«Ανθρωπιστικοί πόλεμοι»!!!!!!

 

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ και αρκετοί ΝΑΤΟϊκοί σύμμαχοί τους, εγκαινίασαν την εποχή των «ανθρωπιστικών επεμβάσεων». Ισως η σημαντικότερη από αυτές, και μάλιστα μέσα σε ευρωπαϊκό έδαφος, ήταν οι ΝΑΤΟϊκοί βομβαρδισμοί της πρώην Γιουγκοσλαβίας, στη Σερβία, όπου, εκτός των άλλων, ένας δεδηλωμένος στόχος ήταν η «ανατροπή του καθεστώτος Μιλόσεβιτς». Κάτι που έγινε τον Οκτώβριο του 2000, λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά τους ισοπεδωτικούς σε κάθε πολιτική υποδομή της χώρας (Ανοιξη του 1999).

Τώρα, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επαναφέρουν το δήθεν επιχείρημα της «ανθρωπιστικής προστασίας των Ιρανών» και της «ανατροπής του καταπιεστικού καθεστώτος των μουλάδων». Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το «Δόγμα των ανθρωπιστικών επεμβάσεων», αποτελεί πρόσχημα για τους πολέμους και την εξυπηρέτηση γεωπολιτικών σχεδίων. Και στην περίπτωση του Ιράκ (2003) η αμερικανική εισβολή έγινε με το – ψευδές – πρόσχημα της κατοχής βιολογικών – πυρηνικών όπλων από τη Βαγδάτη, καθώς και την «ανατροπή του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν». Ακολούθησε το χάος και – ουσιαστικά – η διάλυση του Ιράκ ως κυρίαρχου κράτους. Την διάλυση του Ιράν, εκτιμάται ότι επιδιώκει τώρα ο Νετανιάχου.

Καθιστούν το διεθνές Δίκαιο … ζόμπι

Οι αμερικανικές – ισραηλινές επιθέσεις κατά του Ιράν, «για άλλη μια φορά φέρνουν στην επιφάνεια το ερώτημα ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετεί η επίκληση του «ανθρωπισμού» και της «προστασίας των πολιτών», προκειμένου να δικαιολογηθούν πόλεμοι», έφτασαν στο σημείο να σημειώνουν ακόμα και οι New York Times.

Κατά την αμερικανική εφημερίδα, «η ρητορική της προστασίας των πολιτών, η οποία εμφανίστηκε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, με την πάροδο του χρόνου, έχει γίνει ένα βολικό εργαλείο για να διεξάγονται στρατιωτικές επεμβάσεις. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό να χρησιμοποιηθεί ένα παλιό εργαλείο παρά να δημιουργηθεί ένα νέο. Τέτοιου είδους «επιχειρήματα», όμως, πολλοί αναλυτές τα χαρακτηρίζουν ως «κανόνες ζόμπι» του διεθνούς Δικαίου. Σύμφωνα με την καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του Γέιλ, Ούνα Χάθαγουεϊ, τέτοιες εξαιρέσεις υπονομεύουν το ίδιο το σύστημα του διεθνούς δικαίου, το οποίο βασίζεται στην αμοιβαία συμμόρφωση και τήρηση των διεθνών κανόνων. Προειδοποιούν, δε, ότι η χρήση ανθρωπιστικών επιχειρημάτων για να δικαιολογηθούν πόλεμοι μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες. Να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη στους διεθνείς κανόνες και να ανοίξουν τον δρόμο σε νέες στρατιωτικές επεμβάσεις με παρόμοια προσχήματα».

Ληστρικός ιμπεριαλισμός

Οι ΗΠΑ δεν κρύβουν τους στόχους τους σε αυτόν τον πόλεμο που ξεκίνησαν κατά του Ιράν. Και αυτό τη στιγμή που ο Τραμπ διατεινόταν ότι είναι «ο πρόεδρος που θα σταματήσει τους ανόητους πολέμους». Αντίθετα, παρ’ ότι οι Αμερικανοί τον ψήφισαν – και – για αυτόν τον λόγο, αυτός προβαίνει από την επέμβαση στη Βενεζουέλα, στην επίθεση στο Ιράν και από εκεί στις απειλές για την Γροιλανδία, κ.ο.κ.

Την πολιτική του «ληστρικού ιμπεριαλισμού» του Τραμπ, ξετσίπωτα επιβεβαίωσε πρόσφατα, σε μια ωμή δήλωσή του στο Fox News ο εκτελεστικός διευθυντής του Εθνικού Συμβουλίου για την Ενεργειακή Κυριαρχία, Jarrod Agen. Είπε ότι ο μακροπρόθεσμος στόχος της Ουάσιγκτον στο Ιράν είναι να αποσπάσει τον έλεγχο των πετρελαϊκών πόρων της χώρας (να τους «αφαιρέσει από τα χέρια των τρομοκρατών»). Μάλιστα, έφερε ως παράδειγμα τη Βενεζουέλα, όπου η πρόσφατη αμερικανική επέμβαση, έδωσε τη δυνατότητα στις αμερικανικές εταιρείες να αρχίσουν να αξιοποιούν τους ενεργειακούς πόρους της.

Οικογενειακές μπίζνες Τραμπ στον Περσικό

Σχολιάζοντας τον πόλεμο κατά του Ιράν, ο καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών της Ρωσίας, Γκλέμπ Ιγκνάτιεφ, σημείωσε: «Ο Τραμπ αποσκοπεί σε υλικά οφέλη που θα έχει από μια νίκη σε αυτήν την εκστρατεία. Εάν ένα καθεστώς φιλικό προς τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία εγκαθιδρυθεί στο Ιράν, αυτό θα δώσει τη δυνατότητα και στους δύο να ελέγξουν ακόμα περισσότερο την αγορά πετρελαίου. Στο, δε, Ισραήλ ειδικότερα να καθορίσει τη γεωγραφία της περιοχής».

Επίσης, «θα επωφεληθεί προσωπικά. Ως γνωστόν, οι γιοι του κάνουν σημαντικές μπίζνες με τους Σαουδάραβες, και αν κερδίσει, δεν θα με εξέπληττε αν αυτές αυξηθούν, όπως και τα ποσά που θα μπουν στις τσέπες της προεδρικής οικογένειας. Εάν η Σαουδική Αραβία κερδίσει περισσότερο χρήμα, εξαλείφοντας τον αντίπαλό της, το Ιράν, στον ανταγωνισμό τους για το ποιος ελέγχει τους ενεργειακούς πόρους, θα αυξήσει και τον όγκο όλων των συναλλαγών της με τον Οργανισμό Τραμπ».

Ο Τραμπ και η σύζυγός του, Μελάνια, με τον Σαουδάραβα βασιλιά αλ-Σαούντ, στο Ριάντ, το 2017, κατά την πρώτη προεδρική θητεία Τραμπ

Βενεζουέλα, Ιράν, Κούβα

Ο ίδιος πρόσθεσε «όσον αφορά τη «μη υλική» πλευρά» ότι «ολόκληρη τη δεύτερη θητεία του, ο Τραμπ την κτίζει με πυρήνα το τι θα αφήσει σαν κληρονομιά του. Στην εξωτερική πολιτική, η κληρονομιά που θέλει να αφήσει είναι η διατήρηση της ειρήνης για τις ΗΠΑ και η απαλλαγή τους από μακροχρόνιους αντιπάλους. Ο Μαδούρο ήταν πρώτος, ο Χαμενεΐ δεύτερος και ο Ραούλ Κάστρο επόμενος στη σειρά. Εάν η Βενεζουέλα, το Ιράν και η Κούβα γίνουν … φιλικές προς τις ΗΠΑ, ο Τραμπ θα το «πουλήσει» στην κοινή γνώμη των ΗΠΑ ως την πιο σημαντική κληρονομιά που αφήνει».

Βέβαια, συμπλήρωσε, «αυτή η εκστρατεία (σ.σ. στο Ιράν) πιθανότατα θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στους Ρεπουμπλικάνους. Η αμερικανική κοινή γνώμη δεν είναι ενθουσιασμένη με την πολεμική επιχείρηση, τους θανάτους στρατιωτικών ή την αύξηση των τιμών στην ενέργεια. Αλλά αν όλα αυτά τελειώσουν σχετικά γρήγορα, ακόμη και στις 4-5 εβδομάδες για τις οποίες μιλάει ο Τραμπ, τότε μέχρι να γίνουν οι ενδιάμεσες εκλογές, αυτό το πρόβλημα θα αποτελεί παρελθόν και θα προκύψουν άλλα ζητήματα που θα απασχολούν τους Αμερικανούς πριν από αυτές».

Ενεργειακή αναταραχή

Προς το παρόν, πάντως, ο πόλεμος έχει προκαλέσει σοβαρή αναταραχή στον τομέα της Ενέργειας, ενώ εκφράζονται φόβοι για τα χειρότερα. Κάτι που, όπως παρατηρούν οι Times, έχει ως συνέπεια να μεγαλώνει ο ρόλος των μεγάλων παραγωγών εκτός Κόλπου, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, στην παγκόσμια αγορά Ενέργειας.

Με τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ να πλησιάζουν, η αύξηση του κόστους των καυσίμων θα μπορούσε να γίνει σοβαρό πολιτικό πρόβλημα για τον Ντόναλντ Τραμπ. Η αύξηση των τιμών του πετρελαίου έχει ήδη αρχίσει να επηρεάζει τους Αμερικανούς καταναλωτές. Το ντίζελ έχει ξεπεράσει τα 4 δολάρια ανά γαλόνι για πρώτη φορά μετά από σχεδόν δύο χρόνια και η βενζίνη έχει αυξηθεί σε περίπου 3,30 δολάρια.

Να σημειωθεί πως μετά την έναρξη του πολέμου, η τιμή του αργού πετρελαίου, Brent, αυξήθηκε πάνω από τα 90 δολάρια ανά βαρέλι, από περίπου 66 δολάρια στις αρχές Φεβρουαρίου. Αναλυτές προειδοποιούν ότι μια παρατεταμένη σύγκρουση θα μπορούσε να ωθήσει την τιμή πάνω από τα 100 δολάρια.

ΗΠΑ: Ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου

Σήμερα, αναφέρουν οι Times, οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου διεθνώς. Παράγει περίπου 13,7 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Ωστόσο, οι τιμές καθορίζονται από την συνολική παγκόσμια αγορά. Αυτό σημαίνει ότι η αύξηση των τιμών ενισχύει τα έσοδα για όλους τους μεγάλους εξαγωγείς, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, της οποίας η παραγωγή είναι περίπου 9,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα

Ωστόσο, κατά την άποψη του Ρώσου αναλυτή για θέματα Ενέργειας, Βιατσεσλάβ Μίσενκο, «ο αμερικανικό σχιστολιθικό πετρέλαιο δεν θα μπορέσει μνα αντικαταστήσει τις χαμένες ποσότητες πετρελαίου της Μέσης Ανατολής». Κατά τον ίδιον, «η κλιμάκωση των εχθροπραξιών στον Περσικό Κόλπο και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ απειλούν να διαταράξουν τον παγκόσμιο εφοδιασμό με πετρέλαιο, και να στερήσουν τον κόσμο από τουλάχιστον 15 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Κάτι που ίσως συνεχιστεί επί αρκετές εβδομάδες. Σε αυτή την περίπτωση, οι χώρες – παραγωγοί του Κόλπου θα αναγκαστούν να μειώσουν ή ακόμη και να σταματούν την παραγωγή, δεδομένου ότι θα ξεχειλίσουν» οι χώροι αποθήκευσης.

Σύμφωνα με την εταιρεία, Vortexa, η οποία αναλύει τις ενεργειακές ροές, η δραστηριότητα των δεξαμενόπλοιων στα Στενά του Ορμούζ έχει μειωθεί κατακόρυφα. Από έναν μέσο όρο περίπου 40 πλοίων την ημέρα, τον Ιανουάριο, τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου μειώθηκε μόλις σε ένα δεξαμενόπλοιο.

Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA), που δημιουργήθηκε πριν από 50 χρόνια εν μέσω των ιστορικών γεγονότων στη Μέση Ανατολή με σκοπό τον συντονισμό των προσπαθειών κατά τη διάρκεια του τότε αραβικού εμπάργκο πετρελαίου, ανακοίνωσε μετά από έκτακτη συνεδρίασή του την περασμένη εβδομάδα ότι τα αμερικανικά σχιστολιθικά κοιτάσματα θα αποτελέσουν την «πιο σημαντική» βραχυπρόθεσμη εξισορρόπηση των αναγκών από την έλλειψη του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής.

Σταγόνα στον ωκεανό

Σύμφωνα με τον IEA, η αμερικανική βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου θα μπορούσε να αυξήσει την παραγωγή κατά περίπου 240.000 βαρέλια την ημέρα τον Μάιο, με άλλα 400.000 να υπολογίζεται ότι θα διατεθούν στην αγορά το δεύτερο εξάμηνο του έτους. Ομως, στην πράξη αυτό είναι μια σταγόνα στον ωκεανό σε σύγκριση με τα 20 εκατομμύρια βαρέλια που εξάγονται καθημερινά μέσω των Στενών του Ορμούζ. Εάν η σύγκρουση συνεχιστεί μέχρι τον Μάιο, η καταστροφική απώλεια ενός τόσο μεγάλου αριθμού βαρελιών (το 20% της παγκόσμιας ημερήσιας κατανάλωσης πετρελαίου), δεν θα μπορέσει να αντισταθμιστεί από το αμερικανικό σχιστολιθικό πετρέλαιο. Τα επιπλέον 400.000 βαρέλια δεν θα κάνουν καμία διαφορά.

Ακρως ενδιαφέρον είναι ότι, στο φόντο των εξελίξεων στη Μ. Ανατολή, η αμερικανική βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου δεν βιάζεται να αυξήσει την παραγωγή της. Στελέχη τους μάλιστα δηλώνουν ότι περιμένουν πως οι διαταραχές στην ροή πετρελαίου δεν θα διαρκέσουν περισσότερο από τρεις εβδομάδες. Από την άλλη, οι επενδυτικές Τράπεζες, συμπεριλαμβανομένων των Goldman Sachs και JPMorgan, προβλέπουν ότι οι τιμές του πετρελαίου θα κυμανθούν στα 100 δολάρια ή και ψηλότερα στην περίπτωση παρατεταμένου αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ.

Επενδυτικοί σύμβουλοι πιστεύουν ότι η μεταβλητότητα θα παραμείνει υψηλή, τουλάχιστον κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους, ανεξάρτητα από το πώς θα εξελιχθεί η σύγκρουση. Πάντως, η αμερικανική βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου διστάζει να αλλάξει τα επιχειρηματικά σχέδιά της που έχει καταρτίσει για το 2026. Αντί να αυξήσει την παραγωγή της, εξετάζει τώρα το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει την απότομη αύξηση των τιμών για να κλειδώσει τη μελλοντική παραγωγή σε υψηλότερες τιμές και να κερδίσει περισσότερο χρήμα.

Το «τρύπα, μωρό μου, τρύπα» (drill baby drill) του Τραμπ, λοιπόν, δεν φαίνεται να αφορά τους Αμερικανούς παραγωγούς σχιστολιθικού πετρελαίου, τουλάχιστον όχι όσο συνεχίζεται η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Ετσι, η μόνη ορατή εναλλακτική λύση που φαίνεται να υπάρχει για την παγκόσμια τροφοδοσία είναι το ρωσικό πετρέλαιο».

Το ρωσικό πετρέλαιο

Να σημειωθεί πως πρόσφατα ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Scott Bessent, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να άρουν τις κυρώσεις κατά του ρωσικού πετρελαίου εν μέσω των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.

Οπως είπε, η Ουάσιγκτον δεν πρόκειται να χαλαρώσει τους περιορισμούς σε βάρος της Μόσχας. Τα μέτρα θα ισχύσουν μόνο για το πετρέλαιο που ήδη μεταφέρεται και το υπουργείο σκοπεύει να ανακοινώνει τακτικά βήματα για τη σταθεροποίηση της αγοράς… Οι ΗΠΑ, επίσης, ενέκριναν, μέχρι τις 3 Απριλίου 2026, την πώληση ακινητοποιημένων ρωσικών φορτίων στην Ινδία, συμπεριλαμβανομένων των δεξαμενόπλοιων που έχουν αποκλειστεί από διάφορες κυρώσεις». https://neostrategy.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων