Ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος κυβερνά το Ιράν από το 1989, σκοτώθηκε από ισραηλινο-αμερικανικά πλήγματα στο συγκρότημά του στην Τεχεράνη, όπως ανακοινώθηκε από την ιρανική τηλεόραση - 1:23 του βίντεο:
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν εξαπολύσει αυτό που αναφέρεται ως «τα μεγαλύτερα χτυπήματα του Ισραήλ ποτέ» εναντίον του Ιράν:
Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις δημοσίευσαν πληροφορίες σχετικά με τη σημερινή κοινή επίθεση αναφέροντας ότι η επιχείρηση αποτελούνταν από περισσότερα από 200 μαχητικά αεροσκάφη που επιτέθηκαν σε 500 στόχους στη μεγαλύτερη επίθεση στην ιστορία της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας.
Ο κύριος λόγος για την «περίεργη» επίθεση κατά τη διάρκεια της ημέρας φέρεται να οφείλεται στη σπάνια ευκαιρία μιας συνάντησης της ιρανικής ηγεσίας που λάμβανε χώρα:
Είναι επίσης γνωστό ότι τα χτυπήματα ξεκίνησαν ακριβώς τη στιγμή που το Ιράν φαινόταν να κάνει σημαντικές παραχωρήσεις κατά τη διάρκεια των συνομιλιών με τις ΗΠΑ, με τις ανακοινώσεις για μια πιθανή συμφωνία να έρχονται λίγες ώρες πριν. Αυτό οδήγησε στο λογικό συμπέρασμα ότι η επίθεση ξεκίνησε για να σκοτώσει τη συμφωνία που φαινόταν να είναι κοντά στην καρποφορία.
Μια άλλη πολύ πιο αδύναμη εξήγηση ήταν ότι το Ιράν φέρεται να προετοίμαζε προληπτικά χτυπήματα κατά των ΗΠΑ, τα οποία οι ΗΠΑ απλώς «πρόλαβαν» οι ίδιες:
«Είχαμε ενδείξεις ότι σκόπευαν να το χρησιμοποιήσουν δυνητικά, προληπτικά, αλλά αν όχι, αν όχι ταυτόχρονα, εναντίον οποιωνδήποτε ενεργειών εναντίον τους, αμέσως εναντίον μας», πρόσθεσε ο ανώτερος αξιωματούχος της διοίκησης.
Ωστόσο, μια πηγή που γνωρίζει τις πληροφορίες αντέκρουσε αυτόν τον ισχυρισμό στο CNN, λέγοντας ότι δεν υπήρχαν ενδείξεις ότι οι Ιρανοί σχεδίαζαν να χτυπήσουν πρώτα τις αμερικανικές δυνάμεις ή περιουσιακά στοιχεία - εκτός εάν δέχονταν επίθεση από το Ισραήλ ή τις ΗΠΑ.
Ο Ρούμπιο φέρεται να χρησιμοποίησε ακόμη και τη δικαιολογία ότι το Ισραήλ επρόκειτο να επιτεθεί ούτως ή άλλως, οπότε οι ΗΠΑ θα μπορούσαν κάλλιστα να συμμετάσχουν τώρα παρά αργότερα:
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο είπε στους νομοθέτες την Τρίτη ότι το Ισραήλ επρόκειτο να επιτεθεί στο Ιράν «με ή χωρίς» τις ΗΠΑ, οπότε το ερώτημα ήταν πότε, όχι αν, οι ΗΠΑ θα εμπλακούν
Μπορείτε να αποφασίσετε ποια από αυτές τις εξηγήσεις είναι η πιο πιθανή.
Ο Τραμπ ανακοίνωσε τον θάνατο του Ιρανού Ανώτατου Ηγέτη με το συνηθισμένο του «ταλέντο»:
Οι απεργίες φέρεται να ανατέθηκαν ως εξής:
Επίσης από ισραηλινές πηγές:
Υπάρχει σαφής καταμερισμός εργασίας με τις ΗΠΑ & Ισραήλ:
Οι ΗΠΑ στοχεύουν πυρηνικές και στρατιωτικές υποδομές.
Το Ισραήλ στοχεύει κορυφαίους ηγέτες του καθεστώτος και πυραύλους.
Αυτή είναι η διαίρεση σήμερα. Το αύριο θα μπορούσε να φέρει μια διαφορετική στρατηγική.
Ο David Sanger των NYT κάνει μια ενδιαφέρουσα επισήμανση ότι ο ιρανικός «πόλεμος επιλογής» επιλέχθηκε από τον Τραμπ όχι επειδή το Ιράν γινόταν «επικίνδυνα» ισχυρό, αλλά μάλλον ακριβώς ο αντίθετος λόγος: ότι το Ιράν βρισκόταν στο ιστορικά πιο αδύναμο σημείο του πολιτικά και κρίθηκε ότι ήταν αρκετά ευάλωτο για να «τελειώσει» - ένα είδος εγκλήματος ευκαιρίας.
Οι ίδιες οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι έχουν εξαπολύσει 900 χτυπήματα μόνο μέσα στις πρώτες 12 ώρες, κάτι που ταιριάζει περίπου με το «σοκ και δέος» που ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ιράκ, ο οποίος λέγεται ότι είχε περίπου 1.000 χτυπήματα την πρώτη ημέρα. Το ίδιο το Ιράν φέρεται να απάντησε και με το μεγαλύτερο μπαράζ έναρξης, σύμφωνα με μη επαληθευμένους ισχυρισμούς:
Ωστόσο, τώρα, το BBC και άλλα μέσα αναφέρουν μια επίσημη δήλωση από το IRGC υπόσχεται τη μεγαλύτερη επίθεση κατά των ΗΠΑ-Ισραήλ στην ιστορία του Ιράν, η οποία «θα ξεκινήσει σύντομα»:
Εν ολίγοις, μπορεί να ξεσπάσει όλη η κόλαση.
Αλλά θυμηθείτε ότι το κίνητρο για τέτοιες επιθέσεις είναι συχνά να κατευνάσουν τον πληθυσμό και να τονώσουν το ηθικό. Το Ιράν μπορεί να επιχειρήσει να κάνει μια μεγάλη επίδειξη για να δώσει δύναμη στον λαό του στον απόηχο αυτής της απώλειας, έτσι ώστε το μαρτύριο του Χαμενεΐ να μην είναι «μάταιο». Στην πραγματικότητα, και τα δύο μέρη θα μπορούσαν να αρχίσουν να αναζητούν ράμπες σε αυτό που είναι πιθανώς μια μη βιώσιμη ανταλλαγή και για τα δύο:
CNN: Ανώτερος αξιωματούχος των ΗΠΑ λέει ότι η Ουάσιγκτον έχει προγραμματίσει μια κλιμακούμενη σειρά επιθέσεων με ενσωματωμένες ράμπες. Κάθε γύρος θα διαρκούσε μία έως δύο ημέρες, ακολουθούμενες από παύσεις για την εκτίμηση της ζημιάς και την επαναβαθμονόμηση.
Αυτό το σχέδιο έχει αποτύχει εντελώς. Το Ιράν κατάλαβε το σπιράλ του θανάτου και αυτομόλησε
Νωρίτερα, ένας Ιρανός στρατηγός του IRGC είχε ήδη υποσχεθεί μακροπρόθεσμη αντίσταση:
Το Ιράν θα αποκαλύψει σύντομα όπλα «που δεν έχετε ξαναδεί» — Στρατηγός του IRGC Ebrahim Jabbari
Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ο ίδιος ο Τραμπ είχε μόλις σηματοδοτήσει μια πιθανή υποχώρηση σύμφωνα με όσα είχα γράψει την προηγούμενη φορά - ότι αν έβγαζε τον Χαμενεΐ μπορεί να τοποθετήσει αμέσως τη σημαία της νίκης και να επιδιώξει την αποκλιμάκωση:
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε στο CBS News ότι πιστεύει ότι οι σημερινές επιθέσεις του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Ιράν, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο του Ανώτατου Ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ήταν αποτελεσματικές και θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα μονοπάτι προς τη διπλωματία, δηλώνοντας ότι οι διαπραγματεύσεις θα μπορούσαν να είναι: «Πολύ πιο εύκολες τώρα από ό,τι ήταν πριν από μια μέρα, προφανώς - επειδή χτυπιούνται άσχημα».
Αλλά φυσικά ο μεγάλος ελέφαντας στο δωμάτιο είναι το γεγονός ότι ο Αγιατολάχ είναι μια φιγούρα που είχε ήδη παραχωρήσει τον έλεγχο των στρατιωτικών θεμάτων στο Ανώτατο Συμβούλιο του IRGC στον απόηχο των αμερικανικών επιθέσεων το περασμένο καλοκαίρι. Επιπλέον, το Ιράν λέγεται ότι ετοιμάζει έναν αντικαταστάτη, ο οποίος μπορεί να καταλήξει να είναι πολύ μεγαλύτερος σκληροπυρηνικός από ό,τι ήταν ποτέ ο Χαμενεΐ.
Αυτό σημαίνει ότι ο θάνατός του θα μπορούσε προφανώς να σημαίνει πολύ λίγα στο μεγάλο σχέδιο των πραγμάτων και όλοι οι εορτασμοί από τη γκαλερί των νεοσυντηρητικών φυστικιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι πρόωροι. Ο θάνατος του προέδρου του Ιράν Ραΐσι πριν από δύο χρόνια δεν οδήγησε στην κατάρρευση της χώρας ή σε καμία αναταραχή. Τα χτυπήματα έχουν κάνει μέχρι στιγμής πολύ λίγα στην πραγματική φθορά των ιρανικών δυνατοτήτων και ένας ηγέτης μπορεί και πιθανότατα θα αντικατασταθεί γρήγορα - η πιθανότητα για μια μακρά αντίσταση παραμένει ακόμα στο τραπέζι. Αλλά είναι προς το συμφέρον και των δύο πλευρών να αποκλιμακώσουν και να επιδιώξουν μια έξοδο από τη ράμπα με την πρώτη ευκαιρία, η οποία παρουσιάζει ευνοϊκή οπτική.
Το Bloomberg γράφει ήδη για την εξάντληση των αποθεμάτων πυραύλων των ΗΠΑ:
Και οι πύραυλοι που έχουν απομείνει δεν έχουν κάνει καλή δουλειά στην αναχαίτιση της πρώτης ομοβροντίας του Ιράν. Ένα βίντεο έδειξε τρεις ξεχωριστούς αναχαιτιστές Patriot να χάνουν την προσπάθειά τους να καταρρίψουν έναν ιρανικό βαλλιστικό πύραυλο πάνω από την αμερικανική βάση Al-Udayd στο Κατάρ:
Επίσης, σημειώστε πώς εν μέσω πραγματικού πολέμου -όχι ψεύτικης σκηνοθετημένης «ανταλλαγής»- τα αμερικανικά «αόρατα» stealth B-2 wunderwaffen δεν φαίνονται πουθενά. «Τόσο αβίαστα» πέταξαν πάνω από τον εναέριο χώρο της Τεχεράνης το περασμένο καλοκαίρι, βομβαρδίζοντας ό,τι έκριναν σκόπιμο ατιμώρητα. Στα σημερινά χτυπήματα ήταν AWOL, και στην πραγματικότητα κανένα ισραηλινό ή αμερικανικό επανδρωμένο μέσο δεν εισήλθε καθόλου στο Ιράν, όπως επιβεβαιώθηκε από το σύνηθες ίχνος των ισραηλινών περιβλημάτων πυραύλων (Blue Sparrow κ.λπ.) που βρέθηκαν στο ανατολικό Ιράκ, από όπου εκτοξεύτηκαν. Σίγουρα, ορισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη φέρεται να εισήλθαν στο Ιράν, αλλά καταρρίφθηκαν επίσης, καθώς τουλάχιστον μία μη επαληθευμένη εικόνα ενός καταρριφθέντος ισραηλινού drone Hermes φάνηκε να δείχνει.
Αυτό απλώς επιβεβαιώνει περαιτέρω την απάτη των χτυπημάτων του περασμένου καλοκαιριού, επειδή τα B-2 φτιάχτηκαν για να «χτυπήσουν την πόρτα» ακριβώς σε αυτό το είδος εναρκτήριας ομοβροντίας. Μόνο τώρα ακούμε κάποιες ανεπιβεβαίωτες αναφορές ότι οι ΗΠΑ «μπορεί να χρησιμοποιήσουν B-2 αύριο» μετά την απόδοση της ιρανικής AD - αλλά μην κρατάτε την αναπνοή σας σε αυτό. Στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο για την εκτόξευση πυρομαχικών (JASSM, κ.λπ.) από πολύ έξω από τον ιρανικό εναέριο χώρο, επειδή σε έναν πραγματικό πόλεμο πυροβολισμών οι ΗΠΑ φαίνεται να γνωρίζουν ότι κάθονται πάπιες στον AD.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, κάτι είναι διαφορετικό σε αυτό - ένα είδος δισταγμού και από τις δύο πλευρές. Ακόμη και μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν υπάρχουν συνεχιζόμενα χτυπήματα, με τις ΗΠΑ να φαίνεται να «περιμένουν τη σειρά τους». Παρά τους ισχυρισμούς για «τις μεγαλύτερες ομοβροντίες που έχουν εκτοξευθεί ποτέ» και από τις δύο πλευρές, φαίνεται περισσότερο ότι κάθε πλευρά είναι πιο σκόπιμη και περιορισμένη στην επιθετικότητά της, σαν να παίζει ειδικά για off-ramps. Στην περίπτωση των ΗΠΑ: αφαιρέστε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της ηγεσίας με την ελπίδα μιας γρήγορης εξόδου και μιας «δήλωσης νίκης». Στην περίπτωση του Ιράν, χτύπησε ένα σωρό κράτη του Κόλπου με την ελπίδα ότι η οικονομική ζημιά θα τους προκαλέσει πανικό και θα πιέσει τις ΗΠΑ να τραβήξουν την πρίζα. Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Ιράν περιόρισε τα χτυπήματά του στο Ισραήλ και επικεντρώθηκε αλλού στην εναρκτήρια ομοβροντία του - κάτι που είναι μέρος της αίσθησης ενός «διαφορετικού τόνου» στην παρούσα ανταλλαγή σε σύγκριση με εκείνη της «Επιχείρησης Αληθινή Υπόσχεση 2.0» πριν από ένα χρόνο.
Αλλά όλα αυτά θα μπορούσαν να αλλάξουν, φυσικά, εάν η υπόσχεση του IRGC για την «πιο ισχυρή ποτέ» επίθεση αντιποίνων πραγματοποιηθεί πραγματικά, και με τον «καταστροφικό» τρόπο όπως ισχυρίζεται. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα μιας άλλης «συμφωνίας χειραψίας», αν και είναι λιγότερο πιθανό σε αυτή την περίπτωση, με τον θάνατο του Χαμενεΐ να αποτελεί σοβαρό πλήγμα. Αλλά θυμηθείτε ότι ήταν συχνά το στυλ του Τραμπ στο παρελθόν να προσφέρει αντίποινα στο Ιράν μετά τη δολοφονία ενός σημαντικού ηγέτη, όπως στην περίπτωση του Σουλεϊμανί.
Φυσικά, το διακύβευμα τώρα είναι διαφορετικό. Και οι δύο πλευρές προσπαθούν να παίξουν για να κρατήσουν - αλλά την ίδια στιγμή, η υλικοτεχνική πραγματικότητα τους αναγκάζει να εξετάσουν τις μακροπρόθεσμες προοπτικές. Με άλλα λόγια, ο Τραμπ μπορεί να «θέλει» μια αποφασιστική νίκη αυτή τη φορά, αλλά, εάν το Ιράν διπλασιάσει την αντίσταση και δεν δείξει σημάδια υποχώρησης, θα ξέρει ότι υπάρχει πολύ μικρή μακροπρόθεσμη προοπτική νίκης πριν οι ΗΠΑ ξεμείνουν από πυρομαχικά.
Θυμηθείτε ότι το Ισραήλ το βλέπει αυτό ως την τελευταία του ευκαιρία πριν ο Τραμπ πνιγεί οριστικά από το λουτρό αίματος που ενδέχεται να ακολουθήσει, ιδιαίτερα τώρα που οι Δημοκρατικοί ανοίγουν ήδη το δρόμο για απειλές τύπου «Εμφυλίου Πολέμου» ότι ο Τραμπ προσπαθεί να «κλέψει τις εκλογές» και να γίνει «δικτάτορας» παίρνοντας τον έλεγχο της εκλογικής διαδικασίας μέσω εκτελεστικού διατάγματος. Δηλαδή, τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν άσχημα εκεί.
Ως εκ τούτου, αυτό είναι για όλα τα μάρμαρα και το Ιράν φαίνεται να περιμένει το χρόνο του, παίζοντας αυτό πιο έξυπνα, όπως αποδεικνύεται από τους τελευταίους ισχυρισμούς για την «έκπληξη» του Τραμπ ότι οι επιθέσεις του Ιράν ήταν «περιορισμένες» μέχρι στιγμής. Από τη μία πλευρά, αυτό θα μπορούσε να εξηγηθεί από την προηγούμενη θεωρία ότι το Ιράν επιδιώκει μια έξοδο από τη ράμπα, αλλά την ίδια στιγμή το Ιράν θα μπορούσε απλώς να σκάβει για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτή τη φορά και δεν θέλει να φυσήξει το φορτίο του πολύ νωρίς. Αυτά δεν αλληλοαποκλείονται.
Αυτό σημαίνει ότι οι πρώιμοι εορτασμοί για τον θάνατο του Ιράν με βάση τον θάνατο του Χαμενεΐ θα μπορούσαν να είναι μάταιες χειρονομίες, καθώς αυτό το πράγμα μπορεί να μόλις αρχίζει. Αλλά σίγουρα η πολιτική αναταραχή ή η ανατροπή του «ιρανικού καθεστώτος» μέσω κάποιας «λαϊκής εξέγερσης» (διάβαζε: έγχρωμη επανάσταση) δεν φαίνεται ρεαλιστική προοπτική. Όπως μόλις είπε ένας ηγέτης του IRGC στην ιρανική τηλεόραση: Ο ιμάμης Αλί Χαμενεΐ έζησε όλη του τη ζωή για το μαρτύριο και στην πραγματικότητα εκπλήρωσε τη δια βίου αποστολή του από πολλές απόψεις, δεν υπάρχει τίποτα περίεργο σε αυτό. Τώρα όλα εξαρτώνται από το ποιος θα πάρει τη θέση του, με τις φήμες να δείχνουν ήδη τον γιο του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ ανάμεσα σε μια σύντομη λίστα άλλων.
Μοιραστείτε τις σκέψεις σας, η σύγκρουση έχει πλέον «τελειώσει» ή μόλις αρχίζει;
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
