Ο ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΑΡΧΑΙΑ ΠΌΜΟΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΤΡΑΜΠΙΚΟΙ ΑΧΤΑΡΜΕΙΣ ΜΕ ΤΡΥΠΙΑ ΣΩΒΡΑΚΑ
(Χρονογράφημα, Τσιφόρος style reloaded)
Ο παππούς ο Αριστοφάνης, ως γνωστόν, ήταν οπαδός του Αριστοκρατικού Κόμματος της Αρχαίας Αθήνας. Κάτι σαν ΝουΔου φανταστείτε το, χωρίς όμως Άδωνι και Μητσοτάκη. Η κάτι σαν τους Ρεμπουμπλικάνους της Αρχαίας Αθήνας χωρίς το TeaParty και τον Musk.
Τίνγκα όμως το Αριστοκρατικόν κόμμα με οπαδούς εκ των Βορείων Προαστίων ορμώμενους. Ξέρεις αυτούς που είχανε κάνει φράγκα γερά από τα κόλπο γκρόσο τύπου Χρηματιστηριο της τότε εποχής και απεχθάνονταν τους πλεμπαίους, που όντας περισσότεροι, έδιναν πάντα πλειοψηφία στους Δημοκρατικούς του Περικλή γεμίζοντας με εμμονές τους φανατικούς υποστηρικτές της τότε "Ομαδας Αλήθειας", που δεν μπορούν έκτοτε να ξεπεράσουν το παιδικό τραύμα τους από την έτσι "ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς". Και τότε κάτι πληρωμένοι τελάληδες χαμένα κορμιά και αυτοί, κάνανε την λάντζα. Μην φανταστείς οτι προόδεψαν καθόλου έκτοτε .
Και μην φανταστείς την Εκάλη και τα πέριξ της σαν τα τότε Βόρεια Προάστια. Γιδότοπος ήταν ακόμα το Best Friends της Πολιτείας. Οι Αχαρνές (aka Μενίδι) ήταν τότε το προαστίο που μάζευε τους περισσότερους οπαδούς του Αριστοκρατικού, σε στέκια που κανονίζονταν πως θα σταματήσουν τον πόλεμο με την Σπάρτη για να κλειστούν τα ντιλς και το εμπόριο, για να έχουν να πορεύονται με τα χρυσά νομίσματα του Πέρση, που ήθελαν να εκτοπίσουν τις αθηναικές κουκουβάγιες, που αντιστοιχούσαν σε μια φλέβα χρυσού στο Λαύριο. Γιατί εξ απανέκαθεν όλοι οι πόλεμοι ήταν νομισματικοί, και ας μην στο λένε αυτό έτσι τα βιβλία της ιστορίας.
Εκεί κανόνιζαν και πως θα γίνουν και οι εφοπλισμοί των τριήρων, για να βγουν οι προμήθειες από τα κρατικά διόδια. Γιατί, πάλι εξ απανέκαθεν, έτσι βγαίνει ο έτσι νοούμενος Πλούτος και δεν πάει να λέει ότι θέλει εκείνος ο χαζοχαρούμενος ο Ανταμ Σμιθ και τα νεοφιλελέ ζαβά που ανέλαβαν να τον εφαρμόσουν κάνοντας του ένα γενικό ρεκτιφιέ, μετά που έγινε το δολάριο παντοκράτορας όταν τα έπαιξε η Βρετανική Αυτοκρατορία και η λίρα της.
Και τα κάνανε στο τέλος αχταρμά, ίδια και απαράλαχτα με τον αχταρμά που φαίνεται straight ahead από τους δασμούς που βάζουν τώρα οι Υπερπόντιοι στην Συμμαχία τους για να κάνουν την America Grate Again, κλείνοντας την και αυτή πίσω από τα Μακρά Τείχη που θα φτάσουν, λέει, μέχρι τον Κόλπο της Αμερικής, γνωστό και ως του πρώην του Μεξικού. Όσο για τον Βορρά, 51st State ο Καναδάς, λένε, ή θα σας λιανίσουμε στους δασμούς χειρότερα απ' ότι οι αρχαίοι Αθηναίοι στους συμμάχους τους, λίγο πριν το διαλύσουν και αυτοί το μαγαζί της Αθηναϊκής Συμμαχίας.
Οι τότε Αχταρμείς, που κακώς τους είπανε Αχαρνείς, τα κάνανε αντίστοιχα αχταρμά as expected από τας θεωρητικάς γραφάς. Μέχρι ατομική ειρήνη με την Σπάρτη πήγε και έκανε ένας από δαυτους, που ως αρχαίος Τραμπ έγινε γνωστός από τον Αριστοφάνη ως "ήρωας της Ειρήνης".
Μπούρδες, συνεκμετάλλευση με τους Πέρσες ήθελε να κάνει ο θεοπαίχτης, αφήνοντας να φτάσει η ΑΟΖ τους μέχρι και την Δήλο για να μοιραστούν μαζί του κάτι αποθέματα, όπως του είχαν τάξει.
Ότι όμως δεν κατάφερε ο εν λόγω προΤραμπικός της τότε εποχής, το κατάφερε ένας Μνησύλοχος κάνοντας τον λοιμωξιολόγο στις Αντιεμβολιαζουσες (αυτή που έγινε γνωστή με το Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη.)
Και κάνοντας τα αχταρμά και με τον τότε Κοβιδη που ταλαιπώρησε τους Αθηναίους, κατάφερε στο τέλος να χάσουν αυτοί τον πόλεμο και να γίνουν τελικά τα γιουσουφάκια των Σπαρτιατών. Τέλος έτσι και η αμφισβήτηση της παντοκρατορίας του ΔΝΤ των Περσών και των χρυσών τους από τα ασημένια τάλαντα του Περικλή και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς χειρότερα.
Αφού την έκατσαν οι Αθηναίοι την βάρκα χάνοντας όλον τον στόλο τους, (που ενοχλούσε πολύ τον περσικό, που έκανε τα logistics της τότε εποχής), τους κάθισαν και τους Αριστοκρατικούς στον σβέρκο ως εγκάθετους τοποτηρητές της Σπάρτης. Κάτι σαν ΔΝΤ εσωτερικού ένα πράγμα φαντάσου τους.
Λιτότητα και μέλανες ζωμοί παντού, και επιδόματα πείνας με κάτι Μέλανας Ζωμός-Pass στην αρχή, για να καταλήξουν σε γενικές περικοπές μισθών και συντάξεων αλά Musk, μπας και σωθεί ο προϋπολογισμός από την χρεοκοπία. Και άντε μετά να μαζέψεις πίσω ως παπιέ ντε κωλ τις Αθηναικές δραχμές, τα τότε ντόλαρς, όπως αυτά που κρατούσαν μέχρι τώρα κάπως συμπαγή την Βορειοατλαντική Συμμαχία για να μην διαλυθεί στα εξ ων συντέθη, όπως το επιθυμούν και για την ΕΕ κάτι Ορμπάνηδες και τα λοιπά ακροδεξιά ζαβά της Ευρωπαίκής στέπας.
Και οι τότε Άριστοι, μόλις πήραν το τότε DOGE στα χέρια τους, άρχισαν να τρώνε αμέσως και τα πόμολα από κάθε τι δημόσιο, όσο οι άλλοι Αθηναίοι άρχισαν να την βγάζουν Σπαρτιάτικα.
Γιατί αν δεν φας πόμολο, ως γνωστόν και από τα αρχαία χρόνια, πλούτο δεν βλέπεις υπό τους εκάστοτε Αριστοκρατικούς υπηρεσίας, και ας λέει ότι θέλει διαφορετικό επί αυτού εκείνος ο ιστορικά αγράμματος Άδωνις και οι συν αυτώ, (που κάνανε και δέκα χρόνια για να πάρουν πτυχίο αφού κοβονταν συνέχεια στην Ιστορία). Και έτσι ο Πλούτος πήγαινε μετά πιο μονόπατα και πιο γρήγορα στους πιο κακούς και τους παντελώς άχρηστους ρεμπουμπλικάνους της εποχής, που μάλαμα πιάνανε και χώμα και ύφεση γίνονταν.
Έπεσε σε κατάθλιψη ο Αριστοφάν θέτοντας προς το τέλος της καριέρας του το all time classics ερώτημα "τι ψηφίσατε ρε... αγάπες".
Βγάζοντας όμως την ουρά του απ έξω, ως αρχαίος κλασσικός κωψοχεράκιας, είπε να γράψει, πριν πεθάνει, και την τελευταία του κωμωδία για να παιχτεί στο Αρχαίο Θέατρο, που καμία σχέση δεν έχει με το Ηρώδειο αφου βρισκονταν ένα στάδιο ανατολικότερα προς τα Αναφιώτικα, μπας και ρεφάρει. Αλλά αντί για κωμωδία, του βγήκε μια χαρμολύπηση που σε πιάνει μια κατάθλιψη που δεν την συνεφέρεις ούτε με μια κούτα χάπια.
Στον Πλούτο του ο Αριστοφάνης διακωμωδεί την κακή διανομή του πλούτου, που, επειδή είναι τυφλός, πηγαίνει λέει στους κακούς. Αλλά ένας χρηστός πολίτης, ο Χρεμύλος, μαζί με τον τετραπέρατο δούλο του Καρίωνα, περιθάλπτουν τον τυφλό, τιμωρημένο από το Δία θεό Πλούτο, που μικρός τυφλώθηκε για να αποφεύγει τους δίκαιους, τους σοφούς και τους έντιμους, δηλαδή τόυς Άριστους στην φαντασία του Αριστοφάνη. Ο Θεός Πλούτος λοιπόν ξαναβρίσκει το φως του, μετά την γιατρειά που του προσφέρουν ο Χρέμυλος με τον δούλο του. Εκείνος δίνει τα πλούτη του στους αγαθούς και τους κακούς τους κάνει φτωχούς, πριν καταλήξει έτσι ο χορός σε happy end.
Αποτυπώνει έτσι ο παππούς Αριστοφάνης στη σκηνή ένα μωσαϊκό της κοινωνίας της εποχής του , που στη δίψα της για πλούτο μοιάζει τόσο με τη δική μας. Η βασική αντίθεση, στην οποία στηρίζεται το έργο, προβάλλεται από τον επιρρηματικό αγώνα ανάμεσα στον Χρεμύλο και την Πενία, με την τελευταία να ενσαρκώνει την ανάγκη που οδηγεί τον άνθρωπο στην ανάγκη για καθημερινή δουλειά με απλήρωτες υπερωρίες και ρεπό για την επιβίωση, καθήμενη στα αυγά της παρ' όλο που βλέπει το κακό και το άδικο να κυριαρχεί γύρω του.
Ψιλοαυτοσαρκάζεται έτσι και για τη φτώχεια των τελευταίων ημερών του ο Αριστοφάνης, που τις πέρασε με το να αναρωτιέται τι ήταν αυτό που πήγε τόσο στραβά και έγινε τόσο πολύ αχταρμάς στο δόγμα του ότι οι Άριστοι των Αχαρνών, που κυβερνούσαν στην grand premier του Πλούτου, είναι οι καλοί και οι λοιποί πλεμπαίοι δημοκρατικοί του Περικλή, οι κακοί κατσαπλιάδες με τις woke ατζέντες.
Εμείς δεν έχουμε προοδεύσει και πολύ από την εποχή του Χρέμυλου για να γίνει κοινά αποδεκτό ότι τον πραγματικό Πλούτο τον παράγει μόνο η συλλογική γνώση που μοιράζεται δημοκρατικά και χωρίς στεγανά και όχι στα κρυφά ντιλάκια στο Best Friends από τους γερασμένους κατσαπλιάδες καπιταλιστές του τότε γιδότοπου, που τώρα τον λένε Εκάλη.
Ή με τα άλλα ντιλάκια, τα global, από κάτι καμπόυδες ορμώμενους από τις απέραντες πεδιάδες του Τέξας, για να κανουν ως σύγχρονοι Αχταρμείς τώρα μια από τα ίδια, προσπαθώντας να τα βρούνε εναγωνίως με την Μόσχα πάνω σε business deals του τύπου "τα δικά σου δικά σου και τα δικά τους δικά μου", πριν καταρρεύσει το δολάριο.
Όσο για το ευρώ: f@ck it, αφού εκείνα τα ζαβά οι Ευρωπαίοι δεν έμαθαν ποτέ τίποτα από την ιστορία από που κρατάει η σκούφια τους, συνεχίζοντας να κάνουν μια από τα ίδια αλλά επί το ψηφιακότερον.
Το λες και Αχταρμείο digital αυτό που γίνεται τώρα εκεί έξω, έχοντας μπερδέψει τις γιάπικες γραβάτες με τα τρύπια ψηφιακά τους σώβρακα. Oh yehhhhh .....
**
Ο Σουν Τσου, ο Μεγαλέξαντρος και το καταραμένο φίδι.
Φαίνεται ότι ο Σουν Τσου, που τον έχουν κάνει εικόνισμα οι απανταχού γιάπιδες της δεκαετίας του 90, άρχισε να διαβάζεται τελευταία μετά μανίας και από ορισμένους εντός της "καθ' ημάς" Αριστεράς. Αλλά και από κάτι τελείως αγράμματα δημοσιολογούντα παπαγαλάκια (που τον μπλέκουν με τον Κοέλιο ή και με ότι άλλο περνάει από την ροή τους), αυτά που ξέρουν μόνο να κάνουν θόρυβο άδειου ντενεκέ broadcasting.
Όλοι/ες αυτής της συνομοταξίας, ξεσηκώνουν επιλεκτικά τσιτάτα του Σουν Τσου. Κολλάνε συνήθως στο "«Η τακτική πριν από τη στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν από την ήττα" ή σε κάτι άλλα τέτοια βαρύγδουπα κενά περιεχομένου, τα ξέρετε.
Αλλά λησμόνησαν πάλι να ορίσουν το ποιός είναι ο πόλεμος, ποιά η μάχη, ποιός ο οχτρός και ποιά η νίκη ή η ήττα τους!
Με τέτοια "δημιουργική ασάφεια" όμως, το μόνο που κινδυνεύει πάλι με συντριπτική ήττα είναι κάποιες "αφηγήσεις". Ξέρετε, εκείνες που βλέπουν το δέντρο και αγνοούν το δάσος ή εκείνες προσπαθούν να δημιουργούν εχθρούς, μόνο και μόνο για να δικαιολογείται και η αφήγηση και ο θόρυβος που προκαλεί η αμηχανία της ασάφειας, μπας και κρυφτεί έτσι ότι ο εχθρός κρύβονταν πάντα μέσα τους.
Ελπίζω ότι μετά τον Σουν Τσου, κάποια μέρα οι αφηγητές της ήττας θα ανακαλύψουν και τον Μεγαλέξαντρο και τις δικές του τακτικές. Και ίσως τότε μπορέσουμε, επί τέλους, να νικήσουμε εκείνο το καταραμένο φίδι, που θέλει να συνεχίσει να τρώει τα σωθικά της Αριστεράς, δίνοντας της μια νέα έννοια και περιεχόμενο για να ορίζεται σήμερα .
Χωρίς εκείνο το φίδι που φωλιάζει ακόμα μέσα στις ομαδοποιήσεις και την χρόνια ανικανότητα της να αντιληφθεί τον χρόνο. Δηλαδή τον αριστερισμό, που την παιδεύει ως αρρώστια από τα παιδικάτα της, στον προηγούμενο αιώνα.
Όσο για την δεξιά, από τον ίδιο άχρονο αριστερισμό πάσχει και αυτή, με την ακροδεξιά της να ρέπει πλέον προς ...τον Σταλινισμό. Αυτή μπορεί και το σώζει ακόμα επειδή έχει καταλάβει όλο τον χώρο με κάτι φουνταριστούς καραδεξιούς Σημιτικούς, που το παίζουν τώρα μωρές παρθένες του κέντρου.
Κέντρο? Ποιο κέντρο?
Αυτό για να το βρεις δεν φτάνει να έχεις στόχους. Πρέπει να ξέρεις και σημάδι. Το άλλο δεν υπάρχει!
(είπε εύστοχα ο Σουν Τσου)....Αριστερό/ή δεν σε κάνει το από που ξεκίνησες, αλλά το τι στοχεύεις.
Αλλα και το αν ξέρεις και σημάδι....
Τι ΕΊΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΆ, ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΞΙΑ ?
(ΜΕ ΦΌΝΤΟ ΤΗΝ ΕΕ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΊΗΣΗ ΜΕΤΆ ΤΗΝ ΚΑΤΆΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΎ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ)
Έχουμε αποκτήσει, από τα μικράτα μας, σχεδόν όλοι την συνήθεια να πορευόμαστε αναλύοντας τον περίγυρο, για να λαμβάνουμε, που και που, θέση ή αποφάσεις, με σχεδόν αναλλοίωτους ορισμούς. Ενίοτε κοιτώντας μόνο το περιτύλιγμα και τις ταμπέλες και ελάχιστες φορές το περιεχόμενο.
Οι τεκτονικές όμως μετατοπίσεις που συντελούνται τώρα, και που έγιναν ορατές με την υγειονομική κρίση του κορονοιού και την ενεργειακή που ακολουθησε, μας κάνουν πολύ πλάκα. Οι ταμπέλες δεν λένε πλεον ΤΙΠΟΤΑ για το πραγματικό περιεχόμενο, είναι ψευδείς, μετά-αληθινές. Ιδιαίτερα μετά από δύο καταρρεύσεις:
Της παγκόσμιοποίησης, όπως την ξέραμε μετά την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού των Ρηγκαν/Θάτσερ και του ίδιου του νεοφιλελευθερισμού, όπως αυτός είχε οριστεί το 86 στην περίφημη συνεννόηση των τότε G5 στην Ουάσιγκτον. Ηχηρή η πρόκα που έβαλε ο, καθολου αριστερός, Μπάιντεν στο φέρετρο του δεύτερου στην σύνοδο των G7 στην Κορνουαλη το 21, κάνοντας όλη την καθυστερημένη απανταχού δεξιά να παθαίνει σοκ. Όχι από εκείνο της Κλάιν, το αντίθετο.
Και τίθεται πλέον το ερώτημα, στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται:
Τι είναι δεξιο/συντηρητικό και τι αριστερό /προοδευτικό σήμερα?Πριν 45-50 χρόνια που υπήρχε ακόμα η Σοβιετια, αυτοί οι διαχωρισμοί ήταν απλοί και ξεκάθαροι:
Η Αριστερά, τότε ήταν υπέρ της οργάνωσης της οικονομίας μέσω ενός κεντρικού κρατικού σχεδιασμού, στην Δεξιά όσοι ήταν γενικώς κατά της Σοβιετίας και στο σοσιαλδημοκρατικό Κέντρο όσοι πίστευαν στην λειτουργία του ισχυρού κοινωνικού κράτους, χωρίς όμως τον σοβιετικά κεντρικό σχεδιασμό. Αυτός γίνονταν, κάπως διακριτικά και κόσμια τότε. Σε κάποια σαλόνια διαπλοκής μεταξύ των πολιτικών και των οικονομικών ελίτ (και του συνδικαλισμού) .
Η πτώση της Σοβιετιας ανέδειξε ως νεωτερικο/προοδευτικό το νεοφιλελε παράδειγμα επί δύο (αναπόδεικτων) δογμάτων του:
Της συρρίκνωσης του κρατικού τομέα της Οικονομίας και του κοινωνικού κράτους υπέρ των δυνάμεων της "ελεύθερης αγοράς". Που για να λειτουργήσει, θα έπρεπε, λέει, να αφεθεί τελείως ελεύθερη να δράσει, μέχρι να "αυτορυθμιστεί". Επί της εποχής Μπλερ/Κληντον/Ομπαμα, σε αυτό το αφήγημα προσχώρησε και η Σοσιαλδημοκρατία συμμαχώντας με την δεξιά συντήρηση. Εδώ από τον Σημίτη και μετά.
Το μοντέλο όμως αυτής της κέντρο-δεξιάς συμπόρευσης στην οικονομία, δεν δούλεψε ποτέ και πουθενά σύμφωνα με τα ουτοπικά που διακήρυξε! Επί της ουσίας, τα κράτη διογκωθήκαν (με χρέη), οι μεταρρυθμίσεις περιορισθήκαν στην απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και στην καταστροφή ή συρρίκνωση κρίσιμων υποδομών του κοινωνικού κράτους (κυρίως στην υγεία και το ασφαλιστικό σύστημα) και στην άναρχη καταλήστευση του περιβάλλοντος. Το κέντρο δε των αποφάσεων μετατοπίστηκε από την πολιτική και τους θεσμούς της δημοκρατίας σε ένα πολύ κλειστό κλαμπ διαπλεκόμενων τραπεζιτών με μια χούφτα φαμίλιες. Αυτοί, στα πλαίσια της ελευθερίας της αγοράς, φούσκωναν τα χρέη και την διόγκωσαν την φούσκα των τοξικών παραγώγων των δανείων σε δυσθεώρητα μεγέθη. 360τρισ$ τα απανταχου δάνεια, πάνω από 1650τρισ$ τα τοξικά τους παράγωγα έναντι 105 τρισ$ το παγκόσμιο ΑΕΠ.
Η κρίση του 08 οδήγησε σε μεγέθυνση αυτού του μοντέλου που συνεχώς μεγαλώνει χρέη και τοξικά παράγωγα. Μαζί με έναν βλακώδη, όπως αποδεικνύεται τώρα για δεύτερη φορά, εμπορικό πόλεμο ΗΠΑ-Κίνας, πήγαμε σε μερική απορρύθμιση του παγκόσμιου εμπορίου, με τάσεις βιομηχανικών εθνοαπομονωτισμών,, που κατέληξαν σε μια διπλή κρίση, που έγινε εμφανής το 18. Κριση και προσφοράς και ζήτησης. Αλλά μόνο στην πραγματική οικονομία! Δίπλα, στην γκρι οικονομία του χρηματοοικονομικού τζόγου, άνθιση, καμία κρίση. Δάνεια υπάρχουν!
Μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο, η λογική αντίδραση των πολιτικών Μπάϊντεν και Τραμπ για να μην καταρρεύσει το σύμπαν μαζί με την εξαφάνιση της μεσαίας τάξης (και για να διατηρηθεί κάπως η επιρροή του δολαρίου στον μισό πλανήτη - ο άλλος μίσος πέρασε ήδη στην σφαίρα επιρροής της Κίνας, που συνεχίζει να διοικείται με τον κεντρικό σχεδιασμό του Κομμουνιστικού Κόμματος της πολύ πετυχημένα) δείχνει ως "Αριστερή", προοδευτική. Της Κίνας τότε ως Δεξιά, οεο?
Για την πάλαι ποτέ κραταιά Σοσιαλδημοκρατια, δεν υπάρχει λόγος αναφοράς. Στο μεγαλύτερο μέρος της αυτοκτόνησε δια "εισοδισμού" στους νεοφιλελέ, και πάει και να ζήσουμε να την θυμόμαστε.
Η ανάσυρση από τα ακαδημαϊκά manuals των πρακτικών του Κέϋνς ως δοκιμασμένων συνταγών διόρθωσης του μπάχαλου που αφήνει πίσω του η νεοφιλελε λαίλαπα, δείχνει ως αναγκαία-αναγκαστική συνθήκη. Ιδιαίτερα κατά την περίοδο των δύο κρίσεων τα προηγούμενα τρία χρόνια. Υγειονομική και ενεργειακή.
Είναι όμως, εκτός από αναγκαία, ΚΑΙ ικανή αυτή η Συνθήκη για να επιλυθούν τα πολύ μεγάλα προβλήματα με την υπέρβαση της κρίσης προσφοράς /ζήτησης (που συνεχίζεται) στην πραγματική οικονομία? Τα εφευρήματα περί "πράσινης ανάπτυξης" και "ψηφιοποίησης" των πάντων η του Rearm ως οι :Νέες Μεγάλες ιδέες", δεν είναι αρκετά για να απαντήσουν στο προηγούμενο ερώτημα πειστικά!
Ισχυρίζομαι ότι η απάντηση είναι ΌΧΙ. Δεν είναι ικανές οι Κεϋνσιανες συνταγές από μόνες τους ούτε να τερματίσουν την τρέχουσα διπλή κρίση , ουτε να προλάβουν την επόμενη. Αυτή που θα προκληθεί από το επερχόμενο σκάσιμο της φούσκας των δανείων και των παραγώγων τους ή την εισαγωγή του ανταγωνιστικού αντιδολάριου από τους BRICS+. Ως εκ τούτου, εγώ δεν τις χαρακτηρίζω ως Αριστερές /μη συντηρητικές αυτές τις Κεϋνσιανες συνταγές. Απο την άλλη, η υπάρχουσα πολιτική δεξιά παντού είναι μετέωρη, δεν έχει πλέον κανένα διαθέσιμο αφήγημα! Και πλακώνονται τώρα και μεταξύ τους πάνω σε παλιούς ορισμούς, μπας και βρουν κάποιον πιυ να δικαιολογεί καρέκλες εξυπηρέτησης των χορηγών τους.Η αναμενόμενη αντίδραση των δυνάμεων που εγκλωβίζει είναι η σιωπηρή αποδοχή του Κεϋνσιανισμού (με κουπόνια pass κλπ) αλλά, για να διαφοροποιηθει κάπως, θα ντυθεί με πιο έντονα συνθήματα ξενοφοβίας, εθνοαπομονωτισμού και με την αναμοχλευση καταχωνιασμένων στείρων εθνικισμών, όπως επιβεβαιώνεται τώρα από τους Τραμπικούς- Πουτινικούς και σια. Επικίνδυνο μείγμα και για την λειτουργία της δημοκρατίας αλλά και για την βίαιη περεταίρω συντηριτικοποίηση των κοινωνιών από αυτές τις μάχες οπισθοφυλάκων των ξεπεσμένων ελίτ της προηγούμενης περιόδου. Αυτές που συνεχίζουν να διατηρούν τους θύλακες επιρροών τους στις κατά τόπους τέσσερις εξουσίες.
Έτσι, αν θέλουμε να ξανα-ορίσουμε τις ταμπέλες της νέας πολιτικής γεωγραφίας, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο Αριστερο/προοδευτικό και το Συντηρητικό/δεξιό τίθεται πλέον καθοριστικά από τον προτεινόμενο τρόπο περιορισμού της απόλυτης δύναμης του ανεξέλεγκτου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των οικονομικών ελίτ που κερδίζουν σήμερα στον αντιαναπτυξιακό καζινοκαπιταλισμό και τον απειλητικό τεχνοφεουδαρχισμό που περιμένει στην γωνία για να ορίσει τις προδιαγραφές της ver2.0 του νεοφιλελευθερισμού. Υπό την ηγεσία του σκιώδους παρατραπεζικού συστήματος των funds αυτή την φορά.
Με άλλα λόγια, τα πάντα θα κριθούν από την συνέχιση ή όχι του τρόπου παραγωγής νέου χρήματος από δάνεια, όπως εξελίχθηκαν από την κυριαρχία του νεοφιλελέυθερου πρότυπου μέχρι σήμερα, ή με κάποιον άλλο τρόπο! Και από το πόσο θα έχουν λόγο οι απλοί πολίτες στην χρήση τους για μια ενδογενή μας ανάπτυξη προς όφελος κάποιων, με διαφάνεια. Μέχρι τότε, και η ακροδεξιά Χαμάς θα περνιέται για Αριστερή λόγω ταμπέλας (κάνοντας πλάτες στους ακροδεξιούς στο Ισραήλ για να υπάρχουν και οι δύο), ο Πούτιν θα λειτουργεί ως καραδεξιός νεοφιλελε πρώην γκαγκεπίτης, ο Μπάιντεν ως αριστερός, με τον Μπέρνυ Σαντερς σχεδόν κάτι σαν ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Τραμπ ως δήθεν αντισυστημικό, ο Ντραγκι ως συνεχιστής του Μιτεράν, η αρχηγός των γερμανών Πράσινων ως συνέχεια της Ρόζα Λούξεμπουργκ, και ο δεξιόστροφος Τσακαλώτος κάτι σαν τον Αναρχικό Τραπεζιτη του Πεσόα ένα πράμα!
Ας σοβαρευτούμε, μετά-αληθινές όλες αυτές οι ταμπέλες, αν δεν οριστεί/τοποθετηθεί κάποιο περιεχόμενο στην συσκευασία...
Μόνο μέσα από τις απαντήσεις σε αυτό το θεμελιακό ερώτημα-το της παραγωγής νέου (ψηφιακού) χρήματος, προκύπτουν και συναγονται και όλα τα άλλα που σχετίζονται και με τα καθ ημάς και της, από εδώ και πέρα, πορείας της ΕΕ!Που βεβαίως και πρέπει να πάψει να είναι μια τεχνητή συγκόλληση, υπό την Γερμανία, περί του ευρώ, για να μην διαλυθεί με πάταγο. Αποκτώντας περισσότερα χαρακτηριστικά ως Ομόσπονδη Ένωση των κοινωνιών της, επί στόχων κοινωνικής σύγκλησης.
Εύστοχη, αλλά όχι πλήρης, η τελευταία παρέμβαση της "Ομάδας Σπινελι" επί αυτού, οπως διατυπώθηκε και από τον Τσίπρα για την κοινωνική σύγκλιση. Εξ ίσου σημαντική όπως και η "πινελιά" του Νίκου Κοτζιά, που συνεχίζει να τονίζει και το στοιχείο του πατριωτισμού ως αναγκαίου για την ισόρροπη ανάπτυξη, αλλά και για την απομόνωση των ακροδεξιών, με την απλή επίκληση τους στον πατριωτισμό (χωρίς να αμφισβητούν όμως ούτε στο ελάχιστο την σημερινή υπερκρατική και αντιπατριωτική λειτουργία των Τραπεζών, Κεντρικών και εμπορικών ή των funds του σκιώδους παρατραπεζικού συστήματος).
Όσο για το ευρώ: Σε μια τέτοια ΕΕ, όπου το χρήμα θα μπορεί να παράγεται εξωτραπεζικά από τις κοινότητες ή τους κλάδους της οικονομίας της, θα έχει τον ρόλο που είχε παλιά το ECU. Για να συνεννοούμαστε και μεταξύ μας δηλαδή, και τίποτε άλλο.
Αν με ρωτήσει κάποιος τι είναι Προοδευτικό, Ριζοσπαστικό ή Αριστερό σήμερα, αυτό θα απαντούσα. Όλα τα άλλα είναι ταμπέλες παλαιάς κοπής, κενές περιεχομένου που συνήθως εξαντλούνται σε έναν στείρο δικαιωματισμό, άντε και επί μιας ουτοπικής οικολογίας, που ακόμα δεν κατανοεί που πατάει και πού βρίσκεται. Και που καταρρέει στα εξ ων συνετεθη όταν φεύγουν από την πολιτική σκηνή οι όποιοι κατ' αναθεσην Μεσσίες, για να μας σώσουν από τα διαπλεκόμενα παρασκήνια απ' όσα συνεπάγονται οι ελλιπείς ορισμοί μας.
Αλλά δεν με ρωτάει κανείς. Οπότε μονολογώ σκεπτόμενος φωναχτά
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου