ΜΟΝΕΣ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ...ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΜΑΣ;;;

   Μόνες Ελλάδα και Κύπρος στις απειλές της Τουρκίας: Που είναι οι φίλοι και οι σύμμαχοί μας;

US President Donald J. Trump, German Chancellor Angela Merkel, French President Emmanuel Macron, French First Lady Brigitte Macron and Russian President Vladimir Putin at the Arc de Triomphe, in Paris, France. EPA, MIKHAIL METZEL, SPUTNIK, KREMLIN POOL

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Μετά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, για την ανανέωση της θητείας της Ειρηνευτικής Δύναμης, την περασμένη Τετάρτη, διπλωμάτες και δημοσιογράφοι καθίσαμε και συζητήσαμε το θέαμα που μόλις παρακολουθήσαμε…
Έντονα προβληματισμένοι απ’ όσα ακούσαμε, προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τι στο καλό συμβαίνει με τους «συμμάχους» μας. Και εξετάσαμε την δράση-αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

• Οι Αμερικανοί, είναι (υποτίθεται) οι νέοι φίλοι μας. Συνεργαζόμαστε -και η Ελλάδα και η Κύπρος- αρμονικά ιδιαίτερα στα θέματα ασφάλειας και αντιτρομοκρατίας και γενικά οι σχέσεις είναι εξαιρετικές. Τουλάχιστον αυτό μας διαβεβαιώνουν και οι δύο πλευρές…

Στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ο αναπληρωτής μόνιμος αντιπρόσωπος, Τζόναθαν Κοέν, που γνωρίζει πολύ καλά τα θέματα της Ελλάδας και της Κύπρου, μας «ξέσκισε». Κυριολεκτικά… Αντί να εξαπολύσει την επίθεση του εναντίον της κατοχικής δύναμης Τουρκίας, η οποία δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην Αμερική, στόχευσε την Κυπριακή Δημοκρατία. Διέπραξε μέγα λάθος και το γνωρίζει, διότι μέχρι πρόσφατα ήταν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ξέρει από μέσα τι εστί Ταγίπ Ερντογάν για τα στρατηγικά συμφέροντα της υπερδύναμης.
Ο πρόεδρος της Τουρκίας αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τις ΗΠΑ στη γειτονιά μας. Και όμως, δεν την άγγιξαν οι Αμερικανοί στο Σ.Α. Δεν ευθύνεται προφανώς η κατοχική δύναμη για την κατοχή της Κύπρου!
Η Αμερική δείχνει ένα άκρατο κομπλεξισμό εναντίον της Τουρκίας, δείχνει να την φοβάται, ενώ -όπως αποδείχθηκε τον περασμένο Αύγουστο- με ένα «τιτίβισμα» του προέδρου Τραμπ μπορεί να καταρρεύσει η τουρκική οικονομία. Είναι τόσο ευάλωτη. Μίλησε το καλοκαίρι ο Τραμπ και κατέρρευσαν τα πάντα στην Τουρκία. Αλλά η Αμερική την φοβάται… Έλεος…
Ο κ. Κοέν ήταν απογοητευτικός και φέρει μεγάλη ευθύνη για το κείμενο που εκφώνησε. Γνωριζόμαστε όλοι καλά σε τούτο τον τόπο (Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ΟΗΕ)…
Ο Αμερικανός αντιπρόσωπος δεν γνωρίζει πως τη λύση στην Κύπρο την σταματά η Τουρκία και όχι οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι; Δεν είναι «παρθένες» οι Αμερικανοί στο Κυπριακό. Γιατί, λοιπόν, δεν ενοχλούν την Τουρκία; Και γιατί δακτυλοδείχνουν τους Κύπριους ηγέτες, εκ των οποίων ο ένας, ο κατοχικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί είναι ένα άβουλο ανδρείκελο της ‘Αγκυρας…

• Οι Ρώσοι είναι στενοί σύμμαχοι με την Τουρκία, «φίλοι» με την Κύπρο και αντίπαλοι με την Ελλάδα…

Λογικά, ο αντιπρόσωπος της Μόσχας έπρεπε να υποστηρίξει αναφανδόν τις τουρκικές θέσεις, μιας και ο Βλαντιμίρ Πούτιν έγινε …πισινός και βρακί με τον Ταγίπ Ερντογάν. Ζουν τον παράφορο (πολιτικό) έρωτά τους… Παρ’ όλα αυτά στάθηκε στις «θέσεις αρχών» που τηρεί η Μόσχα από την εποχή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Και εδώ παίζεται ένα περίεργο παιγνίδι, αλλά λόγω των οικονομικών σχέσεων της Ρωσίας με την Κύπρο, η Μόσχα τηρεί προς το παρόν τα προσχήματα.
Την ίδια στιγμή η Μόσχα σηκώνει το γάντι που έριξε η Ουάσιγκτον για τις ειρηνευτικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να υπάρχει αυτός ο κίνδυνος να συγκρουστούν  τον Ιούνιο, στο πλαίσιο του ψυχρού πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη, πάνω στο πολιτικό «πτώμα» της Κύπρου.

• Πάμε με παρακάτω… Την ίδια μέρα που εγκρινόταν το ψήφισμα για την παραμονή της ΟΥΝΦΙΚΥΠ στο κυπριακό έδαφος, βρισκόταν στη Λευκωσία ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος συμμετείχε σε στρατηγικό διάλογο με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ως γνωστό, ο κ. Νίκος Αναστασιάδης σκέφτεται σοβαρά να δώσει μία βάση στους Γάλλους. Και καλά θα κάνει αν πιστεύει ότι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του νησιού. Ο καθένας καταλαβαίνει γιατί δεν επιθυμεί να παραχωρήσει τη βάση στην Αμερική και τη Ρωσία. Για να μην βρεθεί στο στόχαστρο των υπερδυνάμεων.
Ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Γαλλίας που βρισκόταν την Τετάρτη; Απουσίαζε από το Σ.Α.; Γιατί δεν μίλησε; Γιατί δεν υποστήριξε την Κύπρο, μία χώρα σύμμαχό του και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Η Ε.Ε. που βρισκόταν για να συμπαρασταθεί στη χώρα μέλος της; Μόνιμα απούσα η Ε.Ε., είναι ένα συνοθύλευμα κρατών και πολιτισμών, που είναι ανύπαρκτη στη διεθνή πολιτική σκηνή. Και να φανταστείτε ότι ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ για να εξασφαλίσει επιρροή. Προσφέρει ασύστολα κονδύλια σε κάθε πικραμένο, σε όλα τα μέλη του κόσμου, και την ίδια στιγμή ταλαιπωρεί τους λαούς και τις χώρες που την αποτελούν…

• Αυτή, λοιπόν, ήταν η κατάσταση στο εκτελεστικό όργανο των Ηνωμένων Εθνών. Η Τουρκία αλώβητη θα συνεχίσει την κατοχή και θα αποφασίζει και θα διατάζει. Αποφάσισε ότι δεν επιθυμεί συνομιλίες τώρα, αλλά τον Ιούνιο… Όλοι έβγαλαν τον σκασμό. Αν τον Ιούνιο αποφασίσει ότι θέλει συνομιλίες, ο Αντόνιο Γκουτέρες και οι Εγγλέζοι θα «χορέψουν» στο ρυθμό του Ερντογάν. Επειδή το ζητά η Τουρκία.

Αλλά, όλα αυτά συμβαίνουν επειδή η Αθήνα και η Λευκωσία ζουν σε ένα φανταστικό κόσμο. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο Πρωθυπουργός Τσίπρας ζουν …μεγάλες στιγμές! Διασκέψεις επί διασκέψεων, επισκέψεις κάθε τρεις και λίγο σε διαφορετική πρωτεύουσα, αλλά όταν φτάνουμε στο δια ταύτα, στην υποστήριξη δηλαδή των συμμάχων μας στα «δίκαια αιτήματα» μας, η ανταπόκριση είναι μηδενική. Ειλικρινά σκέφτομαι μερικές φορές ότι πρόκειται για την ύψιστη ανικανότητα..

• Πως είναι δυνατόν, όλες αυτές οι χώρες να έχουν άλλη πολιτική σε διμερές επίπεδο, και όταν φτάνει η ώρα να μας στηρίξουν στον ΟΗΕ, είτε εξαφανίζονται, είτε τάσσονται εναντίον μας. Η συμπεριφορά της Αμερικής και της Γαλλίας, άφησε άφωνους διπλωμάτες και δημοσιογράφους την περασμένη Τετάρτη. Η αλήθεια είναι ότι βρεθήκαμε στη …σφαίρα του ανεξήγητου και του παράλογου.

Στη Λευκωσία, ο κ. Τσίπρας δεν είχε χρόνο επειδή προσπαθούσε να εξηγήσει στους ξένους ότι όσοι διαφωνούν με τη Συμφωνία των Πρεσπών είναι εθνικιστές και λαϊκιστές! Η πλειοψηφία όσων διαμαρτύρονται ΔΕΝ είναι. Και ο κ. Αναστασιάδης, αντί να ζητήσει από τον Μακρόν (και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους) στήριξη, είχε μοναδικό ενδιαφέρον να υποστηρίξει τον «συμβιβασμό» με τα Σκόπια για να «λαβώσει» τους ιδεολογικούς συμμάχους του της Νέας Δημοκρατίας. Είναι η δεύτερη αστοχία του κ. Αναστασιάδη στο θέμα της Μακεδονίας. Και είναι να απορεί κανείς γιατί σκέφτεται τόσο, μα τόσο λάθος…

• Έχουμε χάσει την μπάλα. Οι αριστεροί γίνανε ένα με τους Δυτικούς, με τους οποίους έπρεπε να είναι αντίπαλοι… Και οι δεξιοί βρέθηκαν απέναντι στους αιώνιους φίλους τους, τους Αμερικανούς. Και όλοι καταφέρνουν να δικαιολογούν αυτή την στροφή τους: Γίνεται, λένε, για το συμφέρον της χώρας…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η διαφθορά σαρώνει την Κύπρο. Και την Ελλάδα. Στα δημοσιογραφικά αυτιά φτάνουν απίστευτες καταγγελίες. Αλλά οι άνθρωποι φοβούνται, όποια διαβεβαίωση και να τους δώσουμε. Οι καταγγελίες αφορούν πολιτικά πρόσωπα και στις δύο χώρες. Στις σοβαρές χώρες προστατεύονται οι λεγόμενοι “whistleblowers”, οι οποίοι έχουν βοηθήσει να κτυπηθεί η διαφθορά. Στην Ελλάδα και την Κύπρο η πλειοψηφία των πολιτικών είναι δειλοί. Είναι μεγάλη μάστιγα οι πολιτικοί που τυγχάνει να είναι και δικηγόροι… Οπότε δεν θα διορθωθεί τίποτα. Ούτε στη «Μητέρα Πατρίδα», ούτε στη «Θυγατέρα»…

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ...

Γεωπολιτικές οι διαστάσεις της κρίσης στη Βενεζουέλα

  

Του Κώστα Ράπτη

Απορροφημένη από τις μεσανατολικές της περιπέτειες κατά την πρώτη δεκαετία του αιώνα η Ουάσιγκτον είδε την "πίσω αυλή” της στη Λατινική Αμερική να ξεφεύγει από τον έλεγχό της. Η κινεζική διείσδυση (που ανέδειξε λ.χ. τον ασιατικό γίγαντα σε πρώτο εμπορικό εταίρο της Βραζιλίας) υπήρξε ένας δείκτης αυτής της βορειοαμερικανικής υποχώρησης.

 Ένας άλλος ήταν η ανάδειξη σε αρκετές χώρες της ηπείρου αριστερών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων ανταγωνιστικών προς τα συμφέροντα των ΗΠΑ (βλ. ενδεικτικά το κλείσιμο των βάσεων και την παροχή ασύλου στον Τζούλιαν Ασάνζ του Wikileaks από την προηγούμενη κυβέρνηση του Εκουαδόρ).

Ωστόσο ήρθε η ώρα να επαναβεβαιωθεί η ισχύς του "δόγματος Μονρόε”. Η σχετική απεμπλοκή της υπερδύναμης από τα μεσανατολικά πράγματα δείχνει να συνοδεύεται από μία ανανέωση του ενδιαφέροντός της για τη Λατινική Αμερική, με την υιοθέτηση μιας περισσότερο "ακτιβιστικής” στάσης.

Αναλαμβάνοντας την αμερικανική προεδρία ο Ντόναλντ Τραμπ διακήρυξε ότι η πολιτική της "αλλαγής καθεστώτων” είχε ξεπεραστεί. Όμως και σε αυτό τον τομέα έμελλε να αυτοαναιρεθεί –  χωρίς αυτή τη φορά να καταγγελθεί από τους φιλελεύθερους εσωτερικούς του αντιπάλους.  Άλλωστε, το πηδάλιο του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας κρατά ο Τζον Μπόλτον, εκ των πρωταγωνιστών και της προηγούμενης δεκαετίας.

Ήταν ο Μπόλτον ακριβώς ο οποίος πρόσφατα κατονόμασε την Βενεζουέλα, την Κούβα και τη Νικαράγουα ως την "τρόικα της τυραννίας” - και ήταν ο ίδιος ο Τραμπ ο οποίος "προέβλεψε” ότι ο βενεζολάνος πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο μπορεί να ανατραπεί από τον ίδιο του τον στρατό.

Η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να αναγνωρίσει ως προσωρινό πρόεδρο της Βενεζουέλας τον πρόεδρο της ελεγχόμενης από την αντιπολίτευση Εθνοσυνέλευσης Χουάν Γουαιδό (προτού καν ο ίδιος αυτοαναγορευθεί ενώπιον εκατοντάδων χιλιάδων οπαδών του) συνιστά βήμα χωρίς επιστροφή και αναδεικνύει την διεθνοποίηση της βενεζολανικής κρίσης.

Οι νέοι φίλοι

Η Ουάσιγκτον έχει λόγους να βιάζεται: διότι ο Μαδούρο αναζητεί ολοένα και περισσότερο στήριγμα σε διεθνείς ανταγωνιστές των ΗΠΑ, με ορατό το ενδεχόμενο να μετατρέψει τη χώρα του σε "βατήρα” τους στο Δυτικό Ημισφαίριο.

Ήδη τον Δεκέμβριο η επίσκεψη του Μαδούρο στη Μόσχα σημαδεύτηκε, όπως σημείωνε το capital.gr, από τη σύναψη συμφωνιών για ρωσικές επενδύσεις ύψους 5 δισ. δολαρίων στον πετρελαϊκό τομέα και 1 δισ. στην εξόρυξη χρυσού, αλλά και από πολιτικές δηλώσεις υποστήριξης, με τον Ρώσο πρόεδρο να καταδικάζει, υπαινισσόμενος τη στάση των ΗΠΑ, "κάθε ενέργεια σχετιζόμενη με τρομοκρατία και κάθε απόπειρα αλλαγής δια της βίας της κατάστασης” στη Βενεζουέλα.

Tα πράγματα πήραν θεαματική τροπή λίγες μέρες μετά, όταν (εν είδει απάντησης προς την απόσυρση των ΗΠΑ από την συμφωνία INF του 1987 περί πυρηνικών όπλων μέσου βεληνεκούς) δύο ρωσικά στρατηγικά βομβαρδιστικά αεροσκάφη Tupolev-160 "Blackjack”, συνοδευόμενα από ένα μεταγωγικό ΑΝ-124 και ένα επιβατηγό Ilyushin-62 στο οποίο μετέβαιναν 100 Ρώσοι στρατιωτικοί, μετέβησαν στη Βενεζουέλα, όπου και συμμετείχαν σε 10ωρη άσκηση ανεφοδιασμού εν πτήσει πάνω από την Καραϊβική – την πρώτη του είδους από το 2013. Ο επικεφαλής του State Department, Μάικ Πομπέο έσπευσε να καταγγείλει μέσω Twitter τη Μόσχα και το Καράκας ως "δύο διεφθαρμένες κυβερνήσεις, οι οποίες κατασπαταλούν δημόσια κονδύλια και καταπνίγουν την ελευθερία, ενώ οι λαοί τους υποφέρουν”.

Σημειώνεται ότι από το 2006 έως σήμερα η ρωσική κυβέρνηση και η Rosneft έχουν δανείσει στην καταρρέουσα οικονομικά Βενεζουέλα 17 δισ. δολάρια. Η στήριξη της Μόσχας στη χώρα με τα μεγαλύτερα αναξιοποίητα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο προφανώς έχει τη σημασία της και για τους συσχετισμούς στον OPEC plus και την διαμόρφωση των τιμών του μαύρου χρυσού.

Το Πεκίνο, είναι επίσης βασικός σύμμαχος και δανειστής της Βενεζουέλας, στην οποία έχει χορηγήσει δάνεια ύψους περίπου 62 δισ. δολαρίων την τελευταία δεκαετία, κυρίως με αντάλλαγμα πετρέλαιο. Σε τριήμερη επίσημη επίσκεψή του στην Κίνα τον Σεπτέμβριο ο Μαδούρο ανακοίνωσε την αύξηση των πετρελαϊκών εξαγωγών προς τον ασιατικό γίγαντα από τα 700.00 στα ένα εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως.

Αλλά και ο έτερος θιασώτης της πολυκεντρικής διεθνούς τάξης πραγμάτων, Ταγίπ Ερντογάν έχει δημιουργήσει με τον Μαδούρο μιαν όλως παράδοξη εκ πρώτης όψεως σχέση συνεργασίας. Ο Βενεζολάνος ηγέτης έχει επισκεφθεί τέσσερις φορές την Τουρκία (συμπεριλαμβανομένης και της τελετής ορκωμοσίας του Ερντογάν ως εκτελεστικού προέδρου), ενώ ο Τούρκος ομόλογός του έχει ανταποδώσει μία φορά, οπότε συνυπέγραψε συμφωνίες συνεργασίας στον πετρελαϊκό, εξορυκτικό και αμυντικό τομέα, τιμήθηκε με το χρυσό παράσημο του Σίμον Μπολίβαρ και διακήρυξε, εις επήκοον της Ουάσιγκτον, ότι δεν θα ζητήσει την άδεια κανενός τρίτου σχετικά με τις συνεργασίες που συνάπτει, αλλά μόνο του τουρκικού λαού.

Φοβούμενη λόγω των δυτικών κυρώσεων για την τύχη των αποθεμάτων της σε χρυσό (τα φυλασσόμενα στην Τράπεζα της Αγγλίας έχουν ήδη δεσμευθεί), η Βενεζουέλα έχει στραφεί στην Τουρκία, αντί της Ελβετίας, για την επεξεργασία τους και τη μετατροπή τους σε ράβδους.

Η χώρα του Μαδούρο εκτιμάται ότι διαθέτει τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού στον κόσμο και επιδιώκει να τριπλασιάσει την παραγωγή της, ωστόσο στερείται τεχνογνωσίας και επενδύσεων. Ο αντίστοιχος τουρκικός κλάδος άδραξε την ευκαιρία: στο εννεάμηνο του 2018, οι εισαγωγές μετάλλων (κατά 90% χρυσού) στην Τουρκία από τη Βενεζουέλα έφθασαν τα 903 εκατ. δολάρια, ενώ και ο τουρκικός κατασκευαστικός τομέας εισήλθε στην βενεζολάνικη αγορά.

Το τέλος του "ροζ κύματος”

Στο εσωτερικό της Λατινικής Αμερικής οι φίλοι του Μαδούρο λιγοστεύουν. Το λεγόμενο "ροζ κύμα” των αριστερών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων έχει αναστραφεί, ενώ στη φυσική ηγέτιδα της ηπείρου, τη Βραζιλία η έλευση του ακκροδεξιού Ζάιρ Μπολσονάρο στα πράγματα βάζει τέλος σε μια περίοδο διεκδίκησης αυτοτελούς ρόλου έναντι των ΗΠΑ.

Είναι χαρακτηριστική η συγκρότηση το τελευταίο διάστημα της άτυπης "Ομάδας της Λίμα”, η οποία συνασπίζει τον Καναδά και 13 λατινοαμερικανικές χώρες και έσπευσε να χαρακτηρίσει παράνομη την δεύτερη προεδρική θητεία Μαδούρο, που ξεκίνησε στις 10 Ιανουαρίου.

Στο επίπεδο του 34μελούς Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, η βενεζολάνικη κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να ελπίζει στη στήριξη των λοιπών μελών της "τρόικας της τυραννίας”. της Βολιβίας του Έβο Μοράλες, του Μεξικού του νεοεκλεγέντος κεντροαριστερού προέδρου Ομπραδόρ, της Ουρουγουάης και μικρών νησιωτικών κρατών της Καραϊβικής που προμηθεύονται βενεζολάνικο πετρέλαιο με προνομιακούς όρους. Μάλιστα ο γραμματέας του ΟΑΚ ήταν ο πρώτος ο οποίος έκανε δημοσίως λόγο (χωρίς εξουσιοδότηση από τα όργανα που εκπροσωπεί) για αναγόρευση του Γουαιδό ως προσωρινού προέδρου.

Η προοπτική του χάους

Η ύπαρξη στη Βενεζουέλα δύο περίπου ισοδύναμων πολιτικών, αλλά και κοινωνικών μπλοκ (με συνδηλώσεις ακόμη και φυλετικές) με επίδικο τη νομή της προσόδου από τη μονοκαλλιέργεια του πετρελαίου δημιουργεί ένα "παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος”, στο οποίο δεν μπορούν να λειτουργήσουν οι κανόνες της δημοκρατικής εναλλαγής και συνύπαρξης. Ιδίως αφότου η αντιπολίτευση υιοθέτησε (αντί να επενδύσει στην ταχύτατη φθορά του Μαδούρο) τη ρητορική της "απονομιμοποίησης” και βίαιες τακτικές.

Επιπλέον, εκτόνωση της κρίσης μέσω κάποιου συμβιβασμού δεν μπορεί να προκύψει στον βαθμό που η αντιπολίτευση γνωρίζει ότι έχει την απεριόριστη στήριξη του αμερικανικού παράγοντα. Οι προσπάθειες της Αγίας Έδρας να μεσολαβήσει σε μια διαδικασία εθνικού διαλόγου δεν τελεσφόρησαν ή έμειναν στα χαρτιά, όπως συνέβη με σχετική πρωτοβουλία ευρωπαϊκών κρατών. Σε ένα σκηνικό που θυμίζει όλο και περισσότερο την Ουκρανία του 2014, η Ε.Ε. χάνει κάθε πρωτοβουλία κινήσεων και προορίζεται να συνταχθεί με την Ουάσιγκτον.

Ωστόσο, η ανατροπή του Μαδούρο δεν μπορεί να έλθει, όσο δεν εμφανίζονται ρήγματα στον στρατό, από τον οποίο άλλωστε και προέκυψε το πείραμα του τσαβισμού. Με αυτή την έννοια, η χώρα μοιάζει καταδικασμένη να βυθίζεται για καιρό στο χάος.

Αυτό το τοπίο διευκολύνει την περιφερειακή διάχυση της βενεζολανικής κρίσης. Παρότι ο Τραμπ προειδοποιεί ότι όλες οι επιλογές βρίσκονται στο τραπέζι, δύσκολα θα φανταζόταν κανείς μιαν άμεση στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στην πυριτιδαποθήκη της Βενεζουέλας. Τούτο όμως δεν αποκλείει την εμπλοκή γειτονικών κρατών, όπως η Κολομβία, η Βραζιλία και η Γουιάνα (με την οποία η Βενεζουέλα έχει και ανεπίλυτες εδαφικές διαφορές). Το κύμα εξόδου Βενεζολάνων πολιτών προς τρίτες χώρες, αλλά και ο ιεραποστολικός ζήλος του Μπολσονάρου να απαλλάξει όλη την ήπειρο από τον "κομμουνισμό” προοιωνίζεται εκρηκτικές καταστάσεις.

Πηγή

ΤΑ ΥΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.....

Τα ύστερα του κόσμου…

Την ώρα που η Ελλάδα κρέμεται από το τσουλούφι του Παπαχριστόπουλου, και σεληνιάζεται με τις εκρήξεις της Μεγαλοοικονόμου, ή τις τσάμπα μαγκιές του Πολάκη (που τον πνίγει το δίκιο), την ώρα δηλαδή που χάρη στον Αλέξη οι νέοι μας έχασαν τη Μακεδονία αλλά έμαθαν επιτέλους και τη λέξη «ολετήρας»,  στον υπόλοιπο κόσμο τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλύτερα.

Στην Αμερική ο Τραμπ στέλνει κι άλλο στρατό στα σύνορα με το Μεξικό, αποφασισμένος να κάνει το δικό του ασχέτως των αντιδράσεων, απειλώντας παράλληλα και με μια στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα… αν χρειαστεί…

Μια Βενεζουέλα που χάρη στον Μαδούρο πάει από το κακό στο χειρότερο, με τον ίδιο να χορεύει αμέριμνος, και με τον υπόλοιπο κόσμο να τον καταδικάζει, πλην βεβαίως του δικού μας δημοκράτη Αλέξη, του εξίσου δημοκράτη Ερντογάν, και του άλλου φάρου της παγκόσμιας δημοκρατικής αριστεράς, τον πρώην καγκεμπίτη Βλαδίμηρο…

Πάντως, απ’ όλο το γενικό παγκόσμιο χαμό, την μεγαλύτερη πλάκα την έχουν οι Άγγλοι.

Οι οποίοι ψήφισαν με δυο χέρια για να φύγουν από την κακιά ΕΕ, και τώρα, μετά από τον πρώτο ενθουσιασμό,  έχοντας συνειδητοποιήσει ότι αντικρίζουν την άβυσσο κατάματα, κάνουν σπασμωδικές προσπάθειες ή να ακυρώσουν το άλμα στο κενό, ή να το πραγματοποιήσουν χωρίς όμως να τραυματιστούν θανάσιμα.

Δυστυχώς όμως για αυτούς στο τιμόνι της χώρας δεν έχουν τον Αλέξη, που είναι μάνα στις κυβιστήσεις, και έτσι όπως όλα δείχνουν θα το πιούν το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους.

Και έτσι, ανάμεσα στις υπόλοιπες προετοιμασίες για το απονενοημένο διάβημα, ετοιμάζουν και σχέδια για την απομάκρυνση και διάσωση της βασίλισσας, το αξίωμα και ο θεσμός της οποίας κινδυνεύουν, αφού αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, όπως θέλουν οι πειραγμένοι πολιτικοί της, οι Άγγλοι στρατούληδες και δραχμαζάνηδες δηλαδή, η χώρα κινδυνεύει με συσσίτια, με εκτεταμένες ταραχές, με επεισόδια, και με γενικευμένη βία, όπως τουλάχιστον φοβάται η  Guardian.

Τα ΜΜΕ της γηραιάς Αλβιώνας, και όχι μόνο,  μιλάνε για ενεργοποίηση έκτακτων σχεδίων που υπήρχαν επί ψυχρού πολέμου, βάσει των οποίων η βασιλική οικογένεια θα πρέπει να απομακρυνθεί σε κάποιο ασφαλές και απόρρητο καταφύγιο, αν τα πράγματα χειροτερέψουν.

Τα σχέδια αυτά βγήκαν τώρα απ’ τα συρτάρια, και όπως αναφέρει η Sunday Times είναι αναγκαία η  υλοποίησή τους στην πολύ πιθανή περίπτωση γενικευμένων λαϊκών αντιδράσεων και ταραχών λόγω της εξόδου από την ΕΕ.

Εν τω μεταξύ, εκτός από τους βασιλιάδες και τους πρίγκιπες, και οι υπόλοιποι Βρετανοί δείχνουν φοβισμένοι με το ενδεχόμενο της εξόδου στα τέλη Μαρτίου, και γι’ αυτό κάνουν ουρές στα σουπερμάρκετ και στα διάφορα καταστήματα, αδειάζοντας τα ράφια από τρόφιμα, γάλατα εβαπορέ, φάρμακα, και … ποτά.

Η όλη κατάσταση θυμίζει Βενεζουέλα, ή Ελλάδα του Μπαρουφάκη, με εικόνες που η Βρετανία έχει να δει από την εποχή των γερμανικών βομβαρδισμών…

Όσον αφορά στην 92χρονη βασίλισσα, που τα έχει δει όλα στη ζωή της, έβγαλε προχθές έναν λόγο μέσα από τον οποίο έδειξε να περνάει ένα μήνυμα προς τους πολιτικούς έτσι ώστε να τα βρουν αναφορικά με το Brexit, προκειμένου αυτό να κυλήσει ομαλά.

Προφανώς δεν έχει όρεξη να κρύβεται μεταμφιεσμένη τώρα στα βαθιά γεράματα…

Όσο για την «διαφυγή»της, που λέγαμε,  οι λεπτομέρειες που διαρρέουν είναι λίγες έως ελάχιστες,  με το Politico.eu να μιλάει για ταξίδι διαρκείας με θαλαμηγό σε άγνωστες θάλασσες, ή ακόμη και για «εγκλεισμό» σε κάποιον από τους άπειρους πύργους που διαθέτει το παλάτι ανά τη χώρα.

Κάποιοι μιλάνε και για απομόνωση (αγρανάπαυση) σε μυστικό και απομακρυσμένο αγρόκτημα στη Νέα Ζηλανδία, με φρουρά πεζοναυτών της SAS, αλλά αυτό μοιάζει απίθανο. Αυτά μόνο ο Αλέξης τα κάνει, αν πιστέψουμε τον Τράγκα…

Από την πλευρά της η ΕΕ παραμένει ψύχραιμη, με τους αρμόδιους αξιωματούχους να επιμένουν ότι το συμφωνηθέν διαζύγιο δεν μπορεί να επαναδιαπραγματευτεί, άσχετα αν η Τερέζα Μέι προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κερδίσει χρόνο και νέες παραχωρήσεις, λίγες μόνο εβδομάδες πριν το οριστικό τέλος, επιμένοντας στην διατήρηση της τελωνειακής ένωσης της χώρας της με την ΕΕ, προκειμένου να μην υπάρχουν τελωνειακοί έλεγχοι μεταξύ Β. Ιρλανδίας και της Ιρλανδίας που είναι μέλος της ΕΕ, κάτι που για τους πούρους υποστηρικτές της εξόδου σημαίνει ότι η Βρετανία θα μπλέξει σε περαιτέρω οικονομικές και γραφειοκρατικές εξαρτήσεις με τις Βρυξέλλες..

Όπως όμως είπε με κατηγορηματικό τρόπο  ο διαπραγματευτής της ΕΕ Michel Barnier «η ΕΕ παραμένει σταθερή και αταλάντευτη στην συμφωνία που κάναμε με το ΗΒ», με τον Guy Verhofstadt να επαναλαμβάνει και να υπογραμμίζει ότι «πρέπει να είμαστε 100% σίγουροι ότι δεν θα υπάρχουν σύνορα στην Ιρλανδία», και πως ο μόνος τρόπος για να κερδίσει παραχωρήσεις η Μέι είναι να σταματήσει να επιμένει πως η Βρετανία δεν θα πρέπει να έχει τελωνειακές σχέσεις με την ΕΕ, παρά μόνο για μια μεταβατική περίοδο δυο ετών.

Έτσι έχει η διεθνής επικαιρότητα, η οποία μπροστά στις δικές μας καταιγιστικές εξελίξεις είναι μεν ενδιαφέρουσα, αλλά συγκριτικά βαρετή.

Ποιο Brexit δηλαδή και αηδίες; Ο κοΖμάκης θέλει να ξέρει τις προθέσεις του Τέρενς, και το τι έγινε με την βλάβη του αυτοκινήτου του τσαλαπετεινού… χώρια η αγωνία για το αν ο Αυτιάς θα μας σώσει και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μέσα από το ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ.

Αυτά τα θέματα τον καίνε, προκειμένου να σιγουρευτεί ότι προχωράει απρόσκοπτα η μετάβαση στην σοσιαλδημοκρατία, και ότι οσονούπω αυξάνονται εκ νέου οι μισθοί, και οι συντάξεις, χώρια τα αναδρομικά δώρα των δημοσίων υπαλλήλων.

Όσο για τον Αλέξη… πέρα βρέχει.

Το μυαλό του είναι στην επίσκεψη στο σύντροφο Ερντογάν, και πως μαζί θα καταδικάσουν τις αμερικανικές παρεμβάσεις στον σοσιαλιστικό παράδεισο του Καράκας, πριν ασχοληθεί και με τη καυτή πατάτα της Κύπρου, και της Δ. Θράκης, που πρέπει και αυτά ως ζητήματα να κλείσουν σύντομα, μπας και μας επιτρέψει η ΕΕ να κάνουμε άλλες 150.000 προσλήψεις στο ευρύτερο δημόσιο, και κυρίως στον Διαστημικό Οργανισμό του Παππά, που χρειάζεται επειγόντως αστροναύτες (από ΙΕΚ), πλύστες διαστημοπλοίων, και μπόλικες καθαρίστριες μηδενικής βαρύτητας…

Strange Attractor

 

ΥΓ- Τόση τεστοστερόνη όση αυτή του Πολάκη, είχα να δω από την εποχή που ο Ζαγοράκης έπαιζε στην ΑΕΚ…

  Orthografos

ΤΑΡΑΝΤΕΛΑ « Ταραντέλα Πίτσικα »

Ταραντέλα  « Ταραντέλα Πίτσικα »

   Η «Ταραντέλα Πίτσικα» είναι ο πιο χαρακτηριστικός τελετουργικός χορός και χορός της έκστασης της κάτω Ιταλίας. Ο παραδοσιακός χορός της κάτω Ιταλίας, η ταραντέλα, συνδέεται μα την αρχαία ελληνική αποικία του Τάραντα και στον πυρήνα των ελληνόφωνων χωριών του Σαλέντο.

Συνδέεται λοιπόν με ένα φαινόμενο που ονομαζόταν ταραντισμός. Ο ταραντισμός ήταν μια μορφή κρίσης μανίας που θεωρούσαν ότι οφειλόταν στο τσίμπημα μιας αράχνης για αυτό και ονομάζεται και ταραντέλα πίτσικα από το πιτσικάρε - τσιμπάω. Η Λικόσα ταραντούλα θεωρούσαν ότι τσιμπούσε κάποιον χωρικό μέσα στα χωράφια. Και για να θεραπευτεί κάποιος που τον είχε τσιμπήσει γινόταν ένας μουσικός εξορκισμός.

Ειδικοί οργανοπαίχτες πήγαιναν στο σπίτι του άρρωστου και άρχιζαν να παίζουν 12 διαφορετικά μοτίβα. Στην αντίστοιχη μελωδία που θεωρούσαν ότι αντιστοιχεί στο μέγεθος και στο χρώμα της αράχνης που τον τσίμπησε ο άρρωστος άρχιζε να χτυπιέται και ξεκινούσε έναν ξέφρενο μιμητικό χορό που μιμούνταν τις κινήσεις της αράχνης. Αυτό μπορούσε να κρατήσει και 3 ολόκληρες μέρες χωρίς διακοπή. Αυτός έπεφτε στο πάτωμα κουρασμένος και εξουθενωμένος αλλά θεραπευμένος.

Το φαινόμενο του ταραντισμού παρουσίασε πολύ μεγάλη έξαρση στο χορό της κάτω Ιταλίας και κυρίως με επίκεντρο τα ελληνόφωνα χωριά. Αρκετές κινήσεις θυμίζουν εικόνες από αρχαία αγγεία σε χορό και οι γυναίκες κυρίως είναι αυτές που παίρνουν το ταμπορέλλο το ντέφι, το οποίο στην αρχαία Ελλάδα το έπαιζαν οι βακχίδες οι ακόλουθες του Διόνυσου.

Αγγείο του 6ου αι.

Στα ελληνόφωνα χώρια συμπτώματα του ταραντισμού αναφέρονται μέχρι και την δεκαετία του 60 και οι κοινωνικές συνθήκες στα επόμενα χρόνια έπαψαν να ευνοούν τέτοιου είδους δρώμενα.

Στις 29 Ιουνίου κάθε χρόνο στη γιορτή του αγίου Παύλου, θα ακούσουμε στο τραγούδι να αναφέρεται «ο άγιος Παύλος». Συγκεντρώνονταν στην Στερνατία οι γεροντότεροι Ταραντάτοι όλοι αυτοί που χόρεψαν παλαιά και είχαν αυτή τη μορφή κρίσης και κάνουν ένα λαϊκό προσκύνημα στην περιοχή της ελληνόφωνης περιοχής.

Οι χορευτές και χορεύτριες παίζουν παρά πολύ με τα χρώματα κάθε πανί διαφορετικού χρώματος που κρατάνε αναφέρεται σε αράχνη διαφορετικού χρώματος.

Όμως τι υποδηλώνει το τσίμπημα της αράχνης;

Η χερσόνησος του Σαλέντο είναι η γη του επαναλαμβανόμενου τσιμπήματος σύμφωνα με τον ιταλό εθνογράφο Ernesto de Martino. Μία γη με τόσα προβλήματα αδύναμη να  προσφέρει ασφάλεια και προστασία στον πληθυσμό της. 

Οι Ταμπουρελίστοι του Τορεπαντούλι

Τραγούδια της Grecia Salentina (Ελλάδα του Σαλέντο) στα ελληνόφωνα χωριά της κάτω Ιταλίας.

 

Ποιος ξέρει χελιδόνι μου (Aremu Rintineddha)

Παραδοσιακή μουσική                                       Στίχοι του Τζιουζέπε Απρίλε

Ποιος ξέρει χελιδόνι μου

Ποια θάλασσα σε φέρνει

Από πούθε φτάνεις

Με τον καλό καιρό

Έχεις το στήθος άσπρο

Και μαύρα τα φτερά

Σταυρό χρώμα της θάλασσας

Και την ουρά ανοιχτή

Μπρος στη θάλασσα εγώ

Στέκομαι και σε κοιτώ

Λίγο σηκώνεσαι ψηλά, λίγο γέρνεις χαμηλά

Λίγο αγγίζεις το νερό

Σε ρωτώ για τη μάνα μου

Και για όλη τη γειτονιά

Αν είχες μιλιά    

Πόσα θα ‘χες να μου πεις.

Μα συ τίποτα δε μου λες

Όσο κι αν σε ρωτώ

Λίγο σηκώνεσαι ψηλά, λίγο γέρνεις χαμηλά

Λίγο αγγίζεις το νερό

 

 Καληνύχτα (Kali nifta)

Παραδοσιακή μουσική                                     στίχοι του Βίτο Ντομένικο Παλούμπο

Διασκευή Πιερ πάολο Ντε Τζόρτζι και Τζίνο Ινγκρόσο                                                      

Τι γλυκιά που είν’ η νύχτα, τι ωραία

δεν κοιμάμαι μα σκέφτομαι εσένα

πίσω απ’ το παραθύρι σου αγάπη μου

της καρδιάς μου τον πόνο σου λέω.

Λαριλό λαριλό λολαλέρο

Έχω πάντα το νου μου σε σένα

γιατί εσένα ψυχή μου αγαπώ

κι όπου πάω όπου είμαι όπου στέκω

στην καρδιά μου πάντα εσένα βαστώ.

Λαριλό λαριλό λολαλέρο

 Μα εσύ δε μ’ αγάπησες μάτια μου,

Συ δεν πόνεσες ποτέ σου για μένα

Τα ωραία σου χείλη δεν άνοιξες

Να μου πεις λόγια αγάπης βλογημένα

Λαριλό λαριλό λολαλέρο

Καληνύχτα, σ’ αφήνω και φεύγω

Συ κοιμάσαι κι εγώ υποφέρω

Μα όπου πάω όπου φεύγω όπου στέκω

Στην καρδιά μου πάντα εσένα βαστώ.

Λαριλό λαριλό λολαλέρο

oikonomou-travel.blogspot.com/p/blog-page_2.html

 

 

 

 

                    

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΕΙ Η ΚΑΒΑΛΑ;;

Βασίλης Στοϊλόπουλος

Σε ποιον ανήκει η Καβάλα ;

Ι. Εντελώς «αθώα», Αμερικανοί «φίλοι» μας αναρωτήθηκαν πρόσφατα δημοσίως αν η Καβάλα ανήκει στους νεότευκτους «Βόρειο-Μακεδόνες» ή στους Έλληνες. Ελάχιστοι ασχολήθηκαν με την είδηση, λες και έγινε τυχαία και σε «απονήρευτους» καιρούς.

Το τι ενδεχομένως να κρύβεται πίσω από αυτό το «αφελές» ερώτημα μας οδηγεί στη «Καβάλα» του 1916, η οποία μόλις τρία χρόνια νωρίτερα είχε καταχωρηθεί στην Ελλάδα με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου - παρότι οι ηττημένοι Βούλγαροι την διεκδικούσαν μέχρι τέλους με επιμονή, έχοντας τη φανερή υποστήριξη Ρώσων και Γάλλων και τη διακριτική των Άγγλων. Ήταν σαφές ότι ενόψει του επερχόμενου Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Καβάλα ήταν το «διαπραγματευτικό» δέλεαρ για τη διαμόρφωση συμμαχιών. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που ο Ελευθέριος Βενιζέλος αρκετές φορές «συνιστούσε να παραχωρήσουμε την Καβάλα στους Βούλγαρους προκειμένου να δελεαστεί και να βγει στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, έναντι ανταλλαγμάτων στη Μικρά Ασία, που θα ήταν τόσο μεγάλα ώστε η έκταση της Ελλάδας θα διπλασιαζόταν».

ΙΙ. Εν μέσω του ολέθριου εθνικού διχασμού και τη χώρα ακόμα «ουδέτερη», αλλά ευρισκόμενη αφενός υπό συμμαχικό αποκλεισμό και κατοχή και αφετέρου απέναντι στη δεδομένη Γερμανοβουλγαρική επιθετικότητα, η κατάσταση στην λιμοκτονούσα εξ αιτίας του συμμαχικού αποκλεισμού πόλη της Καβάλα τον Αύγουστο του 1916 ήταν απελπιστική. Παρακάμπτοντας Σέρρες και Δράμα, οι Γερμανοβούλγαροι προώθησαν χωρίς αντίσταση τις προφυλακές τους μέχρι έξω από την Καβάλα. Εκεί είχαν στρατοπεδεύσει, αποκομμένοι από το υπόλοιπο στράτευμα και την «νόμιμη κυβέρνηση», οι ετοιμοπόλεμοι Έλληνες στρατιώτες του Δ΄ Σώματος Στρατού υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Χατζόπουλου. Η μακεδονική πόλη όμως δεν διέθετε αξιόλογα οχυρωματικά έργα, ούτε αμφίδρομη επικοινωνία με το στρατηγείο της Αθήνας, καθώς οι επικοινωνίες ελέγχονταν από τους Αγγλογάλλους του στρατηγού Σαρράιγ και του ναύαρχου Φουρνέ, οι οποίοι διακαώς ήθελαν να μπει η Ελλάδα στον πόλεμο - και φυσικά στο πλευρό της Αντάντ.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι Βούλγαροι έστειλαν τελεσίγραφο στον συνταγματάρχη Χατζόπουλο να παραδοθεί η φρουρά της Καβάλας μέσα σε λίγες μόνο ώρες, την 11η πρωινή της 29ης Αυγούστου. Διαφορετικά θα ξεκινούσε ο βομβαρδισμός της «ανοχύρωτης» πόλης και η αιματηρή κατάληψή της. Παρά τις προσπάθειες του Χατζόπουλου να συνεννοηθεί με τους Αγγλογάλλους και να μεταφερθεί, όσο υπήρχε καιρός, από συμμαχικά πλοία ο στρατός στη Θεσσαλονίκη, τελικά οι μόνοι που επιβιβάστηκαν και μάλιστα σε ιδιωτικό πλοίο της εταιρείας Τζων, χωρίς διαταγή και αιφνιδιαστικά, ήταν οι άνδρες του 21ου Συντάγματος Κρητών. Όταν έφτασε ένα αγγλικό πολεμικό πλοίο στο λιμάνι ζητήθηκε από τον Χατζόπουλο να επιβιβαστούν σε αυτό μόνο οι φιλοβενιζελικοί στρατιώτες. Ο απομονωμένος από το Γενικό Επιτελείο Στρατού της Αθήνας συνταγματάρχης δεν δέχτηκε και μόνο ελάχιστες ώρες πριν λήξη το βουλγαρικό τελεσίγραφο αποφάσισε να επικοινωνήσει με τους Γερμανούς και τον συνταγματάρχη Σβάινιτς για να «παραδοθεί σε αυτούς αμαχητί». Οι Γερμανοί εγγυήθηκαν ότι «οι γερμανικές αρχές θα συμπεριφερθούν προς τα ελληνικά στρατεύματα όχι ως αιχμαλώτους αλλά ως φιλοξενούμενους», κρατώντας τον ατομικό τους οπλισμό, τις σημαίες και τα πυροβόλα τους, χωρίς να αναμειχθούν οι Βούλγαροι. Μέχρι το βράδυ της 29ης Αυγούστου πολλοί στρατιώτες κατέφυγαν στη Θάσο που βρίσκονταν υπό αγγλογαλλικό έλεγχο «για να πολεμήσουν τους Βούλγαρους». Οι υπόλοιποι επτά χιλιάδες άνδρες του Δ΄ Σώματος Στρατού συγκεντρώθηκαν στη Δράμα απ΄όπου αναχώρησαν στοιβαγμένοι σε τραίνα για το άγνωστο Γκαίρλιτς της Γερμανίας, όπου παρέμειναν ως το τέλος του πολέμου κυκλοφορώντας ελεύθεροι, ενώ αρκετοί παρέμειναν εκεί σε όλη τους τη ζωή. Πίσω τους άφησαν μια χώρα βαθιά διχασμένη :

«Ο Βασιλιάς και οι δικοί του να προσποιούνται πως δεν καταλαβαίνουν τις βλέψεις των Βουλγάρων, κι ο Βενιζέλος, έτοιμος να χορέψει στο χορό των Αγγλογάλλων, να προσδοκά πως μετά τη σίγουρη –κατά την άποψή του – νίκη θα κατέφθαναν τα «δώρα των Μάγων».

Μήπως οι «ανιστόρητοι» Αμερικανοί που έχουν πάνω στη γεωπολιτική σκακιέρα των Βαλκανίων, εν τοις πράγμασι, πολλά «πιόνια» για θυσία γνωρίζουν κάτι παραπάνω;

(Πολύ σημαντική βιβλιογραφική συμβολή για τα γεγονότα της Καβάλας αποτελεί η μελέτη του Γεράσιμου Αλεξάτου «Οι Έλληνες του Γκαίρλιτς 1916-1919», εκδόσεις Κυριακίδη, 2015.)

 

 

 

 

 

ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΑΡΙΚΙ: ΣΥΜΒΟΛΟ ΜΥΗΣΗΣ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΚΟΥΡΗΤΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ

Γράφει η Βασιλεία Δερουκάκη
Απόφοιτος Α.Σ.Κ.Τ.
Υποψήφια διδάκτωρ Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ.

ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΑΡΙΚΙ: ΣΥΜΒΟΛΟ ΜΥΗΣΗΣ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΚΟΥΡΗΤΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ.
Ο μαύρος κεφαλόδεσμος της παραδοσιακής ενδυμασίας των Κρητών περιγράφεται ήδη από τον Πορφύριο 234 - 305 μ.Χ. (Βλ. Διόδωρος: Ιστορική Βιβλιοθήκη VI.77, Τ.3, Loeb, Πορφύριος Βίος Πυθαγόρου, 17 Fragmenta). Ο Πορφύριος αναφέρει, πως ο Πυθαγόρας στο πλαίσιο της μυήσεώς του στα μυστήρια των Κουρητών στην Κρήτη, έπρεπε να φορέσει γύρω από την κεφαλή του έναν μαύρο μάλλινο στέφανο (κεφαλόδεσμο). Επρόκειτο για την 2η φάση της μυήσεώς του στα μυστήρια, κατά την οποίαν έπρεπε να παραμείνει επί μία νύχτα ξαπλωμένος σε παραλία, με το πρόσωπο στην γη. Κατόπιν έπρεπε να οδηγηθεί στο Ιδαίον Άνδρον και μετά από 27 ημέρες να καταλήξει στην φάση της ενθρονίσεως.

Παρακάτω, παραθέτουμε αντίγραφο μίας επιτύμβιας στήλης, Ελληνιστικής περιόδου, από το Κακοδίκι των Λευκών Ορέων, η οποία παριστάνει δύο Κρήτες τοξότες με τα ονόματα Πυρρίας και Υπερβάλλων, φέροντες περί την κεφαλήν τους τον γνωστό στην εποχή μας κρητικό κεφαλόδεσμο (σαρίκι).(Βλ. M.Cuarducci: ΙNSCRIPTIONES CRETICAE II, vi. 7),
Δίπλα, παραθέτουμε μία ζωγραφική αναπαράσταση τοξότη από τον λόχο των Κρητών του στρατού του Αλεξάνδρου, φέροντος επί την κεφαλή του τον κρητικό μαύρο κεφαλόδεσμο.
(Βλ. B.G, Teubner, P. SaintYve: TALISMANS ET RELIQUES TOMBES DY CIEL, Revue des Etudes Ethnographiques et Sociologiques, Paris, 1909, σελίς 1 & Ε.Β Tylor: EARLY HISTORY OF MEN, London, 1911, σελίς 206).