Ν.ΤΡΑΜΠ::Θέατρο Καμπούκι ΙΙ;

 

Γουίλιαμ ντε Μπεργκ

Η κυρίαρχη αφήγηση για την τρέχουσα σύγκρουση στο Ιράν είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές ιστορικές γκάφες όλων των εποχών προσπαθώντας να καταστρέψει μια κυβέρνηση και τον στρατό ενός έθνους σχεδόν 93 εκατομμυρίων που φιλοξενεί ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικών πόρων στον κόσμο και ίσως τον τρίτο μεγαλύτερο στόλο προηγμένων πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών χαμηλού κόστους - όλα με μερικές χιλιάδες (καθυστερημένους) πεζοναύτες και αερομεταφερόμενους στρατιώτες των ΗΠΑ και (αρχικά) ένα μόνο αεροπλανοφόρο πάνω από 1000 χιλιόμετρα από την ακτή. Η υποτιθέμενη γκάφα του προέκυψε εν μέρει από το γεγονός ότι δεν γνώριζε καν ότι το Ιράν είχε τη στρατιωτική ικανότητα να κλείσει τα ζωτικής σημασίας Στενά του Ορμούζ επ' αόριστον και να στραγγαλίσει μεγάλο μέρος των οικονομιών του κόσμου, ειδικά εκείνων των λεγόμενων «συμμάχων» μας.

Η κυρίαρχη αφήγηση υποστηρίζει επίσης ότι ο Ντόναλντ Τραμπ χάνει το μυαλό του, κυριαρχείται από το Ισραήλ, είναι αιμοδιψής ναρκισσιστής, ότι αγνόησε τις ικανές στρατιωτικές συμβουλές κ.λπ. Αλλά αυτή η αφήγηση έρχεται σε αντίθεση με αυτό που έχει συμβεί από τότε που ο Τραμπ κατέβηκε την κυλιόμενη σκάλα στο λόμπι του Πύργου Τραμπ για να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών το 2015. Ο Τραμπ έχει κηλιδωθεί, απειληθεί και σαμποταριστεί εκ των έσω από σχεδόν όλα τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, τις υπηρεσίες πληροφοριών και το νομικό σύστημα - τα βασικά όπλα των παγκοσμιοποιητών τραπεζιτών που προσπάθησαν να ελέγξουν τον κόσμο από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο γερουσιαστής Σούμερ της Νέας Υόρκης προειδοποίησε κάποτε τον Τραμπ ότι αν κυνηγούσε τις υπηρεσίες πληροφοριών είχαν «έξι τρόπους μέχρι την Κυριακή» για να τον ξεφορτωθούν [1]. Στην πραγματικότητα υπήρξαν πολύ περισσότερες από έξι πολιτικές, νομικές και φυσικές προσπάθειες για την απομάκρυνση του Τραμπ, αλλά απέκρουσε κάθε προσπάθεια μέσω αποφασιστικότητας, πολιτικής ευφυΐας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, καλής τύχης. Ο Τραμπ είχε μια σχετικά επιτυχημένη πρώτη θητεία ως Πρόεδρος έως ότου ο COVID χτύπησε σκληρά και η οικονομία των ΗΠΑ μπήκε σε lockdown - παρά τις επιθυμίες του. Κατάφερε ακόμα να κερδίσει αρκετά πειστικά τις εκλογές του 2020, τις οποίες στη συνέχεια του αρνήθηκε η μαζική και άνευ προηγουμένου εκλογική νοθεία. Παρέμεινε όρθιος και, χάρη σε κάποια δώρα από την πλευρά των Δημοκρατικών, κατάφερε να ανακάμψει το 2024, να κερδίσει ξανά την προεδρία και να αρχίσει να αντιστρέφει την παρακμή της αμερικανικής οικονομίας και κοινωνίας. Έκλεισε τα σύνορα, ξεκίνησε την απέλαση εκατοντάδων χιλιάδων εγκληματιών αλλοδαπών χωρίς έγγραφα, μείωσε το εμπορικό έλλειμμα και αναβίωσε ουσιαστικά την εγχώρια παραγωγή με τους δασμούς του. Στις παγκόσμιες υποθέσεις, είχε αρκετές νόμιμες επιτυχίες στη διαμεσολάβηση συγκρούσεων, από το Κονγκό μέχρι την Ασία, και πρόσφερε μια διέξοδο από τη φρίκη της Γάζας και της Ουκρανίας. Τότε, θα μπορούσε ένας άνθρωπος που είχε απολαύσει σχεδόν αχαλίνωτη επιτυχία την τελευταία δεκαετία ενάντια σε όλες τις πιθανότητες να κάνει ξαφνικά μια φαινομενικά καταστροφική κίνηση στο Ιράν, αγνοώντας τις συμβουλές του αντιπροέδρου του και πολλών βασικών συμβούλων στη διαδικασία[2];

Ωστόσο, τα φαινόμενα μπορεί να απατούν. Κάποιος πρέπει να ξεκινήσει με το «Τι θέλει ο Ντόναλντ Τραμπ»; Ο Τραμπ έχει δηλώσει ξεκάθαρα την πρόθεσή του να μειώσει την παρουσία μας στη Μέση Ανατολή, την Ασία και την Ευρώπη, την οποία θεωρεί τίποτα άλλο παρά τεράστιες οικονομικές και άλλες αποστραγγίσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες [3], αλλά έχει επανειλημμένα ματαιωθεί στις προσπάθειές του. Κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρικής του θητείας, η διαταγή του να εγκαταλείψει τις συριακές βάσεις και η προσπάθειά του να φέρει ειρήνη στη Νότια Κορέα και να αποσύρει τα στρατεύματά μας εκεί δεν οδήγησαν πουθενά και η προσπάθειά του να απεγκλωβίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες από το ΝΑΤΟ ήταν μια αργή διαδικασία λόγω του εδραιωμένου παγκοσμιοποιημένου δικτύου υπό την ηγεσία της Δύσης. Πιστεύει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να προχωρήσουν μόνες τους, αρκεί να διασφαλιστεί το δυτικό ημισφαίριο (το «Δόγμα Ντονρόε»)[4]. Ήταν σε στενή επαφή με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Σι Τζινπίνγκ καθ' όλη τη διάρκεια των δύο προεδριών του και, παρά τις περιστασιακές φασαρίες εναντίον τους, ο Τραμπ φέρεται να συνεργάζεται με τον Πούτιν και τον Σι για να χωρίσει τον κόσμο σε ξεχωριστές σφαίρες επιρροής - Ανατολική Ασία για την Κίνα, Ανατολική Ευρώπη και Βαλκάνια για τη Ρωσία, Κεντρική Ασία χωρισμένη μεταξύ Κίνας και Ρωσίας και Δυτικό Ημισφαίριο για τις Ηνωμένες Πολιτείες [5]. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ έχει ουσιαστικά παραχωρήσει τη ρωσική σφαίρα επιρροής στην Ανατολική Ευρώπη και τον Καύκασο και θα είχε δώσει στην Κίνα τον κυρίαρχο ρόλο στην Ανατολική Ασία αν είχε αποσύρει στρατεύματα από τη Νότια Κορέα. Η Ρωσία και η Κίνα, εν τω μεταξύ, δεν έχουν κάνει τίποτα για να σταματήσουν τις κινήσεις του Τραμπ εναντίον της Βενεζουέλας, της Κούβας, της Διώρυγας του Παναμά, ακόμη και της Γροιλανδίας. Σε αυτή τη νέα τριμερή ηγεμονία, το Πακιστάν και η Ινδία θα πρέπει τελικά να συμβιβαστούν για τον έλεγχο της Νότιας Ασίας και η Αφρική με όλους τους πόρους της θα παραμείνει στο παιχνίδι.

Πού αφήνει λοιπόν αυτό τη Μέση Ανατολή; Οι Βρετανοί επένδυσαν πολλά στο Ισραήλ ως αποικιακό φυλάκιο σε περίπτωση που η Αίγυπτος θα μπορούσε κάποια στιγμή να ξεφύγει από τον έλεγχό τους (κάτι που έγινε υπό τον Νάσερ), κατοικώντας το με Ευρωπαίους Σιωνιστές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες συμμετείχαν κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1967 και de facto ένωσαν το Ισραήλ σε μια ασταθή συμμαχία με τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία και τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου για να εδραιώσουν περαιτέρω τα δυτικά ενεργειακά και άλλα συμφέροντα στην περιοχή. Αλλά υπήρχε ακόμα «καθαρισμός» στην περιοχή. Έτσι, επινοήθηκε ένα σχέδιο (παρόμοιο με το ισραηλινό σχέδιο Yinon) μετά την 11η Σεπτεμβρίουουνα ανατρέψουν επτά απείθαρχες χώρες σε πέντε χρόνια[6]. Μέχρι το τέλος του 2025, έξι από αυτές είχαν ήδη ριχτεί στη νέα «αυτοκρατορία του χάους»[7]: ο Λίβανος και η Σομαλία (πριν από το 2000)· το Ιράκ (2003)· το Σουδάν και η Λιβύη (2011)· και η Συρία (2024). Έτσι, έμεινε μόνο το μεγάλο έπαθλο -το Ιράν- με τη μεγάλη χερσαία μάζα, τον μεγάλο και μορφωμένο πληθυσμό και τον τεράστιο πλούτο σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Πολλές αφηγήσεις υποθέτουν ότι οι προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια για την αλλαγή καθεστώτος στο σιιτικό Ιράν ήταν να προστατεύσουν πρώτα το Ισραήλ και μετά τις σουνιτικές μοναρχίες. Αλλά ο πραγματικός στόχος, ακόμη και πριν από την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας το 1979, ήταν ο έλεγχος των τεράστιων ενεργειακών αποθεμάτων του Ιράν, τα οποία για τους δυτικούς τραπεζίτες της παγκοσμιοποίησης είναι σαν αίμα για τον Κόμη Δράκουλα.

Εισάγετε τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Τραμπ, με την απέχθειά του για τις ξένες εμπλοκές, τις θεωρίες συνωμοσίας και την ατζέντα του «Πρώτα η Αμερική», θεωρήθηκε από την αρχή ως ένας μη κατευθυνόμενος πύραυλος από τους παγκοσμιοποιητές. Η υποψηφιότητά του για Πρόεδρος γελοιοποιήθηκε ως ένα αδύνατο αστείο, σαμποταρίστηκε σε κάθε βήμα από το παγκοσμιοποιημένο «Βαθύ Κράτος» κατά τη διάρκεια της πρώτης του διακυβέρνησης και στη συνέχεια φαινομενικά τέθηκε σε κίνδυνο μετά από αυτήν. Αλλά αρνήθηκε να πεθάνει και τελικά, στη δεύτερη θητεία του, άρχισε να εφαρμόζει σοβαρά τη μακροχρόνια ατζέντα του.

Ο Τραμπ έχει αποκαταστήσει τον έλεγχο των νότιων συνόρων, τον έλεγχο του διεθνούς εμπορίου (τον οποίο έχει επιτύχει μέσω των δασμών, τους οποίους οι τραπεζίτες της παγκοσμιοποίησης απεχθάνονται επειδή τους στερεί τις απαραίτητες εγχύσεις ξένων μετρητών) και τον έλεγχο της κοινωνικής αφήγησης εξαλείφοντας τις δυσάρεστες πολιτικές που γεννήθηκαν από τα παγκοσμιοποιημένα μέσα ενημέρωσης και τους πολιτικούς συμμάχους τους για να καταστρέψουν τις παραδοσιακές αξίες και να σπείρουν διχασμό (όλα αυτά βοηθούν τις ελίτ της παγκοσμιοποίησης να διατηρήσουν τον έλεγχο). Αλλά υπάρχει ο επίμονος ισχυρισμός ότι ο Τραμπ κρατείται στα νύχια των Ισραηλινών λόγω ενός συνδυασμού 1) της κηλίδας του Έπσταϊν (παρά το γεγονός ότι πέταξε τον Έπσταϊν έξω από ένα Μαρ-α-Λάγκο και ήταν συνεργάσιμος με τις έρευνες του FBI για τον Έπσταϊν)[8]· 2) της πίστης του σε μεγάλους Εβραίους δωρητές στις Ηνωμένες Πολιτείες (παρόλο που δεν πρόκειται ποτέ να θέσει ξανά υποψηφιότητα για δημόσιο αξίωμα) και 3) του ενθουσιασμού του με τον αινιγματικό γαμπρό του Τζάρεντ Κούσνερ[9]. Σίγουρα, ο Τραμπ ήταν ο πιο ηχηρός υπερασπιστής του Ισραήλ και της ισραηλινής εξωτερικής βοήθειας από οποιονδήποτε πρόεδρο στη ζωή μας. Αλλά το κλειδί για την κατανόηση του Τραμπ δεν είναι να επικεντρωθούμε σε αυτά που λέει αλλά σε αυτά που κάνει.

Και αυτό που κάνει δεν ήταν πάντα σε συμφωνία με εκείνα της δεξιάς ισραηλινής κυβέρνησης. Στην περίπτωση της Γάζας, τερμάτισε (κυρίως) τη σφαγή των Παλαιστινίων και έκανε τις ισραηλινές αμυντικές δυνάμεις να υποχωρήσουν, ενώ το πολυδιαφημισμένο «Συμβούλιο Ειρήνης» του τέθηκε σε κίνηση για τη δημιουργία μιας νέας Ριβιέρας στη νοτιοανατολική ακτή της Μεσογείου. Εάν το σχέδιό του πραγματικά απογειωθεί, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το Ισραήλ να εισβάλει ξανά στη Γάζα, παρόλο που ο Τραμπ δεν έχει επιμείνει στη διάλυση της Χαμάς ως πολιτικής δύναμης και δύναμης ασφαλείας.

Στη συνέχεια, υπήρξε ο πόλεμος των 12 ημερών τον περασμένο Ιούνιο. Το Ισραήλ ξεκίνησε τους βομβαρδισμούς και στη συνέχεια κατάφερε να κάνει τον Τραμπ και την εναέρια αρμάδα του να συμμετάσχουν. Ο Τραμπ με τον στόλο βομβαρδιστικών του υποτίθεται ότι εξαφάνισε το μεγαλύτερο μέρος της ικανότητας εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν, παρόλο που κανείς δεν σκοτώθηκε στο έδαφος. Το Ιράν ανταπέδωσε με έναν ανακοινωμένο βομβαρδισμό της αεροπορικής βάσης Al Udeid στο Κατάρ με χιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες, αλλά και πάλι κανείς δεν σκοτώθηκε. Εν τω μεταξύ, το Ιράν και το Ισραήλ συνέχισαν να ανταλλάσσουν πυραύλους, αλλά το Ιράν με πολύ μεγαλύτερους πόρους και ανώτερη πυραυλική τεχνολογία άρχισε να αυξάνει το σφυροκόπημα του Ισραήλ. Αν ο πόλεμος των 12 ημερών ήταν ένας αγώνας 12 γύρων, το Ισραήλ θα μπορούσε να διεκδικήσει τους πρώτους δύο γύρους, αλλά το Ιράν σάρωσε όλους τους επόμενους. Το Ισραήλ στη συνέχεια παρακάλεσε τον Τραμπ να κάνει το Ιράν να σταματήσει και ο πόλεμος τελείωσε με τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιστρέφουν στην πατρίδα τους και να κηρύσσουν μια αμφισβητήσιμη «νίκη». Όλα αυτά ήταν το θέατρο Kabuki [10] ... και vintage Ντόναλντ Τραμπ. Ο Τραμπ μιλάει επιθετικά, αλλά βομβαρδίζει περισσότερο για το θεαθήναι, όπως στη Συρία (όπου μόνο λίγοι Σύριοι στρατιώτες σκοτώθηκαν κατά λάθος το 2017) και στη Βενεζουέλα (όπου, εκτός από τις απώλειες μεταξύ των κουβανών ασφαλείας του, ο Μαδούρο απήχθη σε κάτι που φαίνεται να ήταν μια εσωτερική δουλειά συντονισμένη με τις Ηνωμένες Πολιτείες [11]).

Γρήγορα προς τα εμπρός στην 1η Φεβρουαρίουστ. Στις αρχές του 2026, ο Τραμπ άρχισε να συγκεντρώνει μια πραγματική αρμάδα στον Ινδικό Ωκεανό, όχι μόνο μια εναέρια, και υποτίθεται ότι παρέκαμψε τις συμβουλές του αντιπροέδρου Βανς, του υπουργού Εξωτερικών και του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Ρούμπιο, της αρχηγού της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Γκάμπαρντ και του προέδρου του Μικτού Επιτελείου Κάιν απειλώντας πρώτα και στη συνέχεια ακολουθώντας το Ισραήλ στην επίθεση στο Ιράν. Οι λόγοι για την επίθεση στο Ιράν, εκτός από τη συνεργασία με το Ισραήλ, άλλαζαν σχεδόν καθημερινά και στη συνέχεια υποτίθεται ότι ο Τραμπ και το Πεντάγωνο πιάστηκαν απροετοίμαστοι από το κλείσιμο του ζωτικού στενού του Ορμούζ από το Ιράν. Αλήθεια? Ένας άνθρωπος που κάποτε περιγράφηκε από τον Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ ότι είχε «εγκυκλοπαιδική γνώση» της Μέσης Ανατολής [12] δεν είχε ιδέα ότι τα Στενά του Ορμούζ θα μπορούσαν να κλείσουν, παρόλο που σχεδόν όλοι οι άλλοι το έκαναν;

Η διαφορά μεταξύ του νέου πολέμου του Ιράν και του πολέμου των 12 ημερών είναι ότι ο σημερινός είναι περιφερειακός και αρκετές χιλιάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί σε όλα τα κράτη του Περσικού Κόλπου, συμπεριλαμβανομένων επίσημα πάνω από δώδεκα Αμερικανών στρατιωτών. Αλλά στον πόλεμο των 12 ημερών οι ισραηλινές βόμβες φέρεται να σκότωσαν πάνω από 1000 αμάχους και το Ισραήλ υπέστη επίσης δεκάδες θανάτους [13], αλλά αυτοί ήταν εκτός του αμερικανο-ιρανικού τμήματος της σύγκρουσης. Στον τρέχοντα πόλεμο, οι περισσότεροι θάνατοι αμάχων προκλήθηκαν από το Ισραήλ, το οποίο έχει λίγες επιφυλάξεις σχετικά με την ανατίναξη ολόκληρων πολυκατοικιών για να χτυπήσει έναν μόνο ηγέτη της αντιπολίτευσης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βομβάρδισαν κυρίως στρατιωτικούς στόχους, εκτός από αυτό που ήταν ένα πιθανό λάθος που στόχευε ένα δημοτικό σχολείο θηλέων στο νότιο Ιράν. Και τα ιρανικά αντίποινα ήταν πραγματικά αυτή τη φορά, χτυπώντας το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής του Περσικού Κόλπου και σκοτώνοντας δεκάδες σε καθένα από τα πολλά έθνη.

Αυτό δεν ήταν ακριβώς το θέατρο Καμπούκι, αλλά ούτε και μεγάλο μέρος της όλης σύγκρουσης φαίνεται πραγματικό. Ο Τραμπ -ένας κορυφαίος διασκεδαστής γνωστός για τη διγλωσσία, την υπερβολή και τις υπερβολές- ξεπέρασε εντελώς τον εαυτό του αυτή τη φορά. Η χρήση της «λέξης F» (στο κείμενο) και οι δηλώσεις του «καταστρέψτε τον [ιρανικό] πολιτισμό», «δόξα στον Αλλάχ», «Στενό του Τραμπ» κ.λπ., είναι είτε τρελά παραληρήματα είτε σκόπιμη υπερβολή. Η μακροσκελής διαμαρτυρία του για το Περλ Χάρμπορ μπροστά στον πρωθυπουργό της Ιαπωνίας [14] και η αποδοκιμασία του για τους «συμμάχους» του ΝΑΤΟ ως δειλούς [15] είναι σχεδόν ακατανόητη —εκτός αν ο Τραμπ έχει πολύ μεγαλύτερο σκοπό. Προσβάλλοντας τους Ευρωπαίους και Ασιάτες συμμάχους και παρακινώντας (ή συνωμοτώντας;) Το Ιράν να διακόψει τον ενεργειακό εφοδιασμό τους, ο Τραμπ τους σπρώχνει έξω από την αμερικανική τροχιά, κάτι που προσπαθεί να κάνει από την πρώτη του θητεία. Κατά την άποψη του Τραμπ, η νιρβάνα της παγκοσμιοποίησης είναι ένας αντικατοπτρισμός, που δεν φέρνει τίποτα άλλο παρά αρνητικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες διαφορετικά θα φυλάσσονταν με ασφάλεια από δύο ωκεανούς και μια πληθώρα φυσικών πόρων. Το δολάριο μπορεί να υποφέρει ως διεθνές νόμισμα, αλλά ποιος επωφελείται από όλες τα πετροδολάρια, τα σινοδολάρια και άλλες εμπορικές ανισορροπίες εξαρχής; Οι τραπεζίτες της παγκοσμιοποίησης, φυσικά, που προσπαθούν να πείσουν τον Τραμπ από εκείνη την κυλιόμενη σκάλα το 2015.

Η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν φαίνεται να είναι οι μεγάλοι νικητές στην τρέχουσα σύγκρουση, ενώ οι Ευρωπαίοι και, σε μικρότερο βαθμό, οι Ασιάτες σύμμαχοί μας -που τώρα ταλανίζονται από μεγάλες ενεργειακές ελλείψεις- είναι μερικοί από τους αξιοσημείωτους χαμένους. Αλλά ο μεγαλύτερος χαμένος όλων μπορεί να είναι το Ισραήλ, το οποίο τώρα θα αντιμετωπίσει μια θάλασσα εχθρών, με επικεφαλής ένα πολύ ισχυρό Ιράν. Ο Τραμπ δεν στράφηκε εναντίον του Ισραήλ, αλλά ούτε προσπάθησε να αποτρέψει τους Ισραηλινούς από το να πέσουν σε μια παγίδα που οι ίδιοι δημιούργησαν. Έσωσε τους Ισραηλινούς στον πόλεμο των 12 ημερών, όταν ο σκουριασμένος «σιδερένιος θόλος» δεν μπορούσε πλέον να αμυνθεί ενάντια στους υπερηχητικούς πυραύλους του Ιράν, αλλά αυτή τη φορά δεν θα υπάρξει διάσωση. Ο Τραμπ θα αποσύρει τα περισσότερα αμερικανικά στρατιωτικά μέσα από την περιοχή, πιθανότατα χωρίς να σκοπεύει να αποκαταστήσει τις πολλές βάσεις που έχουν εκκενωθεί και θα αφήσει το Ισραήλ μόνο του. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο Τραμπ παίζεται από το Ισραήλ, αλλά στο τέλος μπορεί να αποδειχθεί ότι ο Τραμπ με την υπερ-υπέρ του Ισραήλ γλώσσα έπαιζε στην πραγματικότητα το Ισραήλ.

Και ο Τραμπ; Πιθανότατα θα υποφέρει πολιτικά καθώς τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί του αντίπαλοι σφυρηλατούν το μήνυμα ότι ο Τραμπ είναι ένας δόλιος, παραληρηματικός, καταστροφικός και διαταραγμένος γέρος που επέβλεψε την πιο κολοσσιαία στρατιωτική πανωλεθρία των 21σταιώνα. Αλλά, στο τέλος, αυτός με την ιδιοφυΐα του μπορεί κάλλιστα να έχει διαλύσει την κάποτε ισχυρή παγκοσμιοποιημένη αυτοκρατορία και τη «Νέα Παγκόσμια Τάξη» της, κάτι που θα μπορούσε να κάνει τη «γκάφα» του στο Ιράν ένα από τα αληθινά αριστουργήματα στην ιστορία.

Ο Γουίλιαμ ντε Μπεργκ είναι το ψευδώνυμο ενός Αμερικανού επιστήμονα και συγγραφέα τεσσάρων μυθιστορημάτων συνωμοσίας/αλήθειας: Φίδι και Σωτήρας, Λευκό Πνευματικό Αγόρι, Διαιρεμένοι Στεκόμαστε και Ασπίδα Κάτω.  https://jameshfetzer.org/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων