Ο ΠΟΛΥΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΤΙΚΟΣ!!!!!

*Αφιερωμένο.....

Δημήτρης Ασημάκης > ‎Φωτογραφίες της Ελλαδας μας

Θεσσαλονίκη: O «αξιωματικός» - «φοιτητής» της Νομικής με τις 170 αρραβωνιαστικές και τις 400 ερωμένες

Οι εφημερίδες τον κατηγόρησαν ότι σε πέντε χρόνια εξαπάτησε 170 γυναίκες με τη μέθοδο της μνηστείας. Εκείνος αποκάλυψε ότι είχε 400 ερωμένες και ότι δεν εξαπάτησε καμία — Δεσποινίς, σας αγαπώ. Θέλω να γίνετε γυναίκα μου. — Παρντόν; — Ζητώ το χέρι σας. — Μα, μόλις τώρα γνωριστήκαμε. — Έχω τις πληροφορίες μου. Είστε καλό και τίμιο κορίτσι. Πείτε το ναι και αύριο θα έρθω στο σπίτι σας, να σας ζητήσω επισήμως από τους δικούς σας. Η Φωφώ, η Μαρίκα, η Κατίνα, η Ελένη, η Χρύσα, η Πόπη, η Κούλα, η Άννα, η Γεωργία παραξενεύονταν με τη βιασύνη του, αλλά επειδή είχαν μεγαλώσει με τον φόβο μήπως μείνουν στο ράφι, δίσταζαν ν αφήσουν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Εξάλλου ο νέος φαινόταν ηθικός και τίμιος, αφού ζητούσε γάμο και δεν προσπαθούσε να τις παρασύρει σε ερωτικές περιπτύξεις και στο μη περαιτέρω. Την άλλη μέρα στο σπίτι της Φωφώς, της Μαρίκας, της Κατίνας, της Ελένης, της Χρύσας, της Πόπης, της Κούλας, της Άννας, της Γεωργίας, με χαμόγελα, σεμέν και κεράσματα περίμεναν τον υποψήφιο γαμπρό. Μόλις έκανε την εμφάνισή του, η χαρά γινόταν ενθουσιασμός. Νέος, όμορφος, σοβαρός, αριστοκρατικός, μορφωμένος, κομψός, ευγενικός, ξεπερνούσε κάθε προσδοκία. Ο Δάγκας, Μερλέγκος, Βασακλής, Δασκαλής, Οικονομάκος, Σακλής, Φακής, Φωκάς παρουσιαζόταν ως φοιτητής της Νομικής, υπάλληλος του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς και έφεδρος ανθυπολοχαγός. Ύστερα από τα λογοδοσίματα, έπαιρνε τη μνηστή του και πήγαινε σ ένα φωτογραφείο για να φωτογραφηθούν. Στη συνέχεια εγκαθίστατο στο σπίτι της. Με την πρόφαση ότι χρειαζόταν χρήματα για να δώσει εξετάσεις και να πάρει άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος, ώστε να παραιτηθεί από τον ΟΛΠ και να μείνει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη ως δικηγόρος, εισέπραττε μια προκαταβολή της προίκας. Τότε άρχιζε η αναζήτηση της καινούργιας αρραβωνιαστικιάς. Όταν την έβρισκε, ξεφούρνιζε ένα ωραίο ψέμα στην προηγούμενη κι εξαφανιζόταν. Στα τρία χρόνια που κράτησε η δράση του στη Θεσσαλονίκη, έτρωγε, έπινε και κοιμόταν στα διάφορα πεθερικά, ζούσε από τις τραβηχτικές που έκανε και δεν χρειάστηκε να δουλέψει ούτε μια μέρα. Μόνον στην Τούμπα, μέσα σε δύο χρόνια, είχε αρραβωνιαστεί τριάντα εννέα φορές. Αυτό όμως δεν είναι τίποτα. Στη Θεσσαλονίκη είχε αρραβωνιαστεί συνολικά ογδόντα φορές, στην Αθήνα και στον Πειραιά εξήντα έξι, στην Σπάρτη οχτώ, στη Σάμο οχτώ, στον Βόλο έξι και στις Σέρρες δύο. Σύνολο αρραβώνων αριθμητικώς και ολογράφως 170, εκατόν εβδομήντα. Και όλα αυτά μέσα σε πέντε χρόνια! Είχε προτίμηση στη Θεσσαλονίκη. «Α, όλα κι όλα», έλεγε. «Η Θεσσαλονίκη έχει τα ωραιότερα κορίτσια». Πάντα υπήρχε ο κίνδυνος της τυχαίας συνάντησης με κάποια από τις προηγούμενες αρραβωνιαστικιές. Τότε επιστρατευόταν η πιο πειστική για την περίπτωση δικαιολογία. Δήθεν είχε πέσει με τα μούτρα στο διάβασμα, τάχα τον είχαν ανακαλέσει αιφνιδίως στον Πειραιά… Τον συνέλαβαν την ώρα που απολάμβανε τον καφέ του στο καφενείο του Λευκού Πύργου. Τον μετέφεραν στη Γενική Ασφάλεια, ακόμα γνωστή ως Καταδίωξη. Κάποιοι είπαν ότι τον είχε καταγγείλει μία από τις πρώην. Είναι περίεργο που από τις εκατόν εβδομήντα αρραβωνιαστικιές, μόνον μία βρέθηκε να τον καταγγείλει. Άλλοι, πάλι, είπαν ότι τον έκαψε ένας αξιωματικός της αστυνομίας, που η ανιψιά του είχε διατελέσει μνηστή. Του είχε χαρίσει μάλιστα κι ένα κουστούμι, το οποίο ο θείος, αμέσως μετά τη σύλληψη, έσπευσε να πάρει πίσω. Αυτά έγραφαν οι εφημερίδες τον Γενάρη του 1937 προσπαθώντας να δημιουργήσουν εντυπωσιακά άρθρα για τον εξ επαγγέλματος μνηστήρα, τον απατεώνα, τον προικοθήρα. Δόθηκε στη δημοσιότητα ένα κομπολόι από ονόματα, ανάμεσά τους και το απίθανο Πιτσιρίκος, που οφειλόταν κυρίως στη φαντασία των δημοσιογράφων και σε ό,τι πρόφτασε ν? αρπάξει το αυτί τους στους διαδρόμους της Ασφάλειας. Το αληθινό του όνομα δεν έγινε γνωστό. Από την έρευνα που έκανε στο σπίτι του ο Νίκος Μουσχουντής (ο γνωστός Μουσχουντής, που τότε ήταν ανθυπομοίραρχος), ύστερα από εντολή του διοικητή της Γενικής Ασφάλειας Τσαούση, βρέθηκαν περί τις διακόσιες φωτογραφίες του με διάφορες φίλες του, αμέτρητα ερωτικά γράμματα κι ένα κατάστιχο όπου καταγράφονταν τα ονόματα και οι διευθύνσεις εκατόν εβδομήντα γυναικών. Το κατάστιχο επιγραφόταν «Εμπιστευτικό ευρετήριο». «Την ξέρω τη γυναικεία καρδιά, γιατί την έχω σπουδάσει», είπε στους δημοσιογράφους. «Τις φίλες μου δεν τις πείραζα, όπως κάνουν άλλοι. Οι σχέσεις μας σταματούσαν στην αλληλοεκτίμηση, αλλά φρόντιζα να κάνω το κορίτσι να μ? ερωτευτεί. Μοναδικό όπλο γι? αυτό είναι η ζήλια. Άμα δει ένα κορίτσι ότι φλερτάρετε μια φίλη του, αμέσως θα τσιμπήσει και θα προσπαθήσει να σας κρατήσει πάση θυσία». Οι δημοσιογράφοι τον αποκαλούσαν Δον Ζουάν, Καζανόβα, Ταμερλάνο, Μινώταυρο, ακόμα και Λανδρύ. (Ως γνωστόν, ο Λανδρύ, διαβόητος δολοφόνος γυναικών, κρατούσε ένα σημειωματάριο με τα ονόματα των θυμάτων του και ποικίλες λεπτομέρειες). Μπορεί στο κατάστιχο να ήταν γραμμένα τα ονόματα 170 γυναικών, ο ίδιος όμως δήλωσε ότι οι φιλενάδες του ήταν πάνω από 400. Χαρακτήριζε τον εαυτό του «Υπ? αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο του γυναικείου φύλου». Με τις δηλώσεις του ηλέκτριζε τους δημοσιογράφους, εκείνοι πάλι είχαν πλάσει ολόκληρο μυθιστόρημα και οι εφημερίδες δημοσίευαν υπερβολές και ανακρίβειες. Ποτέ δεν παραδέχτηκε ότι εξαπατούσε τάζοντας γάμο. «Έκανα γνωριμίες, είχα σχέσεις, είχα πολλές φιλενάδες, μπορεί να έδωσα μερικές υποσχέσεις μνηστείας, αλλά ότι τις ξεγελούσα συστηματικά με αρραβώνα δεν είναι σωστό», δήλωσε. Όταν τον πληροφόρησαν ότι η αστυνομία θα καλέσει τις αρραβωνιαστικιές του στη Γενική Ασφάλεια για να πιστοποιήσουν τις απάτες του, είπε: «Κανένα κορίτσι δεν θα με καταγγείλει, γιατί δεν έκανα κανένα κακό. Αν με αφήσουν να γράψω μερικά γράμματα, θα δείτε ότι θα μαζευτούν εδώ στο Τμήμα καμιά πενηνταριά κορίτσια για να με δουν και θα κλαίνε που είμαι κλεισμένος στο κρατητήριο». Είχε δίκιο. Δεν χρειάστηκε να γράψει γράμματα. Η αστυνομία κάλεσε τις κοπέλες που αναφέρονταν στο κατάστιχο. Παρουσιάστηκαν συνοδευόμενες από γονείς ή συγγενείς. Δεν τον κατηγόρησαν για τίποτα. Επειδή στο σπίτι του είχαν βρεθεί τρία ρολόγια, το ένα από αυτά γυναικείο, από πλατίνα, μεγάλης αξίας, οι εφημερίδες έκαναν λόγο για κλοπή. Καμία μήνυση δεν κατατέθηκε εναντίον του ούτε για κλοπή ούτε για απάτη ούτε για αποπλάνηση. Η υπόθεση, προς απογοήτευση των δημοσιογράφων, άρχισε να ξεφουσκώνει. Όλα έδειχναν πως δεν τον βάραινε καμία αξιόποινη πράξη και ότι δεν είχε παρά έναν ασυνήθιστα μεγάλο κύκλο γυναικείων γνωριμιών. Βέβαια, ένας άνθρωπος που σε πέντε χρόνια έχει συνάψει μερικές εκατοντάδες ερωτικές σχέσεις, διατηρεί αλληλογραφία, καρνέ και φωτογραφίες, δεν είναι και πολύ σόι, αλλά δεν είναι και παράνομος. Μετά από αυτά θα έπρεπε να αφεθεί ελεύθερος, αλλά η Γενική Ασφάλεια κράταγε άσο στο μανίκι της και δεν τον άφησε να φύγει χωρίς να του κόψει μια γερή δαγκωνιά. Ανάμεσα στα πράγματα που βρέθηκαν στο σπίτι του ήταν κι ένα πλαστό απολυτήριο έφεδρου ανθυπολοχαγού. Σύμφωνα με αυτά που ίσχυαν τότε, οι απολυόμενοι από τις τάξεις του στρατού με τον βαθμό του έφεδρου ανθυπολοχαγού, είχαν το δικαίωμα να γραφτούν στο πανεπιστήμιο. Μ? ένα τέτοιο χαρτί στην τσέπη, το παραμύθι του περί έφεδρου αξιωματικού-φοιτητή της Νομικής-υπαλλήλου του ΟΛΠ γινόταν εύκολα πιστευτό· αλλά αυτό ήταν και το ευαίσθητο σημείο του. Παραπέμφθηκε για πλαστογραφία δημοσίου εγγράφου.
Πηγή: cityportal.gr

Τα σημαντικότερα αστρολογικά δρώμενα του 2020 ....

Τα σημαντικότερα αστρολογικά δρώμενα του 2020 και τα ζώδια που επηρεάζονται

Τα σημαντικότερα ταιριάσματα των πλανητών, οι εκλείψεις, οι ανάδρομοι και οι είσοδοι των αργών σε άλλα ζώδια, μήνα-μήνα! Όλα εδώ θα τα διαβάσεις!

από τόν       Γιάννης Ριζόπουλος

            

        

 

Κατ’ αρχάς, οι αργοί πλανήτες έχουν πιάσει στασίδι από πέρυσι και δεν αλλάζουν, παρά μόνον… λιγουλάκι, οπότε μέχρις ενός σημείου μπορείς να βολευτείς και με τις περυσινές προβλέψεις.
Μόνο ο Δίας αποφάσισε να μεταφέρει τα σκάνδαλα και την χοντροκοιλάρα του αλλού και οι Αιγόκεροι βρίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ: Τι μας τον φέρατε αυτόν τον αχαΐρευτο εδώ πέρα;
Γιατί οι Κρονοπλουτωναίοι είναι βασανιστές του γούστου τους, εξ άλλου ο Δαρβίνος δεν ήταν εκείνος που είχε πει για την επιβίωση του ισχυροτέρου; Αν και Υδροχόος, καλό παιδί… Κριοί, Καρκίνοι και Ζυγοί βέβαια, που έχουν φτύσει το γάλα της μάνας τους, άλλα λένε.
Είναι κι ο Κρόνος, θα μου πεις, που μπαινοβγαίνει στον Υδροχόο, κραδαίνοντας απειλητικά την μαγκούρα του. Από τις 22 Μαρτίου μέχρι και όλον τον Ιούνιο προφταίνει να τρέξει δύο μοίρες στο ζώδιο, στο οποίο κατσικώνεται πλέον για τα καλά από τις 17 Δεκεμβρίου κι ύστερα. Όμως κι εδώ τυχεράκηδες θα είστε σε πρώτη φάση Λέοντες και Υδροχόοι, αφού πριν καλά-καλά σας μπει, θα πλακώσει και ο Δίας στο τέλος της χρονιάς. Μία μέσα, μια έξω θα σας πάει αλλά από το ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα. Το 2022 να σας δω που θα δίνετε το βασίλειό σας για ένα άλογο και θα βρίσκετε το κουτσό!

 

Ο Ουρανός, πάλι, εξακολουθεί να γυρίζει τον κόσμο ανάποδα για Ταύρους, Σκορπιούς, Λέοντες και Υδροχόους, με τους τελευταίους μόνο να ζητάνε κι άλλο.
Κάποιοι Ταύροι, βέβαια, ελπίζουν στον Κρόνο στον Υδροχόο, μπας και επανέλθουν στο «Νόμος και τάξη», αλλά μάταιες ελπίδες τέτοιες να μην καταδεχτούν, που λέει κι ο ποιητής. Κι επειδή λάστιχο δεν είναι, σε 2-3 χρονάκια, βάρα, βάρα τον βράχο, μπορεί και να σπάσει. Αυτά όμως είναι highlights από τα προσεχώς.
Ο, δε, Ποσειδώνας παραμυθιάζει ανηλεώς και πρωτίστως τις Παρθένους, με τους Ιχθύες να παίρνουν την γλυκιά εκδίκησή τους. Πραγματικότητα δε θέλατε; Άντε γεια! Δίδυμοι και Τοξότες κάνουν πως σφυρίζουν αδιάφορα, έχουν πάντως και κάτι εκλειψούλες να κουλαντρίσουν.
Τέλος, ο Χείρωνας ψήνει ένα νέο οικογενειακό καθεστώς για Κριούς, Ζυγούς, Αιγόκερους και Καρκίνους. Αν έχουν και κανα σπιτάκι ή χωραφάκι στο χωριό, ας αρχίσουν την προπόνηση στο άρμεγμα γιατί με τα όσα μέλλονται να συμβούν σε 2-3 χρονάκια θα τους χρειαστεί σίγουρα.
Όμως πέρα από τα περσινά (που είναι και φετινά), υπάρχει λόγος που οι αστρολόγοι έχουν λυσσάξει να προφητεύουν δεινά και καταστροφές. Ως συνήθως, θα πέσουν έξω, αλλά… ναι, η χρονιά είναι ντέρμπι!
Ο Κρόνος, ο Πλούτωνας και ο Δίας τελευταίος και καταϊδρωμένος -The Big Three- συσκέπτονται στον Αιγόκερω για να ορίσουν τις τύχες του κόσμου για τις επόμενες 2,3,4 δεκαετίες επειδή όμως η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, όπως είχε πει κι ο Κάρολος, αυτήν τη φορά δεν έχει ούτε Τεχεράνη, ούτε Γιάλτα, ούτε Πότσνταμ.
Μαύρα ο Πλούτωνας, γκρίζα ο Κρόνος, πουά ο Δίας, αποφασίζουν να λύσουν τις διαφορές τους στο γήπεδο κι ο καλύτερος (λέμε τώρα) ας κερδίσει.
Με το έμπα του χρόνου και την Δήμητρα παρούσα στον Αιγόκερω, οι τρεις Μεγάλοι κάνουν πως κρατάνε τους τύπους, με ταρατατζούμ και τελετές ανταλλάσσοντας και αναμνηστικά πριν την μεγάλη μάχη. Το fair play πάνω απ’ όλα, μην μας πουν και απολίτιστους, μόλις όμως ο Άρης κάνει περατζάδα από τα μέρη τους, τότε θα αρχίσουν να πέφτουνε τα τούβλα.
Κριοί, Καρκίνοι, Ζυγοί και Αιγόκεροι παίρνουν θέση και τον Μάρτη πέφτει το πρώτο ξύλο –to know us better- αλλά από τον Αύγουστο μέχρι και τον Δεκέμβριο, έρχονται τα σήκουελ του Ράμπο και του «Πολύ σκληρός για να πεθάνει».
Όμως, ποιος Πλούτωνας και ποιός Κρόνος γατάκια; Ματσάρες έχουμε κι αλλού...
Τα αίσχη που κάνουν το 2020 η Αφροδίτη κι ο Άρης δε λέγονται... «Κουτουπώνονται» σε όλες τις στάσεις, τρίγωνα, τετράγωνα, αντιθέσεις, ανφάς προφίλ και με πλάτη στο καλάθι, όλα τα βάζουν κι εσύ φυσικά δεν θα κρατάς το φανάρι. Εφτά φορές, δεν θα σου κάτσει ούτε μια;
Όρεξη να ‘χεις και πας για 4Χ4 -στα κρεβάτια, όχι τους δρόμους- με πρώην, νυν και ενδιάμεσους σταθμούς.
Μόλις ξεμπερδέψουν οι Κρονοπλουτωναίοι με την πρώτη σύσκεψη κορυφής, τον Ιανουάριο, ο αγώνας ξεκινά με διαιτητή τον Ποσειδώνα. Ποιο VAR; Ό,τι θέλει το «κοράκι» θα σφυρίξει και θα σου λέει ξεδιάντροπα «δεν είναι αυτό που νομίζεις»!
Δίδυμοι, Παρθένοι, Τοξότες και Ιχθύες ουρλιάζουν στις κερκίδες, άλλες φορές από ηδονή κι άλλες από απελπισία.
Μετά την παρέλαση της 25^ης Μαρτίου, το ζεύγος «και ξανά προς την δόξα τραβά», αφού πρώτα βέβαια περάσουν από ΚΤΕΟ για να είναι ντούρασελ και να μη γίνει καμιά ζημιά πάνω στην πιο κρίσιμη στιγμή. Νηστεία και προσευχή, λοιπόν, πριν το μεγάλο γλέντι!
Γιατί Μάρτη, Απρίλη και Μάη, πάνω που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γης χορτάρι, να ‘σου πάλι οι δύο εραστές να κυλιούνται στα γρασίδια. Τρίγωνο σε θεωρία και πράξη, με Ταύρους Διδύμους, Αιγόκερους και Υδροχόους να ανάβουν και να σβήνουν φωτιές. Από κοντά Καρκίνοι, Λέοντες, Σκορπιοί και Τοξότες.

Κριοί, Παρθένοι, Ζυγοί και Ιχθύες να βγουν παραπονούμενοι…
Στη συνέχεια, αφού πρώτα πιάσει τον Μάη και ό,τι άλλο της γυαλίσει, η «Ωραία» αποφασίζει να το παίξει back to back κι ανάδρομα, και πού; Στους Διδύμους, με τα διπλά και τα τρίδιπλα ταμπλό! Από τις 13 Μαΐου μέχρι τις 25 Ιουνίου, παρακαλώ, πάνω στις πενταήμερες και τις εξετάσεις κι άντε τώρα να βρεις μυαλό για διάβασμα.
Το κοντέρ γράφει τετράγωνο με τον Άρη και το κοράκι ο Ποσειδώνας, πάλι εκεί να κάνει τα μαγικά του και Ιχθύες, Δίδυμοι, Παρθένοι και Τοξότες είναι πλέον εντελώς διχασμένοι. Οι μισοί ευλογούν τον Ανδρέα που αποποινικοποίησε την μοιχεία κι οι άλλοι μισοί τον καταριούνται.
Τον Ιούλιο που σφίγγουν οι ζέστες και στενάζουν οι παραλίες, έρχεται το εξάγωνο Αφροδίτης-Άρη, σε σχέση όμως με τα όσα έχουν προηγηθεί το ματσάκι μοιάζει με φιλικό. Τον Αύγουστο πάλι… ερημιά αλλά πάνω που τελειώνει το καλοκαιράκι κι έχεις απελπιστεί από την ξεραΐλα… κούκου!
Τετράγωνο ξανά, σε απευθείας σύνδεση με τον… Μαρκήσιο ντε Σάντ. Ναι κι αυτός Αφροδίτη, Άρη, Κρόνο είχε και σου έδωσε τα φώτα του, ευκαιρία, λοιπόν, να κάνεις την πρακτική σου, βιάσου όμως γιατί το πατιρντί θα έχει τελειώσει πριν αρχίσουν τα σχολεία.
Καρκίνοι, Κριοί, Ζυγοί και Αιγόκεροι είναι κι αυτήν την φορά οι εκλεκτοί, με τους Παρθένους να παίρνουν υποσχετική για την συνέχεια.
Στο μεταξύ, τον Σεπτέμβριο ο Άρης σου γυρίζει κι αυτός την πλάτη για να θαυμάσεις το ηλιοκαμένο κορμί του. Ανάδρομος μέχρι τις 14 Νοεμβρίου και έπη του παρελθόντος ξαναζωντανεύουν, με τον special one Κριό να τρίβει τα μάτια του με τα όσα συμβαίνουν.
Ακολουθεί ένα ακόμη τριγωνάκι Αφροδίτης με Άρη -ξεπέτα θα το έλεγες- στα τέλη Σεπτέμβρη. Κριοί, Λέοντες και Υδροχόοι ζουν ό,τι προφτάσουν, οι Ζυγοί όμως επιφυλάσσονται για την συνέχεια και το ένδοξο 2021.
Όμως τα μάτια όλων είναι πλέον στραμμένα στον Νοέμβρη, που η Αφροδίτη και ο Άρης θα βγάλουν τα μάτια τους για τελευταία φορά στο 2020, αλλά μόνο οι Κριοί και οι Ζυγοί θα πάρουν, οι υπόλοιποι στο περίμενε, με τους Σκορπιούς να πιάνουν πόρτα για τον χειμώνα, την άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Viagra και ξερό ψωμί!
Κληρονομιά του 2019 είναι η ηλιακή έκλειψη στις 26 Δεκεμβρίου, με τον Δία να κάνει χατ τρικ και τους Καρκίνους, τους Κριούς και τους Ζυγούς να πανηγυρίζουν. Μην σας ξεγελά όμως παιδιά το πρώτο ημίχρονο γιατί έρχεται και το δεύτερο.
Όπως κι αν έχει, η ουσία είναι πως κατά τη διάρκεια του 2020 οι Σεληνιακές εκλείψεις κατατροπώνουν τις Ηλιακές με 4-2 με τους αστρολογικούς ανταποκριτές όμως να μιλάνε ξανά για «κόλαση» και «στημένο» παιχνίδι.
Εσύ βέβαια μην μασάς, αφού στο έχω ξαναγράψει: Σημασία δεν έχει τόσο το τι συμβαίνει, αλλά το πώς το εκλαμβάνεις.
Πρώτος μαζεύει την μπάλα από τα δίχτυα του ο Καρκίνος. Χάλια η Σεληνιακή Έκλειψη στις 10 Ιανουαρίου, θα έρθουν όμως και καλύτερες μέρες. Όσο για τους Αιγόκερους, βράχοι μπροστά στις όποιες αντιξοότητες, κατεβάζουν τα ρολά και δεν περνάει κουνούπι.
Η επόμενη στις 5 Ιουνίου περιλαβαίνει Διδύμους και Τοξότες, ευκαιρία λοιπόν για διεθνή φιλικά και ταξιδάκια σε μέρη μαγικά κι ονειρεμένα, την ίδια στιγμή που οι Παρθένοι θα ματαιοπονούν με το «φάντασμα στη μηχανή». Όσο για τους Ιχθύς, ε, δεν το ξέρεις ότι αυτοί τα έχουν δρομολογήσει όλα για να καλύψουν τις πομπές τους;
Η τρίτη κατά σειρά, στις 5 Ιουλίου ξαναθυμάται τους Καρκίνους, που βλέπουν «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι» να γυρίζει σε θριλεράκι και κλαίνε με μαύρο δάκρυ αλλά παίρνουν το μερτικό τους και οι Αιγόκεροι με την «Χαμένη τιμή της Καταρίνας Μπλουμ» ή πώς γεννιέται η βία και που μπορεί να οδηγήσει, όπως αναφέρει στο σχετικό λήμμα η Wikipedia. Αμφότεροι συν τους Κριούς και τους Ζυγούς γίνονται από… τέσσερα χωριά χωριάτες
Τα καλύτερα όμως είναι φυλαγμένα για το τέλος, αφού η Σεληνιακή έκλειψη στις 30 Νοεμβρίου υπόσχεται σε Διδύμους και Τοξότες ατέρμονες περατζάδες, χαζολογήματα, αλλά και πρόκριση στον επόμενο γύρο του Champions League, της Euroleague ή όπου αλλού επιθυμούν. Από κοντά και οι Ιχθύες και –ναι- οι Παρθένοι, που επιτέλους βλέπουν το φως το αληθινό!
Πάμε τώρα στις δύο Ηλιακές εκλείψεις, που παρά την φιλότιμη προσπάθειά τους είδαν πάλι την πλάτη των Σεληνιακών. Δεν πειράζει όμως, το 2021 έχουν την ισοπαλία στο τσεπάκι. Στο λέει ο άρχοντας, 2-2 το σκορ, παίξ’ το να τα κονομήσεις.
Αυτή που γίνεται πάντως στις 21 Ιουνίου στην πρώτη μοίρα του Καρκίνου, μην σε προβληματίζει. Άντε βρε Καβούρια να μπεις στο νέο σου γήπεδο ή να φτιάξεις το προπονητικό σου κέντρο για να πάψεις να γκρινιάζεις. Η δεύτερη όμως στις 14 Δεκεμβρίου ξαναφέρνει τον Ποσειδώνα στην επικαιρότητα κι όλοι κραυγάζουν «αδικία». Πρωτίστως δε, οι Τοξότες και οι Δίδυμοι, που μάσησαν ή θα μασήσουν σε υποσχέσεις για νταμπλ. Ας μείνουν πρώτα στην κατηγορία και βλέπουμε…
Κλείνοντας δεν γίνεται να μην σταθώ σε ένα ακόμη ντέρμπι, αυτή τη φορά των πραγματικών «αιωνίων», δηλαδή του Δία και του Κρόνου, που στις 21 Δεκεμβρίου του 2020 ξεκινάνε το ματσάκι τους στον Υδροχόο. Όχι τίποτε άλλο, για να αρχίσουν να πίνουν ξύδι και κάποιοι Ευρωπαίοι, που μας κουνιούνται με τα ευρώ και τον πολιτισμό τους. Η grande κρίση έρχεται φίλτατοι κι αν είναι να πάρει κι εμάς μαζί της –που θα μας πάρει- συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Ξέρεις εσύ… διχόνοια κι άγιος ο Θεός, με τα διεθνή «κοράκια» να κρατάνε την μπαγκέτα, τι είχαμε τι χάσαμε…
Διάβασε επίσης: Ζώδια 2020: Ετήσιες Προβλέψεις από τον Γιάννη Ριζόπουλο     https://www.astrology.gr

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟΔΗΜΕΙ ΕΙΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ..

 

 

Νίκος Σταθόπουλος

 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στα 1911, αποδημεί εις ουρανούς ο Αλ. Παπαδιαμάντης...
..........."Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης" καλεί η φωνή..."..απών.." βουρκώνει ο αντιφωνητής...
............διότι ο Μέγας της νεοελληνικής καθολικής συνείδησης είναι κάπου αλλού και όχι εδώ..
...........είναι πια ένας "γραφικός φολκλορικός θεούσης" που κακοποιείται βάναυσα και στους κυνόδοντες μιας "σύγχρονης κουλτούρας" η οποία τον "προσαρμόζει" γλωσσικά και τον κατακερματίζει με μοντερνίστικο φιλολογισμό..
...............η πολύ μεγάλη πλειονότης, τον αγνοεί ακόμα και τυπικά, δηλαδή σε σπουδή των έργων του, και τον fbκίζει ασύστολα, τον θεαματοποιεί αναίσχυντα...
.............σε μια απεχθή εποχή αλαλάζουσας αντιπνευματικότητας, με τα εθνικά μας σε επικίνδυνη τροχιά και την πολιτισμική μας ιδιοπροσωπία ολοένα και συρρικνούμενη, ο θλιβερός ενταφιασμός του λυτρωτικού Σκιαθίτη, εντείνει την εθνική μας μοναξιά, δυναμώνει την φωταγωγημένη παρακμή...
..............γιατί ο κυρ Αλέξανδρος είναι μέγας ανατόμος του τραγικού μας είναι, με εποικοδομητική θητεία στις διαλεκτικές της ιστορικής μας ταυτότητας, και καθόλου δεν είναι ένας "παλιακός ευλαβιστής" με θρησκευτικούς τύπους και εθνικιστικές προκαταλήψεις...
..............σε βιωματική ανταπόκριση με τον φτωχό πλησίον, ανιχνεύει τους όρους και τα όρια της εκκλησιαστικής κοινότητας ενός καθαρού αγαπητικού χριστιανισμού..
.............δηλαδή, με μια γνήσια ελληνική γλώσσα, ανεκτίμητο θησαυροφυλάκιο πολιτισμού και εμβάθυνσης των δεσμών, μοχθεί να φωτίσει τις αποτυχίες του εθνικού εκκλησιαστικού φρονήματος, ώστε από το άσφαιρο "κεράκι" στα χέρια ολέθριων "λαδικών" να μεταβούμε αναγεννητικά στην κουλτούρα της σχέσης με θεμέλιο την ηθική του δώρου...
.............βαθιά ερωτικός και με έναν ανατρεπτικό κοσμικό ασκητισμό, βλέπει τον τόπο στην εσωτερική φθορά του και "διδάσκει" μια ρεαλιστική συνείδηση αγάπης...
...........γλυκός, ανθρώπινος, άμεσος, κάνει λογοτεχνικές αναπαραστάσεις στο σχήμα της παραβολής, ώστε ο αναγνώστης να ζήσει όψεις της εμπειρίας του και να αναστοχαστεί επί του οικείου του πραγματικού.
...............την ώρα που τα παρόντα κακορίζικα πλήθη εντρυφούν στις μετριάτζες του δυτικού κατακερματισμού με τα μπερδεμένα λεξιτεχνάσματα περί των δεινοπαθούντων σώψυχων του ξεσαλωμένου υποκειμένου : αυτός ο απίθανα ελεύθερος "δούλος Κυρίου", προτάσσει τους καημούς και τις ήττες της ψυχής μέσα στα ερείπια της κοινότητας...
...............δεν τον αγαπούν οι σημερινοί, ακριβώς γιατί είναι αποτυχημένα "υποκείμενα" μιας ατομικιστικής παρακμής στο όριο του μηδενός...
..............το μόνο που μπορούν αυτοί, είναι να κάνουν χαρωπό παβλοφισμό απέναντι στη "λάμψη" των σύγχρονων Εμπόρων των Εθνών...

 

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΡΙΣΗΙΔΑ..

 
 Η ομολογία της αγάπης του Αχιλλέα για την Βρισηίδα

      (Προχριστιανική ομολογία της αγάπης του ανδρός προς την γυναίκα)

                                              Γράφει ο Ιωάννης Γ. Βαφίνης

 Ο θυμός του Αχιλλέα για την αρπαγή της Βρισηίδα από τον Αγαμέμνονα. Έτοιμος να τραβήξει το σπαθί του και να τον εξόντωση αλλά τον σταματάει η θεά Αθήνα. Στη μέση βρίσκεται η πρωταγωνίστρια της σκηνής. Πίνακας του Ζακ Λουί Νταβίντ  

 

Στην προϊστορική εποχή, όταν οι λαοί της γης ανέπτυσσαν τις κοινωνικές τους δομές, η εκδήλωση της αγάπης, του άρρεν προς το θήλυ, ήταν άδηλη, ίσως και ανυπόστατη. 

      Ωστόσο, στην Ελλάδα, άνθισε από νωρίς το βαθύ ερωτικό στοιχείο. Από τα πρώιμα κιόλας χρόνια του πολιτισμού οι σπαραξικάρδιοι έρωτες, όπως του Ορφέα με την Ευρυδίκη, του Λέανδρου με την Ηρώ και του Αχιλλέα με την Βρισηίδα, έθεσαν τις βάσεις της παγκόσμιας ερωτικής-ρομαντικής ανθολογίας.

 Σύμφωνα με την διδασκαλία, των παλαιότατων επικών αοιδών, η φυσιολογική σχέση του άνδρα με την γυναίκα είναι η μόνη που μπορεί γίνει εκτός από καρδιακή και σαρκική, όταν δεν υφίστανται εξ αίματος συγγένεια. Μόνο τότε, η συνένωση του ζεύγους γίνεται πιο δυνατή κι η αγάπη πιο μεγάλη. Επί παραδείγματι, ο Αχιλλεύς, ο μέγιστος ήρωας του τρωικού πολέμου, κατακτώντας με το δόρυ του την Βρισηίδα κατακτήθηκε από τα πανώρια κάλλη της.
 Παρότι ήταν αιχμάλωτη του πιο ατρόμητου πολεμιστή, εκείνος την είδε ως ίση προς ίσο. Ο έρωτας με την πρώτη ματιά τον έκανε να την καταστήσει σύντροφο της ζωής του και να μοιράζεται μαζί της, κάθε νύχτα, την ίδια κλίνη.
 Παράλληλα, τιθασεύοντας τον εγωισμό του, τόλμησε να παραδεχθεί δημοσίως την αγάπη που αισθάνθηκε για την κόρη του ιερέα Βρίση. Έτσι, δια στόματος του Ομήρου, παρουσιάζεται ως σώφρων διδάσκαλος του γένους των Ελλήνων απαγγελόμενος νουθεσίες περί του συζυγικού βίου. Ιδού και τα λεχθέντα του:

ἐπεὶ ὅς τις ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ ἐχέφρων

τὴν αὐτοῦ φιλέει καὶ κήδεται, ὡς καὶ ἐγὼ τὴν

ἐκ θυμοῦ φίλεον δουρικτητήν περ ἐοῦσαν.

(ραψωδία Ι, στιχ. 341-343)

μετάφραση: 

[όποιος άνδρας είναι καλός και γνωστικός 

αγαπάει και νοιάζεται τη δική του (γυναίκα) όπως κι εγώ την αγαπούσα μέσα από την ψυχή μου,

 παρόλο που την κατέκτησα με το κοντάρι μου

 (υπονοώντας ότι δεν κέρδισε με το φυσιολογικό τρόπο της φιλικής γνωριμίας ή του συνοικεσίου)].

  Η διδαχή του Αχιλλέως, άγνωστη σε πολλούς σήμερα, εφώτισε γενεές ανδρών, κατά τους μεταγενέστερους αιώνες. Ήταν οι γενιές εκείνων των ανδρείων ανδρών που παρήγαγαν το θαύμα του κλασσικού πολιτισμού και των δημοκρατικών αξιών στην αρχαία Αθήνα αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
 Στην ιοστεφανωμένη Αθήνα, τα ομηρικά έπη, υπήρξαν  ως μαθησιακή ύλη όλων των εφήβων. Οι ομηρικοί στίχοι μετουσιώθηκαν σε φωτεινό πυλώνα της ρομαντικής διαπαιδαγώγησης της αθηναϊκής νεολαίας.

  Το μήνυμα της αγάπης και της φροντίδας του συζύγου προς την σύζυγο δεν είχε μέχρι τότε εκφρασθεί, από κανέναν άλλο λαό. Όλοι άλλοι λαοί υποτιμούσαν την γυναίκα και την θεωρούσαν ως τρόπαιο.

 Προκύπτει λοιπόν ότι, η ρήση του Αχιλλέως ήταν μία "χριστιανική" διδαχή προ Χριστού. Το αγαπάτε και φροντίζεται, έκαστος, τις κατά κόσμον συζύγους ξαναεμφανίστηκε στη νουθεσία της πρωτοχριστιανικής κοινότητας από τον απόστολο Παύλο. Φερειπείν, στην προς Εφεσίους επιστολή επισημαίνονται τα εξής: καθ' ἕνας ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα οὕτως ἀγαπάτω ὡς ἑαυτόν (κεφ. ε', 33) & οὕτως ὀφείλουσιν οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶν τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας ὡς τὰ ἑαυτῶν σώματα. ὁ ἀγαπῶν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἑαυτὸν ἀγαπᾷ· (κεφ. ε' 28).

   Εν κατακλείδι, η αγάπη του Αχιλλέα για την Βρισηίδα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε, μετά την άδικη αρπαγή της από τον Αγαμέμνονα, να αποσυρθεί από τα πεδία των μαχών που τόσο τα ποθούσε. Ο θυμός του γιου του Πηλέα ήταν ικανός να ανατρέψει ακόμα και τα θεϊκά σχέδια. Τόσο πολύ την αγάπησε, την Βρισηίδα. Η οδύνη του αποχωρισμού, μεταφραζόμενη σε θυμό, έσβυνε τις ώρες που ο πληγωμένος ήρωας έπαιρνε την κιθάρα του και τραγουδούσε ηρωικά άσματα. 

  Της άξιζε, όμως, όλη αυτή η αγάπη; Σύμφωνα με τον Όμηρο ήταν ένα θείο πλάσμα που έτρεφε αγνά συναισθήματα. Είχε ερωτευτεί και εκείνη τον Αχιλλέα. Κάθονταν πολλές φορές με τον Πάτροκλο, και σχεδίαζαν τον γάμο της με τον Αχιλλέα στο Πήλιο. Ο Πάτροκλος ήταν ο αγαπημένος ξάδερφος του Πηλεΐδη κι ο καλύτερος φίλος, όμοιος με συγγενή, της Βρισηίδας. Όταν σκοτώθηκε, η Βρισηίς, τον πένθησε σαν αδερφό της.

 Μια ετέραν περιγραφή, για τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά, έχει διασωθεί από τον Ιωάννη Μαλάλα, κατά τους πρώτος χριστιανικούς αιώνες. Το κείμενο εμπεριέχει τα εξής σχόλια:

 ἡ  δὲ Ἱπποδάμεια  ἡ  καὶ  Βρισηὶς  ἦν  μακρή,  λευκή,  καλλίμασθος,  εὔστολος,  σύνοφρυς,  εὔρινος, μεγαλόφθαλμος,  κεχολλαϊσμένα  ἔχουσα  βλέφαρα,  οὐλόθριξ,  ὀπισθόκομος,  φιλόγελως, οὖσα  ἐνιαυτῶν  καʹ.  ἥντινα  ἑωρακὼς  ὁ  Ἀχιλλεὺς  ἐπόθησε·  καὶ  πεσὼν  εἰς  ἔρωτα  αὐτῆς, λαβὼν  ἀποκρύβει  αὐτὴν  ἐν  τῷ  ἰδίῳ  παπυλεῶνι,  μὴ  ἀγαγὼν  αὐτὴν  εἰς  τὸ  πλῆθος  τῶν Ἑλλήνων· (Λόγος πέμπτος χρόνων Τρωικών, παρ. 101).

  Κλείνοντας, ενδείκνυται δε να παρατεθεί και η ομολογία του Δαναού άνακτος Αγαμέμνων, δια την φυσικήν επιλογήν του άνδρα να συν κοιμάται με την γυναίκα και να σμίγει ερωτικώς. Τα λεγόμενα του Ατρεείδη ραψωδούνται, από τον Όμηρο, στους εξής στίχους:

  δώσω δ' ἑπτὰ γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίας

Λεσβίδας, ἃς ὅτε Λέσβον ἐϋκτιμένην ἕλεν αὐτὸς

ἐξελόμην, αἳ κάλλει ἐνίκων φῦλα γυναικῶν. 

   

τὰς μέν οἱ δώσω, μετὰ δ' ἔσσεται ἣν τότ' ἀπηύρων

κούρη Βρισῆος· ἐπὶ δὲ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαι

μή ποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδὲ μιγῆναι,

ἣ θέμις ἀνθρώπων πέλει ἀνδρῶν ἠδὲ γυναικῶν.

 Μετάφραση: [επτά γυναίκες θα του δώσω που εργάζονται εξαιρετικά όπως οι γυναίκες απ' την Λέσβο με γνωστικό μυαλό, αυτές που όταν κυρίεψε τη Λέσβο, τις πήρε ως λάφυρο και τις έδωσε σε μένα, γιατί τα κάλλη τους ξεπερνούσαν κάθε άλλη γυναίκα. Αυτές του δίνω, και μαζί μ' αυτές και την κόρη του Βρισέα. Επιπλέον μέγα όρκο πέρνω ότι ποτέ στην κλίνη της ξάπλωσα μαζί της κι ούτε έσμιξα μαζί της ερωτικώς, όπως η δικαιοσύνη των ανθρώπων το όρισε ως συνήθειο να συνευρίσκονται ερωτικά ο άνδρας με την γυναίκα].

Ӿ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ομήρου, Ιλιάς

Καινή διαθήκη, επιστολές Παύλου

Ιωάννης Μαλάλας, Χρονογραφία        http://odysseospaide.blogspot.com/

ΕΣΕΙΣ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΧΘΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ;;

 

Ελένη Παπαδοπούλου

Στο Ισλαμαμπάντ περνάμε υπέροχα και αυτό βγαίνει προς τα έξω.
Σήμερα εδώ, αύριο παντού.
Με τον ίδιο τρόπο χτες γιόρτασαν σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα. Στη Σάμο μου είπαν ότι η κεντρική πλατεία ήταν υπό κατάληψη και αμανέδες ακούγονταν στη διαπασών.
Χιλιάδες σέλφι από όλη την χώρα έστειλαν μήνυμα στα πέρατα της οικουμένης ότι οι μ@@@@ εδώ δεν τους πληρώνουμε μόνο, αλλά τους διασκεδάζουμε κιόλας.
Εμείς οι Αθηναίοι ευχαριστούμε θερμά τον δήμαρχο που μας κλείδωσε σπίτια μας και χαχάνιζε χτες σαν άντε μην πω στην σκηνή, προφανώς ευχαριστημένος με την κατάσταση.
Ευχαριστούμε επίσης τον ΟΗΕ, τις ΜΚΟ και τον κ. Μητσοτάκη με την ξαδέλφη του της Open Society, τον συνεργάτη του κ. Ζαβό, κουμπάρο του Σόρος και λοιπούς απάτριδες που καθημερινά μας δείχνουν πόσο ανεπιθύμητοι είμαστε στον τόπο μας.

Κορίτσια αρχίστε να κοιτάτε για μπούρκες.
Αλλαχού 2020.

 

 

 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ..

 Τού καλού φίλου,Δημήτρη Μάρκου...   Δημήτριος Μάρκου

Ένα ωραίο παραμύθι για την τέλεια καρδιά…

[[ Δημ. Μάρκου ]]

Πριν λίγες ώρες ανέτειλε το έτος 2020, κάτω από μελαγχολικές σκέψεις. Γιατί είναι δύσκολοι οι καιροί για πρίγκιπες... Κάποιοι εύχονται να έρθει η καλή νεράιδα του παραµυθιού και να εξαφανίσει την υποτέλειά μας στη Γερμανία της Μπέρκελ και το ΔΝΤ µ’ ένα τίναγµα του µαγικού ραβδιού. Ή η όμορφη κοπέλα να δώσει το φιλί στον άσχημο βάτραχο- τον άνεργο ή βασανισμένο εργαζόμενο και πανταχόθεν πληττόμενο από τα οικονομικά μέτρα και να τον μεταμορφώσει σε βασιλόπουλο- ευτυχισμένο πολίτη της χώρας με ευοίωνο μέλλον. Αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια…
Οι ωραιότερες αλήθειες για την εφήμερη ζωή μας, για τον σκοπό που βρισκόμαστε σε αυτόν τον γαλάζιο πλανήτη και βολοδέρνουμε μέσα στις αντιξοότητες, είναι κρυμμένες μέσα σε ωραίες ιστορίες, σε μυστηριώδη παραμύθια, σε θαυμάσιους μύθους, σε συγκινητικές παραβολές.
Όλοι οι μεγάλοι Διδάσκαλοι παρουσίασαν τις πτυχές της μίας και Μοναδικής Αλήθειας με ιστορίες, παραμύθια, μύθους και παραβολές. Αυτά μπορούσαν να προκαλέσουν συζήτηση ανάμεσα στους ακροατές και προβληματισμό. Αυτά ήσαν ικανά να δώσουν μια ώθηση για να πάει λίγο παραπέρα η σκέψη, να ρίξουν λάδι στα γρανάζια του μυαλού.
Ο Κρητικός στοχαστής Ν. Καζαντζάκης αναρωτιέται: «Υπάρχει τίποτα αληθινότερο από την αλήθεια;» για να δώσει στη συνέχεια την απάντηση: «Ναι, το παραμύθι• αυτό δίνει νόημα αθάνατο στην εφήμερη αλήθεια». Το παραμύθι, ο μύθος, η παραβολή δε βγαίνουν έτσι από το μυαλό του παραμυθά, του μυθοπλόκου, του Δάσκαλου, του ιεροφάντη. Πλάθονται σιγά- σιγά, ωριμάζουν μέσα του και μετά με απλά λόγια δίνονται στον κόσμο. Η σκέψη μολώνεται με λόγια, στεργιώνει και βγαίνει από τα χείλη σαν αγκωνάρι του ήθους και της διδαχής για τον σωστό τρόπο ζωής. Βέβαια, ο Καζαντζάκης το δίνει ποιο ποιητικά, το δίνει σαν τριαντάφυλλο.
Ας δούμε πως το γράφει στο έργο του “Αναφορά στον Γκρέκο”:
[[ Χρόνια τώρα με είχε μάθει ένας παλιός ραβίνος, ο Νάχμαν, πώς να καταλαβαίνω πως ήρθε η ώρα ν’ ανοίγω το στόμα να μιλώ, να πιάνω πένα να γράφω. Ήταν απλός, γελαστός, άγιος• αρμήνευε τους μαθητές του πώς να γίνουνται κι αυτοί απλοί, γελαστοί και ν’ αγιάζουν• μα μια μέρα έπεσαν στα πόδια του:
- Αγαπημένε Ραβή, του παραπονέθηκαν, γιατί δε μιλάς κι εσύ όπως ο ραβίνος Ζαδίκ, ν’ αραδιάζεις μεγάλες ιδέες, να οικοδομάς μεγάλες θεωρίες, να σε ακούν συνεπαρμένοι, με ανοιχτό στόμα, οι ανθρώποι; Μόνο μιλάς με λόγια απλοϊκά, σαν τις γριές γιαγιάδες, και λες παραμύθια;
Ο αγαθός ραβίνος χαμογέλασε• έκαμε κάμποση ώρα ν’ αποκριθεί• τέλος άνοιξε το στόμα:
- Μια μέρα, είπε, οι τσουκνίδες ρώτησαν την τριανταφυλλιά: «Κυρα-τριανταφυλλιά, δε μας μαθαίνεις κι εμάς το μυστικό; Πώς φτιάχνεις το τριαντάφυλλο;» Κι η τριανταφυλλιά αποκρίθηκε: «Πολύ απλό ‘ναι το μυστικό μου, αδερφές μου τσουκνίδες• αλάκερο το χειμώνα δουλεύω με υπομονή, μ’ εμπιστοσύνη, με αγάπη το χώμα, κι ένα μονάχα έχω στο νου μου, το τριαντάφυλλο. Με δέρνουν οι βροχές, με συρομαδούν οι ανέμοι, με πλακώνουν τα χιόνια, μα εγώ ένα μονάχα έχω στο νου μου, το τριαντάφυλλο. Αυτό ‘ναι το μυστικό μου, αδερφές μου τσουκνίδες.»
- Δάσκαλε, έκαμαν οι μαθητές, δεν καταλάβαμε.
Ο ραβίνος γέλασε:
- Κι εγώ καλά- καλά δεν καταλαβαίνω, είπε.
- Το λοιπόν, δάσκαλε;
- Μου φαίνεται πως ήθελα να πω απάνω- κάτω τούτο: Όταν έχω μια ιδέα, τη δουλεύω καιρό πολύ, αμίλητα, με υπομονή, μ’ εμπιστοσύνη, με αγάπη• κι όταν ανοίγω το στόμα, τι μυστήριο είναι ετούτο, παιδιά μου! όταν ανοίγω το στόμα, η ιδέα βγαίνει παραμύθι.
Γέλασε πάλι.
- Εμείς οι ανθρώποι το λέμε παραμύθι, είπε• η τριανταφυλλιά το λέει τριαντάφυλλο. ]]
Πριν διηγηθούμε το ωραίο παραμύθι μας θα παραθέσουμε λίγες πληροφορίες για τις έννοιες παραμύθι- μύθος- παραβολή:
Ξέρουμε ότι το παραμύθι είναι μια διήγηση πλασμένη με ποιητική φαντασία, παρμένη από τον κόσμο του μαγικού και του υπερφυσικού. Μπορεί να μην έχει λογική εξάρτηση από τους όρους της πραγματικής ζωής, αλλά ο κόσμος το δέχεται με ευχαρίστηση, χωρίς να το θεωρεί πιστευτό. Είναι μια σύντομη ή λαϊκή ιστορία που ενσωματώνει το έθος, που μπορεί να εκφραστεί ρητά στο τέλος του σαν αξιωματική αρχή. Συγγενές του μύθου αλλά διαφοροποιημένο εννοιολογικά το παραμύθι είναι εξαρχής μια επινόηση, μια μυθιστοριογραφία, μια φαντασιακή αφήγηση που κάνει μεταφορική χρήση κάποιου ζώου ως κεντρικό χαρακτήρα του ή εισάγει στερεότυπους χαρακτήρες, όπως ο κατεργάρης. Πολύ συχνά γίνεται ανατρεπτική αλληγορία ενάντια στην εκάστοτε άρχουσα τάξη, ή μια σύγκρουση του ανθρώπινου με το αόρατο βασίλειο. Προσωποποιεί και εξατομικεύει διαφορετικά στοιχεία πέρα από τη λογική του χώρου και του χρόνου και επεκτείνεται αδιάκριτα από τον οργανικό στον ανόργανο κόσμο, από τον άνθρωπο και τα ζώα στα δέντρα, τα λουλούδια, τις πέτρες, τα ρεύματα και τους ανέμους. Διαφέρει από το μύθο, γιατί αυτός είναι μια αλληγορική διήγηση, που έχει στόχο την ηθική διδασκαλία. Ο μύθος είναι ιερή ή θρησκευτική αφήγηση της οποίας το περιεχόμενο σχετίζεται με την προέλευση ή τη δημιουργία φυσικών, υπερφυσικών ή πολιτιστικών φαινομένων. Ο μύθος είναι ένα ιδιαίτερο είδος ιστορίας, που προσπαθεί να ερμηνεύσει κάποιες όψεις του κόσμου που μας περιβάλλει.
Πάντα ο κεντρικός πυρήνας του συνίσταται από τρεις βασικές αλήθειες. Καταρχήν είναι μια προσπάθεια ερμηνείας του μακρόκοσμου, των δυνάμεων που ελέγχουν τον κόσμο και της σχέσης που έχουν τα ανθρώπινα πλάσματα με αυτές τις δυνάμεις. Έπειτα, είναι ένας συμβολικός τρόπος διδασκαλίας αυτών των πλασμάτων, για το πώς μπορούν να τα βγάζουν πέρα με τις δυνάμεις της εξέλιξης, μέσα από καθορισμένα ανοδικά μονοπάτια που καλείται να βαδίσει η συνείδηση. Τέλος, ακόμη και αν δεν αναγνωρίζεται από τους επιστήμονες ιστορικούς, σε πολλές περιπτώσεις είναι πιθανώς καταγραφή -με τη μορφή του θρύλου- πρώιμων ιστορικών γεγονότων με συγκεκριμένες χωροχρονικές αναφορές. Συγκεκριμένο παράδειγμα σε αυτή την περίπτωση είναι η μεγάλη έρευνα που διεξάγεται για την ιστορικότητα της Ιλιάδας και της Οδύσσειας.
Σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις εποχές, και κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις οι μύθοι των ανθρώπων υπήρξαν η ζωντανή έμπνευση για όλες τις δραστηριότητες του νου, των συγκινήσεων και του σώματος. Πολύ περισσότερο κάτι τέτοιο είναι αληθινό για τους Έλληνες, έναν λαό με γόνιμη μυθοπλαστική φαντασία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο μύθος είναι ένα μυστικό άνοιγμα, μέσα από το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ρίξει μια φευγαλέα κοσμολογική ματιά στις ανεξάντλητες ενέργειες του σύμπαντος και στον τρόπο με τον οποίο αυτές οι ενέργειες μεταβάλλονται, μετουσιώνονται σε πολιτισμό.
Η παραβολή είναι αφήγηση γεγονότων, τα οποία συνέβησαν ή μπορεί να συμβούν, περιέχουν δε με αλληγορικό τρόπο υψηλή ηθική ή θρησκευτική διδασκαλία. Οι παραβολές του Ιησού με ζωηρές εικόνες οδηγούν στην κατανόηση των υπερκόσμιων αληθειών.
Ας έρθουμε τώρα στο θαυμάσιο παραμύθι μας:
[[ Στην πλατεία μιας μακρινής πόλης είχε σταθεί ένας νεαρός και υπερηφανευόταν ότι είχε τον ομορφότερη καρδιά. Οι περαστικοί θαύμαζαν την καρδιά του που ήταν τέλεια. Δεν υπήρχε ούτε ένα σημάδι, ούτε το παραμικρό ψεγάδι πάνω της. Και όλοι τότε συμφώνησαν ότι αυτή ήταν η πιο όμορφη καρδιά που είχαν δει ποτέ τους. Ο νεαρός κορδωνόταν και χαιρόταν φωνάζοντας για την ωραία του καρδιά.
Ξάφνου ένας γέρος ζύγωσε το νεαρό μας και είπε: «Όμως η καρδιά σου δεν πλησιάζει την ομορφιά της δικής μου καρδιάς». Ο κόσμος αλλά και το παλικάρι κοίταξαν την καρδιά του γέρου. Χτυπούσε δυνατά, ήταν όμως γεμάτη ουλές. Υπήρχαν σημεία όπου φαινόταν ότι είχαν κοπεί κομμάτια και στη θέση τους είχαν τοποθετηθεί άλλα, που όμως δεν ταίριαζαν καλά, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές δαντελωτές άκρες. Κι αλλού υπήρχαν σημεία με βαθειά χάσματα , απ’ όπου έλλειπαν και ολόκληρα κομμάτια. Οι άνθρωποι κοίταζαν ο ένας τον άλλον. Πώς ήταν δυνατόν να ισχυρίζεται αυτός ότι η καρδιά του ήταν η ωραιότερη, σκέφτονταν. Ο νέος κοίταξε την καρδιά του γέρου, είδε τα χάλια της και γέλασε. « Πλάκα μας κάνεις; Για κάνε σύγκριση ανάμεσα στη δικιά σου και στη δικιά μου καρδιά. Η δικιά μου είναι τέλεια ενώ η δικιά σου είναι ένα μάτσο ουλές και δάκρυα». « Μάλιστα…» είπε ο γέροντας, «η δικιά σου δείχνει τέλεια, όμως δεν θα άλλαζα ποτέ μου τη δική μου καρδιά με τη δική σου. Κοίταξε, κάθε ουλή αντιπροσωπεύει κάποιον που του έδωσα την αγάπη μου. Κόβω ένα κομμάτι της καρδιάς μου και του το δίνω, και συχνά μου δίνει ένα κομμάτι της δικής του καρδιάς για να πάει στη θέση του άδειου μέρους της καρδιάς μου, αλλά επειδή τα κομμάτια δεν είναι ακριβώς ίδια, έχω μερικές αγκαθωτές άκρες, που όμως τις λατρεύω γιατί μου θυμίζουν την αγάπη που μοιράστηκα. Μερικές άλλες φορές, έχω δώσει κομμάτια της καρδιάς μου κι ο άλλος δε μου έδωσε πίσω ένα κομμάτι της δικής του... Αυτά είναι τα άδεια χάσματα.. Ξέρεις...το να προσφέρεις την αγάπη σου έχει κάποιο ρίσκο. Παρόλο που αυτά τα χάσματα πονούν, παραμένουν ανοιχτά ..και μου θυμίζουν την αγάπη που έχω για αυτούς τους ανθρώπους. Κι ελπίζω πως κάποια μέρα θα γυρίσουν πάλι κοντά μου και θα γεμίσουν τους άδειους χώρους που περιμένουν....
Βλέπεις λοιπόν τι θα πει πραγματική ομορφιά;»
Ο νεαρός στάθηκε σιωπηλός. Με δάκρυα να τρέχουν αργά στα μάγουλά του, προχώρησε προς τον γέροντα, άπλωσε το χέρι του μέσα στην όμορφη νεανική καρδούλα του και έκοψε ένα κομμάτι της. Το πρόσφερε στο γέροντα με χέρια που έτρεμαν..
Ο γέροντας άπλωσε τα χέρια του και πήρε αυτή την προσφορά...την έβαλε στην καρδιά του, και μετά πήρε ένα κομμάτι της δικής του ταλαιπωρημένης καρδιάς και το έβαλε πάνω στην πληγή της καρδιάς του νεαρού. Έτσι έμειναν και στη καρδιά του νέου κάποιες αγκαθωτές άκρες. Αμέσως ο νεαρός κοίταξε την καρδούλα του που δεν ήτανε πια τέλεια. Ήταν όμως ομορφότερη από οποιαδήποτε άλλη αφού όλη η αγάπη από την καρδιά του γέροντα ξεχείλιζε τώρα από την δική του καρδιά....]]
Ο νέος, λοιπόν, μας λέει το παραμύθι μας, είχε μια ωραία καρδιά, αλλά αχρησιμοποίητη. Και κορδωνόταν γι’ αυτήν. Όπως κορδώνεται κάποιος που πήρε ένα ακριβό αυτοκίνητο. Κυκλοφορεί με το γυαλιστερό του “εργαλείο” και καμαρώνει γι’ αυτό. Αλλά αρνείται να πάρει και να μεταφέρει στο κοντινότερο νοσοκομείο τον δύστυχο τραυματισμένο από αυτοκινητιστικό ατύχημα για να μη μείνουν στάμπες στο ακριβή δερμάτινη ταπετσαρία των καθισμάτων από το αίμα του θύματος. Καμαρώνει για το καινούργιο κουστούμι του “Αρμάνι”, αλλά δεν δίνει το παλιό του σακάκι στον κουρελή άστεγο, που συναντά στο δρόμο. Πετάει τα τρόφιμα που δεν χρησιμοποίησε και μπαγιάτεψαν, αλλά δεν τα δίνει στον πεινασμένο που βλέπει κάτω από το παράθυρό του να ψάχνει τους σκουπιδοτενεκέδες. Καυχιέται για την πολυτελή βίλα του στην ακριβότερη περιοχή της πόλης του, αλλά αφήνει να σαπίζει το παλιό του τροχόσπιτο, που έχει να χρησιμοποιήσει πάνω από δέκα χρόνια γιατί η οικονομική του δυνατότητα του επιτρέπει να κάνει διακοπές σε σουπερ-ξενοδοχεία, και αφήνει τον άστεγο να τουρτουρίζει στο κρύο. Και όλοι γύρω του θαυμάζουν την οικονομική του άνεση και τον μακαρίζουν.
Πώς καταντήσαμε… Κλειστήκαμε σαν τα σαλιγκάρια στο καβούκι μας. Και από πάνω κάναμε, όπως αυτά, την κρούστα της πλήρους απομόνωσης. Δε μιλάμε με τον γείτονα, δεν πηγαίνουμε επισκέψεις στους συγγενείς, δεν συζητάμε σαν οικογένεια για να μην μας ζαλίζουν με τις δυσκολίες που συναντούν. Μαθαίνουμε στις ειδήσεις από τα κανάλια ότι ο γεράκος στο διπλανό σπίτι βρέθηκε νεκρός, αν και μας χτύπησε την προηγούμενη μέρα στα ρουθούνια η μπόχα από το σώμα του που ήταν σε σήψη. Αλλά… έχουμε τρεις τηλεοράσεις στο σπίτι, ώστε ο καθένας να βλέπει το πρόγραμμά του. Άλλοτε κλεισμένοι στο δωμάτιό μας σερφάρουμε στο ίντερνετ, χρησιμοποιούμε το Facebook και θαρρούμε ότι επικοινωνούμε με τον κόσμο. Κι όταν συναντιόμαστε με την παρέα στην ταβέρνα ή στην καφετέρια, αντί να συζητήσουμε βυθιζόμαστε στο κινητό μας χωρίς ν’ ανταλλάξουμε λέξη.
Λείπουν εντελώς από τη ζωή μας οι ορθές ανθρώπινες σχέσεις, έχουμε έλλειμμα αγάπης. Κι αν την έχουμε σε μικρή δόση, είναι εγωιστική. Επικεντρώνεται στο “εγώ” μας ή το πολύ- πολύ να της επιτρέψουμε να περιφέρεται σε μικρή ακτίνα γύρω από αυτό. Κλείνουμε τα αυτιά μας όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα ή δενόμαστε σαν τον Ιθακίσιο βασιλιά στο κατάρτι του εγωκεντρισμού μας για να μην επηρεαστούμε από το μαυλιστικό λόγο των βασάνων των συνανθρώπων μας. Δεν τους αντιμετωπίζουμε σαν αδερφούς συνοδοιπόρους στο μεγάλο ταξίδι της επιστροφής στην Ιθάκη μας. Τους βλέπουμε σαν προσφορές, τους συγκρίνουμε και τους επιλέγουμε σαν να αγοράζαμε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Στοχεύουμε στο όφελος που θα αποκομίσουμε απ’ αυτούς παραβλέποντας τις ανιδιοτελείς ανθρώπινες σχέσεις γιατί μπήκαμε στο καλούπι που μας θέλει να γενούμε ολοένα και περισσότερο ηθικά αναίσθητοι και συναισθηματικά ανάπηροι. Ξεχάσαμε το χαμόγελο και στο πρόσωπό μας έχουμε το μουντό ύφος του κατσούφη, αν και χρειάζονται μόλις 14 μυς για να χαμογελάσουμε και 72 για να κατσουφιάσουμε.
Τέλος πάντων τι είναι αυτό που μπορεί να μας αλλάξει; Τι μπορεί να γλυκάνει την πικρή ζωή μας; Ο Α. Ρότσεστερ μας λέει πως είναι η αγάπη. Λέει χαρακτηριστικά: «Αγάπη είναι μια σταγόνα από τον ουρανό, που ρίχνει ο Θεός στο ποτήρι της ζωής για να μειώσει την πίκρα της». Επομένως ο Θεός ρίχνει μια σταγόνα του για να γλυκάνει τη ζωή μας, επειδή η αγάπη προέρχεται από Εκείνον: « Αγαπητοί, αγαπώμεν αλλήλους, ότι η αγάπη εκ του Θεού εστι, και πας ο αγαπών εκ Θεού γεγένηται και γινώσκει το Θεόν. Ο μη αγαπών ουν έγνω τον Θεόν, ότι ο Θεός αγάπη εστίν». (Α΄ Ιωάννου, δ΄7-8) Ο Επουράνιος Πατέρας δεν επιθυμεί οι θρησκόληπτοι να Τον αγαπούν- καλύτερα να καμώνονται φαρισαϊκά πως Τον αγαπούν- και να μην αγαπούν τους συνανθρώπους τους: «Εάν τις είπη ότι αγαπώ τον Θεόν, και τον αδελφόν αυτού μισή, ψεύστης εστίν• ο γαρ μη αγαπών τον αδελφόν ον εώρακε, τον Θεόν ον ουχ εώρακε πώς δύναται αγαπάν;» (Α΄ Ιωάννη, δ’ 20)
Πολύ ποιητικά είπε κάποιος από μας: «Ρώτησα ένα λουλούδι, ένα πουλί και έναν άνθρωπο τι είναι η αγάπη. Και το λουλούδι άνθισε, το πουλί κελάηδησε και ο άνθρωπος δάκρυσε». Ο Ν. Καζαντζάκης αναρωτιέται τι είναι η αγάπη για να δώσει μετά τον ορισμό της: «Τι είναι η αγάπη; Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη. Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται. Μα στην αγάπη είναι ένας. Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν. Το εγώ κι εσύ αφανίζονται. Αγαπώ θα πει: Χάνομαι...» Για να συμπληρώσει ένας άλλος στοχαστής, ο Πάουλο Κοέλο: «Είναι ανώφελο να μιλάς γι’ αγάπη, γιατί η αγάπη έχει τη δική της γλώσσα και μιλάει από μόνη της».
Ο Σούφι Ανσαρί είπε: «Αν μπορείς να περπατάς πάνω στο νερό, δεν είσαι πιο επιδέξιος από ένα άχυρο. Αν μπορείς να πετάς στον αέρα, δεν είσαι πιο επιδέξιος από μια μύγα. Κατάκτησε την καρδιά σου, και τότε θα γίνεις κάποιος». Απόχτησε μια καρδιά γεμάτη ξέφτια, μπαλώματα και χάσματα σαν του γέρου στο παραμύθι, θα ΄λεγα εγώ. Μη διστάζεις να δίνεις ή να δίνεσαι. Σημασία δεν έχει τι θα πάρεις. Μεγαλύτερη αξία έχει τι θα δώσεις… Η πραγματική αγάπη είναι πάντοτε συνυφασμένη με την προσφορά, τη θυσία, την ανιδιοτέλεια. Αγάπη είναι να χαίρεσαι με αυτόν που χαίρεται και να λυπάσαι με αυτόν που πονά. Αυτός που αγαπά ανέχεται τον άλλο με τις ατέλειές του χωρίς να τον περιφρονεί, χωρίς καν να τον κάνει να νιώθει άσχημα για αυτό που είναι. Όταν αγαπάς ενδιαφέρεσαι τι θα γίνει ο άλλος, χωρίς όμως αυτό το ενδιαφέρον να γίνεται καταπίεση και επιβολή. Και αυτό, γιατί η πραγματική αγάπη εμπεριέχει τον σεβασμό της ελευθερίας του άλλου, την εκτίμηση στην προσωπικότητά του. Όταν αγαπάς μπορείς να κατανοείς και να σέβεσαι τον άλλο και τις αποφάσεις του. Βλέπεις κάποιον που είναι λάθος και εσύ του δείχνεις τον σωστό δρόμο. Θέλεις το καλό του και μόνο.
Παρεξηγημένη αγάπη είναι όταν ο άλλος γίνεται το αντικείμενο με το οποίο ικανοποιώ εγώ τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου. Κάτι τέτοιο μάλλον προσκόλληση και αδυναμία πρέπει να ονομάζεται παρά αγάπη. Καταντούμε σε αυτή την παρεξηγημένη κατάσταση είτε όταν είμαστε φίλαυτοι – δηλαδή “εγωιστές” - είτε όταν πάσχουμε από ανασφάλεια. Σε αυτή την περίπτωση, ο φόβος μη τυχόν και μας απορρίψουν οι άλλοι μας κάνει να απαιτούμε συνεχώς επιβεβαίωση Η ανασφάλεια, με τις απαιτήσεις που προτάσσει, μας εμποδίζει από το να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον άλλο για αυτό που πραγματικά είναι, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μας εμποδίζουν οι απαιτήσεις που προτάσσει η φιλαυτία, ο “εγωισμός”. Ποια από τις δύο πιο πάνω μορφές αγάπης έχουμε εμείς μέσα μας;
Κριτήριο είναι η στάση μας απέναντι στους δύσκολους ανθρώπους: Αν τους αγαπούμε και αυτούς με την ίδια προθυμία, τότε η αγάπη μας είναι πραγματική. Αν όμως αγαπάμε μόνο όσους ανθρώπους βρίσκουμε ευχάριστους και βολικούς, τότε μάλλον η αγάπη μας εμπίπτει στην δεύτερη κατηγορία. Η αληθινή αγάπη μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου είναι σαν ένα δέντρο που σιγά – σιγά μεγαλώνει, και σκεπάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους κάτω από την δροσερή σκιά του. Από εμάς το μόνο που απαιτείται είναι να φροντίσουμε λίγο για την καλλιέργειά της, καθώς επίσης να την προστατεύσουμε από αυτά που θα μπορούσαν να την ξεριζώσουν από την καρδιά.
«Αγάπα για να ζήσεις, ζήσε για ν’ αγαπάς» γράφει ο Διονύσιος Σολωμός στους “Ελεύθερους Πολιορκημένους”.
Πολλές φορές δείχνεις το ενδιαφέρον σου για τους άλλους, τους αγαπάς, χωρίς να έχει ανταπόκριση η αγάπη σου. Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς γιατί έτσι το αισθάνεσαι και όχι για να πάρεις ανταπόδοση. Όταν δείχνεις ενδιαφέρον για να έχεις ανταποδοτικά οφέλη, ε τότε, αυτό δεν είναι αγάπη. Απλώσου, ανοίξου, δώσου χωρίς να προσδοκάς γιατί όταν δοκιμάζεις τους ανθρώπους κινδυνεύεις και να αποτύχεις. Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στην ζωή σου είναι να μην ρισκάρεις ποτέ! Το μεγαλύτερο ρίσκο μην το παίρνεις στη δουλειά σου. Να το παίρνεις με τους ανθρώπους. Κι αν πληγωθείς, δέσε τις πληγές σου και προχώρα. Τα χάσματα της καρδιάς σου θα τα γεμίσει ο χρόνος.
Σε αυτό το μεγάλο κοσμικό σχολείο της γης ενσαρκώθηκες για να πάρεις τα μεγάλα μαθήματα ζωής που από «κατ’ εικόνα» θα σε κάνουν «καθ’ ομοίωσιν». Υπομονετικά δέξου όλα τα μαθήματα, όλες τις εκφάνσεις της ζωής, ακόμη και τις πολύ δυσάρεστες. Και αυτές θα προέρχονται από τις συμπεριφορές, από τις κακίες των συνανθρώπων σου. Δέξου τους με κατανόηση και συμπάθεια. Ναι, δείξε συμπάθεια σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που σε έχουν δυσκολέψει, σε έχουν ταλαιπωρήσει, σου έχουν σταθεί εμπόδιο, γιατί χάρη σ’ αυτούς έχεις γίνει πιο δυνατός, πιο αποφασιστικός, περισσότερο ώριμος. Δέξου εκείνους που σου δείχνουν το σκληρό πρόσωπο της ζωής, γιατί σου κάνουν δωρεάν μαθήματα δύναμης. Προσπάθησε να μην πάρεις τις κακοήθειες, ανηθικότητες και ασχήμιές τους προσωπικά. Κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να σου δώσουν τίποτε περισσότερο. Μπορούν να σου δώσουν απογοήτευση, πίκρα, να δείξουν αχαριστία και αγνωμοσύνη. Εσύ αντίθετα, δες τα σαν μαθήματα και δείξε συμπάθεια σε όλους εκείνους που σε πικραίνουν, που σε δυσκολεύουν, που σε απορρίπτουν. Δεν είναι εχθροί σου. Είναι τα μαθήματα που πρέπει να περάσεις για να πάρεις το “πτυχίο” που η ζωή κρατάει καλά φυλαγμένο στα ψηλότερα ράφια της. Είναι το εισιτήριο για την επιστροφή σου στην Ιθάκη. Τότε θα δείξεις ότι μπορείς επάξια να φορέσεις το δαχτυλίδι που θα σου περάσει ο Πατέρας όταν επιστρέψεις και σε δεχτεί την αγκαλιά Του.
Ο Άλμπερτ Σβάιτσερ είπε ότι: «Η αγάπη είναι ο σεβασμός στη ζωή». Γι’ αυτό όπως προτρέπει ο Βούδας: « Νίκα την οργή με την αγάπη, απάντησε με καλό στο κακό και την τσιγκουνιά να τη νικήσεις με την γενναιοδωρία». Ο Σοφοκλής βάζει στο στόμα της Αντιγόνης την πολύ μεγάλη φράση: «Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν». Επομένως δε γεννηθήκαμε για να μισούμε, αλλά για να αγαπούμε μαζί με τις άλλες αδελφές ψυχές! Η αγάπη είναι θείο δώρημα! «ότι ο Θεός αγάπη εστίν. Εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού εν ημίν, ότι τον υιόν αυτού τον μονογενή απέσταλκεν ο Θεός εις τον κόσμον, ίνα ζήσωμεν δι’ αυτού» ( Α’ Ιωάννου, δ΄ 8-9) Η αγάπη προς τον συνάνθρωπο αποκτά κατά τον Ιωάννη μια διπλή λειτουργία: γίνεται η γέφυρα για να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον Θεό και παράλληλα αποτελεί το κριτήριο της αυθεντικότητας της αγάπης μας προς τον Θεό. Γνωρίζοντας τον αδελφό μας, ο οποίος είναι πλασμένος «κατ’ εικόνα Θεού», γνωρίζουμε τον ίδιο τον Θεό, όπως ακριβώς γνωρίζει κανείς έναν συγγραφέα ή έναν καλλιτέχνη μέσα από τα έργα του και μπορεί με βεβαιότητα να πει «λατρεύω τον Μότσαρτ, ή τον Μονέ». Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, αγαπώ τον συνάνθρωπό μου σημαίνει ότι τον τοποθετώ μέσα στην καρδιά μου, η οποία πλαταίνει για να τον χωρέσει και, αν χρειαστεί, να τον συγχωρέσει για κάποιο κακό που μου έκανε. Έτσι η αγάπη γίνεται πλέον κοινωνία όπου στη θέση του “εγώ” βρίσκεται ο άλλος και στη θέση της κτητικότητας βρίσκεται η αυτοθυσία. Πολύ σωστά επισημαίνει ο ανατολίτης Ρουμί: «Η αγάπη είναι ο εξάντας της αλήθειας». Και η Αλήθεια είναι μία, απλά εμείς οι εφήμεροι νομίζουμε ότι έχει πολλές πτυχές. Κατά βάθος όμως η ψυχή μας γνωρίζει ότι είναι «μία».
Επειδή κατά τον Σέλλευ: «Η αγάπη φωτίζει με τη λάμψη του παραμυθιού την καθημερινότητα», θα κλείσουμε αυτό το άρθρο με ένα ακόμη παραμύθι:
[[ Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα νησί και εκεί ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Η Χαρά, η Λύπη, η Γνώση και όλα τα υπόλοιπα χωρίς φυσικά να λείπει η Αγάπη. Μία μέρα σαν όλες τις υπόλοιπες ανακοινώθηκε στα συναισθήματα ότι το νησί θα βούλιαζε και έτσι το ένα μετά το άλλο κατασκεύασαν πλοία και έφυγαν. Όλα, εκτός απ’ την Αγάπη. Η Αγάπη ήταν η μοναδική που έμεινε. Θέλησε να περιμένει, να περιμένει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί είχε σχεδόν βουλιάξει ολόκληρο η αγάπη αποφάσισε ότι ήταν ώρα να ζητήσει βοήθεια. Εκείνη την ώρα είδε τον Πλούτο να την προσπερνά πάνω σε ένα μεγάλο πλοίο. Έτσι η Αγάπη είπε: «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;» Και ο Πλούτος απάντησε: «Όχι δεν μπορώ. Το χρυσάφι και το ασήμι που έχω μαζί μου καταλαμβάνει όλο το πλοίο και δεν υπάρχει καθόλου χώρος για σένα.» Η Αγάπη αποφάσισε να ρωτήσει τη Ματαιοδοξία που έκανε την εμφάνισή της μέσα σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Ματαιοδοξία βοήθα με σε ικετεύω!» «Μα Αγάπη είσαι μούσκεμα! Πώς να σε βάλω στο πλοίο μου, θα το καταστρέψεις!» απάντησε η ματαιοδοξία. Η Λύπη ήταν επίσης εκεί κοντά και έτσι η Αγάπη της είπε: «Λύπη, άσε με να ‘ρθω μαζί σου.» «Ώ αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που έχω ανάγκη να μείνω μόνη μου.» Η Χαρά πέρασε δίπλα απ’ την Αγάπη αλλά ήταν τόσο χαρούμενη που δεν μπόρεσε κάν να ακούσει που της φώναζε. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή! «Έλα Αγάπη, έλα μαζί μου.». Γυρίζοντας η αγάπη είδε έναν γέροντα. Η Αγάπη μέσα στη χαρά και την μεγάλη της τύχη ξέχασε να ρωτήσει το γέροντα που πήγαιναν. Όταν επιτέλους βρήκαν στεριά, η γέροντας άφησε την Αγάπη και συνέχισε το δρόμο του. Η Αγάπη κατάλαβε πόσα χρωστούσε στον καλό γέροντα και έτσι ρώτησε τη Γνώση, με τα κάτασπρα μαλλιά: «Ποιός με βοήθησε;» «Ήταν ο Χρόνος.» απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Μα γιατί με βοήθησε;» Και η Γνώση χαμογέλασε σοφά και αποκρίθηκε: «Γιατί μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει την αξία της Αγάπης.»

vagiablog.blogspot.com/

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ!!!!