ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…

[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]




Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ στόν ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ:-Ενα απόσπασμα απο μέγάλη συνεντευξη που δεν κυκλοφόρησε ποτέ!!

 


Η σχεδόν δίωρη συνέντευξη που διέρρευσε καταγράφει μια συνομιλία του 2019 μεταξύ του Τζέφρι Έπσταϊν και του Στιβ Μπάνον μέσα στο αρχοντικό του Έπσταϊν στο Μανχάταν, που προέρχεται από περίπου 15 ώρες πλάνα που γύρισε ο Μπάνον αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Πλαισιωμένη εν μέρει ως καθοδήγηση μέσων ενημέρωσης, εν μέρει ματαιωμένο ντοκιμαντέρ «λύτρωσης», η ανταλλαγή κυμαίνεται από την εποχή του Έπσταϊν στο διοικητικό συμβούλιο του Πανεπιστημίου Ροκφέλερ και την Τριμερή Επιτροπή μέχρι τις θεωρίες του για το χρήμα, την τραπεζική κλασματικών αποθεματικών και τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις. Στην πορεία, ο Έπσταϊν αποφαίνεται για τους παγκόσμιους ηγέτες, τις κεντρικές τράπεζες, την τεχνητή νοημοσύνη και το κραχ του 2008, ενώ ο Μπάνον τον πιέζει για τον ηθικό κίνδυνο, τον δανεισμό subprime και τους «μυστηριώδεις ανθρώπους που κυβερνούν τον κόσμο». Αυτό το βίντεο, που εμφανίστηκε στο διαδίκτυο μόλις στις αρχές Φεβρουαρίου 2026, προσφέρει μια σπάνια, εκτεταμένη ματιά στην αυτοεικόνα, την κοσμοθεωρία και τις σχέσεις του Έπσταϊν με τις παγκόσμιες ελίτ.

Φ**εδώ εγώ μεταφέρω ενα απόσπασμα απο την απομαγνητοφώνηση

--------

.......ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Γιατί είναι έτσι ο λογισμός – γιατί είναι αυτή η διαχωριστική γραμμή μεταξύ, ξέρετε, για μένα, ανθρώπων που μπορούν να το χειριστούν αυτό και μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν ορισμένα πράγματα και οι άνθρωποι απλώς χτυπούν στον τοίχο ακόμα κι αν ξέρουν μαθηματικά; Μου φαίνεται ότι ο λογισμός είναι αυτό που τον αλλάζει, οι γέφυρες. Αυτό συμβαίνει επειδή πρόκειται για τη θεωρία της αλλαγής και τη θεωρία του πώς αλλάζουν τα πράγματα.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Είναι μια σπουδαία ερώτηση, αλλά στην πραγματικότητα, αυτό που κάνει ο λογισμός είναι κάπως φιλοσοφικό. Γι' αυτό τα μαθηματικά είναι -ξέρετε, συνήθιζαν- ο Νεύτωνας δεν ήταν μαθηματικός. Τον έλεγαν γεωμέτρη. Έτσι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους. Καταλάβαιναν τη γεωμετρία και τους αριθμούς.

Αλλά υπάρχει ένα παλιό αίνιγμα όπου λέει, κατά τη διάρκεια των ημερών του Πυθαγόρα, το Παράδοξο του Ζήνωνα, λέγεται, όπου έλεγαν, λοιπόν, αν πάρω – αν ο τοίχος είναι δύο πόδια μακριά μου και κάνω ένα βήμα, αυτό είναι στα μισά του δρόμου προς τον τοίχο, αυτό θα είναι ένα πόδι μακριά. Και αν κάνω άλλο ένα βήμα, αυτό είναι πάλι το μισό, αυτό θα είναι μισό πόδι μακριά, μετά ένα τέταρτο του ποδιού. Θα μπορούσα να περπατάω για πάντα αλλά ποτέ να μην αγγίζω τον τοίχο. Δεν ακούγεται ρεαλιστικό. Δεν έχει κανένα νόημα στην πραγματική μας ζωή του φυσικού.

Αλλά αυτό που κατάλαβε ο Νεύτωνας είναι ότι πολλά προβλήματα ήταν έτσι. Πολλά πράγματα πλησίασαν τον τοίχο ή στον λογισμό, πλησίασαν το όριο αλλά ποτέ δεν το έφτασαν πραγματικά. Είπε λοιπόν, δεν πειράζει, δεν χρειάζεται να το φτάσεις. Μπορούμε να κάνουμε πολλά μαθηματικά και σαν να ήταν τόσο κοντά, ήταν σχεδόν εκεί και μπορούσαμε να κάνουμε πολλά μαθηματικά σχεδόν στο όριο.

Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, Steve, για σήμερα, επειδή το μεγαλύτερο μέρος της επιστήμης μέχρι σήμερα ήταν πράγματα που αρχίζουν να πλησιάζουν το όριο. Σας έμαθαν στο γυμνάσιο ότι αν είχατε ένα διαιρούμενο με το μηδέν, αν θυμάστε την άλγεβρα του γυμνασίου σας, σας είπαν ποια είναι η απάντηση σε αυτό; Υπάρχει απάντηση σε ένα διαιρούμενο με το μηδέν; Όχι. Αν ήσασταν στο γυμνάσιο θα έλεγα να μείνετε μακριά από αυτό. Είναι ο μπαμπούλας. Θα μπορούσατε να το γράψετε καθώς είναι απροσδιόριστο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Υπάρχουν ένα σωρό πράγματα.

Αλλά στην πραγματικότητα ένα διαιρούμενο με το μηδέν είναι ένα – παράξενα πράγματα συμβαίνουν. Είναι ένας κόσμος του παράξενου. Και αυτό που θα σας εξηγήσω μετά είναι ότι όταν παίρνετε ένα διαιρούμενο με το μηδέν, μπαίνετε σε έναν κόσμο. Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει. Η απάντηση είναι ότι δεν εξηγείται. Μπορούμε να το δώσουμε, μπορούμε να το ονομάσουμε πράγματα σαν απροσδιόριστο. Μπορούμε να δώσουμε, να έχουμε μια σύμβαση για να το πούμε. Είναι το Χ, το Υ ή το Ω. Αλλά στην πραγματική ζωή δεν ξέρουμε τι συμβαίνει όταν είσαι πραγματικά στο όριο.

Αυτό λοιπόν είναι ένα—σκέφτηκε ο Νεύτωνας. Η ίδια ιδέα είναι ότι τα όρια ήταν ο Θεός. Ήρθες κοντά στον Θεό, αλλά δεν μπορείς ποτέ να γίνεις Θεός. Είχαμε αυτό το είδος θρησκευτικής ερμηνείας.

Η επαναστατική επίδραση του Νεύτωνα

STEVE BANNON: Εντάξει, θέλω να επιστρέψω στον Newton. Γιατί ο Νεύτωνας είναι μια τόσο μεγάλη διαχωριστική γραμμή στην ιστορία της ανθρωπότητας; Τι συμβαίνει με τον Νεύτωνα; Τι συμβαίνει με αυτό που προσπάθησε να λύσει; Τι δεν ήξεραν εκ των προτέρων και τι – γιατί ζούμε σε κάποιο βαθμό σε ένα Νευτώνειο σύμπαν. Αν και συνειδητοποίησα αργότερα την υποσωματιδιακή ατομική φυσική, αλλά τουλάχιστον για λίγο ήταν Νευτώνεια. Ποια είναι λοιπόν η διαίρεση - γιατί είναι τόσο σημαντικός; Γιατί είναι ένα σημείο καμπής στην κίνηση της ανθρωπότητας από το βάλτο στα αστέρια;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Αυτή είναι μια σπουδαία ερώτηση. Αστέρια του Κέπλερ. Αυτό που αρχίζει να μας επιτρέπει ο Νεύτωνας να κάνουμε είναι να κάνουμε ακριβείς προβλέψεις. Θυμηθείτε ότι έχουμε μιλήσει γι' αυτό με τα χρήματα, για τα πράγματα στον φυσικό μας κόσμο. Πώς αυτοκίνητα – δεν είχε αυτοκίνητα. Πώς κινούνταν οι άμαξες με άλογα, πώς κινούνταν τα πράγματα - πώς κινούνταν οι μπάλες του μπόουλινγκ, πώς οι στέκες μπιλιάρδου και οι μπάλες του μπιλιάρδου έκαναν τους ανθρώπους να προσπαθήσουν να το λύσουν αυτό.

STEVE BANNON: Πριν από τον Νεύτωνα, τον Ηράκλειτο ή τον Πλωτίνο, ο Πυθαγόρας είχαν προσπαθήσει να λύσουν το ίδιο πρόβλημα;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Δεν είναι το ίδιο πρόβλημα, προσπάθησαν – και πάλι, αυτό που έκανε ο Πυθαγόρας, αρχίζει να καταλαβαίνει αυτές τις σχέσεις σε τρίγωνα. Για παράδειγμα, όλοι γνωρίζουν ότι το Α στο τετράγωνο συν το Β στο τετράγωνο είναι ίσο με το Γ στο τετράγωνο. Αυτό το Πυθαγόρειο θεώρημα, το οποίο βασικά λέει αυτά τα σχήματα σε ένα τρίγωνο, κάθε πλευρά του τριγώνου έχει μια σταθερή σχέση με τις άλλες δύο πλευρές. Αυτό είναι περίεργο.

Ήξερε ξανά, αλλά ήταν όλα αριθμοί. Αυτό ήταν ένα σύστημα πραγμάτων στον φυσικό κόσμο. Και ο Πυθαγόρας λέει ότι μπορούμε να αρχίσουμε να βάζουμε αριθμούς σε πράγματα που σας βοηθούν να προβλέψετε πώς θα συμπεριφερθούν. Μπορείτε να προσθέσετε δύο τρίγωνα και να φτιάξετε ένα τετράγωνο, μερικά διαφορετικά σχήματα. Κοιτούσαν γεωμετρικά σχήματα.

Ο Νεύτωνας λέει, λοιπόν, θέλω να μάθω πώς κινούνται οι πλανήτες. Θέλω να μάθω πώς κινούνται τα πράγματα γύρω μου. Μπορούμε να βρούμε τύπους; Μπορώ να βρω τύπους που εξηγούν τι βλέπω στον φυσικό κόσμο, πώς αλληλεπιδρούν τα φυσικά πράγματα και πώς περιγράφουν το ένα το άλλο; Και πάλι, το γεγονός ότι δύο πράγματα, δύο συμπαγείς μάζες για κάποιον πολύ περίεργο άγνωστο λόγο – άγνωστο σήμερα – έλκονται μεταξύ τους, ανεξάρτητα από το τι είναι.

Οι άνθρωποι έχουν δει το πείραμα. Κρέμεσαι από κάτι, δύο μικρές μεταλλικές μπάλες από ένα κορδόνι, κινούνται η μία προς την άλλη. Στην πραγματικότητα, υπάρχει ένα - κινούνται ο ένας προς τον άλλο με ένα πολύ, πολύ συγκεκριμένο - οπότε όταν ρίχνεις την μπάλα στο πάτωμα αυτού του δωματίου, ο Newton λέει, στην πραγματικότητα, το δωμάτιο ανέβηκε λίγο για να συναντήσει την μπάλα. Το δωμάτιο μετακινήθηκε. Είναι ανεπαίσθητο. Δεν μπορείς πραγματικά να αντιληφθείς αυτή την κίνηση. Αλλά έλκονταν μεταξύ τους με ορισμένες αναλογίες.

Έτσι άρχισε να μπορεί να μετράει πράγματα στον φυσικό κόσμο. Και αυτό ήταν μεγάλη πρόοδος. Ήταν επίσης τώρα – ήθελες να κινηθείς πολύ γρήγορα. Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι, ειδικά τον 20ο αιώνα, τον 19ο αιώνα, είπαν, λοιπόν, όπως ο Νεύτωνας, ας μετρήσουμε τα πάντα. Ας μετρήσουμε τη συμπεριφορά των ανθρώπων, ας μετρήσουμε την ψυχολογία τους, ας μετρήσουμε την υγεία τους. Πηγαίνετε στο—θα μπορούσαμε να κάνουμε την εξέταση αίματος μου. Ας τα μετρήσουμε όλα. Μετρήστε τη Wall Street, τις εκλογικές τους συνήθειες. Μετρήστε, μετρήστε, μετρήστε.

Μπορούμε να βάλουμε έναν αριθμό για το πόσο νοιάζομαι για τη γυναίκα μου; Μπορώ να βάλω έναν αριθμό για το πώς νιώθω; Και προσπαθήσαμε, δυστυχώς, προσπαθούμε να μαθηματικοποιήσουμε τα καλύτερα πράγματα στη ζωή και μετά να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν πράγματα που ευτυχώς δεν εμπίπτουν σε όλους. Ο Σρέντινγκερ έγραψε ένα πολύ διάσημο βιβλίο για το τι είναι ζωή. Προσπαθούσε να βρει έναν τρόπο να περιγράψει τη διαφορά μεταξύ των πραγμάτων που είναι ζωντανά και των πραγμάτων που είναι νεκρά; Η απάντηση είναι όχι. Τα πράγματα που είναι ζωντανά στον κόσμο μου είναι θαύματα, όχι μαγεία. Η μαγεία έχει κακή χροιά.

Η Ψυχή και το Πνεύμα

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Δεν πιστεύεις στο πνεύμα ή στην ψυχή. Αυτό είναι που εμψυχώνει τους ανθρώπους είναι το πνεύμα ή η ψυχή σας. Έχετε δει ποτέ κάποιον να πεθαίνει; Όταν πεθαίνουν, το πνεύμα τους φεύγει, η ψυχή τους φεύγει;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Δεν υπάρχει αμφιβολία.

STEVE BANNON: Δεν υπάρχει καμία ερώτηση για εσάς;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Δεν υπάρχει αμφιβολία.

STEVE BANNON: Δεν υπάρχει αμφιβολία για εσάς ότι υπάρχει κάποια ζωογόνος μορφή ζωής, δύναμη μέσα μας που φεύγει όταν είστε νεκροί;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ναι. Στην πραγματικότητα, αναφέρομαι στην ψυχή, προφανώς στις ερωτήσεις. Στο παρελθόν, ακόμη και κατά τη διάρκεια της ζωής, οι άνθρωποι—

STEVE BANNON: Κανονικά θα πίστευα ότι ήσουν άψυχος. Σας ευχαριστώ λοιπόν. Όχι, το να μιλάς για το ότι πραγματικά πιστεύεις σε αυτό και το έχεις σκεφτεί είναι αρκετά σοκαριστικό από μόνο του, έτσι δεν είναι;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Και πάλι, μαθηματικά, Λάιμπνιτς. Και ο Λάιμπνιτς—

STEVE BANNON: Ξέρεις ότι ο Newton ήταν στο Cambridge και ήταν επικεφαλής του τμήματος Μαθηματικών, σωστά; Είναι καθηγητής ουσιαστικά, αλλά ο Λάιμπνιτς ήταν — ο Λάιμπνιτς Γερμανός καθηγητής;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ναι, αλλά αυτό που είπε ο Λάιμπνιτς είναι ότι η ψυχή είναι τόσο παράξενη επειδή ο Θεός πήρε χημικά, που είναι απλώς το υλικό, όπως τα τραπέζια, και με κάποιο τρόπο έκανε αυτό το υλικό ικανό να έχει μια σκέψη. Πόσο περίεργο είναι αυτό; Όχι μόνο έχει ψυχή, αλλά με αυτόν τον τρόπο συναρμολογήθηκε ώστε αυτή η υλική ουσία να μπορεί να σκέφτεται.

Έτσι, όταν μου λέτε ότι είναι προφανές σε όλους ότι υπάρχει κάτι σαν ψυχή, τώρα αν είστε μέρος του charlatanville, θα προσπαθήσετε να το εξηγήσετε στους ανθρώπους. Την ψυχή την περιγράφω ως τη σκοτεινή ύλη του εγκεφάλου. Γιατί είναι σκοτεινή ύλη; Επειδή στη φυσική υψηλών ενεργειών στις μέρες μας ακούς όρους σκοτεινής ύλης, σκοτεινής ενέργειας. Και πάλι, ορολογία, περίπλοκη ορολογία. Γιατί είναι σκοτεινή ύλη; Επειδή δεν μπορούμε να το δούμε, αυτό είναι όλο.

Τι εννοείς ότι δεν μπορείς να το δεις; Λοιπόν, κατά κάποιο τρόπο βλέπουμε κάτι να κινείται προς αυτή την περιοχή του σκότους. Κάτι – μπορώ να δω αυτό το πράγμα, αυτό το πράγμα, αυτό μου φαίνεται άδειο, είναι απλώς μαύρο. Αλλά το βλέπω να σχεδιάζεται με αυτόν τον τρόπο. Οπότε λέω, λοιπόν, ξέρω ότι αν αυτό ήταν θέμα θα ακολουθούσε αυτή την εξίσωση. Αν αυτό ήταν συμπαγές, θα εξηγούσε τον τρόπο με τον οποίο κινείται αυτό το σωματίδιο. Αλλά δεν μπορώ να δω τίποτα εδώ. Έτσι θα την ονομάσω σκοτεινή ύλη και θα πω, δεν ξέρω τι είναι, αλλά συμπεριφέρεται σαν να υπήρχε κάτι εκεί.

Η ψυχή είναι προφανές σε όλους ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό ανάμεσα σε πράγματα που είναι ζωντανά και πράγματα που δεν είναι ζωντανά. Αλλά δεν έχουμε ιδέα τι είναι. Προς το παρόν είναι ανεξήγητο. Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε ένα εντελώς διαφορετικό σύστημα ανάλυσης για να προσπαθήσουμε να το καταλάβουμε. Συγγνώμη, όχι.

Ο διαχωρισμός της επιστήμης και της φιλοσοφίας

STEVE BANNON: Με τον Νεύτωνα, ξέρετε, με όλες τις αλχημιστικές χημικές μελέτες του και τα πράγματα που δούλεψε στην πνευματική πλευρά. Ο Λάιμπνιτς μόλις είχε μιλήσει για την ψυχή. Ο Σρέντινγκερ μίλησε για το τι είναι ζωή. Αν ένας σύγχρονος επιστήμονας ή κάποιος που χρηματοδοτήσατε στο MIT ή στο Χάρβαρντ ή σε ένα από αυτά τα πράγματα μιλούσε με τέτοιους όρους, θα θεωρούνταν τρελός σήμερα, έτσι δεν είναι; Δεν θα ήταν στο δρόμο για θητεία, σωστά;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Εκτός κι αν ήταν στο τμήμα φιλοσοφίας.

STEVE BANNON: Αυτό ακριβώς είναι το θέμα μου. Μιλάμε για τρεις από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς στην ιστορία της ανθρωπότητας που έχουν αλλάξει πραγματικά την ανθρωπότητα μιλώντας έτσι. Τι συνέβη;? Πώς φτάνουμε σε μια κατάσταση όπου δεν θα μπορούσαν να είναι στην υψηλή φυσική – ξέρετε, δεν θα μπορούσαν να είναι στα μαθηματικά, στο τμήμα μαθηματικών ή να εργάζονται στη φυσική υψηλών ενεργειών;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ωραία. Είναι μια εύκολη απάντηση. Ο Νεύτωνας ήταν ένας συνδυασμός μαθηματικού ή γεωμετρίας τότε και φιλοσόφου. Και όσο περνούσε ο καιρός, αυτοί οι κλάδοι έμοιαζαν να απομακρύνονται. Είχαμε φιλοσοφία. Μερικοί από τους φιλοσόφους δεν μπορούν να κάνουν μαθηματικά. Και μερικοί από τους μαθηματικούς - και πάλι, οι μαθηματικοί συχνά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Οι άνθρωποι που λύνουν προβλήματα, μοιάζουν περισσότερο με γεωμέτρες τον παλιό καιρό, απλώς λύνουν προβλήματα. Και μετά υπάρχουν στοχαστές, θεωρητικοί. Μοιάζουν περισσότερο με το παλιό κίνημα προς τη φιλοσοφία.

Αλλά καμία από αυτές τις δύο ομάδες δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί κάτι είναι ζωντανό σε αντίθεση με κάτι που δεν είναι ζωντανό. Κανείς δεν μπόρεσε να περιγράψει τι είναι η ψυχή, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει. Και νομίζω ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια νέα επιστήμη – είναι μια κακή λέξη. Νομίζω ότι η επιστήμη περιγράφει μόνο τα πράγματα που ήδη γνωρίζουμε για τον φυσικό κόσμο.

Στην πραγματικότητα, υπάρχει ένα επιχείρημα ότι ο φυσικός κόσμος που βλέπουμε έχει δημιουργηθεί από τα μαθηματικά μας συστήματα. Τα μαθηματικά – όλοι γνωρίζουν ότι τα μαθηματικά περιγράφουν τον φυσικό κόσμο πολύ περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε, εκτός από εσάς – η άποψή μου, ο φυσικός κόσμος προέρχεται πραγματικά από συνειδητά όντα που έχουν μαθηματικά, έτσι τον δημιουργούν.

Αυτό το τραπέζι φαίνεται σε εσάς και σε εμένα να είναι σταθερό σε μια νυχτερίδα επειδή έχουμε φως που αναπηδά από το τραπέζι στα μάτια μας. Φαίνεται συμπαγές. Αν αντί για μάτια που ανταποκρίθηκαν σε μήκη κύματος οπτικού φωτός, τα μάτια μας ανταποκρίθηκαν στα ραδιοκύματα, τις ραδιοσυχνότητες - δεν είναι διαφορετικό. Είναι ο ίδιος τύπος συχνότητας με το φως με διαφορετικές ταχύτητες. Το τραπέζι είναι αόρατο.

Γνωρίζουμε ότι το τηλέφωνό μας λειτουργεί σε αυτό το δωμάτιο. Έτσι τα κύματα έρχονται από τα παράθυρα. Τα κύματα έρχονται μέσα από τους τοίχους. Έτσι οι τοίχοι είναι αόρατοι σε αυτόν τον τύπο ακτινοβολίας, σε αυτόν τον τύπο ενέργειας. Οι τοίχοι είναι – μπορώ να τους δω επειδή τα μάτια μου – ένα φυσικό σύστημα καθορίζει ότι οι τοίχοι είναι εκεί.

Το πείραμα του Ινστιτούτου Σάντα Φε

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Εσείς με τον Μάρεϊ Γκελ – ιδρύσατε τον αρχικό δωρητή και είχατε την ιδέα του Ινστιτούτου Σάντα Φε, 10 ή 15 χρόνια αργότερα, αυτή την προσπάθεια να μελετήσετε μαθηματικά την πολυπλοκότητα των συστημάτων.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ναι. Ήταν αυτό πλήρης αποτυχία;

STEVE BANNON: Ναι, πλήρης αποτυχία.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Πλήρης αποτυχία.

STEVE BANNON: Γιατί συμβαίνει αυτό;

Τα όρια της επιστήμης και της διαίσθησης

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Είναι η αποτυχία της επιστήμης. Γιατί, στην πραγματικότητα, αν και σε κάποιο βαθμό, η επιστήμη δεν περιγράφει τον ρομαντισμό. Δεν ξέρω γιατί με ελκύει κάποιος; Δεν ξέρω. Οι άνθρωποι έλκονται ο ένας από τον άλλον και κάποιοι, όλοι έχουν το ίδιο συναίσθημα. Έχουν δει κάποιον να μπαίνει στο δωμάτιο και λένε, ω, αυτό το άτομο μου δίνει ένα ανατριχιαστικό συναίσθημα.

Η επιστήμη προσπάθησε να περιγράψει. Η επιστήμη δεν περιγράφει τι σημαίνει ανατριχιαστικό συναίσθημα. Απλώς ξέρουν ότι είναι ένα ανατριχιαστικό συναίσθημα. Νομίζω ότι οι γυναίκες, όπως είπα την τελευταία φορά, έχουν μια διαισθητική αίσθηση. Τι είναι διαισθητικό; Έχουν διαίσθηση. Έχουν συναισθήματα και είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τη σφαίρα των πραγμάτων που οι άνδρες, ειδικά άνδρες σαν εμένα, βρίσκουν ανεξήγητα.

Έχουν υπέροχα. Οι γυναίκες έχουν διαίσθηση. Οι άνδρες βλέπουν τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Οι άντρες θέλουν να μετρήσουν τα πάντα. Οι γυναίκες δεν ενδιαφέρονται πραγματικά να μετρήσουν.

STEVE BANNON: Σε αυτό που λέτε με μακροοικονομικούς όρους. Στην πραγματικότητα πιστεύετε ότι η επιστήμη, τα μαθηματικά, ίσως τελικά η τεχνολογία κινείται προς αυτό πιο διαισθητικό.

JEFFREY EPSTEIN: Νομίζω ότι η επιστήμη και τα μαθηματικά είναι παλιομοδίτικα και δυστυχώς οι άνθρωποι εξακολουθούν να διδάσκονται ότι πρέπει να μάθουν άλγεβρα στο σχολείο και ορισμένα πράγματα στο σχολείο σε αντίθεση με το να μάθουν να δίνουν, έχουν ένα συναίσθημα.

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Αυτό προσπαθούσε να πετύχει ο Λάρι Σάμερς; Ίσως δεν το είπε αρκετά τέλεια, αλλά αυτό που προσπαθούσε να φτάσει σε αυτό το σύστημα, τα συστήματα που μελετάμε σήμερα, τον τρόπο που τα μαθηματικά είτε διδάσκονται είτε κατανοούνται, ότι οι γυναίκες απλά δεν έχουν φτάσει στις υψηλότερες σφαίρες της μηχανικής ή της φυσικής ή των μαθηματικών εξαιτίας αυτού.

Και στην πραγματικότητα υπονοείτε ότι είτε υπάρχει νέος κλάδος της επιστήμης είτε έχουμε φτάσει σε ένα σημείο καμπής όπως ο Νεύτωνας που πρόκειται να εισέλθει. Ένας Νεύτωνας πήγε την ανθρωπότητα σε διαφορετική κατεύθυνση επειδή ήταν σε θέση να μετρήσει. Στη συνέχεια, είχατε την υποατομική μη Νευτώνεια φυσική αργότερα. Λέτε ότι πιστεύετε ότι υπάρχει ένας άλλος αναπτυσσόμενος τομέας που έρχεται που μπορεί να μας πάρει, δεν ξέρω πόσες δεκαετίες για να πάρουμε στα χέρια μας, αλλά ότι αυτό είναι που εξελίσσεται από αυτό;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ναι. Ναι. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι τα μαθηματικά, δεν είναι το τέλος της επιστήμης. Κάθε χρόνο κάποιος λέει ότι είναι το τέλος του ότι δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε τα πάντα. Υπάρχουν πολλά να ανακαλύψετε σε σχέση με τον φυσικό κόσμο. Αλλά γνωρίζουμε ήδη πολλά σε σχέση με τον ανεξήγητο κόσμο. Σχεδόν δεν ξέρουμε τίποτα.

Οι γυναίκες το αισθάνονται ξανά. Και αντί για τον Λάρι Σάμερς. Δεν θα παρεκκλίνω πολύ, αλλά ο Χάουαρντ Γκάρντνερ είπε από νωρίς ότι δεν υπάρχει μία μορφή νοημοσύνης. Δεν είναι μαθηματική νοημοσύνη. Υπάρχει συναισθηματική νοημοσύνη, υπάρχει κιναισθητική νοημοσύνη.

Ξέρετε, υπάρχει αυτό το επιχείρημα που απορρίπτω ότι οι μαύροι είναι λιγότερο έξυπνοι από τους λευκούς. Δεν είναι αλήθεια. Ξέρουμε, για παράδειγμα, ότι αν ήμουν στο δάσος και έπρεπε να τρέξω από το λιοντάρι ή να βρω έναν τρόπο να μην με φάνε, και ο ανταγωνισμός μου είναι ένας ντόπιος Αφρικανός, εγώ είμαι αυτός που τρώγεται. Επειδή έχουν την ευφυΐα να αντιμετωπίσουν το τοπικό τους περιβάλλον.

Οπότε είναι απλά διαφορετικό. Δεν είναι καλύτερο, δεν είναι χειρότερο. Αλλά υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ διαφορετικών τύπων ανθρώπων, και οι άνθρωποι έχουν διαφορετική νοημοσύνη και διαπρέπουν σε ορισμένες ευφυΐες συνήθως και λιγότερο σε άλλες.

Υψηλά οικονομικά: Λόγος ή συναίσθημα;

STEVE BANNON: Πότε ήρθε; Επειδή ο κόσμος της υψηλής χρηματοδότησης είναι ένας κόσμος καθαρής λογικής; Ή μήπως είναι πολλοί έλεγχοι συναισθημάτων και ενστίκτου στο γραφείο συναλλαγών και στις κεντρικές τράπεζες όταν λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις; Είναι αυτή η υψηλή εκκλησία, όπως η υψηλή εκκλησία της επιστήμης, της φυσικής υψηλής ενέργειας, ή είναι τόσο συναίσθημα που έρχεται όσο τα μαθηματικά και η λογική;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Αυτή είναι μια σπουδαία ερώτηση. Νομίζω ότι αν μιλήσετε με πραγματικά έμπειρους και επιτυχημένους εμπόρους και τους ρωτήσετε πώς ξέρουν τι συμβαίνει, δεν μπορούν να σας δώσουν απάντηση. Δεν ξέρουν. Το νιώθουν. Μπορούν να αισθανθούν τον τρόπο με τον οποίο κινείται η αγορά, μπορούν να αισθανθούν τον τρόπο με τον οποίο κινείται η μετοχή και ότι αυτοί δεν είναι πολύ καλά καθορισμένοι όροι.

Δεν είναι. Είναι δύσκολο να το θέσω με μαθηματικούς όρους, πώς το ένιωσα; Μπορούσες να κοιτάξεις πίσω και να μαντέψεις τι έβλεπα. Αλλά οι μεγάλοι έμποροι το αισθάνονται και στη συνέχεια ενεργούν σύμφωνα με τα συναισθήματά τους. Αυτή είναι η διαφορά. Πολλοί άνθρωποι το αισθάνονται αλλά φοβούνται επειδή θέλουν μια μαθηματική αιτιολόγηση πριν κάνουν αυτό το επόμενο βήμα.

STEVE BANNON: Όταν μπήκατε για πρώτη φορά στο γραφείο συναλλαγών στο Bear Stearns στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα ή στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα, σοκαριστήκατε από το πόσο λίγη πραγματική κατανόηση των μαθηματικών κατανοούσαν οι έμποροι;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ναι. Λοιπόν, και πάλι, είχαμε μια αριθμομηχανή οργάνων του Τέξας. Οι περισσότεροι χρηματιστές, ειδικά πριν από το 1975, αν ήταν καλοί χρηματιστές, θα μπορούσαν να προσθέσουν. Αυτό είναι περίπου. Αν μπορούσατε να πολλαπλασιάσετε, ήσασταν ήδη στο κορυφαίο 15% των χρηματιστών.

Οι χρηματιστές εννοούσαν απλώς ότι υπάρχει μια ιστορία. Όταν πήγα στο πρώτο άτομο, δεν είχα χρήματα, και είπα, πόσα χρήματα βγάζεις το χρόνο; Και είπε, 400.000 δολάρια. Αδύνατον. Βγάζω 10.000 δολάρια.

STEVE BANNON: Αυτό είναι πιθανώς περισσότερο από ό,τι είχε βγάλει η οικογένειά σας σε ολόκληρη την ύπαρξή του.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ναι. Και τα καταφέρνει σε ένα χρόνο. Είπα, τι κάνεις; Και είπε, είναι πολύ περίπλοκο για να το καταλάβεις, που είναι η κύρια ώθηση των ανθρώπων της Wall Street, θέλουν να σου πουν ότι είναι πολύ περίπλοκο γιατί αν καταλάβαινες ότι αυτό το άτομο ήταν απλά. Είχε έναν κουνιάδο, στην πραγματικότητα σε αυτή την περίπτωση που διηύθυνε το συνταξιοδοτικό ταμείο, τη General Motors.

Ο κουνιάδος του τον έπαιρνε τηλέφωνο και του έλεγε: «Αγόρασε 1.000 IBM». Έκλεινε το τηλέφωνο, το έγραφε σε ένα εισιτήριο και το πήγαινε σε ένα παράθυρο. Αυτό ήταν όλο το σύνολο των δεξιοτήτων του. Γεια σας, γράψε τι λέει ο κουνιάδος μου, περπάτησέ το μέχρι το παράθυρο εισιτηρίων.

Πανικός στο πάτωμα συναλλαγών

STEVE BANNON: Δώσε μου ένα παράδειγμα όταν είσαι στο γραφείο συναλλαγών και τις πρώτες μέρες της Bear Stearns, μιας εποχής που ένιωθες είτε πλήρη αβεβαιότητα είτε έβλεπες απόλυτο πανικό όπου οι άνθρωποι, κάτι συνέβαινε που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να προβλέψουν και ότι ήταν σαν σε ένα πιλοτήριο αεροπλάνου όπου πήγαινε στραβά. Περπατήστε μας σε αυτό.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Το 1978, νομίζω ότι ήταν σε όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία, υπήρξε μια κατάρρευση του νομίσματος στην Ταϊλάνδη στην άλλη άκρη του κόσμου που δεν είχε καμία σχέση μαζί μου. Δεν ήμουν σίγουρος πού ήταν η Ταϊλάνδη. Αλλά το γεγονός ότι ένα νόμισμα, το χρήμα μιας χώρας είχε ξαφνικά πέσει τρομερά σε αξία επηρέασε τις αγορές του υπόλοιπου κόσμου.

Και οι άνθρωποι πανικοβλήθηκαν γιατί δεν το είχαν ξαναδεί αυτό. Ένα πολύ μικρό μέρος ενός πολύ περίπλοκου συστήματος είχε ένα σοκ σε ολόκληρο το σύστημα. Έτσι, οι τιμές στα διαμερίσματα της Park Avenue, στις αγορές ομολόγων, στα χρηματιστήρια άρχισαν να περιστρέφονται.

Ξέρετε, υπάρχει μια παλιά μαθηματική έκφραση ότι αν μια πεταλούδα φτερουγίσει στο Μεξικό, κάνει τη λάθος στροφή, περιστρέφεται και τελικά όταν, μέχρι να φτάσει στον Καναδά, μετατρέπεται σε ανεμοστρόβιλο. Αυτά λοιπόν είναι μέρος πολύπλοκων συστημάτων. Οπότε ναι, η Wall Street, σε ορισμένα μέρη.

STEVE BANNON: Το Ινστιτούτο Santa Fe υποτίθεται ότι θα έβρισκε μια φόρμουλα για αυτό, για τις πεταλούδες. Γιατί σε 15 χρόνια φτάσατε στο τέλος τουλάχιστον αυτού του πειράματος;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Κάθε προσπάθεια να. Γι' αυτό είναι τόσο συναρπαστικό τώρα, γιατί νομίζω ότι ορισμένοι άνθρωποι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που είναι ανεξήγητα που πρέπει να τα σκεφτούμε διαφορετικά.

Η μουσική είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα. Είναι το παράδειγμα ενός απλού ανθρώπου. Ξέρεις, όταν ακούς ένα συγκεκριμένο τραγούδι, σε κάνει να νιώθεις με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Πώς το κάνει αυτό; Δεν ξέρουμε. Δεν μπορούμε να το μαθηματικοποιήσουμε. Και ακόμη και αυτή η μουσική. Steve, στις μέρες μας συμπιέζουμε τη μουσική. Όταν έχετε βιολί, συμπιέζεται στο iPhone σας.

Τι σημαίνει λοιπόν συμπίεση; Παίρνω πολλές πληροφορίες και τις κόβω σε πολλά κομμάτια και τις στριμώχνω μαζί. Και όταν το στριμώχνω ή το συμπιέζω, πρέπει να βγάλω πολλά κομμάτια. Αλλά λέω ότι δεν είναι πολύ σημαντικά κομμάτια. Είναι αυτά τα κομμάτια που αφαιρούμε όταν συμπιέζουμε δεδομένα, για μένα, είναι τα πιο ενδιαφέροντα μέρη της ζωής.

Το ζήτημα της ψυχής

STEVE BANNON: Μόλις είπατε πριν από λίγο καιρό, μέρος αυτής της νέας αναζήτησης για την επιστήμη μπορεί να πάει πίσω στην εποχή που οι άνθρωποι μιλούσαν πραγματικά για μια ψυχή. Και είπες, δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό σου ότι υπάρχει ψυχή. Περιγράψτε μου τι εννοείτε με αυτό. Τι εννοείς με τον όρο ψυχή; Τι εννοείς ψυχή; Διαφορετικό από το φυσικό αναλογικό σώμα που βλέπουμε στην ταινία αυτή τη στιγμή.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Είναι δύσκολο να το περιγράψω. Θέλω να πω, δεν είμαι ποιητής. Τα ποιήματα πλησιάζουν λίγο πιο κοντά στο τι πραγματικά σημαίνει αυτό, αλλά μπορούμε. Ακόμη και η έννοια του τι είναι ζωή γίνεται περίπλοκη όταν ασχολείσαι με φυτά και σπόρους. Ζει ένας σπόρος; Δεν ξέρω. Ορισμένοι άνθρωποι θα έλεγαν, όχι, είναι νεκρό. Όταν έχετε μπανάνα, ένα από τα αγαπημένα μου παραδείγματα είναι η μπανάνα που κάθεται στον πάγκο της κουζίνας σας σήμερα. Είναι ζωντανός ή νεκρός;

STEVE BANNON: Τι πιστεύετε για την ανθρώπινη ζωή; Πες μου για την ανθρώπινη ζωή.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Η μπανάνα σας είναι ζωντανή. Αυτή η μπανάνα αναπνέει. Είναι στο δικό σου. Λες, αυτό είναι αδύνατο, Τζέφρι. Όχι.

STEVE BANNON: Έχει συνείδηση η μπανάνα;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Όλες αυτές οι λέξεις, αυτές είναι λέξεις. Έτσι, όλοι προσπαθούν να χωρέσουν πολύ περίπλοκες έννοιες σε ένα πολύ μικρό κουτί που ονομάζεται συνειδητό ή ζωντανό. Αυτά δεν ταιριάζουν με αυτόν τον τρόπο. Έτσι, αν βάλετε την μπανάνα σας σε μια σακούλα και βάλετε ένα άλλο φρούτο μαζί της, το φρούτο ωριμάζει πιο γρήγορα γιατί η μπανάνα αναπνέει μαζί της. Δεν καταλαβαίνουμε τα περισσότερα από αυτά τα πράγματα. Κάνατε λοιπόν την ερώτηση.

STEVE BANNON: Μιλάτε για τη ζωή. Τι γίνεται με την ανθρώπινη ζωή;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Τι γίνεται με αυτό;

STEVE BANNON: Πες μου, τι νομίζεις ότι είναι η ανθρώπινη ζωή;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Είναι ένα θαύμα. Είναι ένα θαύμα. Και όταν λέω θαύμα και δεν μπορώ να το εξηγήσω, και δεν κάνω καμία προσπάθεια να το εξηγήσω αυτή τη στιγμή, δεν ξέρουμε πώς να το σκεφτούμε και κανένας. Και πάλι, άλλο ένα από τα αποσπάσματα του Feynman. Όταν μιλούσε για την κβαντική φυσική, είπε, οποιοσδήποτε, ο Τζέφρι, που λέει ότι καταλαβαίνει την κβαντική φυσική και την κβαντική μηχανική και την κβαντική συμπεριφορά, ξέρεις ότι λέει ψέματα.

Η Κβαντική Φυσική και το Ανεξήγητο

STEVE BANNON: Ας το συζητήσουμε. Αυτή είναι η μετανευτώνεια συζήτηση, ποια είναι η διαφορά; Ποιος ίδρυσε την κβαντική μηχανική; Γιατί η κβαντομηχανική παίρνει τη Νευτώνεια φυσική και την πηγαίνει στο επόμενο επίπεδο;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Αποτελεί μια πολύ ευρύτερη κατηγορία.

STEVE BANNON: Ας επιστρέψουμε σε αυτό το γραφείο. Χρησιμοποιήσατε το πράγμα του Νεύτωνα χρησιμοποιώντας αυτό το γραφείο. Γιατί η θεωρία του Νεύτωνα δεν μπορεί να εξηγήσει τα πάντα; Γιατί έπρεπε να έρθει η υποατομική κβαντομηχανική ή η κβαντική φυσική για να το εξηγήσουν αυτό;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην αρχή. Γιατί ονομάζεται κβαντική φυσική; Άρα κβάντα είναι μια λέξη που σημαίνει απλά πακέτο, μικρή ποσότητα. Άρα είναι κβαντισμένο. Έτσι αναγνωρίσαμε όταν αναγνωρίσαμε ότι εμφανίζεται αυτός ο πίνακας, εμφανίζεται μια άλλη πολύ περίπλοκη λέξη, συμπαγής. Για εμάς αποτελείται πραγματικά από μόρια ή άτομα.

Και τα άτομα, έχουμε δώσει πολλά ονόματα σε ορισμένες από τις συμπεριφορές. Αν ήσασταν στο σχολείο όταν εσείς και εγώ ήμασταν στο σχολείο τη δεκαετία του πενήντα, το μοντέλο ήταν ένα μικρό κεντρικό πράγμα στη μέση. Ένα ηλεκτρόνιο γύριζε και γύρω-γύρω φαινόταν ως μια μπάλα που πήγαινε γύρω και γύρω του.

Και καθώς αρχίσαμε να κοιτάμε, ας πούμε, ας δούμε πώς μοιάζει αυτή η μπάλα, θέλω να είμαι σε θέση να εξετάσω αυτό το μικρό πράγμα που ονομάζεται ηλεκτρόνιο. Βρήκαμε ότι δεν υπήρχε τίποτα εκεί. Δεν υπήρχε το πράγμα. Ήταν απλώς ένα σύννεφο ενέργειας που μπορούμε να ονομάσουμε ηλεκτρόνιο.

Έτσι αρχίσαμε ήδη να βλέπουμε μυστηριώδη πράγματα καθώς πηγαίνουμε σε πολύ μικρές ποσότητες. Κβαντική φυσική. Έτσι η κβαντική φυσική άρχισε να πηγαίνει σε πολύ μικρές και πολύ μικρές αποστάσεις. Βλέπουμε πράγματα που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, απλά δεν μπορούμε να εξηγήσουμε.

STEVE BANNON: Πώς τα πάω στην ώρα μου;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Τέσσερα λεπτά. Ωραία. Και για να συνοψίσουμε, όχι, συγγνώμη.

Η αντιπαράθεση: Πότε αρχίζει η ανθρώπινη ζωή;

STEVE BANNON: Ας επιστρέψουμε στην ανθρώπινη ζωή. Πότε πιστεύετε ότι ξεκινά η ανθρώπινη ζωή;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Βλέπετε, αυτή είναι η ερώτηση. Μου ζητάς να μετρήσω κάτι. Και πάλι, δεν μπορεί να μετρηθεί.

STEVE BANNON: Απλώς μισείς να αναλαμβάνεις δεσμεύσεις.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Γι' αυτό δεν είμαι παντρεμένος.

STEVE BANNON: Ξεφλουδίζω αυτό το κρεμμύδι μια στρώση τη φορά. Όλες οι μαλακίες και ο χαρούμενος στόχος σας δεν μπορούν να μετρηθούν. Δεν μπορεί να μετρηθεί έτσι. Αυτό σημαίνει ότι το μέτρο κάνει; Είναι δέσμευση. Δεν σου αρέσει καν η δέσμευση. Όταν απαντάτε σε μια ερώτηση, όπως λένε στο γκολφ, αφοσιωθείτε στο σουτ.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Δεν ξέρω τι σημαίνει να είσαι μετρημένος.

STEVE BANNON: Ξέρεις τι σημαίνει να είσαι μετρημένος. Είστε ένας από τους κορυφαίους εμπόρους νομισμάτων, τύπους hedge funds ή χρηματοοικονομικούς μάγους του χρηματιστηρίου. Είστε στο αρχιερατείο των υψηλών οικονομικών. Σίγουρα ξέρεις πώς να μετράς. Γι' αυτό είσαι δισεκατομμυριούχος. Οποιαδήποτε άλλη απάντηση εκτός από αυτό είναι απόλυτη και πλήρης μαλακία και το ξέρετε.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ξέρω πολύ λίγα πράγματα.

STEVE BANNON: Ξέρεις ότι τα πράγματα μπορούν να μετρηθούν. Μετράς κάθε μέρα. Ζυγίζεις και μετράς κάθε μέρα. Ζυγίζεις και μετράς τους ανθρώπους. Ζυγίζετε και μετράτε τους ηγέτες. Ζυγίζετε και μετράτε τις οικονομίες. Ζυγίζεις και μετράς την πολιτική.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Είναι πολύ. Κρατιέσαι, κρατιέσαι.

STEVE BANNON: Όλη σου η ζωή, στην πραγματικότητα, είναι μέτρηση.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Αυτό που κάνατε τώρα είναι σπουδαίο, είναι ότι χρησιμοποιήσατε τη λέξη μέτρο, έναν μαθηματικό όρο στην κοινή καθομιλουμένη και την καταχραστείτε, οπότε δεν αναγνωρίζω καν τι σημαίνει. Είναι τόσο καταχρηστικό για τον τομέα μου. Γιατί.

STEVE BANNON: Και ας πάμε στα μαθηματικά, μετρήστε τα μέσα. Και μέτρο σημαίνει.

Η φύση της μέτρησης και της επιστημονικής έρευνας

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Τι συγκεκριμένα; Αυτό είναι. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο. Είναι μια προσέγγιση ή δίνοντας σε κάτι έναν αριθμό. Αν Αϊνστάιν, δεν σας ρωτάμε.

STEVE BANNON: Για να πάμε στην ένατη υποδιαστολή.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ω, δεν το είπες αυτό πριν.

STEVE BANNON: Όχι, δεν θα πάτε στην ένατη υποδιαστολή.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Αν πω να μετρήσω πόσο ψηλός είσαι; Θα λέγατε στην περίπτωσή σας 6 πόδια, 6 πόδια. Είναι όμως 6 πόδια 1 ίντσα;

STEVE BANNON: Δώσε ή πάρε 6. Μεταξύ 5'11" και 6 πόδια.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Αλλά τι είναι αυτό; Τι είναι. Αλλά θέλω. Το ερώτημα λοιπόν είναι ότι θέλω έναν ακριβή Ζήνωνα.

STEVE BANNON: Κατάλαβα το παράδοξο του Ζήνωνα.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Δεν ξέρω καν τι σημαίνει να σε μετράω είναι αυτό. Μετράω το πάνω μέρος των μαλλιών σου; Η κορυφή του κρανίου σας; Και όσο πιο λεπτό τόσο περισσότερα παίρνετε.

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Αυτό είναι. Είσαι ραβίνος.

JEFFREY EPSTEIN: Αυτό είναι σαν να ξύρισα τα γένια μου. Ήμουν ραβίνος.

STEVE BANNON: Το θέμα μου είναι, δεν είναι αυτό. Αυτό δεν είναι να περνάς μέσα από την Τορά όπου αναλύεις τα πάντα. Κάθε. Κάθε ορισμός. Όπως και να ορίσουμε σε γενικές γραμμές το μέτρο, η ζωή σας κυριολεκτικά έχει να κάνει με τη μέτρηση, έτσι δεν είναι;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Έχει να κάνει με το να βάζω αριθμούς στα πράγματα, ώστε να μπορώ να κάνω το καλύτερο δυνατό. Ότι μπορείς να το πεις όπως θέλεις, αν αυτό σε κάνει να νιώθεις καλύτερα.

STEVE BANNON: Στην επιστημονική σας έρευνα.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Όχι. Ακόμη και ένας αριθμός ανθρώπων δεν το κάνει. Ένας αριθμός είναι περίπλοκος.

STEVE BANNON: Πότε φτάσατε σε αυτό και πότε ρέετε. Πότε έφτασες σε αυτή τη στιγμή; Όταν ήταν στην απομόνωσή σου; Πότε συνέβαινε η μεγαλύτερη οικονομική κρίση στην παγκόσμια ιστορία; Στο κελί της φυλακής 7 επί 9 με το μεταλλικό σου κρεβάτι και τις δύο βούρτσες σου γιατί ήσουν διαχειριστής με την καφέ στολή. Ο διαχειριστής έγραψε λάθος.

Είναι αυτή η στιγμή διαύγειας που είχατε σχετικά με την επιστήμη και τη Νευτώνεια φυσική και όλα όσα μπορούμε να μετρήσουμε δεν πρόκειται πραγματικά να είναι ο τρόπος με τον οποίο θα προχωρήσουμε; Θα είναι λίγο ακόμα. Πολύ πιο εσωτερικό θέμα συναισθηματικής νοημοσύνης. Ήταν αυτή η στιγμή της διαύγειάς σας;

JEFFREY EPSTEIN: Μακάρι να ήταν επειδή θα ήταν μια τόσο σπουδαία ιστορία για αυτή τη συνέντευξη, αλλά δεν είναι. Είναι το γεγονός ότι κάνω μια τόσο προνομιούχα ζωή.

STEVE BANNON: Αν δεν συνέβη, τότε πότε συνέβη ή συνέβη πριν από μένα.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ελπίζω να φτάσω στο. Είμαι σε προνομιακή θέση να έχω μερικούς από τους πιο έξυπνους ανθρώπους του κόσμου να έρχονται στο σπίτι μου και να μου λένε τη γνώμη τους για διαφορετικά θέματα. Και τελικά συνειδητοποίησα ότι αυτό που είχαν περισσότερο κοινό ήταν ότι υπήρχε αυτός ο τομέας, ανεξάρτητα από το πόσο έξυπνοι ήταν, ότι όταν τους έκανα τις ερωτήσεις, είπαν ότι θα έπρεπε να καταφύγουν σε μια απάντηση πεντακοσίων ή χιλίων ετών σε αυτή την ερώτηση, η οποία ήταν, «Δεν ξέρω».

STEVE BANNON: Ξέρετε ποιος άλλος το ανακάλυψε αυτό.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Στον Σωκράτη;

STEVE BANNON: Αυτό συνέχισε να κάνει ο Σωκράτης, σωστά; Ο Σωκράτης ρωτούσε συνεχώς όλους τους ειδικούς, περνούσε, ξέρετε, από ερώτηση σε ερώτηση μετά από ερώτηση και συνειδητοποιούσε στο τέλος ότι δεν ήξεραν πραγματικά. Πραγματικά δεν καταλάβαιναν βασικά για τι πράγμα μιλούσαν.

Το πρόβλημα με τη γραφή και τη γραμμική σκέψη

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Και ένα από τα πράγματα που οι άνθρωποι δεν θα απολαύσουν. Αποδεικνύεται ότι δυνητικά ένα από τα κακά πράγματα που πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά είναι πώς να γράφουν. Η γραφή, η ανάγνωση και η αριθμητική έπρεπε να είναι, όλοι υποτίθεται ότι διδάσκονται. Αλλά το γράψιμο σε αναγκάζει σε ένα πολύ στενό κανάλι σκέψης. Πρέπει να γράψεις ορισμένα, σε μια συγκεκριμένη μορφή, με έναν συγκεκριμένο τρόπο, σε ένα συγκεκριμένο γραμμικό μοτίβο. Έτσι η σκέψη σου γίνεται κάπως στενή.

Ο πιο ενδιαφέρων, ο λόγος που ανέφερα τη συγγραφή είναι μια από τις πρόσφατες ανακαλύψεις μου σε σχέση με τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είναι ότι δεν έγραψαν ποτέ τίποτα. Μιλούσαν και άνθρωποι γύρω που μπορούσαν να γράψουν, να γράψουν, να σκεφτούν ο Σωκράτης.

STEVE BANNON: Δηλαδή ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ ήταν με τον ίδιο τρόπο, σωστά; Δεν έγραψα ποτέ τίποτα.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Νόμιζα ότι ήταν ξυλουργός.

STEVE BANNON: Ήταν ξυλουργός.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Δεν χρειαζόταν σαν ένα μικρό ξυλουργείο απόψε; Δεν το καταλαβαίνω αυτό.

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Αλλά τουλάχιστον το γραπτό του αρχείο. Κάτι τελευταίο.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Σας ευχαριστώ που με φιλοξενήσατε στο σπίτι σας. Ας πάμε πίσω. Πότε το έκανε αυτό.

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Η αρχή αυτού. Υπήρξε κάποια στιγμή σε όλους αυτούς τους μεγάλους στοχαστές; Συνέβη πριν από το 2008; Ήταν μετά από αυτό, ξέρω, πολλά χρόνια. Αλλά πότε συνειδητοποιήσατε πραγματικά, κάτι νέο πρέπει να αναπτυχθεί;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ναι, αυτό είναι υπέροχο. Αυτό συμβαίνει επειδή και πάλι, έχω το προνόμιο να έχω ανθρώπους γύρω μου που έχουν δώσει πολλά φιλανθρωπικά δώρα σε ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Και όταν είπα τον αντίκτυπο, πώς κρίνετε τον αντίκτυπο της προσφοράς σας; Και καθίσαμε και είπαμε, όχι, πραγματικά, έχουν βγει νέες ιδέες. Και συνειδητοποίησα ότι φυσικά δεν έχει βγει γιατί εξετάζουμε τη χρήση της επιστήμης και των μαθηματικών και είναι το λάθος εργαλείο.

Η ηθική του βρώμικου χρήματος

Στιβ Μπάνον: Είναι προφανές ότι οι θεσμοί που έχουν συσταθεί και προσπαθούν να προωθήσουν τη γνώση, την κατανόηση και την αλήθεια, πρέπει να πάρουν τα χρήματά σας;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ο Ντέρεκ Μποκ στο Χάρβαρντ είπε ότι το να παίρνεις χρήματα για καλούς σκοπούς είναι καλό πράγμα.

Στιβ Μπάνον: Έτσι, αν ο Χίτλερ έπαιρνε όλο το χρυσάφι από τα δόντια των Εβραίων και έλεγε, «Θέλω να το δώσω στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης για να χρηματοδοτήσει τις έδρες Λάιμπνιτς, ώστε να μπορώ να σπουδάσω φυσική υψηλών ενεργειών», ο Ντέρεκ Μποκ θα έλεγε ότι ήταν εντάξει.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Και πάλι, αυτές οι ερωτήσεις είναι ερωτήσεις όπου καλοί άνθρωποι και από τις δύο πλευρές, όπως το Σάρλοτσβιλ, θα μπορούσαν να διαφέρουν. Δεν ξέρω την απάντηση.

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Πείτε μας λοιπόν τα δύο. Δώστε μας τις δύο απαντήσεις. Η μία απάντηση, γιατί δεν θα έπρεπε να είναι, και μετά μια απάντηση. Ο Derek Bok λέει, «Ουσιαστικά θα πάρω μετρητά από οποιονδήποτε γιατί έχω τόσα πολλά έργα, τόσα πολλά καλά παιδιά, και αυτός είναι ο τρόπος που θα το κάνω». Οπότε αδιαφορώ για το πού έρχονται τα μετρητά και τα χρήματα των χρημάτων. Και αν έχω καλά παιδιά, είμαι. Ο καταπιστευματοδόχος λέει ότι αυτοί είναι καλοί άνθρωποι, και αυτή είναι καλή έρευνα. Εντάξει, θα πάρω τα μετρητά από. Ωστόσο, από οποιαδήποτε πηγή, συμπεριλαμβανομένου και εσάς. Ποιο είναι το άλλο επιχείρημα;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Επιτρέψτε μου να σας το πω αυτό.

STEVE BANNON: Ξέρω ότι στην περίπτωσή μου, είναι τα χρήματά σας βρώμικα χρήματα;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Αν ζεις.

STEVE BANNON: Μόλις έκανα μια ερώτηση. Είναι τα χρήματά σας βρώμικα χρήματα;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Όχι, δεν είναι.

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Λοιπόν, στην πραγματικότητα, γιατί δεν είναι βρώμικο χρήμα;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Επειδή το κέρδισα.

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Αλλά εσύ. Το κέρδισες. Επιστρέψαμε σε αυτό πριν. Το κέρδισες. Το κέρδισες συμβουλεύοντας τους χειρότερους ανθρώπους στον κόσμο, σωστά, που κάνουν τεράστια κακά πράγματα και απλώς για να βγάλουν περισσότερα χρήματα.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Αν λοιπόν αντί να μου κάνετε την ερώτηση, θα έπρεπε να πάρετε τα χρήματα; Γιατί νομίζω ότι είναι μια θεμιτή ερώτηση.

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Πιστεύετε ότι είναι μια νόμιμη ερώτηση;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ναι, γιατί αυτό που εγώ. Γιατί το σκέφτομαι. Νομίζω ότι έχεις. Η ηθική είναι πάντα ένα περίπλοκο θέμα. Αλλά μπορώ να σας πω ότι με τα χρήματα που έδωσα για να βοηθήσω στην προσπάθεια εξάλειψης της πολιομυελίτιδας στο Πακιστάν και την Ινδία, αντί να με ρωτήσετε αν αυτά τα χρήματα ήταν. Θα πρέπει να δοθεί σε αυτά τα παιδιά για εμβόλια, νομίζω ότι μπορεί να θέλετε να ρωτήσετε τις μητέρες τους που έλαβαν το εμβόλιο, που ξέρουν ότι το παιδί τους τώρα δεν θα πάθει πολιομυελίτιδα, και να τις ρωτήσετε αν ο Έπσταϊν θα έπρεπε να είχε βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους. Αν μπαίναμε μέσα.

STEVE BANNON: Είστε μαθηματικός. Είσαι μαθηματικός. Μπήκαμε σε εκείνη την κλινική όπου δίνουν αυτά τα χρήματα σε αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονται στα πιο δεινά της φτώχειας και της αρρώστιας και τους είπαμε ότι τα χρήματα προέρχονταν από ένα. Τι είσαι, σεξουαλικό αρπακτικό κατηγορίας 3;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Βαθμίδα 1.

STEVE BANNON: Η βαθμίδα 1 είναι η υψηλότερη και η χειρότερη.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Όχι, το χαμηλότερο. Είμαι ο χαμηλότερος. Είσαι ο χαμηλότερος.

STEVE BANNON: Εντάξει, Tier one, είσαι ο χαμηλότερος. Αλλά εγκληματίας.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ναι.

ΣΤΙΒ ΜΠΑΝΟΝ: Από τι προήλθαν τα χρήματα; Τι ποσοστό των ανθρώπων υπολογίζετε; Καταλαβαίνω ότι δεν σου αρέσουν οι πιθανότητες. Εκτιμάτε ότι θα έλεγε, «Δεν με νοιάζει. Θέλω τα χρήματα για τα παιδιά μου»;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Θα έλεγα, όλοι έλεγαν, «Θέλω τα χρήματα για τα παιδιά μου».

STEVE BANNON: Ήξεραν από πού προέρχονταν τα χρήματα;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Νομίζω ότι αν τους το έλεγες, ο διάβολος.

STEVE BANNON: Ο ίδιος ο διάβολος.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Ο ίδιος ο διάβολος είπε, «Θα ανταλλάξω μερικά δολάρια για τη ζωή του παιδιού σας»;

STEVE BANNON: Νομίζεις ότι είσαι ο ίδιος ο διάβολος;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Όχι. Αλλά έχω έναν καλό καθρέφτη.

STEVE BANNON: Είναι μια σοβαρή ερώτηση. Νομίζεις ότι είσαι ο ίδιος ο διάβολος;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Δεν ξέρω. Γιατί θα το έλεγες αυτό;

Ο Χαμένος Παράδεισος και το Παζάρι του Διαβόλου

STEVE BANNON: Επειδή έχετε όλα τα χαρακτηριστικά. Είσαι απίστευτα έξυπνος. Θυμάσαι ότι ο Διάβολος είναι. Κάποιος ξέρει. Ο Διάβολος είναι λαμπρός. Διαβάσατε τον Χαμένο Παράδεισο του Μίλτον;

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Όχι. Ο Διάβολος με τρομάζει.

STEVE BANNON: Ο Σατανάς είναι ο. Είναι το. Είναι ο. Είναι ο νούμερο ένα ή δύο αρχάγγελος. Και ο λόγος που πηγαίνει στην κόλαση και ηγείται της εξέγερσης είναι επειδή δεν μπορεί να είναι ο κορυφαίος. Και το θέμα του είναι: «Προτιμώ να βασιλεύω στην κόλαση παρά να υπηρετώ στον παράδεισο».

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Το είδα σε μια ταινία που κάποτε ονομαζόταν Αμερικανικό Ντάρμα. Δεν θυμάμαι ποιος το είπε. Εντάξει, πρέπει να φύγουμε.

STEVE BANNON: Εντάξει, ωραία.

ΤΖΕΦΡΙ ΕΠΣΤΑΪΝ: Αυτό ήταν καλό........ 

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ Συνέντευξη του Τζέφρι Έπσταϊν με τον Στιβ Μπάνον (Απομαγνητοφώνηση) – The Singju Post



**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΠΩΣ ΛΕΗΛΑΤΕΙΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΕ ΠΛΗΡΕΣ ΦΩΣ



 Ο δέκατος ένατος και ο εικοστός αιώνας έγιναν μάρτυρες μιας άνευ προηγουμένου ανάπτυξης της αγγλοσαξονικής και στη συνέχεια της αμερικανικής ηγεμονίας. Δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική ή εδαφική κυριαρχία, αλλά μια βαθιά αλλαγή στην οικονομική, πολιτική και εμπορική δομή του κόσμου με σκοπό τη μονοπώληση και τη λεηλασία του. Μακριά από το να περιοριστεί σε μια κλασική αποικιακή αυτοκρατορία, αυτή η κυριαρχία είχε τις ρίζες της σε βαθιές οικονομικές μεταρρυθμίσεις, που ξεκίνησαν από μια χούφτα διαβόητων διακινητών γνωστών ως «Robber Barons» και στόχευαν σε μια βαθιά παγκόσμια ολοκλήρωση που διέπεται από τους νόμους της πειρατείας, ξεκινώντας έτσι αυτό που τώρα ονομάζεται ευγενικά Νέα Παγκόσμια Τάξη. Η Βρετανία έστησε ένα μοντέλο παγκόσμιας αρπαγής, που μαίνεται σήμερα, όπου η εκμετάλλευση των πόρων, η πολιτική χειραγώγηση, η διαφθορά των παραγόντων και ο έλεγχος των αγορών δεν παίζονταν πλέον στα παρασκήνια, αλλά έγιναν θεμελιώδεις αρχές ενός ολοκληρωμένου και τέλεια ελεγχόμενου παγκόσμιου συστήματος, χάρη στη δημιουργία υπερεθνικών δομών που εξυπηρετούν μόνο αυτή την ιδεολογία επιβλαβή για όλους. αν όχι σε αυτή την κάστα αρπακτικών.


Στην καρδιά αυτού του λειτουργικού συστήματος ήταν το City του Λονδίνου. Ένας αυτόνομος και μυστικός οικονομικός θύλακας, ένας πραγματικός οικονομικός πνεύμονας της Αυτοκρατορίας, που δεν σταματά ποτέ να χειραγωγεί χρήματα και πόρους για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα αυτής της παγκοσμιοποιημένης ελίτ, ήταν η κινητήρια δύναμη αυτής της επέκτασης. Περισσότερο από ένα χρηματιστήριο, το Σίτι είναι ένα όργανο παγκόσμιας κυριαρχίας, ικανό να ελέγχει τις διεθνείς χρηματοοικονομικές ροές, να χειραγωγεί τις αγορές, να χρηματοδοτεί πολέμους και να προκαλεί οικονομικές επαναστάσεις με μοναδικό στόχο τη δημιουργία οικονομικών κερδών. Η ψήφιση του νόμου περί ναυσιπλοΐας το 1651 ενίσχυσε τη θαλάσσια υπεροχή της αποκλείοντας τους ανταγωνιστές, κυρίως τους Ολλανδούς, από το εμπόριο με τις βρετανικές αποικίες, ενώ συγκέντρωσε τον πλούτο στα χέρια μιας μικρής ομάδας προνομιούχων παικτών. Αυτή η περίοδος επέτρεψε στο Λονδίνο να γίνει το κορυφαίο οικονομικό κέντρο στον κόσμο τον δέκατο ένατο αιώνα, κατά τη διάρκεια της ακμής της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Αυτό το μοτίβο θήρευσης βρήκε την πρώτη του έκφραση στον εμπορικό πόλεμο κατά της Κίνας. Ο Πόλεμος του Οπίου (1839-1842 και 1856-1860) υπό την ηγεσία της οικογένειας Sassoon, μιας οικογένειας εβραϊκής καταγωγής Μπαγκντάντι από την οποία είχαν εκδιωχθεί, είναι ένα από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα αυτής της νοοτροπίας της μαφίας. Ήταν ένα θεμελιώδες βήμα στην ανάδυση ενός μοντέλου οικονομικής και ιμπεριαλιστικής αρπαγής, του οποίου οι ρίζες βρίσκονται στα συμφέροντα του Σίτι του Λονδίνου και της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Αυτό το μοντέλο πήρε τη μορφή της μετατροπής της Εταιρείας σε διακινητή ναρκωτικών, εκμεταλλευόμενη την παραγωγή οπίου στην Ινδία για να αντισταθμίσει το εμπορικό έλλειμμα με την Κίνα, που προκλήθηκε από τη μαζική εισαγωγή τσαγιού, μεταξιού και πορσελάνης. Ωστόσο, αυτός ο πόλεμος δεν διεξήχθη στα πεδία των μαχών αλλά στους σκοτεινούς διαδρόμους της οικονομικής και διπλωματικής εξουσίας. Ο Πρώτος Πόλεμος του Οπίου πυροδοτήθηκε από την απαγόρευση της διακίνησης οπίου από την Κίνα, που οδήγησε στην ήττα της Κίνας και στην υπογραφή της Συνθήκης του Ναντσίνγκ (1842), η οποία άνοιξε τα κινεζικά λιμάνια στους Δυτικούς και επέτρεψε το de facto εμπόριο οπίου. Ο Δεύτερος Πόλεμος του Οπίου (1856–1860) είδε τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλέκονται στο πλευρό της Βρετανίας, εδραιώνοντας τη δυτική επιρροή στην Κίνα.

Οι Sassoons, με το παρατσούκλι «Ρότσιλντ της Ανατολής», ήταν πρωτοπόροι στην εξαγωγή οπίου από την Ινδία στην Κίνα, ενσαρκώνοντας τέλεια μια μέθοδο που, μακριά από το να είναι μια νόμιμη στρατηγική, είναι η αρπαγή της μαφίας. Δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τον εκβιασμό των πόρων με κάθε μέσο, μια διαδικασία που συνεχίζουν να υιοθετούν οι σημερινοί χρηματιστές, χωρίς καμία ευγένεια και μέρος μιας μακράς παράδοσης οικονομικής λεηλασίας. Επιπλέον, η οικογένεια Sassoon έχει οικογενειακούς δεσμούς με τους Rothschilds από τότε που ο Albert Sassoon, γιος του David Sassoon, παντρεύτηκε μια κόρη της οικογένειας Rothschild, ενισχύοντας τους δεσμούς μεταξύ αυτών των δύο δυναστειών με επιρροή. Οι Sassoons, ενεργώντας τόσο ως σεβαστοί χρηματοδότες όσο και κυρίως ως έμποροι οπίου, ενορχήστρωσαν μια επιχείρηση για να πλημμυρίσουν την Κίνα με ναρκωτικά, ωθώντας έτσι μια ολόκληρη αυτοκρατορία προς την κατάρρευση. Αυτή η επιχείρηση ήταν κάτι περισσότερο από μια εγκληματική επιχείρηση, καθώς ενσάρκωνε έναν πόλεμο απόλυτης οικονομικής κυριαρχίας μεταμφιεσμένο σε νόμιμο εμπόριο. Ήταν μια πραγματική πολιορκία της Κίνας, όπου ο στόχος δεν ήταν μόνο να αποκομίσει κέρδη, αλλά να υποτάξει ένα ολόκληρο έθνος, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε την καταστροφή του, στα συμφέροντα μιας αγγλοσαξονικής οικονομικής κάστας.

Ούτε ήταν απλώς μια μάχη για τον έλεγχο μιας αγοράς, αλλά μια παγκόσμια στρατηγική που θα διαιωνιζόταν με την πάροδο του χρόνου για να αποδυναμώσει έναν πιθανό αντίπαλο, να σπάσει την οικονομία του και να υποδουλώσει τον πληθυσμό του. Ελέγχοντας τη ροή του οπίου και επιβάλλοντας τον εθισμό στα ναρκωτικά, οι Sassoon προφανώς παρήγαγαν κολοσσιαία κέρδη, αλλά ενίσχυσαν τη γεωπολιτική θέση της Βρετανίας, ενώ δημιούργησαν ένα χάσμα ταπείνωσης και δυστυχίας για την Κίνα. Αυτή η εγκληματική στρατηγική, που προεικονίζει αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν «οικονομικός πόλεμος», είναι ένα μοντέλο που θα βρει πολλές αντηχήσεις τις επόμενες δεκαετίες, με παρόμοιες πρακτικές εκμετάλλευσης και χειραγώγησης των αγορών σε παγκόσμια κλίμακα.

Πράγματι, αυτό το μοντέλο - η χρήση των ναρκωτικών ως οικονομικού και πολιτικού μοχλού - δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα αρχέτυπο της χαμηλότερης πειρατείας, ντυμένο κάτω από μάσκες αξιοπρέπειας. Το όπιο γίνεται έτσι όπλο μαζικής καταστροφής για την αποσταθεροποίηση ενός κυρίαρχου κράτους, ο πόλεμος μετατρέπεται σε ένα απλό εργαλείο για την αποκατάσταση του εμπορικού ελλείμματος και ο ιμπεριαλισμός, αυτή η κλοπή κατά σειρά, μεταμφιέζεται σε γελοίες ομιλίες «φυλετικής ανωτερότητας» και του λεγόμενου «πολιτισμού». Πίσω από αυτό το προσωπείο νομιμότητας, κυριαρχούν οι μηχανισμοί της καπιταλιστικής και χρηματοπιστωτικής λεηλασίας, όπου η δίψα για κέρδος δεν υποχωρεί από καμία μορφή βίας, οικονομικής, πολιτικής ή στρατιωτικής. Αυτή η λογική δεν κρύβεται πλέον μόνο κάτω από την πανοπλία των αγγλοσαξόνων ιμπεριαλιστών, αλλά είναι η κινητήρια δύναμη ενός παγκόσμιου συστήματος, όπου η αρπαγή παρουσιάζεται ως ένα αξιοσέβαστο οικονομικό μοντέλο.

Η οικογένεια Sassoon/Rothschild, ενεργώντας σε συμπαιγνία με τη Βρετανική Αυτοκρατορία, ενσαρκώνει έτσι συμβολικά αυτή τη νοοτροπία των μαφιόζικων διακινητών, χωρίς πίστη και νόμο, που θα καθόριζε τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές εταιρείες με τη συστηματική εκμετάλλευση των λαών, την ανατροπή των τοπικών νόμων, τη διαφθορά των ηγετών και τη συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια λίγων. Αυτός ο φαύλος εμπορικός πόλεμος ήταν το προοίμιο οικονομικών πρακτικών που θα συνεχίζονταν καθ' όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα και οι οποίες συνεχίζονται σήμερα σε νομιμοποιημένη και εκλεπτυσμένη μορφή, αλλά βασίζονται σε παρόμοιες αρχές ελέγχου, εξάρτησης και θήρευσης.

Οι σημερινοί βαρόνοι κλέφτες, ιδεολογικοί κληρονόμοι των Σασούν και των Ρότσιλντ, έχουν αντικαταστήσει το όπιο με πιο λεπτά και καθολικά εργαλεία όπως η διαφθορά, οι αδιαφανείς χρηματοοικονομικές ροές, τα επιβεβλημένα χρέη, οι δέσμιες αγορές και η χειραγώγηση των διεθνών θεσμών. Αντί για αποστολές οπίου, κυκλοφορούν δισεκατομμύρια ευρώ, δολάρια και πολιτική επιρροή, μεθώντας κυβερνήσεις, αιχμαλωτίζοντας τις τοπικές ελίτ και υποδουλώνοντας πληθυσμούς υπό το πρόσχημα της ανάπτυξης, της ανοικοδόμησης ή της ανθρωπιστικής βοήθειας. Κάθε δάνειο υπό όρους, κάθε αδιαφανές δημόσιο συμβόλαιο, κάθε διακριτικό λόμπι λειτουργεί ως μια αόρατη αλλά αποτελεσματική δόση ναρκωτικών αφού δημιουργεί εξάρτηση, υποταγή και συμπυκνωμένο πλουτισμό, αναπαράγοντας σε παγκόσμια κλίμακα την ίδια παραβατική λογική που μέθυσε την Κίνα τον δέκατο ένατο αιώνα. Η επιχείρηση είναι πλέον νομιμοποιημένη, εξορθολογισμένη, τυλιγμένη σε ηθική και «ευθύνη», αλλά ο ανέντιμος μηχανισμός παραμένει ο ίδιος. Στοχεύει μόνο στην αρπαγή πόρων, τη διαφθορά των κανόνων και τη συγκέντρωση της οικονομικής δύναμης, ενώ κρύβει τη βία πίσω από τη φαινομενική αρετή της οικονομίας και της διπλωματίας.

Το Σίτι του Λονδίνου, ένα οικονομικό φρούριο, ενήργησε λοιπόν παράλληλα με αυτούς τους γεωπολιτικούς ελιγμούς, χρηματοδοτώντας όχι μόνο τον Πόλεμο του Οπίου, αλλά και πολλές άλλες επιχειρήσεις οικονομικής κυριαρχίας σε παγκόσμια κλίμακα. Από τη χρηματοδότηση των παγκοσμίων πολέμων μέχρι την οικονομική κατάρρευση ολόκληρων εθνών μέσω της χειραγώγησης του νομίσματος, το Σίτι επέτρεψε στη Βρετανική Αυτοκρατορία να διατηρήσει τον έλεγχό της στις παγκόσμιες αγορές και να αυξήσει τον πλούτο της, εκμεταλλευόμενη παράλληλα τους πόρους και την εργασία άλλων εθνών. Ο ρόλος του, όχι μόνο δεν περιοριζόταν στη διαχείριση του πλούτου, αλλά συνίστατο στην οργάνωση της κυκλοφορίας των χρηματοοικονομικών ροών με τέτοιο τρόπο ώστε να μεγιστοποιούνται τα κέρδη των ελίτ, διατηρώντας παράλληλα τους πληθυσμούς σε κατάσταση συνεχούς οικονομικής εξάρτησης.

Στις αρχές του εικοστού αιώνα, αυτό το σύστημα τελειοποιήθηκε μέσω της Στρογγυλής Τραπέζης, που ιδρύθηκε το 1909 από προσωπικότητες όπως ο Λόρδος Milner, ο Cecil Rhodes και ο Nathan Mayer Rothschild, οι οποίοι θα φαντάζονταν μια ακόμη πιο λεπτή παγκόσμια κυριαρχία. Αυτή η ομάδα οραματιστών – ή θα έπρεπε να πω διαβόητων διακινητών – συγκεντρώνεται στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και θα αποτελείται από μαθητές του ριζοσπάστη στοχαστή Τζον Ράσκιν. Θα διαμόρφωναν τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα.

Η ιδέα ήταν σαφής και στόχευε στην επέκταση της επιρροής της Βρετανίας παγκοσμίως, αλλά σε πιο διπλωματικές και εξελιγμένες μορφές. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Στρογγυλή Τράπεζα έγινε το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, στις Ηνωμένες Πολιτείες, και το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων, στο Λονδίνο, κοινώς γνωστό ως Chatham House. Οι κορυφαίοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι από την Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες επιλέχθηκαν μεταξύ των μελών της.

Κάτω από τη σημαία της Στρογγυλής Τραπέζης, αυτοί οι πρώτοι παγκοσμιοποιητές ονειρεύονταν μια συγχώνευση μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού, ένα υβριδικό ιδανικό για να κρύψουν καλύτερα τους πραγματικούς στόχους τους για την επιβολή κεντρικού οικονομικού ελέγχου και την επέκταση της αυτοκρατορικής ηγεμονίας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας σε παγκόσμια κλίμακα. Αλλά πίσω από αυτό το όνειρο κρυβόταν πάνω απ' όλα η επιθυμία για απόλυτη κυριαρχία, η αρπαγή των πόρων και η υποταγή των λαών σε ένα αδιαφανές σύστημα.

Ο Τζον Ράσκιν, ο ιδεολόγος και φιλόσοφος της βικτωριανής εποχής, απείχε πολύ από το να είναι ο εστέτ και ο υπερασπιστής του ωραίου και του καλού που του άρεσε να φαίνεται. Οι αιχμηρές επικρίσεις του για τον καπιταλισμό και τους εμπόρους ήταν στην πραγματικότητα εκκλήσεις για την οργάνωση ενός μεγαλύτερου, πιο εξελιγμένου και ακόμη πιο ύπουλου συστήματος. Για αυτόν, η «αναρχία» της ελεύθερης αγοράς ήταν η πραγματική μάστιγα και μόνο η ισχυρή συνεργασία υπό την ηγεσία μιας ελίτ κυβέρνησης θα μπορούσε να εγγυηθεί την τάξη, τη σταθερότητα και την ευημερία – αλλά, όπως πρότεινε στο Unto This Last (1862), αυτή η κυβέρνηση έπρεπε να ανήκει σε μια μικρή ομάδα υπευθύνων λήψης αποφάσεων, αποκομμένη από τα λαϊκά συμφέροντα. Οι ιδέες του ήταν σαφείς και γι' αυτόν, η κοινωνία πρέπει να καθοδηγείται από εκπαιδευμένα και ικανά άτομα, πάνω από τις εργαζόμενες μάζες. Τα εμπορικά συμφέροντα έπρεπε να υποταχθούν σε μια αυτοκρατορική ιδεολογία. Η έκκλησή του για ένα κράτος σχεδιασμού και τη δημιουργία μιας «κοινότητας εθνών» θα χρησιμεύσει ως βάση για τις μελλοντικές εξελίξεις της Νέας Παγκόσμιας Τάξης.

Δεν ήταν ένα ιδανικό ισότητας, αλλά μια ιμπεριαλιστική λογική στην οποία η Αγγλία, την οποία λάτρευε ως «η φυλή του καλύτερου αίματος του Βορρά», έπρεπε να επεκτείνει την αυτοκρατορία της, και μαζί της, την κυριαρχία της στον κόσμο. Η Στρογγυλή Τράπεζα, που ιδρύθηκε από προσωπικότητες όπως ο Λόρδος Milner, ο Cecil Rhodes και ο Nathan Mayer Rothschild, θα καθιστούσε επομένως τη Βρετανική Αυτοκρατορία βασικό παράγοντα σε αυτό το νέο αυτοκρατορικό όραμα. Στόχος τους ήταν να ενισχύσουν τους πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς δεσμούς μεταξύ της Βρετανίας και των αποικιών της για να σχηματίσουν τελικά μια Παγκόσμια Πολιτική Ένωση. Αν και οι μεγάλοι στόχοι του κινήματος δεν υλοποιήθηκαν πλήρως, εντούτοις συνέβαλε σε σημαντικές πολιτικές προόδους όπως η Διακήρυξη Μπάλφουρ και το Καταστατικό του Γουέστμινστερ, που επαναπροσδιόρισαν τη σχέση μεταξύ της μητρόπολης και των αποικιών της, μετατρέποντας τη Βρετανική Αυτοκρατορία σε μια διασυνδεδεμένη, ισχυρότερη και πιο αποτελεσματική δομή.

Ωστόσο, πίσω από αυτή τη μάσκα, η Αυτοκρατορία δεν ήταν απλώς ένα συνονθύλευμα κατακτημένων εδαφών, αλλά ένα αχόρταγο τέρας, όπου η συσσώρευση πλούτου και η κατάσχεση των πόρων δεν ήταν απλοί στόχοι, αλλά η ίδια η καρδιά της παγκόσμιας πολιτικής της, μειώνοντας τον κόσμο σε λεία που πρέπει να καταβροχθιστεί. Ένα μοντέλο θήρευσης, λοιπόν, πολύ πιο εξελιγμένο από αυτό που μπόρεσε να φανταστεί η ιστορία, όπου τα παιχνίδια επιρροής διεξάγονταν σε κλίμακες που ξέφευγαν από τα μάτια των απλών θνητών. Και έτσι, αυτό το σύστημα κυριαρχίας, το οποίο βασίζεται σε όλο και πιο αδιαφανείς μηχανισμούς οικονομικού και πολιτικού ελέγχου, λειτουργεί ακριβώς όπως μια νομιμοποιημένη μαφία. Δεν υπάρχει πλέον ανάγκη για άμεση βία ή ωμό εκφοβισμό από τις παραδοσιακές μαφίες. Η μέθοδος έχει αλλάξει, αλλά οι στόχοι παραμένουν.

Στη δεκαετία του 1960, ως απάντηση στην αποκάλυψη των μυστικών κυβερνητικών δραστηριοτήτων του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, άρχισαν να εμφανίζονται θυγατρικές ομάδες, γνωστές ως Τριμερής Επιτροπή και Μπίλντερμπεργκ, για να παραμείνουν ανώνυμες. Γεωπολιτικά κέντρα λήψης αποφάσεων, τα οποία, ενώ στολίζονται με την αξιοπρέπεια των διεθνών οργανισμών, συνεχίζουν να ενορχηστρώνουν την οικονομική, στρατιωτική και χρηματοπιστωτική κυριαρχία προς όφελος μιας παγκόσμιας ελίτ.

Σήμερα, αυτό το μοτίβο θήρευσης δεν έχει εξαφανιστεί, απλώς έχει εξελιχθεί και τελειοποιηθεί σε πιο διακριτικές, αλλά όχι λιγότερο αποτελεσματικές, μορφές. Το πρόσφατο παράδειγμα της Ουκρανίας, που καταστράφηκε από τον πόλεμο και από δισεκατομμύρια ευρώ στη λεγόμενη ανθρωπιστική βοήθεια, είναι εμβληματικό αυτού του εκσυγχρονισμένου συστήματος μαφίας. Πίσω από υποσχέσεις για ανοικοδόμηση και υποστήριξη, πολυεθνικές εταιρείες όπως η BlackRock, η Lockheed Martin και η McKinsey, σε συνεργασία με θεσμούς όπως η ΕΕ, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, ενορχηστρώνουν ένα μπαλέτο πλουτισμού όπου οι μάζες επωφελούνται μόνο από τα ψίχουλα. Οι χρηματοοικονομικές ροές, μακριά από το να είναι διαφανείς, ακολουθούν αόρατες διαδρομές που ωφελούν εκείνους που κρατούν τα κλειδιά της παγκόσμιας εξουσίας.

Με την πρώτη ματιά, οι δυτικοί θεσμοί φαίνονται διαμετρικά αντίθετοι με τη μαφία, καθώς έχουν δημόσιες εντολές, ελέγχους, κανονισμούς και υποτιθέμενη διαφάνεια. Φαίνεται να είναι εγγυητές της δημοκρατίας, της ειρήνης και της οικονομικής σταθερότητας. Αλλά όταν αναλύουμε την πραγματική λειτουργία ορισμένων μηχανισμών – χρηματοδότηση πολέμων, ανοικοδόμηση μετά τη σύγκρουση, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, διεθνής βοήθεια – προκύπτει ένας παραλληλισμός με τη μαφία, σε 4 ανησυχητικά σημεία:

1. Μαζική αδιαφάνεια των δημόσιων χρηματοοικονομικών ροών: Όπως οι μαφιόζικες οργανώσεις που ξεπλένουν βρώμικο χρήμα κατακερματίζοντάς το, αραιώνοντάς το και περνώντας το μέσα από σκόπιμα δυσανάγνωστα κυκλώματα, ορισμένοι δημόσιοι οργανισμοί σήμερα ενορχηστρώνουν τη διασπορά κολοσσιαίων κεφαλαίων μέσω ενός κουβάρι δανείων, επιχορηγήσεων, έκτακτης βοήθειας και συμβάσεων ανάθεσης. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο με την απώλεια της ιχνηλασιμότητας, την αποδυνάμωση των ευθυνών και την αδυναμία αποτελεσματικού ελέγχου.

Με την εμβληματική περίπτωση της βοήθειας προς την Ουκρανία, από το 2022 έχουν δεσμευτεί περίπου 730 δισεκατομμύρια ευρώ από δυτικά κράτη. Ωστόσο, αρκετοί έλεγχοι και επίσημες δηλώσεις αναγνωρίζουν ότι ορισμένα από αυτά τα κεφάλαια δεν μπορούν να εντοπιστούν, να τεκμηριωθούν ανεπαρκώς ή να βγουν από τα παραδοσιακά κυκλώματα παρακολούθησης. Με άλλα λόγια, γιγαντιαία δημόσια ποσά έχουν εξατμιστεί σε ενδιάμεσες δομές, χωρίς σαφή αλυσίδα ελέγχου, χωρίς αυστηρή λογοδοσία και χωρίς αναγνωρίσιμες κυρώσεις. Ωστόσο, αυτό δεν είναι μια τυχαία μετατόπιση αλλά ένας τρόπος λειτουργίας. Αποδεικνύοντας ότι η διοικητική πολυπλοκότητα δεν χρησιμοποιείται πλέον για τη διαχείριση, αλλά για τη συγκάλυψη. Όχι πλέον για να προστατευτούμε, αλλά για να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα δημοκρατικού ελέγχου.

2. Συγκέντρωση και ιδιωτικοποίηση της εξουσίας λήψης αποφάσεων: Εκεί που η μαφία βασίζεται σε ηγέτες φυλών για να κλειδώσουν εδάφη και βασικούς τομείς, οι δυτικοί θεσμοί έχουν δημιουργήσει ένα πιο αστυνομευμένο αλλά εξίσου αποτελεσματικό σύστημα με τη μαζική ανάθεση δημόσιων αποφάσεων σε μη εκλεγμένους ιδιωτικούς φορείς. Έτσι, οι εταιρείες συμβούλων, οι πολυεθνικές, τα επενδυτικά ταμεία και οι μεγάλοι παρακρατικοί φορείς είναι επιφορτισμένοι με το σχεδιασμό, την εφαρμογή και μερικές φορές την αξιολόγηση των πολιτικών που χρηματοδοτούνται από δημόσιους πόρους. Αυτή η συστηματική εξωτερική ανάθεση δεν διασκορπίζει την εξουσία, τη συγκεντρώνει, απομακρύνοντάς την από τον δημοκρατικό και κοινοβουλευτικό έλεγχο.

Ο μηχανισμός είναι σαφής όπου αυτοί που συμβουλεύουν είναι πολύ συχνά αυτοί που εκτελούν. Και αυτοί που εκτελούν είναι αυτοί που επηρεάζουν τους κανόνες. Έτσι, μόνο όσοι επωφελούνται από το σύστημα συμμετέχουν στην αναπαραγωγή του. Στη συνέχεια, η εξουσία λήψης αποφάσεων μετατοπίζεται από ιδρύματα που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν το γενικό συμφέρον σε ιδιωτικούς φορείς, των οποίων πρωταρχικός στόχος παραμένει η κερδοφορία, η επιρροή και η βιωσιμότητα των συμβάσεών τους. Και εδώ, δεν πρόκειται για μια απλή τεχνοκρατική παρέκκλιση, αλλά για μια οργανωμένη κατάληψη του κράτους, όπου η εκλογική νομιμότητα αντικαθίσταται από αυτοαποκαλούμενη εμπειρογνωμοσύνη και όπου η συγκέντρωση της εξουσίας λειτουργεί χωρίς βία, αλλά με τρομερή αποτελεσματικότητα.

3. Συστημική εξόρυξη πόρων και νομιμοποιημένη θήρευση: Οι μαφίες ευδοκιμούν εκμεταλλευόμενες τα εδάφη που κυριαρχούν όταν αποστραγγίζουν - εκβιάζουν - πληθυσμούς, μονοπωλούν περιουσίες, εξαντλούν πόρους και αφήνουν πίσω τους αιμορραγικές οικονομίες. Το λούστρο είναι διαφορετικό, αλλά η λογική είναι η ίδια όταν ορισμένοι ιδιωτικοί φορείς λειτουργούν υπό το πρόσχημα της θεσμικής νομιμότητας. Έτσι, μπορούμε να δούμε ότι τα επενδυτικά κεφάλαια, οι αγροτικές πολυεθνικές ή οι βιομηχανικοί και ενεργειακοί όμιλοι απορροφούν πλέον σημαντικό μέρος των κρατικών ενισχύσεων και των αγορών που χρηματοδοτούνται από το κράτος. Αποκομίζουν κολοσσιαία κέρδη από αυτό, σε απόλυτη συμφωνία με τα ισχύοντα νομικά πλαίσια, αλλά χτισμένα σε μια ριζική ασυμμετρία εξουσίας, πληροφοριών και οικονομικών περιορισμών.

Ο μηχανισμός είναι ληστρικός με την κοινωνικοποίηση των κινδύνων και την ιδιωτικοποίηση των κερδών. Οι ντόπιοι επωμίζονται το κόστος - αύξηση των τιμών, καταστροφή των οικοσυστημάτων, οικονομική εξάρτηση, επισφαλής εργασία - ενώ τα κέρδη εξάγονται, ενοποιούνται και αναδιανέμονται σε χρηματοπιστωτικά κέντρα μακριά από την εδαφική ευθύνη. Αλλά η φαινομενική νομιμότητα δεν εξουδετερώνει τη βία της διαδικασίας. Απλώς το κάνει αόρατο. Δεν είναι μια οικονομία ανάπτυξης, αλλά μια οικονομία εξόρυξης, όπου η βοήθεια και οι δημόσιες προμήθειες γίνονται μέσα μαζικής μεταφοράς πλούτου εις βάρος των κοινωνιών που ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν.

4. Οργανωμένη ασυλία και θεσμοθετημένη ανευθυνότητα: Οι μαφίες χτίζουν την επιβίωσή τους σε εταιρείες-κέλυφος, υποψηφίους και αδιαφανείς ρυθμίσεις που έχουν σχεδιαστεί για να προστατεύουν τις χρηματοοικονομικές τους ροές και να εξουδετερώνουν κάθε άμεση ποινική ευθύνη. Οι νομικοί θεσμοί, από την άλλη πλευρά, διαθέτουν ένα απείρως ισχυρότερο εργαλείο με ένα εξελιγμένο νομικό πλαίσιο που έχει σχεδιαστεί για να παράγει ανευθυνότητα χωρίς προφανή παρανομία. Έτσι, με κατακερματισμένες κρατικές συμβάσεις, κλειδωμένους διαγωνισμούς, ατελείωτες αλυσίδες υπεργολαβίας και διεθνή δάνεια με ρήτρες εξαίρεσης, κάθε συσκευή προσθέτει ένα επίπεδο προστασίας μεταξύ απόφασης, εκτέλεσης και συνεπειών. Καθώς η πολυπλοκότητα αυξάνεται, η ευθύνη διαλύεται.

Το αποτέλεσμα είναι de facto ατιμωρησία. Οι δικαιούχοι ιδιωτικοί φορείς μπορούν να δεσμεύσουν δημόσιους πόρους, να επιβάλουν καταστροφικούς οικονομικούς ή περιβαλλοντικούς όρους και στη συνέχεια να κρυφτούν πίσω από την τυπική συμμόρφωση των διαδικασιών. Όταν εμφανίζονται δυσλειτουργίες, κατηγορούνται στο «σύστημα» αλλά ποτέ σε αυτούς που επωφελούνται από αυτό. Αυτό δεν είναι ένα κενό στο νόμο, είναι η στρατηγική του χρήση. Ο νόμος δεν χρησιμεύει πλέον για τον περιορισμό της εξουσίας, αλλά για την απομόνωσή της από οποιαδήποτε πραγματική κύρωση. Η ανοσία δεν είναι πλέον λαθραία, είναι συμβατική, ρυθμιστική και απόλυτα υποτιθέμενη.

Έτσι, η σύγκριση μεταξύ της μαφίας και της σύγχρονης διακυβέρνησης δεν είναι μια ηθική μεταφορά, αλλά μια λειτουργική ανάλυση. Και στις δύο περιπτώσεις, η εξουσία βασίζεται στον έλεγχο των χρηματοοικονομικών ροών, στην εθελοντική αδιαφάνεια τους, στη συγκέντρωση των αποφάσεων μεταξύ λίγων βασικών παραγόντων, στη συστηματική εξόρυξη πόρων και στην εξουδετέρωση κάθε πραγματικής ευθύνης. Όπου η μαφία ξεπλένει χρήματα, το σύγχρονο κράτος τα κατακερματίζει. όπου επιβάλλει αρχηγούς φυλών, αναθέτει σε μη εκλεγμένες συμβατικές ελίτ. Όπου λεηλατεί παράνομα, οργανώνει νόμιμη αρπαγή μέσω δημόσιας βοήθειας και αγορών. Όπου προστατεύει τα μέλη της μέσω της Ομερτά, καθιερώνει την ανευθυνότητα μέσω του νόμου.

Η διαφορά δεν είναι της φύσης αλλά της μορφής, γιατί όπου η μαφία ασκεί άμεση και ορατή βία, η σύγχρονη διακυβέρνηση ασκεί διάχυτη, δομική και νομικά καλυμμένη βία. Το ένα συντηρείται από τον φόβο, το άλλο από την αφήγηση της αναγκαιότητας και της πολυπλοκότητας. Η μαφία λειτουργεί ενάντια στο σύστημα. Η σύγχρονη διακυβέρνηση, από την άλλη πλευρά, έχει γίνει το σύστημα, με κοινωνικές, οικονομικές και ανθρώπινες επιπτώσεις ασύγκριτα μεγαλύτερου μεγέθους.

Η διαφορά με μια παραδοσιακή μαφία; Είναι απλά η νομιμοποίηση αυτών των πρακτικών! Είναι πλέον «θεσμοί» και όχι πλέον γκάνγκστερ. Δεν είναι πλέον εκβιασμός και εκβιασμός, αλλά βιώσιμη ανάπτυξη και διεθνής αλληλεγγύη. Πάνω απ' όλα, είναι δισεκατομμύρια που καταπίνονται σε ψεύτικα έργα, χρέη που επιβάλλονται σε ολόκληρες γενιές, λαοί που συνθλίβονται κάτω από συνθήκες που επιβάλλονται σε κλιματιζόμενες αίθουσες συνεδριάσεων. Η χειραγώγηση είναι λεπτή αλλά η εκμετάλλευση είναι μεθοδική. Δεν σε κλέβουν πια με οπλισμένα χέρια, αλλά με αριθμούς, χαρτιά και υποσχέσεις που δεν τηρούνται ποτέ. Η πραγματική βία είναι αόρατη, κρύβεται σε γραμμές κώδικα και γεωπολιτικές στρατηγικές και είσαι πολύ απασχολημένος με την επιβίωση για να καταλάβεις ότι αδειάζεις, σιγά-σιγά, από όλα όσα είσαι.

Τώρα, φανταστείτε όχι μια πόλη, ένα κράτος ή ακόμα και μια ήπειρο, αλλά ολόκληρο τον κόσμο κάτω από τον αντίχειρα ενός συστήματος που λειτουργεί σύμφωνα με τους κώδικες των χειρότερων οργανώσεων της μαφίας. Οι θεσμοί της - η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο ΟΗΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο ΠΟΥ - δεν είναι έλεγχοι και ισορροπίες, αλλά οθόνες νομιμότητας με τις επίσημες εντολές τους, τους κολοσσιαίους προϋπολογισμούς τους και πάνω απ' όλα τη διεθνή αναγνώρισή τους. Πίσω από αυτή την πρόσοψη, ο μηχανισμός είναι απολύτως ευανάγνωστος με την ακραία συγκέντρωση εξουσίας, τη μαζική εξόρυξη πόρων, τον έμμεσο έλεγχο των εδαφών και τη συστηματική αδιαφάνεια των χρηματοοικονομικών ροών. Ο εξαναγκασμός δεν έρχεται πλέον μέσω όπλων, αλλά μέσω κανονισμών, δανείων υπό όρους, οικονομικής εξάρτησης και διοικητικής πολυπλοκότητας. Οι σύγχρονοι βαρόνοι κλέφτες, εγκατεστημένοι στην καρδιά της εξουσίας λήψης αποφάσεων, μονοπωλούν τον πλούτο και την κυριαρχία κάτω από το αποστειρωμένο λεξιλόγιο της «ανάπτυξης» και της «βοήθειας». Είναι μια παγκόσμια κομπίνα, νομικά καθαρή και πολιτικά αφηγημένη, όπου κάθε κέρδος πληρώνεται από την εξαθλίωση του λαού και όπου κάθε καταστροφική απόφαση κρύβεται κάτω από το πρόσχημα της ανθρωπιστικής δράσης.

Καλώς ήρθατε στον κόσμο της λεγόμενης «Νέας Παγκόσμιας Τάξης»: ένα σύστημα όπου η μαφία δεν λειτουργεί πλέον στη σκιά, αλλά με ακάλυπτο το πρόσωπό της. Παρουσιαζόμενες ως εγγυητές της ειρήνης, του δικαίου και της προόδου, αυτές οι δομές, που δημιουργήθηκαν από αυτούς τους σύγχρονους βαρόνους ληστές, στην πραγματικότητα λειτουργούν ως όργανα εξουσίας στην υπηρεσία μιας μικρής κάστας, η οποία διαμορφώνει κανόνες, κανόνες και παγκόσμιες προτεραιότητες σύμφωνα με τα δικά της συμφέροντα. Αυτό το σύστημα δεν θα καταρρεύσει από ξαφνική αποκάλυψη ή από μεμονωμένο σκάνδαλο, γιατί δεν βασίζεται πλέον στη μυστικότητα αλλά στη συνήθεια, την τοκογλυφία και την παραίτηση. Η νομιμοποιημένη μαφία της Νέας Τάξης Πραγμάτων δεν κυβερνά από τον άμεσο φόβο, αλλά από την εξάντληση των συνειδήσεων, από την κανονικοποίηση του απαράδεκτου και από την αργή αναισθησία των λαών. Ευημερεί όσο η πολυπλοκότητα αντικαθιστά την αλήθεια, όσο η νομιμότητα αντικαθιστά τη δικαιοσύνη και όσο συγχέουμε τη διαχείριση του κόσμου με τη θήρευση των ζωντανών.

Επομένως, το ερώτημα δεν είναι πλέον αν αυτό το σύστημα υπάρχει, αλλά πόσο καιρό μπορεί να συνεχιστεί χωρίς να κατονομαστεί, να κατανοηθεί και να αμφισβητηθεί άμεσα. Γιατί κάθε κυριαρχία που ισχυρίζεται ότι είναι αιώνια καταλήγει να αποκαλύπτει την ευθραυστότητα μιας δύναμης τόσο ολοκληρωτικής που δεν ανέχεται πλέον το φως. Και όταν οι άνθρωποι σταματήσουν να πιστεύουν στην ιστορία, όταν οι λέξεις ραγίσουν και το βερνίκι ραγίσει, τότε αυτό που παρουσιάστηκε ως παγκόσμια τάξη εμφανίζεται τελικά για αυτό που είναι! Όχι ένα ιστορικό μοιραίο, αλλά ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα, βίαιο, αναστρέψιμο και καταδικασμένο, αργά ή γρήγορα, να καταρρεύσει κάτω από το ίδιο το βάρος της δικής του αρπαγής.

Φιλ ΜΠΡΟΚ. https://jevousauraisprevenu.blogspot.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η WOKE καταπολεμά δια ροπάλου παραδοσιακές ιστορικές αφηγήσεις.


 Andreas Reos

Όσο κι αν προσπαθεί αυτή η εικόνα να νοηματοδοτήσει το ακριβώς αντίθετο (δηλαδή να περάσει ένα αντιρατσιστικό μήνυμα)
είναι ουσιαστικά η επιτομή του ρατσισμού.
Είναι ρατσιστική ενάντια, σε αυτό που η WOKE θεωρεί κακέκτυπο στερεότυπο υπόδειγμα, δηλαδή αυτό του "λευκού, άνδρα, χριστιανού".
Η (ομολογουμένως) όμορφη μαύρη είναι η "ωραία Ελένη" από τη νέα ταινία της Τροίας του Κρίστοφερ Νόλαν.
Φυσικά δεν είναι η παραποίηση της ιστορικής αλήθειας (μόνο), αυτό που προκαλεί αντίδραση, αλλά κάτι πιο βαθύ,
δηλαδή η αναθεώρηση της αλήθειας, όχι απλώς μια νέα υποκειμενική ερμηνεία της πραγματικότητας (κάτι που πάντα είναι θεμιτό σε οποιαδήποτε ιστορική αναφορά), αλλά η εισαγωγή μιας νέας "αντικειμενικής" πραγματικότητας.
Τίποτε δεν είναι αντικειμενικά αληθές. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Όλα μπορούν αναθεωρηθούν και να προσαρμοστούν στο ηγεμονεύον ιδεολογικό αφήγημα. Δεν προσαρμόζεται αυτό στην πραγματικότητα, αλλά αντίστροφα, η πραγματικότητα σε αυτό.
"Εμείς μπορούμε να ορίζουμε πια τι είναι αλήθεια και τι ψέμα".
Εφόσον όμως δεν υπάρχει πια αλήθεια και ψέμα, τo επόμενο βήμα, θα είναι μοιραία, ότι δεν υπάρχει δίκιο κι άδικο.
Η WOKE καταπολεμά δια ροπάλου παραδοσιακές ιστορικές αφηγήσεις. Αυτές συνιστούν ανάχωμα στη διάδωση της ατζέντας της. Θεωρεί ότι η ιστορία δεν είναι "αποκλειστική". Δεν εισάγει νέες ιστορικές ερμηνείες, αλλά νέα ιστορικά γεγονότα.
Αυτό το νέα εργαλείο συσκότισης είναι στοιχειώδους σημασίας για την επικράτηση της ιδεολογίας της.
Διότι η "αποκλειστική" ανάγνωση της ιστορίας ενσωματώνει
μοιραία ιστορικούς κοινωνικούς ρόλους και παραδοσιακές αξίες, που με τη σειρά τους αναπαράγουν τα στερεότυπα της πατριαρχίας, της υπερηφάνειας του έθνους, του ηρωισμού και τέλος της ανωτερότητας της φυλής.
Άρα η "αποκλειστικότητα" της ιστορίας μ.α., δε δύναται να συνυπάρξει με την πολυπολιτισμικότητα, καθώς και την αναγνώριση και ισότητα "μειονοτήτων".
Η WOKE εστιάζει το κέντρο βάρους της ιδεολογίας της στις ταυτότητες ομάδων και "μειονοτήτων, με βάση κυρίως φυλετικά, έμφυλα και σεξουαλικά κριτήρια.
Θεωρεί δε (με ένα άλμα λογικής), ότι η "μειονότητα" έχει μεγαλύτερη ηθική βαρύτητα από την πλειονότητα, διότι αδικείται από τη δεύτερη. Αυτή η "αδικία" διεκδικεί αντιστροφή του δημοκρατικού αξιώματος της αρχής της πλειοψηφίας. Δηλαδή, η εφαρμογή της αρχής της πλειοψηφίας θεωρείται ανήθικη!
Δηλαδή το βασικό τους αξίωμα είναι ότι, "εφόσον η πλειοψηφία είναι άδικη, είναι και αντιδημοκρατική."
Έτσι ο κίνδυνος για τη Δημοκρατία είναι προφανής, αλλά και υφέρπων.
Ο πολίτης χάνει την ηθική του αυτονομία και ηθική του ελευθερία, υποτάσσει δηλαδή τη συνείδησή του στην κοινωνική πίεση των ομάδων και "μειονοτήτων, η ηθική κρίση της κοινωνίας μεταβιβάζεται στα ηθικά standards των ομάδων και κοινωνικών συντεχνιών και υποχρεούται να προσαρμοστεί και να υποταχθεί σε αυτά.
Όλες οι συλλογικές δράσεις, η λήψη αποφάσεων, η κοινωνική ευθύνη, η δημοκρατική συμμετοχή, το κοινό συμφέρον, οφείλουν να αναθεωρήσουν το σημείο αναφοράς και να το μεταβιβάσουν από την κοινωνία στη "μειονότητα".
"Θα σκέφτεσαι και θα λειτουργείς όπως η μειονότητα και θα εκπροσωπείς τη μειονότητα για το συμφέρον της μειονότητας."
Η έννοια της κοινωνίας λοιπόν, μεταστρέφεται από άθροισμα πολιτών, σε άθροισμα μειονοτήτων. Ο πολίτης δεν έχει δημοκρατική υπόσταση, αν δεν έχει μειονοτική αντίληψη.
Η κοινωνία συνεπώς, καθίσταται ανάξιο σημείο αναφοράς οργάνωσης της Δημοκρατίας, εφόσον δε νοηματοδοτεί την ύπαρξή της μέσα από την υποταγή στις κοινωνικές συντεχνίες, δε φιλτράρει τις προτεραιότητές της μέσα από τις απαιτήσεις των ομάδων και τέλος, δεν αφομοιώνει το αφήγημα των μειονοτήτων.
Σύμφωνα με τη WOKE λοιπόν, η ιστορική "αποκλειστικότητα" παράγει ταυτότητες αλλότριες και εχθρικές σε αυτές που προωθεί η ίδια.
Η εθνική ταυτότητα, δηλαδή, (παράγωγα της οποίας είναι η πατριαρχία, η "ανωτερότητα" της λευκής φυλής, της φαλλοκρατίας κοκ),
εδράζεται μ.α. στην αντίληψη μιας κοινής ιστορίας.
Δηλαδή, στη συνειδητότητα της ιστορικής συνέχειας,
στην κοινή ιστορική μνήμη,
στη συλλογική ιστορική υπαρξιακή νοηματοδότηση,
στον "θρύλο", με την έννοια όμως της συμβολικής ερμηνείας της αλήθειας, ως παράγοντας συνοχής και έμπνευσης για συνοχή ενός Λαού.
Αναγκαστικά λοιπόν, αυτή η "εθνική ταυτότητα", οφείλει να αναθεωρηθεί, να υπονομευθεί και τέλος να αντικατασταθεί, ως κοινωνικά εχθρική, απέναντι στις ταυτότητες των "μειονοτήτων" (έμφυλη, σεξουαλική, φυλετική κοκ).
Συνεπώς η αφετηρία της είναι και άκρως συγκρουσιακή, επενδύει στην κοινωνική πόλωση ή οδηγεί στην κοινωνική πόλωση (πράγμα που βλέπει και ως ευκαιριακό υποπαράγωγο της διάσπασης και διαβολής του έθνους), αλλά δε δύναται να είναι συγκρουσιακή, αν δεν είναι ταυτόχρονα, τόσο αντιφατική, όσο και αντιδημοκρατική.
Το τέχνασμα είναι ότι καταστρατηγεί τη Δημοκρατία, όχι αμφισβητώντας τη σημασία της Δημοκρατίας, αλλά αντίθετα, αναθεωρώντας τον ίδιο τον ορισμό και τις αρχές της, προπαγανδίζοντας τη μετεξέλιξή της στη μεταμοντέρνα μετακοινωνία.
Το τέλος θα είναι κοινωνίες χωρίς κοινωνική συνοχή, χωρίς κοινά και συλλογικά σημεία αναφοράς, χωρίς ψυχικά και συνεκτικά εφόδια ενάντια σε κρίσεις και κινδύνους. Κοινωνίες ζόμπυ, ουδέτερα "τίποτε", χωρίς συλλογική και κοινή αναφορά.
όμως, χωρίς ψυχικά εφόδια δεν μπορούν οι άνθρωποι, αλλά και χωρίς συνεκτικά εφόδια δεν μπορούν οι κοινωνίες, να αντιμετωπίσουν κρίσεις. Καταρρέουν.
Και αυτός είναι και ο σκοπός στον δικαιωματισμό χωρίς ευθύνες, που οδηγεί στην παγκοσμιοποίηση χωρίς σύνορα.
Η προϋπόθεση δηλαδή, για να αντικατασταθούν τα κράτη από εταιρίες.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η γέφυρα στο κέντρο του Πενταγώνου

 


ESTICA NEWS 

Ο αρχιτέκτονας της αμυντικής στρατηγικής των ΗΠΑ

Ο άνθρωπος που καθορίζει την αμυντική στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών σας έχει ήδη πει ακριβώς πώς σκέφτεται. Δημοσίευσε το βιβλίο του χρόνια πριν αναλάβει τα καθήκοντά του. Παραδόξως, πολύ λίγοι αναλυτές το έχουν διαβάσει πραγματικά.

Ο Έλμπριτζ Κόλμπι, ή «Γέφυρα» για όσους τον γνωρίζουν, κατέχει τώρα τη θέση του Υφυπουργού Άμυνας για την Πολιτική, του υψηλόβαθμου αξιωματούχου που είναι υπεύθυνος για τον συντονισμό της αμυντικής στρατηγικής των ΗΠΑ.

Ο καπετάνιος John Konrad, αφού πέρασε μια εβδομάδα μέσα στο Πεντάγωνο, το έθεσε ωμά στην αναφορά πεδίου των 13.000 λέξεων για το gCaptain: «εκτός από τον Hegseth, το πιο ισχυρό βαρυτικό σώμα στο κτίριο είναι ο Elbridge Colby». Πρόσθεσε ότι «η μεγάλη στρατηγική του Κόλμπι παραμένει ακριβώς αυτή που δημοσίευσε στα βιβλία και τις συνεντεύξεις του πολύ πριν αναλάβει τα καθήκοντά του. Το εφαρμόζει τώρα».

Οι περισσότεροι αξιωματούχοι δεν σας λένε πώς σκέφτονται μέχρι να είναι ήδη στην εξουσία, αν το κάνουν ποτέ. Ο Κόλμπι έκανε το αντίθετο. Πέρασε χρόνια εκθέτοντας δημόσια το εννοιολογικό του πλαίσιο. Το βιβλίο του 2021, The Strategy of Denial: American Defense in an Age of Great Power Conflict, διαβάζεται λιγότερο σαν ακαδημαϊκή άσκηση και περισσότερο σαν το εγχειρίδιο με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες προσεγγίζουν επί του παρόντος την αμυντική τους στρατηγική.

Για όποιον κάνει σοβαρή μακροοικονομική ή γεωπολιτική ανάλυση, αυτό δημιουργεί μια ασυνήθιστη ευκαιρία. Οι προϋποθέσεις είναι ορατές. Η λογική μπορεί να εντοπιστεί. Το εννοιολογικό πλαίσιο βρίσκεται ακριβώς στη σελίδα. Και όμως, οι περισσότεροι αναλυτές που συναντώ δεν το έχουν διαβάσει και, κατά συνέπεια, παρερμηνεύουν τις στρατηγικές κινήσεις της Αμερικής, καταλήγοντας σε θεμελιωδώς λανθασμένα συμπεράσματα.

Ο Συστημικός Στοχαστής

Αυτό που ξεχωρίζει τον Colby από τους περισσότερους στρατηγικούς στοχαστές είναι η αναγνώριση ότι η στρατηγική λειτουργεί ως ένα πολύπλοκο προσαρμοστικό σύστημα. Δεν ρωτά «τι πρέπει να κάνουμε για την Ταϊβάν;» μεμονωμένα. Ρωτά «ποια είναι η βέλτιστη στρατηγική της Κίνας και πώς την κάνουμε να αποτύχει;». Σκεφτείτε με όρους εφέ δεύτερης και τρίτης τάξης, κατανοήστε πώς οι δράσεις σε ένα θέατρο επηρεάζουν τις ικανότητες σε ένα άλλο και δημιουργήστε ένα πλαίσιο στο οποίο τα έργα συνδέονται πραγματικά μεταξύ τους.

Ο Κόνραντ, ο οποίος γνωρίζει τον Κόλμπι εδώ και χρόνια, το έθεσε πολύ καλά: «Σκέφτεται σε σπείρες, όχι σε γραμμές. Κάθε πρόβλημα έχει τη θέση του κάπου στον τεράστιο κύβο του Ρούμπικ σε στυλ MC Escher μέσα στο μυαλό του. Και οι γραμμικοί στοχαστές δεν μπορούν να τον ακολουθήσουν μέσα από αυτές τις πτυχές, οπότε υποθέτω ότι είναι αντίθετος σε αυτό που, στην πραγματικότητα, απλώς αρνείται να υπεραπλουστεύσει».

Αυτό ξεχωρίζει γιατί είναι σπάνιο. Πολλά από αυτά που περνούν για στρατηγική ανάλυση είναι τεμπέλικη σκέψη, ντυμένη με σίγουρη γλώσσα. Οι άνθρωποι κάνουν μηχανικούς συσχετισμούς με ιστορικές αναλογίες χωρίς να κατανοούν την πραγματική δυναμική από κάτω, έτσι εφαρμόζουν λάθος τα μαθήματα. Καταφεύγουν σε βολικά κλισέ που ακούγονται έξυπνα αλλά καταρρέουν μετά από προσεκτική ανάλυση. Σκέφτονται γραμμικά, όταν το σύστημα που αναλύουν είναι οτιδήποτε, μόνο γραμμικό.

Ο Κόλμπι είναι διαφορετικός. Τα επιχειρήματά του είναι αυστηρά. Ορίζει τους όρους του, δηλώνει τις υποθέσεις του, περπατά στη λογική βήμα προς βήμα και σας δείχνει ακριβώς από πού προέρχονται τα συμπεράσματα. Μπορείς να διαφωνήσεις με τις υποθέσεις του, αλλά δεν μπορείς να πεις ότι δεν τις σκέφτηκε μέχρι το τέλος. Διαβάζοντας τη Στρατηγική της Άρνησης ήταν σαν να βλέπεις κάποιον να κατασκευάζει ένα αυτοκίνητο όπου κάθε τροχός ταιριάζει τέλεια μεταξύ τους.

Για όποιον εργάζεται στον μακροοικονομικό ή γεωπολιτικό τομέα, αυτό το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί.

Η στρατηγική της άρνησης

Η κεντρική δήλωση του Κόλμπι είναι ότι η στρατηγική των ΗΠΑ στον 21ο αιώνα θα πρέπει να στοχεύει να αποτρέψει την Κίνα από το να αποκτήσει ηγεμονία στην Ασία. Το υπόλοιπο εννοιολογικό του πλαίσιο προκύπτει από αυτό το σημείο.

Η Ασία αντιπροσωπεύει ήδη σχεδόν το ήμισυ του παγκόσμιου ΑΕΠ υπολογιζόμενο σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης, και το μερίδιο αυτό είναι πιθανό να αυξηθεί. Μια Κίνα που κυριαρχούσε στην περιοχή θα έλεγχε το πιο σημαντικό μέρος της παγκόσμιας οικονομίας, θα στεκόταν στην κορυφή των κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού και θα ήταν σε θέση να προβάλει ισχύ με τρόπους που θα απειλούσαν άμεσα την ευημερία και την ασφάλεια της Αμερικής.

Κατά την άποψη του Κόλμπι, ο καλύτερος δρόμος της Κίνας προς την περιφερειακή ηγεμονία είναι μια «συγκεντρωμένη και διαδοχική στρατηγική». Το Πεκίνο θα απομόνωνε και θα εξάλειφε τα μέλη ενός συνασπισμού ένα προς ένα, ξεκινώντας από την Ταϊβάν, μετά τις Φιλιππίνες και μετά άλλα, δημιουργώντας μια σειρά από τετελεσμένα που, μαζί, θα οδηγούσαν στην κυριαρχία.

Η απάντηση, με τους όρους του, είναι μια «άμυνα άρνησης». Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να ηγηθούν ενός αντιηγεμονικού συνασπισμού ικανού να αρνηθεί στην Κίνα την ευκαιρία να επιτύχει τους στόχους της με τη βία. Η Ταϊβάν είναι το βασικό κομμάτι. Εάν η Κίνα μπορέσει να κατακτήσει την Ταϊβάν, ο συνασπισμός διασπάται και η διαδοχική στρατηγική πετυχαίνει. Εάν η Ταϊβάν αντισταθεί, η στρατηγική αποτυγχάνει.

Αυτή η λογική θέτει τις προτεραιότητές της. Εξηγεί γιατί ο επιμερισμός του βάρους με τους συμμάχους είναι απαραίτητος, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να το κάνουν μόνες τους. Υποστηρίζει επίσης την ιδέα του για «διαφοροποιημένη αξιοπιστία», την άποψη ότι η Αμερική πρέπει να δώσει προτεραιότητα στις δεσμεύσεις στην Ασία εάν θέλει να είναι αξιόπιστες. Και βοηθά στην κατανόηση αποφάσεων που διαφορετικά θα μπορούσαν να φαίνονται ασυνεπείς.

Στην εργασία μου για την κρίση της Βενεζουέλας και τα αυτόνομα υποβρύχια οχήματα, αυτό το πλαίσιο έχει αποδειχθεί χρήσιμος οδηγός. Παρατήρησα ότι ο Κόλμπι, αν είχε ελεύθερο χέρι, θα ανέπτυσσε κάθε αεροπλανοφόρο που έχουμε στον Δυτικό Ειρηνικό. Επομένως, όταν εγκρίναμε την ανακατεύθυνση ορισμένων κορυφαίων ναυτικών δυνατοτήτων στην Καραϊβική, δεν το ερμηνεύσαμε ως τυχαία υπέρβαση ή επιδεικτική πολιτική χειρονομία. Εάν ένας σχεδιαστής με τέτοιο όραμα είναι πρόθυμος να εκτρέψει τις δυνατότητες από την Ασία, τότε η αξιολόγηση της απειλής πρέπει να ήταν αρκετά σοβαρή ώστε να παρακάμψει το θεμελιώδες στρατηγικό του ένστικτο να δώσει προτεραιότητα, πάνω απ' όλα, στην κινεζική απειλή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ερμηνεύσαμε τη συσσώρευση δυνάμεων γύρω από τη Βενεζουέλα ως πραγματικό πρόβλημα θαλάσσιας άρνησης και προβλέψαμε σωστά, μήνες πριν, ότι η κυβέρνηση δεν θα σταματούσε μέχρι την αλλαγή καθεστώτος.

Από τη θεωρία στην εκτέλεση

Αν θέλετε να δείτε το πλαίσιο του Κόλμπι να μεταφράζεται σε συγκεκριμένες πολιτικές, διαβάστε τη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, που δημοσιεύτηκε στα τέλη του 2025. Το αποτύπωμά του είναι παντού στο έγγραφο.

Το κείμενο ξεκινά με μια κριτική που θα μπορούσε να είχε ληφθεί απευθείας από το βιβλίο του. Αναφέρει ότι οι αμερικανικές στρατηγικές μετά τον Ψυχρό Πόλεμο «ήταν λίστες επιθυμιών ή επιθυμητές τελικές καταστάσεις» που «δεν καθόριζαν με σαφήνεια τι θέλουμε» και «συχνά δεν εκτιμούσαν σωστά τι θα έπρεπε να θέλουμε». Μια στρατηγική, επιμένει η NSS, «πρέπει να αξιολογεί, να ταξινομεί και να ιεραρχεί. Δεν μπορεί κάθε χώρα, περιοχή, πρόβλημα ή αιτία - ανεξάρτητα από το πόσο άξια - να βρίσκεται στο επίκεντρο της αμερικανικής στρατηγικής».

Αυτή είναι η φωνή του Κόλμπι. Στρατηγική σημαίνει επώδυνες επιλογές και το να προσπαθείς να κάνεις τα πάντα σημαίνει να μην κάνεις τίποτα σωστά.

Οι περιφερειακές προτεραιότητες αντιστοιχούν ακριβώς σε αυτές του βιβλίου του. Όσον αφορά την Ασία, η NSS αναφέρει ότι «Ο Ινδο-Ειρηνικός είναι ήδη η πηγή σχεδόν του μισού του παγκόσμιου ΑΕΠ που υπολογίζεται σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης και του ενός τρίτου του ονομαστικού ΑΕΠ. Αυτό το μερίδιο σίγουρα θα αυξηθεί καθ' όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα». Όσον αφορά την Ταϊβάν, το έγγραφο σημειώνει ότι «δεδομένου ότι το ένα τρίτο της παγκόσμιας ναυτιλίας διέρχεται από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας ετησίως, αυτό έχει σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία των ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, η αποτροπή μιας σύγκρουσης γύρω από την Ταϊβάν, ιδανικά με τη διατήρηση της στρατιωτικής υπεροχής, αποτελεί προτεραιότητα».

Η λογική της κατανομής των βαρών είναι επίσης παρούσα. Η NSS καλεί τους συμμάχους να ξοδέψουν περισσότερα και να αναλάβουν την πρωταρχική ευθύνη για τις δικές τους περιοχές, απελευθερώνοντας αμερικανικούς πόρους για να επικεντρωθούν εκεί που έχουν μεγαλύτερη σημασία. Όσον αφορά την Ευρώπη, το έγγραφο σημειώνει ότι «οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι απολαμβάνουν σημαντικό πλεονέκτημα σκληρής ισχύος έναντι της Ρωσίας σχεδόν με όλα τα κριτήρια εκτός από τα πυρηνικά όπλα». Το συμπέρασμα είναι ότι οι Ευρωπαίοι μπορούν να διαχειριστούν τη γειτονιά τους.

Ακόμη και η εστίαση στο δυτικό ημισφαίριο ταιριάζει στο πλαίσιο του. Η διασφάλιση της εγχώριας βάσης δεν είναι απόσυρση από την Ασία. Αποτελεί προϋπόθεση για τη διατήρηση της προβολής ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό. Δεν μπορείτε να διεξάγετε πόλεμο στον Δυτικό Ειρηνικό εάν εχθρικοί παράγοντες ελέγχουν τις νότιες προσεγγίσεις σας.

Έγραψε το εγχειρίδιο. Τώρα το εφαρμόζει.

Ενάντια στην αφήγηση των σφαιρών επιρροής

Υπάρχει μια θεωρία ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συνάψει σιωπηρή συμφωνία με τη Ρωσία και την Κίνα για να χωρίσουν τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής. Η Αμερική λαμβάνει το δυτικό ημισφαίριο, η Ρωσία λαμβάνει την Ευρώπη, η Κίνα λαμβάνει την Ασία. Καθαρίστε τις γραμμές σε έναν χάρτη.

Αυτή η προσέγγιση κάνει μηχανικούς συσχετισμούς με τη Γιάλτα ή τη Συναυλία της Ευρώπης χωρίς να δεσμεύεται για τη στρατηγική που στην πραγματικότητα εφαρμόζεται. Αυτή η θεωρία είναι δύσκολο να συμβιβαστεί με το βιβλίο του Κόλμπι.

Ολόκληρο το πλαίσιό του βασίζεται στην προϋπόθεση ότι η αποτροπή της κινεζικής περιφερειακής ηγεμονίας στην Ασία είναι το βασικό, αδιαπραγμάτευτο συμφέρον της στρατηγικής των ΗΠΑ. Η παραχώρηση της Ασίας στην Κίνα δεν σημαίνει ότι μοιραζόμαστε το βάρος. Είναι στρατηγική αυτοκτονία. Δεν παραδίδετε την πιο σημαντική οικονομική περιοχή στον πλανήτη στον κύριο ανταγωνιστή σας.

Η σύγχυση προέρχεται από τη σύγχυση της ιεράρχησης προτεραιοτήτων με την εγκατάλειψη. Όταν ο Κόλμπι υποστηρίζει ότι η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει την πρωταρχική ευθύνη για την άμυνά της, δεν λέει ότι «η Ρωσία παίρνει την Ευρώπη». Λέει ότι οι Ευρωπαίοι έχουν τους πόρους για να διαχειριστούν τη δική τους ήπειρο, έτσι ώστε οι αμερικανικοί πόροι να συγκεντρώνονται εκεί που πραγματικά χρειάζονται για να διατηρηθεί η ισορροπία δυνάμεων.

Η εστίαση στο δυτικό ημισφαίριο δεν σημαίνει ούτε την υποχώρηση της Αμερικής στη γωνία της. Πρόκειται για τη διασφάλιση της βάσης των επιχειρήσεων. Δεν μπορείτε να προβάλλετε ισχύ στον Ινδο-Ειρηνικό εάν εχθρικοί παράγοντες ελέγχουν τις οδούς μεταφοράς στον Κόλπο του Μεξικού, την πρόσβαση σε κανάλια ή κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού στο δικό σας ημισφαίριο. Η επαναβεβαίωση του Δόγματος Μονρόε καθιστά δυνατή την ασιατική στρατηγική. Δεν το αντικαθιστά.

Όσον αφορά την Ταϊβάν, το NSS δηλώνει ρητά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «δεν υποστηρίζουν καμία μονομερή αλλαγή στο status quo στα στενά της Ταϊβάν». Αυτό δεν είναι μια χειρονομία παράδοσης της Ασίας, αλλά η χάραξη μιας σταθερής γραμμής στον πιο κρίσιμο στρατηγικό κόμβο.

Η αφήγηση των σφαιρών επιρροής είναι δημοφιλής επειδή είναι απλή: τρεις μεγάλες δυνάμεις, τρεις περιοχές, σαφή σύνορα. Το πλαίσιο του Colby δείχνει γιατί η στρατηγική δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Έγραψε εκατοντάδες σελίδες εξηγώντας πώς μπορεί να αποτραπεί η κινεζική ηγεμονία στην Ασία. Η ιδέα ότι τότε θα συμφωνούσε ήσυχα να παραδώσει την περιοχή στο Πεκίνο δεν αντέχει σε αντιπαράθεση με το κείμενο.

Συμπέρασμα

Ο Έλμπριτζ Κόλμπι είναι ένας από τους στρατηγικούς στοχαστές με τη μεγαλύτερη επιρροή στην κυβέρνηση των ΗΠΑ αυτή τη στιγμή και παρουσίασε δημόσια το όραμά του πριν αναλάβει επίσημη θέση. Αυτός ο συνδυασμός είναι σπάνιος.

Για όποιον κάνει μακροοικονομική ή γεωπολιτική ανάλυση, το να αγνοεί τη δουλειά του είναι λάθος. Η Στρατηγική της Άρνησης δεν διαβάζεται εύκολα, αλλά αντιπροσωπεύει ένα κεντρικό πλαίσιο που διαμορφώνει την αμυντική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν θέλετε να καταλάβετε γιατί η κυβέρνηση κάνει τις κινήσεις που κάνει, από εδώ πρέπει να ξεκινήσετε.

Το βιβλίο δεν θα σας δώσει συστάσεις συναλλαγών ή σύμβολα μετοχών. Αντίθετα, σας δίνει κάτι πιο πολύτιμο: έναν χάρτη για το πώς σκέφτονται οι στρατηγοί. Όταν κατανοήσετε το πλαίσιο, τα σήματα γίνονται ευανάγνωστα. Όταν δεν το κάνετε, καταλήγετε να σχεδιάζετε γραμμές σε έναν χάρτη και να τις μπερδεύετε με τη στρατηγική.

https://medium.com/@mcnai002/the-bridge-at-the-center-of-the-pentagon-d104b4cf3248


**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Αγγλία: Οι «θεωρίες συνομωσίας» γίνονται πραγματικότητα – Ζώνες των 15 λεπτών με εσωτερικά «διαβατήρια» μετακίνησης στην Οξφόρδη

 



100 μέρες ελεύθερης κυκλοφορίας και μετά πρόστιμα - Το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης μετατρέπεται σε «συνάλλαγμα» συμμόρφωσης

Συντάκτης: 

Για άλλη μια φορά οι υποτιθέμενες «θεωρίες συνομωσίας» λαμβάνουν σάρκα και οστά με κάθε θεσμική επισημότητα, με μια είδηση που μας έρχεται από το Ηνωμένο Βασίλειο, ένα κράτος που βρίσκεται στην «αιχμή» της Νέας Τάξης και μας απασχολεί συχνά για τις δυστοπικές πολιτικές που προωθούνται εκεί.

Το θέμα αφορά τις πόλεις – φυλακές που σχεδιάζονται εδώ και χρόνια στο ζοφερό χαρτοφυλάκιο του WEF. Οι κυβερνητικές προθέσεις Στάρμερ για εφαρμογή μαζικών περιορισμών στη μετακίνηση δεν μεταφέρθηκαν από κάποια… «ψεκασμένη» και άγνωστη εφημερίδα, αλλά από την ίδια την Telegraph, σε ρεπορτάζ με τίτλο: «Οι Εργατικοί ανοίγουν παράθυρο για Σταλινικού τύπου πόλεις των 15 λεπτών».

Η συγκεκριμένη είδηση έχει πυροδοτήσει σφοδρές αντιδράσεις στο ΗΒ και αφορά την απόφαση της κυβέρνησης Στάρμερ να εισαγάγει ζώνες ειδικής μετακίνησης και περιορισμών, με αρχή το κέντρο της Οξφόρδης. Ένα ήδη καταρτισμένο σχέδιο, προβλέπει παραχώρηση αρμοδιοτήτων στα δημοτικά συμβούλια ώστε να χρησιμοποιούν βάσεις δεδομένων (από «έξυπνες» κάμερες κυκλοφορίας, τροχαία κ.λπ), ώστε να επιβάλλονται πρόστιμα σε οδηγούς που θα παραβιάζουν τα λεγόμενα «φίλτρα κυκλοφορίας».

Πρόκειται για καθορισμένες ζώνες όπου θα περιορίζεται το δικαίωμα της οδήγησης εντός τους. Η πόλη της Οξφόρδης πρόκειται να καταμεριστεί σε έξι γειτονιές των 15 λεπτών, όπου η κάθε γειτονιά θα έχει προσβάσιμες όλες τις απαραίτητες υπηρεσίες που χρειάζεται ένας κάτοικος, εντός μιας ακτίνας που δεν θα ξεπερνά τα δεκαπέντε λεπτά περπατήματος.

Για όσους θα επιθυμούν να διασχίσουν αυτές τις έξι ειδικές ζώνες θα χρειάζεται «άδεια κατοίκου» (το λεγόμενο «Residence Permit») που θα τους εξασφαλίζει μια «πίστωση» 100 ημερών τον χρόνο (!) για να μπορούν να… ξοδεύουν κάθε ξεχωριστή μέρα που εισέρχονται στο τεχνοφασιστικό «άβατο». Κατατέμνοντας τις συνταγματικές ελευθερίες των Βρετανών σαν κλιμακωτό πακέτο συνδρομητικής τηλεόρασης, για τους κατοίκους της περιφέρειας της Οξφόρδης θα υπάρχει μια μίνι άδεια… 25 ημερών για να περνά κάποιος από τις έξι ζώνες.

Όμως εάν ο οδηγός ξοδέψει ολόκληρο το απόθεμα του… «Oxford Pass» του (για να δανειστούμε τη γλώσσα της ελληνικής κυβέρνησης), τότε θα τον περιμένουν τσουχτερά πρόστιμα από τις «έξυπνες» κάμερες κυκλοφορίας που καταγράφουν αυτόματα τις πινακίδες των αυτοκινήτων.

Βλέπουμε ξεκάθαρα εδώ ότι η ελεύθερη μετακίνηση, από αναφαίρετο δικαίωμα γίνεται είδος πιστωτικής μονάδας που θα ξοδεύεται για την είσοδο (και αργότερα κυρίως για την έξοδο) από τα νεοταξικά «γκέτο». Η αρχή αυτού του ερεβώδους σχεδίου σαφώς βολεύει να γίνει σε πόλεις έντονης κυκλοφοριακής συμφόρησης και τουριστικού ενδιαφέροντος όπως είναι η Οξφόρδη, ώστε η χωροταξική «περίφραξη» να παρουσιαστεί ως κάτι το λογικοφανές. Το δυστοπικό σύστημα περιορισμού της μετακίνησης αναμένεται να τεθεί σε πιλοτική εφαρμογή από τον Αύγουστο του 2026.

Οι πολίτες ως εσωτερικοί «μετανάστες»

Οι επικριτές του συγκεκριμένου μέτρου κάνουν λόγο για την πρώτη φάση ενός σχεδίου που αν δεν συναντήσει κοινωνικοπολιτική αντίσταση, αναπόφευκτα θα επεκταθεί σε πανεθνική κλίμακα. Ουσιαστικά η κυβέρνηση δίνει την εξουσία στην αυτοδιοίκηση ώστε να ελέγχει πώς κινούνται, πως ζουν και πώς συμπεριφέρονται καθημερινά οι κάτοικοι. Βήμα με το βήμα μορφοποιούνται αστικές φυλακές με βιτρίνα «βιωσιμότητας» που δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τα σοβιετικά μπλοκ και τις οικιστικές ζώνες της Ανατολικής Γερμανίας.

Ο δημόσιος βίος κατακερματίζεται με επίπλαστα εσωτερικά σύνορα και οι πολίτες αντιμετωπίζονται ως «μετανάστες» που «παρανομούν» μετακινούμενοι μέσα στην ίδια τους της χώρα. Μονάχα η απροϋπόθετη συμμόρφωση θα ισοδυναμεί με προσωρινό «διαβατήριο» μετακίνησης.

Η ίδια η θεμελιώδης ανάγκη για ανεμπόδιστη κυκλοφορία μεταβάλλεται σε προνόμιο συμμόρφωσης και φορολογική θηλιά, σε ένα αστικό τοπίο γεμάτο με φυσικά και ψηφιακά «διόδια» όπου ο πολίτης θα πρέπει να αποδεικνύει ακατάπαυστα την υποταγή του. Για άλλη μια φορά φαίνεται ξεκάθαρα ότι η πολιτική φόρμα των lockdown χρησίμευσε ως άσκηση μαζικού ελέγχου, αφού τότε μπήκαν για πρώτη φορά στις ζωές μας οι διαρκείς πιστοποιήσεις, οι ζώνες αποκλεισμού και οι χιλιομετρικές αποστάσεις.

Είναι πασιφανές ότι ο συγκεκριμένος αστικός σχεδιασμός προσβλέπει στη δημιουργία κατατεμαχισμένων κοινωνιών και στη δραματική μείωση των αυτοκινήτων, ώστε οι πολίτες να παγιδευτούν εξολοκλήρου στη «βιομηχανική» μετακίνηση των ΜΜΜ όπου η επιτήρηση θα είναι πολύ πιο αποτελεσματική.

Επαναλαμβάνω ότι η παραπάνω είδηση έγινε κορυφαίο θέμα στην Telegraph και δεν αφορά κάτι που ΘΑ γίνει, αλλά κάτι που είναι ήδη εδώ. Πλέον δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για επίκληση στην άγνοια ή για χλευασμό τέτοιων ζητημάτων. Οι προθέσεις της Νέας Τάξης είναι πιο ξεκάθαρες από ποτέ και όποιος εθελοτυφλεί μπροστά στα στρατόπεδα ελέγχου που κατασκευάζονται, είναι γιατί έχει επιλέξει ήδη να γίνει τρόφιμος τους.

 https://www.sportime.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων