Η σιωπή της ισραηλινής δεξιάς μετά τη συντριπτική ήττα των Ρεπουμπλικανών στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές ήταν σχεδόν εκκωφαντική. Για μια πολιτική παράταξη που είχε επενδύσει τόσο πολλά στην επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, το αποτέλεσμα της 3ης Νοεμβρίου ήταν μια δυσάρεστη υπενθύμιση ότι ακόμη και οι στενότερες πολιτικές συμμαχίες δεν προσφέρουν εγγυήσεις αιώνιας προστασίας. Πολύ περισσότερο όταν ο βασικός τους πρωταγωνιστής, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, βρίσκεται αντιμέτωπος με την προοπτική να χάσει την εξουσία στη χώρα του.
Μέσα σε λίγες ημέρες, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είδε να κλονίζονται δύο από τα σημαντικότερα στηρίγματά του. Στο εσωτερικό, οι εκλογές της 27ης Οκτωβρίου στέρησαν από τον κυβερνητικό συνασπισμό την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Στις ΗΠΑ, η νίκη των Δημοκρατικών άλλαξε τους συσχετισμούς στο Κογκρέσο και έφερε στο προσκήνιο πολιτικές δυνάμεις που αμφισβητούν ανοιχτά την αμερικανική υποστήριξη προς την ισραηλινή κυβέρνηση.
Η αμηχανία έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν ο ίδιος ο Τραμπ ανακοίνωσε, ανήμερα των αμερικανικών εκλογών, ότι σκοπεύει να τερματίσει την ετήσια στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ. Η εξαγγελία αιφνιδίασε ακόμη και Ισραηλινούς αξιωματούχους και αποκάλυψε πόσο γρήγορα μπορεί να μεταβληθεί η στάση της Ουάσιγκτον όταν μια μέχρι πρότινος δεδομένη συμμαχία αρχίζει να αποκτά εκλογικό κόστος.
Η σιωπή της δεξιάς και η επίθεση της αντιπολίτευσης
Οι αντιδράσεις στην ισραηλινή πολιτική σκηνή υπήρξαν αποκαλυπτικές. Ενώ οι εκπρόσωποι της κυβερνητικής δεξιάς απέφυγαν σε μεγάλο βαθμό να σχολιάσουν την αμερικανική εκλογική ανατροπή, οι αντίπαλοι του Νετανιάχου έσπευσαν να αναδείξουν τις συνέπειές της.
Ο Γιαΐρ Γκολάν, επικεφαλής των Δημοκρατικών του Ισραήλ, υποστήριξε ότι το αποτέλεσμα αποκαλύπτει πόσο τοξικός έχει γίνει ο Νετανιάχου τόσο για τους Δημοκρατικούς όσο και για τους Ρεπουμπλικανούς. Προειδοποίησε μάλιστα ότι η παραμονή του πρωθυπουργού στην εξουσία, μαζί με τον ακροδεξιό υπουργό Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, μπορεί να οδηγήσει το Ισραήλ σε διεθνείς κυρώσεις, μεγαλύτερη απομόνωση και αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ.
Ακόμη πιο κατηγορηματικός εμφανίστηκε ο Γιαΐρ Λαπίντ, ο οποίος συνέδεσε το αμερικανικό αποτέλεσμα με τις εσωτερικές εξελίξεις στο Ισραήλ και απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο συμμετοχής σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον Νετανιάχου. Κατά τον ίδιο, η παραμονή του σημερινού πρωθυπουργού απειλεί την ασφάλεια, τη δημοκρατία και τη διεθνή θέση της χώρας.
Από την κυβερνητική δεξιά, μία από τις ελάχιστες αντιδράσεις προήλθε από τον υπουργό Διασποράς Αμιχάι Σίκλι. Αντί όμως να σχολιάσει τις πολιτικές συνέπειες της ήττας των Ρεπουμπλικανών, αναδημοσίευσε ένα ισλαμοφοβικό μήνυμα με στόχο τον Αμπντούλ Ελ Σαγέντ, τον πρώτο μουσουλμάνο που εξελέγη στη Γερουσία των ΗΠΑ. Η ανάρτηση παρουσίαζε τους μουσουλμάνους ως δύναμη που χρησιμοποιεί τους Δημοκρατικούς για να επιβάλει το Ισλάμ.
Η αντίδραση του Σίκλι ήταν χαρακτηριστική μιας πολιτικής νοοτροπίας που αντιμετωπίζει κάθε αμφισβήτηση της ισραηλινής πολιτικής μέσα από το πρίσμα μιας ευρύτερης πολιτισμικής και θρησκευτικής σύγκρουσης. Ωστόσο, το πρόβλημα που αντιμετωπίζει πλέον η ισραηλινή δεξιά είναι πολύ πιο συγκεκριμένο. Η αμερικανική πολιτική συναίνεση γύρω από την άνευ όρων υποστήριξη του Ισραήλ εμφανίζει σοβαρές ρωγμές.
Τα 3,8 δισεκατομμύρια και το εκλογικό κόστος
Η πιο εντυπωσιακή ένδειξη αυτής της μεταβολής ήρθε από τον ίδιο τον Τραμπ. Σε συνέντευξή του στο Fox News, ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα διακόψουν την ετήσια στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ, ύψους περίπου 3,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ο Αμερικανός πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι είχε ήδη συμφωνήσει με τον Νετανιάχου για τη διακοπή της βοήθειας. Δεν εξήγησε, ωστόσο, πώς θα εφαρμοστεί η απόφαση, δεδομένου ότι η υφιστάμενη δεκαετής συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας καλύπτει την περίοδο έως το 2028. Παράλληλα, διευκρίνισε ότι οι ΗΠΑ θα εξακολουθήσουν να πωλούν όπλα στο Ισραήλ και να το υποστηρίζουν εφόσον χρειαστεί.
Επομένως, θα ήταν πρόωρο να μιλήσει κανείς για οριστική ρήξη στις σχέσεις των δύο χωρών. Η σημασία της ανακοίνωσης βρίσκεται κυρίως στο πολιτικό της υπόβαθρο. Ο Τραμπ παραδέχθηκε ουσιαστικά ότι η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ έχει μετατραπεί σε επιβαρυντικό ζήτημα για τους Ρεπουμπλικανούς. Αναφέρθηκε μάλιστα ονομαστικά στον Ελ Σαγέντ, ο οποίος είχε καταστήσει την αμφισβήτηση αυτής της βοήθειας κεντρικό στοιχείο της προεκλογικής του εκστρατείας στο Μίσιγκαν.
Η επιλογή του Αμερικανού προέδρου να ανακοινώσει την αλλαγή ακριβώς την ημέρα των εκλογών υποδηλώνει πόσο έντονα είχε γίνει αισθητή η πολιτική πίεση. Και η ίδια η ανακοίνωση προκάλεσε ανησυχία στο Ισραήλ, όπου στελέχη του οικονομικού και στρατιωτικού μηχανισμού άρχισαν να εξετάζουν τις συνέπειες μιας πιθανής διακοπής της χρηματοδότησης για ήδη προγραμματισμένες αγορές εξοπλισμών.
Η αμηχανία είναι ακόμη μεγαλύτερη επειδή ο Νετανιάχου είχε παρουσιάσει την προσωπική του σχέση με τον Τραμπ ως ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα της κυβέρνησής του. Τώρα ο στενότερος σύμμαχός του εμφανίζεται πρόθυμος να αναθεωρήσει μια βασική πλευρά της αμερικανικής στρατιωτικής υποστήριξης, επικαλούμενος τις ανάγκες της δικής του εσωτερικής πολιτικής.
Δύο ήττες και μια συμμαχία που δοκιμάζεται
Το πρόβλημα του Νετανιάχου δεν περιορίζεται στην αλλαγή των συσχετισμών στην Ουάσιγκτον. Στο Ισραήλ, οι διαβουλεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης έχουν αναδείξει την πολιτική του αποδυνάμωση.
Από τους 120 βουλευτές της Κνεσέτ, 67 έχουν υποδείξει τον Γκάντι Άιζενκοτ για την πρωθυπουργία, έναντι 46 που υποστηρίζουν τον Νετανιάχου. Ο πρόεδρος Ισαάκ Χέρτσογκ αναμένεται να αποφασίσει την Κυριακή σε ποιον θα αναθέσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.
Οι αριθμοί αυτοί δεν εξασφαλίζουν στον Άιζενκοτ μια λειτουργική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τα δύο αραβικά κόμματα, που εξέλεξαν συνολικά 19 βουλευτές, του προσφέρουν την υποστήριξη που χρειάζεται για να ξεπεράσει το όριο των 61 εδρών. Ωστόσο, ο ίδιος έχει αποκλείσει τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση, ενώ ο Αβίγκντορ Λίμπερμαν αντιτίθεται ακόμη και σε μια κυβέρνηση μειοψηφίας που θα εξαρτάται από τις ψήφους τους. Έτσι, οι Άραβες πολίτες του Ισραήλ μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικοί για την απομάκρυνση του Νετανιάχου, χωρίς να αποκτήσουν αντίστοιχη επιρροή στη διακυβέρνηση της χώρας
Στην ήδη τεταμένη κατάσταση προστέθηκε και η προσπάθεια αμφισβήτησης της εγκυρότητας των ισραηλινών εκλογών. Ο επικεφαλής της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας Σιν Μπετ, Νταβίντ Ζίνι, ζήτησε να διερευνηθούν καταγγελίες για ξένη παρέμβαση και χρηματοδότηση αραβικών πολιτικών δυνάμεων, χωρίς να έχει παρουσιάσει στις αρμόδιες αρχές τα αποδεικτικά στοιχεία που θα δικαιολογούσαν τις απαιτούμενες ενέργειες.
Η εκλογική επιτροπή επικύρωσε τα αποτελέσματα, επισημαίνοντας ότι οι μέχρι τότε έλεγχοι δεν είχαν εντοπίσει παρατυπίες ικανές να αμφισβητήσουν την εγκυρότητα της ψηφοφορίας. Οι καταγγελίες και η στάση του Ζίνι προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από πρώην επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας και της αστυνομίας.
Η υπόθεση προσθέτει μια ακόμη διάσταση στην κρίση. Η ισραηλινή δεξιά βρίσκεται αντιμέτωπη με την πιθανότητα απώλειας της εξουσίας και, ταυτόχρονα, με μια όλο και πιο δύσκολη διεθνή συγκυρία.
Η μεταβολή στις ΗΠΑ, άλλωστε, δεν αφορά αποκλειστικά τους Δημοκρατικούς. Στην προοδευτική τους πτέρυγα, η οργή για τον πόλεμο στη Γάζα και την αμερικανική συνενοχή έχει μετατραπεί σε ανοιχτή διεκδίκηση περιορισμού της στρατιωτικής υποστήριξης προς το Ισραήλ. Στο ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο, τμήματα του κινήματος MAGA αμφισβητούν από τη δική τους πλευρά το κόστος της εμπλοκής των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν και την επιρροή του Νετανιάχου στις αμερικανικές αποφάσεις.
Το πρόβλημα για την ισραηλινή δεξιά είναι ότι η αμερικανική πολιτική σκηνή αλλάζει ανεξάρτητα από το ποιος θα κυβερνά στο Τελ Αβίβ. Η κριτική για τη γενοκτονία στη Γάζα, τη συνεχιζόμενη κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών και την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια έχει αποκτήσει πλέον μεγαλύτερη πολιτική απήχηση στις ΗΠΑ. Ακόμη και μια νέα ισραηλινή κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με αυτή την πραγματικότητα. Η εποχή που η υποστήριξη προς το Ισραήλ αποτελούσε σχεδόν αυτονόητη διακομματική επιλογή στην Ουάσιγκτον δείχνει να φτάνει στο τέλος της.
Για χρόνια, ο Νετανιάχου αντιμετώπιζε την προνομιακή σχέση του με την αμερικανική δεξιά ως εγγύηση ότι θα μπορούσε να συνεχίσει την πολιτική του με περιορισμένο διεθνές κόστος. Οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις δείχνουν πόσο επισφαλής ήταν αυτή η βεβαιότητα.
Ο Τραμπ εξακολουθεί να βρίσκεται στον Λευκό Οίκο, αλλά η πολιτική προστασία που προσφέρει στον Νετανιάχου δεν είναι πλέον ανεξάντλητη. Και η ισραηλινή δεξιά αρχίζει να ανακαλύπτει ότι ακόμη και η στενότερη συμμαχία έχει τα όριά της όταν οι συνέπειες μιας πολιτικής γίνονται αδύνατον να αγνοηθούν. https://neostrategy.gr/
----
Ο Constantin von Hoffmeister εξετάζει πώς ο Ισραηλινός πρωθυπουργός ξεχωρίζει τον Alexander Dugin ως κινητήρια δύναμη πίσω από το αυξανόμενο αντι-ισραηλινό συναίσθημα μεταξύ των δυτικών συντηρητικών, ωθώντας τον Ρώσο φιλόσοφο να απαντήσει με τις απόψεις του για τον Σιωνισμό, την Παραδοσιοκρατία και την πολιτισμική κυριαρχία.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου εξαπέλυσε μια ασυνήθιστη λεκτική επίθεση στον Ρώσο φιλόσοφο Αλεξάντερ Ντούγκιν, κατηγορώντας τον ότι βοήθησε στη διάδοση του αντισημιτισμού σε όλη τη Δύση και ότι ασκεί ιδιαίτερα επικίνδυνη επιρροή στους νέους Αμερικανούς συντηρητικούς. Μιλώντας κατά τη διάρκεια συνάντησης με ρωσόφωνους Ισραηλινούς ακτιβιστές, ο Νετανιάχου περιέγραψε τον Ντούγκιν ως έναν «τρομερό άνθρωπο» του οποίου οι ιδέες δηλητηρίαζαν τη Δυτική Δεξιά. Οι παρατηρήσεις του αποκάλυψαν τον αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ της ισραηλινής ηγεσίας και των πολιτικών ρευμάτων που απορρίπτουν την εξωτερική πολιτική της χώρας και την προνομιακή σχέση της με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η αντιπαράθεση έρχεται εν μέσω επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Ρωσίας για τη Μέση Ανατολή. Στις 18 Οκτωβρίου, ο Νετανιάχου επέκρινε δημόσια τη συνεργασία της Μόσχας με το Ιράν και κατηγόρησε δίκτυα που συνδέονται με τη Ρωσία ότι διεξάγουν αντισημιτικές εκστρατείες ενημέρωσης κατά του Ισραήλ. Η επακόλουθη επίθεσή του στον Ντούγκιν τοποθέτησε μια αναγνωρίσιμη πνευματική φιγούρα στο επίκεντρο αυτών των κατηγοριών, υποδηλώνοντας ότι η αντίθεση στις ισραηλινές πολιτικές εντός των δυτικών συντηρητικών κινημάτων έχει γίνει θέμα σοβαρής ανησυχίας για την ισραηλινή κυβέρνηση.
Η ανταλλαγή είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική επειδή η πολιτική φιλοσοφία του Ντούγκιν προσελκύει εδώ και καιρό το ενδιαφέρον τμημάτων της διεθνούς Δεξιάς που αναζητούν εναλλακτικές λύσεις στην αμερικανική φιλελεύθερη ηγεμονία. Οι θεωρίες του για την πολυπολικότητα, τον ευρασιανισμό και την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία έχουν βρει ακροατήρια πολύ πέρα από τη Ρωσία. Η κατηγορία του Νετανιάχου εγείρει επομένως ένα μεγαλύτερο ερώτημα: εάν η ιδεολογική πάλη γύρω από το Ισραήλ έχει γίνει αδιαχώριστη από την ευρύτερη αντιπαράθεση μεταξύ του αμερικανοκεντρικού διεθνούς συστήματος και του αναδυόμενου πολυπολικού κόσμου.
Η γυναίκα που απευθύνεται στον Νετανιάχου στην ηχογράφηση είναι η Arina Aminov, μια Ισραηλινή ακτιβίστρια γεννημένη στην Ουκρανία και ιδρύτρια της Ένωσης Hasbara, μιας οργάνωσης αφιερωμένης στην προώθηση της εικόνας του Ισραήλ και στην αντιμετώπιση αφηγήσεων που θεωρούνται εχθρικές προς το ισραηλινό κράτος.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ που δημοσίευσε η ισραηλινή ειδησεογραφική πύλη NAnews στις 3 Απριλίου 2025, ο Aminov μετανάστευσε από την Ουκρανία στο Ισραήλ και στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στις δημόσιες επικοινωνίες. Μετά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023, οργάνωσε ένα δίκτυο ρωσόφωνων bloggers που συμμετείχαν στην αντιμετώπιση των αντι-ισραηλινών μηνυμάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η πρωτοβουλία εξελίχθηκε στην Ένωση Hasbara, οι δραστηριότητες της οποίας φέρεται να έφτασαν σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους μηνιαίως. Τον Απρίλιο του 2025, η Aminov έλαβε το Βραβείο Ποιότητας Ζωής του Ομιλητή της Κνεσέτ σε αναγνώριση του έργου της στις δημόσιες επικοινωνίες.
Κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής της με τον Νετανιάχου, η Aminov παραπονέθηκε ότι οι ενημερωτικές εκστρατείες της ισραηλινής κυβέρνησης είχαν παραμελήσει το ρωσόφωνο κοινό. Ο πρωθυπουργός απάντησε προσδιορίζοντας τις ρωσικές οργανώσεις και τον ίδιο τον Ντούγκιν ως σημαντικές πηγές της αντίθεσης που συναντά το Ισραήλ στη δυτική κοινή γνώμη.
Ακολουθεί η πλήρης αγγλική απόδοση της ανταλλαγής στο βίντεο που κυκλοφόρησε:
Arina Aminov: Οι κυβερνητικοί θεσμοί δεν αναγνωρίζουν επαρκώς τη ρωσική γλώσσα. Αναγνωρίζουν τα ισπανικά, αναγνωρίζουν τα γαλλικά, όλα αυτά.
Στο Υπουργείο Υποθέσεων Διασποράς, μέχρι τώρα, τα ρωσικά αγνοούνται.
Πραγματοποιήθηκαν ενημερωτικές εκστρατείες σε όλες τις γλώσσες. Ο αγώνας κατά του αντισημιτισμού διεξήχθη σε όλες τις γλώσσες.
Και αυτό είναι παράλογο.
Μπέντζαμιν Νετανιάχου: Η κύρια πηγή αντισημιτισμού στη Δύση, δυστυχώς, είναι η δραστηριότητα των ρωσικών οργανώσεων και αυτός ο τρομερός άνθρωπος, ο Ντούγκιν.
Ένας τρομερός άνθρωπος, απλά τρομερός.
Και δηλητηριάζει ιδιαίτερα τους νέους Αμερικανούς δεξιούς.
Εκεί κατευθύνονται οι κύριες προσπάθειες.
Συνεργάζονται. Έχουν συμμαχίες.
Και πρέπει να σου πω ότι έχεις δίκιο.
Αυτή η μάχη πρέπει επίσης να δοθεί μέσω της τεχνητής νοημοσύνης, καθώς και μέσω κυβερνητικών θεσμών.
Και έχουμε λόγους να το κάνουμε αυτό. Νομίζω ότι μπορείτε να το επιβεβαιώσετε.
Ο Ντούγκιν απάντησε στο Telegram με μια μακροσκελή δήλωση στα ρωσικά, απορρίπτοντας την ευθύνη για την παγκόσμια αύξηση του αντισιωνιστικού αισθήματος, ενώ αναγνώρισε ότι πολλοί από τους υποστηρικτές του αντιτίθενται στο Ισραήλ. Εξέφρασε επίσης την ανησυχία του για τις συνέπειες του να χαρακτηριστεί προσωπικά εχθρός από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό.
Η απάντησή του, μεταφρασμένη πλήρως στα αγγλικά, έχει ως εξής:
Αλεξάντερ Ντούγκιν:
Όλα αυτά είναι κάπως περίεργα. Καταδικάζω τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, υποστηρίζω τη θέση της Ρωσίας για τη Γάζα και είμαι φίλος του Ιράν, αλλά σίγουρα δεν μπορώ να αναλάβω την ευθύνη για το γεγονός ότι οι δεξιοί σε όλο τον κόσμο θεωρούν το Ισραήλ τον υπ' αριθμόν ένα εχθρό τους. Πολλοί το κάνουν, ναι. Αλλά χωρίς τη συμμετοχή μου.
Δεν είναι ότι διαφωνώ εντελώς με την άποψη του Νετανιάχου. Αν οριστώ ο κύριος εχθρός, μπορεί πράγματι να γίνω. Αν και πολύ πρόσφατα, ο ίδιος ο Νετανιάχου αναγνώρισε ότι ήμουν το μόνο άτομο στη Ρωσία που θεωρούσε τον Ιουδαϊσμό ως πολιτισμό.
Αυτό είναι ένα σοβαρό θέμα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς τι συμβαίνει στους εχθρούς του Ισραήλ. Δεν έχω την τάση να το παίρνω πολύ ελαφρά.
Ενδιαφέρομαι για τον Ιουδαϊσμό εδώ και πολύ καιρό και γνωρίζω πολύ περισσότερα για αυτήν την παράδοση από τους περισσότερους ανθρώπους. Και ειλικρινά, προσπαθώ να καταλάβω τι τους παρακινεί.
Και ναι, πάρα πολλοί συντηρητικοί (ας τους ονομάσουμε δεξιούς) σε όλο τον κόσμο παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις ιδέες μου για την πολυπολικότητα, τη γεωπολιτική και την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία. Αλλά σίγουρα δεν είμαι ο υποκινητής του αντισιωνιστικού αισθήματος, αν και τέτοια συναισθήματα υπάρχουν μεταξύ των υποστηρικτών μου, και πολλοί από αυτούς έχουν αυτές τις απόψεις. Υπάρχουν επίσης πεπεισμένοι Σιωνιστές μεταξύ των παραδοσιακών. Αν και η πλειοψηφία έχει διαφορετική θέση.
Είμαι Ρώσος Ορθόδοξος πατριώτης, υποστηρικτής του Πούτιν και της Ρωσίας ως Κατέχων, δηλαδή της Τρίτης Ρώμης.
Και κανείς δεν θα με απομακρύνει από αυτή τη θέση. Ο Νετανιάχου είναι ένας ριζοσπάστης, εξτρεμιστής οπαδός της δικής του εσχατολογίας. Το καταλαβαίνω, αλλά δεν το συμμερίζομαι. Δεν φέρω καμία ευθύνη για το παγκόσμιο δεξιό αντισιωνιστικό κίνημα, αν και συμμερίζομαι πολλές από τις ιδέες του.
Ο Μπεν-Γκβιρ θα μπορούσε ακόμη και να έρθει να μας επισκεφτεί. Η στάση μου απέναντι στον Σιωνισμό είναι περίπλοκη και όχι απλή. Μεταξύ των Ευρασιανιστών ήταν ο Yakov Bromberg, του οποίου το έργο δημοσίευσα. Εκτιμώ ορισμένες ιδέες του Ze'ev Jabotinsky σχετικά με την αναγκαιότητα της αντίστασης στη Νεωτερικότητα και της επιστροφής στην Παράδοση. Σίγουρα δεν είμαι αντισημίτης με καμία έννοια (οι Άραβες είναι Σημίτες, και αυτό το γεγονός από μόνο του καθιστά τον όρο χωρίς νόημα).
Γενικά, είναι καιρός για μια σοβαρή συζήτηση σχετικά με το πού μας οδηγούν οι θρησκευτικές και κοσμικές παραδόσεις μας. Η Δεξιά (συμπεριλαμβανομένης της Εβραϊκής Δεξιάς) μιλά για αυτό πιο συνεκτικά από την Αριστερά.
Δεν είμαι η αιτία του «αντισημιτισμού στη Δύση». Το σκέφτηκαν μόνοι τους. Ούτε εγώ είμαι η συνέπειά του. Απλώς υποστηρίζω τους Ρώσους και όλους τους άλλους πολιτισμούς. Σίγουρα δεν αρνούμαι στους Εβραίους το δικαίωμά τους να είναι ο εαυτός τους και ποτέ δεν ζήτησα την εξαφάνισή τους. Αλλά δεν μπορεί να τους επιτραπεί να καταστρέψουν όποιον θέλουν. Είμαι αντίθετος σε αυτό.
Κάθε λαός που εξαφανίζεται φτωχαίνει την ανθρωπότητα. Αυτό είναι λάθος. Οι Εβραίοι πρέπει να υπάρχουν. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και οι Παλαιστίνιοι, οι Ιρανοί, οι Λευκοί και οι Μαύροι.
Η απάντηση του Ντούγκιν τοποθετεί τη διαμάχη μέσα στο πνευματικό πλαίσιο που έχει καθορίσει μεγάλο μέρος του έργου του. Για αυτόν, η Ρωσία αντιπροσωπεύει έναν ξεχωριστό πολιτισμό του οποίου η πνευματική ταυτότητα και το γεωπολιτικό πεπρωμένο δεν μπορούν να υποταχθούν στις προτεραιότητες της Ουάσιγκτον ή των συμμάχων της. Η έννοια του Κατέχον, που προέρχεται από τη χριστιανική εσχατολογία, κατέχει κεντρική θέση σε αυτή την κατανόηση. Ο Ντούγκιν ερμηνεύει τη Ρωσία ως ανασταλτική δύναμη ενάντια στις καταστροφικές τάσεις της νεωτερικότητας, μιας ιστορικής δύναμης της οποίας η αποστολή είναι αδιαχώριστη από την ορθόδοξη αντίληψη της Τρίτης Ρώμης.
Τα σχόλιά του για τον Ιουδαϊσμό είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Αντί να απεικονίζει τον εβραϊκό πολιτισμό ως κάτι εγγενώς εχθρικό προς τη Ρωσία, ο Ντούγκιν επιμένει στην ξεχωριστή ιστορική και θρησκευτική του ύπαρξη. Οι αναφορές του στον ευρασιανιστή στοχαστή Yakov Bromberg και τον ρεβιζιονιστή σιωνιστή ιδρυτή Ze'ev Jabotinsky δείχνουν μια προθυμία να εξετάσει τον εβραϊκό εθνικισμό μέσα από το ευρύτερο πρίσμα της παράδοσης, της συλλογικής ταυτότητας και της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας. Αυτό κάνει τη σχέση του με τον Σιωνισμό πιο περίπλοκη από την κατηγορηματική εχθρότητα που υποδηλώνουν οι παρατηρήσεις του Νετανιάχου.
Ίσως το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο των παρατηρήσεων του Νετανιάχου είναι η εστίασή του στους νέους Αμερικανούς συντηρητικούς. Το Ισραήλ έχει ιστορικά επωφεληθεί από την ισχυρή υποστήριξη μεταξύ της αμερικανικής Δεξιάς, ιδιαίτερα μεταξύ των ευαγγελικών χριστιανών, των νεοσυντηρητικών και των ρεπουμπλικανικών θεσμών εξωτερικής πολιτικής. Ωστόσο, αυτή η συναίνεση συναντά όλο και περισσότερο την αντίθεση από συντηρητικές προσωπικότητες που αμφισβητούν τις δεσμεύσεις της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή και υποστηρίζουν ότι η αμερικανική εξωτερική πολιτική πρέπει να καθοδηγείται από εθνικά συμφέροντα και όχι από τις προτεραιότητες ξένων συμμάχων.
Η πνευματική επιρροή του Ντούγκιν είναι σχετική με αυτήν την ευρύτερη συζήτηση. Η φιλοσοφική έκκληση της πολυπολικότητας βασίζεται στην ιδέα ότι οι πολιτισμοί πρέπει να καθορίζουν το δικό τους πολιτικό πεπρωμένο χωρίς να υποτάσσονται σε ένα καθολικό ιδεολογικό μοντέλο. Εφαρμοσμένη στην αμερικανική πολιτική, αυτή η αρχή μπορεί να ενισχύσει την κριτική των ξένων εμπλοκών και να ενθαρρύνει τον σκεπτικισμό απέναντι στην υπόθεση ότι τα αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα συμπίπτουν απαραίτητα.
Υπάρχει μια επιπλέον ειρωνεία στην αντιπαράθεση. Ο ίδιος ο Νετανιάχου ηγείται ενός εθνικιστικού πολιτικού κινήματος που δίνει έμφαση στην εβραϊκή ιστορική συνέχεια, την εθνική κυριαρχία, τη θρησκευτική κληρονομιά και την υπεράσπιση μιας ξεχωριστής συλλογικής ταυτότητας. Αυτά είναι θέματα που, σε διαφορετικό πολιτισμικό πλαίσιο, επικαλύπτονται με στοιχεία της παραδοσιακής φιλοσοφίας του Ντούγκιν. Η διαφωνία τους επομένως δεν προκύπτει απλώς από μια διαίρεση μεταξύ εθνικισμού και φιλελευθερισμού, αλλά από ανταγωνιστικές αντιλήψεις για την κυριαρχία, το ιστορικό πεπρωμένο και τα νόμιμα όρια της πολιτικής εξουσίας.
Η αντιπαράθεση μεταξύ Νετανιάχου και Ντούγκιν αντανακλά μια βαθιά διαφωνία για το πολιτικό μέλλον της Μέσης Ανατολής και του ευρύτερου διεθνούς συστήματος. Ο Νετανιάχου βλέπει τη ρωσική πολιτική επιρροή, τη συνεργασία με το Ιράν και την εχθρότητα προς το Ισραήλ στους δυτικούς συντηρητικούς κύκλους ως αλληλένδετες προκλήσεις. Ο Ντούγκιν ερμηνεύει τις ίδιες εξελίξεις μέσω της ανάδυσης ενός πολυπολικού κόσμου στον οποίο η Ρωσία, το Ιράν και άλλοι πολιτισμοί διεκδικούν την ανεξαρτησία τους από τη δυτική κυριαρχία.
Αυτό που κάνει τη διαμάχη αξιοσημείωτη είναι ότι έχει γίνει προσωπική. Ξεχωρίζοντας τον Ντούγκιν, ο Νετανιάχου ανύψωσε έναν Ρώσο πολιτικό φιλόσοφο από τη σφαίρα του πνευματικού λόγου σε αυτόν ενός ρητά κατονομαζόμενου ιδεολογικού αντιπάλου.
Τελικά, η καταγγελία του Νετανιάχου μπορεί να λέει τόσα πολλά για το μεταβαλλόμενο πολιτικό κλίμα στη Δύση όσο και για τον ίδιο τον Ντούγκιν. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει εντοπίσει ένα φιλοσοφικό ρεύμα που αμφισβητεί τις υποθέσεις που διέπουν την παραδοσιακή αμερικανο-ισραηλινή συμμαχία. Αυτό που είναι αλάνθαστο είναι ότι ο αγώνας για τη θέση του Ισραήλ στην αναδυόμενη παγκόσμια τάξη έχει φτάσει στο σημείο όπου οι ιδέες, η πνευματική πίστη και τα ανταγωνιστικά οράματα του πολιτισμού έχουν γίνει θέματα άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ πολιτικών ηγετών και φιλοσόφων.
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Κόστος διαχείρισης ενός ασθενούς με καρκίνο για όλη του τη ζωή: 380.000 δολάρια
M-B Technology
