Η WOKE καταπολεμά δια ροπάλου παραδοσιακές ιστορικές αφηγήσεις.

 Andreas Reos

Όσο κι αν προσπαθεί αυτή η εικόνα να νοηματοδοτήσει το ακριβώς αντίθετο (δηλαδή να περάσει ένα αντιρατσιστικό μήνυμα)

είναι ουσιαστικά η επιτομή του ρατσισμού.

Είναι ρατσιστική ενάντια, σε αυτό που η WOKE θεωρεί κακέκτυπο στερεότυπο υπόδειγμα, δηλαδή αυτό του "λευκού, άνδρα, χριστιανού".

Η (ομολογουμένως) όμορφη μαύρη είναι η "ωραία Ελένη" από τη νέα ταινία της Τροίας του Κρίστοφερ Νόλαν.

Φυσικά δεν είναι η παραποίηση της ιστορικής αλήθειας (μόνο), αυτό που προκαλεί αντίδραση, αλλά κάτι πιο βαθύ,

δηλαδή η αναθεώρηση της αλήθειας, όχι απλώς μια νέα υποκειμενική ερμηνεία της πραγματικότητας (κάτι που πάντα είναι θεμιτό σε οποιαδήποτε ιστορική αναφορά), αλλά η εισαγωγή μιας νέας "αντικειμενικής" πραγματικότητας.

Τίποτε δεν είναι αντικειμενικά αληθές. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Όλα μπορούν αναθεωρηθούν και να προσαρμοστούν στο ηγεμονεύον ιδεολογικό αφήγημα. Δεν προσαρμόζεται αυτό στην πραγματικότητα, αλλά αντίστροφα, η πραγματικότητα σε αυτό.

"Εμείς μπορούμε να ορίζουμε πια τι είναι αλήθεια και τι ψέμα".

Εφόσον όμως δεν υπάρχει πια αλήθεια και ψέμα, τo επόμενο βήμα, θα είναι μοιραία, ότι δεν υπάρχει δίκιο κι άδικο.

Η WOKE καταπολεμά δια ροπάλου παραδοσιακές ιστορικές αφηγήσεις. Αυτές συνιστούν ανάχωμα στη διάδωση της ατζέντας της. Θεωρεί ότι η ιστορία δεν είναι "αποκλειστική". Δεν εισάγει νέες ιστορικές ερμηνείες, αλλά νέα ιστορικά γεγονότα.

Αυτό το νέα εργαλείο συσκότισης είναι στοιχειώδους σημασίας για την επικράτηση της ιδεολογίας της.

Διότι η "αποκλειστική" ανάγνωση της ιστορίας ενσωματώνει

μοιραία ιστορικούς κοινωνικούς ρόλους και παραδοσιακές αξίες, που με τη σειρά τους αναπαράγουν τα στερεότυπα της πατριαρχίας, της υπερηφάνειας του έθνους, του ηρωισμού και τέλος της ανωτερότητας της φυλής.

Άρα η "αποκλειστικότητα" της ιστορίας μ.α., δε δύναται να συνυπάρξει με την πολυπολιτισμικότητα, καθώς και την αναγνώριση και ισότητα "μειονοτήτων".

Η WOKE εστιάζει το κέντρο βάρους της ιδεολογίας της στις ταυτότητες ομάδων και "μειονοτήτων, με βάση κυρίως φυλετικά, έμφυλα και σεξουαλικά κριτήρια.

Θεωρεί δε (με ένα άλμα λογικής), ότι η "μειονότητα" έχει μεγαλύτερη ηθική βαρύτητα από την πλειονότητα, διότι αδικείται από τη δεύτερη. Αυτή η "αδικία" διεκδικεί αντιστροφή του δημοκρατικού αξιώματος της αρχής της πλειοψηφίας. Δηλαδή, η εφαρμογή της αρχής της πλειοψηφίας θεωρείται ανήθικη!

Δηλαδή το βασικό τους αξίωμα είναι ότι, "εφόσον η πλειοψηφία είναι άδικη, είναι και αντιδημοκρατική."

Έτσι ο κίνδυνος για τη Δημοκρατία είναι προφανής, αλλά και υφέρπων.

Ο πολίτης χάνει την ηθική του αυτονομία και ηθική του ελευθερία, υποτάσσει δηλαδή τη συνείδησή του στην κοινωνική πίεση των ομάδων και "μειονοτήτων, η ηθική κρίση της κοινωνίας μεταβιβάζεται στα ηθικά standards των ομάδων και κοινωνικών συντεχνιών και υποχρεούται να προσαρμοστεί και να υποταχθεί σε αυτά.

Όλες οι συλλογικές δράσεις, η λήψη αποφάσεων, η κοινωνική ευθύνη, η δημοκρατική συμμετοχή, το κοινό συμφέρον, οφείλουν να αναθεωρήσουν το σημείο αναφοράς και να το μεταβιβάσουν από την κοινωνία στη "μειονότητα".

"Θα σκέφτεσαι και θα λειτουργείς όπως η μειονότητα και θα εκπροσωπείς τη μειονότητα για το συμφέρον της μειονότητας."

Η έννοια της κοινωνίας λοιπόν, μεταστρέφεται από άθροισμα πολιτών, σε άθροισμα μειονοτήτων. Ο πολίτης δεν έχει δημοκρατική υπόσταση, αν δεν έχει μειονοτική αντίληψη.

Η κοινωνία συνεπώς, καθίσταται ανάξιο σημείο αναφοράς οργάνωσης της Δημοκρατίας, εφόσον δε νοηματοδοτεί την ύπαρξή της μέσα από την υποταγή στις κοινωνικές συντεχνίες, δε φιλτράρει τις προτεραιότητές της μέσα από τις απαιτήσεις των ομάδων και τέλος, δεν αφομοιώνει το αφήγημα των μειονοτήτων.

Σύμφωνα με τη WOKE λοιπόν, η ιστορική "αποκλειστικότητα" παράγει ταυτότητες αλλότριες και εχθρικές σε αυτές που προωθεί η ίδια.

Η εθνική ταυτότητα, δηλαδή, (παράγωγα της οποίας είναι η πατριαρχία, η "ανωτερότητα" της λευκής φυλής, της φαλλοκρατίας κοκ),

εδράζεται μ.α. στην αντίληψη μιας κοινής ιστορίας.

Δηλαδή, στη συνειδητότητα της ιστορικής συνέχειας,

στην κοινή ιστορική μνήμη,

στη συλλογική ιστορική υπαρξιακή νοηματοδότηση,

στον "θρύλο", με την έννοια όμως της συμβολικής ερμηνείας της αλήθειας, ως παράγοντας συνοχής και έμπνευσης για συνοχή ενός Λαού.

Αναγκαστικά λοιπόν, αυτή η "εθνική ταυτότητα", οφείλει να αναθεωρηθεί, να υπονομευθεί και τέλος να αντικατασταθεί, ως κοινωνικά εχθρική, απέναντι στις ταυτότητες των "μειονοτήτων" (έμφυλη, σεξουαλική, φυλετική κοκ).

Συνεπώς η αφετηρία της είναι και άκρως συγκρουσιακή, επενδύει στην κοινωνική πόλωση ή οδηγεί στην κοινωνική πόλωση (πράγμα που βλέπει και ως ευκαιριακό υποπαράγωγο της διάσπασης και διαβολής του έθνους), αλλά δε δύναται να είναι συγκρουσιακή, αν δεν είναι ταυτόχρονα, τόσο αντιφατική, όσο και αντιδημοκρατική.

Το τέχνασμα είναι ότι καταστρατηγεί τη Δημοκρατία, όχι αμφισβητώντας τη σημασία της Δημοκρατίας, αλλά αντίθετα, αναθεωρώντας τον ίδιο τον ορισμό και τις αρχές της, προπαγανδίζοντας τη μετεξέλιξή της στη μεταμοντέρνα μετακοινωνία.

Το τέλος θα είναι κοινωνίες χωρίς κοινωνική συνοχή, χωρίς κοινά και συλλογικά σημεία αναφοράς, χωρίς ψυχικά και συνεκτικά εφόδια ενάντια σε κρίσεις και κινδύνους. Κοινωνίες ζόμπυ, ουδέτερα "τίποτε", χωρίς συλλογική και κοινή αναφορά.

όμως, χωρίς ψυχικά εφόδια δεν μπορούν οι άνθρωποι, αλλά και χωρίς συνεκτικά εφόδια δεν μπορούν οι κοινωνίες, να αντιμετωπίσουν κρίσεις. Καταρρέουν.

Και αυτός είναι και ο σκοπός στον δικαιωματισμό χωρίς ευθύνες, που οδηγεί στην παγκοσμιοποίηση χωρίς σύνορα.

Η προϋπόθεση δηλαδή, για να αντικατασταθούν τα κράτη από εταιρίες.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων