ΚΛΑΝ-Τα τέκνα των Θεών και η πνευματική Ελληνική πατριά.(Hellenic clan)
Ας έλθωμεν προς τον Aληθή σκοπό, ας γνωρίσωμεν τον δεσπότην
ας αγαπήσωμεν τον Πατέρα, ας πεισθώμεν στο κάλεσμά Tου.
Ο Πατέρας μας οδηγεί έχοντας αναπτύξει πύρινους δρόμους
δια να μην καταρεύσωμεν στης λήθης τον ταπεινωτικό βυθό.
Απόσπασμα από Ύμνο στον Πατέρα Θεό -Πρόκλος.
Επειδή κάθε γνώση δημιουργείται με την αναίρεση ή συμπλήρωση της προηγούμενης, ή ακόμα με την διαφορετική προσέγγιση και τον επαναπροσδιορισμό εννοιών, το άρθρο θα μπορούσε να είχε τίτλο <κατά Ευημεριστών.>
Συχνά μελετητές και αναγνώστες αδυνατούν να διακρίνουν πέραν ενός οπτικού πεδίου του οποίου τα στενά σύνορα οριοθετούνται από χριστιανικά κουρτινάκια και άλλα δογματικού τύπου προσκόμματα που υπάρχουν έμπροσθεν οφθαλμών, με αποτέλεσμα προσεγγίσεις του Θείου που αφορούν σε ιερούς γάμους και σε τέκνα Θεών, να εξαντλούνται κυρίως σε αναγνωρίσεις κάποιων <ζωομορφικών> και <τοτεμικών> (όρος που καθιερώθηκε από χριστιανούς ιεραποστόλους στις αρχές του18ου αιώνα) χαρακτηριστικών σε αυτές τις ενώσεις, ενώ συγχρόνως να αποσιωπάται έντεχνα ο ρόλος της πατρότητας με την πνευματική σημασία της έννοιας, δηλαδή η προέλευση από μη βιολογικό γεννήτορα. Ιεροί γάμοι αποτελούν κεντρικό και σημαντικό θέμα ιερουργιών όπου σε όσιες τελετές και αγνά μυστήρια η εκλεκτή νύμφη ενός εκ των Θεών τίθεται επικεφαλής λατρευτικών ομάδων και μυητικών εταιρειών.
< Και φανέρωνε η κοινή αντίληψη την συγγένεια του Θεού με τους ανθρώπους, και παρείχε πολλά τεκμήρια της αλήθειας που δεν επέτρεπε στους ανθρώπους να αδιαφορούν καθώς δεν γεννήθηκαν ούτε ζούσαν έξω και μακριά από τον Θείο Όν.> Δίων
<Η αίσθηση των ανθρώπων για τον πρώτο και αθάνατο Γονέα τους, αυτόν που εμείς οι της Eλλάδος κοινωνούντες ονομάζουμε Πατρώο Δία, προυπάρχει με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που προυπάρχει στον άνθρωπο η αίσθηση για τον ανθρώπινο, τον θνητό γονιό,> αναφέρει στον Ολυμπιακό του λόγο ο Δίων ο Χρυσόστομος.
ΚΛΑΝ –clan, είναι όρος που σημαίνει την πεποίθηση ότι η καταγωγή έλκεται
από έναν γεννήτορα αρσενικό η θηλυκό, η έναν ιδρυτή του κλάν, δίχως να ανακύπτει ανάγκη ακριβούς προσδιορισμού των πραγματικών βιολογικών γενεαλογικών σχέσεων των μελών και υποδιαιρείται σε υποπατριές η συγγενικές γραμμές. Στην νέα Ελληνική η λέξη πατριά ή πνευματική πατριά αποδίδει το νόημα, αλλά θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε μητριά εφόσον ο ιδρυτής του είναι θηλυκού γένους. Για λόγους συντομίας αποκαλούμε το clan πατριά, θεωρώντας ότι ο όρος συμπεριλαμβάνει και την έννοια της μητριάς. Η πατριά στην Δωρική και Αιολική διάλεκτο καλείται και πάτρα, πατρότητα, και σημαίνει καταγωγή από αρρενογονική γραμμή. Ο όρος κλαν χρησιμοποιείται επίσης για ευρείες συνεργατικές ομάδες μονογραμμικής αλλά και αμφιγραμμικής καταγωγής με ιδιαίτερη έμφαση στην πρώτη, όπου δεν υφίστανται απαραιτήτως αιματοσυγγενικοί δεσμοί μεταξύ των μελών του.
Στο κλαν (clan) εμφανίζεται μονογραμμική γραμμή γενεαλογίας, η οποία είναι σύστημα βάσει του οποίου μετριέται η καταγωγή από έναν κοινό πρόγονο από το ένα μέρος δηλαδή μόνο από αρσενικό η μόνο από θηλυκό, με στοιχεία διμερούς τρόπου, εφόσον αναγνωρίζεται η ανάγκη ύπαρξης ζεύγους στην αναπαραγωγή, κατά τον οποίο η υπέρτερη αξία του ενός εκ των δύο γεννητόρων επισκιάζει την αξία του άλλου γονέα.
Σημαντικό στοιχείο στο συγκεκριμένο σύστημα (clan), είναι η αφοσίωση των βιολογικών ή μη απογόνων, στην πατριά ή μητριά και στην προκειμένη περίπτωση η αφοσίωση στον εκάστοτε εξέχοντα Θεό ο οποίος θεωρείται γενάρχης άρα και ιδρυτής της πατριάς. Στην
πατριά το ιερατικό αξίωμα ήταν κατά κανόνα κληρονομικό δίχως όμως να απεκλείοντο άλλοι από το δικαίωμα.
Συνεργατικές μη αιματοσυγγενικές ομάδες δύνανται να χαρακτηρίζονται κλαν εφόσον έλκουν καταγωγή από κοινό πρόγονο-ιδρυτή, έχουν αρχή ή συμβούλιο διοίκησης που κάθε φορά αντιπροσωπεύει την ομάδα σαν σύνολο, διαχειρίζεται κοινή περιουσία, και συνέρχονται τα μέλη τους δια να επιτελέσουν κοινή δραστηριότητα, όπως τελετουργία. Στις συνεργατικές ομάδες συμπεριλαμβάνονται και μυητικές εταιρείες όπου πνευματικού τύπου ενώσεις Θεών με θνητές αποτελούσαν μέρος ιεροπραξιών με σκοπό την ανάδειξη ιερειών (Βασίλισσα Πασιφάη), όπως στα Ανθεστήρια κατά την διάρκεια των οποίων γινόταν η γαμήλια τελετή της συζύγου του άρχοντος με τον Θεό.
Γνωστό είναι ότι Πελασγοί Τυρρηνοί ή Τυρσηνοί οι οποίοι κατοικούσαν και στην Αττική, μετανάστευσαν από την νήσο Λήμνο στην Ιταλία και δημιούργησαν νέες αποικίες Ελλήνων Τυρρηνών ή Ετρούσκων. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι οι Πελασγοί της Λήμνου ονομάζονταν και Τυρσηνοί, <το δε πλείστον Πελασγικόν, των και Λήμνόν ποτε και Αθήνας Τυρσηνών οικησάντων>.
Ετρουσκικά-Τυρρηνικά κείμενα και επιγραφές αποδεικνύουν την Πελασγική -Ελληνική καταγωγή τους και μεταξύ του πλήθους των Πελασγικών λέξεων υπάρχει η λέξη κλάν η οποία είναι η λέξη Κέλωρ που σημαίνει εγγονός, υιός, ή Κελώριον που είναι το παιδί. Η Ετρουσκική διάλεκτος συσχετίζεται από τον Βέντρις με αρχαία Κρητική διάλεκτο.
Στην Ελληνική γενεαλογία της πνευματικής πατριάς ή μητριάς υφίσταται καταγωγή σπουδαίων ανδρών και γυναικών από πρόγονο-γεννήτορα Θεό, ρίζα την οποία έλκουν από δύο μέρη δηλαδή από πατέρα και μητέρα, με ιδιαίτερη έμφαση στην προέλευση από τον Θεικό μη βιολογικό γεννήτορα δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο υπερηφάνεια για την αρχαιότατη Ελληνική καταγωγή, προσήλωση σε αξίες τις οποίες οι γεννήτορες Ελληνικοί Θεοί πρεσβεύουν και αφοσίωσή στους θεωρούμενους Θεικούς ιδρυτές της πατριάς ή μητριάς και κατά επέκταση στο ίδιο το κλάν (πατριά).
Στο χριστιανικό κλαν οι χριστιανοί ανάγουν την καταγωγή τους στους δικούς τους μη αιματοσυγγενικούς πατέρες και ιδρυτές της χριστιανικής πατριάς, θεωρούν ως ιδρυτή και πατέρα τους τον χριστό από τον οποίο έλαβαν το όνομα χριστιανοί, ονομάζουν πατέρες τους Αβραάμ, Ισαάκ και άλλους οι οποίοι ουδεμία αξιόλογη σκέψη ή έργο έχουν να επιδείξουν πέραν της βοσκής αιγοπροβάτων και του θρησκευτικού φανατισμού, καθώς επίσης θεωρούν και ονομάζουν πατέρα τους τον Θεό όπως αυτός νοείται από τους ίδιους, (Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς) αλλά και τους χριστιανούς ιερείς, δίχως να ανακύπτει στο συγκεκριμένο σύστημα ανάγκη ακριβούς προσδιορισμού των βιολογικών σχέσεων μεταξύ των θεωρούμενων συγγενών.
Στο Ελληνικό κλαν ή Ελληνική πνευματική πατριά, ήρωες αλλά και απλοί καθημερινοί άνθρωποι της ιστορίας, ανάγουν την προέλευσή τους στους Θεούς μας θεωρώντας τους συγγενείς, προγόνους, ιδρυτές και προστάτες,, όχι επειδή αυτοί οι Θεοί ήταν επιφανείς θνητοί κατά τους τουλάχιστον πλανεμένους Ευημεριστές, αλλά για λόγους πρακτικής οι οποίοι διέπονται από κοινό πνεύμα και πεποιθήσεις που σχετίζονται με την υπερηφάνεια ως προς την ευγενή καταγωγή και την αφοσίωση σε αξίες και αρετές που οι εντός του κόσμου Ελληνικοί Θεοί πρεσβεύουν, δίχως να ανακύπτει όπως είπαμε ανάγκη ακριβούς προσδιορισμού των βιολογικών σχέσεων μεταξύ των θεωρούμενων ιδρυτών Θεών Πατέρων και Μητέρων του κλαν και των ανθρώπων μελών του.
Η πλήρης και κατά φύση Ελληνική σκέψη, η επιθυμητή προσήλωση της βούλησης στο αγαθό, στην δικαιοσύνη, σε αξίες οι οποίες διέπονται από λογικότητα αποτελούν στοιχεία του συστήματος Ελληνικών αξιών, το οποίο εδράζεται σε θεμελιακά αυτονόητα όπως η μη ύπαρξη δόγματος, η ελευθερία της σκέψης, η ανάγκη λογικής συσχέτισης αιτίου και αποτελέσματος της ύπαρξης των όντων των φαινομένων και των πραγμάτων, καθώς και της διατήρησης του υπερόχου και της περεταίρω ανάπτυξής του.
Γνωστό χαρακτηριστικό ιστορικών μύθων είναι οι ιεροί γάμοι όπου Αθάνατοι Θεοί ενώνονται με θνητές και εξ αυτών γεννώνται τέκνα, επειδή όμως ασώματοι Θεοί δεν είναι δυνατόν να επιβουλεύονται παρθένες ωθούμενοι υπό σεξουαλικών ορέξεων είναι αυτονόητο ότι το άτοπο αυτό συνηγορεί υπέρ της βεβαιότητας ότι καταγωγή έλκεται από Θεικό πατέρα δια λόγους Ελληνικού τρόπου αντίληψης των πραγμάτων, αποδοχής προτύπων και αξιών, καθώς και διά λόγους υπερηφάνειας, τιμής της Θεότητας, και ανάδειξης ιερέων ή
ιερειών.
Η Ελληνική κοινωνία διαθέτει τους δικούς της <Γενεθλίους Θεούς γης πατρώας>, θνητοί ανάγουν την γενεαλογία τους σε Θεούς και κυρίως στον Γενέθλιο Θεό Δία αποκαλώντας τον Πατέρα <Ζεύ Πάτερ, Δωδωνιαίε Πελασγικέ>. Γηγενείς Ετεοκρήτες, Δωρειείς, Αιολείς, Πελασγοί, Αχαιοί, Ίωνες και όλοι οι Έλληνες προσδίδουν στον Ύψιστο Θεό Δία, ρόλον Πατρός.
Ο Μέγιστος Θεός Ζεύς, ο Πατήρ Θεών και ανθρώπων, ενώνεται με την Λήδα που γεννά τους Πολυδεύκη, Κάστορα και Ελένη η οποία αναφέρεται σαν ιέρεια και μυήθηκε από την
μητέρα της Λήδα. Η αξία της μητρός τους επισκιάζεται από την αξία του έτερου θεωρούμενου γονέα. Τα τέκνα-μέλη του κλαν συχνά αφιερώνονταν σε ναούς.
Από την Νιόβη του Φορωνέως και τον Θεό γεννήθησαν οι Άργος και Πελασγός, από την Καλλιστώ του Λυκάωνος ο Αρκάς, από την Ιώ του Ινάχου ο Έπαφος. Στην περίπτωση της ιέρειας Ιούς (όπως έχουμε αναλύσει στο άρθρο Προμηθεύς δεσμώτης, προσέγγιση σε μέρος του μύθου και ερμηνεία), η ταύτιση στο ψευδαισθητικό νοητικό πεδίο Θεικού και βιολογικού συζύγου δεν αναιρεί την θεωρούμενη προέλευση του υιού της Έπαφου από Θεικό γεννήτορα. Aπό την Δανάη του Ακρίσιου ο Περσέας, από την Ευρώπη οι Μίνως, Σαρπηδών και Ροδάμανθυς, από την Αίγινα ο Αιακός, από την Ηλέκτρα ο Δάρδανος, από την Πλουτώ ο Τάνταλος, από την Δία ο Πειρίθιος, από την Αλκμήνη οι Τριέσπερος και Ηρακλής, από την Πρωτογένεια ο Αέθλιος, από την Ελάρη ο Τιτυός, από την Αντιόπη οι Ζήθος και Αμφίων από την Πανδώρα ο Γραικός, ο αυτόχθων Κέκροψ, και άλλοι.
Στο κλαν του Θεού Ερμή ανήκουν οι Κήρυκας του ιερατικού γένους των Κυρήκων από την Πάνδροσο θυγατέρα του Κέκροπος, Πρύλις από την Ίσσην, Φάρις από την Φιλοδαμεία, Κέφαλος από την Έρση, Βούνος από την Αλκιδαμέα, Αντίας και Μύρτιλος από την Κλεοβούλη, Νόρακας από την Ευρυθυία, Εύανδρος από την Καρμέντη, Αιθαλίδης και Κήρυκας των Αργοναυτών από την Ευπολεμία, Ελευσίνος από την Δαείρα, επίσης οι Κύδων, Εύρηστος, Εχίων, Εύρωτος και άλλοι.
Με Πατέρα τον παντοδύναμο Θεό Άρη γεννήθηκαν και ανήκουν στην πνευματική πατριά του οι Λύκος από την Κελαινώ, Φλεγύας από την Χρύση, Ευάνδη από την Θήβη, Βιθυνός από την Σίτη, Παρθάων την Μερόη, Ζήσιος από την Ήβη, Παγγαίος από την Κριτοβούλη, Στρυμών από την Ελίκη, Τμόλος από την Θεογόνη, Οινόμαος από την Αστερόπη, Ιππολύτη
από την Οιτρήιρη, και άλλοι.
Σε πατριά με θεωρούμενο ιδρυτή τον Θεό Απόλλωνα ή τον Ερμή ανήκουν οι Φιλάμων και Αυτόλυκος οι οποίοι εγεννήθησαν εκ της Χιόνης, θυγατέρας του πατρός μας Δευκαλίωνος.
Στην πνευματική πατριά του Θεού Απόλλωνος ανήκουν οι Ίων από την Κρέουσα, Δώρος από την Φθία, Άνιος από την Ροιώ, Τένης από την Πρόκλεια, Ασκληπιός από την Κορωνίδα ή την Αρσινόη, Τρωίλος από την Κασάνδρα, Λύκωρος από την Κωρυκία, Αρισταίος, Νόμιος, Αργαίος και Άνθοκος από την Κυρήνη, Λυκωρέας από την Κυρήκη, Λίνος από την Ουρανία, Δελφός από την Θυία, Ίαμος από την Ευάνδη, Μίλητος από την Αρεία, και άλλοι. Τιμητικά επίσης θεωρούνται σαν τέκνα του Θεού Απόλλωνος και των Μουσών, ιατροί και μουσικοί.
Στην πατριά του Θεού Ποσειδώνα ανήκουν οι Πελίας και Νηλέας από την Τυρώ, Μινύας από την Χρυσογόνη, Εύμολπος του ιερατικού γένους Ευμπολπιδών από την Χιόνη, Θησέας από
την Αίθρα, Λαλείος από την Ευρυκύδη, Ασωπός από την Πηρώ, Δελφός από την Μελανθώ, Άβδηρος από την Θρονία, Ευρύπυλος από την Μήστρα, Αγκαίος από την Αστυπάλαια, Άβας
από την Αρέθουσα, Φαίας από την Κέρκυρα, Ναύπλιος από την Αμυμώμη, Ιάλυσος, Κάμειρος, Λίνδος από την Ρόδη και άλλοι.
Kλειδιά που ανοίγουν θύρα στην αναζήτηση της προέλευσης των τέκνων των Θεών είναι η έρευνα που αποσκοπεί στην εκδίπλωση και επεξήγηση λατρευτικών δομών και των νοημάτων τους, ο προσδιορισμός και ερμηνεία των σχέσεων που έχουν τα δομικά στοιχεία μεταξύ τους ώστε ανθρώπινες πρακτικές να καταστούν κατανοητές, η διαπίστωση ότι στοιχεία του λατρευτικού περιβάλλοντος μιας αρχαίας νεότητας μεταφέρονται αναλλοίωτα επί των πτερών του αγήραου χρόνου και υπάρχουν ζώντα εδώ, έμπροσθεν των οθφαλμών εκείνων που θα θελήσουν να τα κοιτάξουν κατάματα, και το προσωπικό διαφέρον ενός εκάστου εξ ημών σαν ισχυρή τροφοδότειρα δύναμη.....
Ας έλθωμεν προς τον Aληθή σκοπό, ας γνωρίσωμεν τον δεσπότην
ας αγαπήσωμεν τον Πατέρα, ας πεισθώμεν στο κάλεσμά Tου.
Ο Πατέρας μας οδηγεί έχοντας αναπτύξει πύρινους δρόμους
δια να μην καταρεύσωμεν στης λήθης τον ταπεινωτικό βυθό.
Απόσπασμα από Ύμνο στον Πατέρα Θεό -Πρόκλος.
Επειδή κάθε γνώση δημιουργείται με την αναίρεση ή συμπλήρωση της προηγούμενης, ή ακόμα με την διαφορετική προσέγγιση και τον επαναπροσδιορισμό εννοιών, το άρθρο θα μπορούσε να είχε τίτλο <κατά Ευημεριστών.>
Συχνά μελετητές και αναγνώστες αδυνατούν να διακρίνουν πέραν ενός οπτικού πεδίου του οποίου τα στενά σύνορα οριοθετούνται από χριστιανικά κουρτινάκια και άλλα δογματικού τύπου προσκόμματα που υπάρχουν έμπροσθεν οφθαλμών, με αποτέλεσμα προσεγγίσεις του Θείου που αφορούν σε ιερούς γάμους και σε τέκνα Θεών, να εξαντλούνται κυρίως σε αναγνωρίσεις κάποιων <ζωομορφικών> και <τοτεμικών> (όρος που καθιερώθηκε από χριστιανούς ιεραποστόλους στις αρχές του18ου αιώνα) χαρακτηριστικών σε αυτές τις ενώσεις, ενώ συγχρόνως να αποσιωπάται έντεχνα ο ρόλος της πατρότητας με την πνευματική σημασία της έννοιας, δηλαδή η προέλευση από μη βιολογικό γεννήτορα. Ιεροί γάμοι αποτελούν κεντρικό και σημαντικό θέμα ιερουργιών όπου σε όσιες τελετές και αγνά μυστήρια η εκλεκτή νύμφη ενός εκ των Θεών τίθεται επικεφαλής λατρευτικών ομάδων και μυητικών εταιρειών.
< Και φανέρωνε η κοινή αντίληψη την συγγένεια του Θεού με τους ανθρώπους, και παρείχε πολλά τεκμήρια της αλήθειας που δεν επέτρεπε στους ανθρώπους να αδιαφορούν καθώς δεν γεννήθηκαν ούτε ζούσαν έξω και μακριά από τον Θείο Όν.> Δίων
<Η αίσθηση των ανθρώπων για τον πρώτο και αθάνατο Γονέα τους, αυτόν που εμείς οι της Eλλάδος κοινωνούντες ονομάζουμε Πατρώο Δία, προυπάρχει με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που προυπάρχει στον άνθρωπο η αίσθηση για τον ανθρώπινο, τον θνητό γονιό,> αναφέρει στον Ολυμπιακό του λόγο ο Δίων ο Χρυσόστομος.
ΚΛΑΝ –clan, είναι όρος που σημαίνει την πεποίθηση ότι η καταγωγή έλκεται
από έναν γεννήτορα αρσενικό η θηλυκό, η έναν ιδρυτή του κλάν, δίχως να ανακύπτει ανάγκη ακριβούς προσδιορισμού των πραγματικών βιολογικών γενεαλογικών σχέσεων των μελών και υποδιαιρείται σε υποπατριές η συγγενικές γραμμές. Στην νέα Ελληνική η λέξη πατριά ή πνευματική πατριά αποδίδει το νόημα, αλλά θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε μητριά εφόσον ο ιδρυτής του είναι θηλυκού γένους. Για λόγους συντομίας αποκαλούμε το clan πατριά, θεωρώντας ότι ο όρος συμπεριλαμβάνει και την έννοια της μητριάς. Η πατριά στην Δωρική και Αιολική διάλεκτο καλείται και πάτρα, πατρότητα, και σημαίνει καταγωγή από αρρενογονική γραμμή. Ο όρος κλαν χρησιμοποιείται επίσης για ευρείες συνεργατικές ομάδες μονογραμμικής αλλά και αμφιγραμμικής καταγωγής με ιδιαίτερη έμφαση στην πρώτη, όπου δεν υφίστανται απαραιτήτως αιματοσυγγενικοί δεσμοί μεταξύ των μελών του.
Στο κλαν (clan) εμφανίζεται μονογραμμική γραμμή γενεαλογίας, η οποία είναι σύστημα βάσει του οποίου μετριέται η καταγωγή από έναν κοινό πρόγονο από το ένα μέρος δηλαδή μόνο από αρσενικό η μόνο από θηλυκό, με στοιχεία διμερούς τρόπου, εφόσον αναγνωρίζεται η ανάγκη ύπαρξης ζεύγους στην αναπαραγωγή, κατά τον οποίο η υπέρτερη αξία του ενός εκ των δύο γεννητόρων επισκιάζει την αξία του άλλου γονέα.
Σημαντικό στοιχείο στο συγκεκριμένο σύστημα (clan), είναι η αφοσίωση των βιολογικών ή μη απογόνων, στην πατριά ή μητριά και στην προκειμένη περίπτωση η αφοσίωση στον εκάστοτε εξέχοντα Θεό ο οποίος θεωρείται γενάρχης άρα και ιδρυτής της πατριάς. Στην
πατριά το ιερατικό αξίωμα ήταν κατά κανόνα κληρονομικό δίχως όμως να απεκλείοντο άλλοι από το δικαίωμα.
Συνεργατικές μη αιματοσυγγενικές ομάδες δύνανται να χαρακτηρίζονται κλαν εφόσον έλκουν καταγωγή από κοινό πρόγονο-ιδρυτή, έχουν αρχή ή συμβούλιο διοίκησης που κάθε φορά αντιπροσωπεύει την ομάδα σαν σύνολο, διαχειρίζεται κοινή περιουσία, και συνέρχονται τα μέλη τους δια να επιτελέσουν κοινή δραστηριότητα, όπως τελετουργία. Στις συνεργατικές ομάδες συμπεριλαμβάνονται και μυητικές εταιρείες όπου πνευματικού τύπου ενώσεις Θεών με θνητές αποτελούσαν μέρος ιεροπραξιών με σκοπό την ανάδειξη ιερειών (Βασίλισσα Πασιφάη), όπως στα Ανθεστήρια κατά την διάρκεια των οποίων γινόταν η γαμήλια τελετή της συζύγου του άρχοντος με τον Θεό.
Γνωστό είναι ότι Πελασγοί Τυρρηνοί ή Τυρσηνοί οι οποίοι κατοικούσαν και στην Αττική, μετανάστευσαν από την νήσο Λήμνο στην Ιταλία και δημιούργησαν νέες αποικίες Ελλήνων Τυρρηνών ή Ετρούσκων. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι οι Πελασγοί της Λήμνου ονομάζονταν και Τυρσηνοί, <το δε πλείστον Πελασγικόν, των και Λήμνόν ποτε και Αθήνας Τυρσηνών οικησάντων>.
Ετρουσκικά-Τυρρηνικά κείμενα και επιγραφές αποδεικνύουν την Πελασγική -Ελληνική καταγωγή τους και μεταξύ του πλήθους των Πελασγικών λέξεων υπάρχει η λέξη κλάν η οποία είναι η λέξη Κέλωρ που σημαίνει εγγονός, υιός, ή Κελώριον που είναι το παιδί. Η Ετρουσκική διάλεκτος συσχετίζεται από τον Βέντρις με αρχαία Κρητική διάλεκτο.
Στην Ελληνική γενεαλογία της πνευματικής πατριάς ή μητριάς υφίσταται καταγωγή σπουδαίων ανδρών και γυναικών από πρόγονο-γεννήτορα Θεό, ρίζα την οποία έλκουν από δύο μέρη δηλαδή από πατέρα και μητέρα, με ιδιαίτερη έμφαση στην προέλευση από τον Θεικό μη βιολογικό γεννήτορα δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο υπερηφάνεια για την αρχαιότατη Ελληνική καταγωγή, προσήλωση σε αξίες τις οποίες οι γεννήτορες Ελληνικοί Θεοί πρεσβεύουν και αφοσίωσή στους θεωρούμενους Θεικούς ιδρυτές της πατριάς ή μητριάς και κατά επέκταση στο ίδιο το κλάν (πατριά).
Στο χριστιανικό κλαν οι χριστιανοί ανάγουν την καταγωγή τους στους δικούς τους μη αιματοσυγγενικούς πατέρες και ιδρυτές της χριστιανικής πατριάς, θεωρούν ως ιδρυτή και πατέρα τους τον χριστό από τον οποίο έλαβαν το όνομα χριστιανοί, ονομάζουν πατέρες τους Αβραάμ, Ισαάκ και άλλους οι οποίοι ουδεμία αξιόλογη σκέψη ή έργο έχουν να επιδείξουν πέραν της βοσκής αιγοπροβάτων και του θρησκευτικού φανατισμού, καθώς επίσης θεωρούν και ονομάζουν πατέρα τους τον Θεό όπως αυτός νοείται από τους ίδιους, (Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς) αλλά και τους χριστιανούς ιερείς, δίχως να ανακύπτει στο συγκεκριμένο σύστημα ανάγκη ακριβούς προσδιορισμού των βιολογικών σχέσεων μεταξύ των θεωρούμενων συγγενών.
Στο Ελληνικό κλαν ή Ελληνική πνευματική πατριά, ήρωες αλλά και απλοί καθημερινοί άνθρωποι της ιστορίας, ανάγουν την προέλευσή τους στους Θεούς μας θεωρώντας τους συγγενείς, προγόνους, ιδρυτές και προστάτες,, όχι επειδή αυτοί οι Θεοί ήταν επιφανείς θνητοί κατά τους τουλάχιστον πλανεμένους Ευημεριστές, αλλά για λόγους πρακτικής οι οποίοι διέπονται από κοινό πνεύμα και πεποιθήσεις που σχετίζονται με την υπερηφάνεια ως προς την ευγενή καταγωγή και την αφοσίωση σε αξίες και αρετές που οι εντός του κόσμου Ελληνικοί Θεοί πρεσβεύουν, δίχως να ανακύπτει όπως είπαμε ανάγκη ακριβούς προσδιορισμού των βιολογικών σχέσεων μεταξύ των θεωρούμενων ιδρυτών Θεών Πατέρων και Μητέρων του κλαν και των ανθρώπων μελών του.
Η πλήρης και κατά φύση Ελληνική σκέψη, η επιθυμητή προσήλωση της βούλησης στο αγαθό, στην δικαιοσύνη, σε αξίες οι οποίες διέπονται από λογικότητα αποτελούν στοιχεία του συστήματος Ελληνικών αξιών, το οποίο εδράζεται σε θεμελιακά αυτονόητα όπως η μη ύπαρξη δόγματος, η ελευθερία της σκέψης, η ανάγκη λογικής συσχέτισης αιτίου και αποτελέσματος της ύπαρξης των όντων των φαινομένων και των πραγμάτων, καθώς και της διατήρησης του υπερόχου και της περεταίρω ανάπτυξής του.
Γνωστό χαρακτηριστικό ιστορικών μύθων είναι οι ιεροί γάμοι όπου Αθάνατοι Θεοί ενώνονται με θνητές και εξ αυτών γεννώνται τέκνα, επειδή όμως ασώματοι Θεοί δεν είναι δυνατόν να επιβουλεύονται παρθένες ωθούμενοι υπό σεξουαλικών ορέξεων είναι αυτονόητο ότι το άτοπο αυτό συνηγορεί υπέρ της βεβαιότητας ότι καταγωγή έλκεται από Θεικό πατέρα δια λόγους Ελληνικού τρόπου αντίληψης των πραγμάτων, αποδοχής προτύπων και αξιών, καθώς και διά λόγους υπερηφάνειας, τιμής της Θεότητας, και ανάδειξης ιερέων ή
ιερειών.
Η Ελληνική κοινωνία διαθέτει τους δικούς της <Γενεθλίους Θεούς γης πατρώας>, θνητοί ανάγουν την γενεαλογία τους σε Θεούς και κυρίως στον Γενέθλιο Θεό Δία αποκαλώντας τον Πατέρα <Ζεύ Πάτερ, Δωδωνιαίε Πελασγικέ>. Γηγενείς Ετεοκρήτες, Δωρειείς, Αιολείς, Πελασγοί, Αχαιοί, Ίωνες και όλοι οι Έλληνες προσδίδουν στον Ύψιστο Θεό Δία, ρόλον Πατρός.
Ο Μέγιστος Θεός Ζεύς, ο Πατήρ Θεών και ανθρώπων, ενώνεται με την Λήδα που γεννά τους Πολυδεύκη, Κάστορα και Ελένη η οποία αναφέρεται σαν ιέρεια και μυήθηκε από την
μητέρα της Λήδα. Η αξία της μητρός τους επισκιάζεται από την αξία του έτερου θεωρούμενου γονέα. Τα τέκνα-μέλη του κλαν συχνά αφιερώνονταν σε ναούς.
Από την Νιόβη του Φορωνέως και τον Θεό γεννήθησαν οι Άργος και Πελασγός, από την Καλλιστώ του Λυκάωνος ο Αρκάς, από την Ιώ του Ινάχου ο Έπαφος. Στην περίπτωση της ιέρειας Ιούς (όπως έχουμε αναλύσει στο άρθρο Προμηθεύς δεσμώτης, προσέγγιση σε μέρος του μύθου και ερμηνεία), η ταύτιση στο ψευδαισθητικό νοητικό πεδίο Θεικού και βιολογικού συζύγου δεν αναιρεί την θεωρούμενη προέλευση του υιού της Έπαφου από Θεικό γεννήτορα. Aπό την Δανάη του Ακρίσιου ο Περσέας, από την Ευρώπη οι Μίνως, Σαρπηδών και Ροδάμανθυς, από την Αίγινα ο Αιακός, από την Ηλέκτρα ο Δάρδανος, από την Πλουτώ ο Τάνταλος, από την Δία ο Πειρίθιος, από την Αλκμήνη οι Τριέσπερος και Ηρακλής, από την Πρωτογένεια ο Αέθλιος, από την Ελάρη ο Τιτυός, από την Αντιόπη οι Ζήθος και Αμφίων από την Πανδώρα ο Γραικός, ο αυτόχθων Κέκροψ, και άλλοι.
Στο κλαν του Θεού Ερμή ανήκουν οι Κήρυκας του ιερατικού γένους των Κυρήκων από την Πάνδροσο θυγατέρα του Κέκροπος, Πρύλις από την Ίσσην, Φάρις από την Φιλοδαμεία, Κέφαλος από την Έρση, Βούνος από την Αλκιδαμέα, Αντίας και Μύρτιλος από την Κλεοβούλη, Νόρακας από την Ευρυθυία, Εύανδρος από την Καρμέντη, Αιθαλίδης και Κήρυκας των Αργοναυτών από την Ευπολεμία, Ελευσίνος από την Δαείρα, επίσης οι Κύδων, Εύρηστος, Εχίων, Εύρωτος και άλλοι.
Με Πατέρα τον παντοδύναμο Θεό Άρη γεννήθηκαν και ανήκουν στην πνευματική πατριά του οι Λύκος από την Κελαινώ, Φλεγύας από την Χρύση, Ευάνδη από την Θήβη, Βιθυνός από την Σίτη, Παρθάων την Μερόη, Ζήσιος από την Ήβη, Παγγαίος από την Κριτοβούλη, Στρυμών από την Ελίκη, Τμόλος από την Θεογόνη, Οινόμαος από την Αστερόπη, Ιππολύτη
από την Οιτρήιρη, και άλλοι.
Σε πατριά με θεωρούμενο ιδρυτή τον Θεό Απόλλωνα ή τον Ερμή ανήκουν οι Φιλάμων και Αυτόλυκος οι οποίοι εγεννήθησαν εκ της Χιόνης, θυγατέρας του πατρός μας Δευκαλίωνος.
Στην πνευματική πατριά του Θεού Απόλλωνος ανήκουν οι Ίων από την Κρέουσα, Δώρος από την Φθία, Άνιος από την Ροιώ, Τένης από την Πρόκλεια, Ασκληπιός από την Κορωνίδα ή την Αρσινόη, Τρωίλος από την Κασάνδρα, Λύκωρος από την Κωρυκία, Αρισταίος, Νόμιος, Αργαίος και Άνθοκος από την Κυρήνη, Λυκωρέας από την Κυρήκη, Λίνος από την Ουρανία, Δελφός από την Θυία, Ίαμος από την Ευάνδη, Μίλητος από την Αρεία, και άλλοι. Τιμητικά επίσης θεωρούνται σαν τέκνα του Θεού Απόλλωνος και των Μουσών, ιατροί και μουσικοί.
Στην πατριά του Θεού Ποσειδώνα ανήκουν οι Πελίας και Νηλέας από την Τυρώ, Μινύας από την Χρυσογόνη, Εύμολπος του ιερατικού γένους Ευμπολπιδών από την Χιόνη, Θησέας από
την Αίθρα, Λαλείος από την Ευρυκύδη, Ασωπός από την Πηρώ, Δελφός από την Μελανθώ, Άβδηρος από την Θρονία, Ευρύπυλος από την Μήστρα, Αγκαίος από την Αστυπάλαια, Άβας
από την Αρέθουσα, Φαίας από την Κέρκυρα, Ναύπλιος από την Αμυμώμη, Ιάλυσος, Κάμειρος, Λίνδος από την Ρόδη και άλλοι.
Kλειδιά που ανοίγουν θύρα στην αναζήτηση της προέλευσης των τέκνων των Θεών είναι η έρευνα που αποσκοπεί στην εκδίπλωση και επεξήγηση λατρευτικών δομών και των νοημάτων τους, ο προσδιορισμός και ερμηνεία των σχέσεων που έχουν τα δομικά στοιχεία μεταξύ τους ώστε ανθρώπινες πρακτικές να καταστούν κατανοητές, η διαπίστωση ότι στοιχεία του λατρευτικού περιβάλλοντος μιας αρχαίας νεότητας μεταφέρονται αναλλοίωτα επί των πτερών του αγήραου χρόνου και υπάρχουν ζώντα εδώ, έμπροσθεν των οθφαλμών εκείνων που θα θελήσουν να τα κοιτάξουν κατάματα, και το προσωπικό διαφέρον ενός εκάστου εξ ημών σαν ισχυρή τροφοδότειρα δύναμη.....
http://www.toxolyros.gr/index.php?option
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου