Φ**[ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ,Η ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΕΚΛΙΠΟΝΤΟΣ,ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΣΥΜΠΑΘΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΑΚΙ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ]
Ο θάνατος του Γιώργου με διέλυσε, είμαι ταραγμένη, θυμωμένη,
άυπνη, θέλω να σπάσω τη τηλεόραση
την ώρα που ο Πατούλης παριστάνει τη Μαγδαληνή,
ο Πατούλης ρε μλκ μου ο κλέφτης της περιφέρειας Αθηνών...
ο καθ' ύλην αρμόδιος να ελεγξει τα ιδιωτικά ιατρεια.
Τραμπουκιζει γιατί είναι ένοχος
όσο και οι κομπογιαννίτες της αριστ€ίας.
Είναι ένοχος, τους ήξερε.
Ξέρω σε ποιά χώρα ζω,στη χωματερή της Ευρώπης,
ξέρω σε ποιά κοινωνία ανήκω, υποφέρω κ ντρέπομαι κάθε μέρα,
γιατί ειναι μια Κυρ ΠΑΝΤΕΛΙΤΣΑ κοινωνία, κοινωνια ενόχων,
υποκριτών, κουνοδαχτηλάκηδων, αποκτήνωσης, ορφανής ευθύνης,
παρτάκηδων, ναιμεναλλάκηδων, στρατοκαυλων κ ξερόλων
που δε τους αγγίζει, δε τους συγκινεί, δε τους σταματά
ούτε ο θάνατος ενός συνανθρώπου τους
που δεν έζησε εισβαρος κανενός,
δεν εκλεψε το δημόσιο ή τους συνεργάτες του,
δε βίασε παιδάκια, δεν πούλησε πρέζα, δεν κορόιδεψε το κοινό του,
μπήκε στα σκατά της νύχτας κ δε βρώμισε...
....ψήλωσε το μπόι της ανθρωπότητας
με την αδιάκοπη υλική του προσφορά αλλά κ φυσική παρουσία
που σηματοδοτούσε θέση αδιαπραγματευτη (κοινωνικοπολιτική),
σε έγκλειστους, ευάλωτους, περιθωριοποιημένους, μονογονεις, παρίες, ανέργους, ανέστιους
χωρίς να επιδιώκει αυλοκολακειες και προβολή.
Το έκανε για τη ταραγμένη του ψυχή,
το έκανε γιατί αγάπη σημαίνει να κοιτάς χαμηλά αυτόν που έπεσε,
να του απλώνεις το χέρι, όσο ψηλά κ αν είσαι εσύ.
Ο Γιώργος δεν προσκύνησε το χρήμα, δε ψωνιστηκε,
δε ξεχασε οτι ήταν γιος εργάτη στο Πέραμα,
παρέμεινε σεμνός κ ταπεινός.
Αυτος ηταν ο λογος που κέρδισε τους συντηρητικούς ανθρωπους,
η απλότητα κ η αφτιασίδωτη αλήθεια του.
Μιλούσε σπάνια αλλά με σοφία, με φυσική ευγένεια,
ο λογος του ειχε βαθος, λέξη κ βελος.
Είχε ποιότητες,αγαπούσε τα παιδιά, ήθελε πολύ ένα δικό του.
Ο Γιώργος τα είχε 400.
Θες να το ξαναγράψω;
Ο Γιώργος δεν πέθανε από κοκαινη.
Θες να το ξαναγράψω;
Το εκκεντρικό ντύσιμο του ήταν ρόλος,αρμονικός
με τη θύελλα στο μυαλό του κ την πολύχρωμη ιδιοσυγκρασία του,
προσέφερε σαν περφόρμερ υψηλής αισθητικής περιεχόμενο
ταιριαστό με την προσωπικοτητα του.
Ο Γιώργος μπορούσε να φοράει γούνα με σπορτεξ,
φούστα με σακάκι, πυτζάμες με φουλαρι, παγιετα με σαγιονάρα.
Ποιός να του πει τί.
Είδωλο της μόδας, μόδας που δεν ήταν τσιρκολιν αλλά πρόταση.
Πού να τα εξηγήσεις αυτά στη ψαροκωσταινα.
Ο Μαζωνάκης θα ήταν σταρούμπα παγκόσμιας εμβέλειας αν ήθελε.
Του αρκούσε να ταυτίζεται με τα τραγούδια του
ο μέσος άνθρωπος της βιοπάλης και του μισοαδειου ψυγείου,
να γουστάρει, να ανακουφίζεται, να λιώνει, να εκφράζεται,
να ανήκει στον εαυτό του κ οχι στα σαθρά στερεότυπα.
Είπε μεγάλα τραγούδια, τα έκανε ακόμα μεγαλύτερα
με εκείνο το χαρακτηριστικό γρέζι κ εκείνο το βλέμμα ψηλά,
το χετε παρατηρήσει;
Το βλέμμα της απόγνωσης ή της επίγνωσης;
Ποιός ξέρει...
Ο Γιώργος τραγουδαγε με λυγμο γι'αυτό συγκινούσε,
λυγμό βιωματικό,το παιδί αυτο ήταν μάλαμα,
χρυσή καρδιά είχε γιαυτο κ τον εκμεταλλεύτηκαν.
Στη συνέντευξη στον Τρυφωνος ηταν βουρκωμενος, τσακισμένος,
εμεις δεν ειχαμε πρόσβαση στη ζωη του,
εσεις οι συνάδελφοι του δεν πηγατε να τον αγκαλιασετε σφιχτα
να ενωθούν ολα του τα σπασμενα;
Αυτό που πέρασε πέρσυ τον Αύγουστο τον λαβωσε,
μπήκατε στη θέση του ή ησασταν απασχολημενοι
με τις ατομαρες σας;
Τί ρωτάω...
Ο Γιωργος ειχε λαρυγγι για πενήντα χρονια ακόμα.
Ακομα κ η αφήγηση του είχε κάτι συναρπαστικό, αυτή η χροιά, αυτή η επίγνωση της σημαντικότητας του, η αυτοπεποίθηση του.
Ο Γιώργος είχε πρεπειά που λέμε εδώ στην Κρήτη,
ήταν ξηγημένος, όχι σκαρτος, όχι δίμουρος.
Ο Μαζωνάκης μπορούσε να φοράει
το κρητικό κεφαλομαντηλο με βαμμένα νύχια
και να μην ακούς άχνα από τους μάτσο ντόπιους
γιατί είχε κερδίσει αβίαστα το σεβασμό τους.
Δεν πούλησε ποτέ τη σεξουαλικότητα του.
Δε την έκρυψε.
Δεν εξαγόρασε μια γυναίκα γλάστρα
για να πουλήσει προφιλ οικογενειάρχη. Θα μπορούσε; Ναιιι.
Δεν μπήκε σε νόρμες κ καλούπια μανατζαρέων.
Μπαίνει ο χείμαρρος σε στεγανά;
Διάβασα πολύ συγκινητικά κείμενα, έμψυχα, πονετικά
για τον σπουδαίο άνθρωπο και καλλιτέχνη
που έχτισε δικό του οροφο στη μουσική βιομηχανία για 33 έτη, έχοντας το λαϊκό πάνω πάνω καλά φυλαγμένο.
Θέλω μπουζούκι έλεγε στους συνεργάτες του,
να ακούγεται επιβλητικά, αυτός είναι ο ήχος μου.
Ανακουφισε πονεμενους ανθρώπους γιατί ήταν και ο ίδιος.
Μόνο αν βιώνεις πόνο μπορείς να να νιώσεις τον πόνο του άλλου.
Μόνο αν ζήσεις φτώχεια μπορείς να ακούσεις
την κοιλιά που γουργουριζει.
Μόνο αν σε προδώσουν οι δικοί σου άνθρωποι
μπορείς να εκτιμήσεις όσους έρχονται δίπλα σου
για όσα είσαι (όχι για όσα έχεις), για όσα (ευτυχώς) δεν είσαι
και να τους αποκαλέσεις οικογένεια,
έτσι έκανε με την παίχτρια του Voice
όταν του έδωσε τη στρουμπουλή μπέμπα της στα χέρια του,
συνταράχτηκε το είναι του, εκείνος χωθηκε στη μωρουδιλα της, εκείνη η απίθανη τον κοίταξε καταματα, γλυκανε το πρόσωπο του,
λύγισε η μπάσα φωνή του κ είπε στην Μαριάνα
μετά από μήνες στις βιντεοκλήσεις
"ελάτε να ζήσετε κοντά μου, μόνος μου είμαι, σας αγαπώ,
δε θα λείψει τίποτα στο παιδί, σας περιμένω,
το σπίτι είναι μεγάλο, δεν έχω κανέναν αλλο".
Η κοπέλα αυτή σπαραζει τρεις μερες τώρα, το νιώθεις ότι πονάει,
δικάζει ορθώς τη βιολογική του οικογένεια που τον διεσυρε,
τον διαπόμπευσε, επιχείρησε να τον καταστήσει (επί ματαίω)
παραφρονα στα έγγραφα για να μπορεί να προσβάλλει τη διαθήκη,
διεκδικώντας τη νομιμο μοίρα της μεγάλης περιουσίας
που εκείνος δημιούργησε από το μηδέν.
Ακούστε...τον εξαρτημένο δε τον πας στο Δρομοκαΐτειο,
τον πας σε κλειστή κλινική αποτοξίνωσης
εφόσον υπάρχουν τα φράγκα και εκείνος έχει την πρόθεση.
Μην ακούτε παπαριες... σας παρακαλώ.
Αυτό και θα το τελειώσω εδώ το κεφάλαιο ναρκωτικά.
Ο Γιώργος δεν έβλαψε την οικογένεια του
η οποία όσο ήταν ανοιχτή η ευρωκάνουλα ήταν οκ με τη χρήση,
όταν όμως διαπιστώθηκε η απάτη τους
ξαφνικά έγινε ο Γιώργος δημόσιος κίνδυνος;;;;
Τί ντροπή, τί ποταπότητα, τί ξεπεσμός.
Να τους λυπάστε αυτούς κ όσα κληρονομήσουν
δεν θα τους κάνουν ποτέ ευτυχισμένους,
αυτά είναι ματωμένα λεφτά, έχουν τα δάκρυα του πάνω.
Ο Γιώργος έκλαιγε.
Ο Γιώργος έδειχνε άτρωτος αλλά μέσα του καιγόταν,
δε ζήτησε βοήθεια.Τον κατάπινε η στεναχώρια.
Σε καίει η προδοσία,
αν δε τα κάνεις όλα ΩΠΑ θα σε νικήσει η κακοήθεια (τους),
ξέρω τί λέω,τα έχω περάσει κ εγώ.
Ούτε σε πενήντα χρόνια δε θα βγει τέτοια φωνή
και τέτοια άρτια καλλιτεχνική φύση.
Τραγουδιστες εχουμε, καλλιτέχνες δεν έχουμε.
Αγαπανε τα φράγκα, οχι τον κόσμο, όχι τη μουσική,
τον εαυτό τους μονο.
Γι'αυτό κ δε σεβάστηκαν το πένθος και το αταφο ακομα σωμα του.
Να ξέρετε ότι κάποιοι χάρηκαν κιόλας.
Ας ειναι.
Αποκαθηλωθηκαν άπαντες.
Δεν προώθηθηκε ο Γιώργος ποτέ.
Ήταν γεννημένος σταρ, από τα 17 που τραγούδησε στο σχολείο
το τρελό φορτηγό (καλύτερα απ' τον Πάριο)
είπε στους συμμαθητές τους, ελάτε τώρα να με ακούσετε δωρεάν,
μια μέρα θα πληρώνετε τραπέζι, εγώ θα φτάσω ψηλά.
Έφτασε στην κορυφή κ παρέμεινε, δεν είναι εύκολο αυτό.
Ο μουσικός χώρος έχει μόνο ζήλεια, φθόνο, κακία, τρικλοποδιές, λάσπη κ άδειασμα αν δεν είσαι υποτακτικός και "δικός τους".
Ο Γιώργος ήταν ένα αδάμαστο ατι.
Ένα κράμα από Διονυσίου, Χιώτη, Ακη Πάνου και Μητροπάνο.
Καθολική αποδοχή από όλους, τραγούδαγε ρούμπα καύλωνες,
τραγούδαγε ζεϊμπέκικο καταστρεφόσουν γλυκά,
τσιφτετέλευε κ δεν έπαιρνες τα μάτια σου από πάνω του,
έριχνε τις στροφές του κ τον καμαρωνες
γιατί μας είχε πει, ζοριζομαι, μόνο εσάς έχω.
Τον Μαζωνάκη τον ερωτευόσουν είτε ήσουν άντρας, είτε γυναίκα,
είτε ήσουν γκει,είτε στρέιτ.
Ήταν μούναρος, φωνάρα, ψυχούλα, μουσική ευφυία,
αλληλέγγυος, αληθινός, κοκέτης, αλητης του λιμανιου,
ευγενής του σαλονιού, μόρτης Πειραιώτης,
λεζάντας σαν να είχε καταπιεί λαμπτήρες λεντ.
Τελείωσες την αγιοποιηση Φωτεινή;
Όχι έχω κ άλλο.
Άκου...
Αυτό το πανελλήνιο πένθος
δεν είναι μια επιφανειακή έκφραση στα σοσιαλ.
Το δάκρυ πάει κορόμηλο, κλαίνε κ τα τσιμέντα,πίκρα ατελείωτη.
Πώς να συμφιλιωθείς με το άδικο.
Πώς να διαχειριστείς το τίτλο στα δελτία
"Τη Δευτέρα η κηδεία του Μαζωνάκη".
Θα περάσουνε χρόνια για να αποδεχθούμε την απουσία του.
Ο Γιώργος δεν πέθανε από παθολογικά αίτια
όπως ο πολύ αγαπημένος των 90s Δημήτρης Κόκοτας.
Ενα τέτοιο θάνατο κάπως τον τοποθετείς σε κουτάκι,
τον εκλογικεύεις, τον αντέχεις.
Ξερεις κιόλας ότι πήρε τη μεγιστη φροντίδα στο νοσοκομείο,
αγαπήθηκε από την σύντροφό του, έκανε το παιδάκι του,
έζησε λίγο αλλά σχεδόν όλους τους ρόλους της παλιοζωής.
Τη δολοφονία του Γιώργου
που εμπιστεύτηκε την υγεία του σε ένα ζευγάρι ψευτογιατρών
που διαφήμιζε-συγκάλυπτε το υπουργείο υγείας
πώς να τη διαχειριστείς;
Στη θέση του θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας.
Εκείνος ξεσκέπασε το σαπιο ντιλαρισμα
μεταξύ πολιτικών κ αδιστακτων επιχειρηματιών
που ενδυονται τους σοβαρούς αρμόδιους, τους πολυ ειδικούς,
τις αυθεντίες από Χαβάη κ Χονολουλού
ενώ είναι σπουδαία ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ
και εκμεταλλεύονται τον άνθρωπο για το κέρδος.
Δεν ησουν Γιώργο μας παλιόπαιδο, αυτοι ηταν παλιανθρωποι, ποιοί;
Αυτοί που δαγκωσαν το χέρι που τους τάιζε
με αγνωμοσυνη,με αχαριστία.
Ποιοί, αυτοί που έδωσαν συναυλίες ενώ εσύ ήσουν στο ψυγείο.
Τόσοι ήταν, τόσοι δα.
Εγώ δε τους συγχωρώ τελεία κ παυλα.
Τωρα θα μείνουμε με τους σκατοψυχους, τους ξιππασμένους,
τη μουσικη ηχορρυπανση, τους Ρεμους και τις Ρεμούλες,
που σπρωχνει το σύστημα,
με οσους στηρίζουν τις καριέρες τους σε υψηλες γνωριμίες
και δημοσιες σχέσεις με εφοπλιστές, ετερειάρχες και πολιτικούς.
Τα ματοφλέβαρα του έκλεισαν για πάντα.
Ψέλλισε "σβήνω".
Πώς μπαίνει στο χώμα αυτό το πλάσμα αλήθεια πείτε μου.
Γιώργο μας ακούς;
Να βλέπες μόνο τί γίνεται αυτή την ώρα στη Νίκαια στη Κοκκινιά.
Ανθρώπινο ποτάμι σε συνοδεύει.
Μεγάλη υστεροφημία αυτή η κατεκτημένη λατρεία,
περισσότερο και από τα τραγούδια και από τις βίλες.
Γιώργο μας δε σου άξιζε αυτο το τέλος.
Όλα στα δώσε η πουτάνα η μοίρα,
δε μπορούσε να σου δώσει λίγη τύχη παραπάνω,
να μην πήγαινες στο ραντεβού του θανάτου σου.
Τί πίκρα είναι αυτή
Μας έπεσε βαρυ
Αυτό το ρημάδι το γιατι
Τί σου κανανε Γιώργο μας
Πώς σε άφησαν μόνος σου να ξεψυχήσεις;
Άραγε να φοβήθηκες,
να τρόμαξες,
να έζησες το τέλος σου;
Καλή αντάμωση με το καλύτερο παιδί της νύχτας.
ΥΓ Τον εφαγαν στη ψύχρα τα ΜΝΠΝ.
ΙΣΟΒΙΑ στους καργιοληδες.
---------------Fotini Kalpaki
Ο π. Λίβυος για τον Γιώργο Μαζωνάκη: «Ο πόνος που γινόταν φωνή» 
Με λόγια βαθιά ανθρώπινα και έντονα συναισθηματικά, ο π. Λίβυος καταθέτει τη δική του ματιά για τον Γιώργο Μαζωνάκη, αναζητώντας πίσω από τη σκηνική παρουσία και τη χαρακτηριστική φωνή του τον ευαίσθητο άνθρωπο, τον καλλιτέχνη που μετέτρεπε τον πόνο, την απώλεια και τη μοναξιά σε τραγούδι.
Μια ανάρτηση για εκείνο το ιδιαίτερο χάρισμα της τέχνης: να κάνει τον προσωπικό πόνο κοινό βίωμα και να μας θυμίζει πως, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, δεν είμαστε μόνοι.
Ακολουθεί η ανάρτηση του π. Λίβυου:
Ο κόσμος αυτός δυσκολεύτηκε πάντοτε να χωρέσει τους πολύ ευαίσθητους ανθρώπους. Η τους τρέλανε ή τους σταύρωσε.
Ο καλλιτέχνης δεν νικά πάντοτε το χάος μέσα του.
Μαθαίνει να του δίνει μορφή.
Να κάνει τον πόνο τραγούδι, την απώλεια λέξη, τη μοναξιά ήχο.
Έτσι ένιωθα πολλές φορές ακούγοντας τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Μου έδινε όμως πάντοτε την αίσθηση ενός βαθιά ευαίσθητου ανθρώπου.
Ίσως γι’ αυτό η φωνή του είχε εκείνη την τραγικότητα, το ράγισμα του πληγωμένου. Η φωνή του είχε μέσα ένα λυγμό μιας βαθιάς απώλειας.
Πάντα κάτι του έλειπε, κάτι ζητούσε, κάτι δεν αρκούσε.
Το βλέμμα του ήταν φοβισμένο σαν παιδιού που κρύβεται στα σκοτάδια ζητώντας το Φως.
Μέσα στο τραγούδι του συναντούσες κάτι βαθύτερο από λέξεις και ήχους: έναν πόνο που γινόταν φωνή, κι έκανε για λίγο τον δικό σου πόνο να μην αισθάνεται μόνος.
Ξέρετε έχουμε τεράστια ανάγκη να νιώσουμε ότι "να κι άλλος πόνεσε ή πονάει σαν εμένα...". ότι δεν είμαστε μόνοι στην υπόθεση οδύνη.
Γιώργο μου, είχες πει πως σε έσωσαν «η πίστη και η πίστα».
Ίσως η πίστα να ήταν ο τόπος όπου έδινες μορφή σε όσα σε έκαιγαν και η πίστη ο τόπος όπου μπορούσες να τα αφήνεις, να ηρεμείς και γαληνεύεις.
Τώρα που τα φώτα της πίστας έσβησαν,
εύχομαι να άναψαν για σένα εκείνα της Πίστης
και πλέον να μην περιμένεις ένα θαύμα, αλλά να ζεις μέσα σε Εκείνο.
— π. Λίβυος —
https://www.serresparatiritis.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου