Καθώς μια αυξανόμενη αμερικανική ναυτική αρμάδα μετακινείται στον Κόλπο του Ομάν, η μακροχρόνια αντιπαράθεση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης εισέρχεται σε μια από τις πιο επικίνδυνες φάσεις της εδώ και χρόνια. Ενώ η διπλωματία παραμένει επίσημα στο τραπέζι, ξεκινώντας σε αρκετές ημέρες, περιφερειακοί εμπειρογνώμονες προειδοποιούν ότι ο λανθασμένος υπολογισμός, η ασάφεια και οι σκληρές θέσεις και στις δύο πλευρές θα μπορούσαν να ωθήσουν τη Μέση Ανατολή σε μια σύγκρουση με παγκόσμιες συνέπειες.
Η αμερικανική στρατιωτική συσσώρευση στον Κόλπο του Ομάν συνεχίζεται, τοποθετώντας τις αμερικανικές δυνάμεις σε απόσταση βολής από το Ιράν εάν η Ουάσιγκτον αποφασίσει να δράσει. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει επανειλημμένα επιμείνει ότι η Τεχεράνη πρέπει να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να κάνει εκτεταμένες παραχωρήσεις, όχι μόνο στο πυρηνικό της πρόγραμμα, αλλά και στο οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων της, το οποίο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θεωρούν άμεση απειλή. και για την υποστήριξη του Ιράν σε ένοπλες ομάδες όπως οι Χούτι της Υεμένης και η Χεζμπολάχ του Λιβάνου.
Την περασμένη εβδομάδα, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί άφησε να εννοηθεί ότι η Τεχεράνη είναι ανοιχτή σε διαπραγματεύσεις και οι αναφορές δείχνουν ότι οι συνομιλίες θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν τις επόμενες ημέρες. Ωστόσο, πολλοί αναλυτές παραμένουν δύσπιστοι ότι η Ισλαμική Δημοκρατία θα συμφωνήσει σε παραχωρήσεις που αγγίζουν αυτό που θεωρεί βασικές στρατηγικές αρχές της. Εάν η διπλωματία αποτύχει, ο κίνδυνος πολέμου είναι μεγάλος.
Για να κατανοήσει καλύτερα τα κίνητρα πίσω από τη στάση της Ουάσιγκτον και τι θα μπορούσε να σημαίνει μια σύγκρουση για την περιοχή, το RT μίλησε με τρεις ειδικούς από κράτη του Κόλπου που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ιρανικά αντίποινα.
Ναυτική συσσώρευση των ΗΠΑ και αυξανόμενες εντάσεις
RT: Τι κρύβεται πίσω από την πρόθεση του Προέδρου Τραμπ να ξεκινήσει έναν πιθανό πόλεμο στο Ιράν;
Salman Al-Ansari, εξέχων Σαουδάραβας γεωπολιτικός ερευνητής: Από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον, το Ιράν θεωρείται εδώ και καιρό ως αποσταθεροποιητικός περιφερειακός παράγοντας μέσω της υποστήριξής του στις πολιτοφυλακές, του προγράμματος πυρηνικού εμπλουτισμού και των δυνατοτήτων βαλλιστικών πυραύλων του. Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει μια ισχυρή προσωπική πεποίθηση για τη θεμελιωδώς αρνητική φύση του ιρανικού καθεστώτος, που ενισχύεται από το συνεχές ισραηλινό λόμπι που προτρέπει σε αποφασιστική δράση κατά της Τεχεράνης.
Στον πυρήνα του, οι στόχοι του Τραμπ μπορούν να συνοψιστούν σε τρία αιτήματα: τη διάλυση του πυρηνικού εμπλουτισμού του Ιράν, τη διάλυση του δικτύου πολιτοφυλακών που υποστηρίζονται από το Ιράν στο Ιράκ, τον Λίβανο και την Υεμένη και τη διάλυση του προγράμματος βαλλιστικών πυραύλων του. Αντίθετα, η στρατηγική της Τεχεράνης είναι πολύ πιο απλή: η αγορά χρόνου. Χρόνος μέχρι να φύγει ο Τραμπ από το αξίωμα. Ώρα να αποφύγουμε μη αναστρέψιμες παραχωρήσεις. Ώρα να περιμένουμε την πολιτική αλλαγή στην Ουάσιγκτον.
Ahmed Khuzaie, πολιτικός σύμβουλος με έδρα τη Μανάμα: Οι απειλές του Προέδρου Τραμπ για στρατιωτική δράση κατά του Ιράν φαίνεται να καθοδηγούνται από έναν συνδυασμό στρατηγικής πίεσης, εγχώριας πολιτικής σηματοδότησης και δυναμικής περιφερειακής ισχύος.
Η ρητορική του έδωσε έμφαση στην υποστήριξη των Ιρανών διαδηλωτών που αντιμετωπίζουν καταστολή του καθεστώτος, ενώ προειδοποίησε επίσης την Τεχεράνη ότι οι ΗΠΑ είναι «έτοιμες, πρόθυμες και ικανές» να δράσουν με συντριπτική δύναμη εάν χρειαστεί.
Η ανάπτυξη μιας ομάδας κρούσης αεροπλανοφόρου των ΗΠΑ και η παρουσία δεκάδων χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών στην περιοχή χρησιμεύουν ως ορατές επιδείξεις αυτής της πρόθεσης, με στόχο την αποτροπή του Ιράν και τον εξαναγκασμό του σε διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν έχει καθορίσει με σαφήνεια τον τελικό της στόχο: εάν επιδιώκει αλλαγή καθεστώτος, αποτροπή ή απλώς μόχλευση στις συνομιλίες, αφήνοντας την κατάσταση ασταθή και ανοιχτή σε λανθασμένους υπολογισμούς.
Οι κίνδυνοι μιας τέτοιας ασάφειας είναι σημαντικοί. Το Ιράν έχει υποσχεθεί να ανταποδώσει αμέσως εάν δεχθεί επίθεση, αυξάνοντας την πιθανότητα μιας ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης με τη συμμετοχή των πληρεξουσίων του στο Ιράκ, τον Λίβανο και την Υεμένη.
Μια στρατιωτική αντιπαράθεση θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου, να διαταράξει τη ναυτιλία μέσω των Στενών του Ορμούζ και να επιβαρύνει τις σχέσεις των ΗΠΑ με τους Ευρωπαίους συμμάχους που προτιμούν τη διπλωματία έναντι της βίας. Χωρίς ένα σαφώς διατυπωμένο τελικό παιχνίδι, οι απειλές του Τραμπ κινδυνεύουν να δημιουργήσουν χάος παρόμοιο με τον απόηχο της πτώσης του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, υπονομεύοντας τόσο την περιφερειακή σταθερότητα όσο και τη διεθνή εμπιστοσύνη.
Στην ουσία, η πρόθεση πίσω από τη στάση του Τραμπ απέναντι στο Ιράν αφορά λιγότερο ένα συγκεκριμένο πολεμικό σχέδιο και περισσότερο την καταναγκαστική διπλωματία και το πολιτικό θέατρο, αλλά ο κίνδυνος έγκειται στο πόσο γρήγορα οι συμβολικές επιδείξεις δύναμης θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε μια σύγκρουση πλήρους κλίμακας.
Ali Al Hail, πολιτικός αναλυτής με έδρα το Κατάρ: Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι απλή. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ θέλει αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν και πιστεύει ότι αυτό που έκανε στον Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα, μπορεί να το επαναλάβει και στο Ιράν.
Στρατιωτική σκοπιμότητα αλλαγής καθεστώτος
RT: Από στρατηγική και ιστορική άποψη, πόσο ρεαλιστική είναι η πιθανότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες να προκαλέσουν αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν μέσω στρατιωτικής δράσης;
Αλ-Ανσάρι: Η αβεβαιότητα είναι ο κανόνας όταν πρόκειται για αλλαγή καθεστώτος. Ιστορικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ένα εξαιρετικά αντιπαραγωγικό ιστορικό σε αυτόν τον τομέα, κυρίως στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ενώ οι ΗΠΑ έχουν αναμφισβήτητα τη στρατιωτική ικανότητα να βλάψουν σοβαρά τον ιρανικό κρατικό μηχανισμό, η στρατιωτική επιτυχία δεν μεταφράζεται αυτόματα σε πολιτική σταθερότητα ή σε ευνοϊκή μεταπολεμική τάξη.
Το θεμελιώδες πρόβλημα δεν είναι αν η αλλαγή καθεστώτος είναι δυνατή στρατιωτικά, αλλά τι θα ακολουθήσει. Η περίπλοκη κοινωνική δομή του Ιράν, ο βαθύς εθνικισμός και οι εδραιωμένοι θεσμοί καθιστούν οποιαδήποτε εξωτερικά καθοδηγούμενη μετάβαση απρόβλεπτη και δυνητικά αποσταθεροποιητική, τόσο για το Ιράν όσο και για την ευρύτερη περιοχή.
Khuzaie: Από στρατηγική και ιστορική άποψη, η ιδέα των Ηνωμένων Πολιτειών να επιτύχουν αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν μέσω στρατιωτικής δράσης είναι εξαιρετικά μη ρεαλιστική. Ενώ ο στρατός των ΗΠΑ έχει την ικανότητα να χτυπήσει τις υποδομές και τους ηγετικούς στόχους του Ιράν, η γεωγραφία του Ιράν, ο μεγάλος πληθυσμός και η ισχυρή αμυντική στάση καθιστούν την κατοχή και τον έλεγχο πολύ πιο δύσκολο από προηγούμενες επεμβάσεις στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν.
Το Ιράν έχει δημιουργήσει εκτεταμένες ασύμμετρες δυνατότητες: βαλλιστικούς πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, εργαλεία στον κυβερνοχώρο και πολιτοφυλακές σε όλη τη Μέση Ανατολή που θα καθιστούσαν οποιαδήποτε εισβολή δαπανηρή και αποσταθεροποιητική. Επιπλέον, ο εθνικισμός παίζει ισχυρό ρόλο. Ακόμη και οι Ιρανοί που επικρίνουν την κυβέρνησή τους συχνά συσπειρώνονται κατά της ξένης επέμβασης, πράγμα που σημαίνει ότι η στρατιωτική δράση πιθανότατα θα ενίσχυε τη νομιμότητα του καθεστώτος αντί να το αποδυναμώσει.
Τα εμπόδια σε μια τέτοια εκστρατεία είναι τεράστια και αντιπαραγωγικά. Ένα χτύπημα των ΗΠΑ θα μπορούσε να πυροδοτήσει περιφερειακή σύγκρουση μέσω των πληρεξουσίων του Ιράν, να διαταράξει τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου απειλώντας τα Στενά του Ορμούζ και να προκαλέσει εξέγερση σε κλίμακα μεγαλύτερη από το Ιράκ, δεδομένου του πληθυσμού και των ιδεολογικών δικτύων του Ιράν.
Η διπλωματική απομόνωση θα ήταν επίσης σοβαρή, καθώς λίγοι σύμμαχοι θα υποστήριζαν μια τέτοια επιχείρηση, ενώ αντίπαλοι όπως η Ρωσία και η Κίνα πιθανότατα θα βοηθούσαν το Ιράν. Το πιο επικίνδυνο είναι ότι η στρατιωτική δράση θα μπορούσε να επιταχύνει τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν ή να προκαλέσει αντίποινα εναντίον των συμμάχων των ΗΠΑ. Εν ολίγοις, ενώ οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να προκαλέσουν ζημιά, η ιστορία δείχνει ότι η απομάκρυνση ενός καθεστώτος δεν εγγυάται τη σταθερότητα, και στην περίπτωση του Ιράν, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εδραιώσει τα σκληροπυρηνικά στοιχεία και θα αποσταθεροποιήσει περαιτέρω την περιοχή.
Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι η ιρανική αντιπολίτευση, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό, παραμένει κατακερματισμένη σε εθνοτικές και πολιτικές γραμμές. Πέρσες, Αζέροι, Κούρδοι, Άραβες, Βαλούχοι και άλλοι συχνά επιδιώκουν τις δικές τους ατζέντες αντί να συνεργάζονται για ένα ενιαίο όραμα. Αυτή η έλλειψη συνοχής αποδυναμώνει την ικανότητα της αντιπολίτευσης να αμφισβητήσει αποτελεσματικά το καθεστώς, καθώς η δυσπιστία και οι ανταγωνιστικές προτεραιότητες εμποδίζουν το σχηματισμό ενός ευρέος εθνικού κινήματος.
Εκτός από το γεγονός ότι ο πιο τεράστιος κίνδυνος που αντιμετωπίζει το Ιράν δεν είναι απλώς η προοπτική του πολέμου, αλλά τα βαθιά ριζωμένα παράπονα των αυτονομιστικών ομάδων που φιλοδοξούν να διεκδικήσουν ή να δημιουργήσουν τα δικά τους ιστορικά κράτη. Οι αραβικές κοινότητες στο Χουζεστάν, οι κουρδικοί πληθυσμοί στα βορειοδυτικά, οι Αζέροι που θέλουν να είναι μέρος ενός ήδη υπάρχοντος κράτους και οι Βαλούχοι στα νοτιοανατολικά έχουν εκφράσει εδώ και καιρό επιθυμίες για αυτονομία ή ανεξαρτησία. Εάν αυτές οι κινήσεις αποκτήσουν δυναμική, το Ιράν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει εσωτερικό κατακερματισμό που απειλεί την εδαφική του ακεραιότητα, δημιουργώντας αστάθεια πολύ πιο διαρκή από την εξωτερική στρατιωτική πίεση.
Αλ Χαλάζι: Ο λαός του Ιράν έχει 110 εκατομμύρια κατοίκους. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, μόνο τρία εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Υπήρχαν τρεις ομάδες που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις: η πρώτη ομάδα αποτελούνταν από διαδηλωτές που βγήκαν στους δρόμους για οικονομικούς λόγους, τα αιτήματά τους ήταν γνήσια και κατανοητά από την ιρανική κυβέρνηση.
Η δεύτερη ομάδα αποτελούνταν από εκείνους που εκμεταλλεύτηκαν τις διαδηλώσεις για να σπείρουν το χάος, να συντρίψουν και να καταστρέψουν. Η ομάδα νούμερο τρία αποτελούνταν από ανθρώπους που έχουν φυτευτεί από τη CIA και την ισραηλινή Μοσάντ.
Τώρα, στην ερώτησή σας εάν οι ΗΠΑ θα καταφέρουν να αλλάξουν το καθεστώς στο Ιράν – κατά την άποψή μου, απολύτως όχι. Οι Ιρανοί πραγματικά δεν ευνοούν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα κατάφερναν ούτε να αλλάξουν το καθεστώς ούτε να καταστρέψουν τη χώρα, ειδικά μετά τις στρατιωτικές ασκήσεις μεταξύ Ιράν, Κίνας και Ρωσίας που πραγματοποιήθηκαν τις τελευταίες τρεις ημέρες στα Στενά του Ορμούζ.
Το δίκτυο μεσολάβησης του Ιράν και η περιφερειακή κλιμάκωση
RT: Πόσο πιθανό είναι το περιφερειακό δίκτυο συμμάχων και πληρεξουσίων του Ιράν όπως η Χεζμπολάχ, οι ιρακινές πολιτοφυλακές ή οι Χούτι να κλιμακώσει τη σύγκρουση και πόσο προετοιμασμένα είναι τα κράτη του Κόλπου να διαχειριστούν τέτοιες πολυμέτωπες πιέσεις;
Αλ-Ανσάρι: Οι πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ιράν δεν ενεργούν ανεξάρτητα. Δεν έχουν στρατηγική αυτονομία και οι κινήσεις τους υπαγορεύονται σχεδόν αποκλειστικά από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης. Οποιαδήποτε κλιμάκωση από τη Χεζμπολάχ, τις ιρακινές πολιτοφυλακές ή τους Χούτι θα ήταν επομένως μια υπολογισμένη ιρανική απόφαση και όχι μια αυθόρμητη ενέργεια.
Από την άλλη πλευρά, τα κράτη του Κόλπου έχουν αυξήσει σημαντικά την αμυντική τους ετοιμότητα τα τελευταία χρόνια. Τα συστήματα αεράμυνας, ο συντονισμός των πληροφοριών και η περιφερειακή στρατιωτική ολοκλήρωση έχουν βελτιωθεί, επιτρέποντας στις χώρες του Κόλπου να διαχειρίζονται και να περιορίζουν τις πολυμέτωπες πιέσεις πιο αποτελεσματικά από ό,τι στο παρελθόν.
Khuzaie: Το περιφερειακό δίκτυο συμμάχων και πληρεξουσίων του Ιράν – η Χεζμπολάχ στο Λίβανο, οι σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ και οι Χούτι στην Υεμένη είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κλιμακώσουν οποιαδήποτε μεγάλη σύγκρουση με την Τεχεράνη. Αλλά αυτή τη φορά το έκαναν εκ των έσω (ως πρώτο βήμα), στέλνοντας τους μαχητές τους να περιορίσουν τις διαδηλώσεις. Αυτές οι ομάδες έχουν σχεδιαστεί για να λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές ισχύος, δίνοντας στο Ιράν τη δυνατότητα να προβάλλει ισχύ πέρα από τα σύνορά του χωρίς άμεση αντιπαράθεση. Η Χεζμπολάχ θα μπορούσε να απειλήσει το Ισραήλ με επιθέσεις με ρουκέτες, οι ιρακινές πολιτοφυλακές θα μπορούσαν να στοχεύσουν τις δυνάμεις των ΗΠΑ και τις υποδομές του Κόλπου και οι Χούτι έχουν ήδη αποδείξει την ικανότητά τους να χτυπούν στόχους της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων με drones και πυραύλους. Αυτό το αποκεντρωμένο δίκτυο καθιστά πολύ πιθανή την κλιμάκωση, καθώς το Ιράν θα μπορούσε να ενεργοποιήσει πολλαπλά μέτωπα ταυτόχρονα για να συντρίψει τους αντιπάλους και να αποτρέψει άμεσες επιθέσεις στο έδαφός του.
Τα κράτη του Κόλπου, ενώ επενδύουν όλο και περισσότερο σε προηγμένα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας και αεροπορική δύναμη, παραμένουν ευάλωτα σε τέτοιες πολυμέτωπες πιέσεις και μαχητικό, μη τυπικό πόλεμο. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν βελτιώσει την ικανότητά τους να αναχαιτίζουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους, συχνά με την υποστήριξη των ΗΠΑ και της Δύσης, αλλά οι κρίσιμες πετρελαϊκές υποδομές και οι ναυτιλιακές διαδρομές τους παραμένουν εκτεθειμένες. Ο συντονισμός της άμυνας σε πολλά θέατρα – Λίβανος, Ιράκ, Υεμένη και ενδεχομένως Συρία – θα επέκτεινε τους πόρους τους και θα δοκίμαζε την ανθεκτικότητά τους.
Επιπλέον, τα κράτη του Κόλπου βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε εξωτερικές εγγυήσεις ασφαλείας, πράγμα που σημαίνει ότι η ετοιμότητά τους είναι περιορισμένη χωρίς συνεχή εμπλοκή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Εν ολίγοις, ενώ οι άμυνες του Κόλπου έχουν βελτιωθεί, το δίκτυο μεσολάβησης του Ιράν είναι δομημένο για να εκμεταλλεύεται τα τρωτά σημεία, καθιστώντας τον περιορισμό των ταυτόχρονων κλιμακώσεων μια τρομακτική πρόκληση.
Αλ Χαλάζι: Στα κράτη του Κόλπου δεν αρέσει να βλέπουν έναν περιφερειακό πόλεμο μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Θα επηρέαζε τη σταθερότητα και την ασφάλεια της περιοχής. Τα κράτη του Κόλπου εξάγουν στρατηγικά εμπορεύματα όπως το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο στον κόσμο. Είναι ουσιαστικά ζωτικής σημασίας για την πολιτική τους και για τη συνολική ζωή, και ένας πόλεμος μπορεί να το θέσει σε κίνδυνο. Οι λαοί του Κόλπου δεν συμπαθούν ιδιαίτερα τον Πρόεδρο Τραμπ, ειδικά μετά την ομιλία του στο Νταβός και λόγω της απόλυτης ευθυγράμμισής του με το Ισραήλ ενάντια στους αθώους και φτωχούς ανθρώπους της Γάζας και της Δυτικής Όχθης.
Άμεσες πυραυλικές επιθέσεις: πιθανότητα και συνέπειες
RT: Πόσο πιθανό είναι για το Ιράν να αρχίσει να εκτοξεύει πυραύλους στα κράτη του Κόλπου, προκαλώντας έναν περιφερειακό πόλεμο;
Αλ-Ανσάρι: Είναι απίθανο το Ιράν να στοχεύσει άμεσα τη Σαουδική Αραβία. Η συμφωνία Σαουδικής Αραβίας-Ιράν με τη μεσολάβηση του Πεκίνου παραμένει σημαντικός αποτρεπτικός παράγοντας, όπως και το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία δεν φιλοξενεί αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις [αλλά φιλοξενεί αμερικανικά στρατεύματα] και έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν θα επιτρέψει να χρησιμοποιηθεί ο εναέριος χώρος, η ξηρά ή η θάλασσα της για να εξαπολύσει επιθέσεις κατά του Ιράν.
Τούτου λεχθέντος, ο κίνδυνος δεν μπορεί να απορριφθεί εντελώς για άλλα κράτη του ΣΣΚ. Αυτό καθιστά τον αυξημένο στρατιωτικό συντονισμό του ΣΣΚ και την ανταλλαγή πληροφοριών απαραίτητα για την αποφυγή λανθασμένων υπολογισμών και την ταχεία αντίδραση σε περίπτωση που το Ιράν επιλέξει την κλιμάκωση αλλού.
Khuzaie: Η πιθανότητα το Ιράν να εκτοξεύσει απευθείας πυραύλους σε κράτη του Κόλπου είναι σχετικά χαμηλή υπό κανονικές συνθήκες, καθώς η Τεχεράνη γενικά προτιμά να λειτουργεί μέσω του δικτύου πληρεξουσίων της για να αποφύγει την άμεση κλιμάκωση. Η ηγεσία του Ιράν γνωρίζει ότι οι απροκάλυπτες πυραυλικές επιθέσεις στη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν ή άλλα κράτη του Κόλπου είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πυροδοτήσουν έναν περιφερειακό πόλεμο μεγάλης κλίμακας και θα προκαλέσουν στρατιωτικά αντίποινα των ΗΠΑ. Αντίθετα, το Ιράν έχει ιστορικά βασιστεί σε ομάδες όπως οι Χούτι στην Υεμένη ή οι πολιτοφυλακές στο Ιράκ για να πιέσουν έμμεσα τα κράτη του Κόλπου, διατηρώντας την εύλογη δυνατότητα άρνησης, ενώ εξακολουθεί να σηματοδοτεί την εμβέλειά του. Οι άμεσες επιθέσεις με ρουκέτες θα αντιπροσώπευαν μια σημαντική κλιμάκωση, την οποία το Ιράν πιθανότατα θα επιφύλασσε για σενάρια όπου η επιβίωσή του αισθάνεται ότι απειλείται άμεσα.
Τούτου λεχθέντος, ο κίνδυνος δεν μπορεί να απορριφθεί εντελώς. Το Ιράν διαθέτει ένα σημαντικό οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών ικανών να χτυπήσουν υποδομές του Κόλπου και σε μια κρίση όπως ένα χτύπημα των ΗΠΑ ή του Ισραήλ σε ιρανικό έδαφος ή πυρηνικές εγκαταστάσεις θα μπορούσε να αποφασίσει να ανταποδώσει ανοιχτά. Μια τέτοια ενέργεια θα προκαλούσε σχεδόν σίγουρα έναν περιφερειακό πόλεμο, καθώς τα κράτη του Κόλπου θα απαντούσαν στρατιωτικά με την υποστήριξη των ΗΠΑ και οι πληρεξούσιοι του Ιράν θα συμμετείχαν στον αγώνα σε πολλά θέατρα.
Σε αυτό το σενάριο, η σύγκρουση θα μπορούσε γρήγορα να εξελιχθεί σε μια πολυμέτωπη αντιπαράθεση που θα επηρεάσει τις εξαγωγές πετρελαίου, τις ναυτιλιακές οδούς και την περιφερειακή σταθερότητα.
Έτσι, ενώ το Ιράν είναι απίθανο να ξεκινήσει άμεσες επιθέσεις με πυραύλους υπό κανονικές συνθήκες, η πιθανότητα αυξάνεται απότομα σε περίπτωση υπαρξιακών απειλών ή μεγάλων εξωτερικών χτυπημάτων.
Al Hail: Το Ιράν θα μπορούσε να εκτοξεύσει πυραύλους σε ορισμένες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στον Κόλπο, εάν ο πόλεμος ξεσπάσει, όπως λένε, εναντίον μου και εναντίον των εχθρών μου ταυτόχρονα. Υπάρχει πράγματι μια τέτοια πιθανότητα. Αλλά δεν νομίζω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εμπλακούν σε πόλεμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να συρθούν από το Ισραήλ σε έναν στρατηγικό και θανατηφόρο πόλεμο κατά του Ιράν. Αυτή τη φορά το Ιράν είναι διαφορετικό από τον Ιούνιο του 2025. Η Ρωσία, η Κίνα και η Βόρεια Κορέα προμήθευσαν το Ιράν με στρατηγικά και θανατηφόρα όπλα και η CIA και η Μοσάντ το γνωρίζουν λίγο πολύ.
Παγκόσμιες επιπτώσεις ενός πολέμου
RT: Τι επιπτώσεις θα είχε ένας τέτοιος πόλεμος στην περιοχή και τον κόσμο;
Αλ-Ανσάρι: Η ιστορία δείχνει ότι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος χωρίς σαφή πολιτικό ορίζοντα σπάνια παράγει σταθερότητα. Οι συνέπειες πιθανότατα θα περιλαμβάνουν περιφερειακή αποσταθεροποίηση, σοκ στην αγορά ενέργειας και ευρύτερη παγκόσμια οικονομική αναστάτωση.
Η θέση της Σαουδικής Αραβίας παραμένει συνεπής και ρεαλιστική: ενθαρρύνοντας την ευελιξία τόσο από την Ουάσιγκτον όσο και από την Τεχεράνη, προτρέποντας τη διπλωματική δέσμευση και δίνοντας έμφαση στον διάλογο ως τον μόνο βιώσιμο δρόμο για την επίλυση θεμελιωδών διαφωνιών. Η στρατιωτική αντιπαράθεση μπορεί να αναδιαμορφώσει προσωρινά τις πραγματικότητες, αλλά μόνο η διπλωματία μπορεί να παράγει μόνιμα αποτελέσματα.
Khuzaie: Ένας πόλεμος πλήρους κλίμακας με το Ιράν και τα κράτη του Κόλπου θα είχε καταστροφικές επιπτώσεις για τη Μέση Ανατολή, ξεκινώντας με εκτεταμένη αστάθεια σε πολλαπλά μέτωπα.
Οι πληρεξούσιοι του Ιράν, όπως η Χεζμπολάχ, οι ιρακινές πολιτοφυλακές και οι Χούτι, πιθανότατα θα κλιμακώσουν τις επιθέσεις εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων, του Ισραήλ και των υποδομών του Κόλπου, δημιουργώντας μια πολυμέτωπη σύγκρουση που επιβαρύνει τις περιφερειακές άμυνες. Οι κρίσιμες εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ θα ήταν πρωταρχικοί στόχοι και οι διακοπές στα Στενά του Ορμούζ θα μπορούσαν να πνίξουν σχεδόν το ένα πέμπτο των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου.
Αυτό όχι μόνο θα ακρωτηρίαζε τις οικονομίες του Κόλπου, αλλά θα προκαλούσε επίσης ανθρωπιστικές κρίσεις, μαζικούς εκτοπισμούς και θρησκευτική βία σε ολόκληρη την περιοχή.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, το οικονομικό σοκ θα ήταν άμεσο και σοβαρό. Οι τιμές της ενέργειας θα εκτιναχθούν, τροφοδοτώντας τον πληθωρισμό και επιβραδύνοντας την ανάπτυξη παγκοσμίως, ενώ οι διαταραχές στη ναυτιλία στον Κόλπο θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν το παγκόσμιο εμπόριο.
Ο πόλεμος θα βαθύνει επίσης τις γεωπολιτικές διαιρέσεις, με τη Ρωσία και την Κίνα να υποστηρίζουν πιθανότατα το Ιράν διπλωματικά ή υλικά, ενώ οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους υποστηρίζουν τα κράτη του Κόλπου. Μια τέτοια πόλωση θα μπορούσε να αποδυναμώσει τους διεθνείς θεσμούς και να αυξήσει τις εντάσεις σε άλλα σημεία ανάφλεξης. Στην ουσία, ένας περιφερειακός πόλεμος που πυροδοτήθηκε από το Ιράν θα αντηχούσε πολύ πέρα από τη Μέση Ανατολή, αναδιαμορφώνοντας τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας, τις συμμαχίες και τη δυναμική της ασφάλειας με τρόπους που θα μπορούσαν να διαρκέσουν για δεκαετίες.
Αλ Χαλάζι: Ένας τέτοιος πόλεμος θα είχε μοιραίες και θανατηφόρες επιπτώσεις και συνέπειες στα κράτη του Κόλπου, τη Μέση Ανατολή και τον κόσμο. Και αν καταλήξουν να το κάνουν, το Ιράν θα δείξει στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ τόσες πολλές στρατιωτικές εκπλήξεις.
Υπάρχει μια στρατιωτική υπόθεση ότι το Ιράν θα μπορούσε να εκτοξεύσει 700 βαλλιστικούς πυραύλους στο Ισραήλ. Αυτοί δεν είναι οι πύραυλοι του Ιουνίου 2025, αυτά είναι τα πιο προηγμένα συστήματα που παρέχονται από τη Ρωσία, την Κίνα και τη Βόρεια Κορέα. Επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι η στρατιωτική αρμάδα των Ηνωμένων Πολιτειών και του USS Abraham Lincoln θα ήταν εντός της εμβέλειας αυτών των πυραύλων.
***
Προς το παρόν, η διπλωματία παραμένει μια εύθραυστη σανίδα σωτηρίας εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων και στρατιωτικής στάσης. Ωστόσο, όπως έχει δείξει η ιστορία, οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή συχνά ξεκινούν όχι με σκόπιμη πρόθεση, αλλά με λανθασμένους υπολογισμούς και σκληρές υποθέσεις. Το αν η Ουάσιγκτον και η Τεχεράνη μπορούν να κάνουν πίσω από το χείλος του γκρεμού μπορεί να καθορίσει όχι μόνο το μέλλον της περιοχής, αλλά και τη σταθερότητα μιας ήδη κατακερματισμένης παγκόσμιας τάξης. https://swentr.site/news
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
