Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΙΑΣΟΝΑ[Μέρος ΣΤ΄]

Η πέτρα του Ιάσονα – 6      

ΕργΔημΕργ                   

υτές οι «θανασίμως τραγικές» συνέπειες γιά το έθνος μας, ποιές είναι; Ποιές μπορεί να είναι;
Να το θέσω διαφορετικά: Εάν η ηγεσία των ορθοδόξων χριστιανών Ελλήνων (έστω, ένα μέρος της) λιποτακτήσει, καί μάλιστα τις κρίσιμες στιγμές, τί θα γίνει;
Υφίστανται οι εξής πιθανές καταστάσεις:

• Μπορούμε ν’ αδιαφορήσουμε παντελώς γιά τους «ξεκρέμαστους» ορθοδόξους συν-Έλληνές μας.

Αλλ’ αυτό καί λάθος είναι, καί δεν αποτελεί λύση. Αν μη τί άλλο, το να έχεις σε καιρό κρίσης μπουλούκια ανθρώπων περιφερομένων τυφλά από ‘δώ κι από ‘κεί με αρνητικά συναισθήματα, δεν είναι ό,τι καλύτερο.

• Αυτοί όλοι μπορούν ν’ αλλαξοπιστήσουν.

Δηλαδή, ν’ ακολουθήσουν άλλο δόγμα (πχ καθολικοί), ή εντελώς άλλη θρησκεία (πχ μωαμεθανοί). Όπου το κριάρι, καί το κοπάδι. Εάν η θρησκευτική ηγεσία φραγκεύει καί τουρκεύει (γιά να χρησιμοποιήσουμε τους όρους της εποχής της Αλώσεως), τότε καί το ποίμνιον ακολουθεί το μπροσταρόκριο στον γκρεμό. Πώς νομίζετε ότι βρέθηκε σήμερα με εβδομήντα μύρια ανθρώπους η Τουρκία; Τόσοι πολλοί ήταν οι αρχικοί Σελτζούκοι κι Οθωμανοί Τούρκοι επιδρομείς, ή μήπως τόσοι πολλοί ήταν οι αρχικοί (με το ζόρι) εξισλαμισθέντες Βυζαντινοί του 1453 κι εντεύθεν;
Πλην όμως, αυτό ακριβώς είναι αυτό που ΔΕΝ θέλουμε.
Σκεφθήτε μονάχα το ότι ο προσήλυτος γενίτσαρος είναι ο φανατικώτερος όλων – καί κατά κανόνα δρά εναντίον της παλιάς του πίστης καί των ανθρώπων που την αντιπροσωπεύουν. Άρα, δεν θα χάσουμε απλώς καθαρούς Έλληνες, θ’ αποκτήσουμε αμέσως-αμέσως κι ένα ισοπληθές τσούρμο φανατικών εχθρών.
(Νά πού οδηγούν οι περιτομές καί τα «φιλοσοφικά» συνδαυλίσματα των δογμάτων του ισλάμ. Αυτά δεν σας τα είπα στο οικείο άρθρο, πριν λίγο καιρό, γιά να μη βαρύνω το κείμενο. Αλλά εμείς οι Έλληνες έχουμε κάτι αιώνων άσχημη εμπειρία γενιτσαρισμού, καί ουδεμία όρεξη να ξαναδούμε τέτοια φαινόμενα.)

• Μπορούν να γίνουν «αρχαιόθρησκοι».

Θαυμάσια ιδέα! Όμως, γιά ποιά «αρχαία θρησκεία» μιλάμε;
Εάν νομίζετε ότι το να γυρίσει κανείς στην προ Χριστού θρησκεία των προγόνων μας είναι τόσο εύκολο, όσο το ν’ απαγγέλλει αρχαίους ύμνους μέσα στα δάση του Ολύμπου κάθε θερινό ηλιοστάσιο… Άντε, καλάααα!…
Σοβαρευτείτε!!!
Όχι μόνο δεν έχουμε αρχαίο ιερατείο σήμερα, όχι μόνο δεν τελούνται τ’ αρχαία μυστήρια, αλλά καί δεν μπορούμε να ξαναβρούμε πουθενά την άκρη (από γραπτές πηγές κτλ) προς την κατεύθυνση αυτή – εκτός αν η ψυχή θυμηθεί. Καί προς το παρόν, ο δρόμος των προς τα πίσω ενθυμήσεων, όσον αφορά τ’ αρχαία μας μυστήρια, είναι καί παραμένει κλειστός.
Άνωθεν.
(Σημειώστε το αυτό, μερικά ξυπνοπούλια, που δεν λαμβάνετε υπ’ όψη σας το τί γίνεται πέραν της φυσικής πραγματικότητας.)
Κάτι βιβλία, που κατά καιρούς κυκλοφορούν πχ γιά τα δρώμενα μέσα στο Τελεστήριο της Ελευσίνας, κάν’ τε τα κατ’ ευθείαν καύσιμη ύλη γιά να καπνίζετε ρέγγες. Ουδείς έχει σήμερα τέτοιες γνώσεις. Κι όποιος επιμένει πως έχει, είναι ξεκάθαρα απατεώνας ή/καί πράκτορας. Κρατηθήτε μακρυά του!
(Γιά να είμαι ειλικρινής, κάτι ελάχιστα πράγματα μας είναι γνωστά. Καί μάλιστα, προέρχονται από τη δεύτερη Ελευσίνα, της Αλεξάνδρειας. Την κοσμοπολίτικη Ελευσίνα, που άφηνε τον κάθε περίεργο άσχετο να μπαίνει μέσα καί να βλέπει τα δρώμενα. Πχ τον –εξ ιουδαίων, αν θυμάμαι καλά- Ευσέβιο.
Αλλ’ αυτές οι γνώσεις δεν επαρκούν ούτε γιά ορεκτικό. Όλες οι υπόλοιπες ουσιαστικές γνώσεις, που θα επέτρεπαν την αναβίωση των αρχαίων μας μυστηρίων, σήμερα θεωρούνται -καί είναι- απωλεσθείσες.)
Ακόμη ένας σοβαρώτατος λόγος, που απαγορεύει την ξαφνική μεταστροφή ορθοδόξων χριστιανών σε «αρχαιόθρησκους»:
Ποιός, νομίζετε, ότι θα μπορούσε να φέρει αυτούς τους ανθρώπους σε σωστή επαφή με μία αρχαιοπρεπή κουλτούρα, με την οποία οι περισσότεροι έχουν ν’ ασχοληθούν από τα μαθητικά τους θρανία; Καί μάλιστα, μέσα σε μιά νύχτα;
Ποιός, νομίζετε, ότι θα μπορούσε όχι απλά να τους θυμίσει το αρχαίο παρελθόν της Ελλάδας, αλλά να τους το εμφυσήσει ως τρόπο ζωής …σε μιά νύχτα;
Συνεπώς, ο μόνος εφικτός δρόμος, που απομένει σε προδομένους από την ηγεσία τους ορθοδόξους χριστιανούς Έλληνες, είναι:

• Το να ψάξουν να βρουν ποιό μέρος της ορθόδοξης ηγεσίας παραμένει σταθερό στις επάλξεις, καί να προσκολληθούν σ’ αυτό πάσηι θυσίαι.

Γι’ αυτό, λοιπόν, τώρα στους έσχατους καιρούς πρέπει να παρακαλάμε να κρατηθεί ακλόνητο το Άγιο Όρος. Τους «απέξω», με τις «δημόσιες σχέσεις» γλειψίματος των πολιτικάντηδων καί τις «πανθρησκείες» (του Κρόνου), δεν τους βλέπω καλά… (Όπως δεν βλέπω καλά καί κάτι μονές στο Άγιο Όρος, που εσχάτως κάνουν χοντρά «ανοίγματα» σε αλλοδόξους καί τσεπώνουν ευρωπαϊκά κονδύλια γιά «αξιοποιήσεις», καί λοιπά λιβάνια του Ακατονόμαστου.)
Ας ευχηθούμε, λοιπόν, το όποιο σάπιο (ή υποψήφιο σαπίσματος) μέρος της ορθόδοξης ηγεσίας των Ελλήνων ν’ αποκοπεί το συντομώτερο δυνατόν από τον εθνικό κορμό. Όπως πετάμε τα σάπια τρόφιμα στα σκουπίδια, γιά να καθαρίσει ο τόπος.

Η τυχούσα προδοσία της ορθόδοξης ηγεσίας των Ελλήνων σ’ αυτή τη χρονική στιγμή, δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα με λόγια. Μοιάζει με… πώς να το διατυπώσω;
Φαντασθήτε πχ τον Ιωάννη Μεταξά τον Νοέμβριο του 1940 να είναι δεκαπέντε έως είκοσι χρόνια νεώτερος, καί ξαφνικά να τα παρατάει όλα σύξυλα, καί να την κοπανάει στις Μπαχάμες, με δυό γκομενάρες της εποχής -τύπου Γκρέτα Γκάρμπο- παραμάσχαλα. (Δεν είχαν Μπαχάμες τότε, είχαν Κούβα. Με καζίνα, χαρτοπαίγνια, καί …«οίκους».) Κι αφού πρώτα έχει ρίξει μιά γερή δαγκωνιά στο κρατικό ταμείο.
Προσέξτε: όχι να προδώσει, πηγαίνοντας με τους Ιταλούς – πράγμα που θα έφερνε ακόμη μεγαλύτερο θυμό στον μαχόμενο Έλληνα φαντάρο (κι ορμή να νικήσει). Αλλά να γυρίσει την πλάτη σ’ ολόκληρη τη μαχόμενη χώρα, αδιαφορώντας καί γιά το ποιός μάχεται στην Πίνδο, καί γιατί μάχεται, καί γιά τα κομμένα πόδια απ’ τα κρυοπαγήματα, κτλ κτλ.
Έ! Το ίδιο ακριβώς πράγμα είναι η όποια προδοσία της θρησκευτικής ηγεσίας των Ελλήνων επισυμβεί αυτή την εποχή. Εδώ ο κόσμος χάνεται, άλλοι αυτοκτονούν κι άλλοι, γεροντάκια κι άστεγοι, τρώνε απ’ τους σκουπιδοτενεκέδες, και μερικοί υψηλόβαθμοι ρασοφόροι πραγματοποιούν ταξιδάκια καί «διαθρησκειακές συλλειτουργίες» με ιμάμηδες καί ραββίνους στα εξωτερικά.

Ακόμη μιά σημαντικώτατη συνέπεια (αν καί ακόμη ευρισκόμενη στη σφαίρα του πιθανού) της -πραγματικής, ή, έστω, πιθανής- προδοσίας της σημερινής θρησκευτικής ηγεσίας του τόπου.
Προ ετών, εκείνος ο λαοπλάνος ο Φουκαράκης είχε γράψει στον πρόλογο ενός βιβλίου του κάτι γιά «εθνική συμφορά», η οποία θά ερχόταν μετά από κάμποσα χρόνια. (Δηλαδή, ακριβώς αυτό που ψιθυρίζεται ευρέως σήμερα, ότι κάποια στιγμή σύντομα θα μας την πέσουν οι Τουρκαλάδες.) Την οποία εθνική συμφορά θ’ αντιμετωπίσουμε με παλλαϊκή εξέγερση καί κρέμασμα των ενόχων (πολιτικών, καί όχι μόνο) στις πλατείες. Μάλιστα, είχε γράψει ότι θ’ αρχίσουν να χτυπάνε οι καμπάνες των εκκλησιών ταυτόχρονα σ’ ολόκληρη τη χώρα, γιά να καλέσουν τον κόσμο σε πανεθνικό συλλαλητήριο.
Δεν θυμάμαι την ακριβή έκφραση, αλλά απάνω-κάτω αυτό ήταν το νόημα. Καί δεν έχω τα βιβλία του, να την ξαναθυμηθώ. (Διότι, τη στιγμή που κατάλαβα τον ρόλο του ανδρός, αυτά κατέληξαν ιπτάμενα ομαδικώς στον κάδο σκουπιδιών του Δήμου – κι ας είχα ξοδέψει ένα σκασμό λεφτά, να τ’ αγοράσω.)
Έ, λοιπόν! Εάν φτάσει εκείνη η μέρα (που όλα δείχνουν πως θα φτάσει) κι ακούσετε καμπάνες,… μην κουνηθήτε ρούπι απ’ το σπίτι σας!!! Μην πάτε πουθενά!
Γιατί;
Διότι, η καμπάνα είναι ειλικρινής, εάν αυτός που τη χτυπάει είναι ειλικρινής. (Βλέπε τον μύθο με τον βοσκό, που φώναζε: «- Λύκος!») Κι αν τη μέρα εκείνη η θρησκευτική ηγεσία τά ‘χει ήδη κάνει πλακάκια με τα τζιχάντια, μήπως φαντάζεστε ποιός θα χτυπάει τις καμπάνες, καί ποιός θα σας περιμένει στις πλατείες; Έ;
Καί φυσικά, αν σας περιμένουν τζιχάντια με όπλα καί χατζάρες, δεν θά ‘ναι γιά να σας κεράσουν σοκολατάκια.

Εάν νομίζετε ότι γράφω βλακείες, ή ότι ζηλεύω κάποιον «μεγάλο πατριώτη» καί πάω να του φάω τη δόξα, τότε δεν έχετε ιδέα γιά το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη. (Η Γουΐκι δεν αναγράφει τα πλήρη περιστατικά.)
Είμαστε μέσα στη μαύρη περίοδο της Κατοχής. Προς το τέλος της, ότε καί οι σημερινοί «εταίροι» μας (φτού!) καί «σύμμαχοι» (ξανά φτού!) είχαν παραγριέψει.
Κάποια στιγμή, λοιπόν, οι πρόγονοι των «εταίρων» μας ξεκίνησαν να πάνε στον Χορτιάτη γιά πλιάτσικο καί σφαγή. Αλλά τους αντιλαμβάνονται εγκαίρως οι χωριάτες, οι οποίοι την κοπανάνε χωρίς χρονοτριβή στο βουνό γιά να γλυτώσουν, βοηθούσης καί της πυκνής ομίχλης.
Καί γλυτώνουν. Προσώρας.
Όντως καταφθάνουν στο χωριό οι Γερμανοί με άγριες διαθέσεις, καί δεν βρίσκουν ψυχή. Κι εκεί που πάνε να φύγουν (μετά το πλιάτσικο των σπιτιών, εννοείται – διότι οι προτεστάντες είναι ηθικοί, ό,τι καί να κάνουν, άρα …επιτρέπεται να κλέβουν), πετάγονται καναδυό σκατόψυχοι γερμανοτσολιάδες, καί προτείνουν στον Γερμανό διοικητή του αποσπάσματος ένα σατανικό σχέδιο. Το οποίο βάζουν αμέσως σ’ εφαρμογή.
Τί, δηλαδή;
Αρχίζουν να φωνάζουν στα Ελληνικά: «- Ελάτε πίσω, πατριώτες! Έφυγαν οι Γερμανοί!»
Τη συνέχεια τη μαντεύετε.
Βλέπετε, η Ιστορία είναι μεγάλη δασκάλα – αρκεί να της δίνεις τη δέουσα σημασία, καί να μην την προσπερνάς. Καί να είσαι δεκτικός μαθητής, κι όχι στόκος.

Επομένως, τί λέτε τώρα; Όταν ακούσετε τις καμπάνες εκείνη τη μέρα, θα πάρετε τα παιδάκια σας απ’ το χέρι καί θα κατευθυνθείτε στις πλατείες, ελπίζοντας να δείτε κρεμάσματα πολιτικών; Κρεμάσματα σίγουρα θα δείτε, αλλά υπάρχει σημαντική πιθανότης να μην κρεμαστούν αυτοί, που αναμένετε.
Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά γιά να καταλάβετε τί σας σερβίρουν κατά καιρούς οι διάφοροι καλοθελητές καί το χαύετε αμάσητο. Καί -δυστυχώς- από κανενός το μυαλό δεν πέρασε το ότι τέτοια «μυστικά» σχέδια, που ανακοινώνονται δημοσίως, είναι εξ ορισμού άχρηστα! Βλέπεις, ο λαοπλάνος δεν έγραψε ότι «ο λαός θα ειδοποιηθεί καταλλήλως» (τηρώντας μυστικές τις λεπτομέρειες, οι οποίες όφειλαν να μεταδοθούν μόνο προφορικά καί μόνο όταν έπρεπε), αλλά έγραψε χαρτί καί καλαμάρι γιά καμπάνες καί σήμαντρα. Προφανώς, κάπου άκουσε το μυστικό, καί τό ‘καψε ξεμπροστιάζοντάς το. Τέτοιος υπήρξε ο … «μεγάλος πατριώτης».
Γιά όσους δεν πείθονται με τα λόγια μου, κανένα πρόβλημα. (Μη φοβάστε, δεν παρεξηγούμαι εγώ τόσο εύκολα.) Αυτοί μπορούν ν’ αναμένουν την έλευση των εκπροσώπων των «Έψιλον» στην καφετέρια της Αρετσούς, ώστε να το κουβεντιάσουν καλά μαζί τους το πώς θα τους …σώσουν.
Βέβαια, έξι χρόνια πέρασαν από το πολυδιαφημισμένο ραντεβού, κι οι «Έψιλον» δεν ήρθαν ακόμη. Αλλά οι αμφισβητίες των λόγων μου μην πτοείστε! (Πτοείται ο βλάξ; Ποτέ των ποτών!) Να τους περιμένετε τους «Έψιλους», μέχρι να πεθάνετε – μπας καί γλυτώσ’ η Ελλάδα από σας.
 Υγ: Μην παίρνετε στα σοβαρά εμένα, τον φαρμακόγλωσσο. Αν δεν έρθουν οι «Έψιλον», δε χάθηκε ο κόσμος. Πιθανώτατα θά ‘ρθει να σας σώσει ο κρυπτο-ιουδαίος της Πάτρας με τα κατά φαντασίαν δισεκατομμύρια.
Υγ 2: Ακούω μερικούς εκεί έξω, να ψιθυρίζουν ότι δεν τα βάζουμε με πεθαμένους. Ναί, έ; Σοβαρά; Μά, κι ο Χίτλερ πεθαμένος είναι. Κι ο Κεμάλ Ατατούρκ το ίδιο. Τί, δηλαδή, με δαύτους; Χάδια κι επαίνους, επειδή …πέθαναν;
Άλλως τε, μπορεί κάποιος αυτού του φυράματος νά ‘χει πεθάνει, αλλά οι εις βάρος της Ελλάδας καί των Ελλήνων προβοκάτσιές του να συνεχίζουν να επιζούν καί να βασιλεύουν. Έ, λοιπόν, όσες τέτοιες πέσουν στην αντίληψή μου, θα τις ξερριζώσω με την τανάλια.
Υγ 3: Αν/όταν χρειαστεί να ειδοποιηθείτε γιά πλατείες καί τα ρέστα, θα το καταλάβετε. Δεν χρειάζεται να ξέρετε από τώρα το «πώς». Καί νά ‘ρθετε καταλλήλως εφοδιασμένοι.

(συνεχίζεται)

Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΙΑΣΟΝΑ[Μέρος Ε΄]

Η πέτρα του Ιάσονα – 5

     

ΕργΔημΕργ        

ο τρίτο «επιχείρημα» του είδους, είναι «ανθρωπιστικής» μορφής:
 – Στον πόλεμο θα έχουμε θύματα. Γουστάρεις σκοτωμούς, ρέ βάρβαρε; («Φασίστα», κτλ κτλ.)

Στο πόλεμο φυσικά θα έχουμε σκοτωμούς, αλλά δεν χρειάζεται να φτάσουμ’ εκεί. Σκοτωμούς σ’ αυτή τη χώρα έχουμε κάθε μέρα. Εκτός απ’ το πρόσφατο κύμα αυτοκτονιών, έχουμε τις διαρκείς μαζικές δολοφονίες Ελλήνων κι Ελληνίδων από τροχαία κι εκτρώσεις. (Ειδικά γιά το τελευταίο, δεν ξέρω ποιά μέρα θα πιάσω κανένα εκτρωσάδικο καί θα το κάνω στάχτη… μαζί με τον «γιατρό» μέσα. Περίμενε, μόνο, η Ελλάδα να γίνει Ελλάδα.)
Καλοπερνάμε, δηλαδή, καί σε καιρό ειρήνης – καί δεν χρειαζόταν νά ‘ρθει η «κρίση» καί το ΔΝΤ να μας οδηγήσουν στον τάφο. Άρα, ο επερχόμενος Γ’ ΠΠ δεν πρόκειται να μας κάνει κάποιο -αξιοσημείωτο- κακό παραπάνω. (Στο κάτω-κάτω, δεν είναι υποχρεωτική η συμμετοχή μας.)
Τώρα, αν είμαστε αυτοκτονικός λαός, καιρός ν’ αναθεωρήσουμε. Δεν νομίζετε; Η ζωή είναι ωραία! Κι η ζωή στην Ελλάδα είναι δυό φορές ωραία.
Τέταρτο «επιχείρημα», αυτό του γενικόλογου «ειρηνιστή»:

• – Έλα, μωρέ! Ειρήνη! Τί θες, δηλαδή;

Βλακείες καραμπινάτες! Ο πόλεμος είναι απαραίτητο συστατικό της …ειρήνης, όπως ο θάνατος είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής. Τουλάχιστον επάνω στον πλανητάκο μας. Η ειρήνη μονάχα γιά χάρη της ειρήνης, εμένα δεν μου λέει απολύτως τίποτε.
Ως αντιπαράδειγμα, η τωρινή ειρήνη που διανύουμε εδώ στην Ελλάδα: Ειρηνικώς μας σφίγγει ο Ατλάντειος / σιωνιστικός πύθων σιγά-σιγά, οδηγώντας μας στον συλλογικό θάνατό μας. Επομένως, αντιρωτώ:
– Κι εσείς, οι «πασιφίστες», τί θέλετε, δηλαδή; Γουστάρετε πυθώνειο σφίξιμο μέχρι να πεθάνετε, ή προτιμάτε να πολεμήσετε με το φίδι, με σκοπό να του κόψετε το κεφάλι;
(Αυτό το τελευταίο «επιχείρημα» με την ειρήνη, μου θυμίζει κάτι κατά καιρούς κινήματα «υπέρ της ειρήνης», καί … ειρηνικές «Μ»ΚΟ υπέρ της τσέπης των μελών τους. Θα δούμε παρακάτω μιά εξοργιστική περίπτωση.)
Αυτά είναι απάνω-κάτω όσα «επιχειρήματα» κατά του Γ’ ΠΠ υπέπεσαν στην αντίληψή μου.

Λοιπόν, μερικές φορές η καθυστέρηση στο να παρουσιάσω νέες αναρτήσεις μ’ εφοδιάζει με …υλικό. Έτσι, κι ενώ είχα στο μυαλό μου ν’ αναπτύξω τα «επιχειρήματα» που σας παρέθεσα, έπεσε στα χέρια μου ένα φυλλάδιο γιά μιά εκδήλωση. Θα σας το δείξω, διότι τέτοιοι θησαυροί δεν χάνονται.

Το φυλλάδιο
Υποτίθεται επρόκειτο γιά μιά χριστιανική εκδήλωση,… αλλά κάτσε να δείς πανηγύρια!!! Πρώτα η μία όψη του:

Καί η άλλη:

Πρώτα, να εξηγήσω ότι το φυλλάδιο το βρήκα κάπου πεταμένο καί το περιμάζεψα, διότι έχει μία αισθητική ανάλογη με τα αντίστοιχα των (ηπαπαρόθεν εκπορευομένων) γιαχωβάδων. Γι’ αυτό μου κίνησε την περιέργεια.

(Είχε γεμίσει ο Βόλος από δαύτα, καί αργότερα βρήκα κι άλλα. Όμως, είμαι μαθημένος να ενεργώ άμεσα, γι’ αυτό το περιμάζεψα αμέσως.
Δεν γνωρίζω, αν καί στις υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας υπήρξε ανάλογη πρόσφατη «φιλειρηνική» λαίλαπα. Αλλά πιστεύω πως σε θετικό ενδεχόμενο, οι αναγνώστες θα μας πληροφορήσουν στα σχόλια.)
Δεν ξέρω ποιός σκέφτηκε τη σύνθεση του φυλλαδίου, αλλ’ αυτό συγκεντρώνει όλα μα όλα τα «επιχειρήματα» που αναφέραμε. Φανερά, ή συγκαλυμμένα.
Κατ’ αρχήν, μας πετάει στη μάπα δύο «ψαρωτικά» χριστιανικά ρητά. Δηλαδή, μας λέει ευθύς εξ αρχής ποιός κάνει κουμάντο, καί μέσα σε ποιά πλαίσια οφείλουμε να κινηθούμε. Αμέσως κάτω απ’ τη σύνθεση φωτογραφιών, μας δηλώνει ότι πρόκειται γιά «καλό» σκοπό. («Να ξαναγίνει η Μεσόγειος θάλασσα ειρήνης.») Όμως, ο συντάκτης ΔΕΝ ξεκαθαρίζει:

• Αν καταλαβαίνει πως ανάμεσα στους «δυστυχισμένους πρόσφυγες» ενυπάρχουν καί οι αποκάτω εικονιζόμενοι τζιχαντοχασάπηδες.
• Κι αν γουστάρει να μπαίνουν ανεξέλεγκτα στην Ελλάδα κύματα λαθροεισβολέων, ή αν αυτά τα φαινόμενα του προξενούν απέχθεια καί θέλει να σταματήσουν.

Τυπική περίπτωση «γκρίζας προπαγάνδας» – δηλαδή, βάλε τον ιό στην ψυχή του λαβάνοντος την πληροφορία, κι άσ’ τον να πολλαπλασιαστεί. Πλην όμως, τα δύο ρητά απάνω-απάνω δεν αφήνουν καμμία αμφιβολία ότι (α) οι εικονιζόμενοι είναι εχθροί, καί (β) ότι εμείς οφείλουμε να τους συγχωρούμε – κι ας μας σφάξουν. (Εκτός κι αν ο δικός μου δείκτης νοημοσύνης είναι μονοψήφιος.) Δηλαδή, η συγκεκριμένη προπαγάνδα δεν είναι τόσο γκρίζα. Είναι ξεκάθαρη μαύρη. Καί οι οργανωτές της εκδήλωσης είναι σαφέστατα ΥΠΕΡ των τζιχαντοχασάπηδων.
Το αποκάτω ρητό, δηλαδή το ευχολόγιο γιά τη Μεσόγειο, είναι μιά καραμπινάτη μαλακία γιά ξεκάρφωμα. Εγώ δεν θυμάμαι να ξεκίνησε η Ελλάδα κανέναν πόλεμο τώρα πρόσφατα, καί ειδικά στη Μεσόγειο. Κι αν θέλετε, ούτε η Αλγερία ξεκίνησε κανέναν πόλεμο, ούτε το Μαρόκο, ούτε η Τυνησία, ούτε η Αίγυπτος, ούτε η …Μάλτα, ούτε η Ιταλία, ούτε… ούτε… ούτε κάν το Οξαποδουήλ.
Άρα, το φυλλάδιο τί μας τα λέει εμάς αυτά, καί δεν πάει να τα πεί στους Χαζαροβραίους των ηπαπάρα; Είτε γιά αμνήμονες ηλίθιους μας περνάει ο συντάκτης του εντύπου, είτε είναι αμνήμων ηλίθιος ο ίδιος.

Υπάρχει καί μιά τρίτη εκδοχή (περί του τί ακριβώς είναι ο συντάκτης), αλλ’ ας δούμε πρώτα την πίσω όψη του φυλλαδίου. Αυτή μας πληροφορεί πως, χωρίς αμφιβολία, ο στάρ της βραδιάς θα ήταν ο μητροπολίτης Δημητριάδος, διότι τα υπόλοιπα αναγραφόμενα ονόματα τυγχάνουν διεθνώς άγνωστα.
Ξαναπάμε, όμως, μπροστά, στους … «σπόνσορες». Αυτούς τους παρουσιάζω σε κάθετη διάταξη, γιά να μην κάνω σμίκρυνση στο σχέδιο καί καταστήσω δυσανάγνωστα κάτι μικρούλια γράμματα στον τελευταίο.

Μιά έρευνα στο Διαδίκτυο απεκάλυψε πως ο πρώτος «σπόνσωρ» είναι μία «Μ»ΚΟ του Δημητριάδος, η οποία -υποτίθεται- ενδιαφέρεται γιά τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Μαγνησίας. (Δεν βάζω σύνδεσμο ούτε σ’ αυτήν, ούτε σε καμμία άλλη αναγραφόμενη οργάνωση.) Μ’ άλλα λόγια, το αν τα Μαγνησιωτάκια θα θυμούνται τον Ιάσονα ή -ξέρω ‘γώ- τον Πρωτεσίλαο, είναι θέμα της συγκεκριμένης δεσποτικής «Μ»ΚΟ.
Εν ολίγοις, πρόκειται γιά τυπικό σωλήνα αναρροφήσεως χρημάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό, τα οποία καταλήγουν σε τσέπες (δεσποτικών) ημετέρων. Μία «Μ»ΚΟ πάνω, μία κάτω, δεν θα το κάνουμε καί θέμα, τούτο ‘δώ το …δεσποτάτο! (Σας έχω …προειδοποιήσει πλειστάκις πως διαθέτω ποιητικό ταλέντο! :-) ) Εδώ το πάν απόλλυται, καί ουδείς πολιτικάντης ενδιαφέρεται να ψηφιστεί νόμος με «άρθρον μόνον», την αποκοπή των κεφαλών (καί των πορτοφολιών) αυτής της Λερναίας Ύδρας των «Μ»ΚΟ. Να μη φάει, δηλαδή, κι ο δεσπότης κρατικά λεφτά, μέσα στο υφιστάμενον κρατικόν χάρβαλον, ώστε να μας …θυμίζει καθημερινώς τον Ιάσονα; Τί αντιδράτε, ρέ φθονεροί άνθρωποι;! :-)
Το δεύτερο άνθος, αυτό το «Αγκάπε Ελλάς», δεν βρήκα σε τί αντιστοιχεί. Το πλησιέστερο στο εικονιζόμενο έμβλημα είναι ένα διαδικτυακό κατάστημα που πουλάει τσάντες. Τώρα, τί σχέση έχουν οι τσάντες με τις αγάπες, αγνοώ πανηγυρικώς. Προφανώς αποτελεί συμπλήρωση του «αγαπάτε τους εχθρούς υμών», με τη φράση: «…ειδικά τα πορτοφόλια τους!» ΛΟΛ!!!
Στο τρίτο άνθος, όμως, πέσαμε σε γαϊδουράγκαθο! Το «Ορθόδοξο δίκτυο ενημέρωσης» υφίσταται στο Φατσομπούκ, η φράση «Άγιον Όρος» είναι άσχετη (γιά ξεκάρφωμα), αλλά μιά ματιά σ’ αυτό το «Βίβλος τελεία νέτ» έβγαλε λαγό. Ορθόδοξοι (αφελείς, βλάκες, παραπλανημένοι, ή συνειδητά ξεπουλημένοι) μαζί με προτεστάντες της «Βιβλικής Εταιρείας» (ενδεχομένως καί γιαχωβάδες), καί σχεδίαση σελίδας από ιουδαίο! (Λες καί δεν υπήρχαν άλλοι, μη ιουδαίοι, να σκαμπάζουν από σχεδίαση ιστοσελίδων.)

Λοιπόν, «σεβασμιώτατε»;
Τί ρωτάω «λοιπόν» καί «ξελοιπόν», που τα πράγματα είναι περισσότερο από ξεκάθαρα! Ένα μέρος της Ελλαδικής Ορθόδοξης ( ; ) Εκκλησίας εκδήλωσε από τώρα τις προθέσεις του: Είναι καταφανώς ισλαμολάγνο, παπολάγνο, προτεσταντολάγνο, κι ας πάει -κατ’ αυτό- να γ.μηθεί κι η Ελλαδίτσα, καί η Ιστορία της. Ας μας σφάξουν όλους τα τζιχάντια! Έτσι κι αλλοιώς, φαίνεται πως είναι ήδη σχεδιασμένο αυτοί οι ιερωμένοι να βολευτούν στο μέλλον από «ποίμνιον», άσχετα αν δεν θα πρόκειται γιά «ποίμνιον» Ελλήνων καί γιά Ελληνική θρησκεία.
Κατά τους πραγματικούς ορθόδοξους πιστούς, εδώ έχουμε νέους Βησσαρίωνες καί Βέκκους. Αλλά όχι μόνον: δικαιώνεται απολύτως η πάγια θέση του Μάρκο ντέΣάντ, που μιλάει γιά διαχρονική προδοσία της Εκκλησίας εις βάρος του έθνους μας. Κι αυτό έχει συνέπειες θανασίμως τραγικές γιά το έθνος μας.

Ξέχασα, όμως, να σας πω τί άλλο μπορεί να είναι ο συντάκτης αυτού του κατάπτυστου φυλλαδίου, ως τρίτη επιλογή: συνειδητός ανθέλλην προδοτάκος, θα έλεγα.

(συνεχίζεται

ΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΑ ΡΕΜΑΛΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΩΝΑ[ΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ...]

Ας ακούσουμε τα ρεμάλια τα «σύμφωνα»…

        ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ                         

Τι είν’ η πατρίδα μας; Μην είν’ (κι) η γλώσσα μας;
Εάν ναι, τότε…
Εάν ναι, τότε καλό είναι να «ακούσουμε» την γλώσσα μας, για να «δούμε» την πατρίδα μας, την χώρα μας!

 Εάν ο ήχος του κάθε ανθρώπου είναι ο καλύτερος «αξονικός τομογράφος», ο οποίος με απόλυτη ακρίβεια «φανερώνει» και αποκαλύπτει την υπόσταση αυτού του ανθρώπου, το ίδιο άραγε δεν θα συμβαίνει και για ένα σύνολο ανθρώπων; Ο ήχος των ανθρώπων μιας χώρας δεν θα «μαρτυρά» κατά συνέπεια και την ίδια την χώρα;
Εάν ναι, τότε…
Εάν ναι, τότε τα ελληνικά που «ακούγονται» τη σήμερον από εμάς του νέο-έλληνες «μαρτυρούν» μιαν άλλην χώρα, τελείως διαφορετική από εκείνην που εμείς, τουλάχιστον, οι παλαιότεροι θυμόμαστε…
(Είμαι πλέον 55 ετών, και ναι, ανήκω στους «παλαιότερους»… Έχω την ηλικία που –θεωρητικώς αν μη τι άλλο- κανείς έχει την καλύτερη θέα του βίου (του)… Βρίσκεται στην κορυφή του βουνού της ζωής (του)… Ως εκ τούτου, ξέρει πολύ καλά και από πού έρχεται και κατά πού πάει… Το βλέπει! Ναι, τα 55 σου προσφέρουν απεριόριστη θέα!… Και αυτό είναι που μου δίνει το θάρρος να σου πω αυτά που σου λέω, αγαπητέ μου συνόντα, –που έλεγε και ο Σωκράτης– αγαπητέ μου, συμπολίτη… )
Θα πει κανείς πως: ε, δεν πειράζει, μωρέ, έτσι όπως μιλάμε – δεν χάλασε κι ο κόσμος… Πολύ πιθανόν… Σκέφτομαι όμως ότι, ακριβώς, επειδή «χάλασε ο κόσμος» γι’ αυτό, ίσως, και εμείς μιλάμε έτσι όπως μιλάμε! Και εάν είναι έτσι τότε…
Η γλώσσα, βεβαίως, λένε οι ειδήμονες, πως έτσι κι αλλιώς εξελίσσεται, μεταβάλλεται, διαμορφώνεται κλπ κλπ… Σύμφωνοι! Καμμία αντίρρηση επ’ αυτού! Μιλώ όμως, και έχω κατά νου, για κάτι «μορφώματα» της γλώσσας που αποκτήσαμε οι νέο-έλληνες τελευταίως, και που έγιναν -εν μια νυκτί- πολύ «της μοδός», και τα οποία –κατά την γνώμη μου- δεν «φανερώνουν» εξέλιξη, πρόοδο, κλπ κλπ παρά μόνον, και κυρίως, την υποδούλωση ενός ολόκληρου λαού! Ενός λαού πρώην υπερήφανου, πρώην πολιτισμένου, με (πρώην) ταυτότητα, και (πρώην) ιστορία, ο οποίος τώρα με περισσή ανοησία, περισσή άνεση και περισσή σαχλαμάρα παραδόθηκε στον εχθρό και παριστάνει δήθεν τάχα μου –διότι τον παριστάνει!– τον κοσμοπολίτη (;) … Ο σημερινός νέο-έλληνας άγγιξε το όνειρό του: έγινε global ! (Επί τούτου θα το αφήσω αμετάφραστο!)
Αυτό (μού) φανερώνει, λοιπόν, η σημερινή γλώσσα… Το θέμα των ορίων!… Και αυτό, ίσως, να είναι ανησυχητικό- ιδιαιτέρως μάλιστα…
«Όρια»! Η ψυχολογία μας προειδοποιεί πως η τήρησή τους μόνον καλό κάνει στις σχέσεις των ανθρώπων, και η εμπειρία αυτό το επιβεβαιώνει! Τα όρια της γλώσσας, «μαρτυρούν» τα όρια της χώρας; Τα σύνορα, δηλαδή;… Πολύ πιθανόν! Τα «όριά μου» λέμε, τα «σύνορά μου» εννοούμε!
Εάν ναι, τότε…
Εάν ναι, τότε βρισκόμαστε εκτός ορίων! Χάσαμε τα όρια, χάσαμε τα σύνορα… Η γλώσσα μας (μάς) «μαρτυρά» πως την χώρα μας την έχουμε ήδη προ πολλού προδώσει, προ πολλού παραδώσει! Παγκοσμιοποίηση γαρ; Ίσως… Πώς αλλιώς να το εξηγήσεις… Όμως ανεξαρτήτως του ποια πολιτική θα ακολουθήσει αυτό το κόμμα ή το όποιο άλλο κόμμα, η γλώσσα που μιλάμε σήμερα (έτσι όπως την μιλάμε, με την προφορά που την μιλάμε – γιατί μιλάμε με προφορά, ας το παραδεχτούμε πλέον!) δεν μας δείχνει, άραγε, πως (συνειδητά; ίσως…) έχουμε προ πολλού εκχωρήσει τα δικαιώματα μας και την ανεξαρτησία μας, άρα και την ελευθερία μας; Η γλώσσα η σημερινή –έτσι όπως «ακούγεται»- δεν προδίδει, επίσης, πως θα θέλαμε να είμαστε μια άλλη χώρα ή να μένουμε σε μιαν άλλην χώρα;
Και είμαστε, άραγε, όλοι διατεθειμένοι να υπερασπίσουμε τα όριά μας; Τα σύνορά μας; Δεν είναι βέβαιο…
Αυτό τουλάχιστον (μού) «ακούγεται» από τον ήχο, κυρίως της νέας γενιάς… Αλήθεια, έχουμε ακούσει όλοι με προσοχή τα νέα παιδιά; Εσείς ακούτε αυτήν προφορά; Μιλούν λες και δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. Λες και είναι μετανάστες τρίτης γενιάς, και δη από την Αυστραλία! Ναι, μιλάμε και εκφέρουμε τα ελληνικά σαν να μην είναι η μητρική μας γλώσσα! Μήπως, όμως, τωόντι δεν είναι; Πόσες ώρες την ημέρα ακούει ένας νέος την ελληνική γλώσσα και πόσες την αγγλική; Έχουμε αναρωτηθεί; (Ας θυμίσω, για άλλη μια φορά, ότι ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ! ΑΠΕΝΑΝΤΙΑΣ!!! Απλώς, επισημαίνω τα σημεία των καιρών μας …)

Ας ακούσουμε καλύτερα και με προσοχή τον «ήχο» της νέας γενιάς… Ο ήχος τους, τολμώ να πω, πιστοποιεί πως τα παιδιά είναι ήδη… αλλού! (Άλλωστε, δεν πιστεύουν, ότι έχουν πλέον και καμμιάν άλλη επιλογή!)… Το διαδίκτυο προσφέρει-προτείνει ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, που υποκαθιστά όλες τις χώρες και όλες τις πατρίδες… Είναι ήδη πολίτες ενός νέου Τόπου – του ιστότοπου! Διαμορφώνεται ήδη ένα νέο είδος ανθρώπου που θα κατοικήσει τον πλανήτη… Για όσο ακόμα αυτός θα κατοικείται… Και αυτό το νέο είδος χρειάζεται μια νέα γλώσσα… η οποία ήδη διαμορφώνεται, ερήμην μας!… Τα παιδιά, λοιπόν, είναι ήδη πολίτες αυτού του νέου Τόπου! Τα παιδιά, εμείς όχι! Εμείς οι παλαιότεροι (για να επαναφέρω τον όρο…) υποθέτω πως γινόμαστε γραφικοί, εάν όχι γελοίοι (ο εχθρός, πάντως, χαίρεται και στις δυο περιπτώσεις!) όταν υιοθετούμε τον τρόπο των νέων… Και στην περίπτωση αυτή δημιουργείται άλλο ένα μόρφωμα, που κι αυτό τους εξυπηρετεί!…
Σε κάθε περίπτωση, ας «ακούσουμε» με λίγη προσοχή και την απαιτούμενη απόσταση τον ήχο της σημερινής Ελλάδας…
Ας ακούσουμε τα ρεμάλια πλέον τα «σύμφωνα»…
Το Χ, που παριστάνοντας ότι υπερασπίζεται το ολοκαύτωμα ή τα χαμένα εδάφη των παλαιστινίων, μένει αναποφάσιστα παγιδευμένο στις συμπληγάδες των χορδών, και μεταμορφώνεται πότε σε άραβα και πότε σε εβραίο… Ας ακούσουμε το Λ, που αλλοιώθηκε και έγινε λεπτεπίλεπτο (δήθεν!) και πρόσχαρο – gay δηλαδή!… [Gay= πρόσχαρος! Gay: τι υποτίμηση και απαξίωση της ομοφυλόφιλης προτίμησης – και του ομοφυλόφιλου κινήματος! Γι’ αυτό και ο καπιταλισμός το χρησιμοποίησε, ωραιότατα ως «δούρειο ίππο», και έτσι μέσω της «μοδός» κατέκτησε, βεβαίως, και υποδούλωσε το νεώτερό μας σύμπαν] Ας ακούσουμε το Γ, που τρίβει σαν μεθυσμένο γυαλόχαρτο τον λάρυγγα… και μιμείται κατανάλωση ουσιών τέτοια και τόση που θα ζήλευε και ο πλέον ιδανικός αυτόχειρας χρήστης… Ας ακούσουμε το Σ, που παριστάνει και προσποιείται την ιθαγενή εκ του Ηνωμένου Βασιλείου, μόνιμο κάτοικο του Μπάκιγχαμ, πρώην φίλη της Lady DIANA, και αναλόγως των οικονομικών κάποτε και εργαζόμενη στο city… Ας ακούσουμε το Κ, που κατοικεί στο κακόφημο Σόχο, αλλά επειδή καταζητείται ως βαρυποινίτης, δραπέτευσε και κρύβεται πλέον στην στοματική κοιλότητα των νέο-ελλήνων και κάνει την εμφάνισή του μόνο και μόνο για να φτύσει καμμιά πινέζα… Ας ακούσουμε το Ψ, που κάνει αγνώριστα τα ψάρια του Αιγαίου, γιατί τους κόλλησε ένας psύλλος του νερού και έγιναν psάρια… Ας ακούσουμε το Ξ, που ερχόμενο, ksένο αυτό, ksενάκι, κατ’ ευθείαν από τον Ksέρksη τον Βασιλέα των Βασιλέων, –ksεναγός του ήταν και κολλητός του μικρού Πέρση, του Βαγώα, του έρωτα του Μεγάλου Αλέξανδρου- δεν ksέρει καλά τα ελληνικά, αλλά εν τούτοις μας εksυπηρετεί ως οικιακός βοηθός πλέον της γλώσσας μας φορώντας τα μεταksωτά και να φυσάει… Ας ακούσουμε το Ρ, που παραδέρνει από μοναξιά και απελπισία, και ως άλλος ιππόκαμπος εγέννησε αφ’ εαυτού του κανά δυο-τρία ακόμα Ρ, -ενίοτε και περισσότερα- και κυκλοφορεί συντροφευμένο πλέον στο ευρρρώ, στην κρρρρρίση, και σε όλη την Ευρρρρρώπη, χαρρρριεντίζοντας και παλιμπαιδίζοντας με τους πάντες και τα πάντα, καταναλώνοντας ως ερρρρρωτευμένο μειρρρράκιον τσιπουρρρρράκι και ρρρρακί, προσφέρρρροντας έτσι, μωρρρρέ, χαρρρρά στους ρρρρωμιούς με την περρριφρονημένη πλέον ρρρρωμαλέα τους ρρρρωμιοσύνη… Ναι, ας ακούσουμε αυτά –κι όχι μόνον αυτά- τα νέα «σύμφωνα» της ελληνικής γλώσσας… Ας τα ακούσουμε τώρα, που υπογράφουμε τα νέα σύμφωνα με του αφέντες της Ευρώπης…
Αλλά ας ακούσουμε και τα μπάσταρδα τα «φωνήεντα»… Το Ο, πχ, που λες και έχει φρακάρει στον ουρανίσκο σαν ζεματιστό βραστό αυγό… Το Ε, που κυριαρχεί, συνοδεύοντας και απορώντας αναιδώς, σε κάθε μας ερώτηση… Τα Ι, ΟΙ, Υ, ΕΙ, Η, που λόγω της κρίσης των τραπεζών έχουν πάθει φρικτή προσομοίωση, έτσι ώστε να κατασπαράσσουν το ένα το άλλο, και να εξοντώνουν το ένα το άλλο μέχρι τελικής πτώσεως… Ας ακούσουμε το Α, τον θρίαμβο της άργητας, της νωθρότητας και της αποχαύνωσης ενός ολόκληρου λαού… (ευτυχώς που το ωραιότερο Α, το Α των Ελλήνων, το διέσωσε το πολύτιμο μέταλλο του Καζαντζίδη, και έχουμε έτσι σημείο αναφοράς, σε περίπτωση ενδεχόμενου αφανισμού – λόγω αφελληνισμού…)
Ας μάς «ακούσουμε» γενικώς… μιας και είμαστε μάλλον ανίκανοι να μάς «δούμε»…

Στην τέχνη μας, στην υποκριτική έχουμε ένα αξίωμα για το πώς παίζουμε στην σκηνή του θεάτρου: « στην σκηνή βλέπουμε με τα αυτιά και ακούμε με τα μάτια»…
Μήπως θα είχε ενδιαφέρον να το εφαρμόσουμε –για το πώς θα ζούμε– και στην σκηνή της ζωής; Και, άραγε, υιοθετώντας ένα πρώτο αξίωμα από το κώδικα του θεάτρου, μήπως κατ’ αυτόν τον τρόπο μας δοθεί η ευκαιρία να ανιχνεύσουμε και άλλα αξιώματα;… Και να ανακαλύψουμε πιθανόν το βαθύτερο νόημα και των δύο «σκηνών»; «Παίξε έντεχνα» και «ζήσε έντεχνα»!
«Ζήσε έντεχνα» – κατ’ εμέ, αυτό είναι (για αρχή, τουλάχιστον) το…πλέον επαναστατικό!
Έως τότε… μια ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ: εσείς, ΑΡΧΟΝΤΟΙ αυτής της χώρας (υπουργοί, πρωθυπουργοί, πρόεδροι, δημοσιογράφοι, όλοι οι άνθρωποι των προέδρων και των ΜΜΕ, πρόεδροι και γραμματείς των κομμάτων –μηδενός εξαιρουμένου–, όλοι όσοι ασκείτε εξουσία (και οι καλλιτέχνες ακόμα, βεβαίως-βεβαίως!) όλοι όσοι επιβάλλετε εντέλλει μέσω της θέσης σας το μέτρο των πραγμάτων και διαμορφώνετε το γούστο των θνητών νέο-ελλήνων ψηφοφόρων, ας ΜΗΝ ΜΙΛΑΤΕ ΤΟΣΟ ΚΑΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ! Ας μην μας βροντοφωνάζετε με την κακή σας προφορά την, εδώ και καιρό πλέον, αναμφίβολη ΗΤΤΑ μας! ΕΛΕΟΣ! Ας ελπίζουμε ακόμα σε κάτι…

Ένα (ανυπόφορο για τα αυτιά μου!) κορυφαίο παράδειγμα: ποιος (πράκτορας;) σας έπεισε ότι η λέξη που αρχίζει από Κ, Π, και Τ όταν προηγείται Ν διαβάζεται έτσι ακριβώς όπως την βλέπουμε γραμμένη; Δηλαδή: την Κυβέρνηση, τον Πρόεδρο, την Τράπεζα;… Κυρίες και κύριοι, είναι ΛΑΘΟΣ!!! Η σωστή προφορά από καταβολής των ελληνικών είναι η εξής: την νGυβέρνηση, τον μBρόεδρο, την νDράπεζα … όπου νG (ή νγκ), μB (ή μπ), νD (ή ντ) προφέρονται μαλακά, δηλαδή, ελληνικά!
Παλαιότερα, (οι παλαιότεροι θα θυμούνται…) ξεχώριζες τους αλλοδαπούς -ακόμα και αυτούς που μιλούσαν άπταιστα ελληνικά- από τους αυτόχθονες έλληνες μόνο και μόνο από την προφορά! Καταλάβαινες αναμφίβολα πως ήταν «ξένοι», επειδή τους ήταν δύσκολο να εφαρμόσουν αυτόν ακριβώς τον κανόνα της γλώσσας (και όχι μόνον αυτόν) τον τόσο εύκολο κατά τα άλλα για εμάς τους αυτόχθονες… Για εμάς, τότε, αυτοί ήταν οι «ξένοι», που μιλούσαν τα «ξένα»… Και φτάσαμε, τώρα, εμείς να μιλάμε ακριβώς όπως εκείνοι τότε!… Ως «ξένοι», δηλαδή! Ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο (την Ελλάδα, όχι τον ιστότοπο!), στην ίδια μας την χώρα! Μιμούμενοι, άραγε, τι; Πιθηκίζοντες τι; Παριστάνοντας τι; Μήπως, ότι εκτάκτως βρισκόμαστε σε αυτήν την χώρα; Ότι πατρίδα μας είναι κάποια άλλη; Η Γαλλία; Η Αγγλία, φερ’ ειπείν; Ποια;… Πως εκτάκτως μιλούμε αυτήν την γλώσσα, τα Ελληνικά, και ότι μάλλον ΔΕΝ είναι η μητρική μας γλώσσα;…
Εάν ναι, τότε…
Εάν ναι, τότε όλο αυτό χρήζει κοινωνιολογικής, ψυχολογικής, πολιτικής, πολιτιστικής, φιλοσοφικής, ιστορικής, οικονομικής, ψυχαναλυτικής κλπ κλπ παρατήρησης και ανάλυσης… Επείγει δε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα!… Επείγει! Τώρα! Τώρα που υπογράφονται τα σύμφωνα με τις άλλες χώρες… Γιατί μπορεί να φανεί πως, κατά βάθος, ΔΕΝ θέλουμε να είμαστε έλληνες, ΔΕΝ θέλουμε να κατοικούμε σε αυτήν την χώρα… Μιας και ΔΕΝ μιλάμε ελληνικά, μιας και ΔΕΝ είμαστε υπερήφανοι που είμαστε έλληνες, μιας και στα μαγαζιά μας οι ταμπέλες είναι σχεδόν ΟΛΕΣ στα «ξένα», μιας και προτιμάμε να ακούμε και να βλέπουμε αποκλειστικά ξένες ταινίες, σήριαλ και μουσική, καταναλώνοντας τόνους αγγλοσαξωνικής κουλτούρας (;) , μιας και τα τατουάζ ακόμα-ακόμα στα κορμιά μας είναι και αυτά στα αγγλικά (ποια άλλη ακόμα γελοιότητα και ανοησία θα αντιγράψουμε από την εσπερία;! Θα μου πεις: εδώ γιορτάζουμε το Halloween! ), μιας και συμφωνούμε, λοιπόν, και αποδεχόμαστε στην eurovision να συμμετέχουμε τραγουδώντας στα αγγλικά, μιας και υιοθετήσαμε πλέον απολύτως τα greeklish, μιας και ήδη αποδεχτήκαμε αγόγγυστα να είμαστε κάτω από το αγγλικό δίκαιο, μιας και … δεκάδες «μιας και» που κάτι μας λένε… Που «κάτι» με όλα αυτά ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ, και οι άρχοντες, βεβαίως, των άλλων χωρών αυτό το «κάτι» ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ το ΕΧΟΥΝΕ πλέον ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ! Μην παριστάνουμε, λοιπόν, τους καμπόσους… ΔΕΝ είμαστε! ΔΕΝ είμαστε επαναστάτες! Οι επαναστάσεις θέλουν ιδέες, αξίες και οράματα! Άγνωστες λέξεις αυτές για εμάς τη σήμερον… Φευ!!!


Ο Κοσμάς ο Αιτωλός, προετοιμάζοντας, τότε, την Επανάσταση του ’21 ούρλιαζε «φτιάξτε σχολεία»! Υποθέτω πως σήμερα, για αρχή τουλάχιστον, θα μας ούρλιαζε «μάθετε ελληνικά», «μιλάτε ελληνικά»!!! Ίσως, γιατί θα πίστευε –«Κύριος οίδε» γιατί– πως κάποιος προετοιμάζει καμμιάν επανάσταση;… Ποιος ξέρει… Αλλά, τώρα που το σκέφτομαι…Λες; ΕΙΘΕ!
Αγαπημένε μου –παρόλα αυτά!– συμπολίτη…
με την πρώτη ευκαιρία, θα επανέλθω…
Έως τότε… έρρωσο!

υ.γ 1. ο Φώτης Κόντογλου στο «Ευλογημένο καταφύγιο» (πολύτιμο βιβλίο!) έχει θίξει εξαιρετικά το θέμα της ξενομανίας μας… Δεν είναι τωρινό, προφανώς, το φαινόμενο… Απλώς, τώρα, φοβούμαι ότι… χάθηκε το όριο, και μαζί του χάνεται και το «σύνορο»…
2. «Αγωγή του λόγου», είναι ο τίτλος του βιβλίου (άλλο ένα πολύτιμο βιβλίο!), του Νίκου Παπακωνσταντίνου, για όποιον επιθυμεί να επιβεβαιώσει τα της προφοράς των ελληνικών. Αυτό το βιβλίο ήταν για δεκαετίες το ευαγγέλιο για την εκπαίδευση της γλώσσας και του λόγου των ελλήνων ηθοποιών, κυρίως στο Εθνικό Θέατρο, στου οποίου την Δραματική Σχολή ο Νίκος Παπακωνσταντίνου υπήρξε για δεκαετίες ο καθηγητής της ορθοφωνίας. Απ’ τον Μινωτή και τον Κατράκη μέχρι και τον Καζαντζίδη και τον Μπιθικώτση, κι απ’ την Παξινού και την Συνοδινού μέχρι την Μπέλλου και την Μαρινέλλα… η ελληνική γλώσσα αξιώθηκε τον υπέροχο ήχο της! Τον ήχο που ανενδοίαστα εμείς τώρα απαξιώσαμε… Εμείς,… οι νέο-έλληνες οι οποίοι μιλάμε και φερόμαστε ωσάν «ξένοι» στην ίδια μας την χώρα!… Κι αυτό, αν όχι από επιλογή… σίγουρα από απάθεια και αδιαφορία… ΦΕΥ!
3. Αγαπητέ «ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΕ», η τούρτα είναι δώρο για τα πρώτα σου γενέθλια! ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ! Και αν οι αρχαίοι έλληνες με την σκέψη τους προσπάθησαν να μορφοποιήσουν το ΧΑΟΣ, αλλά εις μάτην ίσως απ’ ότι μας καταγγέλλει η ανυπόγραφη έγγραφη διαμαρτυρία των κιόνων, εσύ, εν τούτοις, εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρεις, τιμώντας και την χώρα μας και την γλώσσα μας, να βάλεις μια στοιχειώδη έστω τάξη στο ΧΑΟΣ της πολιτικής μας (και όχι μόνον) ενημέρωσης… Και με την κόκκινη πένα του λογότυπού σου -παρόλο που «ελίσσεται τ’ αόριστο και ορισμούς δεν δίνει»- εσύ να ορίζεις και το αόριστο και το αόρατο…
Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος
Αθήνα, 5 Ιουνίου 2015
…………………………………………………………………………. http://www.imerodromos.gr/

Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΙΑΣΟΝΑ[Μέρος Δ΄]

Η πέτρα του Ιάσονα – 4

      

ΕργΔημΕργ        

επερχόμενος Γ’ ΠΠ δεν είναι κάτι, που υπάρχει μονάχα στο δικό μου το κεφάλι. Είναι ήδη προσχεδιασμένος εδώ καί δεκαετίες από τους τωρινούς ισχυρούς του πλανήτη μας.
Θα μου πεις: τον περιμένω, επειδή έχω διαβάσει τα μυστικά τους σχέδια; ή επειδή μιλάνε πχ οι προορατικοί γέροντες μοναχοί γι’ αυτόν; Όχι, καί όχι. Πέρα από την (αμφισβητούμενη) επιστολή του Άλμπερτ Πάϊκ, στην οποία αναγράφεται η αναγκαιότητα γιά τρείς ΠΠ, μπορεί κάποιος να πει ότι δεν δέχεται ούτε τους γέροντες, επειδή δεν πιστεύει. Άρα, δεν μπορώ να στηριχτώ σ’ αυτά.
Ο λόγος που περιμένω προσωπικά τον Γ’ ΠΠ είναι άλλος: ότι έχω πλήρη ιστορική επίγνωση των αιτίων των δύο προηγουμένων! Κι εδώ δεν χωράει αμφισβήτηση ουδεμία. Τα ιστορικά γεγονότα, είναι ιστορικά γεγονότα.

• Γιά τον Α’ ΠΠ, η «επίσημη» (αν καί απλοϊκή) εξήγηση είναι πως η Γερμανία ήθελε να μπεί κι αυτή στο παιχνίδι των αποικιών. (Μαζί με -στην κυριολεξία!- Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους.)

Αυτό -λένε- το ήθελε ο Κάϊζερ, ενώ δεν το ήθελε ο μέγας Μπίσμαρκ. Λέγεται ότι ο Μπίσμαρκ προσπάθησε να συνετίσει τον αρχιηλίθιο βασιλιά με λογικά επιχειρήματα: ότι, δηλαδή, η Γερμανία πρώτον δεν έχει ακόμη τόση δύναμη (είχε ενοποιηθεί μόλις εξηνταεννέα χρόνια πριν το 1914), καί δεύτερον ότι τα καλά κοψίδια των αποικιών (διάβαζε: μεταλλεύματα) ήταν ήδη ρεζερβέ καί τα μασούλαγαν άλλοι. Οι Άγγλοι ήταν ήδη αποικιοκράτες το 1670 (με την Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών), ενώ Ισπανοί καί Πορτογάλοι ακόμη παλιότερα. Έτσι, γιά τους Γερμανούς έμεναν προς εκμετάλλευση μονάχα κάτι καρύδες κατά Νέα Γουϊνέα μεριά. (Μαζί με τους ανθρωποφάγους, που τις μάζευαν. Θα μου πεις, οι ανθρωποφάγοι με τους Γερμανούς θα κάνανε ιδανικό συμπεθεριό, άρα ο Κάϊζερ είχε κι ένα μικρό δίκιο.)
Ο Κάϊζερ, όμως, ήταν περήφανος από αυτιά. Όχι μόνον δεν άκουσε τον Μπίσμαρκ, αλλά απαίτησε (κι έλαβε) την παραίτησή του. Ο μέγας εκείνος Φιλέλλην αποτραβήχτηκε στο αγρόκτημά του, καί πέθανε από τη λύπη του λίγο μετά. Βέβαια, τ’ αποτελέσματα του Α’ ΠΠ τα γνωρίζουμε.
Εννοείται, μαζί με την απλοϊκή «οικονομίστικη» εξήγηση της τετραετούς ανθρωποσφαγής του 1914-18, υπήρξαν παράλληλα κι άλλα γεγονότα, ως επί το πλείστον συνομωτικά. Να, οι μπολσεβίκοι του Λένιν βρήκαν ευκαιρία μέσα στην αναμπουμπούλα κι έφτιαξαν καθεστώς, οι δε αποικίες της αγγλίτσας άρχισαν να σκέπτονται να σηκώσουν κεφάλι.

• Γιά τον Β’ ΠΠ, η «επίσημη» αιτιολογία είναι πως η Γερμανία ήθελε να εκδικηθεί την ήττα της του Α’ ΠΠ.

Ναί, αλλ’ αυτή η αιτιολόγηση καλύπτει μονάχα το 10%, ή λιγώτερο. Η πραγματική αιτολογία του Β’ ΠΠ (εάν υποθέσουμε πως Κάϊζερ καί λοιποί του Α’ ΠΠ αυτενεργούσαν) ήταν πως ο κροκόδειλος «ηπαπάρα» καί οι Χαζαροβραίοι χειριστές του ήθελαν να βάλουν χέρι σ’ όλον τον πλανήτη, ειδικά στην Ευρώπη. (Αυτοί χρηματοδότησαν τον μυστακοφόρο εβραιάκο, καί τα υπόλοιπα είναι θρίχες περμανάντ.) Καί μόνο με παγκόσμιο πόλεμο θα το πετύχαιναν αυτό.
Η Γερμανία όντως έφαγε μεγάλο κλύσμα με τη συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919, να πληρώσει τ’ άντερά της σε αποζημιώσεις. Καί όντως την έπιασε το εκδικητικό, ο ρεβανσισμός. Αλλά, δέκα χρόνια μετά, οι νικητές της έσβησαν τα χρέη, λόγωι του «Κράχ» του 1929. (Που έκανε λίγο χρόνο, μέχρι οι άσχημες συνέπειές του να μεταφερθούν στην Ευρώπη. Διεθνοποιημένη η Οικονομία, γάρ – από τότε.) Η «κακομοίρα» η Γερμανία, έ, δεν ήταν «ανθρωπιστικό» να πληρώνει, τη στιγμή που καί οι ίδιες οι ηπαπάρα είχαν πρόβλημα!!!
Ά, να μην το ξεχάσω: ο πρώτος μεταπολεμικός πρωθυπουργός της Γερμανίας, κάποιος Έμπερτ, είχε δώσει εντολή -το 1919- στους γερμανόμπατσους να πυροβολάνε εν ψυχρώι τον κόσμο, που διαδήλωνε ανά την Γερμανία γιά ένα πιάτο φαγητό. Αν σας θυμίζει κάποιον Έβερτ, που πυροβολούσε -το 1944- εν ψυχρώι διαδηλωτές από την ταράτσα της Βουλής στο Σύνταγμα, καλώς θυμάστε. Τώρα, η τυχόν συγγενική σχέση τους… ή μπορεί καί «περιούσιο» αίμα μέσα τους… Δεν γνωρίζω συγκεκριμένα. Ψάξτε κι εσείς τίποτε!
(Σημειώστε, ότι τα αίσχη της εναντίον μας του Α’ ΠΠ η Γερμανία ακόμη μας τα χρωστάει. Τί έκανε; Όχι μόνο κατασκοπεία εις βάρος μας μέσα απ’ το γερμανόφιλο παλάτι, αλλά καί μπούκαρε εν ψυχρώι με τα φιλαράκια της τους Βουλγάρους -ενώ δεν ήμασταν εμπόλεμοι μεταξύ μας- κι αιχμαλώτισε ολόκληρο το Δ’ Σώμα Στρατού. Καί μονάχα τα τότε εγκλήματα των «συμβούλων» της -τύπου Λίμαν φον Σάντερς– στην Τουρκία εναντίον του Ελληνισμού, ως απάντηση σηκώνουν ολοκληρωτική γενοκτονία αυτού του κοπρολαού από μέρους μας. Αφού μετατρέψουμε τους Γερμανούς σε «νομιστεράκια», μετά να τους πυροβολάμε γιά πλάκα – κι όταν κουραζόμαστε, να πηγαίνουμε γιά καφέ.
Όχι, θα τους χαριστώ τους χιμπατζήδες! Που τους «χρωστάμε» κι από πάνω!
Τώρα, θα μου πεις ότι ο Παυσανίας αρνήθηκε να κόψει το κεφάλι του νεκρού Μαρδόνιου, αν καί ο Ξέρξης αποκεφάλισε τον νεκρό Λεωνίδα, διότι αυτά τα κάνουν οι βάρβαροι κι όχι οι Έλληνες. Αλλά… ξέρω ‘γώ, βρε αδερφέ; Τον άχρηστο τον Παυσανία ν’ ακούσω; )
Παρά το «φιλειρηνικό» χάρισμα των πολεμικών αποζημιώσεων εκ μέρους των νικητών του Α’ ΠΠ, η Γερμανία μετά το 1937-38 πάλι είχε τεράστια χρέη! Επομένως, ευσταθεί απόλυτα αυτό που διάβασα κάπου, ότι ο Β’ ΠΠ θα ξεκινούσε οπωσδήποτε – καί το αργότερο μέχρι το 1943. Γιατί; Διότι αυτό υπαγορεύανε οι καμπύλες των οικονομικών μεγεθών της τότε Γερμανίας. Ίσως εξηγεί καί το γιατί ο (καί τέκτων) υπουργός Οικονομικών του Γ’ Ράϊχ, ο δόκτωρ Σάχ, παραγκωνίστηκε μετά την έναρξη του πολέμου.
Τα αποτελέσματα του Β’ ΠΠ ήσαν πως όλος ο κόσμος πλέον βασιζότανε: (α) σε φωτοτυπίες του χαρτονομίσματος των ηπαπάρα (ήθελε-δεν ήθελε), καί (β) στο πετρέλαιο (πάλι ήθελε-δεν ήθελε). Με τις γνωστές γεωστρατηγικές συνέπειες, που μας βασανίζουν μέχρι σήμερα. (Γιά παράδειγμα, προ του πολέμου οι -πρωτοπόροι «οικολόγοι»; – ναζί, επειδή ήξεραν πως δεν έχουν αρκετές πηγές ενέργειας, είχαν φτιάξει κάτι πανέμορφα ιστιοφόρα – σαν αυτό. Μετά τον πόλεμο, όμως, τέτοιες ιδέες καπούτ. Ηπαπαραίϊκη διαταγή, καί τα ιστιοφόρα δεμένα!)
Συν ακόμη ένα αποτέλεσμα, το Οξαποδουήλ.

Όθεν, έχουμε ακριβώς τα ίδια γιά τον επερχόμενο Γ’ ΠΠ.
Τηλεκατευθυνόμενη παγκόσμια «οικονομική κρίση» (σαν του 1929), κάποιοι «μπαμπούλες τρομοκράτες» σηκώνουν κεφάλι (Ρωσσία καί μούσλιμζ τζιχάντια), καί τέλος η …ανιδιοτελής επιθυμία των ηπαπάρα να «σώσουν» τον πλανήτη! Η έκρηξη του Γ’ ΠΠ εδώ καί μιά δεκαετία είναι απλά θέμα χρόνου.
Με τη διαφορά πως, πρώτον, αυτές οι «ανιδιοτέλειες» έπιασαν τις ηπαπάρα προκαταβολικά – ενώ στους δύο προηγούμενους ΠΠ …άργησαν κάπως. (Όπως αργεί κι ο Ράν-Τάν-Πλάν.) Τρία -καί πλέον- χρόνια καθυστέρηση στον πρώτο ΠΠ, δυόμιση στον δεύτερο… έ, είναι μία πρόοδος! :-) Καί δεύτερον, πως τον ρόλο του κακού δεν τον αναθέτουν τώρα στο ντόμπερμαν, τη Γερμανία. Τον ανέλαβαν οι ίδιες.
Έχουμε κι ακόμη μία ισχυρή ένδειξη, ότι ο Γ’ ΠΠ επίκειται: είναι πως ήδη ξεκίνησαν τα πρακτόρικα (κοιμιστικά των άλλων) «επιχειρήματα», περί ΜΗ αναγκαιότητας / ΜΗ έλευσης του Γ’ ΠΠ. Καί στο Διαδίκτυο, καί σε ζωντανές συζητήσεις, καί αλλού. Δείγμα ότι οι λεβέντες επαναλαμβάνουν το πανάρχαιο κόλπο: έβαλαν μπρος τη μηχανή τη προπαγάνδας, πολύ πριν τον πρώτο πυροβολισμό.

• Το πρώτο «επιχείρημα» αυτού του είδους είναι πως, αν πέσεις στο επίπεδο των κακών, «αποκτάς κακό κάρμα».

Μ’ άλλα λόγια, απαγορεύεται να σκέπτεσαι ακόμη καί την αυτοάμυνά σου, μην τυχόν καί σε τιμωρήσει ένας κακός Θεός / ένα κακό Σύμπαν (διαλέγετε καί παίρνετε). Το δε να ζητήσεις αποκατάσταση των αδικιών εις βάρος σου, ά-πά-πάαα!… Τζίζ!!! Θα επιπέσει επί της άθλιας κεφαλής σου (καί της άθλιας πιτυρίδας σου) το κακό κάρμα, σαν κουβάς από σκατά. Όθεν, εσύ να εξακολουθήσεις να κάνεις το καλό παιδί, να τρως φάπες καί να μη βγάζεις κίχ. Οι άλλοι, οι κακοί, ας συνεχίσουν να κάνουν ό,τι θέλουν.
Όπως καταλαβαίνετε, ένα τέτοιο επιχείρημα δεν μπορεί να σταθεί στο Διαδίκτυο. Όποιος τολμήσει να το γράψει, θα φάει το κράξιμο (ου μην καί το ξύλο) της αρκούδας. Σίγουρα θα τον ρωτήσουν γιατί οι ιουδαίοι, οι Γερμανοί, οι ηπαπαραίοι (ή σε ατομικό επίπεδο ο ΓΑΠ, ο Πάγκαλος, καί λοιποί) κάνουν όσα κάνουν ενδεχομένως επί αιώνες, χωρίς άσχημες συνέπειες εις βάρος τους. Καί σίγουρα θα τον ρωτήσουν ποιός ειν’ αυτός, που αυτοδιορίστηκε τροχονόμος του κάρμα.
Ερωτήματα, βεβαίως-βεβαίως, που δεν έχουν απαντήσεις μέσα στο πλαίσιο της ηλίθιας νεοεποχίτικης θεωρίας της νεοεποχίτικης «αγάπης» καί της νεοεποχίτικης «καλωσύνης». Στο κάτω-κάτω, μονάχα οι νεκροί δεν κάνουν σφάλματα… καί δεν αποκτούν κακό κάρμα! Αλλά ποιός γουστάρει τη γαλήνη των νεκροταφείων; (Άμα βρεθεί κανένας νεοεποχίτης να γουστάρει, να πάρω την καραμπίνα να τον …βοηθήσω λίγο! ΛΟΛ!!!)
Καί, βεβαίως-βεβαίως, αυτός ο επιβαλλόμενος ηλίθιος μεταφυσικός φόβος είναι απλά μια χειροπέδη, που φυλακίζει εμάς κι αφήνει όλα τα βρωμοπιθήκια του πλανήτη ν’ αλωνίζουν ανενόχλητα. Σαν τους Φοίνικες, που κάποτε λέγανε ότι στον Ατλαντικό έχει τέρατα, γιά ν’ αποτρέψουν άλλους ναυτικούς να πάνε προς τα εκεί.
Στο κάτω-κάτω, εμείς οι Έλληνες έχουμε τη δική μας θεωρία γιά τον Συμπαντικό Νόμο της Ανταπόδωσης… αν σας λένε τίποτε οι λέξεις «ύβρις» καί «Νέμεσις». Δεν περιμέναμε τον οποιονδήποτε Άγγλο μασώνο συνταγματάρχη του Πυροβολικού να πάει στις Ινδίες, να καταλάβει τις Βέδδες όπως τις κατάλαβε, καί να πουλάει μετά σοφία ανά τας Ευρώπας με τ’ αναμασήματά του.
Στο Διαδίκτυο δεν βρήκα τέτοιες απόψεις, αλλά τις άκουσα με τ’ αυτιά μου από άτομα εντελώς άσχετα μεταξύ τους. Σαφές δείγμα πως πρέπει να ψάξω το κρυμμένο κέντρο προπαγάνδας πίσω τους.
Αλλά το δεύτερο «επιχείρημα» του είδους, αρχίζει δειλά-δειλά να εμφανίζεται όλο καί συχνότερα στο Διαδίκτυο – κυρίως σε σχόλια «ανωνύμων»:

• Το να θέλουμε το κακό των εχθρών μας, «είναι αντιχριστιανικό». Διότι, όποιος σε ραπίσει στη δεξιά σου παρειά, κτλ κτλ.

Το «επιχείρημα» αυτό είναι προφανές ότι στοχεύει στο πλήθος εκείνο των πιστών χριστιανών, που γοητεύονται από θαύματα καί την (σχετικά πρόσφατη) «μόδα» της μελέτης των λόγων των προορατικών γεροντάδων. (Καί την προσδοκία γιά μιά καλύτερη Ελλάδα.) Αυτούς θέλει να εξουδετερώσει, διότι αυτοί κατά κανόνα είναι καί καλοί πατριώτες – καί σε ενδεχόμενο πόλεμο εναντίον της χώρας μας, θα λάβουν τα όπλα με προθυμία.
Έχω να πω το εξής: Ότι, ενώ άπαντες παραδέχονται πως τα Ευαγγέλια υπήρξαν η χαρά του κόπυ-πέηστ (καί των παρεμβολών, καί των αλλοιώσεων, καί της λογοκρισίας κάθε είδους – απλά μας μένει απ’ αυτά μιά γενική καί αρκετά αόριστη αφήγηση της ζωής του Χριστού), ενώ δηλαδή όλοι ψάχνουν ατέλειες καί ψέμματα μέσα στα Ευαγγέλια (γιά να τα καταγγείλουν ως ανυπόστατα κείμενα), αντιθέτως πρέπει ντέ καί καλά τη ρήση περί δεξιού καί αριστερού μάγουλου να τη δεχθούμε ως γνήσια, καί όχι ως παρεμβολή κάποιου πονηρού στο κείμενο. Πώς, όμως, ρέ πρακτόρια; Όπως τη δέχτηκαν ως γνήσια καί οι έμποροι απόξω απ’ τον ναό του Κρόνου; Έτσι; Μ’ αυτόν τον τρόπο;
Διότι, αυτοί οι τελευταίοι, το βρωμόξυλο πού ‘φαγαν απ’ τον Χριστό, ακόμη το θυμούνται!
Τώρα, αν το προειρηθέν Θείον Βρωμόξυλον εξακολουθούν μερικοί-μερικοί να το θεωρούν …αγάπη,… ‘Ντάξ’! Τί να πω! Περαστικά τους! (Αν καί δεν το βλέπω. :-) )
Το «επιχείρημα» αυτό, περί «αντιχριστιανικότητας», έχει κι έναν κρυφό στόχο: τους -επίσης ορθοδόξους- Ρώσσους. Βέβαια, αυτοί ούτε διαβάζουν δικά μας ιστολόγια, ούτε (έχοντες προ πολλού καταστρώσει τα δικά τους στρατηγικά σχέδια) χαμπαριάζουν από προπαγάνδες. Πλην όμως, υπάρχει μία μικρή πιθανότητα, αυτό το «επιχείρημα» να πιάσει ως ιός σε μερικούς δικούς μας, καί μετά να μεταδοθεί καί στους ομοδόξους, όταν συνευρισκόμαστε σε κοινά προσκυνήματα (πχ Άγιο Όρος) καί κουβεντιάζουμε.
Τα πρακτόρια ποτέ δεν υποτιμούν κάποια παράμετρο ή/καί συνέπεια των ενεργειών τους, όσο μικρή κι απίθανη κι αν φαντάζει.

(συνεχίζεται)

Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΙΑΣΟΝΑ[Μέρος Γ΄]

Η πέτρα του Ιάσονα – 3

     

ΕργΔημΕργ        

υτή ακριβώς ήταν η πολεμική τακτική των Περσών. Καί σε δύο τρανταχτές περιπτώσεις, στον Μαραθώνα καί στις Πλαταιές, οι Έλληνες τη μπλόκαραν – γι’ αυτό νίκησαν.
Στον Μαραθώνα, οι Πέρσες είχαν φτιάξει ένα στρατόπεδο κοντά στην ακτή, μπροστά από τα πλοία τους, προστατευμένο από χοντρά παλούκια με μυτερές κορυφές. Οι δικοί μας, λοιπόν, πλησίαζαν στο περσικό στρατόπεδο εντελώς ρεμπέτ ασκέρ. Ντίπ σκορποχώρι. Στον δρόμο αστειευόντουσαν, παίζανε φάπες, καί τέτοια – κι άμα ήξεραν καί τα τσιγάρα, θα καπνίζανε
Οι Πέρσες τους έβλεπαν να πλησιάζουν χύμα, καί αναρωτιόντουσαν τί σόϊ ηλίθιοι είν’ αυτοί.
Όταν οι Έλληνες κάλυψαν πάνω από τη μισή απόσταση, κι έμεινε γύρω στο ενάμισυ χιλιόμετρο, δόθηκε το σύνθημα από τον Μιλτιάδη καί σχημάτισαν πολεμική παράταξη στο πίτς-φυτίλι. Το γνωστό από την Ιστορία μέτωπο με αδυνατισμένο κέντρο κι ενισχυμένες άκρες. Καί μετά, άρχισαν να προωθούνται συντεταγμένοι με τον ταχύ στρατιωτικό βηματισμό παράταξης μάχης.
Οι Πέρσες κατάλαβαν την παγίδα κάπως αργά, κι άλλο τόσο βιαστικά έβγαλαν τον κύριο όγκο των στρατευμάτων τους απ’ το στρατόπεδο, να πάρει διάταξη μάχης. Αλλά ήταν ήδη αργά. Ο όγκος των Περσών ουδέν απέδωσε – κι οι δικοί μας, αφού τσάκισαν το περσικό πεζικό (ποιά δρεπανηφόρα, καί κολοκύθια μετά περσικής ριγάνεως – που τά ‘χαν καί καμάρωναν στο γκαράζ), έφτασαν μέχρι τα περσικά καράβια, που πλέον έκοβαν τους κάβους με τα τσεκούρια, γιά να φύγουν όσο γρηγορώτερα γινόταν. Όσα έμειναν πίσω, έγιναν μπουρλότο.
Στις Πλαταιές, τώρα, η μάχη είχε πολλά προεπεισόδια. Αψιμαχίες, μονομαχίες (αναφέρεται η έφιππη επέλαση του στρατηγού Σπιθάρνη εναντίον ενός Έλληνα πιτσιρικά τοξότη, που όμως σημάδεψε τον Σπιθάρνη ψύχραιμος καί του σφύριξε σαϊτιά στο «δόξα πατρί» – καί μακαρίτης ο Σπιθάρνης), αναμονή εκατέρωθεν, οιωνοί, εφοδιοπομπές, σαμποτάζ στις πηγές νερού, κτλ.
Τη νύχτα πριν την κρίσιμη τελική μάχη (που θα δινόταν, διότι η αναμονή δεν πήγαινε άλλο), ο Παυσανίας ξεφτίλιζε τον εαυτό του καί τη Σπάρτη μέχρις εκεί που δεν παίρνει. Συγκεκριμένα, επειδή το άτομο ήταν καί λίγο χεσμεντέν, ζήτησε από τους Αθηναίους νυχτιάτικα ν’ αλλάξουν θέση, ν’ αφήσουν το δεξιό τιμητικό κέρας, ώστε να πάνε απέναντι από τους «Δυνατούς» των Περσών στο αριστερό πλευρό της δικής μας παράταξης (απέναντι από το δεξιό -επίσης τιμητικό- γιά τους Πέρσες στη δική τους παράταξη). Γέλασαν οι Αθηναίοι, προφανώς σκέφτηκαν από μέσα τους «- Τί αγενέστατος μαλάκας είν’ αυτός!», αλλά του έκαναν το χατήρι.
Οι Πέρσες, όμως, όταν κατάλαβαν τί γινόταν στο δικό μας στρατόπεδο (μύρισαν από μακριά τον φόβο του Παυσανία), άλλαξαν κι αυτοί θέσεις γιά να σπάσουν πλάκα! Με αποτέλεσμα ο Παυσανίας να παρακαλάει τους Αθηναίους δεύτερη φορά να ξαναλλάξουν θέση!… Πράγμα που επίσης έγινε. Καί τελείωσε κατά τις τεσσερισήμιση το πρωΐ. (Δεν ήταν κι εύκολο αυτό. Εκτός απ’ τους στρατιώτες, βάλε καί πόσα τσουμπλέκια ήθελαν μεταφορά στις νέες θέσεις.)
Καί τότε, πού ‘σαι τηλεόραση να βγάλεις κωμωδία! Οι Πέρσες τα ξανάδαν αυτά τα ξεφτιλίκια, καί ξανάλλαξαν τη θέση των δύο άκρων τους!!!
Τώρα, τί να πεί ο Παυσανίας;
Ο Παυσανίας δεν είπε τίποτε, αλλά είπε πολλά μερμηρίζων κατά φρένα καί κατά θυμόν ένας δικός μας. Ο οποίος κατέβασε τα καντήλια του Παυσανία καί των λοιπών, καί όρμησε -κατά τις πεντέμιση το πρωΐ- προς το περσικό στρατόπεδο, να δώσει μάχη …μόνος του!
Τον είδαν μερικοί δικοί μας, όρμησαν να τον συγκρατήσουν (σε στύλ: «- Πού πάς, βρέ Χαραλάμπη!»), αλλά ήδη το μπουλούκι αυτό (του μουρλού με τους συνετούς) είχε φτάσει στις Περσικές προφυλακές – οι οποίες ενεπλάκησαν σε μάχη. Τά ‘δαν αυτά κι άλλοι δικοί μας, έκαναν «ντού» (κατά το κοινώς λεγόμενον) να γλυτώσουν τους προωθημένους, κι η περίφημη μάχη των Πλαταιών ξεκίνησε… καί τέλειωσε αργότερα την ίδια μέρα, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Καί πάλι τα δρεπανηφόρα τά ‘χανε οι Πέρσες στον όρχο καί τα γυαλίζανε.
Αυτά, αναγνώστη μου, καί συγνώμη γιά τις όποιες ανακρίβειες – είναι πού ‘χω Αλτσχάϊμερ από μωρό.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι Έλληνες κερδίσαμε, όποτε μπλοκάραμε τα σχέδια του εχθρού. Όποτε δώσαμε το πρώτο χτύπημα, όποτε τον κλωτσήσαμε καί τον πετάξαμε εκτός ισορροπίας. Χωρίς να περιμένουμε ν’ αναπτύξει το σκάκι του στο πεδίο μάχης, κατά πώς τον βόλευε αυτόν.
Εδώ, δεν πρωτοτυπώ. Αυτά τά ‘χουν πεί/προτείνει κι ο μακαρίτης Παναγιώτης Κονδύλης στη «Θεωρία του πολέμου», καί ο Σάν Τσού στην «Τέχνη του πολέμου». Άσχετο αν τον πρώτο τον απεκάλεσαν «πολεμοκάπηλο» μερικά ξυπνοπούλια – τα ίδια, που απεκάλεσαν τον δεύτερο «γραφικό».
Προφανώς, σύμφωνα με τους ίδιους νομπελίστες, μη-πολεμοκάπηλος καί μή-γραφικός ήταν ο Αλέξιος ο Γ’, που έβλεπε τα καράβια των Βενετών να σηκώνουν πολιορκητικούς πύργους στα τείχη της Πόλης, καί καθόταν καί τα …θαύμαζε… αντί να τα μπουρλοτιάσει με το υγρόν πύρ. Το ίδιο μη-πολεμοκάπηλοι καί μή-γραφικοί (αλλά καραμαλάκες) είναι όσοι κάθονται καί κοιτάζουν τα μπουλούκια των «κακομοίρηδων» λαθρομεταναστών να μπουκάρουν στην Ελλάδα με το πάσο τους – καί δεν τα στέλνουν από ‘κεί πού ‘ρθαν.
Προφανώς αυτά τα άτομα αναμένουν κάτι, που το δικό μου το πτωχό μυαλό δεν διακρίνει. Εξ ού κι αυτή η άπρακτη ατελεύτητη αναμονή του ψευτο-Ρωμαίϊκου, εν όψει …ποιός ξέρει τί.
(Ο ποιητής Βάρναλης είχε αντίθετη γνώμη – διατυπωμένη στον πασίγνωστο στίχο:

«Δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμ’, ίσως, κάποιο θάμα.»

Αλλά ποιός ακούει!…)
Βέβαια, τα ίδια ακριβώς άτομα (οι προωθητές της μή-πολεμοκαπηλείας, παναπεί) θα υποστηρίξουν αναφανδόν το πρώτο χτύπημα σ’ ένα άλλο «πεδίο μάχης»: το ποδόσφαιρο. Αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Προσπαθώντας να οξύνουμε το μυαλό ηλιθίων, απλά χάνουμε τον χρόνο μας.

Η πέτρα του Ιάσονα, λοιπόν, χρειάζεται…
Μαζί με τα μάγια της …Ιασόναινας, καί τις οδηγίες της μεγάλης Θεάς μας, της Αθηνάς.
Αλλά, μιά στιγμή:
Μήπως σ’ όλο το κείμενο προσπαθώ να επιβάλω την ιδέα του ότι ο Γ’ ΠΠ είναι απαραίτητος; Μήπως λέω ότι εμείς οι Έλληνες πρέπει να κάνουμε τα πάντα, ακόμη καί προβοκάτσιες, γιά να τον ξεκινήσουμε;
Ναί, καί ξανά ναί. Καί χίλια ναί.
Γιατί;
Να το πω – αν κι είναι προφανές:
Επειδή είναι ο μόνος τρόπος, να τσακιστούν τα φίδια στη φωλιά τους. Κι όταν πάρει φωτιά η φιδοφωλιά, τότε θα έχουμε καί παρεπόμενα φαινόμενα. Γιά παράδειγμα, οι λαθρομετανάστες που λέγαμε πριν: θα φύγουν εκτός Ελλάδος γρηγορώτερα απ’ ό,τι ήρθαν.
Έτσι, προωθούμε την ιδέα, με κάθε τρόπο καί σε κάθε επίπεδο, του να ξεκινήσει σύντομα ο Γ’ ΠΠ. Όσο συντομώτερα γίνεται.
Πριν προχωρήσω, να σχολιάσω την πρόσφατη «είδηση», ότι δήθεν τάχαμ οι Ισραηλινοί θα κάνουν μία προβοκάτσια στις ηπαπάρα, καί θα τη χρεώσουν στους Ιρανούς… ώστε ν’ αρχίσει το μπάμ του Γ’ ΠΠ. Βέβαια, τέτοια σχέδια, ακόμη κι αν έχουν ήδη εκπονηθεί, δεν διατυπώνονται δημοσίως. Είναι χοντρή αφέλεια, ακόμη καί να σκεφτεί κάποιος ότι μπορεί να διαβάσει απόρρητους σχεδιασμούς χύμα στα ιντερνέτια. Απλώς, κάποιος το σκέφτηκε, το έγραψε ως προσωπική εκτίμηση, καί το αναπαρήγαγαν διάφορα μπλόγκια ως γεγονός. Δείχνει, όμως, ότι δεν είμαι ο μόνος που σκέπτομαι έτσι. Δείχνει πως το «τσίγκλισμα» των επερχομένων γεγονότων, ώστε να επιτευχθεί επιθυμητό αποτέλεσμα, είναι μέθοδος αποδεκτότατη απ’ όλους.
Καί τί λέτε; Εμείς οι Έλληνες δεν μπορούμε να την αποδεχθούμε καί να τη βάλουμε σ’ εφαρμογή;

(συνεχίζεται)

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ!

Το κειμενο που μεταφερω είναι του Γ.ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ από το ardin-rixi.gr και η αναρτηση αφιερωμενη εξαιρετικα στον φίλο και αδερφό Εργοδότη,αντι σχολιασμου στα δυο υπεροχα κειμενα που ανεβασε τελευταια...ergdhmerg.wordpress.com

............Το 1922 έληξε δραματικά η προσπάθεια ολοκλήρωσης του ελληνισμού μέσα από την ενσωμάτωση σε ένα ενιαίο εθνικό-κρατικό σύνολο των βασικών συνιστωσών του και βγήκαμε από αυτή την περιπέτεια με τα σπασμένα κουπιά του σεφερικού «μυθιστορήματος».  Πριν είκοσι χρόνια, είχαμε ήδη τονίσει πως το νέο ιστορικό διακύβευμα του ελληνισμού είναι είτε η ολοκλήρωσή του, με μια στροφή προς τα μέσα και προς την ιστορία του, είτε η εξαφάνισή του, ως ιδιαίτερου ιστορικού υποκειμένου. Μέσα από μια τραγική ειρωνεία της ιστορίας, είμαστε υποχρεωμένοι είτε να ολοκληρωθούμε, ξεπερνώντας επιτέλους τον «καημό της ρωμιοσύνης», είτε να εξαφανιστούμε από το ιστορικό προσκήνιο.
Η μοναδική σωτηρία μας θα ήταν η «στροφή προς τα μέσα», ώστε να βρούμε τη δύναμη να ανασυγκροτήσουμε, από το ιστορικό DNA μας, έναν ατόφιο οργανισμό. Γιατί τα 3.000-4.000 χρόνια του οικουμενικού ελληνισμού μάς είχαν εθίσει στην εξωστρέφεια, στο ταξίδεμα σε ξένους κόσμους και πολιτισμούς, στο σκόρπισμα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Τώρα, η ιστορία απαιτούσε από εμάς να κάνουμε την αντίστροφη κίνηση, σε ρήξη με τις αταβιστικές συνήθειες τόσων χιλιετιών. Πράγματι, στο αίμα μας κυκλοφορούν ακόμα οι μνήμες των στρατιών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του οικουμενικού ελληνιστικού κόσμου, της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, του βυζαντινού κοσμοσυστήματος, της υπερεθνικής ορθοδοξίας. Ακόμα και μετά την Άλωση, στην τουρκοκρατία, μάθαμε να ταξιδεύουμε στη Δύση και στον Βορρά, σκορπίζοντας αφειδώλευτα τη δύναμη και το πνεύμα μας. Και αυτές οι μνήμες είναι πάντα παρούσες στη σκέψη και τη συμπεριφορά μας. Μπροστά σε κάθε κρίση, σε κάθε τρικυμία, σκεφτόμαστε και πάλι το ταξίδι του Οδυσσέα, την έξοδο σε άλλους κόσμους. Ακόμα και οι αντίπαλοί μας, ακόμα και οι καταχτητές μας θράφηκαν από το δικό μας αίμα. Εκατομμύρια ελληνικοί πληθυσμοί, στη Συρία, τη Μ. Ασία και τα Βαλκάνια, θα πυκνώσουν  το αραβικό και τουρκικό Ισλάμ, την ιταλική Ρώμη, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη Ν. Ρωσία. Οι Έλληνες είχαν μάθει πως είναι ανεξάντλητη η ιστορική φύτρα τους και μπορούν να τη σκορπίζουν απλόχερα μέχρι τα τελευταία εκατομμύρια στις Η.Π.Α., την Αυστραλία και αλλού. Και αυτή η τάση στη φυγή, την εξωστρέφεια, εκφραζόταν –παράδοξα– και στο εσωτερικό της χώρας, με την αποδοχή προστατών, τη δημιουργία εξαρτημένων κομμάτων, τον μαϊμουδισμό ξένων προτύπων και την απόρριψη της δικής μας παράδοσης, ή μάλλον τον εγκλεισμό της σε ορισμένες και μόνο πλευρές της ζωής μας.

Ο καθοδικός κύκλος

Και να ’μαστε σήμερα μπροστά στην ολοκλήρωση ενός καθοδικού κύκλου ενενήντα χρόνων. Ενώ, μετά το 1922, είχαμε αρχίσει, μέσα από οδυνηρές αντιπαραθέσεις, να οικοδομούμε μια οικονομία σχετικά αυτοδύναμη, ιδιαίτερα μετά την κρίση του 1929, και να ενσωματώνουμε το προσφυγικό δυναμικό στο ελλαδικό –ελληνικό πλέον– έθνος, παρά τις αντιπροσφυγικές αγκυλώσεις του Μεταξά, ήρθε η γερμανοϊταλική εισβολή να ολοκληρώσει αυτό που είχαν αρχίσει οι τσέτες του Κεμάλ, με ανυπολόγιστες καταστροφές και εκατόμβες. Αντισταθήκαμε ηρωικά στην Κατοχή και όμως, στη  μεταπολεμική περίοδο, ολοκληρώσαμε την αλλοτρίωσή μας. Μια εμφύλια σύγκρουση, την οποία καθόρισαν οι ξένες δυνάμεις, μας εξάντλησε υποτάσσοντάς μας στη Δύση οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτικά και στην «Ανατολή της Δύσης» πνευματικά. Στη συνέχεια, μετά το ’60, θα επανεμφανισθεί και πάλι, απειλητική για τη μοίρα μας, η «Δύση της Ανατολής», με το κυπριακό, ανοίγοντας μία περίοδο αντιπαραθέσεων, με την ήττα στην Κύπρο μετά το 1974, και σταδιακής υποταγής μετά το 1990 (Ίμια, Οτσαλάν, σχέδιο Ανάν κ.λπ.). Στη μεταπολίτευση, η υποταγή στη Δύση θα ολοκληρωθεί μεταβαλλόμενη σε πλήρη εσωτερική αλλοτρίωση, με την εκποίηση της οικονομίας, της κοινωνίας, του πολιτισμού. Έτσι, αυτό που ήταν εξωτερική εξάρτηση μεταβλήθηκε, μέσα από την εσωτερίκευσή της, σε εσωτερική αποικιοποίηση. Γι’ αυτό, και για πρώτη φορά στην ιστορία μας σε τέτοιο βαθμό, δεν ήταν πλέον ο Φαλμεράιερ και οι ξένοι βασιλιάδες που εξέφραζαν τον αποικιακό ζυγό… αλλά οι ίδιες οι ελληνικές ελίτ, οι ίδιοι οι Έλληνες πολιτικοί, οι Έλληνες διανοούμενοι. Ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Κατσαρός αποτελούσαν πλέον παρελθόν για ένα έθνος που συνωστιζόταν στα Μακ Ντόναλντ και τη Γιουροβίζιον.
Και ενώ το εκκρεμές της ιστορίας μετακινείται από τη Δύση στην Ανατολή, μετέωροι στη ρωγμή των δύο κόσμων, φτάσαμε σε μια κρίση που δεν είναι απλώς οικονομική. Είναι μια κρίση καθολική: δημογραφική, γεωπολιτική, πολιτική, μεταναστευτική, πνευματική: κλωτσοσκούφι της Μέρκελ, έντρομοι μπροστά στον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, λοιδορούμενοι από τους Σκοπιανούς. Η Δύση, στην οποία καταφύγαμε από τον εμφύλιο και μετά, μας εκμεταλλεύεται και μας απορρίπτει με όλους τους τρόπους, ενώ η ισλαμική Ανατολή μας απειλεί με υποταγή και ενσωμάτωση. Αίφνης, αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, χωρίς, πλέον, περιθώρια για ψεύδη και μεσοβέζικες λύσεις. Είτε θα αποδεχτούμε το ιστορικό τέλος μας, τη μεταβολή της Ελλάδας σε μία πολυφυλετική και πολυεθνική ζώνη-ταμπόν μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ένας Λίβανος των Βαλκανίων,  ελεγχόμενοι ταυτόχρονα από τη φραγκική Δύση και την τουρκική Ανατολή (εξάλλου ο άξονας Βερολίνου-Τουρκίας λειτουργεί εδώ και πάνω από εκατό χρόνια), είτε, για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως συλλογικό υποκείμενο, θα πρέπει να ανακτήσουμε την αυτονομία μας, να πραγματοποιήσουμε σήμερα την ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα, να υπερβούμε τον καημό της ρωμιοσύνης.
Πιεσμένοι από Ανατολή και Δύση, δεν έχουμε πλέον άλλα περιθώρια ιστορικής υποχώρησης. Το πρόβλημα της συνέχειας του έθνους μας παίζεται στα ίδια τα νησιά μας, στις ίδιες τις πόλεις, στην ίδια μας την πρωτεύουσα. Η φυγή, η εξωστρέφεια, όταν είσαι εξασθενημένος, σε μια πρώτη φάση, μεταβάλλονται σε υποταγή και εν τέλει σε ιστορικό θάνατο. Δεν έχουμε άλλα περιθώρια να συνεχίσουμε στον δρόμο της φυγής-υποταγής και ταυτόχρονα να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε. Βρισκόμαστε μπροστά στη «μητέρα των μαχών». Είτε εδώ, σήμερα και στις επόμενες δεκαετίες, θα κερδίσουμε το δικαίωμα στην επιβίωση και παράδοξα θα ολοκληρώσουμε το ανολοκλήρωτο, είτε θα μεταβληθούμε σε μια ιστορική ανάμνηση ως ανεξάρτητο έθνος και ιδιαίτερο ιστορικό υποκείμενο.
Σε μια τέτοια στιγμή, όταν όλα τα ψέματα τελειώνουν, είναι δυνατό –«σε σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη»– να επιχειρήσουμε μία ολοκληρωτική επ-ανάσταση, διότι πλέον δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, διότι είμαστε απόλυτα στριμωγμένοι στον τοίχο και είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε μια μάχη ύπαρξης. Απορρίπτοντας τη φυγή προς τα έξω και στα κάθε ειδών ναρκωτικά, στα οποία με τόση ευκολία κατέφυγαν τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες, να αντικρίσουμε θαρραλέα το πεπρωμένο μας. Στα επόμενα πενήντα ή εκατό χρόνια, είτε θα πάψουμε να υπάρχουμε είτε, επιτέλους, θα ξεπεράσουμε τον καημό μας, επιτέλους ελεύθεροι και αυτεξούσιοι.
Με τον έναν ή άλλο τρόπο, εδώ, στα 2012, ενενήντα χρόνια μετά το 1922, άνοιξε μια νέα ιστορική περίοδος: αν συνεχιστεί η εξωστρέφεια/υποταγή και η ψευδο-οικουμενική λογική/φυγή, οδηγούμαστε στο σημείο μηδέν, στην ιστορική εξαφάνιση. Γι’ αυτό και η γενικευμένη εθνική μας κατάθλιψη. Συνειδητοποιούμε αίφνης πως το ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσουμε δεν είναι άλλο πάρεξ ελευθερία ή θάνατος, κυριολεκτικώς.

Η αιφνίδια αφύπνιση

Και ερχόμαστε μπροστά σε αυτό το ιστορικό αίτημα, σε αυτή την κυριολεκτική τιτανομαχία, γυμνοί, με ηγεσίες ανίκανες, πνευματικούς ανθρώπους χορτασμένους από τη διαφθορά και φθορά των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, ένα λαϊκό σώμα αλλοιωμένο και πλαδαρό από την καταναλωτική ευωχία, τη δουλοκτησία των μεταναστών, την παιδοκεντρική ανευθυνότητα. Γι’ αυτό και, όλα τα τελευταία χρόνια, απέναντι στην προδοσία των διανοουμένων και των πολιτικών, θα καταφεύγει στα ναρκωτικά του μηδενιστικού αντιεξουσιασμού, του εθνομηδενισμού, της φυγής.
Αυτός ο λαός, αυτό το έθνος, θα πρέπει με μια υπεράνθρωπη προσπάθεια, ψαχουλευτά, χωρίς πνευματικούς ταγούς, χωρίς ηγεσία, ξεκινώντας από την αγανάκτησή του, επιστρατεύοντας τις μνήμες μιας ασύγκριτης ιστορίας, να αντιταχθεί σε κάτι που μοιάζει με πεπρωμένο. Και όμως, έχει αρχίσει μία αντίστροφη κίνηση που, καθημερινά, μέσα από λάθη, αδιέξοδα, ψαχουλευτά, οδηγεί στη συνειδητοποίηση της φύσης της αντιπαράθεσης και των διακυβευμάτων της. Περνώντας από την αγανάκτηση στην κατάθλιψη και από αυτή πάλι στην εξέγερση, είναι υποχρεωμένος να απορρίψει, το ένα μετά το άλλο, τα ναρκωτικά και τις αυταπάτες του, και να συνειδητοποιήσει το μέγεθος και την πολλαπλότητα της σύγκρουσης.
Έτσι συμβαίνει πάντα στην ιστορία. Μόνο όταν πλέον η επιβίωση γίνεται ταυτόσημη με την επανάσταση, τότε μόνον αυτή η τελευταία γίνεται μια ρεαλιστική πιθανότητα.
Και αυτό ακριβώς συμβαίνει τα δύο τελευταία χρόνια. Οι Έλληνες έπρεπε να ανακαλύψουν την φενάκη του εκδυτικισμού –να κόψουμε δρόμο προς τη Δύση, μας καλεί ο αστείος Ράμφος, την ώρα ακριβώς που η εξαντλημένη Δύση μας απορρίπτει– τη βαλκανική τους υπόσταση, την ιδιαίτερη ταυτότητά τους, απέναντι στη Δύση και την Ανατολή, με τρόπο αιφνίδιο, σαρωτικό, τραγικό. Σε καμιά άλλη χώρα της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης δεν ήταν δυνατό να εφαρμοστούν τόσο βίαια και ταπεινωτικά μέτρα. Για καμιά άλλη χώρα της Δύσης δεν θα μπορούσαν οι Γερμανοί να ξαναθυμηθούν το αυταρχικό, «ναζιστικό» γονίδιό τους και να μεταβάλουν τους Έλληνες σε νέους Εβραίους ή Σέρβους των ολοκληρωτικών ονειρώξεών τους. Καμιά άλλη χώρα δεν θα μπορούσε να μεταβληθεί σε αποθήκη λαθρομεταναστών, ανυπεράσπιστη μπροστά στις τουρκικές προκλήσεις.
Οι Έλληνες, που είχαν πιστέψει το 1981 πως, μπαίνοντας στην Ε.Ε., θα απέφευγαν τον εξ Ανατολών κίνδυνο, και είχαν αφεθεί στην αποδυνάμωση του αγωνιστικού αντιστασιακού ήθους, κατασκευάζοντας μία κοινωνία με μειωμένα αντανακλαστικά, βρίσκονται αίφνης μπροστά στην πραγματικότητα: Οι οποιασδήποτε συμμαχίες έχουν νόημα και αποτέλεσμα, μόνο εάν εσύ ο ίδιος είσαι ισχυρός, με συναίσθηση της ταυτότητας και των συμφερόντων σου. Και όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης κυριαρχούσε η ακριβώς αντίθετη ιδεολογία. Η ιδεολογία της μικρότερης προσπάθειας, της εγκατάλειψης του αγωνιστικού ήθους του ελληνισμού – οι Έλληνες μεταβλήθηκαν στον πιο παχύσαρκο λαό της Ευρώπης, με εκτεταμένο αλκοολισμό, χρήση ναρκωτικών και ψυχοφάρμακα. Από χώρα μεταναστευτική, μεταβληθήκαμε σε χώρα υποδοχής μεταναστών, μέσα σε τριάντα χρόνια. Από χώρα αγροτική, γίναμε εισαγωγείς αγροτικών προϊόντων. Και η κατάρρευση αυτού του μοντέλου μάς ήρθε ακόμα πιο απότομα, αιφνιδιαστικά, χωρίς εισαγωγές και προλόγους, εν μια νυκτί.

Η «μεγάλη πορεία»

Και αρχίσαμε τη μεγάλη πορεία ενάντια στον παρασιτισμό και την παρακμή. Στην αρχή άναρχα, με τα τραγούδια των παλιών βάρδων μας, τις κραυγές τηλε-ευαγγελιστών της δραχμής ή αναιδών νεαρών. Γιατί πρέπει να μάθουμε, μέσα από την εμπειρία μας, «όσα ξεμάθαμε» τα τριάντα πέντε χρόνια της μεταπολίτευσης. Και μαθαίνουμε μάλλον γρήγορα. Μέσα σε δύο-τρία χρόνια ξεπεράσαμε τους παλιούς πολιτικούς και τα κομματικά ναρκωτικά μας, αναζητώντας νέα σχήματα, νέα πρόσωπα, νέες κατευθύνσεις. Ίσως κανένας άλλος λαός με τέτοια ταχύτητα δεν ανέτρεψε παραδοχές και εδραιωμένα συμφέροντα δεκαετιών. Και αυτό μπορεί να μας δίνει αισιοδοξία, πως όντως αρχίσαμε μια «μεγάλη πορεία».  Ίσως ακόμα δεν υπάρχει συνείδηση των διακυβευμάτων σε όλη τους την έκταση. Ωστόσο, τα «γονίδιά» μας έχουν ενσωματωμένη μια βαθιά ιστορική εμπειρία, έστω κι αν αυτή εκδηλώνεται ως ένστικτο και όχι ως ολοκληρωμένη πρόταση. Τα επόμενα χρόνια θα παιχτούν τα πάντα. Και αυτή η νέα συνείδηση, που άρχισε από τις «πλατείες» με σύμβολό της την ελληνική σημαία, θα πρέπει να παλέψει ενάντια στις δυνάμεις της αποσύνθεσης και της διάλυσης. Θα πρέπει να παλέψει ενάντια στην απογοήτευση και τη φυγή των νέων μας είτε προς τα έξω, είτε στην καταφυγή στα ναρκωτικά και την κατάθλιψη. Θα πρέπει να ενισχύσει την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη, προωθώντας κάθε μορφής συλλογικές προσπάθειες και προπαντός οικοδομώντας ένα όραμα για το μέλλον. Αυτό το όραμα που λείπει από όλες τις ανούσιες αντιπαραθέσεις αυτής της μακράς και παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου.
Πρώτον, στήριξη στις δικές μας δυνάμεις, με την ανάπτυξη ενός νέου παραγωγικού μοντέλου. Ενός μοντέλου που αρχίζει από την πολυκαλλιεργητική αγροτική παραγωγή, συνεχίζεται με τη συνεταιριστική και μικροϊδιοκτητική αποκέντρωση της παραγωγής, έξω από την αδηφάγο και παρασιτική πρωτεύουσα, στηρίζεται αποφασιστικά στα συνεταιριστικά εγχειρήματα αλληλεγγύης και ολοκληρώνεται μ’ έναν αποδοτικό και παρεμβατικό δημόσιο και κοινωνικό τομέα στον χώρο των μεγάλων επιχειρήσεων. Οικολογική και κοινωνική ισορροπία πρέπει να αποτελούν ουσιαστικές συνιστώσες αυτού του νέου προτάγματος.
Δεύτερον, η χώρα θα πρέπει να αναζητήσει συμμαχίες σε πολλαπλά επίπεδα. Η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη αποτελεί μία επιλογή τακτικού και όχι στρατηγικού χαρακτήρα: απορρίπτουμε τόσο τους ευρωλιγούρηδες, που μας έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση, όσο και εκείνους που, σε μια αντίστροφη κίνηση, κάποτε ακόμα και με αγαθές προθέσεις, υποτιμούν τον κίνδυνο να βρεθεί η Ελλάδα μόνη της απέναντι στην Τουρκία, χωρίς πρώτα να έχει οικοδομήσει άλλες εναλλακτικές συμμαχίες. Έτσι, θα πρέπει να προωθήσουμε, πριν απ’ όλα, τη στρατηγικού χαρακτήρα ενότητά μας με το δεύτερο ελληνικό κράτος, το κυπριακό, και τις βαλκανικές χώρες, παράλληλα. Το όραμα του Ρήγα, μιας βαλκανικής συμμαχίας, θα πρέπει κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Πάρα πέρα, προσβλέποντας σε μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια, θα πρέπει όχι μόνο να ενισχύσουμε τις σχέσεις μας με τη Ρωσία και την ανατολική Ευρώπη, αλλά και να παλέψουμε για τη δημιουργία μιας νέας ενωμένης Ευρώπης, με ισόρροπη παρουσία της ανατολικής και δυτικής πτέρυγάς της, που μόνη αυτή θα εξασφάλιζε και την ισότιμη συμμετοχή των Βαλκανίων και της Ελλάδας σε αυτήν.
Τρίτον, σε ό,τι αφορά στον τουρκικό επεκτατισμό, η αντιμετώπισή του περνάει τόσο από τις συμμαχίες που προαναφέραμε, όσο, κυρίως, από την ενίσχυση της παραγωγικής αυτονομίας και της αμυντικής μας ικανότητας. Η συμμαχία με το αγωνιζόμενο κουρδικό έθνος, τις κάθε είδους θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες, καθώς και όσες δυνάμεις στην Τουρκία απορρίπτουν τον επεκτατικό και στρατιωτικό χαρακτήρα του κράτους, αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα για την ισορροπία και την ειρήνη στην περιοχή. Μια σταθερή ειρήνη με την Τουρκία μπορεί να εδραιωθεί μόνο εάν υπάρχει ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στα Βαλκάνια και τον μικρασιατικό χώρο και εάν η Τουρκία γίνει μια δημοκρατική χώρα, αναγνωρίζοντας τα δικαιώματα στην αυτοδιάθεση όλων των λαών και των μειονοτήτων που ζουν σε αυτή.
Τέταρτον, ο σημαντικότερος παράγων, και προϋπόθεση για τα όσα προαναφέραμε, είναι η πνευματική και πολιτική ολοκλήρωση της ταυτότητάς μας. Φτάνοντας στο απόλυτο αδιέξοδο του αλλοτριωμένου εκσυγχρονισμού και της διαρκούς φυγής προς τα έξω, είμαστε υποχρεωμένοι να συνειδητοποιήσουμε  πως, μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια, που είχαμε την πολυτέλεια του ξοδέματος, σήμερα δεν μας περισσεύει ούτε μια σταγόνα αίμα, ούτε ένας άνθρωπος, ούτε μια προσπάθεια. Θα πρέπει να επιστρατεύσουμε όλες μας τις δυνάμεις, όχι «για να κόψουμε δρόμο προς μια Δύση» που πνέει τα λοίσθια, ούτε για να μεταβληθούμε στους νέους Φαναριώτες και τους υποτελείς του νεοθωμανισμού, αλλά για να κάνουμε επιτέλους πρότυπο του αναγκαίου εκσυγχρονισμού μας την ίδια τη δικιά μας παράδοση και ταυτότητα. Αυτό που έκαναν όλα τα έθνη και όλοι οι λαοί που θέλουν να είναι ελεύθεροι....