Οι δομές εξουσίας των ελίτ συγκλίνουν σε μεταφυσικά πλαίσια που παρέχουν μη λυτρωτική θεολογία, άπειρη ερμηνευτική ευελιξία και οντολογική ιεραρχία με εκμεταλλεύσιμες χαμηλότερες βαθμίδες. Η ταλμουδική/καμπαλιστική παράδοση παρέχει μοναδικά και τα τρία, γεγονός που εξηγεί γιατί οι ελίτ θα υιοθετούσαν, θα εργαλειοποιούσαν ή θα συνέκλιναν προς αυτήν.
Αυτή είναι μια ανάρτηση που θα υποστηρίξει ότι οι ανώτερες ελίτ εργαλειοποιούν ένα ταλμουδικό/καμπαλιστικό πλαίσιο ως τεχνολογία νομιμοποίησης. Αυτό δεν είναι ένα ουσιοκρατικό επιχείρημα - δεν αφορά τους Εβραίους ως Εβραίους, και η ακροδεξιά κατανόηση είναι μια δισδιάστατη εικόνα κινουμένων σχεδίων, η οποία μιλά για την έλλειψη σοβαρότητάς της - μάλλον, αυτό είναι ένα δομικό και ψυχολογικό επιχείρημα, ότι οι ανώτερες ελίτ έχουν κίνητρα με συγκεκριμένους τρόπους και προς ορισμένες κατευθύνσεις, τόσο από την εξουσία όσο και από ψυχολογικούς λόγους που οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα. Η ανάλυσή μου είναι δομική και παρατηρητική και όχι εξαντλητική από κειμενικά εξαντλητική. Επικεντρώνομαι εδώ σε εξωτερικά πρότυπα συμπεριφοράς και μεταφυσική αρχιτεκτονική παρά σε λεπτομερείς τελετουργικές εξηγήσεις.
Αυτή η ανάρτηση προϋποθέτει τις ακόλουθες βασικές γνώσεις:
ότι ο κόσμος είναι δομημένος ιεραρχικά με τους ιδιοκτήτες των κεντρικών τραπεζών στην κορυφή, ακολουθούμενους από τους διοικητικούς βραχίονές τους (Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, ΟΗΕ, Τριμερής Επιτροπή, CFR, κ.λπ.) και τους βραχίονες επιβολής (ελίτ διακρατικής ασφάλειας), με τα έθνη κάτω από αυτά τα στρώματα. Το συζήτησα εδώ και η ιεραρχία μοιάζει με αυτό:
μια κατανόηση του τρόπου με τον οποίο δημιουργήθηκε το σύστημα της κεντρικής τράπεζας, με τους Rothschilds, Warburgs, Milners, Schiff's, κ.λ.π
μια κατανόηση ότι τα γεγονότα δεν εκτυλίσσονται οργανικά, ότι δεν είναι απλώς το εξισωτικό φαινόμενο της καστάνιας στο παιχνίδι - αν συνέβαινε αυτό, δεν θα είχαμε δει μια αυστηρά επιβεβλημένη δρακόντεια και ολοκληρωτική εφαρμογή παγκοσμίως διακοπών λειτουργίας που ακολουθείται από αναγκαστικούς εμβολιασμούς κατά τη διάρκεια του λεγόμενου COVID σχεδόν σε κάθε έθνος στη γη, συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων εχθρών όπως η Ρωσία, Κίνα, Ιράν κ.λπ.
Οι αναγνώστες που απορρίπτουν αυτό το ιεραρχικό μοντέλο μπορεί να βρουν αυτό το δοκίμιο μη πειστικό. Όσοι είναι ανοιχτοί σε αυτό ως υπόθεση εργασίας μπορούν να αξιολογήσουν εάν το πλαίσιο που προτείνω έχει επεξηγηματική δύναμη. Το ερώτημα που αναλύεται εδώ δεν είναι αν υπάρχει αυτή η ιεραρχία, αλλά μάλλον ότι, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει, ποιο μεταφυσικό πλαίσιο θα εξυπηρετούσε καλύτερα τις απαιτήσεις της. Αυτή η ανάλυση είναι ρητά υπό όρους: ΑΝ υπάρχει μια τέτοια ιεραρχία ελίτ, ΤΟΤΕ ποιο μεταφυσικό πλαίσιο θα εξυπηρετούσε καλύτερα τις ανάγκες της; Οι αναγνώστες που απορρίπτουν την υπόθεση μπορούν να αξιολογήσουν τη λογική ΑΝ-ΤΟΤΕ ανεξάρτητα από την αποδοχή του ΑΝ.
Η καθαρά υλική ή στρουκτουραλιστική ανάλυση - χαρτογράφηση θεσμών, πόρων και κινήτρων - δεν μπορεί να δημιουργήσει προγνωστική εικόνα για τη στρατηγική της ελίτ πολλών γενεών. Η αναδρομική μοντελοποίηση μεταφυσικών ή συμβολικών πλαισίων είναι απαραίτητη για την πρόβλεψη του τρόπου με τον οποίο οι ελίτ συντονίζουν, δικαιολογούν και προσαρμόζουν τις ενέργειές τους με την πάροδο του χρόνου. Χωρίς αυτό, οι εξηγήσεις παραμένουν περιγραφικές, όχι προγνωστικές.
Τώρα, δεν έχω συγκεκριμένη γνώση των εσωτερικών λειτουργιών των ανώτερων ελίτ. Απ' όσο μπορώ να πω, δεν επιτρέπουν δημοσιεύσεις για την εσωτερική τους λειτουργία - μερικοί εικάζουν ότι υπάρχει μια Επιτροπή 300 ατόμων - οπότε αντ' αυτού ξεκινά κανείς από έξω και ρωτά: με βάση τις εκδηλώσεις της πολιτικής και του πολιτισμού με την πάροδο του χρόνου, πώς αντιμετωπίζονται οι απειλές για το κατεστημένο, τις συγκεκριμένες στρατηγικές που εμπλέκονται στον έλεγχο των νοητικών κοινών που εκδηλώνονται στο Τρέχον Πράγμα, Όλα βασισμένα σε ένα μακροπρόθεσμο αναδρομικό μοντέλο πρόβλεψης, τι πρέπει να πιστεύουν οι ανώτερες ελίτ, ποια είναι η κοσμοθεωρία τους; Ποια θα ήταν η ψυχολογία τους; Με βάση την κατανόησή μου για την ανθρώπινη φύση, οι ανησυχίες τους θα αφορούσαν κυρίως τη διατήρηση της εξουσίας έναντι των ξένων, τη διασφάλιση ότι ο στενός κύκλος τους δεν θα σπάσει, την καταστροφή των απειλών για την κυριαρχία τους και την επέκταση της εξουσίας τους, όλα με προοπτική πολλών γενεών. Το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί θα ήταν οι διασπάσεις μεταξύ των τάξεων τους, οι οποίες θα μπορούσαν να καταστρέψουν ολόκληρο το έργο. Θα χρειάζονταν κάποια κόλλα, κάποια ιδεολογία ή πεποίθηση, που θα τους κρατούσε ενωμένους ανά τους αιώνες. Η επιθυμία και η προσδοκία για ακόμη περισσότερο έλεγχο και δύναμη θα ήταν μια τέτοια μέθοδος, αλλά είναι ανεπαρκής. Οι άνθρωποι χρειάζονται κάποιο είδος μεταφυσικής πεποίθησης για να παραμείνουν ψυχολογικά λειτουργικοί. Πρέπει να πιστέψουν ότι είναι οι «καλοί» που πολεμούν το «κακό», ότι κάνουν τον κόσμο καλύτερο (για τους ίδιους και το είδος τους) και ότι οι απόψεις τους είναι σύμφωνες με μια ανώτερη δύναμη που μπορεί να τους ωφελήσει στη μετά θάνατον ζωή. Πολύ λίγοι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν τους εαυτούς τους ως «κακούς» και αρπακτικούς χωρίς ηθική, δεοντολογική και θρησκευτική αιτιολόγηση. Μια τέτοια πεποίθηση θα ήταν πολύ πιθανό να είναι θρησκευτική, επειδή έχουμε δει στον 20ο και τον 21ο αιώνα πόσο αδύναμες είναι οι κοσμικές ιδεολογίες - ο κομμουνισμός είναι στον κάλαθο των αχρήστων, ο καπιταλισμός βρίσκεται σε καλό δρόμο, η εκκοσμίκευση και ο μηδενισμός έχουν αδειάσει βάναυσα την κοινωνία. Πρέπει να είναι θρησκευτικό, όχι ιδεολογικό, διαφορετικά η συνδετική κόλλα θα ήταν πολύ αδύναμη. Επιπλέον, θα χρειάζονταν κάποια μέθοδο κατανόησης, επισήμανσης και ελέγχου των ατελείωτων εχθρών τους - εξάλλου, παρασιτούν από τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας, η οποία έχει μεγάλη ποικιλία προοπτικών, δυνατών και αδυναμιών - προκειμένου να τους κρατήσουν υπό έλεγχο. Η μέθοδος αυτή πρέπει να είναι ευέλικτη και ικανή να προσαρμόζεται στις μεταβαλλόμενες συνθήκες· Πρέπει να είναι σε θέση να αναλύει ένα θέμα από κάθε οπτική γωνία χωρίς να εμποδίζεται από την ηθική ή άλλα τυφλά σημεία.
Το ιστορικό προηγούμενο υποστηρίζει αυτήν την ανάλυση. Κάθε ανθεκτικό σύστημα ελίτ - ρωμαϊκή αυτοκρατορική λατρεία, μεσαιωνική χριστιανοσύνη, ισλαμικά χαλιφάτα, μαρξιστικά-λενινιστικά κράτη - συνδύαζε την εξουσία με την υπερβατική αιτιολόγηση. Τα καθαρά κυνικά ή κοσμικά καθεστώτα (ύστερη Σοβιετική Ένωση, μαοϊκή Κίνα, μετα-προσωπολατρία, σύγχρονη τεχνοκρατία) υποφέρουν από κρίσεις νομιμότητας και εσωτερική ρωγμή. Το μοτίβο υποδηλώνει ότι η συνοχή των ελίτ μεταξύ των γενεών απαιτεί μεταφυσικό δέσιμο, όχι μόνο υλικό κίνητρο.
Πλαίσιο νομιμοποίησης ελίτ
Για να το συνδυάσουμε αυτό, η νομιμοποίηση των ελίτ απαιτεί ένα πλαίσιο που παρέχει:
Εσωτερική συνοχή που συνδέει τις ελίτ μεταξύ των γενεών παρά τις ατομικές διαφορές.
Αιτιολόγηση του κανόνα που εξηγεί γιατί η κυριαρχία τους είναι απαραίτητη, ωφέλιμη ή θεϊκά εγκεκριμένη.
Αιτιολόγηση της θήρευσης που επιτρέπει την εκμετάλλευση ή την καταστροφή των εχθρών χωρίς ηθική αντίφαση.
Ερμηνευτική ευελιξία που επιτρέπει τη δημιουργική προσαρμογή στις μεταβαλλόμενες συνθήκες χωρίς να εγκαταλείπονται οι βασικές αρχές.
Υπερβατική εξουσία που θεμελιώνει τη νομιμότητα σε κάτι πέρα από την ανθρώπινη συναίνεση (Θεός, Ιστορία, Φύση, Λογική) και
Διαλεκτική πολυπλοκότητα που επιτρέπει την κατανόηση και τη χειραγώγηση των εχθρικών κοσμοθεωριών.
Όπως αναφέρθηκε, οι κοσμικές ιδεολογίες έχουν αποδειχθεί ανεπαρκείς: ο κομμουνισμός κατέρρευσε, ο καπιταλισμός απονομιμοποιείται, ο μηδενισμός αδειάζει αντί να δεσμεύει. Το πλαίσιο πρέπει να είναι θρησκευτικό για να παρέχει ανθεκτική μεταφυσική βάση.
Μια κρίσιμη διευκρίνιση σχετικά με τον μηχανισμό: Αυτό το πλαίσιο δεν απαιτεί συνειδητό συντονισμό, ιδεολογική ομοιομορφία ή ρητή συμφωνία μεταξύ όλων των ελίτ. Αντίθετα, λειτουργεί μέσω της πίεσης επιλογής σε όλες τις χρονικές κλίμακες των γενεών. Οι ελίτ που δεν διαθέτουν αποτελεσματικά πλαίσια νομιμοποίησης είναι πιο ευάλωτες σε εσωτερική ρωγμή (ανταγωνιστικές φατρίες χωρίς κοινή μεταφυσική δέσμευση), κρίσεις νομιμότητας (αδυναμία αιτιολόγησης της κυριαρχίας όταν αμφισβητούνται) και ανταγωνιστικό μειονέκτημα (ήττα από αντιπάλους με πιο συνεκτικά συστήματα). Το πλαίσιο δεν χρειάζεται να είναι καθολικά πιστευτό, συνειδητά υιοθετημένο ή ιδεολογικά καθαρό, χρειάζεται μόνο να είναι λειτουργικά συγκλίνον μεταξύ εκείνων που επιβιώνουν από τον μακροπρόθεσμο ανταγωνισμό των ελίτ. Αυτό δεν είναι συνωμοσία αλλά συγκλίνουσα εξέλιξη: διαφορετικοί παράγοντες, που αντιμετωπίζουν παρόμοια δομικά προβλήματα, καταλήγουν ανεξάρτητα σε παρόμοιες λύσεις επειδή αυτές οι λύσεις λειτουργούν. Ακριβώς όπως τα κράτη συνέκλιναν ανεξάρτητα στις κεντρικές τράπεζες (πιο αποτελεσματική εξαγωγή πιστώσεων) και οι στρατοί συνέκλιναν στο δόγμα των συνδυασμένων όπλων (πιο αποτελεσματική προβολή δύναμης), οι ελίτ που αντιμετωπίζουν προβλήματα νομιμοποίησης θα συνέκλιναν στο πιο αποτελεσματικό μεταφυσικό πλαίσιο είτε μέσω υιοθέτησης, εργαλειοποίησης ή συμμαχίας με αυτούς που ήδη το φέρουν.
Έχοντας καθορίσει τι απαιτεί η νομιμοποίηση των ελίτ, μπορούμε τώρα να αξιολογήσουμε τα υπάρχοντα δυτικά πλαίσια με βάση αυτά τα κριτήρια. Αν κοιτάξει κανείς τις διάφορες θρησκείες στη Δύση, ο Χριστιανισμός είναι αρκετά αδύναμος. Επικεντρώνεται στην πνευματική σωτηρία και όχι στην εξουσία, είναι καθολική, δικαιολογεί το «γύρνα το άλλο μάγουλο» αντί για κυριαρχία. Ναι, πολλοί Χριστιανοί στοχεύουν στην κυριαρχία, και η θρησκεία κατατάσσει τους ανθρώπους σε πιστούς έναντι απίστων όπου οι άπιστοι προορίζονται για την Κόλαση, αλλά η συνολική κατεύθυνση των πεποιθήσεων έρχεται σε αντίθεση με την ιδεολογία και την υποστήριξη του κειμένου μέσα στην ίδια την Καινή Διαθήκη, δεν προωθείται από αυτήν, οπότε δημιουργεί τριβές και έλξη. Πιο ουσιαστικά, το πλαίσιο privatio boni του Χριστιανισμού - που κληρονομήθηκε από τον Νεοπλατωνισμό και επισημοποιήθηκε από τον Αυγουστίνο - αντιμετωπίζει το κακό ως απουσία, διαφθορά ή στέρηση του Καλού. Αυτό σημαίνει ότι η κυριαρχία απαιτεί πάντα δικαίωση μέσω λυτρωτικών αποτελεσμάτων: εκπολιτισμός βαρβάρων, σωτηρία ψυχών, διάδοση φώτισης. Η εξουσία δεν μπορεί να είναι η ίδια η δικαίωση. Πρέπει να υπόσχεται διόρθωση προς το Καλό. Αυτό δημιουργεί συνεχείς τριβές νομιμοποίησης. Επιπλέον, ο Χριστιανισμός είναι αδύναμος διαλεκτικά. Οι οπαδοί του έχουν μια αρκετά κακή κατανόηση των αντίθετων απόψεων, βασικά κατατρόπωσε τον Ελληνισμό . Η οικουμενική ηθική του Χριστιανισμού και η έμφαση στην ταπεινοφροσύνη/ταλαιπωρία ως αρετή αντανακλά αυτό που ο Νίτσε ονόμασε «ηθική των σκλάβων» - μια επανεκτίμηση που προκύπτει από την αδυναμία και όχι από τη δύναμη. Αυτό το έκανε αποτελεσματικό ως λαϊκό κίνημα αλλά αδύναμο ως ιδεολογία της ελίτ.
Το Ισλάμ είναι ισχυρότερο από τον Χριστιανισμό όσον αφορά τη δικαίωση της ανώτερης ελίτ - διασπά τον κόσμο σε πιστούς εναντίον απίστων, καθώς και με πολύ πιο ιδεολογικά μαχητικό τρόπο από τον Χριστιανισμό με το Νταρ-αλ-Ισλάμ (η γη του Ισλάμ) εναντίον του Νταρ-αλ-Χαρμπ (η γη του πολέμου) και το σύστημα dhimmi, καθώς και την πεποίθηση ότι οι απόγονοι του Μωάμεθ δικαιώνονται από τον Θεό προς την αιώνια κυριαρχία. Ωστόσο, ούτε το Ισλάμ ταιριάζει πολύ, παρόλο που ο Αλλάχ δικαιολογεί την επέκταση και τον πόλεμο και παρέχει μια φυσική ελίτ, επειδή είναι αδέξιο - είναι πολύ αδύναμο διαλεκτικά. Η σουνιτική νομολογία έχει ιστορικά ευνοήσει το taqlid (προσκόλληση σε καθιερωμένες σχολές) έναντι του ijtihad (ανεξάρτητος συλλογισμός), δημιουργώντας συγκριτική ερμηνευτική ακαμψία σε σχέση με την ταλμουδική διαλεκτική κουλτούρα. Ενώ τα σύγχρονα μεταρρυθμιστικά κινήματα το αμφισβητούν αυτό, τα παραδοσιακά ισλαμικά νομικά συστήματα αντιστέκονται στη ριζική επανερμηνεία χωρίς σχίσμα. Αυτό το ερμηνευτικό κλείσιμο είναι παρατηρήσιμο: Τα ισλαμικά κράτη αγωνίζονται να προσαρμόσουν τη Σαρία στις σύγχρονες συνθήκες χωρίς να φαίνεται ότι παραβιάζουν τον θεϊκό νόμο, οδηγώντας είτε σε άκαμπτη παραδοσιοκρατία (Ταλιμπάν, Σαουδαραβικός Ουαχαμπισμός) είτε σε διάσπαση σε ανταγωνιστικές σχολές (διαιρέσεις Σουνιτών/Σιιτών/Σούφι). Επιπλέον, ο οικουμενισμός του Ισλάμ σημαίνει ότι οι προσήλυτοι γίνονται πλήρη μέλη της ummah - το καθεστώς dhimmi είναι νόμιμο, όχι οντολογικό. Δεν υπάρχει μόνιμη εκμεταλλεύσιμη κατώτερη τάξη με θεϊκή έγκριση.
Για να είμαστε σαφείς, τόσο ο Χριστιανισμός όσο και το Ισλάμ έχουν ιστορικά υπηρετήσει αποτελεσματικά την εξουσία της ελίτ - η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το Οθωμανικό Χαλιφάτο χρησιμοποίησαν θρησκευτικά πλαίσια για νομιμοποίηση και διατήρησαν την ιεραρχική εξουσία για αιώνες. Η διάκριση που υποστηρίζω δεν είναι ότι τα ταλμουδικά-καμπαλιστικά πλαίσια είναι μοναδικά ικανά για αυτό, αλλά ότι το παρέχουν πιο αποτελεσματικά. Ο Χριστιανισμός απαιτεί συνεχή υποκρισία (οι ελίτ ενεργούν ενάντια στην οικουμενική και λυτρωτική θεολογία που ασπάζονται), το Ισλάμ απαιτεί προσεκτική πλοήγηση σε συγκεκριμένες άδειες του Κορανίου (που οριοθετούνται από σταθερό ιερό κείμενο), ενώ τα ταλμουδικά-καμπαλιστικά πλαίσια παρέχουν άμεσα αυτό που χρειάζονται οι ελίτ - μη λυτρωτική θεολογία, άπειρη ερμηνευτική ευελιξία και οντολογική ιεραρχία χωρίς θεολογική αντίφαση ή ερμηνευτική τριβή. Δεν είναι ότι άλλες παραδόσεις δεν μπορούν να υπηρετήσουν την εξουσία της ελίτ, αλλά ότι αυτή το κάνει με λιγότερη δομική αντίσταση.
Όταν στρεφόμαστε δομικά στον Ταλμουδικό, Καμπαλιστικό Ιουδαϊσμό, τσεκάρει τακτοποιημένα τα κουτάκια των απαιτήσεων της ανώτερης ελίτ. Η Ταλμουδική-Καμπαλιστική παράδοση παρέχει ένα σύστημα πεποιθήσεων που ενοποιεί τις ελίτ (τον Εκλεκτό Λαό που κάνει το θέλημα του Χασέμ μέσω του μιτσβότ, φέρνοντας το φως της Τορά στον κόσμο) ενώ καθιερώνει σταθερή ιεραρχία: ραβινική ηγεσία στην κορυφή, εβραϊκές μάζες κάτω, «δίκαιοι μεταξύ των εθνών» (εθνικοί που προωθούν το σύστημα) στην τρίτη βαθμίδα και κελιπότ (εθνικοί που αντιστέκονται) στο κάτω μέρος. Τα Kelipot αντιπροσωπεύουν οντολογικά κατώτερες οντότητες στην κοσμική ιεραρχία. Ενώ η Λουριανική Καμπάλα περιγράφει σπινθήρες παγιδευμένους σε φλοιούς, οι μεταγενέστερες ερμηνείες της Χαμπάντ (ιδιαίτερα η Τάνια) κάνουν διάκριση μεταξύ των εβραϊκών ψυχών - που περιέχουν ένα θεϊκό τμήμα (nefesh Elokit) - και των εθνικών ψυχών, οι οποίες προέρχονται από το kelipot και κατέχουν μόνο τη ζωική ψυχή (nefesh habahamit). Αυτό δημιουργεί ουσιαστική και όχι ενδεχόμενη ιεραρχία: οι ηθικές υποχρεώσεις διαμεσολαβούνται μέσω της ραβινικής εξουσίας και όχι της καθολικής εξουσίας, και το καθεστώς του kelipot δεν αλλάζει με τη μεταστροφή με τον ίδιο τρόπο που αλλάζει το καθεστώς dhimmi στο Ισλάμ.
Επιπλέον, αιώνες στην εξορία ως αδύναμες μειονότητες υπό φυσική κυριαρχία από εχθρικά έθνη πλειοψηφίας προώθησαν και ενθάρρυναν μια έντονη εστίαση προς τη διαλεκτική - κατανόηση και επιχειρηματολογία οποιασδήποτε πλευράς ενός ζητήματος, εφόσον τελικά είναι σύμφωνη με την Τορά. Αυτή η διαλεκτική πολυπλοκότητα, που ακονίστηκε κατά τη διάρκεια αιώνων μειονοτικού καθεστώτος κάτω από εχθρικές πλειοψηφίες, παράγει αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί αντίπαλη ερμηνευτική: την ικανότητα να επιχειρηματολογείς οποιαδήποτε πλευρά ενός ζητήματος, να κατανοείς τη λογική του εχθρού εκ των έσω και να επαναπροσδιορίζεις την αντίθεση ως εξυπηρέτηση του απώτερου σκοπού. Η μέθοδος του Ταλμούδ (pilpul) δεν είναι απλώς συζήτηση αλλά άπειρη ερμηνευτική αναδρομή - κάθε κείμενο μπορεί να δημιουργήσει ατελείωτα σχόλια, οποιαδήποτε θέση μπορεί να υποστηριχθεί ή να αντικρουστεί ανάλογα με την ανάγκη.
Τρία δομικά χαρακτηριστικά: Συγκριτική ανάλυση
Χαρακτηριστικό 1: Θεολογία Non-Privatio Boni
Η θεϊκή εικόνα του Γιαχβέ στο Τανάχ δεν είναι privatio boni - όχι «όλο το καλό με το κακό ως απουσία» - αλλά μάλλον μια αυθαίρετη, ιδιότροπη θεότητα που περιέχει τόσο αγάπη όσο και καταστροφή, διαθήκη και τιμωρία. Αυτό είναι εμφανές σε κείμενα όπου ο Θεός διατάζει γενοκτονία (Δευτερονόμιο 7:2, 1 Σαμουήλ 15:3), φέρνει καταστροφή στους πιστούς (Ιώβ) και δηλώνει ρητά: «Σχηματίζω φως και δημιουργώ σκοτάδι, κάνω ειρήνη και κτίζω το κακό» (Ησαΐας 45:7).
Αυτή η θεολογική δομή μοιάζει περισσότερο με τον Αμπραξά παρά με τον χριστιανικό Θεό (αν και δεν είναι το ίδιο πράγμα1): επιτρέπει τη δύναμη και την καταστροφή ως θεϊκές εκφράσεις και όχι ως παρεκκλίσεις. Ενώ ο Χριστιανισμός πρέπει πάντα να δικαιολογεί την κυριαρχία ως διορθωτική (σώζοντας ψυχές, εκπολιτίζοντας βαρβάρους), ένα γιαχβιστικό πλαίσιο επιτρέπει την κυριαρχία ως θεϊκή θέληση. Αυτό εξαλείφει την τριβή νομιμοποίησης.
Αυτός ο θεολογικός ρεαλισμός εμφανίζεται στα θεμελιώδη κείμενα του Ιουδαϊσμού χιλιετίες πριν από τον ευρωπαϊκό φιλοσοφικό πεσιμισμό. Ο Ιώβ (περίπου 6ος-4ος αιώνας π.Χ.) παρουσιάζει τον πόνο χωρίς ηθική επίλυση - τον Θεό ως αυθαίρετη, συντριπτική δύναμη που δεν προσφέρει καμία εξήγηση, μόνο υποταγή. Ο Εκκλησιαστής διατυπώνει την κυκλική ματαιότητα: «Ματαιότητα ματαιοτήτων, όλα ματαιότητα» - η ευχαρίστηση είναι φευγαλέα, η εργασία δεν έχει νόημα, ο θάνατος σβήνει τα πάντα. Οι ψαλμοί δεν περιέχουν απλώς έπαινο αλλά οργή για τη θεϊκή εγκατάλειψη: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» Αυτή είναι η υπαρξιακή απαισιοδοξία 2.400 χρόνια πριν από τον Σοπενχάουερ. Αυτό που έκανε ο Ιουδαϊσμός - και αυτή είναι η αποφασιστική κίνηση - ήταν να περιορίσει την απαισιοδοξία μέσα στη διαθήκη και το νόμο αντί να την επιλύσει. Όχι «τα βάσανα θα τελειώσουν» ή «ο Θεός είναι καθαρά καλός», αλλά «αυτή είναι η δομή - ακολουθήστε την ούτως ή άλλως». Η Ευρώπη δεν χρειαζόταν φιλοσοφική απαισιοδοξία μέχρι που κατέρρευσαν οι ελπίδες του Διαφωτισμού (18ος-19ος αιώνας). Ο Ιουδαϊσμός το χρειαζόταν από την αρχή γιατί η ιστορία το ανάγκασε (εξορία, διωγμός, αδυναμία). Αυτή η πρώιμη αντιπαράθεση με τον ανεπανόρθωτο πόνο, σε συνδυασμό με τη θεολογία non-privatio boni, δημιούργησε ένα πλαίσιο που δεν απαιτεί αισιοδοξία για να λειτουργήσει, κάτι που αποτελεί κρίσιμο πλεονέκτημα για τη νομιμοποίηση των ελίτ σε καταστροφικούς ιστορικούς κύκλους.
Χαρακτηριστικό 2: Tikkun Olam ως μηχανή διαρκούς νομιμοποίησης
Η Λουριανική Καμπάλα εισάγει την έννοια του shevirat ha-kelim (θρυμματισμός των αγγείων): όταν ο Θεός συνήψε σύμβαση για να δημιουργήσει τον κόσμο, το θεϊκό φως έσπασε τα δοχεία που προορίζονταν να τον περιέχουν, σκορπίζοντας σπίθες αγιότητας στην υλική πραγματικότητα. Το έργο της επισκευής (tikkun olam) πέφτει στον εβραϊκό λαό μέσω της εκπλήρωσης των mitzvot - τελετουργικών εντολών - όπως διαμεσολαβούνται από τη ραβινική εξουσία.
Αυτό δημιουργεί μια δομή νομιμοποίησης χωρίς τελικό σημείο: ο κόσμος είναι μόνιμα κατεστραμμένος, η επισκευή είναι διαρκής και οποιαδήποτε ενέργεια μπορεί να επαναπροσδιοριστεί ως tikkun εάν ευθυγραμμίζεται με τη ραβινική ερμηνεία. Σε συνδυασμό με το ταλμουδικό pilpul (άπειρη διαλεκτική αναδρομή), αυτό παράγει απεριόριστη ευελιξία: τίποτα δεν είναι οριστικό, όλα μπορούν να υποστηριχθούν εκ νέου και όλες οι ενέργειες μπορούν να δικαιολογηθούν ότι εξυπηρετούν την τελική επισκευή.
Συγκρίνετε αυτό με τον Χριστιανισμό (η λύτρωση ολοκληρώθηκε εν Χριστώ, η περαιτέρω δράση είναι εφαρμογή), το Ισλάμ (ο νόμος καθορίστηκε στο Κοράνι/Χαντίθ, οι πύλες του ijtihad έκλεισαν) ή τον μαρξισμό (η επανάσταση τερματίζει τη διαλεκτική, μετά την οποία απομένει μόνο η διοίκηση). Μόνο το καμπαλιστικό πλαίσιο παρέχει μόνιμη ατέλεια συν άπειρη ερμηνευτική ευελιξία συν κοσμική εντολή.
Χαρακτηριστικό 3: Οντολογική Ιεραρχία με Εκμεταλλεύσιμη Κατώτερη Βαθμίδα
Οι kelipot (κυριολεκτικά «φλοιοί» ή «κοχύλια») δεν είναι απλώς άπιστες ή παραπλανημένες ψυχές, αλλά οντολογικά κατώτερες με διαφορετική ηθική υπόσταση - η Τάνια διακρίνει τις εβραϊκές ψυχές (nefesh Elokit) από τις αλλόθρησκες ψυχές (από το kelipot, που κατέχουν μόνο nefesh behamit), δημιουργώντας ουσιαστική και όχι ενδεχόμενη ιεραρχία όπου οι ηθικές υποχρεώσεις διαμεσολαβούνται μέσω ραβινικής ερμηνείας. Μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης, χειραγώγησης ή καταστροφής χωρίς ηθικές συνέπειες, επειδή αντιστέκονται ενεργά στην εντολή του Χασέμ και επομένως δεν έχουν εγγενή ιερότητα.
Αυτό είναι κατηγορηματικά διαφορετικό από τον Χριστιανισμό (κάθε άνθρωπος έχει μια αθάνατη ψυχή, η ιεραρχία είναι θεσμική, όχι μεταφυσική), το Ισλάμ (ο προσηλυτισμός παρέχει πλήρη συμμετοχή στην ummah, το καθεστώς dhimmi είναι νόμιμο, προσωρινό), τον φιλελευθερισμό (όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσα δικαιώματα από τη φύση τους) ή τον μαρξισμό (οι ταξικοί εχθροί είναι ιστορικά ενδεχόμενοι, όχι οντολογικά καθορισμένοι). Μόνο το ταλμουδικό-καμπαλιστικό πλαίσιο παρέχει ουσιαστική, ανεξάλειπτη οντολογική διαστρωμάτωση με θεϊκή έγκριση για εκμετάλλευση κατώτερης βαθμίδας.
Τώρα, ας κάνουμε ένα βήμα πίσω. Η εικόνα του Θεού του Γιαχβέ είναι ένας αυθαίρετος και ιδιότροπος Θεός, τόσο στοργικός όσο και καταστροφικός, σε μια διαθήκη με τον εβραϊκό λαό, αλλά πρόθυμος να τον τιμωρήσει ανά πάσα στιγμή για παραβάσεις. Αυτός δεν είναι ένας privatio boni Θεός - ο Θεός ως κάθε Καλός, με το κακό μια στέρηση του Θεού - είναι ένας τρομακτικός Θεός όλων των αντιθέτων, πολύ παρόμοιος με τον Αμπραξά από ό,τι είναι η εικόνα του χριστιανικού Θεού, αλλά με μια κρίσιμη διαφορά. Αυτό το σημείο πρέπει να τονιστεί: αν ο Θεός είναι όλος καλός και κακός, μειώνει δραματικά την ανάγκη να «κάνουμε καλό» για ανταμοιβή στη μετά θάνατον ζωή, τουλάχιστον χωρίς αντισταθμιστικό σχήμα. Ανοίγει τη φρίκη του Κενού - αν ο Θεός είναι το παν, τότε τι διαχωρίζει κάποιον που κάνει καλό από κάποιον που κάνει κακό; Εδώ είναι που βλέπουμε την άνοδο των Σαββατιανών και του Φρανκισμού στελεχών του Ιουδαϊσμού με αυτό που πίστευαν ότι ήταν ηθικές παραβάσεις εγκεκριμένες από τον Θεό, αλλά και οι δύο τελικά έγιναν περιθωριακοί επειδή τα αποτελέσματά τους ήταν τόσο τρομακτικά. Η μαζική αποστασία του Sabbatai Zevi και οι αντινομικές υπερβολές του Jacob Frank - συμπεριλαμβανομένου του τελετουργικού οργίου και της διεκδίκησης λύτρωσης μέσω της αμαρτίας - κατέδειξαν τον κίνδυνο ενός Θεού ολότητας χωρίς μεσολαβητική δομή.
Το Chabad, εναλλακτικά, πέτυχε μακροπρόθεσμα επειδή διοχέτευσε την ίδια μη privatio boni εικόνα του Θεού μέσω αυστηρού ραβινικού ελέγχου. Η Χαμπάντ άκμασε και ο λόγος που άκμασε ήταν μέσω της μεταφυσικής της κατανόησης. Πιστεύει ότι ο Θεός «θρυμματίστηκε» όταν δημιούργησε τον κόσμο και ότι εκπληρώνοντας το μιτσβότ και κάνοντας το θέλημα του Χασέμ, με τη μεσολάβηση των ραβινικών αρχών, κάποιος έκανε το «Tikkun olam». Με άλλα λόγια, η Chabad πήρε τη σωστή κατανόηση της φιλοσοφικής απαισιοδοξίας που κρύβεται πίσω από αυτήν την πραγματικότητα - ότι ο κόσμος είναι αρπακτικός και κακόβουλος, ότι η ύπαρξη είναι επώδυνη και ότι είτε κυνηγάμε αντικείμενα είτε βαριόμαστε - και διοχέτευσε αυτή την απαισιοδοξία σε μια δομή που προώθησε την αυξημένη δύναμη της θρησκείας, χρησιμοποιώντας ατελείωτη διαλεκτική για να κατανοήσει κάθε πλευρά ενός ζητήματος προκειμένου να το εκμεταλλευτεί για μέγιστο κέρδος. Η κρίσιμη διαφορά μεταξύ του Γιαχβέ-ως-διαμεσολαβούμενου-από-τους-ραβίνους και του Αμπραξά-ως-εξατομικευμένου είναι δομική: ο Ταλμουδικός Καμπαλισμός εξωτερικεύει τη σταύρωση των αντιθέτων στη ραβινική εξουσία που μεσολαβεί μεταξύ ατόμου και κόσμου, ενώ η εξατομίκευση του Γιουνγκ την εσωτερικεύει: κάθε άτομο πρέπει να κρατά την ένταση των αντιθέτων μέσα του μέχρι την υπερβατική λειτουργία αναδύεται. Το πρώτο δημιουργεί την αιχμαλωσία της ελίτ και την εδραίωση της εξουσίας, ενώ το δεύτερο δημιουργεί ατομική κυριαρχία αλλά όχι δεσμευτική ιεραρχία. Δεν υπάρχει εκλεκτός λαός, δεν υπάρχει ραβινική διαμεσολάβηση μεταξύ του Εαυτού και της πραγματικότητας, πρέπει κανείς να παλέψει με τη φρίκη μιας οριακής κατάστασης που ο Θεός απεικονίζει όλο το καλό και όλο το κακό. Αλλά αυτό στη συνέχεια εξελίσσεται σε εσωτερικευμένο παγανισμό ως κρίσιμο μηχανισμό αντιμετώπισης, καθώς δεν μπορεί κανείς να ζήσει στο επίπεδο της ολότητας του Αμπραξά επ' αόριστον....
Δεδομένων των απαιτήσεων της ελίτ για (1) μη λυτρωτική θεολογία, (2) άπειρη ερμηνευτική ευελιξία και (3) οντολογική ιεραρχία με εκμεταλλεύσιμες χαμηλότερες βαθμίδες, το ταλμουδικό-καμπαλιστικό πλαίσιο είναι δομικά βέλτιστο. Δεν είναι ότι «οι Εβραίοι ελέγχουν τον κόσμο» - είναι ότι οι ελίτ που επιδιώκουν τη μέγιστη αποτελεσματικότητα νομιμοποίησης θα συγκλίνουν σε αυτό το πλαίσιο ανεξάρτητα από την εθνική καταγωγή, είτε με υιοθεσία, είτε με εργαλειοποίηση, είτε με συμμαχία με αυτούς που το φέρουν. Δικαιολογεί την κυριαρχία τους, δικαιολογεί την κυριαρχία πάνω στις μάζες, παρέχει απίστευτη διαλεκτική ευχέρεια και ευελιξία, ενώ παρέχει αιτιολόγηση (είτε υιοθετείται συνειδητά, είτε απορροφάται ασυνείδητα, είτε αναπτύσσεται εργαλειακά) για την κυριαρχία των ελίτ, δημιουργώντας συγκλίνουσα πίεση επιλογής προς εκείνους που φέρουν, εσωτερικεύουν ή συμμαχούν με τις ερμηνευτικές αρχές της. Ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ δεν έχουν τον ίδιο βαθμό συνδετικής κόλλας και οι κοσμικές ιδεολογίες είναι πολύ αδύναμες για να κρατήσουν αυτή την ομάδα ενωμένη.
Ας το συνοψίσουμε αυτό:
Η εξουσία των ελίτ απαιτεί πλαίσια νομιμοποίησης με τρία χαρακτηριστικά: (1) μη λυτρωτική θεολογία (η εξουσία δεν χρειάζεται να δικαιολογείται μέσω αποτελεσμάτων), (2) άπειρη ερμηνευτική ευελιξία (οποιαδήποτε δράση μπορεί να αναπλαισιωθεί ανάλογα με τις ανάγκες), (3) οντολογική ιεραρχία (εκμεταλλεύσιμες κατώτερες βαθμίδες χωρίς ηθική αντίφαση).
Οι περισσότερες δυτικές παραδόσεις στερούνται ένα ή περισσότερα από αυτά: (1) Χριστιανισμός: λυτρωτικός, οικουμενικός, αδύναμος διαλεκτικά, (2) Ισλάμ: λυτρωτικός, ερμηνευτικά κλειστός, οικουμενική ούμμα, (3) Μαρξισμός: λυτρωτικός (αταξική κοινωνία), τελειώνει στην επανάσταση, (4) Φιλελευθερισμός: λυτρωτικός (πρόοδος), αρνείται την ιεραρχία.
Το Ταλμουδικό/Καμπαλιστικό πλαίσιο παρέχει μοναδικά και τα τρία: (1) Γιαχβέ ως Αμπραξιανή εικόνα του Θεού (η καταστροφή είναι θεϊκή, όχι λάθος), (2) Tikkun olam + pilpul (μόνιμη ατέλεια + άπειρη αναδρομή), (3) Ραβίνοι → Εβραίοι → Δίκαιοι Εθνικοί → Kelipot (οντολογική διαστρωμάτωση).3
Ως εκ τούτου, οι ελίτ που επιδιώκουν τη μέγιστη νομιμοποίηση της εξουσίας θα συγκλίνουν σε αυτό το πλαίσιο όχι λόγω εθνοτικής συνωμοσίας, αλλά επειδή είναι δομικά βέλτιστο για τις ανάγκες τους.
Το κόστος
Αυτό είναι ένα διαμεσολαβημένο σύστημα εικόνας του Θεού που περιέχει όλο το καλό και όλο το κακό (η ραβινική ερμηνεία αντικαθιστά την αυτοεξατομίκευση), το οποίο ανταλλάσσει την επέκταση της συνείδησης με την εδραίωση της εξουσίας.
Μερικά παραδείγματα: (1) το 2023, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωσε ότι «η Ευρώπη είναι οι αξίες του Ταλμούδ». Αυτό δεν ήταν μια γκάφα ή μεμονωμένη δήλωση, αλλά αντικατοπτρίζει τον παρατηρήσιμο λόγο της ελίτ: επανειλημμένη επίκληση του tikkun olam, «φως στα έθνη» και παρόμοιες ταλμουδικές-καμπαλιστικές έννοιες στη διαμόρφωση πολιτικής, στις αποστολές ΜΚΟ και στη ρητορική της διεθνούς διακυβέρνησης. (2) Η Χαμπάντ Λούμπαβιτς διατηρεί τεκμηριωμένες σχέσεις με μεγάλα κέντρα εξουσίας: οι στενοί δεσμοί του Τζάρεντ Κούσνερ με την ηγεσία της Χαμπάντ (αντήχησα με ένα εξειδικευμένο διαδικτυακό επιχείρημα ότι έχει αντικαταστήσει τον Τζέφρι Έπσταϊν ως εκπρόσωπος των Ρότσιλντ υψηλότερου επιπέδου, αν και ο Τζόσουα Στάλμαν πιστεύει ότι τέτοιοι μεσάζοντες μπορεί να μην χρειάζονται πλέον στην ψηφιακή εποχή), η θεσμική παρουσία της Χαμπάντ στη Ρωσία (συμπεριλαμβανομένης της επιρροής στον εσωτερικό κύκλο του Πούτιν), και τα κέντρα Chabad σε σχεδόν κάθε μεγάλη πόλη παγκοσμίως που λειτουργούν ως διπλωματικοί, οικονομικοί και πολιτιστικοί δεσμοί. Επιπλέον, (3) η «Αποκαταστατική» Αφήγηση του WEF: Η Μεγάλη Επαναφορά του Klaus Schwab πλαισιώνει ρητά τον κόσμο ως «σπασμένο» και «μη βέλτιστο», απαιτώντας μια συνολική «επανεκκίνηση» μέσω του καπιταλισμού των ενδιαφερομένων - ένας κοσμικός παραλληλισμός με το Tikkun Olam όπου η «επισκευή» είναι μια άπειρη διαδικασία που διαχειρίζεται η ελίτ - και (4) η Ατζέντα 2030 του ΟΗΕ ως μεσσιανική εντολή: Το προοίμιο των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDGs), με τίτλο «Μεταμορφώνοντας τον κόσμο μας», χρησιμοποιεί μεσσιανική γλώσσα για να υποσχεθεί τη «θεραπεία» του πλανήτη και την «ελευθερία της ανθρώπινης φυλής», τοποθετώντας τους τεχνοκράτες του ΟΗΕ ως τις απόλυτες ερμηνευτικές αρχές μιας «νέας παγκόσμιας ατζέντας».
Η θεμελιώδης διάκριση μεταξύ του Γιαχβέ ως διαμεσολαβούμενου και του Αμπραξά ως εξατομικευμένου αποκαλύπτει γιατί τα συστήματα ελίτ συγκλίνουν στο πρώτο. Η εξατομίκευση του Γιουνγκ απαιτεί από κάθε άτομο να κρατά εσωτερικά τη σταύρωση των αντιθέτων - να περιέχει τόσο το καλό όσο και το κακό, τη δημιουργία και την καταστροφή, χωρίς λύση μέχρι να αναδυθεί η υπερβατική λειτουργία. Αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να εξωτερικευτεί στην εξουσία, δεν μπορεί να τυποποιηθεί μεταξύ των πληθυσμών, δεν μπορεί να εγγυηθεί αποτελέσματα ευθυγραμμισμένα με την εξουσία και παράγει ψυχολογική κυριαρχία ασυμβίβαστη με την ιεραρχία.
Ο ταλμουδικός καμπαλισμός λύνει αυτά τα οργανωτικά και ψυχολογικά προβλήματα εξωτερικεύοντας την ένταση στη ραβινική εξουσία, η οποία μεσολαβεί μεταξύ ατόμου και κόσμου. Το άτομο δεν χρειάζεται να έχει αφόρητα αντίθετα - οι ραβίνοι τα κρατούν και παρέχουν ερμηνεία. Αυτό δημιουργεί προβλέψιμα ηθικά πλαίσια (που καθορίζονται από την ερμηνευτική εξουσία), συνοχή των ελίτ (κοινή υποταγή στη ραβινική διαμεσολάβηση), διαχείριση του πληθυσμού (οι μάζες ακολουθούν την ερμηνεία, δεν εξατομικεύονται) και εδραίωση της εξουσίας (η ηθική νομιμότητα ρέει μέσω του ερμηνευτικού μονοπωλίου).
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι δεν πρόκειται για ηθική κρίση αλλά για δομικό συμβιβασμό. Η ραβινική διαμεσολάβηση παρέχει γνήσια ψυχολογική ανακούφιση - η αφόρητη ένταση του να κρατάς όλα τα αντίθετα μέσα σου είναι πραγματικά αφόρητη για τους περισσότερους ανθρώπους - καθώς και κοινωνική συνοχή και κοινό ηθικό πλαίσιο. Το κόστος είναι η ατομική κυριαρχία: κάποιος αποδέχεται την εξωτερική ερμηνευτική εξουσία αντί να αντιμετωπίζει άμεσα το θείο. Η εξατομίκευση του Γιουνγκ παρέχει διεύρυνση της συνείδησης και αυθεντική αυτογνωσία, αλλά με κόστος την απομόνωση, την αφόρητη ψυχική ένταση και την αδυναμία δημιουργίας σταθερών συλλογικών δομών. Οι ελίτ συγκλίνουν σε διαμεσολαβημένα συστήματα όχι επειδή είναι «κακά» αλλά επειδή επιτρέπουν την προβλέψιμη διαχείριση του πληθυσμού - κοινά ηθικά πλαίσια, συντονισμένη δράση και ιεραρχική σταθερότητα. Η εξατομίκευση, από τη φύση της, δεν μπορεί να προσφέρει αυτά τα πράγματα: παράγει κυρίαρχα άτομα που δεν μπορούν να κατευθυνθούν αξιόπιστα ή να ενοποιηθούν υπό κοινή ερμηνεία.
Το κόστος της Ταλμουδικής/Καμπαλιστικής προσέγγισης, λοιπόν, είναι η συρρίκνωση της συνείδησης - κάποιος αποκτά εξωτερική δύναμη παραδίδοντας την εσωτερική κυριαρχία. Η ελίτ γίνεται πνευματικά μικρότερη ακόμη και όταν κυριαρχεί υλικά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το πιο αποτελεσματικό πλαίσιο κυριαρχίας είναι επίσης το πιο περιοριστικό πνευματικά: μεγιστοποιεί τον έλεγχο ελαχιστοποιώντας την αφόρητη ελευθερία της αδιαμεσολάβητης αντιπαράθεσης με το θείο.
Η επιλογή μεταξύ κυριαρχίας και συνείδησης έχει επίσης μια χρονική συνιστώσα που έχει σημασία για τη σταθερότητα της ελίτ. Η κυριαρχία βελτιστοποιεί τον βραχυπρόθεσμο έλεγχο: άμεση ασφάλεια, μείωση της πολυπλοκότητας, σαφείς ιεραρχίες και μόνωση από την αβεβαιότητα. Η συνείδηση βελτιστοποιεί τη μακροπρόθεσμη προσαρμοστικότητα: συμβολικός πλούτος, επαφή με την πραγματικότητα, ευελιξία υπό μεταβαλλόμενες συνθήκες και ανθεκτικότητα σε υπαρξιακές κρίσεις.
Αυτό δημιουργεί ένα παράδοξο της ελίτ: οι ελίτ που επιδιώκουν τη σταθερότητα πολλών γενεών (μακροπρόθεσμος ορίζοντας) υιοθετούν τεχνολογίες κυριαρχίας (βραχυπρόθεσμη βελτιστοποίηση), προκαλώντας συστολή της συνείδησης που τις καθιστά λιγότερο προσαρμοστικές με την πάροδο του χρόνου. Γίνονται βελτιστοποιημένα για τη διατήρηση των τρεχουσών συνθηκών αλλά εύθραυστα όταν αλλάζουν οι συνθήκες. Ιστορικά παραδείγματα περιλαμβάνουν τη γαλλική αριστοκρατία πριν από το 1789 (βελτιστοποιημένη για ιεραρχία, έχασε την επαφή με τις αναδυόμενες κοινωνικές δυνάμεις, γκιλοτίνα), τη σοβιετική νομενκλατούρα (βελτιστοποιημένη για εσωτερικό έλεγχο, έχασε την οικονομική προσαρμοστικότητα, κατέρρευσε) και το ύστερο ρωμαϊκό αυτοκρατορικό σύστημα (βελτιστοποιημένο για σταθερότητα, χαμένο δυναμισμό, κατακερματισμένο).
Το Ταλμουδικό-Καμπαλιστικό πλαίσιο είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό για τη μεσοπρόθεσμη συνοχή των ελίτ (λύνει προβλήματα συντονισμού που άλλα πλαίσια δεν μπορούν), αλλά η συστολή της συνείδησης που παράγει μπορεί να κάνει τα συστήματα των ελίτ μη βέλτιστα προσαρμοσμένα για την επιβίωση γνήσιων υπαρξιακών μεταβάσεων. Οι ελίτ ανταλλάσσουν την ολότητα με τον έλεγχο, και αυτό λειτουργεί έως ότου το περιβάλλον μετατοπιστεί πιο γρήγορα από ό,τι μπορεί να επεξεργαστεί η συνεσταλμένη συνείδησή τους. Η έντονη εστίασή τους στη διαλεκτική βελτιώνει δραματικά την ευελιξία για την αντιμετώπιση απειλών, αλλά η συστολή της συνείδησης παραμένει ένα θεμελιώδες πρόβλημα ανεξάρτητα.
Για να συνοψίσουμε αυτή την ενότητα, υπάρχει μια θεμελιώδης ένταση μεταξύ της μεταβολικής δύναμης (η ικανότητα να κατευθύνει πόρους και πληθυσμούς) και της νοητικής διαύγειας (αδιαμεσολάβητη επαφή με το θείο/πραγματικότητα). Αυτές φαίνεται να είναι αντίστροφες ιδιότητες. Για να επιτευχθεί η άπειρη ερμηνευτική ευελιξία που απαιτείται για τη διαχείριση μιας παγκόσμιας ιεραρχίας, ένα άτομο ή μια ομάδα απορρίπτει τις «άγκυρες» της αντικειμενικής αλήθειας και της καθολικής ενσυναίσθησης. Αυτό δημιουργεί έναν κλειστό βρόχο:
Επιλογή: Η δομή φιλτράρει όσους επιθυμούν να ανταλλάξουν την εσωτερική κυριαρχία με την εξωτερική κυριαρχία.
Μεταμόρφωση: Ο κάτοχος του υψηλού επιπέδου αξιώματος αναδιαμορφώνεται από τις μεταφυσικές δυνατότητες του ρόλου.
Σύγκλιση: Ακόμη και μια επαναστατική ελίτ που υποκινείται από το «καλό» ή την «απελευθέρωση» διαπιστώνει ότι χωρίς να υιοθετεί μη λυτρωτική θεολογία και οντολογική διαστρωμάτωση, δεν έχει τη συνδετική κόλλα για να αποτρέψει τη διάσπαση του δικού της κινήματος.
Η τραγωδία δεν είναι ότι οι «κακοί» άνθρωποι έχουν καταλάβει το πλαίσιο, αλλά ότι το πλαίσιο είναι το μόνο ικανό να κρατήσει την κορυφή. Κάθε χέρι που πιάνει το σκήπτρο πρέπει πρώτα να μαραθεί.
Αυτό οδηγεί σε μια βαθιά φιλοσοφική απαισιοδοξία: η ιστορία δεν είναι μια πρόοδος προς τον διαφωτισμό, αλλά μια σειρά από «Κρίσεις Διαδοχής των Τυφλών». Εάν η συνείδηση και η εξουσία είναι αντίθετες, τότε κάθε Νέα Παγκόσμια Τάξη είναι μια νέα παλινδρόμηση σε βαθύτερη συστολή. Η πίεση επιλογής διασφαλίζει ότι η πιο πνευματικά κούφια ομάδα κερδίζει πάντα τον ανταγωνισμό για την κορυφαία βαθμίδα. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ο πολιτισμός είναι μια μηχανή που μετατρέπει συστηματικά την ανθρώπινη συνείδηση σε ιεραρχική σταθερότητα έως ότου η προκύπτουσα πνευματική ευθραυστότητα πυροδοτήσει μια συστημική κατάρρευση.
Αρκετές πιθανές παρερμηνείες θα πρέπει να αντιμετωπιστούν άμεσα:
1. «Αυτό είναι αντισημιτικό». Όχι. Αυτή η ανάλυση αφορά δομικά χαρακτηριστικά ενός θρησκευτικού-φιλοσοφικού πλαισίου, όχι τους Εβραίους. Πολλοί Εβραίοι απορρίπτουν εντελώς την ταλμουδική αυθεντία. Πολλοί μη Εβραίοι θα μπορούσαν να υιοθετήσουν αυτό το πλαίσιο. Το επιχείρημα είναι λειτουργικό, όχι εθνικό.
2. «Ισχυρίζεστε ότι οι Εβραίοι ελέγχουν τα πάντα». Όχι. Ο ισχυρισμός είναι ότι οι ελίτ οποιουδήποτε υπόβαθρου που αναζητούν τη βέλτιστη νομιμοποίηση θα συγκλίνουν σε αυτό το πλαίσιο επειδή παρέχει μοναδικά τα απαραίτητα χαρακτηριστικά. Αυτή είναι η λογική επιλογής, όχι η συνωμοσία.
3. «Δεν έχετε εξειδίκευση στο κείμενο». Εν μέρει αλήθεια. Αυτή είναι μια δομική ανάλυση από εξωτερική παρατήρηση και όχι από ραβινική επιστήμη. Ωστόσο, οι τρεις βασικοί ισχυρισμοί (θεολογία non-privatio boni, tikkun olam perpetuity, οντολογική ιεραρχία) είναι κειμενικά θεμελιωμένοι και επαληθεύσιμοι.
4. «Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την Αμπραξιανή μεταφυσική σας». Όχι. Το επιχείρημα είναι ότι ο Ταλμουδικός Καμπαλισμός είναι μια διαμεσολαβημένη εκδοχή της Αμπραξιανής θεολογίας - εξωτερικεύοντας τη σταύρωση των αντιθέτων στη ραβινική εξουσία αντί να απαιτεί ατομική ολοκλήρωση. Είναι δομικά ισχυρό για τις ελίτ ακριβώς επειδή αποφεύγει τη δυσκολία της γνήσιας εξατομίκευσης.
5. «Γιατί να μην πούμε απλώς «οι ελίτ χρησιμοποιούν τη θρησκεία γενικά»;» Επειδή διαφορετικές θρησκευτικές δομές έχουν διαφορετικές δυνατότητες. Τα τρία χαρακτηριστικά που προσδιορίζονται εδώ δεν εμφανίζονται μαζί στον Χριστιανισμό, το Ισλάμ, τον Μαρξισμό ή τον φιλελευθερισμό. Η ιδιαιτερότητα έχει σημασία για την επεξηγηματική ακρίβεια.
6. «Αυτό δίνει στις ελίτ πάρα πολλά εύσημα για τη συνοχή». Ίσως, αλλά το επιχείρημα δεν απαιτεί συνειδητό συντονισμό ή ιδεολογική καθαρότητα. Απαιτεί μόνο ότι οι ελίτ που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα νομιμοποίησης θα συγκλίνουν σε παρόμοιες λύσεις με την πάροδο του χρόνου μέσω της επιλογής, της μίμησης και της θεσμικής ενίσχυσης. Συγκλίνουσα εξέλιξη, όχι συνωμοσία.
7. «Επιλέγετε τα πιο αποδοτικά στοιχεία, ενώ αγνοείτε τα εξισωτικά ρεύματα του Ιουδαϊσμού». Αυτό είναι σωστό, και είναι σχεδιασμένο. Αυτή η ανάλυση εστιάζει ρητά σε ενεργειακά αποδοτικά σκέλη, όχι στον Ιουδαϊσμό όπως τον ζουν οι περισσότεροι οπαδοί ή στις πιο αξιοθαύμαστες ηθικά ερμηνείες του. Η ύπαρξη ισχυρών ρευμάτων ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης εντός του Ιουδαϊσμού - η έμφαση της προφητικής παράδοσης στη φροντίδα της χήρας και του ορφανού, η διδασκαλία του Hillel ότι «ό,τι είναι μισητό για σένα, μην το κάνεις στον συνάνθρωπό σου», που ο Tikkun Olam ερμήνευσε ως προοδευτική κοινωνική αποκατάσταση - είναι πραγματική, σημαντική και ευρέως διαδεδομένη. Τίποτα από αυτά δεν έρχεται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό ότι άλλα σκέλη εντός της ίδιας παράδοσης παρέχουν ανώτερη υποδομή νομιμοποίησης της ελίτ. Ακριβώς όπως η ανάλυση της θεολογίας των Σταυροφόρων δεν απαιτεί συζήτηση για τα κινήματα φτώχειας των Φραγκισκανών ή η ανάλυση του Ουαχαμπιτικού Ισλάμ δεν απαιτεί τη θεραπεία του μυστικισμού των Σούφι, η ανάλυση των βέλτιστων πλαισίων της ελίτ δεν απαιτεί ολοκληρωμένη κάλυψη όλων των θεολογικών κλώνων. Το ερώτημα δεν είναι «τι πιστεύουν οι περισσότεροι Εβραίοι;» αλλά «ποια πλαίσια, εάν εργαλειοποιηθούν από τις ελίτ, παρέχουν τη μέγιστη αποτελεσματικότητα νομιμοποίησης;». Αυτές είναι διαφορετικές ερωτήσεις με διαφορετικές απαντήσεις.
Στό β΄μέρος θα συζητήσουμε τις συγκεκριμένες προβλέψεις που προκύπτουν από αυτή τη δομική ανάλυση.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
