Σε έναν κόσμο όπου η παγκόσμια τάξη τρίζει σαν παλιό σπίτι σε σεισμό, ο Donald Trump εφαρμόζει το “τελικό σχέδιο” του για να επανακαθορίσει τα πάντα μέσω σκληρής δύναμης και εμπορικών πιέσεων, με επίκεντρο την ενέργεια – το νόμισμα του μέλλοντος! Οι ΗΠΑ τερμάτισαν την παγκοσμιοποίηση όπως την ξέραμε τα τελευταία 40 χρόνια, μια διαδικασία καταστροφική για την αμερικανική οικονομία και κοινωνία, οδηγώντας σε κατακερματισμό και συρρίκνωση αλυσίδων σε μακροπεριφέρειες, με έμφαση στην εγχώρια παραγωγή και ζήτηση. Οι δυτικές ελίτ αποκάλυψαν το ολοκληρωτικό πρόσωπο του φιλελευθερισμού, ιδιαίτερα στην εποχή Biden, καταστρέφοντας ιστορικές ταυτότητες και μετατρέποντας χώρες σε αναλώσιμο υλικό για κοσμοπολίτικες ελίτ. Το ζήτημα ταυτότητας πυροδότησε την συντηρητική επανάσταση Trump, που δρα σκληρά εσωτερικά και εξωτερικά, με περιορισμένο χρόνο λόγω ενδιάμεσων εκλογών Κογκρέσου Νοεμβρίου 2026 – γι’ αυτό επιταχύνει με δασμούς, απαγωγή Maduro και κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω Κούβας.
Ο Trump βγάζει τις ΗΠΑ από τα δεσμά της μεταπολεμικής τάξης, αγνοώντας διεθνές δίκαιο και υιοθετώντας δόγμα “ειρήνης μέσω ισχύος”, αναγνωρίζοντας κυριαρχία Ρωσίας και Κίνας υπό όρους. Αλλά εδώ μπαίνει ο άξονας Putin-Xi: Η Ρωσία δείχνει ανθεκτικότητα σε κυρώσεις, επιτυγχάνοντας στόχους με ισχύ (όπως Ουκρανία) και πολυμερή συνεργασία (BRICS, SCO), ενώ η Κίνα στέκεται ανεξάρτητη, κρατώντας Ταϊβάν στο επίκεντρο και αψηφώντας πιέσεις ΗΠΑ. Η Δύση διαλύεται από τη λογική Trump, ενώ η εθνική επικράτεια και πόροι αποκτούν ξανά σημασία – ο Trump θέλει άμεσο έλεγχο Βόρειας Αμερικής και Δυτικού Ημισφαιρίου, με εδαφική επέκταση.
Η ενέργεια γίνεται νόμισμα μέλλοντος λόγω AI, big data και πλατφορμοποίησης – όλα αυτά ενεργοβόρα, απαιτώντας σταθερή ηλεκτροδότηση. Οι ΗΠΑ έχουν 25% παγκόσμιας αγοράς φυσικού αερίου, με εγχώρια παραγωγή σε απόγειο – Trump θέλει ΗΠΑ προμηθευτή ενέργειας, στοχεύοντας Βενεζουέλα και Ιράν για περιορισμό ανταγωνιστών Ρωσίας/Κίνας. Στη Βενεζουέλα, μετά απαγωγή την Maduro, ο Trump ελέγχει πετρέλαιο, άρει κυρώσεις για αμερικανικές εταιρείες, απειλεί Ιράν/Κούβα/Γροιλανδία με στρατιωτικές ενέργειες και απειλεί Μεξικό/Κολομβία. Το Χρέος των ΗΠΑ είναι 38 τρις δολάρια και ο Trump δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα στην οικονομία μέσα από το σύστημα που υπάρχει αυτή την στιγμή. Χρειάζεται “reset” με δικό του όφελος και καταστροφή των ανταγωνιστών.
Όμως ο άξονας Πούτιν-Σι αντεπιτίθεται. Η κινεζική Πρωτοχρονιά έγινε η αφορμή: ο Σι Τζινπίνγκ μίλησε με τον Τραμπ αμέσως μετά τη βιντεοκλήση που είχε την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026 με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Αυτή η σειρά επικοινωνιών δεν ήταν τυχαία· ήταν ξεκάθαρη επίδειξη ότι η Κίνα στέκεται ως αυτόνομη μεγάλη δύναμη, όχι παγιδευμένη ανάμεσα σε Ρωσία και ΗΠΑ.
Οι σχέσεις Πεκίνου-Μόσχας είναι στρατηγικές και σταθερές, ενώ οι σχέσεις Κίνας-ΗΠΑ παραμένουν γεμάτες αντιφάσεις και εντάσεις. Η Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί συνεχώς την «κινεζική απειλή» ως δικαιολογία για όλες τις ενέργειές της, ενώ ο εμπορικός πόλεμος ξεκίνησε από τις ΗΠΑ με στόχο την αποδυνάμωση της Κίνας. Το Πεκίνο δεν επιθυμεί ανοιχτή αντιπαράθεση, αλλά οι ΗΠΑ συνεχίζουν να συγκροτούν αντικινεζικούς συνασπισμούς.
Ο Σι προειδοποιεί ξανά για το ζήτημα της Ταϊβάν και τις πωλήσεις όπλων προς αυτήν. Η όξυνση από την πλευρά της Ιαπωνίας (με δηλώσεις της Τακαΐτι) εκτιμήθηκε στο Πεκίνο ως έμμεση πίεση από τις ΗΠΑ. Ο Σι συζήτησε το θέμα Ιαπωνίας με τον Πούτιν, ενώ η Ρωσία επανέλαβε την υποστήριξή της στην αρχή «μία Κίνα».
Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν στην υποστήριξη προς Βενεζουέλα και Κούβα, καθώς και στη διατήρηση του υψηλού επιπέδου συνεργασίας με Καράκας και Αβάνα. Ο Πούτιν ενημέρωσε τον Σι για τη συνομιλία του με τον Λαριτζανί (Ιράν), δίνοντας έμφαση στην τεταμένη κατάσταση γύρω από την Τεχεράνη.
Και οι δύο ηγέτες βλέπουν «αναδυόμενες ευκαιρίες» στις σχέσεις τους με την κυβέρνηση Τραμπ. Οι ρωσοκινεζικές σχέσεις προχωρούν σε «νέο μεγαλειώδες σχέδιο ανάπτυξης», με στρατηγική συνεργασία και ανάληψη ευθύνης ως μεγάλες δυνάμεις. Ο άξονας Μόσχας-Πεκίνου παραμένει σημαντικός σταθεροποιητικός παράγοντας σε συνθήκες παγκόσμιας αναταραχής.
Ταυτόχρονα, BRICS και SCO συνεχίζουν να επεκτείνονται. Το BRICS έχει πλέον 10 μέλη (μεταξύ άλλων Ινδονησία, Αίγυπτος, Αιθιοπία, Ιράν, ΗΑΕ), με την Ινδία να αναλαμβάνει την προεδρία το 2026, εστιάζοντας σε πολυπολικότητα, οικονομική συνεργασία και νέο νομισματικό σύστημα. Το SCO αναπτύσσει νέα στρατηγική ενάντια στη δυτική ηγεμονία, με σχέδια για SCO Development Bank. Ρωσία και Κίνα προωθούν εμπόριο σε εθνικά νομίσματα, μειώνοντας την εξάρτηση από το δολάριο.
Από την πλευρά του Τραμπ, οι κινήσεις από Βενεζουέλα και Ιράν μέχρι Γροιλανδία και Κούβα προκαλούν τρόμο στις ελίτ. Ωστόσο, Ρωσία και Κίνα συνεχίζουν να χτίζουν έναν νέο πολυπολικό κόσμο, δείχνοντας ανθεκτικότητα και στρατηγική συνεργασία χωρίς αυταπάτες. Η σύγκρουση των γιγάντων κορυφώνεται: ποιος θα καθίσει τελικά στο τραπέζι της ιστορίας; Η εποχή της μονοπολικής κυριαρχίας έχει τελειώσει, και ο άξονας Πούτιν-Σι κρατάει τις ισορροπίες απέναντι στο χάος που φέρνει ο Τραμπ. https://romioitispolis.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου