες. Η θέση της λοιπόν δίνει το δικαίωμα να ομιλούν περί καταλύσεως κατ΄αυτήν την ημέρα ψαριού ή ακόμα και αυγού.
Υμνολογία
Η Ελληνορθόδοξη Χριστιανική Υμνολογία, ειδικά για την Κυριακή των Βαΐων, περιλαμβάνει τρία θριαμβικά αναστάσιμα απολυτίκια και ένα κοντάκιο της ημέρας.1ο
Απολυτίκιο Α¨ (Ήχος α΄)
Την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος,
εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός
όθεν και ημείς ως οι παίδες, τα της νίκης σύμβολα φέροντες,
σοι τω νικητή του θανάτου βοώμεν. Ωσαννά εν τοις υψίστοις,
ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου
Απολυτίκιο Β΄ (Ήχος δ΄)
Συσταφέντες σοι δια του βαπτίσματος, Χριστέ ο Θεός ημών
της αθανάτου ζωής ηξιώθημεν τη Αναστάσει σου
και ανυμνούντες κράζομεν: Ωσαννά εν τοις υψίστοις,
ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Απολυτίκιο Γ΄ (Ήχος πλάγιος του Β΄)
Μετά κλάδων υμνήσαντες πρότερον
μετά ξύλων συνέλαβον ύστερον
οι αγνώμονες Χριστόν, Ιουδαίοι τον Θεόν.
Ημείς δε πίστει αμεταθέτω,
αεί τιμώντες ως ευεργέτην,
δια παντός βοήσωμεν αυτώ.
Ευλογημένος ει ο ερχόμενος
τον Αδάμ ανακαλέσασθαι.
Κοντάκιο (αυτόμελο)*, (Ήχος πλάγιος του Β΄)
Τω θρόνω εν ουρανώ,
τω πώλω επί της γης
εποχούμενος Χριστέ ο Θεός.
Των αγγέλων την αίνεσιν
και των παίδων ανύμνησιν
προσεδέξω βοώντος σοι,
Ευλογημένος ει ο ερχόμενος,
τον Αδάμ ανακαλέσασθαι.
(*)αυτόμελο = ψάλλεται με δική του μουσικότητα, κατ΄ ίδιο μέλος)
Η Κυριακή των Βαΐων στην πραγματικότητα δεν συναριθμείται στη Μεγάλη Εβδομάδα, δεδομένου ότι κατά τον Χριστιανισμό πρώτη ημέρα της Εβδομάδας είναι η Δευτέρα. Καθιερώθηκε όμως να συναριθμείται λατρευτικά, από το γεγονός ότι στις ορθόδοξες εκκλησίες, κατά τον εσπερινό της Κυριακής αυτής, τελείται η ακολουθία του Νυμφίου, αν και ανάγεται στον όρθρο της Μεγάλης Δευτέρας.
Θράκη - Βαγιοχτυπήματα
Την Κυριακή των Βαΐων στη Θράκη όπως και σε άλλα μέρη της πατρίδας μας συνηθίζονται τα «βαγιοχτυπήματα». Οι γυναίκες χτυπούν με βάγια τις έγκυες για να λευτερωθούν πιο εύκολα . Ο λαός αποδίδει γονιμοποιό δύναμη στα βάγια. Επίσης σε άλλα χωριά της Θράκης τα κορίτσια έκαναν στεφάνια από βάγια, που τους έδινε ο παπάς στην εκκλησία, και τα έριχναν στο ρέμα. Όποιας το στεφάνι έφτανε πρώτο στη ρεματιά φίλευε τις υπόλοιπες στο σπίτι της και διασκέδαζαν με χορό και τραγούδια.
Τήνος - την Κυριακή των Βαίων
Στην Τήνο, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την «αργινάρα», μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Όταν έφταναν στη θάλασσα πετούσαν στο στεφάνι στο νερό.
Λέσβος - Κυριακή των Βαίων
Την Κυριακή των Βαΐων , στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα κομματάκια από ύφασμα, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά, η οποία τα κερνούσε κάτι. ww.laografika.gr
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου