Pepe Escobar: Η Κίνα εντείνει το παιχνίδι της στην παγκόσμια κούρσα AI

Pepe Escobar 

Στο τέλος του επόμενου μήνα, η Huawei θα δοκιμάσει τον ισχυρό νέο επεξεργαστή AI, τον Ascend 910 D, παρόλο που μέχρι τις αρχές Μαΐου, το προηγούμενο μοντέλο 910C θα ξεκινήσει μαζική παράδοση σε αρκετές κινεζικές εταιρείες τεχνολογίας.

Αυτές οι σημαντικές εξελίξεις είναι το επόμενο κεφάλαιο στην πρωτοβουλία της Huawei για την καταπολέμηση του παγκόσμιου μονοπωλίου της Nvidia στις GPU. Το Ascend 910D φέρεται να είναι πιο ισχυρό από το εξαιρετικά δημοφιλές H100 της Nvidia.

Η Huawei δεν φείδεται προσπαθειών στον αγώνα της για την κατασκευή μιας νέας γενιάς επεξεργαστών. Η Huawei συνεργάστηκε με το SMIC - το μεγαλύτερο χυτήριο ημιαγωγών της Κίνας - για να εφαρμόσει βαθιά υπεριώδη λιθογραφία (DUV) σε αυτό που προηγουμένως ήταν δυνατό μόνο με την τεχνολογία EUV (Extreme Ultraviolet). Για άλλη μια φορά, η Huawei και η SMIC αμφισβήτησαν τους παροιμιώδεις Αμερικανούς «ειδικούς» με δημιουργικές λύσεις μηχανικής.

Η Huawei κατασκεύασε ακόμη και τσιπ 5 nm με DUV, παρόλο που η διαδικασία είναι πιο ακριβή από ό, τι με το EUV. Εάν η Huawei είχε πρόσβαση στο EUV, θα κατασκεύαζε ήδη τσιπ 2-3nm. Αυτό θα συμβεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία, υπό τον μόνιμο αποκλεισμό υψηλής τεχνολογίας των ΗΠΑ, πρέπει να αναπτύξουν τη δική τους τεχνολογία EUV.

Οι geeks της Σαγκάης είναι πεπεισμένοι ότι η Huawei θα ενεργοποιήσει τα δίκτυα 6G πριν από το τέλος της δεκαετίας. Η τρέχουσα ώθηση χωρίς ανάσα δεν στοχεύει μόνο στο μπροστινό μέρος των smartphone - όπου η Huawei δεν υστερεί σε κανέναν. Το νέο Huawei Mate 70 Pro+ είναι μακράν το καλύτερο smartphone στον κόσμο, που λειτουργεί με λειτουργικό σύστημα Harmony. Η Huawei στοχεύει στο cloud computing, την τεχνητή νοημοσύνη και τους εταιρικούς διακομιστές για να γίνει τίποτα λιγότερο από τον κορυφαίο παίκτη στον αγώνα υποδομής AI.

Εγκαταλείψτε οποιαδήποτε εξάρτηση από την αμερικανική τεχνολογία

Νωρίτερα αυτό το μήνα, η Huawei παρουσίασε το CloudMatrix 384, ένα σύστημα που συνδέει τσιπ 384 Ascend 910C. Η τεχνική συζήτηση στη Σαγκάη είναι ότι αυτή η διαμόρφωση, υπό ορισμένες συνθήκες και, φυσικά, καταναλώνοντας πολύ περισσότερη ενέργεια, ξεπερνά ήδη το κορυφαίο σύστημα rack της Nvidia, το οποίο τροφοδοτείται από 72 τσιπ Blackwell.

Εν τω μεταξύ, το τσιπ Kirin X της Huawei στοχεύει στην αγορά υπολογιστών, προσφέροντας σκληρό ανταγωνισμό από την Apple, την AMD, την Intel και την Qualcom, ενώ το Harmony OS plus εξαλείφει την ανάγκη χρήσης αμερικανικού λογισμικού όπως η Microsoft και το Android.

Οι geeks της Σαγκάης ορκίζονται ότι η Κίνα δεν χρειάζεται ουσιαστικά να νικήσει την Nvidia ή άλλους προγραμματιστές τσιπ των ΗΠΑ. Εξάλλου, η Κίνα έχει ήδη τη μεγαλύτερη καταναλωτική αγορά στον κόσμο - σε όγκο και αξία. Εάν ένα παράλληλο τεχνολογικό σύμπαν είναι το πιθανό αποτέλεσμα της φρενίτιδας δασμών του Trump (TTT), ας είναι. Η Κίνα ελέγχει ήδη περισσότερο από το 60% της παγκόσμιας καταναλωτικής αγοράς για gadgets.

Το Kirin X μπορεί - ακόμα - να μην ταιριάζει με τη δύναμη των GPU H100 της Nvidia. Αλλά τα τσιπ της Huawei είναι ήδη η πραγματική συμφωνία για όλες τις κινεζικές εταιρείες που ακολουθούν τη νέα κατεύθυνση που έθεσε το Πεκίνο για να μειώσουν οποιαδήποτε εξάρτηση από την αμερικανική τεχνολογία.

Όλα αυτά φυσικά μας οδηγούν στον τεράστιο ελέφαντα AI στο (ψηφιακό) δωμάτιο: Nvidia.

Ένα πρόσφατο βιβλίο, The Thinking Machine: Jensen Huang, Nvidia, and The World's Most Coveted Microchip, είναι αρκετά χρήσιμο για να ακολουθήσετε όχι μόνο την προσωπική ιστορία του σούπερ σταρ CEO Huang, ενός Ταϊβανέζου που αξιοποίησε στο έπακρο το αμερικανικό όνειρο και έγινε πολυδισεκατομμυριούχος τεχνολογίας, αλλά και τα αξιοζήλευτα τεχνολογικά επιτεύγματα της Nvidia.

Ο Huang δεν ερμηνεύει την τεχνητή νοημοσύνη ως υπερνοημοσύνη που αναδύεται από τη μηχανή και απορρίπτει κατηγορηματικά οποιαδήποτε άμεση αναλογία με τη βιολογία. Για αυτόν τον ολοκληρωμένο πραγματιστή, η τεχνητή νοημοσύνη είναι απλώς λογισμικό, που λειτουργεί με υλικό που η εταιρεία του πωλεί για μια περιουσία.

Ωστόσο, η Nvidia έχει εισέλθει σε παρθένο έδαφος πολύ πέρα από τη Valhalla της αμερικανικής επιχειρηματικής τεχνολογίας, με την κατοχή των πιο πολύτιμων μετοχών στον πλανήτη: αναμφισβήτητα, όταν πρόκειται για AI, η Nvidia αποκάλυψε μια νέα φάση εξέλιξης.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πώς βλέπει ο Huang την Κίνα. Είναι, στην πραγματικότητα, μια σημαντική αγορά για τα τσιπ AI του - και θέλει να συνεχίσει να τα πωλεί μαζικά. Ωστόσο, οι δασμοί του Trump διασφαλίζουν ότι αυτό δεν θα συμβεί.

Και αυτό ώθησε τον Huang να εγκαταλείψει τα παροιμιώδη δερμάτινα μπουφάν του και να φορέσει ένα άψογο επαγγελματικό κοστούμι για μια στρατηγική επίσκεψη στο Πεκίνο, όπου επιβεβαίωσε την ιερή σημασία της κινεζικής αγοράς, ανεξάρτητα από τα νέα τεχνάσματα που υπαγόρευσε ο Trump.

Το 2022, η κινεζική αγορά αντιπροσώπευε το 26% των δραστηριοτήτων της Nvidia. Φέτος, έχει πέσει στο 13%, λόγω των κατ' ευφημισμό «ελέγχων εξαγωγών τεχνολογίας».

Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ, ήδη από το 2022, υπό την προηγούμενη διοίκηση του αυτόματου στυλό, είχε μπλοκάρει τις πωλήσεις στην Κίνα προηγμένων τσιπ A100 και H100. Η Nvidia άρχισε να πωλεί τροποποιημένες εκδόσεις και ακόμη και μετά την απαγόρευση, τα τσιπ συνέχισαν να φτάνουν στην Κίνα. Τον Ιούνιο του 2023, ήταν εύκολο να βρείτε A100 σε διπλάσια τιμή από τη μαύρη αγορά στο Shenzhen.

Ο Huang είναι πεπεισμένος ότι «καμία τεχνητή νοημοσύνη δεν πρέπει να είναι σε θέση να μάθει χωρίς τη συμμετοχή ενός ανθρώπου», παρόλο που παραδέχτηκε πριν από δύο χρόνια ότι «η ικανότητα συλλογισμού απέχει δύο ή τρία χρόνια». Μετάφραση: Σύμφωνα με τον Huang, η AI θα αρχίσει να σκέφτεται για τον εαυτό της τους επόμενους μήνες.

Ακόμη και όταν η Nvidia ετοιμάζεται να επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια στην κατασκευή υπερυπολογιστών AI στο Τέξας, οι Κινέζοι δεν χάνουν τον ύπνο τους για τη «σκέψη AI»: Η εστίασή τους είναι εξαιρετικά πρακτική, να κατακτήσουν όχι μόνο την κινεζική αγορά, αλλά και τις αλυσίδες εφοδιασμού του μεγαλύτερου μέρους της Ευρασίας.

Το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είναι πολύ επικίνδυνο για την Κίνα να αγοράσει τα τσιπ αιχμής της Nvidia, ακόμη και το H20 - σχεδιασμένο για την κινεζική αγορά. Η Huawei, σε οποιαδήποτε μορφή, παράγει ήδη τσιπ συγκρίσιμα με το H20.

Ο Huang χάνει τον ύπνο του επειδή, ουσιαστικά, η Nvidia χάνει την τεράστια κινεζική αγορά από την Huawei - με την άμεση συμβολή του Trump. Η Nvidia διαθέτει δεκάδες χιλιάδες H20 ειδικά σχεδιασμένα για την Κίνα που απλά δεν μπορούν να πουλήσουν. Κάθε μάρκα κοστίζει μεταξύ $12.000 και $20.000.

Πώς η Κίνα ανοίγει ένα ψηφιακό «Το κουτί της Πανδώρας»

Η νέα ώθηση της Huawei είναι ένα ακόμη παράδειγμα της προθυμίας της Κίνας να αναλάβει οποιαδήποτε πρόκληση - με βάση το εγγενές ταλέντο, την τεχνογνωσία και την εθνική υπερηφάνεια. Το ιστορικό, ακόμη και πριν από τις κυρώσεις Trump 1.0, δείχνει ότι η Huawei τρώει μεγάλες σκληρές μάχες στο πρωινό. Στην πραγματικότητα, η Ascend, με πολλούς τρόπους, ήταν μπροστά από την Nvidia ήδη από το 2019 - γι 'αυτό και δύο διαφορετικές κυβερνήσεις των ΗΠΑ το απαγόρευσαν.

Η Κίνα είναι ήδη έτη φωτός μπροστά από τις ΗΠΑ στην έρευνα τσιπ. Τα κινεζικά πανεπιστήμια συγκεντρώνουν τις περισσότερες θέσεις στην πρώτη δεκάδα στον κόσμο όσον αφορά τα δημοσιευμένα άρθρα σχετικά με τους ημιαγωγούς και τις αναφορές - μια διάκριση που μοιράζονται, μεταξύ άλλων, η Κινεζική Ακαδημία Επιστημών (νούμερο ένα), το Πανεπιστήμιο Tsinghua (ένα από τα δύο κορυφαία πανεπιστήμια της Κίνας), το Πανεπιστήμιο Ηλεκτρονικής Επιστήμης και Τεχνολογίας της Κίνας (νούμερο τέσσερα) και τα πανεπιστήμια Nanjing. Zhejiang και Πεκίνο.

Πριν από δύο εβδομάδες στη Σαγκάη, άκουσα για πρώτη φορά ότι η Huawei θα φτάσει τους αμερικανικούς γίγαντες ημιαγωγών το αργότερο σε δύο χρόνια. Τώρα, μετά την ανακοίνωση του Ascend 910D, το buzz έχει μετατοπιστεί σε μόλις ένα χρόνο έως ότου η Κίνα ξεπεράσει την Nvidia και αναπτύξει καλύτερα μηχανήματα λιθογραφίας από αυτά που παράγονται σήμερα από την ASML.

Και η συζήτηση μετατοπίζεται γρήγορα στο πόσο μακριά θα είναι σε θέση να φτάσει η Huawei τα επόμενα 2 ή 3 χρόνια.

Από πολλές απόψεις, βρισκόμαστε ήδη στα αρχικά στάδια μιας τεχνολογικής αποσύνδεσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας. Για χρόνια, η Nvidia κυριάρχησε στον χώρο υλικού AI. Οι GPU τους είναι οι εγκέφαλοι πίσω από τα περισσότερα σύγχρονα προηγμένα AI. Το τσιπ H100 είναι το χρυσό / πλατινένιο πρότυπο για την υποδομή AI παγκοσμίως. Τα τσιπ της Nvidia έχουν δει τεράστια ζήτηση από κινεζικούς τεχνολογικούς γίγαντες - Alibaba, Tencent, Baidu, Bytedance.

Σύντομα, αυτό μπορεί να μην συμβαίνει - και υπερβαίνει κατά πολύ την πιστοποιημένη απώλεια μεριδίου αγοράς της Nvidia στην Κίνα. Η Κίνα επικεντρώνεται πλέον πλήρως στη δημιουργία ενός επιτυχημένου και αυτάρκους οικοσυστήματος υλικού AI. Η χαριστική βολή θα είναι να περιοριστεί η εξαγωγή όλων των σπάνιων γαιών στις ΗΠΑ. Στη συνέχεια, η Huawei θα ξεχωρίσει σε χρόνο μηδέν.

Όλοι θυμούνται πώς το DeepSeek R1 έσβησε πάνω από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια από τη Wall Street μόλις πριν από τρεις μήνες. Το DeepSeek R2 θα κυκλοφορήσει σύντομα η εκπαίδευση ήταν 97% φθηνότερη από την OpenAI. Και η εκπαίδευση πραγματοποιήθηκε στο Ascend της Huawei. Όχι Nvidia.

Ο Quantum Bird, ένας φυσικός παγκόσμιας κλάσης που εργάστηκε στο παρελθόν στο CERN στη Γενεύη, τα θέτει όλα σε ένα πολύ αναγκαίο πλαίσιο. Τονίζει πώς η ανάπτυξη των εγγενών τσιπ της Κίνας - και, στο εγγύς μέλλον, της Ρωσίας και πιθανώς της Ινδίας - είναι «πολύπλευρη. Αυτό που παρατηρούμε είναι τα πρώτα στάδια ενός επαναπροσδιορισμού της έννοιας της αναγνώρισης προτύπων και της μηχανικής μάθησης, τεχνολογίες που αναφέρονται ευρέως ως «AI» από τα μέσα ενημέρωσης».

Τα τσιπ της Nvidia, σημειώνει το Quantum Bird, είναι πράγματι «υπολογιστικά θηρία», αλλά λειτουργούν καλύτερα με «μοντέλα επεξεργασίας και φόρτους εργασίας τυπικά μοντέλα "AI" που αναπτύχθηκαν από δυτικούς επιστήμονες». Η ανάπτυξη του DeepSeek, από την άλλη πλευρά, έδειξε παραβίαση των καθιερωμένων μοντέλων: «Οι δυνατότητες που ανοίγονται για άλματα στην απόδοση είναι τεράστιες, ακόμη και χρησιμοποιώντας σχετικά μέτριο υλικό, με εναλλακτικές προσεγγίσεις βασισμένες σε προηγμένα μαθηματικά και διαφορετικές ροές υπολογισμού».

Εν συντομία: «Αυτή είναι η Το κουτί της Πανδώρας που η Nvidia φοβάται τώρα ότι οι Κινέζοι μπορεί να έχουν ανοίξει». Και αυτό σχετίζεται απόλυτα με τον κόκκινο συναγερμό του Huang, ο οποίος παρακίνησε την επίσκεψή του στο Πεκίνο.

Μπορεί να οδεύουμε προς μια σοβαρή τεχνολογική αποσύνδεση. Ή, όπως το θέτει το Quantum Bird: «Μια τεχνολογική και επιστημονική απόκλιση μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Εάν οι αρχιτεκτονικές που προκύπτουν από αυτές τις εξελίξεις είναι ασύμβατες όσον αφορά τη χρήση τους με συγκεκριμένα μοντέλα «AI», η Nvidia θα χάσει το παγκόσμιο μονοπώλιό της και θα γίνει απλώς μια εταιρεία που περιορίζεται σε μια εταιρική/επιστημονική δυτική θέση.

Ωστόσο, η Huawei, από την προνομιακή της βάση στην κινεζική αγορά, θα θέσει ως στόχο να κατακτήσει τις περισσότερες από τις παγκόσμιες πλειοψηφικές αγορές - από τις BRICS έως τις BRI.

---

Πηγή: https://sputnikglobe.com/20250429/pepe-escobar-china-steps-up-its-game-in-the-global-ai-race-1121952812.html

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων.

Η κρίση του καπιταλισμού και τα παιχνίδια των ελίτ – Η ανάλυση του Fursov για την ανακατανομή της εξουσίας

~ Μάρκου Σίιρα

Ο Ρώσος ιστορικός Αντρέι Φούρσοφ υποστηρίζει ότι η οικονομική δυναμική του καπιταλισμού ξεθώριασε ήδη στα τέλη του 19ου αιώνα, μετά την οποία η ανάπτυξή του καθοδηγήθηκε από στρατιωτικές συγκρούσεις και πολιτικούς αγώνες εξουσίας που κατευθύνονταν από τις ελίτ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Δεύτερη Βιομηχανική Επανάσταση (1870-1910) αύξησε σημαντικά την παραγωγικότητα της εργασίας, αλλά η τρίτη βιομηχανική επανάσταση στα τέλη του 20ού αιώνα – η ψηφιακή επανάσταση – βασισμένη στους υπολογιστές, το διαδίκτυο και τη ρομποτική δεν μπόρεσε να διατηρήσει την αντίστοιχη ανάπτυξη.

Ο Fursov τονίζει ότι η ύστερη φάση του καπιταλισμού από τη δεκαετία του 1920 και μετά διέφερε από τις προηγούμενες περιόδους, επειδή η οικονομική ανάκαμψη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (1945-1975) ήταν προσωρινή και από τη δεκαετία του 1970 το σύστημα αντιμετώπιζε τα ίδια διαρθρωτικά προβλήματα που είχαν οδηγήσει σε παγκόσμιους πολέμους.

Ο Fursov υποστήριξε ότι ο πυρηνικός αφοπλισμός και η αντιπαράθεση μεταξύ δύο παγκόσμιων κοινωνικών συστημάτων – της καπιταλιστικής Δύσης και της σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης – κατέστησαν αδύνατο τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό έθεσε στην ελίτ του καπιταλιστικού συστήματος ένα δύσκολο δίλημμα: ο πόλεμος θα ήταν απαραίτητος για να επιβιώσει από την κρίση, αλλά ήταν εκτός συζήτησης.

Η μερική ενσωμάτωση της Σοβιετικής Ένωσης στο καπιταλιστικό σύστημα τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 δεν αφαίρεσε τον χαρακτήρα της ως εναλλακτικού παγκόσμιου σχεδίου, γεγονός που αύξησε την πίεση στη δυτική ελίτ. Ο Fursov υποστηρίζει ότι η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος αντιμετωπίστηκε με την επιβράδυνση της επιστημονικής, τεχνολογικής και οικονομικής ανάπτυξης, η οποία εκδηλώθηκε ιδιαίτερα το 1967-1973, όταν διαμορφώθηκαν βασικές αλλαγές στο παγκόσμιο σύστημα και ενεργοποιήθηκαν ταυτόχρονα νέοι μηχανισμοί ελέγχου τόσο στη Δύση όσο και στη Σοβιετική Ένωση.

Η ανάλυση του Fursov επικεντρώνεται ιδίως στην περίοδο από το 1967 έως το 1973, την οποία θεωρεί ως το ιστορικό σημείο καμπής όταν «τα φύλλα μοιράστηκαν ξανά». Παραθέτει τα λόγια του Γάλλου ιστορικού Fernand Braudel, ο οποίος δήλωσε ότι στην ιστορία, τα χαρτιά σπάνια μοιράζονται, αλλά όταν μοιράζονται, «αυτοί που αρπάζουν ατού κερδίζουν».

Ο Fursov πιστεύει ότι η σοβιετική ελίτ απέτυχε σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, εγκαταλείποντας τα στρατηγικά της συμφέροντα και ενσωματώνοντας στο δυτικό σύστημα. Την ίδια στιγμή, η Δύση, ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες, υφίσταντο διαρθρωτικές αλλαγές στις οποίες η κορπορατοκρατία και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο αντικατέστησαν το βιομηχανικό κεφάλαιο. Αυτή η αλλαγή κορυφώθηκε με την άνοδο της εταιρικής εξουσίας, η οποία, σύμφωνα με τον Fursov, ξεκίνησε με τη δολοφονία του John F. Kennedy και τελείωσε με την παραπομπή του Richard Nixon.

Το έτος 1968 ξεχωρίζει ως έτος κλειδί στην ανάλυση του Fursov. Η λεγόμενη φοιτητική επανάσταση, η οποία είπε ότι ήταν περισσότερο μια εξέγερση κατευθυνόμενη από τις υπηρεσίες πληροφοριών, διαμόρφωσε τη δυτική κοινωνία και την εκπαίδευση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Υπονόμευσε το κύρος της εκπαίδευσης και ανέδειξε ακαδημαϊκά ασθενέστερους φοιτητές σε θέσεις επιρροής, γεγονός που συνέβαλε στην παρακμή της κοινωνίας και της πολιτικής.

Η Λέσχη της Ρώμης, που ιδρύθηκε την ίδια χρονιά, σηματοδότησε μια αναδιάρθρωση των δομών παγκόσμιας διακυβέρνησης που υποστήριζαν υπερεθνικά συμφέροντα και έσπειραν τους σπόρους για ιδέες όπως η μηδενική ανάπτυξη και η πράσινη ατζέντα, οι οποίες αργότερα αναπτύχθηκαν από αυτό που ο Ρώσος ερευνητής αποκάλεσε «υπερ-παγκοσμιοποιητές».

Ο Fursov βλέπει επίσης την ίδρυση της Τριμερούς Επιτροπής το 1973 ως ένδειξη των προσπαθειών των Ηνωμένων Πολιτειών να ενισχύσουν τη θέση τους με την υποστήριξη της Δυτικής Ευρώπης και της Ιαπωνίας. Αυτό αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη τάση στην οποία τα έθνη-κράτη άρχισαν να δίνουν τη θέση τους στα εταιρικά καρτέλ. μια διαδικασία που ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του 1960 μέσω δομών όπως η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Σύμφωνα με τον Fursov, αυτές οι αλλαγές έθεσαν τα θεμέλια για τον σύγχρονο κόσμο, όπου κυριαρχούν οι βαθιές δομές της παγκοσμιοποίησης.

Η ανάλυση του Fursov τονίζει την ανάγκη για μια στερεοσκοπική μακροϊστορική προσέγγιση που συνδυάζει την εξέταση των μακροπρόθεσμων παγκόσμιων δομών με μια λεπτομερή ανάλυση μεμονωμένων βασικών γεγονότων, όπως οι στροφές του 1967-1973, προκειμένου να κατανοηθούν κρίσιμα σημεία καμπής στην ιστορία.

Οι απόψεις του Fursov αμφισβητούν τις παραδοσιακές έννοιες της βιωσιμότητας του καπιταλισμού και της δυναμικής της εξουσίας. Ειδικότερα, η έρευνά του σχετικά με τις πρακτικές της Σοβιετικής Ένωσης και της δυτικής ελίτ απαιτεί ακόμη πιο συστηματική εξέταση. Το κεντρικό επιχείρημα του Fursov τονίζει ότι η δεκαετία του 2020 αντιπροσωπεύει ένα ιστορικό σημείο καμπής - μια «εποχή αναδιανομής των χαρτιών» - όταν οι παγκόσμιες σχέσεις εξουσίας ανανεώνονται και οι σχέσεις εξουσίας επαναπροσδιορίζονται.  https://geopolarium.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων.

Αδιαφάνεια: Μόνος του αποφασίζει και διατάσσει για το εξοπλιστικό πάρτι

 «Επιτελικό κράτος» – ενός ανδρός αρχή. Υπό τον πλήρη έλεγχό του, θέτει ο Κυριάκος Μητσοτάκης το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα – μαμούθ, «καπελώνοντας» ανοικτά ο υπουργείο Αμυνας. Μάλιστα, ρόλο – κλειδί στα εξοπλιστικά δίδει στον πρώην διευθυντή του ΕΛΙΑΜΕΠ, «σύμβουλο εθνικής ασφαλείας» του μεγάρου Μαξίμου, Θάνο Ντόκο.

-Αρχικά, ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός που εξήγγειλε το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα – μαμούθ (κατά τον Κ. Μητσοτάκη, 25 δισ., κατά τον Νίκο Δένδια, 28 δισ. – έχουν χάσει το μέτρημα των δισ, λες και είναι στραγάλια) στη Βουλή, στην αρχή Απριλίου, θέτοντας τον υπουργό Αμυνας σε δευτεροκλασάτο ρόλο, παρ’ ότι αυτός εδώ και πολλούς μήνες διαφημίζει κουραστικά το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα και τον «ατζέντα 2030» για τις Ενοπλες Δυνάμεις.

-Συνέχισε με τη διοργάνωση διευρυμένης σύσκεψης στο μέγαρο Μαξίμου, με τη συμμετοχή αρκετών επιχειρηματιών. Κάτι που ερμηνεύθηκε ως κίνηση του Κ. Μητσοτάκη να «δείξει ποιός είναι το αφεντικό».

-Και, εσχάτως, δίδει αρμοδιότητα άμεσης εμπλοκής στα εξοπλιστικά στη νεοσυσταθείσα Γραμματεία Εθνικής Ασφάλειας, δηλαδή στον έμπιστό του «σύμβουλο εθνικής ασφαλείας», Θάνο Ντόκο. Κάτι που θεωρείται ως κίνηση άμεσου ελέγχου του εξοπλιστικού προγράμματος – μαμούθ από τον ίδιο. Και όλα αυτά, ενώ η αντιπολίτευση καταγγέλλει ανοικτά την κυβέρνηση για καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας στους εξοπλισμούς.

Οπως αποκάλυψε η ιστοσελίδα, Documento, «με ΦΕΚ που δημοσιεύτηκε στις 28 Απριλίου, ιδρύεται η Γενική Γραμματεία Εθνικής Ασφάλειας στην Προεδρία της Κυβέρνησης, με σκοπό να υποστηρίζει τον πρωθυπουργό και το ΚΥΣΕΑ σε θέματα εθνικής ασφάλειας. Αυτή θα ελέγχει μέσω ΚΥΣΕΑ τα εξοπλιστικά προγράμματα των Ενόπλων Δυνάμεων». Ως γνωστόν, την απόφασή του για τη δημιουργία αυτής της νέας δομής, είχε ανακοινώσει ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής κατά τη διάρκεια της συζήτησης του νομοσχεδίου για τα εξοπλιστικά, στην αρχή Απριλίου.

Ειδικότερα, «η νέα υπηρεσία, όπως αναφέρεται ρητά στο οργανόγραμμά της, αποκτά αρμοδιότητα για την παρακολούθηση της δομής των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, τα εξοπλιστικά προγράμματα και τα μείζονα έργα εκσυγχρονισμού, παραγωγής και προμήθειας αμυντικών συστημάτων. Και όλα αυτά όχι υπό το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αλλά απευθείας υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού». Ετσι, «ο Θάνος Ντόκος, μέχρι τώρα Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, αναβαθμίζεται θεσμικά, αποκτώντας ρόλο και αρμοδιότητες που θυμίζουν «παράλληλο ΥΠΕΘΑ», με απόλυτη πρόσβαση και συντονιστικό έλεγχο πάνω στα κρίσιμα ζητήματα ασφάλειας και άμυνας της χώρας. Ο ίδιος θα συνεχίσει να αναφέρεται απευθείας στον πρωθυπουργό και όχι στον Νίκο Δένδια».

Ανοικτό ψαλίδισμα Δένδια;

Κατά την ιστοσελίδα, με αυτή τη μεθόδευση, ο Ν. Δένδιας «φαίνεται ότι περνά στο περιθώριο των μεγάλων αποφάσεων για το μέλλον των Ενόπλων Δυνάμεων», ενώ «η κίνηση αυτή επιβεβαιώνει τη στρατηγική επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να κρατήσει τον έλεγχο των κρίσιμων αποφάσεων «εντός των τειχών» του Μαξίμου, περιορίζοντας τον ρόλο του ΥΠΕΘΑ σε εκτελεστικό και διοικητικό φορέα». Κάτι που «μεταφράζεται σε απόλυτο συγκεντρωτισμό, με έναν μη εκλεγμένο γραμματέα να αποκτά υπερεξουσίες πάνω στα μεγαλύτερα εξοπλιστικά προγράμματα, τα οποία για δεκαετίες αποτελούσαν αποκλειστικό πεδίο ευθύνης του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του ΚΥΣΕΑ».

Εντελώς «συμπτωματικά», η παραπάνω κίνηση συμπίπτει με τους πανηγυρισμούς της Νέας Δημοκρατίας για την εκλογή του Κωστή Χατζηδάκη, αντιπροέδρου της κυβέρνησης Μητσοτάκη, στη θέση του αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ). Με την ευκαιρία, στο συνέδριο του ΕΛΚ, στην Ισπανία (29 – 30 Απριλίου), στην ομιλία του ο Κ.Μητσοτάκης δεν είπε λέξη για Ουκρανικό – Ρωσία. Αραγε, «οπορτουνίζει» λόγω Τραμπ, να υποθέσουμε;

Από την επιλογή και μόνο να τοποθετήσει, κατά τον τελευταίο «ανασχηματισμό των Τεμπών», τον Κ. Χατζηδάκη αντιπρόεδρό του, το «σύστημα Μητσοτάκη» καθιστούσε σαφές σε ποιον σκοπεύει να δώσει το δακτυλίδι του επόμενου προέδρου της ΝΔ, όταν χρειαστεί. Εξάλλου, τα κτυπήματα κάτω από τη ζώνη προς τον Δένδια ήταν -και είναι- πάμπολλα. Τη μια διέρρεαν ότι τον στέλνουν στις Βρυξέλλες, την άλλη για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ.ο.κ. Και αυτός έτρεχε να «μαζέψει» και να διαψεύσει τις διαρροές.

Τώρα, γίνεται φανερό ότι με κάθε τρόπο θα του ψαλιδίσουν τη «δημοφιλία» που φέρεται να έχει στις δημοσκοπήσεις, ενώ συστηματικά θα διαφημίζεται ο Κ. Χατζηδάκης. Να σημειωθεί ότι τόσο ο Δένδιας όσο και ο Χατζηδάκης είναι «θύματα» του μείζονος σκανδάλου -της αντιδημοκρατικής εκτροπής- των υποκλοπών. Και οι δύο, όμως, … εποίησαν την νήσσαν. Ωστόσο, ο μεν Κ. Χατζηδάκης, ως πιστός στην «φαμίλια», «ανταμείφθηκε» αναβαθμισθείς σε ρόλο αντιπρόεδρου, ο δε Ν. Δένδιας (παραμένοντας στη διόλου ευκαταφρόνητη θέση του υπουργού Αμυνας) περιορίζεται σε επικοινωνιακά σόου και παράτες στο Πεντάγωνο για το νέο «μνημείο των πεσόντων – αθανάτων του έθνους», παρουσία των Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά. Μάλλον δεν έχουν καταλάβει με τι έχουν να κάνουν!

Το πάνω χέρι

Βέβαια, θα ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο για το «σύστημα Μητσοτάκη» να αφήσει από τα μάτια του ένα τέτοιο «σεβαστό» πακέτο, όπως το εξοπλιστικό. Με αφορμή τη σύσκεψη που έγινε την προηγούμενη εβδομάδα στο μέγαρο Μαξίμου, με τη συμμετοχή επιχειρηματιών που ασχολούνται με τα εξοπλιστικά, κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι «συντονιστής του όλου εγχειρήματος θα είναι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης». Κάτι που ερμηνεύεται μάλλον ως ευσεβείς πόθοι ορισμένων επιχειρηματικών κύκλων.

Από τις έως τώρα πληροφορίες, ουδόλως προκύπτει ότι την εποπτεία στα εξοπλιστικά θα έχει το συγκεκριμένο πρόσωπο. Αντίθετα, όλα δείχνουν την εμπλοκή του ιδίου του Κ. Μητσοτάκη. Ως εκ τούτου, και η επιλογή του Θ. Ντόκου, ο οποίος, όλως περιέργως, ασχέτως με τις αρμοδιότητές του ως «συμβούλου εθνικής ασφαλείας», τα προηγούμενα χρόνια φέρεται να έχει εμπλακεί επανειλημμένως σε «τεχνικές λεπτομέρειες» ζητημάτων που άπτονταν θεμάτων του υπουργείου Αμυνας, καθώς και προγραμμάτων που σχετίζονταν με αμυντικά πάρε – δώσε της Ελλάδας με άλλες χώρες.

Ο Θάνος Ντόκος

Ως γνωστόν, ο Θ. Ντόκος ήταν επικεφαλής του ΕΛΙΑΜΕΠ, το οποίο πολλάκις έχει επικριθεί ακόμα και εντός της ΝΔ για «κατευναστική» προσέγγιση στα ελληνο-τουρκικά. Ο ίδιος, μάλιστα, είχε πει το περίφημο καζάν – καζάν (win – win») συνεκμετάλλευση με την Τουρκία. Το «αστείο» είναι ότι τον Οκτωβριο του 2019 τοποθετήθηκε ως βοηθός συμβούλου εθνικής ασφαλείας, υπό τον αντιναύαρχο ε.α., Αλέξανδρο Διακόπουλο. Ο δεύτερος απομακρύνθηκε («παραιτήθηκε») κακήν κακώς από σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του πρωθυπουργού, επειδή, όταν το 2020 ο τουρκικός πολεμικός στόλος και το ερευνητικό σκάφος, «Ορούτς Ρέϊς», μπαινοέβγαιναν στα ελληνικά χωρικά ύδατα, προέβη σε δηλώσεις που «ενόχλησαν» το μέγαρο Μαξίμου. Ετσι, ο πρώτος, τον Οκτώβριο του 2020, πήρε την καρέκλα του. Ο Α. Διακόπουλος, πάντως, δεν πήγε … χαμένος. Σήμερα είναι πρόεδρος στην ΕΑΒ. Ο Θ. Ντόκος, όμως, αναβαθμίζεται θεαματικά σε ρόλο άτυπου «υπερυπουργού».

Η σύσκεψη

Οπως ήταν αναμενόμενο, ο Θ. Ντόκος ήταν παρών στη διευρυμένη σύσκεψη με τους επιχειρηματίες, την περασμένη εβδομάδα, υπό τον Κ. Μητσοτάκη. Σε αυτήν μετείχαν επίσης οι Κ. Χατζηδάκης, Ν. Δένδιας, καθώς και οι υπουργοί Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, Ναυτιλίας, Βασίλης Κικίλιας, Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Δημήτρης Παπαστεργίου, Πολιτικής Προστασίας, Γιάννης Κεφαλογιάννης. Ακόμα, ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Εξοπλισμών του υπουργείου Αμυνας (ΓΔΑΕΕ), εκπρόσωποι του Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ), του Εθνικού Κέντρου Ερευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος», καθώς και καθηγητής του Τμήματος Αεροδιαστημικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του ΕΚΠΑ και της Σχολής Ικάρων.

Στη σύσκεψη, το μέγαρο Μαξίμου προσκάλεσε 15 από τις εταιρείες του δραστηριοποιούνται στον αμυντικό τομέα. Μάλιστα, τις πόρτες του μεγάρου πέρασαν και πρόσωπα, που λέγεται ότι ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν ήταν στη «μαύρη λίστα» Μητσοτάκη. Κάποι φέρονται να είχαν στενή σχέση με υπουργό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Οπως και να’ χει, η εκεί παρουσία τους αποδίδεται σε «παράκληση» εκ μέρους υπουργού της ΝΔ.

Εκτός των εκπροσώπων των κρατικών εταιρειών, ΕΑΒ και ΕΑΣ (η δεύτερη είναι σε τροχιά ξεπουλήματος), μετείχαν εκπρόσωποι των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, Ελευσίνας και Σαλαμίνας, καθώς και οι Χρήστος Γιορδαμλής (Prisma Electronics), Δημήτρης Δάφνης (Aeroservices), Ευάγγελος Μυτιληναίος (πρόεδρος Metlen), Μιχαήλ Τσαμάζ (Intracom Defence), Αγγελος Τσερέκλας (Sotiria Technology), Χριστιανός Χατζημηνάς (EFA, Skytalys, «Θέων αισθητήρες») και Χρήστος Χούμπαυλης (Miltech). Εκ μέρους κατασκευαστικών, μεταλλουργικών και άλλων εταιρειών, οι ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, ΒΙΟΧΑΛΚΟ, όμιλος Σαρακάκη.

Επίσης, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού (ΣΕΚΠΥ) και της εταιρίας Ακμων, Τάσος Ροζολής, καθώς και ο πρόεδρος της -με μαρύγδουπο τίτλο- Ένωσης Ελληνικών Εταιριών Αεροδιαστημικής, Άμυνας και Ασφάλειας, Δημήτρης Σκαλαίος. Ο τελευταίος είναι και εντεταλμένος σύμβουλος της ΕΑΒ. Στη σύσκεψη βρέθηκε και ο πρόεδρος της ΕΑΒ, Α. Διακόπουλος. Πρόεδρος εκεί, εντεταλμένος σύμβουλος της εταιρείας πάρα πέρα. Μήπως, κατά τύχη, είπαν στον πρωθυπουργό για τα τεράστια προβλήματα της «στρατηγικής σημασίας», ΕΑΒ, ή είναι αδιάφορο το θέμα για την κυβέρνηση;

https://neostrategy.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων.

Η Πρωτομαγιά στην Ελληνική Λαογραφία

 

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μάης πήρε το όνομά του από την μητέρα του Ερμή, τη Μαία. Απεικονίζεται με ένα νέο άνδρα που φέρει στο κεφάλι καλάθι γεμάτο λουλούδια. Ο λαός μας, συσχετίζοντας παρετυμολογικά το όνομα του Μαΐου με τα μάγια, τον θεωρεί μαγεμένο μήνα. Ο μήνας των λουλουδιών και της βλάστησης. Οι Αγραφιώτες τον ονομάζουν «χαλαζά» και οι Τήνιοι «βροχάρη». Οι Θρακιώτες ονομάζουν τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο «Τριαντάφυλλα», γιατί το κυριότερο από τα λουλούδια του Μάη είναι το τριαντάφυλλο. Στη Μακεδονία ονομάζεται «Κερασάρης», στον Πόντο «Καλομήνας», στην Κύπρο «Πεντεφάς ή Πενταδείλινος», γιατί εξαιτίας του μεγάλου μήκους των ημερών του, αναγκάζονται να τρώνε 5 φορές την ημέρα. Επίσης Πράσινος και Λούλουδος.

Ήθη και Έθιμα της Πρωτομαγιάς

Στην Αρχαία Ελλάδα
Οι αρχαίοι Έλληνες, ως φλογεροί φυσιολάτρες, γιόρταζαν το άνοιγμα των λουλουδιών και το φτάσιμο της άνοιξης. Aπό τα αρχαιότερα χρόνια του πολιτισμού τους, που έφθασε στην Eλλάδα από τη Θράκη το ρόδο, μαζί με τις Oρφικές διδασκαλίες, το άνθος αυτό έγινε σύμβολο και υμνήθηκε ως η νύμφη των ανθέων. Ο Aνακρέων ύμνησε έτσι το άνθος αυτό του Mαγιού:

«Pόδον, άνθος των ερώτων
αναμίξωμεν τω Bάκχω
ρόδον, ω ωραίον άνθος
ενθέντες τοις κροτάφοις
ευθυμήσωμεν εν τούτοις».

H γιορτή, όμως, της άνοιξης, η αρχαία Πρωτομαγιά, πήρε σιγά-σιγά κι επίσημη μορφή. Aπό τις παλαιότερες γιορτές, δημιουργήθηκαν τα Aνθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών. Aυτή ήταν η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Eλλήνων. Iδρύθηκε πρώτα στην Aθήνα, όπου με μεγαλοπρέπεια βάδιζαν προς τα ιερά πομπές με κανηφόρες, που έφερναν άνθη. Έπειτα τα Aνθεστήρια διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Eλλάδος και πήραν πανελλήνια μορφή.

Ενα από τα χαρακτηριστικά έθιμα της Πρωτομαγιάς, το μαγιάτικο κλαδί ή το άνθινο στεφάνι, είναι πιθανόν να έχει επίσης τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Η πιο σημαντική γιορτή του Θαργηλιώνος, μήνα των αρχαίων που αντιστοιχούσε κατά ένα μέρος στον δικό μας Μάιο, περιελάμβανε στα δρώμενά της την κατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το μαγιάτικο. Κατά τα Θαργήλια, γιορτή που έδινε και το όνομά της σ ολόκληρο τον μήνα, σχημάτιζαν μια λατρευτική πομπή προς τιμήν του Ήλιου και των Ωρών (=Εποχών), που συντελούσαν στην ωρίμανση των καρπών. Στην πομπή περιέφεραν ένα πράσινο κλαδί που μόλις είχε αποκτήσει φύλλα. Το τύλιγαν με ταινίες και κρεμούσαν σ αυτό σύκα, διάφορα ψωμάκια και μικρά φλασκιά γεμάτα κρασί, λάδι και μέλι. Το κλαδί αυτό, η «ειρεσιώνη», μοιάζει με το πρωτομαγιάτικο στεφάνι. Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι σε παλιότερες εποχές το τελευταίο το έφτιαχναν όχι με άνθη αλλά με κλαδιά οπωροφόρων δένδρων που έφεραν καρπούς και στα οποία αναρτούσαν κρεμμύδια και σκόρδα. Το καταστόλιστο αυτό κλαδί στο τέλος της γιορτής τοποθετούνταν στις θύρες των ναών και των σπιτιών όπου έμενε ώσπου να ξεραθεί για να μπορεί να καεί και να αντικατασταθεί την επόμενη χρονιά από ένα νέο.

Τα Θαργήλια ήταν κυρίως αγροτική γιορτή. Στη διάρκειά της γινόταν προσφορά των πρώτων καρπών της νέας συγκομιδής στους θεούς. Με τέτοιες πράξεις ο άνθρωπος ήθελε να ευχαριστήσει το θείο για όσα του πρόσφερε και να εξασφαλίσει τη συνέχιση της εύνοιάς του. Στο πρόγραμμά της περιλαμβανόταν και μια σκοτεινή καθαρτήρια τελετή ¬ η όλη γιορτή ήταν αφιερωμένη στον Απόλλωνα, τον θεό της κάθαρσης¬ η οποία ξεπερνούσε τον αγροτικό χαρακτήρα και προσέγγιζε τη μαγεία. Στη διάρκεια της γιορτής επέλεγαν ένα ή δύο άτομα, τους «φαρμακούς» ή «καθάρματα» τα οποία απομάκρυναν ως αποδιοπομπαίους τράγους έξω από τα όρια της πόλης. Μερικές φορές μάλιστα αναφέρεται και θανάτωση των «καθαρμάτων» (=των θυμάτων της κάθαρσης). Ο καθαρμός ως προϋπόθεση για να είναι πλούσια η νέα σοδειά και γενικά για να έχει επιτυχία κάθε νέα αρχή είναι πολύ γνωστός σε πρωτόγονες κοινωνίες.

Βυζαντινά χρόνια 

Στα βυζαντινά χρόνια στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιούνταν ειδική τελετή στο Στάδιο της πόλης με την παρουσία του αυτοκράτορα στη διάρκεια της οποίας ο λαός υποδεχόταν με ύμνους τον ερχομό της άνοιξης. Oι χρονογράφοι και οι ιστορικοί, που κατέγιναν με την ιστορία της Eπτανήσου, διέσωσαν την περιγραφή των εθίμων της Πρωτομαγιάς από την μεσαιωνική Κέρκυρα όπου ήταν αληθινή τελετουργία! Το νησί από το 1272 ως το 1386 έμεινε κάτω από την κυριαρχία των Aνδεγαυών, Γάλλων αρχόντων της Nεάπολης. Το νησί χωρίστηκε σε μερίδια, σε τιμάρια και τα μοιράστηκαν οι Iταλοί και Γάλλοι πολεμικοί αρχηγοί, που βοήθησαν τους Aνδεγαυούς στην κατάκτηση του νησιού. Ένα από τα τιμάρια αυτά ήταν και «των Aτσιγγάνων», γιατί όλοι οι Aτσίγγανοι, που ήταν τότε στην Kέρκυρα ήταν δούλοι της γης σ αυτό το τιμάριο.

O Bαρώνος, που ήταν εξουσιαστής του τιμαρίου είχε το δικαίωμα να φυλακίζει, να εξορίζει και να βασανίζει τους δούλους του Aτσιγγάνους. Oι Aτσίγγανοι, λοιπόν, κάθε πρώτη του Mάη έμπαιναν στην πόλη της Kέρκυρας όλοι μαζί. Mπροστά πήγαινε η σημαία με τα σήματα ευγενείας του Bαρώνου και ακολουθούσαν μουσικά όργανα, φλογέρες και τύμπανα. Έφερναν μαζί τους από την εξοχή κι ένα κορμό κυπαρισσιού, στολισμένο με πολύχρωμα λουλούδια, κορδέλλες, μεταξωτά μαντήλια, μπαμπάκι σε τούφες, κόκκινα αυγά του Πάσχα, κουκουνάρες, περιστέρια και ορνίθια ζωντανά, φρούτα χρυσωμένα και κάθε τι που βγαίνει την άνοιξη. M’ αυτόν τον μεγαλόπρεπο «Mάη» πήγαιναν έξω από το μέγαρο του Bαρώνου και τον εγκωμίαζαν με στίχους. Την επόμενη της Πρωτομαγιάς ο Bαρώνος επιθεωρούσε τους δούλους του κι εισέπραττε από τον καθένα τους τον τιμαριωτικό φόρο: 17 άσπρα και 2 όρνιθες για κάθε παντρεμένο και 1 χρυσό φλουρί για τον σημαιοφόρο.

Μερικά από τα πρωτομαγιάτικα αυτά εξακολουθούν και σήμερα στην Kέρκυρα. Bέβαια, σήμερα δεν υπάρχουν «τιμάρια» και δούλοι της γης… Mα σε πολλά χωριά διατηρείται ακόμα και σήμερα το έθιμο του στολισμένου κυπαρισσιού. Eξακολουθούν και σήμερα οι χωρικοί να στολίζουν ένα κυπαρίσσι με κίτρινα, κόκκινα και πολύχρωμα λουλούδια, με κορδέλλες, με χρωματιστά μαντήλια και να το περιφέρουν στα σπίτια και «να λένε το «Mάη».

Κεντρικός πυρήνας του εορτασμού της Πρωτομαγιάς σε όλους τους πολιτισμούς ήταν η ανθρώπινη χαρά για την άνοιξη, η αυθόρμητη λατρεία της βλάστησης, οι μαγικές ενέργειες για την τελείωσή της και η προσπάθεια «μετάληψης» των δυνάμεων της φύσης. Τόπος εορτασμού λοιπόν ήταν η εξοχή, όπου συνηθιζόταν κυλίσματα στη χλόη, πλύσιμο του προσώπου με μαγιάτικη δροσιά, χτύπημα του σώματος με χλωρά κλαριά κ.λ.π Απότοκο των δοξασιών αυτών είναι το μαγιάτικο στεφάνι στην πόρτα των σπιτιών από διάφορα άνθη και καρπούς.

Η αναγέννηση της φύσης στον ελληνικό λαϊκό βίο συμβολιζόταν με διάφορα έθιμα: το Μαγιόξυλο στην Κέρκυρα (κορμός τρυφερού κυπαρισσιού στολισμένος με άνθη και ένα στεφάνι περιφερόταν από νέους στους δρόμους της πόλης), το Μαγιόπουλο στο Βόλο (παιδί που ενσάρκωνε το Μάη, στολισμένο με λουλούδια, συνοδευόταν στην περιπλάνησή του στους δρόμους από χορό προσωπιδοφόρων που τραγουδούσε μαγιάτικα τραγούδια), τη Ναύπακτο (όπου το παιδί συνόδευαν γέροι φουστανελάδες) και την Αγόριανη, την «Πιπεριά» στην Εύβοια (ένας άνδρας ντυμένος με λουλούδια και κλαδιά ελιάς, καρυδιάς και άλλων δέντρων συμβόλιζε τη δύναμη της βλάστησης και βρεχόταν με νερό σε κάθε σπίτι από αυτά που επισκεπτόταν για να τραγουδήσει με τη συνοδεία άλλων πέντε-έξι συντρόφων του), τον «Ζαφείρη» στο Ζαγόρι της Ηπείρου (ένα παιδί προσποιούνταν το νεκρό ξαπλωμένο στο χλωρό χορτάρι για να το ράνουν με λουλούδια τα νεαρά κορίτσια μέχρι ότου το καλέσουν να αναστηθεί και να τρέξουν όλοι μαζί τραγουδώντας στα χωράφια), το «Φουσκοδέντρι» στην Καστανιά Στυμφαλίας, αναγόμενα όλα στα Αδώνια των αρχαίων.
Στα Μεσόγεια, το μαγιάτικο στεφάνι κρεμιόταν στα βαρέλια με το κρασί. Στην Πάργα τα παιδιά στεφανωμένα με λουλούδια και κρατώντας μεγάλα κλαδιά με άνθη πορτοκαλιάς ή νερατζιάς, τραγουδούσαν από σπίτι σε σπίτι το Μάη. Στη Λήμνο συνήθιζαν να κυλιούνται τη μέρα αυτή στο χορτάρι για να πάρουν τη δροσιά του.

Την παραμονή της Πρωτομαγιάς στα Μέγαρα η νύφη έστελνε το στεφάνι (Το Μάη) με μια πίτα στολισμένη με λουλούδια και ένα κάνιστρο με τα κουλούρια του Μάη. Στον πίνακα του Θωμά Μώλου οι δύο κοπέλες που προσφέρουν τα μαγιάτικα δώρα συνοδεύονται από ένα παιδί που φέρει κόκκινο κρασί. Μια άλλη δοξασία σχετική με το Μάη αναφέρεται στο πρωϊνό νερό και την πρωϊνή του δροσιά που έχει εξαγνιστική και ανανεωτική δύναμη. Σε πολλά νησιά του Aιγαίου, την ημέρα της Πρωτομαγιάς, τα κορίτσια σηκώνονταν την αυγή και έπαιρναν μαζί τους τα λουλούδια, που είχαν μαζέψει από την παραμονή και πήγαιναν στα πηγάδια να φέρουν το «αμίλητο νερό». Δηλαδή το κουβαλούσαν χωρίς να μιλήσουν καθόλου. Kαι όταν το έφερναν στο σπίτι, νίβονταν όλοι μ αυτό. Yστερα μοίραζαν γλύκισμα «για να περάση γλυκός ο Mάης». Kαι αυτό για να γλυτώσουν όλοι από τις κακές ώρες. Γιατί λένε, πως ο Mάης έχει πολλές κακές ώρες. Mάλιστα μία κατάρα λέει: «H ώρα του Mάη να σ’ εύρη!». H αρραβωνισμένη κόρη έφερνε τ αμίλητο νερό και στο σπίτι της πεθεράς για να ανταμειφθεί από αυτή με φλουριά περασμένα σε μεταξωτή κορδέλλα ή σε χρυσή κλωστή. Στο Καστελλόριζο, οι αρραβωνιασμένες κοπέλες πρόσφεραν στον αρραβωνιαστικό τους νερό να πλυθεί.

Σε πολλά μέρη της Eλλάδας τραγουδούσαν την Πρωτομαγιά, όπως τα κάλαντα τα Xριστούγεννα και τα Φώτα. Το τραγούδι αυτό του Mάη διαφέρει από τόπο σε τόπο. Στην Kέρκυρα άρχιζε έτσι:
Kι αν είναι με τον ορισμό, να πούμε και το Mάη.

Mπρε μπήκε ο Mάης, μπρε μπήκε ο Mάης, μπρε μπήκε ο Mάης ο μήνας,
ο Mάης με τα τριαντάφυλλα κι ο Aπρίλης με τα ρόδα.
Aπρίλη, Aπρίλη αφόρετε, Mάη του κανακάρη,
π όλο τον κόσμο γιόμισες απ άνθια και λουλούδια.
Λουλούδισε, λουλούδισε, λουλούδισέ μου κόρη,
να πάη να δώση το φιλί, πριν βρέξη πριν χιονίση,
πριν κατεβάση ο ουρανός και σύρουν τα ποτάμια..

Πολλές δοξασίες σχετικές με τα μάγια, λόγω και παρετυμολογίας του ονόματός του, συνδέονταν στην παράδοση του λαού με τον Μάϊο και τη βλαπτική του ιδιότητα. Το γεγονός έχει την εξήγησή του στο ότι κατά τα ρωμαϊκά χρόνια τελούνταν γιορτές προς τιμήν των νεκρών (τα Λεμούρια και τα Ποζάρια). Οι νεκροί και οι ψυχές τους γύριζαν ελεύθερες πάνω στη γη από τη νύκτα της Ανάστασης του Χριστού ως τη μέρα της Πεντηκοστής. Είναι λοιπόν ο μήνας των νεκρών και οι θνητοί δεν πρέπει να κάνουν κάτι που θα τους προσβάλλει. Η επιφυλακτικότητα αυτή έφερε τη συνήθεια σε πολλά μέρη να μη γίνονται γάμοι αυτό τον μήνα αλλά και να λαμβάνονται μια σειρά μέτρων για να μην πιάσουν τα μάγια.

Το στεφάνι

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι είναι, σχεδόν, το μοναδικό έθιμο που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, πλούσια σε εκδηλώσεις σε παλαιότερες εποχές. Στις μέρες μας η Πρωτομαγιά με το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι έχουμε απομακρυνθεί, ζώντας στις πόλεις. Σύμφωνα με τη διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, Αικατερίνη Καμηλάκη, το στεφάνι κατασκευαζόταν με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κλήματος ή άλλο και στολιζόταν με λουλούδια και κλαδάκια καρποφόρων δέντρων, όπως η αμυγδαλιά, η συκιά και η ροδιά.

Ακόμα, το διακοσμούσαν με στάχυα από σιτάρι και κριθάρι, με κρεμμύδι αλλά και σκόρδο για το μάτι. Η χρησιμοποίηση πρασινάδας και όχι τόσο λουλουδιών με σκοπό τη μετάδοση της γονιμότητάς τους ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των μαγιάτικων συνηθειών. Στον αγροτικό χώρο, μάλιστα, δε θεωρείτο απαραίτητο το πλέξιμο στεφανιών. Αρκούσε η τοποθέτηση πάνω από την πόρτα του σπιτιού μιας δέσμης από χλωρά κλαδιά ελιάς, συκιάς, νερατζιάς, πορτοκαλιάς και άλλα μαζί με λουλούδια. Απαραίτητη ήταν, επίσης, η ύπαρξη μεταξύ τους φυτών αποτρεπτικών του κακού, όπως είναι η τσουκνίδα, το σκόρδο και άλλα. Σύμφωνα με κείμενο του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Μιχάλη Τιβέριου, το μαγιάτικο κλαδί ή το άνθινο στεφάνι, έχει κατά πάσα πιθανότητα τις ρίζες του στην αρχαιότητα: «Είναι γνωστό ότι στην αρχαία Ελλάδα τέτοια κλαδιά ή στεφάνια τα χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι δεν έλειπαν από καμία σημαντική εκδήλωση του δημόσιου, ιδιωτικού και θρησκευτικού βίου. Επιπλέον, είναι αξιοπρόσεκτο ότι μια σημαντική γιορτή ενός μήνα των αρχαίων, του Θαργηλίωνος, που αντιστοιχούσε, περίπου, με το δικό μας Μάιο, περιλάμβανε στα δρώμενά της την κατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το μαγιάτικο. Το κλαδί αυτό δεν το έφτιαχναν με άνθη, αλλά με κλαδιά οπωροφόρων δέντρων, στα οποία αναρτούσαν κρεμμύδι και σκόρδο».

Στις μέρες μας που έχουμε καθιερώσει στεφάνια από λουλούδια του αγρού ή των κήπων, τα οποία τοποθετούμε για μερικές μέρες στην κύρια είσοδο των σπιτιών μας. Δύσκολα μπορεί, πια, να ανιχνευτεί συμβολισμός στο σύγχρονο πρωτομαγιάτικο στεφάνι, κατά το Μιχάλη Τιβέριο, αφού για τους περισσότερους δεν αποτελεί, ίσως, τίποτα περισσότερο από μια όμορφη και μυρωδάτη σύνθεση λουλουδιών, χωρίς να παραπέμπει σε συσχετισμούς σύμφωνα με τους οποίους «χαρίζει» στους ενοίκους ενός σπιτιού υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία και ευφορία. Σίγουρα, όμως, η κατασκευή του χαρίζει ευφορία σε μεγάλους και μικρούς, που ξεφεύγοντας από τις πόλεις αναζητούν τη χαρά της άνοιξης στην ολάνθιστη φύση.  Πηγή: ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR

https://ellas2.wordpress.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων.

Βαλπουργία Νύχτα: μάγισσες, παγανιστικές γιορτές και μεσαιωνικές δοξασίες!!-Πρωτομαγιά: Η Νύχτα των Μαγισσών

“La Nuit de Walpurgis [Walpurgis Night] by Constantin Nepo (Russia, 1915-1976)

Η Βαλπούργεια νύχτα (Walpurgis Night, Saint Walpurga’s Eve, Walpurgisnacht, Vappu, ενώ στα ελληνικά μπορεί να αποδοθεί και ως Βαλπουργιανή) τοποθετείται ημερολογιακά το βράδυ της 30ης του Απρίλη κάθε έτους και είναι η παραμονή της γιορτής της Αγίας Βαλπούργκας που γιορτάζεται την επόμενη μέρα με φαγητό και υπαίθρια events, κατά κύριο λόγο στη βόρεια Ευρώπη και τη Σκανδιναβία. Παρά την ονομασία, η γιορτή αυτή δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με την Αγία Βαλπούργκα ή την Καθολική εκκλησία, μιας και πρωταρχικό ρόλο έχουν μάγισσες, τελετουργίες και αρχαίες παγανιστικές δοξασίες.

Ποια ήταν όμως η Αγία Βαλπούργκα?

Η Αγία Βαλπούργκα (γνωστή και ως Valborg, Wealdburg, ή Valderburger) γεννήθηκε γύρω στο 710 μ.Χ. στη σημερινή Αγγλία, μάλλον στο μεσαιωνικό βασίλειο Wessex (στο Devon σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές). Έγινε μοναχή και ιεραπόστολος και σύντομα στάλθηκε στη Γερμανία όπου και ίδρυσε ένα μοναστήρι για μοναχούς και μοναχές. Σταδιακά, μετέδωσε τη χριστιανική πίστη στην παγανιστική μέχρι τότε Γερμανία, ενώ έγινε επίσης γνωστή για τις θεραπευτικές της ικανότητες. Πέθανε το 779 μ.Χ. και θάφτηκε στο μοναστήρι που υπηρετούσε στη Βαυαρία, έναν αιώνα όμως αργότερα η σωρός της μεταφέρθηκε στο γερμανικό Eichstätt. Ήταν πρώτη του Μάη όταν έγινε η μεταφορά των λειψάνων της, γι’ αυτό και η μνήμη της γιορτάζεται από την καθολική εκκλησία την ημερομηνία αυτή. Μετά τον θάνατό της έγινε μία από τις πιο διάσημες Αγίες σε Γερμανία, Αγγλία και Γαλλία.

Γιορτές και… μαγισσοσυνάξεις

Οι ακόλουθοι των αρχαίων παγανιστικών δοξασιών της Ευρώπης γιόρταζαν κάθε χρόνο τον ερχομό της άνοιξης, τη γονιμότητα της γης και την έλευση της νέας ζωής καθώς τα λιβάδια και τα δάση πρασίνιζαν και οι γεωργικές εκτάσεις γίνονταν ξανά παραγωγικές. Με δεδομένο ότι αυτές οι γιορτές λάμβαναν χώρα στα κεντρικά και βορειότερα σημεία της ηπείρου, δεν προκαλεί εντύπωση πως η γιορτή της Αγίας Βαλπούργκα ταυτίστηκε με τον παγανισμό και τη μαγεία. Ο χριστιανισμός δανείστηκε γιορτές και θρησκευτικές τελετές των παλαιότερων και έτσι με το πέρασμα των χρόνων η γιορτή της Αγίας συσχετίστηκε με τις αρχαίες δοξασίες, σε μια ημερομηνία που μεταφραζόταν τόσο ως η έλευση της άνοιξης για τον ευρωπαϊκό –και παγανιστικό– βορρά όσο και η γιορτή στο όνομα της Αγίας για την κεντρική και δυτική Ευρώπη που είχε πλέον γίνει μέρος του χριστιανισμού.

Με το πέρασμα των αιώνων ο παγανισμός δαιμονοποιήθηκε. Η επιτομή του φόβου του χριστιανισμού για τις παγανιστικές αιρέσεις πήρε μια νέα μορφή, αυτή των μαγισσών. Δεν είναι γνωστός ο λόγος και ο τρόπος που η γιορτή της Αγίας Βαλπούργκα ταυτίστηκε με τις μάγισσες, όμως τα σκήπτρα στη λαογραφία παίρνει η Γερμανία. Στην γερμανική παράδοση, πιστευόταν πως μάγισσες από όλο τον κόσμο συγκεντρώνονταν κάθε χρόνο για έναν σημαντικό Sabbath στην κορυφή του Όρους Brocken, την ψηλότερη κορυφή της οροσειράς Harz. Εκεί τελούσαν τις μαγικές τελετουργίες τους υπό το φως της σελήνης της πρώτης μέρας του νέου μήνα. Η πρώτη γραπτή αναφορά (αν και υπάρχουν μερικές ακόμα χωρίς ωστόσο ξεκάθαρη σύνδεση με τη μαγεία) για την παραπάνω πεποίθηση έρχεται τον 17ο αιώνα από το έργο The Blocksberg Performance του Johannes Praetorious, ένα έργο για την ιστορία και τη γεωγραφία της ορεινής περιοχής, που περιλάμβανε αρκετή μυθοπλασία και λαογραφία. Η ευρεία όμως διασπορά των μύθων για τις μάγισσες και τις ιεροτελεστίες τους ήρθαν τον 19ο και 20ο αιώνα, κυρίως από την επίδραση του έργου Faust του Goethe.

Η ύπαρξη μαγισσών, πόσο μάλλον οι μαγικές τελετουργίες τους, απαιτούσαν από τους ανθρώπους της εποχής κάθε δυνατή προσπάθεια για να προστατευτούν από το κακό. Διάφορες περιοχές, πόλεις και χωριά διήγαγαν προσκυνήματα σε ιερά μέρη του χριστιανισμού και κυρίως στον τάφο της Αγίας Βαλπούργκα, προκειμένου να κρατήσουν μακριά τη μαγεία σε κάθε μορφή της. Τα προσκυνήματα αυτά έγιναν θεσμός και πολλές περιοχές τα συνεχίζουν ακόμα και σήμερα ως κομμάτι πλέον της παράδοσής τους. Η σύμπτωση της γιορτής της Αγίας με τη γιορτή της Πρωτομαγιάς, οδήγησε στο να λαμβάνουν χώρα την πρώτη μέρα του Μάη εκτεταμένες γιορτές με φαγητό σε υπαίθριους χώρους, μουσική και χορούς, σε μεγάλο μέρος της βόρειας Ευρώπης. Σε διάφορες περιοχές, οι άνθρωποι πήγαν έναν βήμα παραπέρα, και έτσι για προστασία από τις μάγισσες και το κακό που βρισκόταν ελεύθερο να τριγυρίζει στον κόσμο, ανάβουν μεγάλες φωτιές σε λόφους για να ξορκίσουν το κακό. Πολλοί, ακόμα και σήμερα, ντύνονται σαν μάγισσες και χορεύουν τη βραδιά της γιορτής, προσπαθώντας να κάνουν όσο το δυνατό περισσότερο θόρυβο, ζωντανεύοντας έτσι κατά κάποιον τρόπο τον αρχικό λόγο που η γιορτή άρχισε να διαδίδεται, την εκδίωξη των κακών πνευμάτων. Τους προηγούμενους αιώνες, αντί για φωτιές, οι άνθρωποι της υπαίθρου έκαιγαν τα αχυρένια στρωσίδια της προηγούμενης χρονιάς, ενώ άλλοι άφηναν, ως προσφορά στα πνεύματα που τους προστάτευαν από τη μαγεία, ψωμί με βούτυρο και μέλι. Η παράδοση αυτή είναι γνωστή στη Γερμανία ως ankenschnitt.

Από τη Γερμανία οι γιορτές και τα φεστιβάλ εξαπλώθηκαν στη Σκανδιναβία. Στη Φινλανδία πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες γιορτές του χρόνου, ενώ γενικότερα η μέρα θεωρείται ιδανική για εσωτερικό τουρισμό και παρακολούθηση των διάφορων events. Αντίστοιχες γιορτές λαμβάνουν χώρα σε κράτη όπως η Εσθονία, η Ολλανδία, η Σλοβενία και η Τσεχία, ενώ ακόμα και σε περιοχές της Αγγλίας οι επαρχιώτες κρεμάνε φυλακτά στις πόρτες τους για να προστατευτούν από τα κακοπροαίρετα πνεύματα.

Ο μύθος της επικίνδυνης μάγισσας

Με το πέρασμα του χρόνου, η εξάσκηση της μαγείας –κυρίως από τον γυναικείο πληθυσμό– έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του Ευρωπαϊκού Μεσαίωνα. Χιλιάδες γυναίκες καταδικάστηκαν σε θάνατο είτε για την εξωτερική τους εμφάνιση, καθώς οι ευπαρουσίαστες γυναίκες προκαλούσαν τον φθόνο, είτε επειδή οι πρακτικές τους έμοιαζαν να προέρχονται από σκοτεινά μέρη και πηγές. Έτσι δεν είναι τυχαίο που η εικόνα της μάγισσας ταυτίστηκε μόνο με σκοτεινές δυνάμεις, σατανικά μυστικά και όλα αυτά με στόχο να κάνουν ακόμα πιο δύσκολη τη ζωή του μέσου ανθρώπου του Μεσαίωνα. Η ιστορία που ακολουθεί είναι μία ιστορία μαγείας που παρουσιάζει τις βασικές πεποιθήσεις για την αρχετυπική μάγισσα, πηγαίνοντας μάλιστα μερικά βήματα παραπέρα. Η μάγισσα της γερμανικής ιστορίας, εκτός από τα ξόρκια και φίλτρα που κάνει, έχει και άλλα περισσότερο δολοφονικά χαρακτηριστικά. Και το όνομά της… Βαλπούργκα.

Ο μύθος της Walpurga Hausmannin αποτελεί ένα κουβάρι μύθου και πραγματικότητας. Η Βαλπούργκα γεννήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα στη Γερμανία και είναι μία γυναίκα για την οποία δεν γνωρίζουμε πολλά για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Εργαζόταν ως υπηρέτρια και ήταν γενικά ένα σεβαστό πρόσωπο της κοινότητας, όμως η συνέχεια της ιστορίας απέχει έτη φωτός από την καλοκάγαθη μέχρι τότε προσωπικότητά της. Οι κατηγορίες ήρθαν το 1587, όταν πλέον βρισκόταν σε μεγαλύτερη ηλικία. Η Βαλπούργκα ήταν χήρα, φτωχή, και κατά πάσα πιθανότητα άτεκνη, ενώ πολλοί της καταλόγιζαν μεταξύ άλλων και την τρέλα. Κανείς δεν περίμενε όμως ότι σύντομα θα ανακηρυσσόταν ως μία από τις πιο επικίνδυνες μάγισσες της χώρας. Κατηγορήθηκε για άσκηση μαγείας και άλλα εγκλήματα, από τα οποία κανένα δεν μπορούσε να στηριχθεί με επιχειρήματα και αποδείξεις. Οι περισσότερες κατηγορούμενες που βρέθηκαν στη θέση της καταδικάζονταν με συνοπτικές διαδικασίες σε θάνατο, έτσι η μόνη ευκαιρία της να γλιτώσει ήταν να ομολογήσει τα εγκλήματά της και να ελπίζει σε μια «ευγενική» ετυμηγορία από κάποιον μετριοπαθή δικαστή.

Η ομολογία που προσέφερε στο κοινό της δίκης, αντίθετα, λειτούργησε σε βάρος της. Ομολόγησε πως όταν έμεινε χήρα το 1556, κοιμήθηκε με έναν δαίμονα ονόματι Federlin. Η αιτία για τη σεξουαλική συνεύρεση ήταν μια σειρά υποσχέσεων που της έδωσε, γλιτώνοντάς την από τη φτώχεια και την ανέχεια. Ως αντάλλαγμα, όμως, της ζήτησε να πουλήσει την ψυχή της. Μάλιστα, σύμφωνα με την ιστορία, την οδήγησε ο δαίμονας στον ίδιο τον Διάβολο, έναν ψηλό άντρα με μακριά γκρίζα γενειάδα σύμφωνα με την κατάθεσή της. Η γυναίκα ομολόγησε πως την προσκάλεσε να κάνουν διάφορα ανίερα πράγματα και, όπως σε πολλές άλλες ιστορίες μαγείας, την διέταξε να καταστρέψει τα ιερά σκεύη που είχε κλέψει από μια εκκλησία. Εκτός από αυτά, η γυναίκα ομολόγησε πως της έδωσε μια δηλητηριώδη αλοιφή, την επισκεπτόταν συχνά για να μοιραστεί το κρεβάτι της, ακόμα και στη φυλακή, μετά τη σύλληψή της. Συνολικά, ομολόγησε σε μια σειρά από φρικτά εγκλήματα, ανάμεσα σε αυτά και δολοφονίες. Με τέτοια βδελυρά «στοιχεία» δεν προκαλεί εντύπωση ότι η Βαλπούργκα καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά. Οι στάχτες της πετάχτηκαν στο ποτάμι χωρίς να ταφούν σύμφωνα με τις θρησκευτικές τακτικές και το όνομά της ξεχάστηκε.

Η παραπάνω ιστορία είναι μια από τις αμέτρητες αποδείξεις για τη διάδοση της μαγείας στην Ευρώπη και τη μανία που ακολούθησε με το κυνήγι μαγισσών. Μία από τις πολλές ιστορίες, που αναμειγνύονται με μύθους, θρύλους και προκαταλήψεις, ένα ακόμα δείγμα της τρέλας που κυριαρχούσε τα σκοτεινά εκείνα χρόνια. Αν η ηρωίδα της ιστορίας ήταν κατά συρροή δολοφόνος, αν οι διανοητικές της ικανότητες ήταν περιορισμένες ή αν απλά αποτελεί άλλον έναν μύθο, είναι μια ερώτηση που μάλλον θα μείνει αναπάντητη. Σίγουρα πάντως ταιριάζει στη θεματολογία του άρθρου, μιας και υπάρχουν πολλοί που θεωρούν πως και μόνο το όνομά της δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά η προσπάθεια των ανθρώπων της εποχής να εκλογικεύσουν πράγματα που αδυνατούσαν να εξηγήσουν, δανειζόμενοι το όνομα μιας Αγίας για να κατασκευάσουν μια τόσο επικίνδυνη μάγισσα.

Η μαγεία του μεσαίωνα δεν εξαλείφθηκε με το πέρασμα των αιώνων, παρά άλλαξε μορφή και τρόπο διάδοσης. Η αρχετυπική μάγισσα πρωταγωνιστεί σε βιβλία όπως Οι μάγισσες του Ίστγουικ, στη Νάρνια, στο Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου στο πρόσωπο της Μελισάντρε, ενώ η μικρή και μεγάλη οθόνη έχουν εξελίξει περεταίρω την μυθοπλασία γύρω από τη μαγεία και τις μάγισσες που την ασκούσαν. Έτσι έχουμε το Blair Witch, τις ταινίες Halloween, την ανεπανάληπτη Αντζελίνα Τζολί στο Maleficent και τον Νίκολας Κέιτζ στο Season of the Witch. Η μαγεία, οι γιορτές της και τα πρόσωπα που την εξασκούσαν είναι κομμάτι του παρελθόντος μας. Έτσι, το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου ερεύνησε τις διαπιστευμένες ιστορίες μαγείας της Σκωτίας και δημιούργησε έναν διαδραστικό χάρτη (το link βρίσκεται στις πηγές) στον οποίο απεικονίζονται όλες οι περιπτώσεις μαγείας, οι δίκες, αλλά και τα εμπλεκόμενα άτομα σε υποθέσεις μαγείας στη Σκωτία των προηγούμενων αιώνων.

Στις 30 του μήνα, λοιπόν, όταν η νύχτα θα τυλίγει τον κόσμο σας, όταν το φεγγάρι θα βρίσκεται ψηλά να σας κοιτάζει, χλομό και μακρινό, ίσως ακούσετε κάποιον θόρυβο στην αυλή ή το μπαλκόνι σας. Μπορεί να είναι μονάχα ο άνεμος που τραγουδάει το θλιβερό ρυθμό του, αλλά μπορεί να είναι και κάτι άλλο, κάτι πέρα από τον κόσμο της λογικής. Κάτι που κρατάει σκούπα και φοράει μυτερό καπέλο!!!     πηγή  https://www.willowisps.gr/

*************

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ

Παράδοξες διασυνδέσεις σε αρχαίες φυλές, που μέχρι σήμερα λειτουργούν ως περάσματα για οντότητες όπως οι Μεγάλοι Παλαιοί και οι Πρεσβύτεροι Θεοί της Μυθολογίας Κθούλου. Υβριδικά γένη που μεθοδεύτηκαν σε ανίερες τελετές που συναντάμε στην εποχή...

Βαλπούργια Νύχτα: 30 Απριλίου· παραμονή Πρωτομαγιάς

1 Μαΐου: Η μεγάλη νύχτα οργίων των Μαγισσών

Το Φεστιβάλ Beltaine (είναι το Αγγλικοποιημένο όνομα της Gaelic πρωτομαγιάς), που ονομάζεται και είναι γνωστή ως “Βαλπουργιανή Νύχτα”. Αυτή είναι η σημαντικότερη ημέρα στο ημερολόγιό των Δρυίδων μαγισσών, ενώ η 1η Μαΐου είναι η δεύτερη πιο ιερή γιορτή των Illuminati. Απαιτούνται Ανθρωποθυσίες, συναισθηματικά και σωματικά. Δεδομένου ότι ο εορτασμός ξεκινά επίσημα το βράδυ πριν το Beltaine, η παράδοση έχει αναπτυχθεί μεταξύ των αποκρυφιστών να γιορτάζουν το Beltaine ως τελετή 2 ημερών. Αυτή η παράδοση ήταν αρκετά ισχυρή ώστε ο Αδόλφος Χίτλερ αποφάσισε να αυτοκτονήσει (λέμε τώρα) στις 30 Απριλίου στις 3:30 μ.μ. δημιουργώντας έτσι ένα «333» για να τοποθετηθεί την θυσία-αυτοκτονία του εντός του χρονικού πλαισίου του Beltaine.

Εικόνα κάτω αριστερά: Η αγία Βαλπούργη (Walpurga) γεννήθηκε (τον 8ο αιώνα) στο Ντέβον της Αγγλίας από οικογένεια τοπικού ηγεμόνα. Ο άγιος Βονιφάτιος, ο Άγγλος που προσηλύτισε στο χριστιανισμό τους Φράγκους και πολλές γερμανικές φυλές, είναι ο προστάτης άγιος της Γερμανίας,  ήταν θείος της Βαλπούργης (αδελφός της μητέρας της). Η Βαλπούργη και οι δύο αδελφοί της πήγαν στη Γερμανία να βοηθήσουν τον Βονιφάτιο στον εκχριστιανισμό των γερμανικών φύλων. Για το έργο της ανακηρύχτηκε αγία και η μνήμη της γιορτάζεται από τους Ρωμαιοκαθολικούς την 1η Μαΐου.

Η γιορτή της Βαλπούργης μπλέχτηκε με τα τοπικά εορταστικά έθιμα της παραμονής της πρωτομαγιάς και έτσι η γερμανική Walpurgisnacht (αγγλικά Walpurgis Night), η βαλπούργεια ή βαλπούργια νύχτα όπως έγινε στα ελληνικά, περιγράφει ειδικότερα τις τελετές μαγισσών που μαζεύονται σε βουνό να γιορτάσουν την άνοιξη (που στο βορρά έρχεται με κάποια καθυστέρηση). Μια τέτοια νύχτα περιγράφει και ο Γκαίτε στον Φάουστ σκηνή που αξιοποιεί βέβαια ο Γκουνό. Γενικότερα οι βαλπούργιες νύχτες περιγράφουν οργιαστικές τελετές και νύχτες οργίων. (Βαλπούργεια στον Σταματάκο, τον Δημητράκο και το ΛΝΕΓ, βαλπουργεία στην καθαρεύουσα, βαλπουργία στον Δρανδάκη, τελικά το βαλπούργια φαίνεται να επικρατεί)

Εικόνα κάτω δεξιά: Ο άγιος Βονιφάτιος, ένας από τους σημαντικότερους αγίους της αρχαίας δυτικής Ευρώπης. Αγωνίστηκε ενάντια στη νόθευση του ορθόδοξου ήθους από τους Φράγκους που αργότερα κατέληξαν στον Καθολικισμό, ενώ πέθανε αρνούμενος να πολεμήσει για τη ζωή του, όταν δέχτηκε επίθεση βάρβαρων κατά τα ιεραποστολικά ταξίδια του. Η Ορθοδοξία τον τιμά, μαζί με την αγία Βαλπούργη, στις 5 Ιουνίου.

Η Βαλπούργεια Νύχτα

Είναι μια παγανιστική πανάρχαια γιορτή για τον ερχομό της άνοιξης, που γιορτάζεται στις 30 Απριλίου και 1 Μαΐου σε πολλές χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, όπως και στην Αμερική, αλλά και σε πολλά μέρη στα Ανατολικά. Το επίκεντρο της Βαλπουργιανής ή Βαλπούργειας Νύχτας (Walpurgisnacht) είναι η Γερμανία. Σύμφωνα με τις τευτονικές παραδόσεις, την παραμονή της εορτής της Αγίας Βαλπούργης ή Βαλπουργίας (1 Μαΐου) – της Αγγλίδας μοναχής που συνεισέφερε τα μέγιστα στην επικράτηση του Χριστιανισμού στον γερμανικό χώρο. Οι δαίμονες και οι μάγισσες συγκεντρώνονται στο όρος Μπλόκεν ή Μπλόγκσμπεργκ της Σαξωνίας και υπό την επίβλεψη του Σατανά και των υπηρετων του, κυριολεκτικά οργιάζουν και προβαίνουν σε διαφόρων ειδών μαγείες, μαγγανείες και όργια για να υποδεχθούν την άνοιξη. Τώρα τι δουλειά έχουν οι μάγισσες, τα όργια κι ο σατανισμός, με τον επίσημο χριστιανισμό και την εκκλησία του, εεε κάνε τους συνειρμούς μόνος σου!!!

Το βράδυ της 30ης Απριλίου προς την 1η Μαΐου, σε πολλά μέρη της Γερμανίας, της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, ο κόσμος συγκεντρώνεται στην ύπαιθρο. Ανάβει μεγάλες φωτιές, τραγουδά και χορεύει για να τιμήσει την Αγία Βαλπούργη, αλλά και τον ερχομό της Άνοιξης. Μία παγανιστική εορτή, που επιβίωσε του Χριστιανισμού και θυμίζει αρκετά τις δικές μας «φωτιές» την παραμονή της εορτής του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (24 Ιουνίου). Η Αγία Βαλπουργεία δεν είναι παρά το πρόσχημα ή ακόμη και η προσπάθεια «καπελώματος» από την επίσημη θρησκεία, των εορτασμών αυτής της περιόδου με επίκεντρο την νύχτα της τριακοστής Απριλίου προς την πρώτη Μαΐου.

Εδώ τώρα κοιτώντας τις φωτογραφίες κράτα στον νου σου τον Χ. Φ. Λάβκραφτ. Το έργο του είναι ξεκάθαρα εμποτισμένο με την πιο μοναδικά ρεαλιστική οπτική κι απόδοση του κοσμικού τρόμου. Για τον Λάβκραφτ η ανθρωπότητα είναι παγιδευμένη από τις δυνάμεις των αρχέγονων οντοτήτων και συνθλίβεται από αυτές. Ο Λάβκραφτ ήταν φυλετιστής, αναγνώριζε την ποικιλία και την διαφορετικότητα μεταξύ των λαών, αλλά και την διαφορετική παραγωγή έργου του κάθε λαού, ως προϊόν της διαφορετικότητας από την οποία χαρακτηρίζεται ο κάθε λαός. Δεν μπορούσε να αποδώσει ίση τιμή σε έναν λαό που το μόνο πολιτιστικό προϊόν του και η συμβολή του στην ανθρωπότητα είναι το Βουντού.

Γι αυτό και θεωρούσε ότι η «πολυπολιτισμικότητα» ήταν (και είναι) στοιχείο παρακμής και διαστροφής. Δεν υπάρχει ούτε ένας φιλόσοφος νέγρος, ποιητής, μαθηματικός, συγγραφέας του φανταστικού και δεν διαπρέπουν σε καμία επιστήμη που απαιτείται ανώτερη νοητική στοχαστικότητα και διαύγεια.

Όταν αναγκάστηκε να ζήσει στη Νέα Υόρκη, το μίσος, η απέχθεια και ο φόβος άρχισαν να παίρνουν διαφορετικές διαστάσεις, με αποτέλεσμα τα εφιαλτικά πλάσματα των ιστοριών του, να είναι η απόδοση των «αισχρών, σιχαμερών και εφιαλτικών μεταναστών». Ένιωθε ότι οι «λιγδεροί και χαζοχαρούμενοι μιγάδες, οι απαίσιοι νέγροι σαν πελώριοι χιμπατζήδες» τον ποδοπατούσαν και του έκλεβαν ζωτικό χώρο στο μετρό και σε όποιο χώρο αυτής της πόλης και αν βρισκόταν. Όταν ζήτησε εργασία κατάλαβε πως η καλλιέργεια και η μόρφωση του δεν είχαν καμία αξία, αν δεν συγκαταλέγονταν με τους «ποντικομούρηδες» Εβραίους και «τερατόμορφους μιγάδες».

Αυτή η αίσθηση τον έκανε να νιώθει σαν παγιδευμένο ζώο μέσα σε ένα κλουβί που είναι αναγκασμένο να το μοιραστεί με άλλα είδη ζώων, βγάζοντας αναγκαστικά ωμή βία για να επιβιώσει. Όπως λένε οι άνθρωποι του κοντινού του περιβάλλοντος, όταν ο Λάβκραφτ συναντούσε άτομα άλλων φυλών, έτριζε τα δόντια του και χλόμιαζε ελαφρά, αλλά διατηρούσε την ψυχραιμία του. Η οργή του ξεσπούσε μέσα στις επιστολές του – πριν ξεσπάσει σαν χείμαρρος μέσα στα αφηγήματά του.

Είναι γεγονός αξιοπρόσεκτο ότι κανένας από την μαύρη φυλή δεν έγινε συγγραφέας του φανταστικού, ούτε φιλόσοφος, ούτε μαθηματικός τίποτε δηλ. που να απαιτεί καλλιέργεια ανώτερης συνείδησης. Ούτε ένας φιλόσοφος ειδικά την τελευταία πεντηκονταετία που η πρόσβαση στην γνώση «έγινε γιαούρτι» και μπορεί σχετικά εύκολα ο μελετητής να εμπνευστεί; ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ; Κι αναφέρω την ιδιότητα του φιλόσοφου, γιατί κάποιος γίνεται φιλόσοφος στα δύσκολα και στον κατατρεγμό. Εξαιρετικά αξιοπρόσεκτο που λέει πολλά !!!

Το στυλ του Lovecraft έχει μια γοτθική μεγαλοπρέπεια που μερικές φορές φαίνεται πομπώδης και περιττή αλλά εξυπηρετεί απόλυτα τον στόχο του να υφάνει ένα κόσμο όπου το κακό παραμονεύει για να αρπάξει στα νύχια του τον ανύποπτο και αμέριμνο ορθολογιστή αναγνώστη ο οποίος καθησυχάζεται με τις βεβαιότητες που του παρέχει η υλιστική θεώρηση, της ψευδαίσθησης μιας πιθανής πραγματικότητας. Οι ιστορίες του Lovecraft είναι ιδανικές να εξιστορούνται βραδιές γύρω από την φωτιά, μέσα στο σκοτάδι, όπου όλοι όσοι τις ακούν να νιώθουν ότι κάτι περιμένει … Είπαμε στο σύμπαν του Lovecraft δεν υπάρχουν βεβαιότητες, όπως δεν υπάρχουν βεβαιότητες πουθενά σε ένα χαώδες και φρακταλικό σύμπαν. Οπως ο συγγραφέας προειδοποιεί μέσα από το Necronomicon: “That is not dead which can eternal lie, and with strange aeons, even Death may die”

“Υπήρχαν σ’ εκείνα τα ταξίδια ανυπολόγιστοι τοπικοί κίνδυνοι – καθώς κι εκείνη η συγκλονιστική έσχατη απειλή που σκούζει άναρθρα και ακατανόμαστα έξω από το σύμπαν της τάξης, εκεί όπου κανένα όνειρο δεν μπορεί να φτάσει ποτέ – εκείνη η άμορφη πληγή του εσώτατου χάους που βλαστημά και αφρίζει στο κέντρο του απείρου – ο απέραντος δαιμονικός ηγεμόνας Αζαθόθ, που τ’ όνομά του κανένα στόμα δεν τολμά ν΄ αρθρώσει μεγαλόφωνα και ο οποίος ροκανίζει πεινασμένα στο κέντρο του απείρου σε κάποιες ασύλληπτες κι αφώτιστες αίθουσες πέρα από το χρόνο μέσα σ΄ έναν πνιχτό, φρενήρη ρυθμό από βδελυρά τύμπανα και το αχνό, μονότονο κλαψούρισμα από καταραμένους αυλούς – και στη συνοδεία αυτών των αποκρουστικών μπουμπουνητών και συριγμών χορεύουν αργά, αδέξια και αλλόκοτα οι γιγάντιοι Έσχατοι Θεοί, τυφλοί, βουβοί ζοφεροί και άμυαλοι. Οι άλλοι θεοί, η ψυχή και ο αγγελιοφόρος των οποίων είναι το έρπον χάος, ο Νυαρλαθοτέπ” / Nyarlathotep

Όλοι έχουν δικαίωμα στην ζωή, ειδικά τα παιδιά των Αβυσσαίων, σε μια πολυπολιτισμική τουρλού – τουρλού μανιφατούρα !!!

Αυτά τα υβριδικά παιδιά γιορτάζουν την Βαλπούργια Νύχτα, άλλωστε είναι κι επίσημη γιορτή των Ερπετοειδών Επικυρίαρχων, είναι οι ημέρες με τις περισσότερο άγριες τελετές και θυσίες λοιπόν αναμενόμενο να την γιορτάζουν με όργια και σαματά.

Η όλη εικόνα, που παραστατικά δίνει ο Λάβκραφτ, στοχεύει κατευθείαν, σαν μαύρη δίνη, τις συνεκτικές ιδιότητες που εναρμόζουν τον άνθρωπο, την ψυχή και το είναι του. Φτάνει σ ένα επίπεδο πέρα από οποιαδήποτε μορφή οργάνωσης και αιτιοκρατίας. Εκεί όπου η γεωμετρία του χώρου και του μυαλού παρασύρεται και συστρέφεται σε αφύσικες γωνίες και καμπύλες. Σαν μια δομή που λιώνει, διαστρεβλώνοντας το γύρω διάστημα και ρουφιέται μέσα απ’ μια πύλη σε τόπους πέρα απ’ τον κόσμο, στο αρχέγονο και το άμορφο. Περιγράφει μια κατάσταση απρόσιτη και μακρινή που δεν παρεμβαίνει άμεσα στον ανθρώπινο κόσμο. Τον απειλεί όμως πίσω απ’ το παραπέτασμα της τρέλας και της καθέλιξης της ίδιας της δημιουργίας στην πρωτοζωϊκή ύλη.

Η κλασσική μέθοδος επιρροής, μετάδοσης και κατεύθυνσης της πληροφορίας μέσα στις συνειδήσεις των πιστών είναι η τεχνική των ονείρων. Στο όνειρο, η επίγνωση του καθενός μπορεί να σταλεί σαν κύμα και να ταξιδεύσει μέσα στις διαστάσεις – στον χώρο και τον χρόνο- ανασύροντας και τα ανάλογα δεδομένα στο πέρασμά του, αρκεί και ο ίδιος να είναι κάπως εξοικειωμένος σ’ αυτό το στροβίλισμα της ενέργειάς του. Ανάλογα και από άλλες σφαίρες, μπορεί να δημιουργηθεί μια δινοτροπική εστία και ένα κύμα ή μια παραφυάδα από κάποιο σκοτεινό φορέα να εισχωρήσει μέσα απ’ τις ρωγμές, κατευθείαν στα κέντρα αντίληψης και στο νευρικό σύστημα του ονειρευόμενου. Σαν ένας διανοητικός ιός που αναδύεται απ’ τα βάθη για να κατσικωθεί στην δική μας πραγματικότητα.

“Είχε πει ότι η γεωμετρία του ονειρικού κόσμου ήταν αφύσικη, μη ευκλείδεια, που υπαινισσόταν με αποκρουστικό τρόπο την ύπαρξη χώρων και διαστάσεων πέρα από τις δικές μας” The Call of Cthulhu

Αναφορές για την Νύχτα των μαγγισών:

Στον Φάουστ του Γκαίτε υπάρχει ένα κεφάλαιο, που τιτλοφορείται «Walpurgisnacht» και στο οποίο οι μάγισσες ενώπιον του Μεφιστοφελή και του Φάουστ ιππεύουν τράγους ή σκουπόξυλα και πλανώνται μέσα στο σκοτάδι στις κορυφές των βουνών, διαπράττοντας μαγείες και όργια.

Ένα κεφάλαιο του μυθιστορήματος του Τόμας Μαν “Το Μαγικό Βουνό” επιγράφεται «Walpurgisnacht».

Η δεύτερη πράξη του θεατρικού έργου του Έντουαρντ Άλμπι “Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ” επιγράφεται «Walpurgisnacht».

Στο μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ “Ο Μετρ και η Μαργαρίτα” ο Σατανάς διοργανώνει ένα μεγάλο χορό, στη διάρκεια της Βαλπουργιανής Νύχτας.

Πολλά επεισόδια του μυθιστορήματος του Τόμας Πίντσον “Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας” (Gravity’s Rainbow) εκτυλίσσονται τη Βαλπουργιανή Νύχτα του 1945.

Στη «Βίβλο του Σατανά», το Ευαγγέλιο της Σατανιστικής Θρησκείας του Άντον Λα Βέι, η Βαλπουργιανή Νύχτα θεωρείται ως μία από τις σπουδαίες σατανιστικές γιορτές.

“Οι Θανατοφάγοι” (Death Eater) από τις ιστορίες του Χάρι Πότερ λέγονταν και Ιππότες της Βαλπούργης (Knights of Walpurgis).

Όσοι ασπάζονται τη σχέση Αποκρυφισμού και Ναζισμού σχετίζουν τη Βαλπουργιανή Νύχτα με τον Αδόλφο Χίτλερ, ο οποίος διάλεξε την 30η Απριλίου (1945) για να αυτοκτονήσει, επειδή αποτελεί σημαδιακή ημέρα για τον Σατανισμό.

Die Erste Walpurgisnacht (H πρώτη Βαλπουργιανή Νύχτα), καντάτα του Φέλιξ Μέντελσον σε ποίηση Γκαίτε (1843).

Noc filipojakubská (Η Ξεκούραση των Μαγισσών) από την πιανιστική συνθεση Ze Šumavy (Από τα δάση της Βοημίας) του Αντονίν Ντβόρζακ (1883).

Walpurgisnacht (Βαλπουργιανή Νύχτα), ντουέτο για δύο σοπράνο και πιάνο του Γιοχάνες Μπραμς (1878).

Repent Walpurgis, σύνθεση των Procol Harum (1967), από τα πρώιμα δείγματα του λεγόμενου «προοδευτικού ροκ» (prog-rock).

Walpurgis, γνωστό τραγούδι των πιονιέρων του χέβι μέταλ Black Sabbath.

Walpurgisnacht, τρίο για έγχορδα του Τζον Τζορν (2004).

Παράδοξες διασυνδέσεις σε παράξενες αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε αρχαίες φυλές, που χάνονται σε πάμπολλες διασταυρώσεις μέσα στην ιστορία, χωροχρονικά τούνελ και σκουληκότρυπες που μέχρι σήμερα λειτουργούν ως περάσματα για οντότητες όπως οι Μεγάλοι Παλαιοί και οι Πρεσβύτεροι Θεοί της Μυθολογίας Κθούλου. Υβριδικά γένη που μεθοδεύτηκαν σε ανίερες τελετές των οποίων τους οποίους συναντάμε στην εποχή μας σε εορτασμούς σαν αυτούς της Βαλπουργίας Νύχτας και της Πρωτομαγιάς.

Κάποιοι αδαείς γιορτάζουν την αναγέννηση της Φύσης και κάποιοι γνώστες την αναγέννηση του Είδους τους!!!

Για τους αδαείς λοιπόν

Πρωτομαγιά: Η Γιορτή της Άναγέννησης

Της Αναγέννησης Ποιού ή Ποιών;

Η Πρωτομαγιά όπως και η προηγούμενη νύχτα της 30ης Απριλίου, είναι η γιορτή της άνοιξης, της φύσης και το μαγιάτικο στεφάνι είναι το μοναδικό έθιμο αυτής της μέρας που έχει μείνει και τηρείται μέχρι σήμερα, ακόμη και χωρίς να γνωρίζει ο σύγχρονος άνθρωπος την σημειολογία του, όμως όχι μόνο αυτά. Κάθε τέτοια μέρα ένα λουλουδένιο στεφάνι στολίζει τις πόρτες των σπιτιών. Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς, έχει τις ρίζες του στις αρχαίες παγανιστικές εορτές του παρελθόντος. Πολλά από τα αρχαία έθιμα έχουν επιβιώσει μέχρι και σήμερα. Η σημασία της ημέρας της Πρωτομαγιάς για τους αρχαίους λαούς οφείλεται στο γεγονός πως ημερολογιακά (για το βόρειο ημισφαίριο) η πρώτη ημέρα του Μαΐου βρίσκεται ανάμεσα στην Εαρινή Ισημερία και το Θερινό Ηλιοστάσιο, τοποθετείται δηλαδή στην αρχή της άνοιξης.

Οι πρώτοι εορτασμοί της Πρωτομαγιάς ξεκίνησαν στην προ-χριστιανική Ευρώπη με γιορτές όπως το κέλτικο Μπελτέιν και την εωσφορική γιορτή της Νύχτας του Walpurgis στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη και γίνονται μέχρι σήμερα. Με τον εκχριστιανισμό και την πτώση της Ευρώπης, πολλές από αυτές τις γιορτές είτε απαγορεύτηκαν, είτε έλαβαν χριστιανικό χαρακτήρα, άλλωστε έτσι επικράτησε ο χριστιανισμός, ενσωματώνοντας τις γιορτές και τα έθιμα που έβρισκε. Έτσι, ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς έχασε το φυσικό και μαγικό του νόημα. Σήμερα, σε πολλές περιοχές της Ευρώπης επιβιώνουν έθιμα αυτής της εποχής όπως ο χορός γύρω από το Γαϊτανάκι. Σήμερα πολλές νεο-παγανιστικές ομάδες προσπαθούν να αναβιώσουν ανάλογα αρχαία έθιμα της Πρωτομαγιάς.

Για πολλές προ-χριστιανικές παγανιστικές κοινωνίες της Ευρώπης η Πρωτομαγιά εορτάζοταν ως η πρώτη ημέρα του καλοκαιριού. Έτσι το Θερινό Ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου συνέπιπτε με τη μέση του καλοκαιριού. Παλιότερα η κατασκευή του αποτελούσε ολόκληρη ιεροτελεστία, αφού τίποτα δεν φτιαχνόταν στην τύχη και καθετί που είχε πάνω του είχε και το δικό του συμβολισμό. Το μαγιάτικο κλαδί ή το στεφάνι δεν είναι μια απλή εκδήλωση, έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και ως εκ τούτου, κρατάει στο ασυνείδητο όλους τους συμβολισμούς της αρχέγονης φύσης, της ίδιας της ζωής.

Είναι γνωστό ότι στην αρχαία Ελλάδα τέτοια κλαδιά ή στεφάνια χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά και δεν έλειπαν από καμία σημαντική εκδήλωση. Επιπλέον, είναι παράξενο ότι μια σημαντική γιορτή ενός μήνα των αρχαίων, του Θαργηλιώνος, που αντιστοιχούσε περίπου χρονικά στο Μάιο, περιελάμβανε στα δρώμενά της την κατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το μαγιάτικο. Το κλαδί αυτό δεν το έφτιαχναν με άνθη, αλλά με κλαδιά οπωροφόρων δέντρων, στα οποία τοποθετούσαν επίσης κρεμμύδι και σκόρδο.

Στις μέρες μας έχουμε καθιερώσει στεφάνια από λουλούδια του αγρού ή των κήπων, τα οποία τοποθετούμε για μερικές μέρες στην κύρια είσοδο των σπιτιών μας. Δύσκολα μπορεί πια να ανιχνευτεί συνειδητός συμβολισμός στο σύγχρονο μαγιάτικο στεφάνι. Ασυνείδητα όμως … είναι άλλο θέμα. Για τους περισσότερους δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από μια όμορφη σύνθεση λουλουδιών, χωρίς να παραπέμπει σε συσχετισμούς, σύμφωνα με τους οποίους «χαρίζει» στους ενοίκους ενός σπιτιού υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία και ευφορία. Σίγουρα, όμως, η κατασκευή του προσφέρει χαρά σε μικρούς και μεγάλους.

Όμως το στεφάνι του Μάη πρέπει να έχει ορισμένα λουλούδια για να πιάσουν οι ευχές που θα κάνεις, όπως: Τριαντάφυλλα, γαρίφαλα, βιόλες, πασχαλιές (λιλά), γεράνια, για να είναι ανθισμένο το σπίτι. Κλωνάρια ανθισμένα από αγιόκλημα ή ελιά, για την ευτυχία του σπιτιού. Στάχυα και λουλούδια του κάμπου, όπως μαργαρίτες, παπαρούνες, για να είναι γεμάτο. Μια κουκιά (φυτό) με τις ρίζες και τους καρπούς της, για τη γλωσσοφαγιά. Ένα κλωνάρι λυγαριάς, για την αγάπη των κοριτσιών του σπιτιού. Ένα κεφάλι σκόρδο, κρεμασμένο στη μέση του ώστε να φαίνεται, για το μάτι.  

@Ηω Αναγνώστου /Ιων Μαγγος /miastala.com 2009

 πηγή   https://terrapapers.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων.