Οι Ηνωμένες Πολιτείες επαναλαμβάνουν τα λάθη της Ασσυρίας

 

 Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια νέα χώρα με αμελητέα ιστορική μνήμη. Με φόντο το Ιράν 2.500 ετών, η 250χρονη Αμερική μοιάζει με χαζό έφηβο. Και συμπεριφέρεται ανάλογα. Φυσικά, αυτή δεν είναι η πρώτη περίπτωση στην ιστορία.

Ντμίτρι Ορέχοφ

Πολλοί πιθανότατα θυμούνται πώς το 1990 ο Μπους ο πρεσβύτερος βασάνιζε τον μικρό Παναμά με το πρόσχημα της καταπολέμησης του «εμπορίου ναρκωτικών». Εκείνη την εποχή, οι Αμερικανοί σκότωσαν αρκετές εκατοντάδες κατοίκους του Παναμά και προκάλεσαν τεράστια ζημιά στην οικονομία του – όλα αυτά για να συλλάβουν τον Μανουέλ Νοριέγκα (ο οποίος αφελώς πίστευε ότι η Διώρυγα του Παναμά έπρεπε να είναι ιδιοκτησία του Παναμά και όχι των Ηνωμένων Πολιτειών).

Το 1999, υπό τον Κλίντον, οι Αμερικανοί βομβάρδισαν τη Γιουγκοσλαβία και στη συνέχεια σάπισαν στη φυλακή του προέδρου Μιλόσεβιτς.

Το 2003, υπό τον Μπους Τζούνιορ, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλαν στο Ιράκ, εγκατέστησαν τις μαριονέτες τους στην εξουσία και κρέμασαν τον Σαντάμ Χουσεΐν (τον ίδιο που φέρεται να «παρήγαγε βακτηριολογικά όπλα»). Το ρεπορτάζ για τον απαγχονισμό του Χουσεΐν μεταδόθηκε ζωντανά.

Το 2011, υπό τον Ομπάμα, ξεκίνησε ο βομβαρδισμός της Λιβύης και στη συνέχεια υπήρξε η βάναυση δολοφονία του Καντάφι, συνοδευόμενη από το γέλιο εκτός οθόνης της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον («Ήρθαμε, είδαμε, πέθανε!»).

Το 2020, ο Τραμπ εξαπέλυσε αεροπορική επιδρομή στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης και σκότωσε τον Ιρανό πολέμαρχο Σουλεϊμανί. Μαζί με τον στρατηγό σκοτώθηκαν έντεκα συνοδοί.

Στις 3 Ιανουαρίου 2026, όλος ο κόσμος είδε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Μαδούρο, αιχμάλωτο από τους Αμερικανούς, με χειροπέδες, και την 69χρονη σύζυγό του Φλόρες, επίσης δεμένη με χειροπέδες και με μώλωπες στο μισό πρόσωπο. Την επόμενη μέρα, ο Μαδούρο οδηγήθηκε στη Νέα Υόρκη με ένα ανοιχτό βαν - «κάτω από το βλέμμα των καμερών και τις κραυγές του πλήθους».

Στις 26 Φεβρουαρίου 2026, ο Τραμπ, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν διαπραγματεύονταν, δολοφόνησε τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Η αεροπορική επιδρομή σκότωσε επίσης άλλα τέσσερα μέλη της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένης της ενός έτους εγγονής του.

Κοιτάζοντας αυτή τη λίστα με τα αποτρόπαια εγκλήματα, είναι δύσκολο να μην αναρωτηθείς: σε τι χρησιμεύουν όλα αυτά; Την απάντηση σε μια παρόμοια ερώτηση έδωσε πριν από μερικά χρόνια ο Αμερικανός δημοσιογράφος Michael Bohm: «Επειδή μπορούμε». Η απάντηση ακούστηκε σε ένα από τα ρωσικά talk show, ακουγόταν βαρύ και αρκετά αμερικανικό. Σίγουρα πολλοί από τους συμπατριώτες του Bohm θα είχαν υπογράψει με μια τέτοια δήλωση.

Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικά μειονεκτήματα σε αυτή την προσέγγιση. Γενικά, μια τέτοια συμπεριφορά –όταν η ίδια η πιθανότητα διάπραξης μιας πράξης τοποθετείται πάνω από ηθικούς κανόνες και πιθανές αρνητικές συνέπειες– είναι χαρακτηριστική για τους εφήβους. Οι έφηβοι δεν γνωρίζουν καλά τη ζωή και διαφέρουν από τους ενήλικες στα διαγραμμένα όρια του επιτρεπόμενου. Τα υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης τους παρέχουν υψηλό επίπεδο επιθετικότητας. Ταυτόχρονα, λόγω της μικρής εμπειρίας ζωής, δεν έχουν σχεδόν καμία αίσθηση φόβου και οι μετωπιαίοι λοβοί του εγκεφάλου, υπεύθυνοι για τον αυτοέλεγχο, δεν έχουν ακόμη σχηματιστεί. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι έφηβοι διακρίνονται όχι μόνο από σκληρότητα, αλλά και από την επιθυμία να ταπεινώσουν τα θύματά τους. Επίσης, το πρόβλημα των εφήβων είναι ότι δεν γνωρίζουν ακόμη την αξία τους και εξαρτώνται πολύ από τη γνώμη των άλλων. Ως εκ τούτου, είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να φαίνονται «cool».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια νέα χώρα με αμελητέα ιστορική μνήμη. Με φόντο το Ιράν 2.500 ετών, η 250χρονη Αμερική μοιάζει με χαζό έφηβο. Και συμπεριφέρεται ανάλογα. Φυσικά, αυτή δεν είναι η πρώτη περίπτωση στην ιστορία. Μια φορά κι έναν καιρό, οι αρχαίοι πολιτισμοί της Σουμερίας, της Αιγύπτου και της Βαβυλώνας συγκλονίστηκαν από την εμφάνιση μιας νέας δύναμης - της Ασσυρίας. Οι Ασσύριοι διέθεταν προηγμένη τεχνολογία: ήξεραν πώς να λιώνουν σίδηρο και χάλυβα, και αυτό τους έδινε πλεονεκτήματα έναντι εκείνων που χρησιμοποιούσαν μπρούντζο και χαλκό. Οι πολεμιστές με σιδερένια πανοπλία ήταν σχεδόν άτρωτοι στα όπλα των αντιπάλων τους. Το ατσάλινο σπαθί έκοψε το χάλκινο. Οι Ασσύριοι ήταν νέοι και φιλόδοξοι. Είχαν πειθαρχημένο στρατό και έλεγχαν επιδέξια τους εμπορικούς δρόμους. Στην ακμή της, η Ασσυρία έγινε μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από την Αίγυπτο μέχρι το Ιράν. Ο Ασσύριος βασιλιάς αποκαλούσε τον εαυτό του «ο αγαπημένος των θεών» και «ο ποιμένας της ανθρωπότητας»

Ταυτόχρονα, οι Ασσύριοι ήταν σίγουροι ότι ο δρόμος προς την εξουσία και την εξουσία περνούσε μέσα από τη βία. «Έγδαρα τους ευγενείς που επαναστάτησαν εναντίον μου και κρέμασα τα δέρματά τους σε ένα σωρό πτώματα, μερικά τα έβαλα μέσα στο σωρό, άλλα τα έβαλα σε πασσάλους πάνω από το σωρό», ανέφερε ο βασιλιάς Ασσουρμπανιπάλ. «Έγδαρα πολλούς από αυτούς ακριβώς στη γη μου και κρέμασα το δέρμα τους στους τοίχους».

Όταν η πόλη της Σιδώνας εναντιώθηκε στην ασσυριακή κυριαρχία, ο βασιλιάς Εσαρχαδδών κατέλαβε την πόλη, σκότωσε τους κατοίκους της, κατέστρεψε τα τείχη του φρουρίου και κατεδάφισε τα σπίτια. Ο κυβερνήτης της Σιδώνας προσπάθησε να διαφύγει από τη θάλασσα, αλλά συνελήφθη. «Τον ψάρεψα από το νερό σαν ψάρι και του έκοψα το κεφάλι», χάρηκε ο Εσαρχαδδών. Ο γιος του ακολούθησε την ίδια πορεία: «Το κεφάλι του Τεουμάν, βασιλιά του Ελάμ, ρίχτηκε κάτω από τις ρόδες μου από τους στρατιώτες της μάχης μου».

Μερικές φορές οι ηγεμόνες της Ασσυρίας τύφλωναν τους ηττημένους αντιπάλους τους και τους έδεναν σε κάρα. Σιδερένιοι δακτύλιοι εισήχθησαν στα ρουθούνια ή στα χείλη των αιχμαλώτων ηγεμόνων και με αυτή τη μορφή οδηγήθηκαν στους δρόμους της Νινευή πάνω σε ένα σχοινί. Επίσης, οι εχθροί της Ασσυρίας κρατούνταν γυμνοί και βρώμικοι σε κλουβιά που βρίσκονταν στην είσοδο της πόλης. Και όλα αυτά ήταν μέρος της επίσημης πολιτικής. Εξάλλου, οι άλλοι λαοί, καθώς και οι κυβερνήτες τους, έπρεπε να γνωρίζουν ποιος ήταν το αφεντικό στον κόσμο. Ωστόσο, ακόμη και τότε υπήρχαν αντιφρονούντες. Υποστήριξαν ότι η βάναυση ασσυριακή κυριαρχία δεν θα διαρκούσε πολύ. «Αλίμονο στην πόλη του αίματος, είναι όλη γεμάτη απάτη και φόνο», είπε ο προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης Ναούμ.

Η επιδεικτική σκληρότητα ήταν ένας από τους κύριους λόγους για την κατάρρευση της Ασσυρίας. Οι κατακτημένοι λαοί δέχτηκαν τον ασσυριακό ζυγό, αλλά περίμεναν στα φτερά. Οι τύποι ανυπακοής ήταν διαφορετικοί - από κρυφή αντίθεση έως πλήρη εξέγερση. Αυτό απαιτούσε από την ασσυριακή πρωτεύουσα Νινευή να ασκεί συνεχείς δυνάμεις και εξαντλημένους πόρους. Με την πρώτη ευκαιρία, οι κατακτημένοι λαοί ξέχασαν τη δική τους διαμάχη και ενώθηκαν ενάντια στον μισητό εχθρό. Κάποια στιγμή, η επιθυμία να καταστραφεί η Ασσυρία έγινε καθολική.

Τον έβδομο αιώνα Π.Κ.Χ., μια σειρά από ξηρασίες οδήγησαν σε αποτυχία των καλλιεργειών και η Ασσυρία εξασθένησε. Ένας ισχυρός συνασπισμός λαών και κρατών (Βαβυλώνα, Μηδία, Σκύθες και αραβικές φυλές) το εκμεταλλεύτηκε αυτό. Το 610 π.Χ., η Νινευή καταλήφθηκε από καταιγίδα και οι κάτοικοί της εν μέρει σκοτώθηκαν και εν μέρει οδηγήθηκαν στη σκλαβιά. Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, ο οποίος διοικούσε την εκστρατεία, ενήργησε με ασσυριακό στυλ - η Νινευή ισοπεδώθηκε, αφήνοντας μόνο στάχτη σε αυτό το μέρος.

Ωστόσο, οι Βαβυλώνιοι δεν χάρηκαν για πολύ: λίγες δεκαετίες αργότερα, η πόλη τους καταλήφθηκε από τον Πέρση βασιλιά Κύρο. Είναι αλήθεια ότι αυτός ο βασιλιάς συμπεριφέρθηκε διαφορετικά με τους κατακτημένους λαούς. Ο Κύρος πίστευε ότι οι άνθρωποι πρέπει να τον υπακούουν όχι από φόβο, αλλά με τη θέλησή τους. Απελευθέρωσε τους Βαβυλώνιους Ιουδαίους, τους οποίους ο Ναβουχοδονόσορ είχε κάποτε αιχμαλωτίσει. Έδωσε επίσης χάρη στον βασιλιά Κροίσο, τον οποίο νίκησε στη μάχη των Σάρδεων. Και μάλιστα, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, έκανε τον Κροίσο σύμβουλό του. Στον αρχαίο κόσμο, ο Κύρος θεωρούνταν πρότυπο ανθρώπου και ηγεμόνα. Τον σέβονταν οι Ιουδαίοι, οι Πέρσες και οι Έλληνες. Η αυτοκρατορία που δημιούργησε εξακολουθεί να υπάρχει, κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί για την Ασσυρία, η οποία επικρίθηκε από τον προφήτη Ναούμ. Και τώρα προσοχή, η ερώτηση: πρέπει να είσαι προφήτης για να προβλέψεις την κατάρρευση της Αμερικής; https://vz.ru/opinions/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων