ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ-Η ΤΙΜΩΡΙΑ-ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ Η ΕΛΛΑΔΑ

Η τιμωρία – στο μεταξύ, η Ελλάδα…

  

Γράφει ο ΕργΔημΕργ          

πό τα πιό ωραία, που έχω διαβάσει κατά καιρούς στα ιντερνέτια, είναι η πρωτοχρονιάτικη ευχή να είμαστε όλοι πλούσιοι, υγιείς, καί τυχεροί. Διότι, λέει, καί οι επιβάτες του Τιτανικού ήσαν πλούσιοι καί υγιείς, αλλά δεν ήταν τυχεροί! Λόλ!!!
Του (υγιούς, καί ίσως καί πλούσιου) κυρ-Προμηθέα, λοιπόν, η τύχη σταμάτησε στην Ινδία. Εκεί που πήγε ο πονηρούλης να κάνει τις τελευταίες ρυθμίσεις στα ανθρωποειδή του (…έκδοση 2.0), τον γράπωσαν! Βλέπετε, τριγυρνούσε στα πόδια των απογόνων των Ελλήνων, που κυνήγησαν τους δικούς του – τον στρατό του.

στ. Τιμωρία
Οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να κατανοήσουν μεγέθη. Έτσι, ακούς πολλούς να λένε «Ινδία», ή «Θιβέτ», καί να νομίζουν ότι αυτές οι γεωγραφικές περιοχές είναι ίσες πχ με τη Θεσσαλία – εντάξει, λίγο μεγαλύτερες. Ενώ αυτές σε έκταση πάνε κόντρα την Ευρώπη (αν αφαιρέσουμε τη Σκανδιναυϊκή χερσόνησο). Συνεπώς, εκφράσεις όπως πχ «ένα μοναστήρι στο Θιβέτ» επί της ουσίας είναι τελείως αόριστες. Ξεκαθαρίζουμε, όμως, ότι οι δικοί μας φτάσανε (καί κατοικήσανε) στη βόρεια Ινδία. Όπως έκανε κι ο Αλέξανδρος με τους Μακεδόνες του (καί τους Πέρσες του), χιλιετίες αργότερα.
Οι εκστρατείες από Ελλάδα στα βάθη της Ασίας νομοτελειακώς «φρακάρουν» κάπου στη βόρεια Ινδία. Σταματάει η ορμή τους. Υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό, καί δεν είναι μονάχα πχ η κόπωση καί η νοσταλγία των Μακεδόνων στρατιωτών. Αν κάνουμε μιά στοιχειώδη στρατηγική ανάλυση, θα δούμε πρώτα-πρώτα ότι οι Έλληνες ήδη έχουν απομακρυνθεί πολύ από τη βάση τους. (Απαράδεκτο στρατηγικό σφάλμα.) Αλλά, πες ότι οι ατρόμητοι Έλληνες πολεμιστές δεν έχουν ανάγκη από τέτοια. Όμως, αν ξεπεράσουμε τον πρώτο σκόπελο, παραμονεύουν μερικά άλλα προβλήματα:

• η αναπλήρωση των φονευθέντων στρατιωτών,
• ο εφοδιασμός,
• καί οι επικοινωνίες με τη βάση.

Το πρώτο, καταλαβαίνουμε όλοι πως είναι όντως σχεδόν ανυπέρβλητο. Γι’ αυτό ο Αλέξανδρος το έλυσε με στρατολόγηση (του έτοιμου στρατού) των πρώην εχθρών Περσών (που κατοικούσαν πιό κοντά στον στόχο του), αφού πρώτα έγινε βασιλιάς τους. Το δεύτερο (ψευτο)λύνεται, διότι πες ότι παίρνουν (με εξαγορά ή εκβιασμό) εφόδια απ’ τους ντόπιους – καί πες ότι ξεπερνάνε τον κίνδυνο δηλητηριασμού των τροφίμων. Το τρίτο, όμως, από μιά απόσταση καί μετά καθίσταται άλυτο, διότι θυμηθήτε πως μιλάμε γιά εποχές χωρίς δορυφόρους καί gps καί τέτοια καλούδια.
Η επικοινωνία, όσο απομακρυνόμαστε από τη βάση μας, τόσο περισσότερο χρόνο παίρνει – καί τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα έχει να κουβαλάει παρέμβλητα ψευδή στοιχεία (χαλκευμένα μηνύματα, κτλ), τα οποία δεν μπορούν να ελεγχθούν ως προς αυθεντικότητα / ακρίβεια / πληρότητα. Φανταστήτε, τώρα, να περιμένει ο Αλέξανδρος επί ένα δίμηνο να του έρθουν πχ οι οδηγίες του Αριστοτέλη με τα άλογα καί τα ταχυδρομικά περιστέρια, καί μάλιστα ακέραιες!… Μπορεί καί νά ‘ρχονταν – αλλά, αν εγώ ήμουν Αλέξανδρος, δεν θα το ρίσκαρα. (Θα μου πείς, ο Αλέξανδρος έλυσε το πρόβλημα αυτοσχεδιάζοντας, όντας έξυπνος καί φιλόσοφος κι ο ίδιος. Ναί, αλλά επί πόσο μπορείς να στηρίζεσαι στον αυτοσχεδιασμό; μπορείς να εγκαταλείψεις τη μέριμνα γιά τα πολύ βασικά ζητήματα, καί να το ρίξεις στο «τραλαλά, προχωράμε, κι ο Θεός βοηθός»; )
Έτσι, τόσο η εκστρατεία προς ανατολάς του Διονύσου του 9000 πΧ, όσο καί η του Αλεξάνδρου (ενδεχομένως κι άλλες απ’ ανάμεσα), κατέστη αδύνατον να συνεχίσουν πέρα απ’ τη βόρεια Ινδία – καί μάλιστα, τα δυτικά μέρη της.

Ωστόσο, όλοι αυτοί οι Έλληνες που παρέμειναν εκεί, ακόμη κι αν δεν επέστρεψαν στην Ελλάδα, δεν τό ‘βαλαν κάτω: αφ’ ενός χτίσαν πόλεις (θυμηθήτε τους «Ινδούς» που συνάντησε ο Αλέξανδρος, καί του είπαν ότι πίνουν κρασί καί καλλιεργούν κισσό), αφ’ ετέρου ιερά. Τα οποία ιερά συνέστησαν …ιερατείο. Δεν θα συζητήσουμε εδώ το πού πήγε ο Χριστός κι εμαθήτευσε κατά τα «σκοτεινά» χρόνια, ούτε το πού φυλάσσεται ο τρίτος «δίσκος της Φαιστού» που «ξεκλειδώνει» τους δύο πρώτους. Οκέϋ, ο καθένας μπορεί να ισχυριστεί πως αυτά απλώς είναι (όμορφες) υποθέσεις.
(Αν καί, ειδικά γιά τη μαθητεία του Χριστού, θέλω να προσθέσω πως σ’ εκείνα τα μέρη οι Έλληνες είχαν –κι έχουν ακόμη σήμερα– διαφυλάξει ένα «στιμιότυπο» της θρησκείας μας, όπως αυτή ήταν το 9600 πΧ. Το τί συνέπειες έχει αυτό, καί το αν πράγματι πρόκειται γιά θρησκεία καί ιερατείο όπως τα εννοούμε εμείς, είναι ένα μέγιστο θέμα προς συζήτηση. Την οποία δεν υπόσχομαι ότι θα την ξεκινήσω κάποτε. Ίσως… Αλλά οι πιθανότητες τώρα συγκλίνουν στο όχι.)
Εκείνο, όμως, που ξεφεύγει από μιά απλή υπόθεση (άρα, γίνεται βεβαιότητα), είναι πως το κάθε ιερατείο κάνει όλα όσα …κάνουν τα ιερατεία: διατηρεί τη γνώση, καί εποπτεύει τις εξελίξεις. Επομένως, ήταν θέμα χρόνου να πληροφορηθούν οι δικοί μας ότι κάποιος …»εκεί κοντά» σκαλίζει βιολογικώς πως τις διάφορες πρωτόγονες φυλές της περιοχής. Όπως ήταν θέμα χρόνου να καταλάβουν (α) γιατί έκανε κάτι τέτοιο, καί (β) ποιός ήταν.
Όθεν, μπουζούριασμα του κυρ-Προμηθέψ! Καί μεταφορά πίσω στην Αυστραλία, καί δέσιμο στο Ουλούρου. (Βάσιμα υποθέτω ότι ο ατυχήσας Προμηθέψ έπεσε επάνω σε ιερείς του Διός. Τί να κάνουμε; συμβαίνουν κι αυτά! )
Γιατί, τώρα, στην Αυστραλία; Δεν μπορούσαν να τον φυλακίσουν επί τόπου; Δεν μπορούσαν να τον σκοτώσουν επί τόπου;
Καλό είναι να κάνουμε τέτοιες ερωτήσεις, διότι είναι ο μόνος τρόπος να βρούμε την άκρη. Λοιπόν, ήθελαν να τον εξευτελίσουν. Τον έδεσαν μπροστά στα δημιουργήματά του, γιά να τους πουν: «- Ορίστε ο ψευτοθεός σας!» Ενδεχομένως καί να ήθελαν να μη λερώσουν τα χέρια τους με φόνο, διότι μπορεί οι Απορίτζινες να τα παίρναν στο κρανίο, καί να σκότωναν οι ίδιοι τον Προμηθέα.
Ακόμη μία πιθανώτατη απάντηση στο γιατί δεν τον σκότωσαν, είναι πως σκέφτηκαν ότι μπορεί κάποια στιγμή να τους φανεί χρήσιμος.
Ο Προμηθέας, λοιπόν, υπέφερε τρομερά από πείνα καί δίψα, καθώς κι απ’ τις καθημερινές επιθέσεις του αετού στη σάρκα του (σαφέστατη αναφορά στην πρακτική του Προμηθέα να κλωνοποιεί τον εαυτό του), αλλά δεν γινόταν να πεθάνει. Όταν (λίγο πάνω από) δύο χιλιάδες χρόνια μετά ήρθε ο Ηρακλής, τα υπόλοιπα τα ξέρετε.
Εκείνο που δεν μπορώ να σας πω πώς έγινε καί πώς κράτησε τόσα χρόνια (διότι δεν το γνωρίζω), είναι ο τρόπος του δεσίματος. Όχι, βέβαια, με αλυσίδες, όπως απεικονίζεται στο θέατρο, αλλά ίσως με κάποια τεχνική χειρισμού του αιθερικού πεδίου.

ζ. Ελλάδα, 9600 – 1000 πΧ
Στο μεταξύ, επί τόσες χιλιετίες η Ελλάδα προσπαθούσε να κλείσει τις πληγές της καί να ορθοποδήσει ξανά. Πού, βέβαια, τα προπολεμικά τεχνολογικά (καί άλλα) μεγαλεία!… Όλα είχαν γίνει στάχτες. Ακόμη καί το γεωανάγλυφο είχε αλλάξει. Ξηρές βυθίστηκαν (σε μικρή έκταση στην Ελλάδα), πόλεις γκρεμίστηκαν, νέες θάλασσες έσκασαν μύτη, τα χωράφια έγιναν λίμνες, πού χρειάστηκε χιλιετίες γιά να ξαναγίνουν χωράφια (Θεσσαλία), η γή γέμισε λάσπες, κόσμος σκοτώθηκε – κι όλοι έπρεπε να ξαναρχίσουν το ανέβασμα της σκάλας του πολιτισμού απ’ την αρχή.
Σα να μην έφταναν αυτά, τα αιμομικτικά βιο-ρομπότ Δευκαλίων καί Πύρρα κλωνοποίησαν πεθαμένους (κρίνω πως οι πέτρες που πετούσαν πίσω τους ήταν ταφόπλακες), φτιάχνοντας έτσι μιά ολόκληρη φυλή σπαρτών – κι όχι γιά καλό, όπως ισχυρίζονται διάφοροι αφελείς. Διότι, όπως προείπαμε, οι σπαρτοί φέρουν το ψυχικό στίγμα του φόβου. Ευτυχώς που οι συγκεκριμένοι δεν διεσπάρησαν καί δεν διασταυρώθηκαν με τους «κανονικούς» Έλληνες, αλλά έμειναν γκετοποιημένοι, να ζευγαρώνουν μεταξύ τους. Διότι, αλλοιώς, εμείς οι Έλληνες σήμερα απλά δεν θα υπήρχαμε… αν (μέσωι διασταυρώσεων με τους Δευκαλιωνικούς σπαρτούς) γινόμασταν λαός φοβισμένων προβάτων. Βλέπετε, τα διασταυρωμένα ζευγάρια δεν φέρνουν πάντα βελτίωση της ράτσας του κατώτερου γονέα. Μπορεί πχ η διασταύρωση της (ψιλοχαζής) Μαίριλυν Μονρόε με τον (άσχημο) Αϊνστάϊν να έφερνε παιδιά καί με την ασχήμια του Αϊνστάϊν, καί με τη χαζομάρα της Μονρόε – όπως είπε κι ο ίδιος. (Από τα λίγα έξυπνα που εξεστόμισε.) Αντί να φέρει παιδιά με την ομορφιά της Μονρόε καί την εξυπνάδα ( ; ) του Αϊνστάϊν.
Καί σα να μην έφταναν ούτε οι ύπουλες πράξεις του Προμηθεόπουλου, η Ελλάδα όλες αυτές τις χιλιετίες είχε ν’ αντιμετωπίσει τις επιδρομές των απομενόντων Ατλάντων της Εγγύς Ανατολής.

Δεν είναι ν’ απορεί κανείς με τις «σκοτεινές» χιλιετίες της Ελληνικής (προ)Ιστορίας, από το 9600 πΧ καί μέχρι -ξέρω ‘γώ- τον πρώτο Ιωνικό Αποικισμό. Με φωτεινές εξαιρέσεις τις πολλές πληροφορίες γιά την Αργοναυτική Εκστρατεία καί τον Τρωϊκό Πόλεμο, συν τα διάσπαρτα ονόματα ηρώων (πχ Περσέας) με ψιλο-αφηγήσεις των κατορθωμάτων τους. Όλα τ’ άλλα, τα ημέτερα ιερατεία τά ‘καναν γαργάρα. (Άντε, βρες κείμενο ν’ αναφέρει έστω ονόματα ηγεμόνων πχ του 4000 πΧ!…)
Γιατί; (Είπαμε, θα κάνουμε καλές ερωτήσεις – στο ψαχνό.)
Διότι: αφ’ ενός αυτές οι αναμνήσεις πονούσαν, αφ’ ετέρου το ιερατείο μερίμνησε ώστε να μην …ξαναπονέσουν. Μ’ άλλα λόγια, με τη σιωπή αποκλειόταν απολύτως η επανάληψη αυτής της ολισθηρής πορείας από τον κάθε πονηρό / τυχάρπαστο.
Όμως, συμπεραίνουμε πως η Ελλάδα υπέφερε. (Από ανθρωπογενείς αιτίες, εκτός από τις φυσικές καταστροφές.) Είτε με τις επιδρομές των κοκκινομάλληδων Ατλάντων, είτε ακόμη καί με (προσωρινές) κατακτήσεις Ελληνικών εδαφών (γιατί πχ ο πολέμαρχος Μιλοκέσε πήρε τα βουνά; ), όπου επεβλήθη η με το στανιό αλλαξοπιστία των κατακτημένων Ελλήνων Πελασγών προς τη λατρεία του Κρόνου, είτε με την κλωτσηδόν εκδίωξη των Κρονίων Πελασγών αργότερα, όταν άλλαξε η κατάσταση.
(Ακόμη ένας εμφύλιος… ο οποίος, δυστυχώς, κρατάει μέχρι σήμερα. Γιατί, νομίζετε, μας μισούν τόσο πολύ οι Γερμανοί, καί θέλουν να μας αρπάξουν τα σπίτια; Αυτοί που μας μισούν τόσο, είναι απλά Κρόνιοι Πελασγοί. Των οποίων το φυλετικό ένστικτο θυμάται άριστα το πώς εκδιωχθήκανε από την Ελλάδα εδώ καί πεντέμιση χιλιάδες χρόνια.)
Παρένθεση: οι επιδρομείς αμετανόητοι κοκκινομάλληδες Άτλαντες είναι αυτοί ακριβώς, που (α) επέδραμαν εναντίον της Αιγύπτου ως «Ύκσως», καί (β) αργότερα εναντίον της Ελλάδας ως «Φοίνικες» (δηλαδή κοκκινομάλληδες, όχι -όπως μας λένε- δήθεν «κατασκευαστές κόκκινης μπογιάς γιά τα υφάσματα») σύμμαχοι των Περσών. Είναι ακριβώς οι Καρχηδόνιοι του Αννίβα. Η πλάκα είναι πως οι «επίσημοι» Ιστορικοί, γνωρίζοντας ότι πρόκειται γιά κοκκινομάλληδες (απεικονίζονται στις τοιχογραφίες της Αιγύπτου), καθώς καί ότι ακόμη ένα προσωνύμιό τους ήταν το «λαοί της θάλασσας», υποθέτουν πως οι Ύκσως ήταν οι γνωστοί μας …Βίκινγκς!!!!!
Μάλλον βαρυούνται να ψάξουν ακόμη λίγο – αν καί υποψιάζομαι πως στην πραγματικότητα δεν θέλουν.

η. Τα μετά την απελευθέρωση
Γνωστά αυτά: πήγε ο Ηρακλής μέχρι την Αυστραλία, σκότωσε τον αετό που κατέτρωγε το συκώτι του Προμηθέα, απελευθέρωσε τον Προμηθέα, κι όλα καλά κι όλα ωραία. Λεπτομέρεια, ότι οι αρχαίοι ποιητές κάποια στιγμή κατάλαβαν πως το να σκοτώνεις αετό είναι ασέβεια (αετός = το «τοτεμικό» πουλί του Διός), καί παράλλαξαν τον μύθο ότι δήθεν ο αετός δεν ήταν αετός, αλλά όρνιο (γύπας). Βέβαια, αν ο Προμηθέας φυλακίστηκε από ιερείς του Διός, αετός θα τον κατέτρωγε. Όχι γύπας. Αλλά ‘ντάξ’, στους ποιητές όλα συγχωρούνται.
Να προσθέσω, επίσης, ότι ο -δήθεν εικήι καί ως έτυχεν περιπλανώμενος- Ηρακλής απελευθέρωσε τον Προμηθέα σε νεαρή ηλικία, πριν αρχίσει τους άθλους του. Αυτό το ισχυρίζομαι, επειδή χρονικώς καί …τροπικώς δεν βγαίνει ο λογαριασμός με άλλο τρόπο. (Καί γιά τη ζωή του Ηρακλή, καί γιά τη ζωή του Προμηθέα από εκεί καί μετά – που θα τη δούμε παρακάτω.) Επομένως, πρώτα ο γάμος με τη Μεγάρα, μετά η απελευθέρωση του Προμηθέα, μετά οι 12 άθλοι, μετά η συμμετοχή στην Αργοναυτική, μετά ο πόλεμος στη Μυσία καί η βασιλεία του Ηρακλή στους Μυσούς. Καί, τέλος, η επανάκαμψη στην Ελλάδα, όπου τον έφαγαν οι γυναίκες! (Αυτές οι αχαρακτήριστες, οι ντίιιιιτ!!!!!, έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια! Λόλ!!!)
Λοιπόν, κάπου το 2200 πΧ (πιθανώτατα καναδυό δεκαετίες μετά) μεταβαίνει ο Ηρακλής προς απελευθέρωση του Προμηθέα. Το θέμα είναι…
…γιατί;
Έτρεχε από ‘δώ κι από ‘κεί άνευ σκοπού ο Ηρακλής, όπως ισχυρίζονται οι μύθοι, κι έτυχε να βρεί τον Προμηθέα δεμένον; Ή …έτρεχε τίποτ’ άλλο; Καί σαν τί, δηλαδή; Μήπως ο Ηρακλής με τον Προμηθέα ήταν φιλαράκια απ’ τον στρατό;
Όχι. Τόσο αφελείς δεν είμαστε.
Κατά τη γνωμούλα μου, ο Ηρακλής

• πήγε επίτηδες στην Αυστραλία
• κι απελευθέρωσε τον Προμηθέα, με αντάλλαγμα τις γνώσεις του τελευταίου.

Ακριβώς όπως οι Αστυνομίες συνεργάζονται με πρώην κακοποιούς, χάκερς, κτλ, έτσι κι ο Ηρακλής συνεργάστηκε με πρώην ( ; ) …χάλκερ!
Που σημαίνει ότι είχε προηγηθεί συνεννόηση του Ηρακλή με τα ιερατεία. Με σκοπό; Άααα, «ξέχασα» να σας πω ότι η κακοποιός βιολογία στην Ατλαντίδα είχε αρκετούς πιστούς, οι οποίοι γέμισαν την Ελλάδα των «σκοτεινών» χιλιετιών με τέρατα. Δεν ήταν μονάχα ο Προμηθέας που έκανε τέτοια, δηλαδή.
Γιατί τα ισχυρίζομαι αυτά; επειδή βλέπουμε τον Ηρακλή, όταν πχ σκοτώνει τη Λερναία Ύδρα ή τις Στυμφαλίδες Όρνιθες, να έχει μιά σιγουριά στις κινήσεις του. Σα να ήξερε από πριν τί ακριβώς έπρεπε να κάνει με δαύτα τα μή-κεχαριτωμένα τερατίδια.
Είναι προφανές ότι από τον Προμηθέα απέσπασε τους «κωδικούς ασφαλείας» των τεράτων.

(συνεχίζεται)

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ!....

Οι ιδεολογίες πέθαναν. Ζήτω η ιδεολογία... Γράφει ο  

Λευτέρης Πανούσης

  



1. Το τελος των ιδεολογιων

Το "Τελος της ιστοριας"[1] του Φ. Φουκουγιαμα πρεπει να ειναι το βιβλιο που κατεχει το ρεκορ διαψευσης, στη μακρα ιστορια των εντυπων προφητειων του 20ου αιωνα.

Σε πολυ αδρες γραμμες λοιπον, ο κ. Φουκουγιαμα ισχυριζονταν οτι, μετα την πτωση του τειχους, η ανθρωποτητα διεθετε πλεον την οριστικη αποδειξη, πως το καλυτερο δυνατον πολιτικο συστημα ησαν οι κοινοβουλευτικες δημοκρατιες και ο οικονομικος φιλελευθερισμος.
Η ελευθερη αγορα και οι δημοκρατικες κοινωνιες των πολιτων θα διεγραφαν μια λαμπρα και αδιαταρακτη πορεια προς το διαρκως βελτιουμενον, οι πολεμοι, οι επαναστασεις και οι εξεγερσεις θα τελειωναν οριστικα και η ιστορια με τη μορφη τουλαχιστον που τη γνωριζαμε, θα τερματιζε μια για παντα, την αιματοβαμμενη πορεια της

Θυμαμαι, πως οταν πρωτοδιαβασα το πονημα αυτουνου του εξαιρετου μανατζερ, η πρωτη μου αντιδραση ηταν να βανω τα γελια.
Η ευθυμια μου ομως ελαβε αποτομα τελος, οταν διαπιστωσα πως η λεγομενη "κοινη γνωμη" αποδεχτηκε την προφητεια του Φουκουγιαμα ως μιαν εντελως φυσικη και προβλεπομενη εξελιξη των πραγματων.
Το ευρωαμερικανικο ποπολο φαινονταν να εχει πειστει, οτι ο κοσμος απο τουδε και στο εξης θα βαδιζε στα ισα και χωρις παρεκλισεις προς την αεναη ευφορια μιας διαρκως αυξανομενης ευημεριας, οπου οι παλαιοι εφιαλτες του παρελθοντος δεν θα αποτελουσαν παρα αντικειμενο των ιστοριοδιφων και των παρελθοντολαγνων.
Λιχα χρονια μετα, η μεθυσμενη απο καταναλωτικη ευτυχια ανθρωποτητα θα ακουγε για τις σφαγες στο Σαραγεβο και για το βιολογικο οπλοστασιο του Σανταμ Χουσεϊν, ενω η Μεκκα της ελευθερης αγορας και των ατομικων δικαιωματων, θα δεχονταν τη σφοδροτερη επιθεση που ειχε ποτε δεχτει στο εδαφος της.
Τελος, η καταρρευση μιας μεσσαιας τραπεζας[2] αμερικανοεβραϊκων συμφερονταν στη Νεα Υορκη, θα ηταν αρκετη για να φανερωσει με τον πιο σκληρο τροπο οτι η ιστορια οχι μονον δεν εχει τελειωσει αλλα οτι η ανθρωποτητα βρισκεται στο κατωφλι ενος νεου γυρου σφαγων, εξεγερσεων, επαναστασεων, φτωχειας, εξαθλιωσης και ηθικης σαπιλας. 

Αν ομως η ιστορια δεν εχει τελειωσει, φαινεται πως κατι αλλο εχει κλεισει πλεον τον ιστορικο κυκλο του κι ισως αυτο που διαπιστωσε τοτε ο Φουκουγιαμα, να αντανακλουσε πραγματι μιαν οψη της αληθειας, εκφρασμενη ομως σε λαθος γλωσσα.
Η αισθηση οτι βρισκομαστε στην ολοκληρωση ενος ιστορικου κυκλου, που ο ιστορικος Χομπσμπαουμ ονοματισε ως το "τελος του συντομου 20ου αιωνα" τοποθετωντας το στη χρονια της καταρρευσης του υπαρκτου σοσιαλισμου, φαινεται οτι δεν απεχει πολυ απο την αληθεια, μονον που το τελος αυτο δεν αφορα την ιδια την ανθρωπινη ιστορια αλλα την ιστορια των ιδεολογιων, που απλως αλλαζει σελιδα.
Γιατι στα ανθρωπινα πραγματα, καθε θανατος, καθε περας και καθε κυκλος, δεν σημαινει απαραιτητως την επιστροφη στο αρχεγονο μηδεν αλλα αντιθετως τη γεννηση ενος νεου κυκλου, μιας νεας ζωης, μιας νεας περιπετειας. 
Οπως στα παλια τα χρονια, που οταν πεθαινε ενας βασιλιας, οι υπηκοοι υποδεχοντουσαν τον νεο δυναστη τους με την τοσο ελπιδοφορα κραυγη: Ο βασιλιας πεθανε, ζητω ο βασιλιας!

2.Οι ιδεολογιες πεθαναν. Ζητω οι ιδεολογιες!

Ο φασισμος και ο κομμουνισμος ησαν οι δυο μεγαλες ιδεολογιες του 20ου αιωνα, που αμφισβητησαν το μοντελο της κοινοβουλευτικης αστικης δημοκρατιας αλλα τα καταφεραν να αλληλοεξοντωθουν σε ενα αμειλικτο αγωνα ζωης ή θανατου.
Στο ξεκινημα τους, περι το δευτερο μισο του 19ου αιωνα, οταν κυκλοφορησαν με μικρη χρονικη διαφορα το Κομμουνιστικο μανιφεστο και το δοκιμιο για τις ανθρωπινες ρατσες, του Αρτυρ Γκομπινω, οι δυο ολοκληρωτισμοι ησαν ταυτοχρονα ιδεολογιες, επαναστατικα κινηματα και τροπος  ζωης.
Ο παγκοσμιος πολεμος του 1914 και η οικονομικη καταρρευση του 1929 συνεβαλαν ωστε να γινουν και καθεστωτα.

Αν δεχτουμε οτι η πιστη στην κοινοβουλευτικη δημοκρατια, βασιλευομενη ή μη, καθως και στις βασικες της αξιες αποτελουσε επισης μιας μορφης ιδεολογια, τοτε μπορουμε να συμπερανουμε οτι σε γενικες γραμμες, το ιστορικο διαστημα απο το 1848 ως το 1989, χαρακτηριζεται απο τη συγκρουση τριων ιδεολογιων, εκ των οποιων η πλεον φιλειρηνικη ανεδειχθη νικητρια.
Αυτο ο Φουκουγιαμα το ονοματισε τελος της ιστοριας, ωστοσο φαινεται οτι δεν ητανε παρα το τελος των τριων αυτων ιδεολογιων που, οπως συμβαινει συχνα στην ιστορια, και οι τρεις ησαν δημιουργηματα ενος κοσμου που δεν υπαρχει πια.
Και αρα οι ιδεολογιες του [ή τα ιδεολογηματα του ή οι ιδεοληψιες του ή οπως θελετε πεστε το] ανηκουν οριστικα στο παρελθον.

Ο φασισμος και ο κομμουνισμος αμφισβητησαν μεν μια κοινωνια, οπου ο ανθρωπος αντικασταθηκε απο το κερδος και οπου το εγω απεκτησε απολυτη προτεραιοτητα εναντι του εμεις, βυθιζοντας την ανθρωποτητα στον αρχαιο τρομο του να νιωθεις μετεωρος μεσα στον κοσμο, εξω και μακρια απο μια συλλογικοτητα που δινει νοημα στην υπαρξη [βλ. και "Μικρη ιστορια του εγω"] ωστοσο μετατραπηκαν εν τελει σε καθεστωτα, οπου αυτη η συλλογικοτητα απεδειχθη οτι δεν ηταν κατι παραπανω απο τα προνομια της κοκκινης ή μαυρης κομματικης αριστοκρατιας.

Ουσιαστικα και ο Χιτλερ και ο Σταλιν, ανετρεψαν τη ιδια τους την ανατροπη, επιβαλλοντας στους ιδεολογους πιστους τους να εφαρμοσουν σητν πραξη ολα εκεινα για τα οποια κατηγορουσαν τις κοινοβουλευτικες δημοκρατιες.
Η συλλογικοτητα μιας καστας χορευτων/πολεμιστων που οραματιζονταν ο Νιτσε και υποσχονταν οτι θα πραγματοποιησει ο Χιτλερ, κατεληξε στα αποβρασματα των ες-ες, οι οποιοι θανατωναν με επιστημονικη επιμελεια τους Εβραιους αλλα ησαν ολοσχερως ανικανοι να αρθρωσουν ενα θετικο λογο για την ιδια τη ζωη, πλην βεβαιως απο τη κυνικη ομολογια οτι δεν ειχαν τι αλλο να καμουν τη δυναμη που τους δοθηκε παρα να τη μετατρεψουν σε εναν Αξονα θανατου.
Ομοιως, η γραφειοκρατικη κομματικη νομενκλαντουρα των σοσιαλιστικων χωρων, εγραφε στα παλια της τα παπουτσια την αμεση δημοκρατια των προλεταριακων κοινοτητων, μεταφεροντας την επαναστατικη προταση των πρωτων ιδεολογων κομμουνιστων στα κεφια του καθε Πατερουλη, ο οποιος με τη σειρα του στηριζε αυτη την αδιστακτη καμαριλα για να μην βρεθει μια μερα με κομμενη την κεφαλη του, οπως οι παρανοϊκοι Ρωμαιοι αυτοκρατορες.

Οι δυο μεγαλες ολοκληρωτικες ιδεολογιες κατερρευσαν εν τελει εξαιτιας των ιδιων των αντιφασεων τους, οταν απο το βασιλειο των ιδεων μετατοπιστηκαν στο βασιλειο των καθεστωτων.
Ο Γκαιμπελς, βλέπετε, δεν ηταν ο Νιτσε, οπως και ο Χρουστσωφ δεν ηταν ο Εγκελς.




Η πτωση του τειχους συνεβαλε στο να αυξηθει η ψευδαισθηση των ευρωαμερικανικων μαζων, πως μετα την πληρη εξοντωση των δυο ολοκληρωτισμων, ο απολυτος κυριαρχος του παιχνιδιου θα ηταν η κοινοβουλευτικη δημοκρατια, ακομα και αν, για λογους φολκλορ, συνοδευονταν ενιοτε απο τη λαμψη μιας βασιλικης οικογενειας. 
Εκεινο ομως που δεν ειχαν υποψιαστει οι ιντελιγκεντσιες της ευρωαμερικανικης διανοησης ηταν οτι ακριβως η υπαρξη του "ετερου φοβου" συγκρατουσε τους αληθινους ηγεμονες των χειραγωγουμενων μαζων απο το να δειξουν το πραγματικο [και φρικαλεο] τους προσωπο.
Γιατι απλουστατα, η αστικη δημοκρατια οπως τουλαχιστον ειχε διαμορφωθει βασει των αρχων του διαφωτισμου και της ατομικης ανεξαρτησιας, ειχε ηδη περασει στο παρελθον και στη θεση της αναδυονταν η παγκοσμια Νεα Ταξη πραγματων, οπου οι λαοι και τα εθνη μετατρεπονταν ραγδαια σε απροσωπες και λωβοτομημενες μαζες, τις οποιες ελεγχαν απολυτως τα ΜΜΕ και οι εμμισθοι μηχανικοι των ψυχων.    

Η καταρρευση του φασισμου και του κομμουνισμου συνοδευτηκε και απο το ξεσκεπασμα της αληθινης οψης του θαυμαστου, καινουριου κοσμου, που αποτελει σημερα την εφιαλτικη προοπτικη της δικης μας γενιας και της γενιας των παιδιων μας.
Εδω πλεον δεν εχουμε να κανουμε με κοινοβουλευτικες δημοκρατιες, οπου η ελευθερη βουληση των πολιτων εχει τη δυνατοτητα να ανατρεψει πολιτικες και κυβερνησεις.
Αντιθετως!
Η ευρωαμερικανικη παγκοσμιοποιημενη ηπειρος κυβερναται πλεον απο αθεατους μηχανισμους, απο διεθνη και συνηθως αφανη διευθυντηρια, απο μυστικους πρακτορες, κολαουζους και μπραβους των πανισχυρων οικονομικων κολοσσων, απο τους γραβατοπειρατες της καθε Γκολντμαν Ζακς και της καθε τριλατεραλ, για τους οποιους η ψηφος των πολιτων δεν ειναι παρα ενα σχετικα δευτερευον ζητημα, που το τακτοποιουν με τους κολλητους τους των τηλεορασεων, των εφημεριδων και των διαφημιστικων εταιρειων.

Η λεγομενη "εναλλαγη" κυβερνησεων στις πολυτελεις αιθουσες των ευρωπαίκων κοινοβουλιων, δεν ειναι παρα η ανανεωση του πολιτικου προσωπικου μιας παγκοσμιας καθεστωτικης συμμοριας, που δεν το χει σε τιποτα να ξωπεταξει εναν τάχα μου "δεξιό" σαν τον Σαμαρά και να βανει στη θεση του εναν ταχα μου "σοσιαλιστη" σαν τον Τσίπρα, αρκει να ειναι βεβαιη οτι θα της καμει τα κεφια.
Η πρωην κομμουνιστρια κ. Μερκελ ειναι σημερα η ηγερια του νεοφιλελευθερισμου, ενω ο πρωην κνιτης κ. Σουρναρας ειναι σημερα ο γραβατωμενος μπραβος της Ευρωπαϊκης Κεντρικης Τραπεζας και [ακόμα χειρότερα] το παλιο κακο παιδι του Μαη του 68, ο κ. Ντανιελ Κον Μπετιτ ειναι ενας πολυ καθως πρεπει βουλευτης του Ευρωπαϊκου κοινοβουλιου, που διδει το πρασινο αλλοθι στα μεγαθηρια των πολυεθνικων, για να ξεχαρβαλωνουν και τα λιγα δαση που απεμειναν, στον Αμαζονιο ή στην Ινδια...
Ποια δεξια και ποια αριστερα?
Και προπαντος, ποια δημοκρατια?
Η περιφημη ψηφος των πολιτων δεν ειναι παρα μια φενακη, ενας πεπλος της μαγια, που επικαλυπτει το γεγονος οτι οι μαζες ψηφιζουν αυτους που θελουνε να ψηφιστουν οι χειραγωγοι τους, ακομα και αν ειναι μετα να τις οδηγησουνε στους θαλαμους αεριων.
Οπως οι χορωδιες μελλοθανατων στο Αουσβιτς, οι οποιες βαδιζαν ησυχα-ησυχα προς τα κρεματορια, πιστευοντας οτι θα τους πηγαιναν για αποψειρωση!

Ο φασισμος, ο κομμουνισμος και ο διαφωτισμος, ως ιδεολογιες ειναι πλεον νεκρες.
Οι αρμοι των κοινωνιων που σχηματιστηκαν κατα τη διαρκεια της μακρας πορειας απο τις αυτοκρατοριες ή τα βασιλεια, ως τις αστικες δημοκρατιες του 19ου αιωνα, εχουν πλεον θραυσθει.
Οι εθνικοαπελευθερωτικοι αγωνες, οι επαναστασεις και οι παγκοσμιοι πολεμοι, εδωσαν τη δυνατοτητα να ακμασουν τα εθνη/κρατη και μεσω αυτων να επιτευχθει το μεγιστο της ευμαρειας, της ισονομιας και της ισοπολιτειας που γνωρισε ποτε η ανθρωποτητα.
Ολα αυτα ομως τελειωσανε.
Στο νεο ευρωπαϊκο τοπιο δεσποζουνε πια οι μαζικοι αποεθνικοποιημενοι  σχηματισμοι της παγκοσμιοποιησης και οι ατελειωτες στρατιες φτηνου εργατικου δυναμικου, που το συγκεντρωνουν συστηματικα τα αφεντικα της Νεας Ταξης πραγματων, σε ειδικες οικονομικες ζωνες.
Οι ορδες των λαθρομεταναστων που ωθουνται απο τους ιδιους μηχανισμους[3] για να διαλυσουν και τα τελευταια απομειναρια των κρατων/εθνων της Ευρωπης, δεν ειναι παρα ο προπομπος μιας εφιαλτικης επελασης των βαρβαρων, που θα ολοκληρωσουν εν τελει το "τελικο σχεδιο" της μετατροπης του Ευρωαμερικανικου κοσμου σε μιαν απεραντη Ινδοκινα.

Μπροστα σε εναν κοσμο που καταρρεει, το καλυτερο που μπορει να περιμενει η ανθρωποτητα ειναι η αναδυση μιας νεας ιδεολογιας.
Με τη διαφορα οτι αυτη η νεα ιδεολογια δεν γινεται να αρθρωθει με παλιες λεξεις.
Η "αστικη ταξη" ή το προλεταριατο ή το Κεφαλαιο , οπως τα περιεγραψε ο Μαρξ, δεν υφιστανται πλεον. Οι μαγαζατορες και οι επαγγελματιες του 19ου αιωνα που εκμεταλλευονταν την εργασια 14χρονων παιδιων, οπως τα περιγραφει ο Νιτκενς, ειναι πλεον κι αυτοι θυματα των πολυεθνικων εταιρειων και της χρηματιστηριακης βουλιμιας των τραπεζων.
Ο δασκαλος των 600 ευρω δεν εχει καμια σχεση με τον μεσοαστο δημοδιδασκαλο της ελληνικης επαρχιας του μεσοπολεμου που διδασκε "ηθικη και εθνικην διαπαιδαγωγησιν", οπως και ο "εργατης" μιας ισχυρης ΔΕΚΟ δεν εχει καμια σχεση με τον εξαθλιωμενο προλεταριο του 19ου αιωνα.
Ο κοσμος που γεννησε τις ιδεολογιες του 19ου/20ου αιωνα ειναι κλινικα νεκρος.

Η συγκρουση του μελλοντος μας δεν θα ειναι ταξικη, με τη μορφη που περιεγραψε τις κοινωνικες ταξεις ο Μαρξ αλλα πρωτιστως "λαϊκοαπελευθερωτικη" και δεν θα διεξαχθει γυρω απο τα μεσα παραγωγης αλλα γυρω απο τα μεσα μαζικης χειραγωγησης και το παγκοσμιοποιημενο χρηματιστηριακο κεφαλαιο.   
Απο τη μια πλευρα θα υπαρχει η νεοταξικη παγκοσμια αυτοκρατορια των τραπεζων, των αφανων διευθυντηριων, των πολυεθνικων κολοσσων και των οικονομικο/πολιτικων συμμοριων και απο την αλλη πλευρα θα υπαρχει ενα ανεκφραστο και αμηχανο ακομα λαϊκο κινημα, που θα προσπαθησει να προστατευσει την επιβιωση, την αξιοπρεπεια και τον πολιτισμο του.
Με διακυβευμα την μετατροπη ολοκληρης της ευρωαμερικανικης ηπειρου σε μια απεραντη Βραζιλια...

3. Οι αρμοι της νεας ιδεολογιας

Στην ιστορια των ιδεων οι προφητειες δεν εχουν αλλη σημασια, απο το να διεγειρουν τις συνειδησεις ωστε να αντιληφθουν το παρον τους.
Συνεπως, η νεα ιδεολογια που θα εκφρασει αυτο το πανευρωπαϊκο λαϊκο κινημα, θα εστιαζεται σε τουτη τη συγκρουση των λαων εναντιον της Νεας Ταξης, με τη διαφορα οτι θα πρεπει πρωτα να οικοδομησει μια λαϊκη συνειδηση εκει που ως τα σημερα εμφανιζονται μονον σπαραγματα ατομικων δρασεων, χαμενα μεσα στο απροσωπο μαγμα των χειραγωγουμενων μαζων, οι οποιες εχουν απωλεσει καθε διακριτη συλλογικη ταυτοτητα[4]
Και προπαντος εχει καιρια σημασια να προβληθει εναντι του κατακερματισμενου εγω, η συλλογικοτητα του εθνους/κρατους.

Ο εθνικισμος του 19ου αιωνα, που αναδυθηκε μεσα απο την καταρρευση των αυτοκρατοριων, συναρτηθηκε με τον μεγαλοϊδεατισμο, που ομως με τη σειρα του οδηγουσε σε μια αναβιωση της αυτοκρατορικης ιδεας.
Ο μεγαλοϊδεατισμος του Μουσσολινι για παραδειγμα, διεφερε απο τον εθνικισμο του Κεμαλ, επειδη στοχευε στην αναβιωση της πολυεθνοτικης και πολυφυλετικης ρωμαϊκης αυτοκρατοριας και οχι στην ισχυροποιηση ενος συμπαγους εθνους/κρατους με εθνικη, φυλετικη και θρησκευτικη ομοιογενεια.
Αυτο αποδειχθηκε καταστροφικο, περαν πασης αμφιβολιας, προπαντος για τα ιδια τα εθνη/κρατη.

Τα λαϊκα κινηματα της εποχης μας και οι λεγομενοι ευρωσκεπτικιστες που αμφισβητουν τη Νεα Ταξη, οραματιζονται μια νεα μορφη "εθνικισμου", που δεν εχει τιποτα να καμει με τον αιματοβαμμενο εθνικισμο/μεγαλοϊδεατισμο του Χιτλερ ή την παρανοϊκη Σερβικη αυτοκρατορια του Μιλοσεβιτς.
Στον πυρηνα της σκεψης των εξεγερμενων κατα της παγκοσμιοποιησης, τεινει να διαμορφωθει μια αλλη εικονα του εθνους/κρατους [που ακομα δεν εχει βρει την οριστικη της ιδεολογικη και πολιτικη φορμα] και που εχει ως κυριο αξονα μια πολιτισμικη, γλωσσικη και εθνοτικη ταυτοτητα, απαλλαγμενη απο τις ιμπεριαλιστικες βλεψεις του παρελθοντος.
Η αντισταση κατα της παγκοσμιας κυριαρχιας των χρηματοοικονομικων κολοσσων εστιαζεται  στην αναδυση μιας νεας συλλογικοτητας, που θα οριζει συνορα αναμεσα στους λαους, οχι για να τα καταπατησει, αν και οταν αποκτησει τη δυναμη αλλα για αυτοπροστατευθει η ιδια απο την εισβολη που απειλει την υποσταση της.

Το εθνικο μετωπο της κ. Λεπεν επι παραδειγματι αρνειται και πολυ σωστα τη ρετσινια του ρατσισμου, εφοσον δεν ιεραρχει διολου τις ανθρωπινες ικανοτητες βασει της φυλης του καθενος ή του χρωματος του αλλα πολυ απλα, διεκδικει την εργασιακη, πολιτισμικη και οικονομικη αξιοπρεπεια των Γαλλων, που βλεπουν σιγα-σιγα να καταντανε μεταναστες μεσα στις ιδιες τους τις γειτονιες.
Γι αυτο ακριβως και δεν αρνειται τη συμμετοχη της σε μια Ευρωπη των λαων αλλα απορριπτει ρητα τη δαμοκλεια σπαθη του ενιαιου ευρωπαίκου νομισματος, που κατηντησε εργαλειο εξανδραποδισμου των λαων και βασικος μοχλος για να κυριαρχουνε οι τραπεζες, τα παγκοσμιοποιημενα συμφεροντα και τα λυκορνια της διεθνους γραβατοπειρατειας.
 Ο [νεο] εθνικισμος των ευρωπαϊκων λαων ειναι δηλαδη κυριως αμυντικος και σε καμια περιπτωση δεν ταυτιζεται με τον μεγαλοϊδεατισμο των παλαιων αυτοκρατοριων ή των φαντασματων τους.

Οι αρμοι της νεας ιδεολογιας, ειναι πολυ πιθανον να οικοδομηθουν γυρω απο αυτην ακριβως τη συλλογικοτητα μιας εθνικης ταυτοτητας, οπως ηδη διαφαινεται στις ιδεολογικες τασεις των ευρωσκεπτικιστικων κομματων, που για πρωτη φορα εμφανιζονται να διεκδικουν σημαντικο μεριδιο της πολιτικης πιτας στα ευρωπαϊκα πολιτικα οργανα.
Και ειναι πολυ πιθανον επισης, γυρω απο το νεο συλλογικο οραμα του εθνους/κρατους να αναπτυχθουν οι βασικοι αξονες μιας ιδεολογιας, που θα θετει τον ανθρωπο ως μετρον των παντων και θα προτασσει την ανθρωπινη αξιοπρεπεια απεναντι στο κερδος και την ψυχικη γαληνη απεναντι στη βουλιμια της υπερκαταναλωσης.

Η τυφλη πιστη οτι την ευτυχια θα τη βρισκαμε μεσα απο την αναπτυξη της τεχνολογιας, το παγκοσμιοποιημενο εμποριο, την ολοενα αυξανομενη παραγωγη φτηνοτερων αγαθων και την ασυδοσια στη διακινηση εμπορευματων, ιδεων και ανθρωπων, οδηγησε τους ευρωπαϊκους λαους στα αδιεξοδα της ηθικης, πνευματικης, οικονομικης και κοινωνικης χρεωκοπιας και καταντησε τους ευρωπαιους πολιτες καταναλωτες ψυχοφαρμακων.
Δεν μας χρειαζονται τοσα αγαθα, δεν μας χρειαζονται τοσες υπηρεσιες, δεν μας χρειαζονται αλλοδαποι σκλαβοι.
Οι πολυπολιτισμικες κοινωνιες της αφθονιας αποδειχθηκαν εφιαλτικοι τοποι, οπου το 1/3 των κατοικων του πλανητη ζουνε πλουσιοπαροχα εις βαρος των υπολοιπων 2/3 που λιμοκτονουν, αλλα και οι μεν και οι δε, στεκονται στα ποδια τους χαρις στα τεχνητα αντικαταθλιπτικα, που τους χορηγει απλοχερα το συστημα.
Μας χρειαζεται ενας κοσμος πιο ταπεινος, πιο φτωχος, πιο απλος και πιο δικαιος. 

Οι αρμοι της νεας ιδεολογιας φρονω οτι θα προκυψουν στο αμεσο μελλον, απο ανθρωπους που θα δουν καθαρα, τι ειναι εκεινο που φερνει στον ανθρωπο τη γαληνη, την αρμονια και την αυτογνωσια, αρχεγονα δηλαδη ναματα της ψυχης, που συνετριβησαν κατω απο το παρανοϊκο μοντελο του "καταναλωνω, αρα υπαρχω..."     




Σημειωσεις


[1] Το "τελος της ιστοριας" του Φρανσις Φουκουγιαμα κυκλοφορησε στη δεκαετια του 90, ενω στην Ελληνικη γλωσσα κυκλοφορει απο τις εκδοσεις Λιβανη.
[2] Η εναρξη της τωρινης κρισης τοποθετειται ως γνωστον στην αναγγελια της καταρρευσης της τραπεζας "Λημαν μπραδερς" στη Μεκα του καπιταλισμου.
[3] Οι πιο ενθερμοι προπαγανδιστες της πολυπολιτισμικοτητας ειναι ακριβως οι πιο λιμασμενοι μεγαλοκαρχαριες της Νεας Ταξης.
Συλλογιστειτε μονον τον "αγωνα κατα του ρατσισμου" που διεξαγουν τα διευθυντηρια της ΟΥΕΦΑ, της ΦΙΦΑ ή των Ολυμπιακων αγωνων, στα οποια ανηκουν σχεδον ολα τα μελη της λεσχης μπιλντεμπεργκ και αλλων τετοιων ευαγων ιδρυματων...
[4] βλ και "Μικρη ιστορια του εγω"      http://panusis.blogspot.gr/2016/10/blog-post_4.html

 

Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 9600πΧ.[ΜΕΡΟΣ 4ο]

Ο Προμηθέας μετά το 9600 πΧ – 4

      

Γράφει ο ΕργΔημΕργ       [τά προηγούμενα εδω  https://ergdhmerg.wordpress.com/]

α τεχνικής φύσεως λάθη δεν έπρεπε να επαναληφθούν στη δεύτερη απόπειρα δημιουργίας «ανθρώπων». Γιά παράδειγμα, δεν ήταν μόνον οι ίδιοι οι «άνθρωποι», ήταν καί το περιβάλλον.
Η Αυστραλία ήταν μιά χαρά μέρος γιά ν’ αποφεύγονται οι ενοχλήσεις από …ενοχλητικούς, αλλά ταυτόχρονα η απομόνωσή της ήταν καί μειονέκτημα: επέβαλε τη δημιουργία μέσων, γιά να μετακινηθεί όλος αυτός ο πληθυσμός προς την Ελλάδα. Ο Προμηθέας, λοιπόν, ως αθάνατος περίμενε καί περίμενε καί περίμενε… δυό καί τρείς καί τέσσερεις γενιές. Τα δημιουργήματά του τεκνοποίησαν κι απέκτησαν απογόνους (αυτό το ήξερε πως όντως γίνεται -δηλ. να τεκνοποιούν οι σπαρτοί/κλώνοι-, καί το περίμενε), αλλά δεν έδειξαν τίποτε δεινές κατασκευαστικές ικανότητες. Κι όχι μόνο δεν έφτιαξαν πλεούμενα, αλλά δεν ασχολήθηκαν καθόλου με τη θάλασσα. Κανένα ενδιαφέρον! Ούτε κάν γιά το ψάρεμα.
Ακόμη σήμερα, παρά το ότι αρκετοί απ’ αυτούς συγκεντρώνονται στα παράλια της Αυστραλίας, δεν ασχολούνται με τη θάλασσα. (Καί να σκεφτεί κανείς πως τους έφτιαξε νησιώτης! )
Ο Προμηθέας απελπίστηκε, καί τους παράτησε στην τύχη τους. Προφανώς συνέβη κι αυτό που γίνεται πάντα με τους σοφούς γέροντες / ιερείς / «θεούς», που τους τιμάνε οι διάφορες φυλές εκπολιτισθέντων, αλλά αυτοί μιά μέρα τα παρατάνε όλα σύξυλα καί φεύγουν, με την αμυδρή υπόσχεση να ξαναγυρίσουν κάποτε.
Δεν γνωρίζω γιά τα της αποχωρήσεως του «σοφού» – ούτε τα ψάχνω, όμως. Άνευ σημασίας γιά την αφήγησή μας.
Ο επόμενος προορισμός ήταν η…

ε. Ινδία
Κάπου εκεί, μέσα στην πυκνή ζούγκλα της Ινδίας, ζούσαν αρκετές φυλές. Μάλλον πρωτόγονες. (Ακόμη σήμερα, εκεί βρίσκονται.)
Ο Προμηθέας σκέφτηκε πως εδώ θα έπρεπε ν’ αλλάξει λίγο την τεχνική του, μιά που η κλωνοποίηση (αντιγραφή / μετατροπή έτοιμου οργανισμού) είχε περισσότερες δυνατότητες από την σπαρτοποίηση (κατασκευή οργανισμού τελείως εξ αρχής). Έτσι, διάλεξε μιά αρκετά πρωτόγονη (άρα, κι αρκετά επιθετική) φυλή, καί την πέρασε από …ρεκτιφιέ. Τις είχε τις σχετικές γνώσεις ο Προμηθέας, από το τρίτο μέλος της τριανδρίας.
Οι κανιββαλικές τάσεις των πρωτογόνων αυτών γιά μεζέδιασμα των πεθαμένων ίσως προϋπήρχαν, ίσως όχι. Το ίδιο καί η τηλεπαθητική ικανότητα. Έτσι, εφ’ όσον τηρούνταν τα …βασικά προσόντα να …προσληφθεί η φυλή, οι «βελτιώσεις» είχαν να κάνουν καθαρά με την εμφύσηση σκοπού καί νέων (απαραιτήτων) ικανοτήτων. Αυτές ήταν (α) η επιθυμία προς μετακίνηση / μεταναστεύσεις (άρα, η μη προσκόλληση στην έννοια της πατρίδας) καί (β) η ικανότητα γιά πρόσκτηση υλικών, κυρίως μετάλλων.
Γιατί μέταλλα; επειδή γίνονται όπλα.
Η φυλή αυτή, όπως ήδη καταλάβατε, είναι οι γύφτοι.
Γιά την ακρίβεια, πιστεύω πως οι ορίτζιναλ πρωτόγονοι της ανατολικής Ινδίας είναι οι λεγόμενοι τσιγγάνοι, ενώι οι γύφτοι είναι οι προμηθεϊκοί κλώνοι τους. Τέλος πάντων, λεπτομέρειες. Το γεγονός είναι πως οι αθίγγανοι, δηλαδή αυτοί που δεν επιτρέπεται να τους αγγίζεις, ακριβώς έτσι λέγονται καί στα Ινδικά! (Γνωστοί καί ως τσαντάλας, ή ντάλιτ.) Αποτελούν, δέ, την κατώτατη κοινωνική κάστα, κάτω ακόμη κι απ’ το παραδοσιακό τετρακαστικό κοινωνικό σύστημα, καί κάνουν ταπεινές δουλειές – πχ καθαρίζουν βόθρους, κτλ. (Μόνο που το 1997 βγάλαν πρόεδρο του κράτους!)
Ιδού οι ανέγγιχτοι:

Ετούτοι εδώ κατοικούν στα νότια της Ινδίας, στο ομόσπονδο κρατίδιο Κέραλα. Μοιάζουν λιγάκι με τους Αμπορίτζινες, δε νομίζετε; (Πλατυρρινία, κι έτσι.)

Συνοψίζουμε: έχουμε πάλι μιά φυλή, με -χμ- περίεργες διαιτολογικές συνήθειες, τηλεπαθητική («- Να σε πω το μοίρα σου;»), που δεν κολλάει σε κάποια σταθερή πατρίδα (είναι αιωνίως μετακινούμενη), παραβατική (δεν καταλαβαίνει γρύ από νόμους κι απαγορεύσεις), παρασιτική, καί που κυνηγάει ειδικά τα μέταλλα. Όχι, όμως, γιά να τα εξορύξει (διότι αποφεύγει τη δουλειά όπως ο διάολος το λιβάνι), αλλά γιά να τα φέρει στην κατοχή της. Αυτή η φυλή όντως έχει κάποιες κατασκευαστικές ικανότητες στο μέταλλο, αν καί προτιμάει να χρησιμοποιεί όπλα έτοιμα – παρά να τα κατασκευάζει. (Είπαμε, η δουλειά είναι γιά τη λευκή φυλή.)
Αν καί δεν δείχνει πολεμικό χαρακτήρα ούτ’ αυτή, δεν διστάζει να οπλοφορεί, να ορμάει καί ν’ αμύνεται με τη νοοτροπία της αγέλης λύκων, καί να επιδεικνύει τόσο ελαφρά (κλοπές πχ), όσο καί βαρειά παραβατικότητα (πχ πώληση ναρκωτικών), όποτε αισθάνεται πως μπορεί.
Αυτή η φυλή, τέλος, πολλαπλασιάζεται σαν τα κουνέλια. Που σημαίνει πως, ακόμη κι αν δεν πολεμάει, μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο σύνολό της ως πολεμικό όπλο: όπου καί να πάει, είναι σα να πέφτουν ακρίδες στα φυτά! Όχι το ιδανικό, που είχε στο μυαλό του ο Προμηθέας (δηλ. σύνολο πολεμιστών), αλλά κάτι είναι κι αυτό.

Εδώ ακριβώς κολλάνε τα λεγόμενα της «Παλαιάς Διαθήκης» γιά κατασκευή των «πρωτοπλάστων» κάπου το 4500 πΧ. Η χρονολόγηση είναι σωστή! Μόνο που, όπως είδαμε, αυτοί οι «πρωτόπλαστοι» ούτε δικοί μας πρόγονοι είναι (όλης της ανθρωπότητας, καί ειδικά των Ελλήνων), ούτε κανένας θεός τους έφτιαξε. (Άλλως τε, η ίδια η «ΠΔ» λέει πως, όταν έφυγαν απ’ τον παράδεισο, πήγαν κάπου, όπου βρήκαν άλλους ανθρώπους.)
Όμως, πρέπει να κάνουμε μία στάση. Βλέπετε, το 4500 πΧ βρίσκεται πολύ κοντά (ή επάνω) στην αρχή της εποχής του Ταύρου. Επομένως, επεκτείνοντας τον συλλογισμό μας, κι επειδή μιλάμε γιά ένα πανέξυπνο άτομο με τρομερές γνώσεις, συμπεραίνουμε πως ο Προμηθέας έκανε τις κινήσεις του με βάση τους «μεγάλους μήνες». Ήξερε τους ουράνιους αιθερικούς νόμους, καί τους εκμεταλλεύτηκε γιά να βοηθηθεί.
Βασίμως πιθανολογώ, λοιπόν, πως η περίοδος «ανασυγκρότησης» του Προμηθέα καί των εργαστηρίων του ήταν όλο το υπόλοιπο της εποχής του Λέοντα, σύν ολόκληρη η εποχή του Καρκίνου. (Όλοι καί όλα είχαν πάθει χοντρό στραπάτσο μετά τον πόλεμο καί τα αιθερικά υπερόπλα. Έμ, να μη χρειαστεί κοντά κανένα τριχίλιαρο χρόνια, να στανιάρουν; ) Η περίοδος κατασκευής των Αμπορίτζινων ήταν η αρχή της εποχής των Διδύμων (κηρύκειο…), κι όλη του η παραμονή στην Αυστραλία ήταν τα δύο χιλιάδες-κάτι χρόνια της εποχής των Διδύμων. (Κι όχι «μερικές γενιές Αμπορίτζινων», όπως έγραψα παραπάνω – λογοτεχνικήι αδείαι.)
Η περίοδος, τώρα, κατασκευής των «πρωτοπλάστων» (των γύφτων) ήταν η αρχή της εποχής του Ταύρου. Κι όσο γιά το υπόλοιπο της εποχής του Ταύρου…
…θα πούμε μετά σε τί …»πεντάστερο» ξενοδοχείο πέρασε …διακοπές!

Μιά που μιλάμε γιά «ΠΔ»: τα σύμβολα, που κατ’ εξοχήν συνδέονται με την εικονογραφία των «πρωτοπλάστων» (το μήλο καί το φίδι), είναι πολύ μεταγενέστερες προσθήκες. Τη σχετική αφήγηση τη διανθίσανε με τέτοιους συμβολισμούς οι συγγραφείς της «ΠΔ» κατά την Ελληνιστική εποχή – οπότε καί ήτανε αυτοί οι συμβολισμοί κοινό κτήμα. Καμμία σχέση με τους γύφτους του Προμηθέα, τέσσερεις χιλιάδες χρόνια πριν.
Δεν παύω, όμως, να γελάω με τους «επιστήμονες», που τοποθετούν την ανακάλυψη της βαρύτητας στη στιγμή, που έπεσε το μήλο στο κεφάλι του Νεύτωνα. Λες κι οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν δεί μήλα (η άλλα φρούτα – ή άλλα αντικείμενα) να πέφτουν χάμω! Ο Νεύτων είπε στα ίσα πως κατέκλεψε γνώσεις από αρχαία χειρόγραφα (μήλο = αρχαίες απόκρυφες γνώσεις), καί μάλιστα το είπε στη δεύτερη βιογραφία του, που την υπαγόρευσε σε ηλικία 86 ετών. (Όταν κι έβλεπε τον Χάρο να πλησιάζει, κι είπε να ελαφρώσει λίγο τη συνείδησή του.) Αλλά ποιός να τον καταλάβει!!!
Γιά να δούμε, ποιός επιστήμων θα μου απαντήσει τί είδους ήτανε το μήλο του Νεύτωνα (ντελίσιους; ρενέτα; φιρίκι; τί, τέλος πάντων; )… καί ποιός θα καταλάβει την τύφλα του, καί πότε!

Γιατί, τώρα, ασχολείται η «ΠΔ» με τους γύφτους; Άραγε ν’ αποτελούν κι αυτοί κάποια φυλή εβραίων; Όχι. (…Αγαπητέ Μάρκο ντεΣάντ, που αναρωτιέσαι.) Άλλος είν’ ο λόγος – θα τον δούμε σ’ επόμενη συνέχεια.
Κι εφ’ όσον όλοι οι «έγκυροι» μελετητές της «ΠΔ» τοποθετούν τον Παράδεισο των «πρωτοπλάστων» κάπου στη Μεσοποταμία, εγώ γιατί μιλάω γιά Ινδία;
Έ, λοιπόν, αυτό νόμιζα κι εγώ μέχρι κάποια χρόνια πριν, ώσπου σ’ ένα άλλο ντοκυμανταίρ (τί να κάνουμε; την έχω τη μανία να βλέπω! ) είδα πως το πασίγνωστο Τάτζ Μαχάλ έχει τέσσερεις υδάτινους «δρόμους» γύρω-γύρω, επειδή αυτοί αντιπροσωπεύουν τους «τέσσερεις ποταμούς του Παραδείσου».

Ώπα!!! Έχει ο ινδουϊσμός τέτοιες παραδόσεις;;; Άμ, έτσι πες!!! Αφ’ ενός, ινδουϊσμός κι εβραϊσμός δεν έχουν σχέση, αφ’ ετέρου ο ινδουϊσμός είναι η μοναδική θρησκεία, της οποίας ο βασικός κορμός έχει αδιάσπαστη συνέχεια αρκετών χιλιάδων ετών – τη μεγαλύτερη σε διάρκεια απ’ όλες τις υπόλοιπες γνωστές σήμερα θρησκείες. Όθεν, παρά το ότι το Τάτζ Μαχάλ χτίστηκε στους χριστιανικούς αιώνες (άρα, θα μπορούσε κάλλιστα να ενσωματώνει ήδη γνωστές θρησκευτικές αντιλήψεις εκτός ινδουϊσμού), εμένα μου φαίνεται πως απηχεί αρκετά παλιές ινδουϊστικές αντιλήψεις / γνώσεις. Πόσο παλιές; από το 4500 πΧ τουλάχιστον…

Ινδία, λοιπόν. Αναντίρρητα. Η οποία φιλοξενεί στο έδαφός της ακόμη ένα υπερδιαστατικό σημείο του πλανήτη μας, στις θερμοπηγές Τάπτα Πάνι. (Ρίξτε μιά ματιά πάλι εδώ, που τα περιγράφω.)
Καί πάλι γελάω με την πρόσφατη διαμάχη που ξέσπασε, σχετικά με την προέλευση του ονόματος «Καλκούτα»! Διαβάζω τα σχετικά στα ιντερνέτια: άλλοι λένε πως προέκυψε από τη συνένωση των ονομάτων δύο πάλαι ποτέ χωριών της περιοχής, άλλοι έτσι, άλλοι αλλοιώς. Κανενός, όμως, δεν πέρασε απ’ το μυαλό ότι η Καλκούτα είναι ομόρριζη της Ελληνικής λέξης «χαλκείον». Που σημαίνει το ψεύτικο, το κίβδηλο. Τους σπαρτούς / κλώνους του κυρ-Προμηθέα!
Είτε δεν τους πέρασε απ’ το μυαλό, είτε δεν τους συμφέρουν τέτοιες αποκαλύψεις.
Η Καλκούτα απέχει 550 χμ σε ευθεία από τις θερμοπηγές Τάπτα Πάνι, αλλά προφανώς οι «ανέγγιχτοι» κάποια στιγμή μετανάστευσαν μαζικά στην περιοχή της. (550 χμ δεν είναι τίποτε. Διασχίζονται σε μιά γενιά, ακόμη καί με τρομερά αργό ρυθμό.) Κι αυτό μάλλον ήταν η πρώτη μετακίνησή τους. Η κυρίως μετακίνησή τους προς τα δυτικά άργησε λιγάκι: άρχισε με την εποχή των Ιχθύων.

(συνεχίζεται

Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ-ΟΑΝΗΣ Ο ΙΩΝΑΣ....

Ο μυστηριώδης Ιωάννης-Οάνης ο Ίωνας...

 εικ. (Leonardo-Vinci: Ο Χριστός ευλογεί τον Ιωάννη, "το ηλιοσεληνάτο του Βυζαντίου")  

Η φιλοσοφική σχέση Γένους και Είδους  κρύβεται στην αστρολογική πολικότητα  Κεφαλής και Ουράς του δράκου των σεληνιακών δεσμών...  Ο άξονας των σεληνιακών δεσμών αντιστοιχεί στο ερμητικό Κηρύκειο ή δημιουργικό Νείκος του Εμπεδοκλή. 

Η σχέση που διέπει την αλλαγή των Ειδών είναι η ίδια με εκείνη  των μετεμψυχώσεων ή μεταμορφώσεων του ενσαρκωμένου πνεύματος

Η Ενσάρκωση-Μετενσάρκωση δεν έχει σχέση με τον άνθρωπο αλλά με την πτώση των Μονάδων ως Γενών του πνεύματος στον ανώτερο νοητικό κόσμο... όπου εγκαθίστανται ως ωροσκόπια-9γράμματα ή αιτιώδη σώματα!!! * 

Την σχέση αυτή παρουσιάζει ο πίνακας του leonardo  με τον Χριστό (κύστη του ιχθύος) ή ηλιακή Αφροδίτη ( το αιτιώδες σώμα) να ευλογεί την νοητική μορφή ως Ιωάννη (Σελήνη)... Όπως ακριβώς δείχνει και το βυζνατινό σύμβολο που κατέληξε   σημαία του μωαμεθανικού κράτους της Τουρκίας...

Πρόκειται για μια σημαντική  διευκρίνηση στην ορολογία που έχει δημιουργήσει πληθώρα παρανοήσεων... Μετεμψύχωση θεωρείται η αλλαγή από Είδος σε Είδος των ψυχών=μορφών στον εξελικτικό ανταγωνισμό των ειδών=μορφών (βλ. Δαρβινισμός)...στον αστρικό ή σεληνιακό κόσμο των κελυφών// 

(Κάτι σαν αλλαγή γονιδίων στην κοινή πλανητική βάση γονιδιώματος που μοιράζεται η έμβια ζωή... 

λχ ο άνθρωπος έχει 35% ίδιο DNA με τον ασφόδελο, ενώ έχει το μισό σε μήκος DNA από έναν κόκκο ριζιού...). 

Η αναζήτηση των απλών Ιδεών ή πρωταρχικών Γενών είναι το κέντρο τόσο της Πλατωνικής όσο και της Αριστοτελικής φιλοσοφίας, που συνεχίστηκε στον Καντ έως και τις μέρες μας αδιαλείπτως... 

Τα πρωταρχικά Γένη είναι οι πρώτοι-απλοί αριθμοί (οι Μονάδες-πρώτες φυλές-θεοί του Leibniz είναι οι Έλλοπες ιχθύες), 

Οι σύνθετοι αρ. είναι τα μικτά Είδη (βλ. Κένταυροι-Πελασγοί-Άνθρωποι στον Ησίοδο)... 

Το τι είναι η αστρολογία και πως έρχεται η ψυχική μας συνείδηση υποχρεωτικά αντιμέτωπη με την γνώση της, περιγράφεται αναλυτικά στον άθλο του Ηρακλή για τα μήλα των Εσπερίδων (μόνιμα άτομα της θεοσοφίας ή Σφαίρες-Σεφιρώθ του καβαλιστικού δένδρου). 

Η αστρολογία λοιπόν σύμφωνα με τον μύθο είναι ο ίδιος ο Άτλας, (το αιθερικό-νοητικό μας σώμα) που κρατά τον ουρανό. Ο αστρολογικός Άτλας μας είναι το αιτιώδες σώμα μας (ο 9πέταλος λωτός ή καβαλιστικό 9γραμμα τριών σταυρών... 3+4+5=12 στον Γολγοθά του κρανίου) και γίνεται προσιτός μετά την απελευθέρωση του Γενάρχη Προμηθέα (ο ενσαρκωμένος-πεσμένος  στην ύλη πνευματικός μας σπινθήρας, τζιβα στον ινδουισμό) από τον Ηρακλή της συνείδησης.  Ο Προμηθέας συνόδευσε στη συνέχεια τον Ηρακλή στον κήπο των Εσπερίδων-Ψυχών…

Η ιστορία του βαπτιστή Οάνη-Ιωάννη και των περιστερών του Λόγου, είναι τόσο αλλόκοτη γιατί κρύβει την σχέση του πλανήτη της Αφροδίτης-Προμηθέα (αγαθής περιστεράς) με την εξέλιξη του ανθρώπου στην Γη δια μέσου της Σελήνης... Έτσι όλα τα πρόσωπα είναι κωδικοί για τους μελετητές της εσωτερικής αστρολογίας.... 

Οι Γνωστικοί λένε πως ο Ιωάννης σχετίζεται με την Αφροδίτη εφόσον προαναγγέλλει τον νοητικό ήλιο (Χριστό) ως αυγερινός και δύει πρώτος ως αποσπερίτης προλέγοντας το έργο του στον Άδηλο κόσμο....

Ο Ιωάννης, ο υιός της Άννας (Νάνα η Σελήνη) είναι ο Βαβυλώνιος Ταμούζ,  ο αγαπημένος της Ιστάρ=Αφροδίτης παγιδευμένος στην κόλαση της νοητικής ύλης... Η Ιστάρ-Σαλώμη επιχειρεί χορεύοντας όπως ο Σίβα (το άγιο πνεύμα) να τον ελευθερώσει αποβάλοντας τα 7 αιθερικά κελύφη της μορφής εμφανίζοντας το πνεύμα γυμνό στην νοητική φυλακή της ύλης.  Αυτός είναι ο Επιμηθέας-Προμηθέας ή Λόγος που δημιούργησε την γυναίκα και τον πνευματικό πειρασμό του αιδοίου ή κύστης του Ιχθύος.  (Τα 7 σώματα της θεοσοφίας, βλ. ΗΡΒ Μυστική Δοξασία). Κατόπιν ζητά το κρανίο-νοητικό σπέρμα του Ιωάννη όπως η ινδική Κάλι,   τοποθετημένο στο δισκοπότηρο ή αιτιώδες σώμα, για να ξεκινήσει το έργο του ο Χριστός... 

Έτσι ο Ιωάννης επανεμφανίζεται στον μυστικό δείπνο του δισκοπότηρου ως ο αγαπημένος μαθητής στον οποίο ο Χριστός φορτώνει αμέσως μετά την προδοσία-προφητεία της φυσικής μορφής, (του λέοντα=Ιούδα) την πλανητική ουσία (Πανγαία-Παναγία) και αποχωρεί στον τρισήλιο ηλιακό σταυρό... 

 

εικ.          Κατόπιν ο Ιωάννης μετεμεψυχώνεται-επανεμφανίζεται και πάλιν  ως ο Ιωάννης της αποκάλυψης να αναλύει τον ζωδιακό των Σάρδεων με τους  7 πλανήτες-εκκλησίες της αποκάλυψης ... Διηγούμενος τα επταπλά πάθη της Ουσίας (Πανγαίας)
 Ο ζωδιακός ομφαλός* των Σάρδεων της Ιωνίας είναι όμως γνωστός ως η μεγάλη Σχολή της Ιωνίας,  την παιδεία της οποίας  διέδωσαν οι εξόριστοι από τις Σάρδεις το (700 πχ) στην ανατολή,  //βλ την επαρχία Unan στην Κίνα και το βουδιστικό κίνημα που ακολούθησε//. Ενώ οι ίδιοι (Φωκαείς)  διέδωσαν το λατινικό αλφάβητο στην δύση και συνέβαλαν στην ανάπτυξη της Ελεατικής σχολής... 

Συγκλονιζόμαστε λοιπόν  ανακαλύπτοντας πως οι Έλλοπες Ιχθύες: (άνθρωποι ψάρια της πρώτης άδηλης Ησιόδειας ρίζας φυλής) συμβολίζονται με τον Οάνη-Unan-Ιωάννη δηλ. τον Ίωνα-Έλληνα, την κύστη του Ιχθύος. Με την Α. Μπέιλη να ομολογεί: πως από την Σχολή της Ελλάδας που κρύβει την λατρεία του πεσμένου Προμηθέα-Ηφαίστου ή Λόγου //(δηλ. του πεσμένου πολιτισμού της Αφροδίτης-Εωσφόρου στην Γη)//.  Μια σχολή που αφυπνίζεται σιγά-σιγά μαζί με τον Λόγο της πύρινης υπερΣυμμετρίας των Πυθαγορείων και του Ηράκλειτου στην πυρηνική φυσική... 

Η υπερσυμμετρία του Λόγου θα οδηγήσει αναπόφευκτα την νοήμονα ανθρωπότητα στην πύλη της φυλετικής μνήμης που υπάρχει αποθηκευμένη στην παγκόσμια σχολή: <την Ατλαντίδα των πυραμίδων της Αιγύπτου> που είναι ίδια με εκείνη των Χερουβικών Βουδών................................... 

Αυτά για την Πανγαία-Παναγία και την ΆΝΝΑ-ΝΆΝΑ (χαλδαϊκή σελήνη) μητέρα του Ιωάννη  στον πίνακα του Leonardo Vinci

Σημ.  Το σύστημα Γης-Σελήνης σχηματίζει με την Αφροδίτη έναν πεντάκτινο κάθε 8 έτη, όταν η σελήνη επανέρχεται κάθε 19 έτη. Έτσι χρειάζονται 8Χ19=152 έτη για να επανέλθει σε σύνοδο το όλο σύστημα (βλ. ηλιοσεληνάτο=σύνοδος Αφροδίτης Σελήνης),  όσοι είναι οι Ιχθύες στο δίχτυ της νοητικής λίμνης Τιβεριάδας... Που δεν είναι άλλη από την Μεσόγειο (Μέση ΓΗ) εφόσον στις χώρες της συναντάται αυτό το σύμβολο...   

 

*Ομφαλούς έστηναν όπου ιδρύονταν Αμφικτιονίες δηλαδή μεγάλοι ζωδιακοί δεκαπόλεων-δωδεκαπόλεων... Προ ημερών σκεπτόμουνα τους ομφαλοσκόπους του αγίου όρους και την αμφικτιονία των ορθοδόξων εκκλησιών που έχει στηθεί εκεί πέρα...


Ωάννης ή Ιανός/Ερμής ή Ιωάννης 

"Βαβυλωνιακή θεότητα, πού της αποδίδεται ό   εκπολιτισμός της Ασσυρίας και της Βαβυλωνίας. Κατά το θρύλο βγήκε από το πρωτόγονο αιθερικό Αυγό και είχε την όψη,   ανθρώπου  ψαριού.   Ο Ιωάννης (ο αγαπημένος) εμφανίζεται δίπλα στον Χριστό στον μυστικό δείπνο, όπου η σάρκα και το αίμα/πνεύμα (άρτος και οίνος) ενώνονται  στο πρόσωπο του προ-δότη θρόνου του Λέοντα της μορφής/συνείδησης (Ιούδα), μετά την απόκρυφη τελετή του Νιπτήρος των πελμάτων… (βλ. τον μυστικό δείπνο του Πέλοπα-Έλλοπα. Όπου ο προσφέρθηκε από τον Τάνταλο ως γεύμα στους θεούς)

Ο (Π)έλοψ (υιός του Τάνταλου) είναι η Πύλη των Ελλόπων (Ιχθύων) της Ελληνικής πρώτης φυλής. Το (προπατορικό) αμάρτημα του Πέλοπα ήταν ότι κέρδισε τους αγώνες στην Ολυμπία (Πίσα) με άδικο τρόπο, αφού είχε βάλει τον Μυρτίλο, τον ηνίοχο του βασιλιά Οινόμαου (υιός του Άρη και της πλειάδας Στερόπης=χωρίς όραση) να βγάλει τη σφήνα από το άρμα του (βλ. ψυχή και γόρδιος δεσμός του κάρμα*) για να χάσει επίτηδες με αντάλλαγμα το μισό βασίλειο. Κατόπιν, όμως δεν έδωσε στον Μυρτίλο το μισό βασίλειο και τον πέταξε από ένα γκρεμό στη θάλασσα. Σύμφωνα με μία εκδοχή, το Μυρτώο Πέλαγος ονομάστηκε έτσι από τον Μυρτίλο. Πριν πεθάνει ο Μυρτίλος πρόλαβε να τον καταραστεί, αυτόν και τους απογόνους του. Εξαιτίας του πολλές κατάρες βρήκαν το λαό του και ιδίως τα δύο παιδιά του Ατρέα και Θυέστη… 
*(σπέρμα είναι ο δεσμός του κάρμα στο άρμα της ψυχής)

*Η Βρετανική εγκυκλοπαίδεια αναφέρει τον Ωάννη ως Γιουνάν (Έλλην). Ο Ωάννης  εκ του πρωταρχικού Ωού. Επίσης το όνομα Ενώχ/Ερμή του τρισμέγιστου φαίνεται ότι σχετίζεται    «Ένώχ –Νώε - Ένο – Ώεν – Ώάν – Ωάννες»

Ελλοπία υπάρχει στις Θήβες και στο Λιόπεσι (Το τοπωνύμιο Λιόπεσι,υποδηλώνει μιά καταγωγή από την Ιλλυριακή,Ελλοπία). Στην εξέλιξη της Ελληνικής γλώσσας από την Πελασγική, πού διασώζεται στην Αρβανίτικη.Ληόπεσι σημαίνει,Ε-ΛΛΟΠΕΣ-ΙΑ.
Αλλά οί Αρβανίτες πρόφεραν όταν έπρεπε το παχύ Λ,πράγμα πού δεν συμβαίνει με τούς νεοέλληνες.                                     Βλέπε:Lopë=αγελάδα καί sy=μάτι
Εντυπωσιακό είναι ότι η σύγχρονη πρωτεύουσα της ηπείρου είναι τα Γιάννενα (από την μονή του προδρόμου ή καλύτερα της χριστιανικής εκδοχής του Προμηθέα/Ωάννη του πολιτισμού  Ιωάννη)"

ΠΗΓΗ.Πατσουράκος Λεωνίδας ...https://sites.google.com/site/blueprintsofmyth/ermes

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ[Σχολιασμοί (30 Σεπ 2016). ~ Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία]

Σχολιασμοί (30 Σεπ 2016). ~ Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

- Από το τέλος της ψυχροπολεμικής περιόδου και του διπολικού κόσμου, έχουμε μεταβολή συνόρων. Από το Βελιγράδι μέχρι τη Βαγδάτη και τη Δαμασκό. Το πινγκ-πονγκ ανάμεσα στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ σαφώς και δεν ήταν άσχετο, και μας υπενθυμίζει την οργανική σύνδεση Μέσης Ανατολής και Βαλκανίων. Η καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ και της Συρίας, άνοιξε τον δρόμο για τη διεύρυνση και τη διάχυση της περιφερειακής ισχύος της Τουρκίας. Εξέλιξη, που όχι μονάχα δεν στεναχωρούσε κανέναν «σύμμαχο» ή/και «εταίρο» της Ελλάδας αλλά ήταν και επιδιωκόμενη από πλευράς τους (αφού τουλάχιστον μέχρι και το 2011, όσα και να είχαν συμβεί, εξακολουθούσαν να θεωρούν την Τουρκία τοποτηρητή τους). Καμία ενόχληση δεν ένιωθαν με μια ενδεχόμενη αναβάθμιση του ρόλου και της ισχύος της Τουρκίας. Το αντίθετο, την επιδίωκαν.

 Γράφει ο Δ.ΠΕΠΟΝΗΣ

- Αυτή την στιγμή τρέχουν παράλληλα, αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο (απαρχή με Ίμια, γκρίζες ζώνες, μεταναστευτικό-προσφυγικό), στην Κύπρο (σχέδιο Ανάν και νέο σχέδιο), στη Θράκη, και από κοντά έχουμε το Μακεδονικό («σε δέκα χρόνια κανείς δεν θα θυμάται την Μακεδονία») και την Ήπειρο. Τα προηγούμενα αποτελούν κληρονομιά της λεγόμενης μεταπολίτευσης, το πρώτο μισό της οποίας ήταν σαφώς λιγότερο καταστροφικό από το δεύτερο μισό της. Όμως η πολιτική τάξη της μεταπολίτευσης «διορίζεται» μέσω του κυπριακού.

 

- Κάποιοι φωνάζαμε για κυριαρχία. Κάποιοι άλλοι φώναζαν για «εξευρωπαϊσμό» και «διαμοιρασμό» κυριαρχίας (Κάποιοι γνωρίζουν πως βρίσκονται στο Αιγαίο, στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο, κάποιοι άλλοι νομίζουν πως βρίσκονται στο Ρήνο). Έχω γράψει σε ανύποπτο χρόνο, πως εάν η Ελλάδα συνεχίσει αυτή την πορεία (σημιτική), τα σύνορα της θα φτάσουν στον Αλιάκμονα.

 

- Η Ελλάδα βρίσκεται επί 33 συνεχή έτη κάτω από το όριο αναπαραγωγής ή ορθότερα τον ρυθμό αντικατάστασης-ανανέωσης πληθυσμού (replacement fertility). Και πριν ακόμη από αυτήν την περίοδο όμως, με δυσκολία ξεπερνούσε τα 2.10 παιδιά ανά γυναίκα (επί δεκαετίες κάτω από 2.4 - 2.3). Η Ελλάδα το 1983 είχε πληθυσμό 9.8 εκατομμύρια ενώ η Τουρκία περίπου 47 εκατομμύρια. Η Ελλάδα, μέσα σε τρεις δεκαετίες, είχε πληθυσμιακή αύξηση μόλις ένα εκατομμύριο ενώ η Τουρκία πάνω από 30 εκατομμύρια. Η μέση ηλικία στην Τουρκία σήμερα είναι 30 έτη ενώ στην Ελλάδα 44 έτη. Η ελληνική, αποτελεί μια από τις πέντε-δέκα πιο γερασμένες κοινωνίες στον πλανήτη.

 

- Από την Ελλάδα έφυγαν περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι τα τελευταία χρόνια, οι περισσότεροι κάτω των 45 ετών, ελαχιστοποιώντας τον αριθμό των ανθρώπων που υπάρχουν στην Ελλάδα μεταξύ των ηλικιών 18 ως 45 (ψυχολογικά, μάλλον είναι καλό που οι περισσότεροι δεν έχουν αντίληψη πόσοι άνθρωποι υπάρχουν στην Ελλάδα μεταξύ αυτών των ηλικιών). Το προηγούμενο αποτελεί ένα από τα πλέον δυσοίωνα και απαισιόδοξα στοιχεία.

 

- Βάλτε καλά στο μυαλό σας το εξής. Η Τουρκία, κατά την περίοδο της συνθήκης των Σεβρών, είχε πληθυσμό λίγο κάτω από 13 εκατομμύρια ενώ η Ελλάδα περίπου 5.6 εκατομμύρια (αναλογία 1 προς 2.3). Σήμερα, η Τουρκία έχει πληθυσμό περίπου 80 εκατομμύρια και η Ελλάδα λιγότερο από 11 εκατομμύρια (1 προς 7.2). Και είκοσι εκατομμύρια λιγότερα να υπολογίσετε, λόγω δημογραφικής δομής, κοινωνικής και εθνοτικο-θρησκευτικής σύνθεσης κ.λπ, η αναλογία έχει διευρυνθεί, εντός ενός αιώνα, σε 1 προς 5.5 / 6.

 

- Όλα τα προηγούμενα τα αντάλλαξαν με iPod και iPhone (καθρεφτάκια) και «ευρωπαϊσμούς». Ας ψάξουν τώρα στα σκουπίδια αυτές τις συσκευές, ας νοσταλγήσουν τα παλαιά τους εισοδήματά, ας απολαύσουν την ανεργία και τα γηρατειά, γιατί τα προηγούμενα μεγέθη δεν αντιστρέφονται. Με αυτά αποκοίμισαν τους κατοίκους της Ελλάδας.

 

 

Έγραφα παλαιότερα, και με αυτό ολοκληρώνω προς το παρόν (Η κορύφωση μιας ιστορικής περιόδου, 8 Νοε 2015): «Ζούμε την κορύφωση μιας ιστορικής πορείας υποχώρησης, συρρίκνωσης ή/και παρακμής, η οποία ξεκινά μετά το 1922. Η πορεία αυτή θα ολοκληρωθεί με το Κυπριακό και το Μακεδονικό, τα ζητήματα της Θράκης και του Αιγαίου (και προφανώς της Ηπείρου)».

 

Σημειώσεις

[-] Το 1996 η Ελλάδα βρίσκεται για πρώτη φορά κάτω από το 1.30 (1.28), το οποίο θεωρείται «πάτος». Δεν γνωρίζουμε, εμπειρικά, καμία κοινωνία που να έφτασε σε τόσο χαμηλά επίπεδα ρυθμών γονιμότητας (fertility rate) και να ανέκαμψε. Ναι μεν μπορεί να αυξηθεί λίγο (π.χ. από 1.3 σε 1.6) αλλά δεν γνωρίζουμε καμία περίπτωση που να άγγιξε «πάτο» και να επέστρεψε στο 2.10 (replacement fertility). Το 1999 η Ελλάδα αγγίζει τον μικρότερο ρυθμό γονιμότητας στην ιστορία της (1.24). Το 1999 μπορεί να θεωρηθεί ως η επίσημη δημογραφική ταφόπλακα της Ελλάδας (τουλάχιστον έτσι όπως την αντιλαμβανόμαστε).

 

[-] Η αποδυνάμωση και οι παραχωρήσεις βαφτίζονται (εξ)«ευρωπαϊσμός» ή καλύπτονται με την ευρωπαϊστική προβιά (ο κατευνασμός ιστορικά δεν λειτουργεί). Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι πως νομιμοποιούνται μέσω του «ευρωπαϊσμού». Η ολικώς αποτυχημένη «στρατηγική επιλογή» επί «σημιτισμού» (διευθέτηση των Ελληνο-Τουρκικών μέσω του «εξευρωπαϊσμού» και αναγωγή των ζητημάτων - της επίλυσης τους - στα ευρωπαϊκά θεσμικά πλαίσια) έχει καταρρεύσει.

 

[-] Η πολεμική που ασκείται προς την Τουρκία από πλευράς Ελλάδας (που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι καν δική της, παρά εισαγόμενη και μεταφρασμένη) αποτελεί παρηγοριά στον άρρωστο.

 

[-] Η Ελλάδα εάν είχε μεταπολεμικά παρεμφερή πληθυσμιακή αύξηση και παρόμοιους ρυθμούς γονιμότητας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα είχε πληθυσμό περίπου 16-18 εκατομμύρια (η Αυστρία και η Τουρκία, σαφώς και θα είχαν πρόβλημα ή θα δυσκολεύονταν με μια τέτοια Ελλάδα).

 

[-] Διάβασα τα εξής δύο σχόλια που είχαν ενδιαφέρον. Το πρώτο: «εκείνοι που νομίζουν ότι τα σύνορα τα εγγυώνται οι διεθνείς συνθήκες και όχι η ίδια η εύρωστη κατάσταση της χώρας και έτσι μπορούν να ζουν εκτός ιστορίας, είναι σαν και εκείνους που διασχίζουν τον δρόμο χωρίς να κοιτάξουν δεξιά-αριστερά επειδή τυπικά δεν έχει δικαίωμα κανείς οδηγός να τους πατήσει», και το δεύτερο: «Όταν επί σαράντα και [πλέον] χρόνια το σύνολο της εξωτερικής σου πολιτικής βασίζεται στο απαραβίαστο δόγμα της λιγούρικης πολιτικής ορθότητας, που λέει ότι "εμείς σεβόμαστε τις διεθνείς συνθήκες" και, ο κόσμος να χαλάσει, "ανήκωμεν εις την Δύση", λες και η Δύση είναι ένα πράγμα σταθερό και αμετακίνητο στους αιώνες, που φτιάχτηκε από τον θεό με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετήσει την ένταξη μας στους κόλπους της και την εξ αυτής καλοπέρασή μας, στο πλαίσιο του τέλους της ιστορίας ασφαλώς, είναι πολύ φυσικό να σου φαίνεται αλλόκοτο που υπάρχουν και άλλοι λαοί εκεί έξω που αντιλαμβάνονται τον κόσμο ως ένα διαρκώς διαμορφούμενο τοπίο και τον εαυτό τους ως ένα υποκείμενο της ιστορίας και που όταν δουν ένα κορόιδο να αφήνει το σπίτι του αφύλακτο μπαίνουν από το παράθυρο να πάρουν τα ασημικά».

 

[-] Η Ν.Δκράτες σήμερα μου θυμίζουν τους Πα.Σο.Κους της περιόδου 2006-2009. Περίοδος αποσταθεροποίησης της χώρας που αποτελεί προθάλαμο της σημερινής. Τότε η χώρα δέθηκε χειροπόδαρα. Οι δονήσεις προμήνυαν τον σεισμό. Έγραφα παλαιότερα (18/7/2015):

 

Οι πυρκαγιές, συμβολικά, μας επαναφέρουν στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης, αστάθειας ή/και αποσταθεροποίησης, ο οποίος ξεκίνησε πριν από το 2010 και την είσοδο της χώρας στο Δ.Ν.Τ και στον «ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης». Εν έτει 2015, οκτώ χρόνια μετά από τις πυρκαγιές του 2007, η χώρα είναι πιο φτωχή υλικά, ηθικά και πνευματικά, πιο γερασμένη, καθημαγμένη, με την νέα γενιά να μεταναστεύει, τεράστια ανεργία και ακόμα μεγαλύτερη υπογεννητικότητα. Τότε ο κομματικός σεκταρισμός και κεντροαριστερός/δεξιός «παραταξιασμός» επικράτησε επί οποιασδήποτε ευρύτερης αίσθησης εθνικού ή/και δημοσίου συμφέροντος και ασφάλειας. Ο δημόσιος λόγος και η «κοινή γνώμη» κατακλύστηκε από ειρωνείες, χαβαλέ, γελάκια, αστειάκια, εξυπναδες και χλευασμούς. Όπως τότε, έτσι και τώρα οι οπαδοί των σεκτών-κομμάτων και του υπαρκτού αριστερο/δεξιού «παραταξιασμού» κανένα ευρύτερο αισθητήριο δεν δείχνουν να διαθέτουν. Κανένα ένστικτο συλλογικής, κοινωνικής και εθνικής συσπείρωσης και αυτοσυντήρησης.

 Από το 1940 μέχρι το 1974, περίοδος που οδήγησε στην τότε ένταξη και παγίωση μας στα πλαίσια του διπολικού κόσμου, εισπράξαμε πολέμους χαμηλών και υψηλών εντάσεων (1940, 1944, 1947, 1955, 1967, 1974. Αλλά και ακόμη παλαιότερα: 1922). Από το 2006-7 πληρώνουμε τη νέα μας ένταξη. That's It.

 [-] Αρκετοί ισχυρίζονται πως η μεταπολίτευση ήταν η πλέον μακροχρόνια περίοδος ειρήνης και ευημερίας. Το λάθος τους είναι πως αποδίδουν αυτή την περίοδο ειρήνης και σχετικής ευημερίας στο εσωτερικό της χώρας και στο πολιτικό της σύστημα. Δεν οφείλεται σε αυτούς (στην πολιτική τάξη της μεταπολίτευσης), αλλά στην παγίωση των εξωτερικών και γεωπολιτικών σχέσεων, σε διακανονισμούς, στο πάγωμα των συγκρούσεων και στη σταθερότητα του διπολικού συστήματος (και στο εσωτερικό των δύο «στρατοπέδων»). Αμέσως μόλις άρχισε να μεταβάλλεται η δομή του διεθνούς συστήματος, και οι «παγωμένες συγκρούσεις», «ξεπάγωσαν», και πόλεμοι ξεκίνησαν και η ευημερία σταδιακά χάθηκε και τα θερμά επεισόδια και οι παραχωρήσεις αυξήθηκαν.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ..

Το σύνδρομο του θηρίου

 

Οι μύθοι ηρώων -προβολή της συλλογικής οντογένεσης- σκόπευαν πάντοτε την κατάκτηση μίας ανώτερης τάξης. Βιολογικά, διανοητικά ή εν γένει πνευματικά η κλασική παράσταση του ήρωα που καταφέρνει να νικήσει κάποιο θεριό, να αλλάξει ταυτόχρονα  το ανθρώπινο πρότυπο και να μετουσιωθεί ο ίδιος, ήταν  η απεικόνιση μίας μεταφυσικής πεποίθησης που οι  σύγχρονοι φιλόσοφοι ακόμη καλλιεργούν και έχουν αποκαλέσει και μετα-ανθρωπισμό ή τρανσουμανισμό. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο αν μη τι άλλο κρίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον να εξετάσουμε πως ο δρόμος των επιλογών του ιστορικού υποκειμένου έχει οδηγήσει τον σύγχρονο χαρακτήρα του στην γιγάντωση της ατομοκεντρικότητας και πως η όποια εντελέχεια της ιστορίας του έρχεται σε τριβή με τον ίδιο αυτόν το χαρακτήρα που έχει ως τώρα διαμορφωθεί. 
Η ιδέα της όποιας ανθρωποκεντρικής μετουσίωσης σαφώς δεν είναι νέα. Και για να μην κοροϊδευόμαστε οι μύθοι πανταχόθεν έχουν διατηρήσει με τον έναν ή άλλο τρόπο και το γεγονός ότι το ηρωικό στοιχείο αφού έχει κατατροπώσει κάποιο θεριό ή έχει επιτελέσει κάποιο άθλο καταλήγει αργότερα και αυτό κάποιου είδους τέρας ή δυνάστης τον οποίο με τραγικό τρόπο θα γκρεμίσει η φαυλοκρατική φύση της ιστορίας λειτουργώντας με τη σειρά της σαν άλλος ανθρωποβόρος δράκος.  Γνωρίζει δηλαδή το ιστορικό υποκείμενο έστω και σε υποσυνείδητο ή μυθικό επίπεδο τη φαυλοκρατία της ιστορίας. Άλλωστε η υπόθεση έχει εμφανιστεί και στην νεώτερη ιστορία με παραδείγματα, όπως λόγου χάριν το άνυδρο όνειρο ενός κομμουνιστικού μηχανιστικού παραδείσου, ο εφιάλτης ενός βίαιου και απάνθρωπου τύραννου ναζιστικής παραζάλης, ή ακόμη πιο πρόσφατα σαν τρομοκρατική ιερή σταυροφορία αυτή τη φορά θρησκευτικού δόγματος άνευ σταυρωμάτων και σταυρών. Όλα τόσο κατά φαντασίαν ηρωικά πάραυτα.

Αν λάβουμε υπόψιν πως την ιστορική πρωτοβουλία την κουβαλά λόγω μεγέθους και επιβολής ο δυτικός κόσμος εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς πως κάτι δε πάει καλά και πως εν προκειμένω ο δυτικός άνθρωπος και αναγωγικά το ιστορικό υποκείμενο δεν έχουν καταφέρει να κάνουν μαθήματα τα παθήματα των εκάστοτε ηρώων τους. Η μοιραία -πάντα- μετάλλαξη δεν είναι κάτι κακό, αφού είναι ο τρόπος της φύσης αυτός. Ούτε κακό είναι το όνειρο του όποιου εν δυνάμει ήρωα για το καλύτερο.  Όμως παρόλη τη μακροσκελή λίστα παραδειγμάτων ο δυτικός κόσμος δεν έχει ακόμη κάνει συνείδηση το προσωπείο που προσπαθεί να φορέσει ο ίδιος και την απατηλή μορφή με την οποία τείνει να ενδύσει τον σύγχρονο δικό του ήρωα: Τον μέσο αστό και απομονωμένο κήνσορα, τον παντογνώστη της καθημερινότητας και  τιμητή της μερικότητας, τον άντρα που έχει πάντα δίκιο πρώτα για τον εαυτό του και μετά για τα στενά του συμφέροντα. 

Κακά τα ψέματα η σύγχρονη κοινωνία αυτοθεσμίζεται σε μία βάση ατομικής και μερικοκεντρικής ελευθεριότητας με υποτίθεται κάποιες εθνοκρατικές προϋποθέσεις (απομεινάρι του παρελθόντος και μοχλός κοινωνικής μηχανικής των εκάστοτε διασυνοριακών think tanks) χωρίς η ατομική ελευθερία να έχει εξελιχθεί από ελευθερία ιδιώτη σε ελευθερία κοινωνού-πολίτη, εταίρου στη συνιδιοκτησία και συνδιαμορφωτή  της πραγματικότητας. Ο δυτικός αστικός πολιτισμός έχοντας πάρει την εξουσία από τα πρότερα εξουσιαστικά χέρια αρνήθηκε τη μεταμόρφωση σε «ιδεατό ήρωα» με πανανθρώπινα προτάγματα (αν τελικά είναι το ζητούμενο αυτό) που θα έσπαγαν την φαυλότητα του ιστορικού υποκειμένου.

Αντί αυτού έμεινε να κάνει το αναμενόμενο, να αναδιπλώνεται τοπικά ως νέο θηρίο εναντιωμένο κατά βάθος στον εαυτό του.   Αφαίρεσε από τον λαό το δικαίωμα της πολιτικής και κοινωνικής ελευθερίας της πραγματικής αυτοθέσμισης, και επέτρεψε την γιγάντωση ενός οράματος τεχνοσυστημικής ουτοπίας όπου όλοι οι δέσμιοι θα απολαμβάνουν τα οφέλη μίας αυτοτροφοδοτούμενης ψηφιακής απόλαυσης, τυφλοί και αδιάφοροι για την πραγματικότητα πέραν αυτής των οφθαλμών ή της γαστέρας τους. Προάσπισε τα κρυφά συμφέροντα της όποιας ναρκισσιστικής ηρωολογίας βαφτίζοντας πονηρά και κεκαλυμμένα όπου χρειαζόταν το ιδιωτικό καλό ως κοινό καλό και το κρέας ως ψάρι. Άφησε ανεξέλεγκτη την άνοδο της ασημαντότητας  και την απουσία μέτρου ως υποτίθεται ασυμβίβαστη προς τη μονομερή (και άρα συμπλεγματική) ελευθερία της ιδιωτικής του απόλαυσης,  κι έτεινε έτσι αναπόδραστα προς εκείνο το άκρο του απάνθρωπου ωφελιμισμού και μηδενισμού. Στο πλαίσιο αυτό του ατομικιστικού αυτοπροσδιορισμού, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία για να εισβάλει σε κάθε προσωπικό χώρο με πρόσχημα την ιδιωτική απόλαυση, ο δυτικός αστικός πολιτισμός αφαίρεσε κάθε δυνατότητα ατομικότητας από το ήδη εκμηδενισμένο υποκείμενο, υπαγορεύοντας την ζομποποίηση πάντων, λόγω έλλειψης μιας  όποιας δευτεροτρίτης αναφοράς. 

Εν ολίγοις ο δυτικός αστισμός, ως αποληκτική προβολή του ιστορικού υποκειμένου, αφού ολοκλήρωσε τη γεωγραφία, άρχισε να τρώγεται με την ιστορία και τη ματαιοδοξία του (δηλαδή με τα σωθικά του), και τελικά πιάστηκε σε πολύ οριακές για τον πλανήτη και τον ίδιο συνθήκες στα δίχτυα της δικιάς του φαντασιόπληκτης μυθολογίας, ως ο ένας και αυτός που θα έσωζε κενόδοξα τον κόσμο και τον εαυτό. Έβγαλε όλο το σύνδρομο του τέρατος που κουβαλά ιστορικά, βυθίστηκε ακόμη πιο βαθειά στη προσωπική ψευδαίσθηση της μερικοκεντρικής του αφήγησης και τελικά ίσως και να στειρώθηκε νοητικά ενδυόμενος το εκκεντρικό θηρίο της αποκαλύψεως που νόμιζε πως είναι τα πάντα ενώ δεν ήταν τίποτε. Αυτοανακηρύχτηκε ήρωας φορώντας προσωπείο ψευδοπροφήτη και τούμπαλιν. Και βέβαια σκούζει όποτε του δίνεται η ευκαιρία για το ότι τελείωσαν οι εποχές των ηρώων, καθώς γνωρίζοντας ενδόμυχα τη γύμνια της βασιλείας του δε θέλει να βρεθεί κανείς που θα ξεπεράσει την ποταπότητα του. Όλες οι λεπτομέρειες φωνασκούν πως δεν έχει ξεπεράσει το σύμπλεγμα του θηρίου. Όλα δηλαδή περιστρέφονται γύρω από το εγώ του.

Η νοητική αυτή απομόνωση, ως υψηλότερη επέκταση του εγω-ικού συμπλέγματος και της επιθυμίας για πλήρη εξατομίκευση, μαζί με την ταυτόχρονη ανάδυση του τεχνοσυστημικού αναμεταδότη-στρεβλωτή Λεβιάθαν (το σύστημα θηρίο ως διανθρώπινη υπερδομή και καθρέφτης του ανθρώπου) κατέστησαν αδύνατη για την εξελικτική μας διαδικασία την επανάληψη του μυθικού κύκλου του ήρωα (με τους όρους που γνωρίζαμε ή νομίζαμε τουλάχιστον). Αδύνατη και απίθανη χωρίς αυτή να πάρει τις αυτοκαταστροφικές διαστάσεις ενός Αρμαγεδδώνα που θα εμπλέξει όλους του εγωπαθείς μνηστήρες του ηρωικού σκήπτρου. Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, ίσως και να συμβαίνει ήδη αυτό, αφού όλα τα συμφέροντα εμπλέκονται με όλα τα συμφέροντα σε ένα πόλεμο όπου όλοι οι ψευδοπροφήτες και όλοι οι τρώες είναι εναντίον όλων για το ποια βαβελική σημασία θα υπερισχύσει. Ισχύει το «ο δαιμονικότερος πρώτος το λίθο βαλέτω» θα λέγαμε περιπαικτικά. Πλέον όλοι οι διαχωρισμοί γίνονται στο επίπεδο μιας μερικοκεντρικής και συμφεροντολογικής εμπλοκής με την μάζα, μιας ψευδο-επαναστατικής και υβριστικής διάθεσης με γνώμονα αρρωστημένες διανοήσεις του μυαλού και την πλάνη εις έκαστου για διεκδίκηση δικαίων και αδίκων. Η νέα εκδοχή της ελευθερίας με την πλήρη απελευθέρωση κάθε μέτρου και με σλόγκαν «κοιτάξτε τι μπορώ να κάμω, πόση εξουσία ή δύναμη έχω, πόσο θεϊκός είμαι, τι ωραία που τα λέω, πόσο καλός είμαι εκεί ή αλλού» , έβαψε με παρδαλά χρώματα το νεωτερικό φαντασιακό και σκιαγράφησε μία κοινωνία ενδεδυμένη το ρουχισμό της αποκαλυψιακής πόρνης που κραδαίνει αντικομφορμιστικά σεξουαλικά και άλλα αλλοπρόσαλα υποβοηθήματα δίκην σημαίας, αλαλάζοντας υπέρ της απελευθέρωσης των ενστίκτων για μία θέση σε κάποιο βάθρο. Με το τέλος της συλλογικής ταυτότητας στο νεώτερο κόσμο, την απώλεια της όποιας μεταφυσικής ή θρησκευτικής συλλογικότητας που ξέραμε και την οριακή απαξίωση των εθνικών χαρακτηριστικών προς όφελος μιας κοσμοπολίτικης φαστ-φουντ μαζοκουλτούρας, διαφαίνεται ξεκάθαρα πλέον και το τέλος της ατομικής ταυτότητας και της εποχής των όποιων ηρώων, ηγετών κλπ.

Βλέπουμε ήδη πως από την μία οι ρομαντικές δικτατορικές φιγούρες μία προς μία δαιμονοποιούνται και ξηλώνονται χάνοντας κάθε ηρωική αίγλη, οι πολιτικοί ηγέτες απαξιώνονται παραδειγματικά όταν δεν είναι πλέον χρήσιμοι μέσα σε πολύ πιο στενούς πολιτικούς κύκλους από ότι θα περίμενε κανείς, οι σταρ ή οι αθλητές γίνονται οι ήρωες της μιας νύχτας, και από την άλλη ο λαός προγραμματισμένος και αποχαυνωμένος χάνει κάθε ικανότητα έκφρασης ηρωικής αφοσιώσεως, κάθε ικανότητα συναισθηματικής υπέρβασης και κάθε μέτρο αρμονίας μες την απάθεια που του προσφέρει η αμνηστία των χειραφετημένων του ορμέμφυτων. Η σύγχυση βασιλεύει, οι αξίες του χρήματος και της ματαιοδοξίας είναι οι μοναδικές πηγές ψευδαισθητικής ισχύος, η πλεονεξία και το ανικανοποίητο παροξύνει την κρίση ταυτότητας, η βούληση εκφυλισμένη σε βούληση καταπιέσεως μετουσιώνεται σε  προσπάθεια να φανεί κανείς αυτό που δεν είναι ελλείψει προτερημάτων.

Με την κατάπτωση των συλλογικών ταυτοποιητικών σχέσεων και την κατακρήμνιση της ατομικότητας ο δυτικός αστικός πολιτισμός, αυτός που υποτίθεται φέρει την πρωτοβουλία για το γράψιμο της ιστορίας, επιχειρεί την πιο ανομολόγητη ύβρη σε βάρος του εαυτού του: Το άκριτο γκρέμισμα των εξωτερικών και εσωτερικών κέντρων του ανθρώπου με προμηθεϊκά συνθήματα του στυλ «Αμνηστεύω διαβόλια και τριβόλια μέσα κι έξω, δεν έχω καμία προπατορική ευθύνη, δεν δέχομαι κανέναν έλεγχο, δεν ανέχομαι κανένα. Η μεταφυσική έννοια του Θεού, η έννοια του έθνους ή της όποιας συλλογικότητας δεν υπάρχουν και δε με αφορούν. Ο φιλοσοφικός λόγος μέσα μου ή η συνείδηση μου είναι ένα τυραννικό υπερεγώ που με καταδυναστεύει. Τα καταγγέλλω όλα τούτα μπροστά στην η ελευθερία των αισθήσεων μου. Είμαι ο άρχοντας  του κόσμου τούτου και κηρύττω το πέρας της ιστορίας και το πέρασμα στη Νέα Εποχή του πολυπρισματικού και πολυδιάστατου κόσμου της υπέρτατης απολαύσεως  των αισθήσεων.» 

λέπουμε πως το ιστορικό υποκείμενο ταυτίζεται όλο και πιο πολύ με μία στρεβλή μετεξέλιξη του εαυτού του, ως συσσώρευση προφανώς των ομοειδών επιλογών που έχει κάνει, ακολουθώντας μία μονοδιάστατη και αυτοαλλοτριωτική ανάπτυξη που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί περαιτέρω βύθισμα στη προσωπική κόλαση και ιστορία του. Μεταξύ της διαιώνισης της φυσικής υποστάσεως και του ιδανικού της «αληθινής» ελευθερίας επιλέγει κατ’ επανάληψη το πρώτο νομίζοντας πως έτσι πλησιάζει το δεύτερο, χωρίς να κάνει την ψυχανάλυση της μικρότητας του, η οποία και θα του δώσει τα πραγματικά όρια των ιδανικών του. Η προοπτική μίας νηφάλιας διαχείρισης με τα δεδομένα αυτά κρίνεται ίσως και ηθικά ανεπαρκής αφού  η τερατοποίηση τόσο η ψυχολογική όσο και η οικολογική καθιστά εξαιρετικά πιθανό οποιοδήποτε ενέργημα να ενισχύει και να κατασκευάζει και νέα matrices μέσα στο matrix που το ίδιο το ιστορικό υποκείμενο φτιάχνει.  Οι νησίδες πνευματικότητας εν προκειμένω καταντούν βαλβίδες ασφαλείας που διατηρούν τον φαντασιακό διάκοσμο της θηριώδους πανδαισίας σε μία κατάσταση αυτοτροφοδοτούμενης άρνησης της πραγματικότητας και απενοχοποίησης της φαντασιοπληξίας. 

Ο σύγχρονος άνθρωπος νόμισε πως κατέκτησε τον πλανήτη και την ιστορία, νόμισε πως τα κατάλαβε όλα και πως η αναστοχαστική ανάλυση του εαυτού τον έχει οδηγήσει σε πλήρη αυτογνωσία. Βάφτισε τον εαυτό ως τον μόνο κύριο των επιλογών του χωρίς η  αδιαστασία της ανθρώπινη φύσης του -μπροστά στον τεράστιο κόσμο- να λαμβάνεται υπόψη. Διαμόρφωσε ένα θηριώδες ψυχολογικό περιβάλλον στο οποίο πίστεψε πως είναι κυρίαρχος της συνείδησης επιτρέποντας την έπαρση και την επιθυμία του να γίνουν ακόρεστες σε βαθμό που η τεχνολογική του και θεσμική του θρασύτητα στρέφουν την ανθρώπινη αλαζονεία όχι μόνον ενάντια στον εαυτό αλλά και ενάντια στην οικολογία που τις εμπεριέχει. 

Ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η ανεύθυνη και νεμρώδια διάθεση της απόλυτης αυτονόμησης (ως αποτέλεσμα του θέσφατου που διαπνέει το ιστορικό υποκείμενο ότι κόλαση είναι οι άλλοι ή εν γένει το έτερο ή η φύση που προσδοκά το θάνατο μας, κι εμείς είμαστε οι τέλειοι και οι σούπερ γουάου) δεν καταλήξει σε ρήξη ακόμη και με αυτό που πραγματικά υπάρχει. Ο χρόνος θα δείξει αν ο έως τώρα ζωικός κανιβαλισμός της ίδιας ιστορίας εναντίον του εαυτού της (φαντασιώμενη παράλληλα μία πνευματική ανωτερότητα η οποία δε της αναλογεί) δεν καταδικάσει την ίδια σε οντολογική ανυπαρξία. Ο χρόνος θα δείξει αν η ανθρωπότητα είναι ικανή για πνευματικό αυτοπεριορισμό και συμβιωτική δημιουργικότητα και όχι απλά για υποκριτικό και μεφιστοφελικό μοίρασμα ταμπελών.  

Ο ρόλος του ήρωα βλέπετε δεν είναι ταξινομημένος με βάση τα πρωτόκολλα του θηριοτροφείου της ιστορίας, ούτε περιορίζεται σε μία ενσωμάτωση γραφειοκρατικής ένταξης του πνεύματος στην ύλη. Θέσεις τέτοιες δεν απαντούν στο πρόβλημα της απορρόφησης του ανθρώπου από την ματαιοδοξία του. Τέρας είναι ο άνθρωπος όταν καλλιεργεί τον φόβο βάζοντας τους άλλους να κυνηγούν ανεμόμυλους. Τέρας όταν παροτρύνει συμφεροντολογικά την αυτοθυσιαστική παραφρένεια και την γκαντική παθητικότητα. Δράκος όταν φτιάχνει ιερατεία και think tanks που θέτουν ψευδοδιλλήματα μεταξύ κόκκινων μήλων και μπλε χαπιών. Φρενοβλαβής που διαχέεται από το ίδιο σύνδρομο του θηρίου όταν τσιμπάει το δόλωμα και ανακυκλώνει αυτό το προσωπείο με την πρώτη ευκαιρία. Ανόητος όταν υποθέτει πως είναι αυτό που προσπάθησε να γίνει ενώ ακόμη δεν έχει καταλάβει τη θέση του στο κόσμο. Μωροφιλόδοξος όταν φαντάζεται πως μπορεί να φτιάξει κοινωνίες ή αδελφότητες υπεράνω της φύσης και της ύλης με κοινό παρανομαστή κάποιο θείο διανόημα και ολίγη από τεχνολογία. Και τελείως βλαξ όταν πιστεύει πως φορώντας προσωπεία λογικού (ή υπερλογικού) όντος ενσωματώνει το υπερβατικό, γίνεται ήρωας και πετυχαίνει  την φυγή από τον χρόνο, το παρόν και τον εαυτό του. 

Μέσα σε ένα κόσμο που έχει γνωρίσει απογοητεύσεις, καταστροφές και ερείπια, θα χρειαστεί θάρρος και ηρωισμό -και μερικές ίσως χιλιάδες χρόνια ακόμη- ώστε να υπερκεράσει η ανθρωπότητα τα φανταχτερά φτιασίδια του μυαλού και να δει την πραγματικότητα ως έχει. Ας ελπίσουμε πως ο εν εξελίξει σχηματισμός του χαρακτήρας της, θα έχει και κάποιον άγιο ως τότε. Διαφορετικά θα γίνει και αυτή μέρος των απολιθωμάτων της φύσης πολύ νωρίτερα από ότι νομίζει.kinisiideon.blogspot.com