Tου Σπύρου Τρίψα
Σήμερα ζούμε σε μια ιδιάζουσα πραγματικότητα με δύο πολέμους σε εξέλιξη έναν Ρωσοουκρανικό και έναν αμερικανοιρανικό. Φαίνεται όμως ότι τα τύμπανα του πολέμου ηχούν και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο , αφού παρατηρείται μια κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας , η οποία δεν γνωρίζουμε πως θα καταλήξει. Σε ότι αφορά τη χώρα μας που η γεωστρατηγική της θέση και ο κακός γείτονας , την τοποθετούν στο μάτι του κυκλώνα και μαζί με την Κύπρο μπορεί να βρεθεί σε επικίνδυνους ατραπούς.
Η πολιτική φαυλότητα των αξιωματούχων της Άγκυρας και ο μεγαλοιδεατισμός του Ερντογάν με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» , αλλά και τις εμπράγματες κινήσεις που φέρνει στην τουρκική εθνοσυνέλευση νόμο για θαλάσσια πάρκα μεταξύ Λήμνου-Μυτιλήνης και τουρκικών ακτών , όπως και στην περιοχή του Κατελορίζου όχι μόνο ταράζουν τα πολυδιαφημισμένα ήρεμα νερά , που ήταν απόρροια μιας πολιτικής του ΥΠΕΞ, όπως αυτά διατυπώθηκαν στην διακήρυξη των Αθηνών στην συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογαν. Μια διακήρυξη που είχε πολλούς επικριτές μέσα και έξω από το κυβερνών κόμμα με κυριότερο επικριτή των Αντώνη Σαμαρά και ενίοτε τον Κώστα Καραμανλή, όταν οι δύο πρώην Πρωθυπουργοί έφιστούσαν την προσοχή στην κυβέρνηση για τους κινδύνους που εμπεριείχε μια τέτοια συμφωνία. Ενώ την ίδια ώρα προέβλεπαν πως ο Τούρκος ηγέτης θα άδρασε την ευκαιρία για την διαμόρφωση της δικής του ατζέντας στα ανατολικά του σύνορα. Αυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται σήμερα.
Μπορεί η πολιτική των ήρεμων νερών να έδωσε την δυνατότητα στη χώρα να δημιουργήσει μια μεγάλη στρατιωτική και αμυντική θωράκιση σε αέρα , θάλασσα και ξηρά, ωστόσο οι γεωπολιτικές ισορροπίες όπως αυτές διαμορφώνονται σήμερα κάνουν την Τουρκία να είναι μια μικρή περιφερειακή δύναμη και να φέρνει προ τετελεσμένων και σύμμαχες χώρες με την συμφωνία της Μέκκας , ενώ η φιλική -προσωπική σχέση Τραμπ-Ερντογάν και οι υποσχέσεις του Αμερικανού Προέδρου για τα F-35 και την αναβάθμιση των F-16, ενισχύουν την επιθετική ρητορική του Τούρκου Προέδρου. Υπάρχουν βέβαια και πολλοί αναλυτές που υποστηρίζουν ότι θα ξεφύγει από το γνωστό του επίπεδο επιθετικής ρητορικής και θα εισέλθει στο πεδίο. Μια τέτοια εξέλιξη θα διαμορφώσει ένα γενικότερο χάος τόσο σε διπλωματικό επίπεδο , ΄όσο και στο πολιτικό αφού η συμμαχία Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας , η οποία έχει χτιστεί σε γερά θεμέλια και απόδειξη είναι ότι το Ισραήλ μας προμήθευσε το υπερόπλο του τον ατσάλινο θόλο του ή αλλιώς «Ασπίδα του Αχιλλέα». Συγχρόνως υπήρξαν οι διαβεβαιώσεις των τριών ηγετών Νετανιάχου-Μητσοτάκη-Χριστοδουλίδη, χωρίς αυτές να αποτελούν ενιαίο αμυντικό δόγμα, εν τοις πράγμασι . Όμως προβλέπουν ότι η οποιαδήποτε εχθρική επίθεση υπάρξει από την Τουρκία θα αντιμετωπιστεί με κοινό τρόπο. Εδώ όμως γεννάται το ερώτημα ποιος θα είναι ο ρόλος του ΝΑΤΟ σε μια τέτοια ενδεχόμενη εμπλοκή και πως θα λειτουργήσει το περίφημο άρθρο 5. Εκεί θα φανεί και ποια θα είναι η θέση της ΕΕ. Όπως άλλωστε έχουμε διαπιστώσει όλοι δεν υπάρχει κοινή εξωτερική πολιτική για την προάσπιση των κοινών ευρωπαϊκών συνόρων.
Αν στην εξίσωση αυτή προσθέσουμε και τον παράγοντα εκλογές , αφού βρισκόμαστε λίγους μήνες πριν από τις εθνικές εκλογές , όλη αυτή η κατάσταση μπορεί να δημιουργήσει στην Ελλάδα πολιτικές ανατροπές και έως προς τον χρόνο των εκλογών και ως προς το πολιτικό αφήγημα των κομμάτων εξουσίας , ακόμη και να χρησιμοποιήσει καιροσκοπικά η κυβέρνηση μια ενδεχόμενη κρίση , υπο το φόβο μιας γενίκευσής της κρίσης. Έτσι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως αφορμή για την επίσπευση των εκλογών το πολιτικό πρόταγμα της σταθερότητας μιας ισχυρής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του εξωτερικού κινδύνου, επενδύοντας φυσικά στον φόβο και στην αγωνία των Ελλήνων πολιτών.
Φυσικά μια τέτοια ανάλυση είναι παρακινδυνευμένη για να χαρακτηριστεί ως επικρατέστερο σενάριο. Την ίδια ώρα όμως οι κατέχοντες την εξουσία αλλά και τα φιλικά προσκείμενα σε αυτούς ΜΜΕ τεχνηέντως καλλιεργούν από τώρα ένα πολεμικό κλίμα βασιζόμενοι στις επιθέσεις του Ισραήλ κατά βάσεων της Τουρκίας στη Συρία και τις εκατέρωθεν σκληρές δηλώσεις Τούρκων και Ισραηλινών και κατά δέυτερον η επικείμενη πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας Κύπρου-Ισραήλ με την γαλλική εταιρεία meridiam. Όπως άλλωστε αποκαλύπτουμε στις παρακάτω σελίδες η εταιρεία αυτή συνεργάζεται στενά και με την τουρκική κυβέρνηση.
Εν κατακλείδι η όλη κατάσταση έτσι όπως διαμορφώνεται φέρνει σε δεύτερη συζήτηση την αισχρή οικονομική κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες , ακρίβεια , ενέργεια κτλπ, αντικαθιστώντας την συζήτηση στα social media και τις κοινωνικές συναθροίσεις με ερωτήματα για το πόσο κινδυνεύουμε να μπούμε σε πόλεμο. Με αυτό τον τρόπο ο φόβος φωλιάζει όλο και πιο πολύ μέσα στο υποσυνείδητο των Ελλήνων έτσι ώστε όποτε και να γίνουν οι εκλογές το επίδικο να μην είναι η οικονομία και τα καθημερινά προβλήματα αλλά ένας εχθρός που ιστορικά δίνει την αφορμή για εγρήγορση.
Αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι το πρώτο στάδιο μιας επικοινωνιακής τακτικής ή προπαγάνδας , το επόμενο στάδιο που θα χρησιμοποιήσουν οι πολιτικοί επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου θα είναι τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του Πρωθυπουργού έναντι του κ. Τσίπρα που απ ότι φαίνεται θα ηγείται της δεύτερης πολιτικής δύναμης στις εκλογές. Επιπροσθέτως ο κ. Τσίπρας έχει κακό προηγούμενο στο υποσυνείδητο των Ελλήνων της λεγόμενης «προδοσίας των Πρεσπών».
Οι επικοινωνιακοί τακτικισμοί μέσα από την έρευνα των Επικαίρων που προαναφέραμε προσκρούουν επάνω στον Αντώνη Σαμαρά, αλλά και σε πολλά στελέχη της επονομαζόμενης λαϊκής δεξιάς, τα οποία σε μία τέτοια περίπτωση θα αντιδράσουν . Ετσι και ο Αντώνης Σαμαράς θα δικαιωθεί για τις θέσεις που έχει εκφράσεις εδώ και καιρό σχετικά με τη ακολουθούμενη εξωτερική πολιτική. Η προμηνυόμενη κάθοδός του στις εκλογές, όπως μας επισημαίνουν συνομιλητές του, θα πραγματοποιηθεί την ημέρα που ο Πρωθυπουργός θα ανακοινώσει τις εκλογές , με τις πολιτικές του διακηρύξεις, πως κατέρχεται όχι ως διασπαστής της παράταξης , αλλά ως εγγυητής της ενότητας την επομένη των εκλογών. Άλλωστε αυτό φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις όσο «πειραγμένες» και να είναι η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη δεν εξασφαλίζει την αυτοδυναμία , ενώ η τελευταία δημοσκόπηση δείχνει τον Μεσσήνιο πρώην πρωθυπουργό να λαμβάνει ακόμα και διψήφιο νούμερο. ‘Σε περίπτωση που επαληθευθεί αυτό το σενάριο η επόμενη μέρα θα φέρει και την αλλαγή στο πρόσωπο του Προέδρου του κόμματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή με επικρατέστερο πρόσωπο στη διαδοχή το Νίκο Δένδια. Σε αυτή την περίπτωση η πρόσθεση των Βουλευτών της ΝΔ και κόμματος Σαμαρά και ενδεχομένως και κάποιών αλληθωρίζοντων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ προς τα Δεξιά μπορεί να δώσει κυβέρνηση αυτοδύναμη αποφεύγοντας των δεύτερο γύρο των εκλογών.
Σε αυτή την περίπτωση τίθεται ένα ακόμα ουσιαστικό ερώτημα, Θέλει ο κ. Μητσοτάκης να αποχωρήσει από την εξουσία και ποιο θα είναι αυτό το ποσοστό που θα τον κάνει να πάρει αυτή την απόφαση ή να κινητοποιηθούν άλλες δυνάμεις για την απομάκρυνσή του από τον προεδρικό θώκο του κόμματος. Οι πληροφορίες μας επιμένουν πως ο κ΄. Μητσοτάκης θα κάνει τα αδύνατα δυνατά να παραμείνει και ακόμη να συμπράξει σε κυβέρνηση υπηρεσιακή, έστω και μιας μέρας, ώστε να υπάρξει κοινοβουλευτική περίοδος. Με αυτό τον τρόπο θα αποφύγει τις όποιες νομικές περιπέτειες που θα τον καθιστούσαν ακόμα και κατηγορούμενο, βλέπε την υπόθεση υποκλοπών, ενώ μέσω της κολυμβήθρας των συνταγματικών διατάξεων αποφεύγει την οποιαδήποτε δικαστική παραπομπή.
Μπορεί νομοτελειακά ο κόσμος της ΝΔ να βλέπει ως επόμενο αρχηγό των Νίκο Δένδια , όμως στην περίπτωση που θα κινηθούν οι κομματικές διαδικασίες να υπάρξει και άλλοι υποψήφιοι με σίγουρο συνδιεκδικητή τον Άδωνη Γεωργιάδη , ο οπο[ίος εξυνα σκεπτόμενος ακόμα και αν δεν κερδίσει τις εσωκομματικές εκλογές να παραμείνει σε ,μια θέση πολύ κοντά στον νέο Πρόεδρο της ΝΔ. Μάλιστα ένας εκ των συνομιλητών του χαριτολογώντας μας έλεγε, «πως αν δεν υπάρχει το αναμενόμενο αποτέλεσμα το βράδυ των εκλογών , μην εκπλαγείτε αν ο Άδωνης ζητήσει πρώτος της παραίτηση του κ. Μητσοτάκη». Φυσικά υπάρχουν και ι υπόλοιπές πιθανές υποψηφιότητες , όπως αυτή του κυρίου Πιερακάκη , η οποία δεν φαίνεται να κερδίζει έδαφος , αφού ο Υπουργός Οικονομικών είναι γένημα θρέμμα του Σημιτισμού χωρίς να έχει ενστερνιστεί καμία από τις αρχές της μεγάλης παράταξης της ΝΔ. Παραμένει λοιπόν κεντρώος , νεοφιλελεύθερος χωρίς κανένα έρεισμα στη βάση του κόμματος.
Τί θα κάνουν τα κόμματα στα Δεξιά της ΝΔ;
Ο Κυριάκος Βελόπουλος φαίνεται να ‘έχει εδραιώσει ένα μεγάλο ποσοστό στο κόμμα του και όσο περνάει ο καιρός οι απόψεις του για την οικονομία, την παραγωγική ανασυγκρότηση και τα εθνικά θέματα βρίσκουν ευήκωα ώτα σε ψηφοφόρους της ΝΔ , οι οποίοι στις τελευταίες και προτελευταίες εκλογές απείχαν από τις κάλπες. Ο δε κ. Βελόπουλος μπορεί να έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τον κ. Μητσοτάκη , αλλά δεν έχει απαντήσει ποτέ στο ερώτημα αν υπάρξει ενός προσκλητηρίου της λαϊκής Δεξιάς για ενότητα ποια θα είναι η θέση του.
Σε ότι αφορά την κυρία Λατινοπούλου φαίνεται να έχει εξασφαλίσει δημοσκοπικά την είσοδό της στη Βουλή ανεξαρτήτως της κίνησης του Αντώνη Σαμαρά , μιας και ο πολιτικός της λόγος , έστω και μονοθεματικός , μεταναστευτική πολιτική , ρομά και κατά της τεκνοθεσίας των ομοφυλόφιλων ζευγαριών , δημιουργεί ένα κοινό που παλαιότερα είχε στηρίξεις τη ΝΔ.
Σημαντικό ρόλο όμως θα παίξει φαινόμενο Κασιδιάρη που θα μπορούσε να είναι η αστάθμητη μεταβλητή στην πολιτική εξίσωση που περιγράφουμε.
Σε ότι αφορά τώρα το κόμμα της ΝΙΚΗΣ δεν επαρκούν οι ευχές των γερόντων και των μοναστηριών για να εισέλθει στη Βουλή, αφού αυτός ο ιδιαίτερος πολιτικός σχηματισμός στα 4 χρόνια που βρίσκετε στη Βουλή ποτέ δεν κατάλαβε , αν εξαιρέσουμε τις οικονομικές του θέσεις από τον Τομεάρχη οικονομικών, ποιο ρόλο πρέπει να διαδραματίσει ώστε να είναι παρόν και στην επόμενη Βουλή. Άλλωστε από το κόμμα αυτό υπάρχουν πολλές διαρροές προς την κυρία Καρυστιανού, η οποία μαζί με την κυρία Γρατσία έχει λάβει «ευλογίες» από το υπερπέραν.
Ο Σεπτέμβριος θα είναι ο μήνας δείκτης για ότι αφορά τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα , αλλά και το γεωπολιτικό γίγνεσθαι στην περιοχή μας . Δεν είναι βέβαια μόνο το κόμμα της ΝΔ ππου θα καθορίσει τον επόμενο Πρωθυπουργό αφού στη γωνία καιροφυλακτεί η ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα , μιάς και ο πρώην Πρωθυπουργός έκανε το rebranding με αξιώσεις όχι μόνο για αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης , αλλά και για επόμενος πρωθυπουργός. Άλλωστε οι ολιγάρχες και οι έχοντες στην χώρα δεν φοβούνται τον απρόβλεπτο Τσίπρα του 2015 αλλά βλέπουν ένα Τσίπρα συστημικό και πολύ καλύτερα διαβασμένο , απαλλαγμένο από τα συντροφικά βαρίδια του παρελθόντος τα οποία βολοδέρνουν πλέον στην πολιτική ανυπαρξία. Ο κ. Τσίπρας μέσα από τους επικοινωνιακούς του μηχανισμούς παράγει κυβερνητισμό και ένα μοντέλο διακυβέρνησης , που στην περίπτωση εκλογής του δεν θα ανησυχήσει τα συμφέροντα των ολιγαρχών που απομιζούν το δημόσιο χρήμα. https://www.epikaira.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου