ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΝΟΜΙΣΜΑΤΩΝ

<<...Τα πρώτα νομίσματα ήταν σιδερένια και χάλκινα και τα είχαν επινοήσει οι Έλληνες ήδη επί Μίνωα και Θησέα Ανατρέχοντας στις αρχαίες πηγές βλέπουμε ότι: 1. Ο Διόδωρος Σικελιώτης και ο Στράβωνας, σχετικά με τα μέταλλα, λένε τα εξής: «Για τους Ιδαίους δακτύλους της Κρήτης παραδίδεται πως ανακάλυψαν τη φωτιά, τη χρήση του χαλκού και του σιδήρου, στη χώρα των Απτεραίων στο λεγόμενο Βερέκυνθο, καθώς και τον τρόπο επεξεργασίας τους» (Διόδωρος Βιβλιοθήκη Ιστορική 5,65) «Εφηύραν (οι Ιδαίοι δάκτυλοι της Κρήτης) το σίδερο και το κατεργάστηκαν πρώτοι, καθώς και πολλά ακόμη χρήσιμα στη ζωή πράγματα» (Στράβων, Γεωγραφικά Ι, C 473, ΙΙΙ, 22) 2. Ο Πλούταρχος (που παίρνει λέει πληροφορίες από παλιότερούς του ιστορικούς: Φερεκύδη, Φιλόχορο, Κλείδημο κ.α.) αναφέρει τα εξής: «Έκοψε (ο Θησέας μετά την επιστροφή του από Κρήτη) και νόμισμα όπου χάραξε ένα βόδι ή για να παραστήσει το Μαραθώνιο ταύρο ή το στρατηγό Μίνωα ή σαν ένα κάλεσμα των πολιτών στη γεωργία. Λέγουν μάλιστα πως από εκείνον πήραν το όνομά τους τα νομίσματα «εκατόμβοιον» και «δεκάβοιον» (Πλουτάρχου «Θησεύς», 25). «Πρώτα-πρώτα ακύρωσε (ο Λυκούργος) όλα τα χρυσά και ασημένια νομίσματα κι έδωσε εντολή να χρησιμοποιούν μόνο τα σιδερένια («χρήσθω τω σιδέρω προσέταξε»).….. Το σιδερένιο άλλωστε νόμισμα δεν είχε πέραση στους άλλους Έλληνες; ήταν χωρίς αξία και το περιφρονούσαν» (Πλούταρχος, Λυκούργος; 9) 3. Τo Πάριο χρονικό (δηλαδή ο μαρμάρινος κατάλογος του 3ου αι. π.Χ. στον οποίο καταγράφονται τα γεγονότα και οι προσωπικότητες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αρχαία ελληνική ιστορία) αναφέρονται τα εξής: Α) ΑΦ’ ΟΥ ΜΙΝΩΣ [Ο] ΠΡΟΤΕΡΟΣ Ε]ΒΑ[ΣΙΛΕΥΣΕ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Α[ΠΟΛ]ΛΩΝΙΑΝ ΩΙΚΙΣΕ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΣ ΗΥΡΕΘΗ ΕΝ ΤΗι ΙΔΗι, ΕΥΡΟΝΤΩΝ ΤΩΝ ΙΔΑΙΩΝ ΔΑΚΤΥΛΩΝ ΚΕΛΜΙΟΣ Κ[ΑΙ ΔΑΜΝΑΜΕΝΕΩΣ, ΕΤΗ ΧΗΔΔ, ΒΑΣΙ]ΛΕΥΟΝΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΠΑΝΔΙΟΝΟΣ.= σε νέα ελληνική: Όταν ο Μίνως ο πρώτος βασίλεψε στην Κρήτη και έκανε οικισμό στην Απολλωνία, σίδηρος ευρέθη στην Ίδη, βρέθηκε από τους Ιδαίους Δακτύλους Κέλμιο και Δαμναμενέω, έτος ΧΗΗΔ = 1210, όταν ο Πανδίων βασίλευε στην Αθήνα. Β) ΑΦ’ ΟΥ Φ[ΕΙ]ΔΩΝ Ο ΑΡΓΕΙΟΣ ΕΔΗΜΕΥΣ[Ε ΤΑ] ΜΕΤ[ΡΑ ΚΑΙ ΣΤ]ΑΘΜΑ ΚΑΤΕΣΚΕΥΑΣΕ ΚΑΙ ΝΟΜΙΣΜΑ ΑΡΓΥΡΟΥΝ ΕΝ ΑΙΓΙΝΗι ΕΠΟΙΗΣΕΝ, ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΩΝ ΑΦ’ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ, ΕΤΗ ΓΗΔΔΔΙ, ΒΑΣΙΛΕΥΟΝΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ [ΦΕΡΕΚΛ]ΕΙΟΥΣ….. = σε νέα ελληνική: Όταν ο Φείδων ο Αργείος κοινοποίησε τα μέτρα και σταθμά κατασκεύασε αργυρό νόμισμα που το έφτιαξε στην Αίγινα, έγινε 11ος από τον Ηρακλή, έτος ΓΗΔΔΔΙ = 631, όταν ο Φερέκλειος βασίλευε στην Αθήνα. 4. Ανατρέχοντας στους αρχαίους συγγραφείς βλέπουμε ότι τα νομίσματα των αρχαίων ήσαν : το πέμπτον, ο χαλκούς, το δίχαλκον, το ημιώβολον, ο οβολός, το διώβολον, το τριώβολον, το τετράβολον, η δραχμή, το δίδραχμον ή στατήρας, το τετράδραχμον, η μνα και το τάλαντο 5. Χάλκινο τάλαντο που βρέθηκε στην Κύμη Εύβοιας χρονολογείται μέσα του 16 ου αι. π.Χ. Επίσης χάλκινα τάλαντα βρέθηκαν στην Κνωσό και χρονολογούνται από τον 16 – 14 αι. π.Χ... Επομένως και σύμφωνα με τις ως άνω πηγές και ντοκουμέντα: Α) Ο χαλκός και ο σίδηρος ήταν τα πρώτα πολύτιμα μέταλλα που ανακάλυψε ο άνθρωπος και εκείνοι που πρώτοι τα ανακάλυψαν και τα επεξεργάστηκαν, κάνοντας μ’ αυτά χρήσιμα εργαλεία και νομίσματα, ήσαν οι Κρήτες ή άλλως Ιδαίοι δάκτυλοι ή Κ(ου)ρήτες > Κρήτες, άρα οι Έλληνες. . Β) Επί εποχής Μίνωα Α’ (που ήταν λέει βασιλιάς της Κρήτης το έτος 1210 πριν από το Διόγνητο, ήτοι το 1453 πριν από το Χριστό, βλέπε σημειώσεις πιο κάτω) και επί εποχής Θησέα στην Αθήνα, υπήρχαν νομίσματα στην Ελλάδα. Απλώς τα νομίσματα αυτά, δηλαδή τα πρώτα νομίσματα, ήσαν σιδερένια και κυρίως χάλκινα. Ο χρυσός και ο άργυρος (ασήμι) ανακαλύφθηκαν μετά από το χαλκό και το σίδερο. Αργυρός στατήρας Αίγινας, 550-530 π.Χ. Χάλκινο τάλαντο από ναυάγιο που βρέθηκε στην Κύμη Ευβοίας και χρονολογείται στα μέσα του 16ου π.Χ. αιώνα Σημειώνεται ότι: 1) Μερικοί λένε ότι ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Λύδιοι είναι εκείνοι που έκοψαν πρώτοι νόμισμα. Ωστόσο αυτό είναι λάθος, γιατί, όπως θα δούμε πιο κάτω, ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Λυδοί έκοψαν πρώτοι ασημένια και χρυσά νομίσματα. Μερικοί λένε επίσης ότι σύμφωνα με το Πάριο χρονικό ο πρώτος που έκοψε στην Ελλάδα νομίσματα ήταν ο Φείδωνας από το Άργος. Ωστόσο αυτό είναι λάθος, γιατί αφενός το Πάριο χρονικό, όπως είδαμε πιο πριν, αναφέρει ξεκάθαρα ότι ο Φείδωνας το έτος 631 πριν από Διόγνητο (= το έτος 874 πριν από το Χριστό) έκοψε για πρώτη φορά Αργυρό νόμισμα και αφετέρου ο Πλούταρχος και άλλοι λένε ότι νόμισμα υπήρχε στην Ελλάδα ήδη επί Μίνωα και Θησέα. Απλώς πριν από το Φείδωνα στην Ελλάδα υπήρχαν μόνο σιδερένια και χάλκινα νομίσματα. Αν δεν υπήρχαν πιο πριν νομίσματα, ο Φείδωνας δεν θα κοινοποιούσε τότε νέα μέτρα και σταθμά. Ο Φείδωνας κοινοποίησε μέτρα και σταθμά για να καθορίσει τώρα αφενός τις σχέσεις μεταξύ σιδερένιου, χάλκινου και αργυρού νομίσματος και αφετέρου τις υποδιαιρέσεις τους. 2) Η μνα και το τάλαντο ήταν αρχικά μονάδες βάρους και μετά και νομισματικές μονάδες. Μετρονόμοι λεγόταν οι ορισθέντες από την Πολιτεία (αρχικά υπήρχαν π.χ. 5 στην Αθήνα και 5 στον Πειραιά) για να παρακολουθούν την σωστή τήρηση των μέτρων, αυτοί που ευθύνονταν για όλα τα μέτρα και σταθμά. Νομισματική υποτίμηση, όπως μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης (Αθηναίων Πολιτεία), έκανε ο Σόλωνας. Πριν από το Σόλωνα 1 μνα ζύγιζε – διαιρούνταν σε 70 δραχμές και επί Σόλωνα 1 μνα = 100 δραχμές. Επί δράκοντα στην Αθήνα 1 μνα = 100 δραχμές και 1 δραχμή = 6 οβελούς. Αρχικά τα νομίσματα ήταν ζυγισμένο βάρος μετάλλου. Κατόπιν γραφόταν επάνω στην επιφάνεια το βάρος ή η αξία τους. 3) Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους: Α) Οι πρώτες μεταλλουργικές δραστηριότητες στον αιγιακό χώρο παρατηρούνται λέει από την Τελική Νεολιθική εποχή (3500 π.Χ.). Β) Το πρώτο είδος μετάλλου που χρησιμοποιήθηκε ήταν λέει ένα κράμα σε μαλακή μορφή, που αποτελούνταν από χαλκό, αρσένιο και μόλυβδο. Αργότερα, κατά τις αρχές της τέταρτης χιλιετίας, χρησιμοποιήθηκε ο ορείχαλκος, ένα κράμα χαλκού με κασσίτερο που έδινε τη δυνατότητα κατασκευής ανθεκτικότερων αντικειμένων. Γ) Η πρώτη χρήση του ορείχαλκου στην Κρήτη τοποθετείται λέει στην Πρωτομινωική II περίοδο (2600-2300 π.Χ.). Μετά τον ορείχαλκο εφευρέθηκε ο κασσίτερος, ο χρυσός, ο άργυρος κ.α. 4) Η Κύπρος ήταν μία από τις σημαντικότερες πηγές χαλκού της Αρχαιότητας, ο λόγος, προφανώς, και για τον οποίο ονομάστηκε και έτσι, δηλαδή Κύπρος. Cuprum (λατινικά)= Cooper (αγγλικά) = o χαλκός, Ο χαλκός στην άγριά του μορφή είναι πράσινος απ’ όπου και cupressus (λατινικά) = ο κυπάρισσος ή άλλως το κυπαρίσσι, Cupreus,a,um = ο χάλκινος,η,ο ή ο βαθυ-πράσινος,η,ο (Χάλκανθος) ή ο Κυπραίος,α,ο, 5) Επειδή από τη μια ο καθαρός χαλκός και ο καθαρός σίδηρος στο χρόνο φθείρεται λόγω οξείδωσης και από την άλλη τα νομίσματα γενικώς αλλοιώνονται και από τη χρήση, γι αυτό και αφενός δεν έχουν διασωθεί σιδερένια και χάλκινα νομίσματα (μερικά τάλαντα έχουν διασωθεί, επειδή είναι σε πολύ μεγάλη ποσότητα). 6) Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό, ο Μίνωας Α’ ήταν βασιλιάς της Κρήτης όταν ήταν βασιλιάς στην Αθήνα ο Πανδίονας κατά το έτος ΧΗ.. (= 1210 ) πριν από το Διόγνητο ή το έτος 1453 πριν από το Χριστό. Στο Πάριο χρονικό δε διακρίνονται τα δυο τελευταία ψηφία της χρονολογίας του Μίνωα Α, όμως αυτά πρέπει να είναι σε δεκάδες ή εκατοντάδες τα εξής: ΧΗΔΔ ή ΧΗΗΔ ή ΧΗΗΗ = είτε 1120 είτε 1210 είτε 1300 (διότι έτσι μολογά η αρίθμηση με γράμματα). Μάλιστα, αφού ο Μίνωας Α’ τοποθετείται μετά από το γεγονός του 1242 και πριν από το γεγονός του 1146 πριν από το Διόγνητο, άρα ο Μίνωας αυτός ήταν βασιλιάς της Κρήτης το έτος 1210 (πιο σωστά μεταξύ του 1200 – 1255) πριν από το Διόγνητο ή το έτος 1453 πριν από το Χριστό. Σημειώνεται επίσης ότι: Α) Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Μίνωας έζησε τρεις γενιές πριν από τον Τρωικό πόλεμο: «Τρίτη δε γενεή μετά Μίνων τελευτήσαντα γενέσθαι Τρωικά» ( Ηρόδοτος Ζ, 171). Το αυτό λέει και ο Όμηρος (Ιλιάδα Ν. 445 – 455), Αρχικά ήταν λέει βασιλιάς της Κρήτης ο Μίνωας, μετά ο Δευκαλίωνας και μετά ο Ιδομενέας που πήρε μέρος στον Τρωικό πόλεμο. Ο Απολλόδωρος (Γ, 1-2, Γ 22, Επιτομή, 1,6) μάλιστα λέει ότι κόρες του Κατρέα, γιου του Μίνωα, ήσαν η Αερώπη και η Κλυμένη που τη μεν Αερώπη παντρεύτηκε ο Πλεισθένης και απέκτησε το Μενέλαο (βασιλιά της Σπάρτης και για τη γυναίκα του οποίου έγινε ο Τρωικός πόλεμος) και τον Αγαμέμνονα (βασιλιά των Μυκηνών) τη δε Κλυμένη παντρεύτηκε ο Ναύπλιος και έκανε το Παλαμήδη (βασιλιά Ναυπλίου, του αποδίδονται τροποποιήσεις στο αλφάβητο). Β) Το Πάριο Χρονικό, ο Διόδωρος (Βίβλος 4, 60 – 61 και 5, 79-80) και ο Πλούταρχος («Θησεύς) λένε ότι υπήρχαν δυο βασιλιάδες της Κρήτης με το όνομα Μίνωας. Και τα δυο αυτά πρόσωπα έζησαν λέει πριν από τον Τρωικό πόλεμο, που έγινε λέει το έτος 954 πριν από το Διόγνητο (= το 1197 π.Χ.)., Γ) Οι χρονολογίες στο Πάριο χρονικό αρχίζουν από το έτος του Διόγνητου, κάπου το 243 π.Χ., άρα για να τις μετατρέψουμε για το πριν από το Χριστό, προσθέτουμε κάπου 243 χρόνια. Έτσι κατά το Πάριο χρονικό: Ο Μίνωας Α βασίλευε το έτος 1210 + 243 = 1453 π.Χ., ο Μίνωας Β’ βασίλευε το έτος 1031 + 243 = 1274 π.Χ. και ο Τρωικός πόλεμος έγινε το έτος 954 + 243 = 1197 π.Χ., ( Περισσότερα για το Μίνωα, τους Ιδαίους Δακτύλους κ.τ.λ., βλέπε στο βιβλίο: ΚΡΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, Α. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ.) Β) Οι Λύδιοι έκοψαν πρώτοι χρυσά και ασημένια νομίσματα Πολλοί λένε ότι ο Ηρόδοτος λέει ότι πρώτοι οι Λύδιοι έκοψαν νόμισμα και όχι οι Έλληνες. Ωστόσο αυτό είναι λάθος, γιατί ο Ηρόδοτος (Α, 94) αναφέρει επακριβώς τα εξής: Λυδοί δε νόμοισι μεν παραπλήσοισι χρεώνται και Έλληνες, χωρίς ή ότι θήλεα τέκνα καταπορνευουσι, πρώτοι δε ανθρώπων των ημείς ήδμεν νόμισμα χρυσού και αργυρού κοψάμενοι εχρήσαντο, πρώτοι δε και κάπηλοι εγένοντο. φασι δε αυτοί Λυδοί και τας παιγνίας τας νυν σφίσι τε και Έλλησι κατεστεώσας εωυτών εξεύρημα γενέσθαι· άμα δε ταύτας τε εξευρεθήναι παρα σφίσι λέγουσι και Τυρσηνίην αποικίσαι, ώδε περί αυτών λέγοντες(Ηρόδοτος, Α, 94). Στη νέα ελληνική: «Οι Λύδιοι έχουν παραπλήσια με τους Έλληνες έθιμα μόνο που αφήνουν τις κόρες του να πορνεύονται. Πρώτοι αυτοί, όσο ξέρουμε, από τους ανθρώπους, έκοψαν και έθεσαν σε κυκλοφορία νομίσματα από χρυσό και ασήμι και αυτοί πάλι πρώτοι έγιναν κάπηλοι. Οι ίδιοι οι Λύδιοι ισχυρίζονται πώς και τα παιγνίδια, που συνηθίζονται σήμερα στον τόπο τους και στην Ελλάδα, είναι δική τους εφεύρεση. (Ηρόδοτος, Α, 94). Επομένως ο Ηρόδοτος δε λέει ότι πρώτοι οι Λύδιοι έκοψαν νόμισμα, όπως λένε κάποιοι, αλλά ότι πρώτοι οι Λυδοί έκοψαν και έθεσαν σε κυκλοφορία νομίσματα από χρυσό και ασήμι. 2. ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΡΑΓΜΑΤΙΣΜΟ ΣΤΑ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΜΕΤΑΛΛΑ & ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ("Πολιτικά"), πολύ πριν γίνει χρήση του νομίσματος ως μέσου ανταλλαγής, οι αρχέγονες κοινότητες αντάλλασσαν μεταξύ τους τα απολύτως χρήσιμα στην ζωή χωρίς κανένα ενδιάμεσο και αργότερα μεταπήδησαν στο στάδιο των χρηματικών συναλλαγών. Παράβαλε και ότι αφενός στην αρχαία Αθήνα τα νομίσματα λεγόταν π.χ. «εκατόμβοιον» , «δεκάβοιον» κ.τ.λ. = 100 βόδια, 10 βόδια κ.τ.λ. και αφετέρου οι οικονομικοί όροι «κεφάλαιο» και «καπιταλισμός (capitalιsm») προέρχονται από τη ελληνική λέξη κεφάλι = λατινικά capital. Αυτό, επειδή αρχικά η κύρια περιουσία κάποιου ήταν τα κεφάλια ζώων που διέθετε. Τα μέταλλα ως κοινό μέσον συναλλαγής, όπως είδαμε πιο πριν, υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα ήδη επί 16 αι. π.Χ. και η χρήση τους έτυχε αρχικά Πανελλήνιας και κατόπιν παγκόσμιας υποδοχής, επειδή μ’ αυτά γίνονται πιο εύκολα οι συναλλαγές, αφού: α) αυτά έχουν πάντα ζήτηση, άρα αξία. Δηλαδή αγοράζονται, για να γίνουν χρήσιμα στη ζωή πράγματα, όπως στολίδια και χρήσιμα εργαλεία, β) σ’ αυτά υπάρχει η δυνατότητα να διαιρεθούν σε κομμάτια μικρότερης αξίας = τα νομίσματα, γ) τα μέταλλα και τα νομίσματα και μεταφέρονται και αποταμιεύονται πιο εύκολα και μάλιστα και χωρίς φθορά. Σημειώνεται επίσης ότι: 1) Τα πρώτα νομίσματα, όπως και σήμερα, ήταν δυο λογιών, τα μικρής και μεγάλης αξίας. Τα μικρής αξίας αρχικά ήσαν μικρά τμήματα χαλκού ή μπρούτζου, μετά χρυσά και ασημένια, κυρίως βόλοι (στρογγυλές σφαίρες) ή ράβδοι (οι καλούμενοι οβελοί). Τα μεγάλης αξίας ήσαν τα καλούμενα τάλαντα, που ήσαν σε σχήμα ως δέρμα ζώου, και τα οποία άξιζαν τόσους οβελούς όσο αναλογούσε το βάρος τους. Στο πρώτο στάδιο τα νομίσματα ζυγίζονταν κάθε φορά που χρειαζόταν να γίνει μια συναλλαγή, κάτι ως κάνουμε και στα πράγματα, για να επιβεβαιωθεί το βάρος τους και να καθαριστεί έτσι η ανταλλακτική αξία τους. Επίσης στο στάδιο αυτό τα νομίσματα ήταν «άτυπα», δηλαδή δεν έφεραν κανένα εικονογραφικό τύπο σε μια από τις όψεις τους, αφού αρχικά ήταν απλώς τμήματα μετάλλου. Στο επόμενο στάδιο στη μια όψη τους χαράζονταν η ποσότητα του βάρος τους και στην άλλη μια ένδειξη (κάτι ως η σφραγίδα) ότι το νόμισμα είχε ζυγιστεί και η συνάμα ήταν νόμιμη η κυκλοφορία του – απ΄όπου και νόμισμα ή νόμος (= το νόμισμα για τους Έλληνες της Μ. Ελλάδας). Τέλος στη μια μεγάλη όψη ή και τις δυο χαραζόταν και ένα διακοσμητικό γεωμετρικό σχέδιο ή η εικόνα αγαπημένου ζώου ή θεού ή βασιλιά κ.α. 2) Η λέξη νόμισμα έχει ετυμολογική ρίζα από τα «νέμω > νόμος, νομός > νόμισμα. Δηλαδή τα νομίσματα αναγνωρίζονται ως προϊόν κοινωνικών συμβάσεων με δεδομένες αξίες στις συναλλαγές. Πιο απλά νόμισμα = το νενομισμένο = το επιτρεπόμενο στις εντός νομικής ισχύος συναλλαγές. Στη Μεγάλη Ελλάδα τα νομίσματα λεγόταν «νόμος, νόμοι».. 3. ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΒΕΛΟΥΣ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΚΟΠΕΙΑ Τα σημερινά στρογγυλά-επίπεδα νομίσματα προέκυψαν με κτύπημα στην κορυφή των στρογγυλών βόλων μετάλλου, ώστε να γίνουν στρογγυλές επίπεδες πίττες – ο λόγος που τα επίπεδα νομίσματα ονομάζονταν και «παιστά» (από το ρήμα «παίω» που σημαίνει κτυπώ). Στα πρώτα νομίσματα της Γόρτυνας στην Κρήτη, στην οπίσθια όψη των νομισμάτων αναγράφεται ΓΟΡΤΥΝΙΟΝ ΤΟ ΠΑΙΜΑ (δηλαδή το νόμισμα κόπηκε-κτυπήθηκε από την πόλη της Γόρτυνας). Άλλωστε κάπως έτσι γίνονται ακόμη και σήμερα τα νομίσματα. Η δραχμή – η ελληνική νομισματική μονάδα - ως ελληνικό νόμισμα γεννήθηκε κάπου το 874 π.Χ., αφού τότε, σύμφωνα με το Πάριο χρονικό, αφενός κανόνισε νέα μέτρα και σταθμά και έκοψε ασημένιο νόμισμα στο νομισματοκοπείο της Αίγινας, και έκλεισε τον κύκλο της ζωής της στις 28 Φλεβάρη του 2002, δηλαδή σε ηλικία πάνω από 2.700 χρόνων, με την αντικατάστασή της από το ευρώ. Ο βασιλιάς του Αργους Φείδωνας είναι εκείνος που αντικατέστησε τους οβολούς με τα επίπεδα (= τα λεπτά γνωστά μας νομίσματα) στο νομισματοκοπείο που έφτιαξε επί τούτου, το πρώτο στον κόσμο, στην Αίγινα. Τα πρώτα αυτά ελληνικά νομίσματα από την μία όψη είχαν παράσταση χελώνας και γι’ αυτό τα έλεγαν και «χελώνες» και από την άλλη ένα έγκοιλο τετράγωνο. Στην Εθνική βιβλιοθήκη του Παρισιού φυλάσσεται ένα από τα αρχαιότερα αυτά νομίσματα. Στο Νομισματικό Μουσείο της Αθήνας φυλάσσεται μία δέσμη από έξι οβελούς την οποία ο Φείδων είχε προσφέρει στην θεά Ήρα (Ηραίον) στο Άργος, όπως μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης. Πήρε, ως υπολογίζεται, το όνομά της από το ρήμα «δράττομαι», που σημαίνει «πιάνω σφιχτά την ποσότητα που χωράει στην παλάμη μου». Στην παλάμη χωρούσαν έξι οβολοί, γι’ αυτό και η «ισοτιμία» της δραχμής καθορίστηκε ως 1δρχ./6 οβολούς. Στην αρχαία Ελλάδα το βάρος μιας ασημένιας δραχμής ποίκιλε κατά τόπους: στο αιγινήτικο ή φει- ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ & ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ, Α. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ 6 δώνιο σύστημα ζύγιζε 6,06 γραμμάρια, στο φοινικικό-ροδιακό κυμαινόταν από 3,64 έως 7,28 γραμμάρια ενώ στο ευβοϊκό-αττικό σύστημα από 4,366 έως 8,73 γραμμάρια. 4. ΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΚΡΗΤΗΣ Στην Κρήτη, όπως και στην άλλη Ελλάδα, υπήρχαν νομίσματα ήδη επί Μίνωα, όπως είδαμε να μας λέει πιο πριν ο Πλούταρχος, στηριζόμενος σε αρχαιότερους συγγραφείς. Ωστόσο τα παλιότερα νομίσματα που έχουν διασωθεί - βρεθεί στην Κρήτη και να μην έχουν αλλοιωθεί οι παραστάσεις που φέρουν είναι του 5ου π.Χ. αι. και εξής. Εποχή των καλούμενων κλασσικών και ελληνιστικών χρόνων κ.τ.λ., περίοδο κατά την οποία η Κρήτη ήταν διαιρημένη σε κράτη-πόλεις. Τα νομίσματα αυτά μεταφέρουν εικόνες του παρελθόντος, από την οικονομία, τις θρησκευτικές αντιλήψεις, τις εμπορικές και πολιτικές σχέσεις, τις στρατιωτικές συμμαχίες και τόσα άλλα. Ειδικότερα από τις παραστάσεις αυτές βλέπουμε π.Χ. ότι οι Κρητικές ήδη από τον 5 αι. π.Χ. ήταν κομψότατες, δηλαδή με ωραία και καλογυμνασμένα κορμιά (με δαχτυλιδένια μέση), με περιποιημένη εμφάνιση (ωραία κόμμωση, ωραία ρούχα, κολιέ, σκουλαρίκια κ.τ.λ.). Ομοίως οι άντρες να έχουν καλογυμνασμένα και περιποιημένα σώματα, με περιποιημένη κόμμωση, οι στρατιώτες να φορούν χιτώνες μέχρι τα γόνατα και τα όπλα τους να είναι δόρυ και ασπίδα κ.α. Σημειώνεται επίσης ότι: 1) Οι αρχαίες Κρητικές πόλεις πολλές φορές νομιμοποιούσαν τα νομίσματα των άλλων πόλεων, ελληνικών ή μη, χτυπώντας απλώς πάνω σ’ αυτά τις δικές τους παραστάσεις – διακριτικά σύμβολα (δεδομένου ότι το μέταλλο έτσι κι αλλιώς έχει την αξία του) και όχι λιώνοντάς τα (μέθοδος επικοπής). Έτσι αρκετές φορές φαίνονται κάτω από τις νέες παραστάσεις οι παλιές, λογής λογής ελληνικών πόλεων. Ακόμα και μεταξύ τους οι κρητικές πόλεις "χτυπούσαν" νομίσματα, η μια πάνω στης άλλης. Πολύ σπάνια σε χρυσό (1/12 στατήρα του 0,9 γρ.), κυρίως σε άργυρο (από τον οβολό των 0,7 γρ. ως το τετράδραχμο των 17 γρ.) και χαλκό (χαλκούς του 1 γρ. ως τον χάλκινο οβολό των 12 γρ.). Κάτι ανάλογο γινόταν και σε μη ελληνικές πόλεις και γι αυτό και π.χ. βρίσκουμε νόμισμα που από τη μια να φαίνεται κρητικό και από την άλλη π.χ. κυρηναϊκό. 2) Κάθε μια από τις αρχαίες Κρητικές πόλεις χρησιμοποιεί συγκεκριμένα πρόσωπα, ζώα ή πράγματα κ.τ.λ. ως έμβλημα – παράσταση στα νομίσματά της. Αυτά είναι είτε τα ζώα ή προϊόντα που παράγει - φημίζεται είτε οι πολιούχοι θεοί. Κατά πλειοψηφία όμως τα Κρητικά νομίσματα φέρουν πρόσωπα και παραστάσεις από τους καλούμενους «Κρητικούς μύθους» (Ευρώπης – Δία, Λαβύρινθου – Μινώταυρου κ.τ.λ.). ΣΤΑΘΜΗΤΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ (ΑΤΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ) 1 Τάλαντο (26.196 χλγρ.) = 60 Μνες ή 6.000 αττικές δραχμές 1 Μνα (436,6 γρ.) = 100 Δραχμές 1 Δεκάδραχμο (43,75 γρ.) = 10 Δραχμές 1 Τετράδραχμο (17,50 γρ.) = 4 Δραχμές 1 Δίδραχμο ή Στατήρας (8,75 γρ.) = 2 Δραχμές 1 Δραχμή (4,37 γρ.) = 6 Οβολοί 1 Τετρόβολο (2,92 γρ.) = 4 Οβολοί 1 Ημίδραχμο ή Τριόβολων (2,19 γρ.) = 3 Οβολοί ή μισή δραχμή 1 Διόβολο (1,46 γρ.) = 2 Οβολοί 1 Τριημιοβόλιο (1,10 γρ.) = 11/82 του οβολού 1 Οβολός (0,72 γρ.) 8 Χαλκοί 1 Ημιόβολο = Μισός Οβολός 1 χρυσός στατήρας ή δαρεικός = 27, 5 αττικές δραχμές 1 αργυρός στατήρας = 4 δραχμές. ... ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΚΡΗΤΗΣ ( 500 π.Χ. – 67 π.Χ.) Νόμισμα Κνωσού, 3ος αι. π.Χ., με το Μίνωα και την κόρη του Αριάδνη (Μουσείο Ηρακλείου). Ο Μίνωας, σύμφωνα με τον Πλάτωνα (Μίνως και Νόμοι), το Θουκυδίδη Α 3 – 10), Όμηρο (Ιλιάδα και Οδύσσεια), Διόδωρο κ.α., ήταν ο οργανωτής της πολιτεία και ο θεμελιωτής της θαλασσοκρατορίας των Κρητών. Πιο απλά, ο Μίνωας ήταν όχι μόνο ήταν Έλληνας, αλλά ήταν και ο πρώτος Έλληνας («ούτος πρώτος των Ελλήνων») που αφενός θέσπισε νόμους - ο λόγος, άλλωστε, που οι Έλληνες τον αποκάλεσαν μέγα Έλληνα νομοθέτη και μετά το θάνατό του ανακηρύχθηκε κριτής του Aδη των Ελλήνων και αφετέρου συγκρότησε πολεμικό ναυτικό (άρα είναι και ο ιδρυτής του Ελληνικού ναυτικού) και μ’ αυτό έδιωξε από τις Κυκλάδες και την ελληνική θάλασσα (= το Αρχιπέλαγος = το Αιγαίο και το Κρητικό πέλαγος) τους ληστές και πειρατές Κάρες και Φοίνικες, ελευθέρωσε τους θαλάσσιους διαδρόμους από τους κακοποιούς κ.τ.λ. με συνέπεια ο ίδιος να γίνει θαλασσοκράτορας και οι θαλάσσιοι διάδρομοι να απελευθερωθούν και έτσι οι Έλληνες να μπορέσουν να επικοινωνήσουν, να συνεργαστούν, να ασχοληθούν με τις ναυτικές εργασίες, να πλουτίσουν, να επικρατήσουν, να σταματήσουν το μεταναστευτικό βίο ( δηλαδή να αποκτήσουν μόνιμη και ασφαλή κατοικία – πατρίδα κ.τ.λ.) που τους εξανάγκαζαν οι κακοποιοί Κάρες και Φοίνικες, κ.τ.λ., άρα ο Μίνωας είναι η αιτία που υπάρχει και πολιτισμός και Ελλάδα. Αυτά είναι και η αιτία που έχουν πλαστεί τόσοι πολλοί μύθοι γύρω από το όνομά του με συνέπεια, λόγω των υπερβολών των μύθων, πολλοί σήμερα να νομίζουν ότι δεν υπήρξε. Νόμισμα Κνωσού, 2ος αι. π.Χ., με το Δία υπό μορφή ταύρου να απάγει την Ευρώπη, τη Μάνα του Μίνωα, από τη μια όψη και από την άλλη διάγραμμα διαδρόμων του Λαβύρινθου Δραχμή Κνωσού, 3ος αι. π.Χ., ..
ΝΟΜΙΣΜ ΑΤΑ ΑΞ ΟΥ Αργυρός στατήρας Αξού, 300-280 π.Χ., με κεφαλή Διόνυσου και τρίποδα Νομίσματα Αξού με Διόνυσο, 300-67 π.Χ. Νομίσματα Αξού με Διόνυσο, 300-67 π.Χ. Ημίδραχμο ‘Απτερας 330 – 270 π.Χ., Νομίσματα Άπτερας, 400 – 300 π.Χ. ΝΟΜΙΣΜ ΑΤΑ ΒΙ ΑΝ ΝΟ Υ Νόμισμα της Βιάννου με θεά Αθηνά ή τον Κουρήτη Βίαννο και το μονόγραμμα της πόλης Νόμισμα της Βιάννου με θεά Αθηνά ή τον Κουρήτη Βίαννο και το μονόγραμμα της πόλης
Δίδραχμο Γόρτυνας 200-67 π.Χ. Με κεφαλή Δία και το Δία υπό μορφή ταύρου (ως γίνονται οι άντρες, όταν δουν ωραία γυναίκα) απάγει την Ευρώπη από τη νήσο Φοινίκη και τη μεταφέρει στην πλάτη του στην Κρήτη, στη Γόρτυνα και Δικταίο άντρο Τετράδραχμο Γόρτυνας 3ος αι. π.Χ. Δίδραχμο Γόρτυνας με κεφαλή του Δία και το Δίας υπό μορφή ταύρου να απάγει την Ευρώπη, 3ος αι. π.Χ. Αργυρή Δραχμή Γόρτυνας, 2ο αι. π.Χ., με κεφαλή Δία και Γόρτυ, οικιστή Γόρτυνας Αργυρή δραχμή, 2ος αι. π.Χ., με Δία και οικηστή Γόρτη Αργυρή.. Στατήρας Γόρτυνας 2/1ος αι. π.Χ. με Γόρτυ Δραχμή Γόρτυνας, 2-1ος αι. π.Χ. Με κεφαλή Δία ή Μίνωα και Απόλλωνα Ο Απόλλωνας δίδαξε στους Κρήτες το τόξο και τη λύρα. Δραχμή Γόρτυνας, 2-1ος αι. π.Χ. Με κεφαλή Δία ή Μίνωα και Απόλλωνα Δραχμή Γόρτυνας, 2-1ος αι. π.Χ. Με κεφαλή Δία ή Μίνωα και Απόλλωνα Δραχμή Γόρτυνας, 2-1ος αι. π.Χ., με κεφαλή Δία ή Μίνωα και Απόλλωνα Δραχμή Γόρτυνας, 2-1ος αι. π.Χ., με κεφαλή Δία ή Μίνωα και Απόλλωνα Δραχμή Γόρτυνας, 2-1ος αι. π.Χ., με κεφαλή Δία και Ερμή δραχμή, 1 αι. π.Χ., με Γόρτη ος ....
Δίδραχμο Γόρτυνας, 320-270 π.Χ., με Ευρώπη και το Δία με μορφή ταύρου Στατήρας Δραχμή Γόρτυνας, 320-270 π.Χ., με Ευρώπη και το Δία με μορφή ταύρου Αργυρός στατήρας (δίδραχμο) Γόρτυνας 480 – 430 π.Χ. με Ευρώπη και το Δία μεταμορφωμένο σε ταύρο ...
Δίδραχμο Γόρτυνας, 430 π.Χ. Δίδραχμο Γόρτυνας, 430 π.Χ. Αργυρή Δραχμή, 430 π.χ., με Ευρώπη και το Δία με μορφή Ταύρου ...
Αργυρός στατήρας (δίδραχμο) Γόρτυνας 320-270 π.Χ. με Ευρώπη και το Δία μεταμορφωμένο σε ήρεμο ταύρο Στατήρας Γόρτυνας, 320 π.Χ
Στατήρας Γόρτυνας, 320 π.Χ Στατήρας Γόρτυνας, 430 π.Χ Στατήρας Γόρτυνας, 480-320 π.Χ
Στατήρας Γόρτυνας, 430 π.Χ Αργυρός στατήρας, 360 – 322 π.Χ. Με Ευρώπη στο πλάτανο (Μουσείο Ηρακλείου) Αργυρός στατήρας Γόρτυνας, γύρω στα 300 π.Χ. με Eυρώπη στο πλάτανο ..
18 Στατήρες Γόρτυνας, 320-270 π.Χ. Με Δία υπό μορφή ταύρου και την Ευρώπη νύφη - κάτω από δέντρο, όπου συνευρέθηκε με το Δία. Τετράδραχμο Γόρτυνας, 200 π.Χ., με το Δία, εγγονό της Γαίας και τη θεά Γαία στον κήπο των Εσπερίδων να κρατά τη θεά Νίκη. Το κήπο Εσπερίδων χάρισε η Γαία στο Δία στους γάμους του στην Κρήτη με την Ήρα. ..
ΝΟΜΙΣΜ ΑΤΑ ΕΛ ΕΥ ΘΕΡ ΝΑ Σ Νόμισμα Ελεύθερνας με το μονόγραμμά της Νόμισμα Ελεύθερνας, 3ος αι. π.Χ., Με κεφαλή θεάς (μάλλον της Δήμητρας Ελευθούς ) και τον Απόλλωνα χρησμολόγο Αργυρό δίδραχμο Ελεύθερνας με Απόλλωνα και φοίνικα Δίδραχμο Ελεύθερνας με κεφαλή Δία και τον Απόλλωνα να κρατά τόξο και πέτρα. Ο Απόλλωνας δίδαξε αρχικά στους Κρήτες την τοξοβολία και μετά την ιατρική δια μέσου της μαντικής Δίδραχμο Ελεύθερνας με κεφαλή Δία και τον Απόλλωνα τοξότη Δίδραχμο Ελεύθερνας με κεφαλή Δία και τον Απόλλωνα τοξότη ...
Αργυρό δίδραχμο Ελεύθερνας με Απόλλωνα που κρατά πέτρα και τόξο Αργυρό δίδραχμο Ελεύθερνας με Απόλλωνα που κρατά πέτρα και τόξο Αργυρό δίδραχμο Ελεύθερνας με Απόλλωνα
Αργυρό δίδραχμο Ελεύθερνας με Απόλλωνα ΝΟΜΙΣ ΜΑΤ Α Ε ΛΥ ΡΟ Υ Αργυρή δραχμή Ελυρίων, 3ος αι. π.Χ. Με αίγα (αίγαγρο) αμάλθεια και νύμφη μέλισσα, τροφών Δία Οβολός (ίδιο εμφανισιακά είναι και δραχμή) Ελυρίων, 4/3ου αι. π.Χ. αι., με αίγα(γρο) Αμάλθεια και μέλισσα, τροφών του Δία ...
Δραχμή Έλυρίων, 330/270 π.Χ. Δραχμή Έλυρίων, 4ος αι. π.Χ.
Δραχμή (όμοιας όψης είναι και δίδραχμο) Ιεράπετρας 2/1 αι. π.Χ. με θεά Τύχη και Φοίνικα, ελιά και αετό ος Αργυρό τετράδραχμο Ιεράπυτνας, 2/1ος αι. π.Χ. Με θεά τύχη και αετό, φοίνικα, ελιά κ.α. Αργυρό τετράδραχμο Ιεράπυτνας, 2/1ος αι. π.Χ., με θεά Τύχη από τη μια όψη και από την άλλη δέντρο Φοίνικα κ.α. Αργυρό τετράδραχμο Ιεράπυτνας, 2/1ος αι. π.Χ., με θεά Τύχη, φοίνικα κ.α.
Νόμισμα Ιεράπυτνας, 300 – 200 π.Χ. Με κεφαλή Δία, Φοίνικα και αετό, σύμβολο Δία Αργυρό δίδραχμο Ιεράπυτνας, 2ος - αι. π.Χ. Αργυρό δίδραχμο Ιεράπυτνας, 2ος αι. π.Χ.
Αργυρός στατήρας Ιτανου, 3ος αι. π.Χ., με θεά Αθηνά και αετό Δία Αργυρή Δραχμή Ιτάνου, 3ος αι. π.Χ., με θεά Αθηνά και αετό Δία Δίδραχμο (στατήρας) Ιτάνου, 5ος - 2ος αι. π.Χ., με θεά Αθηνά που φορά περικεφαλαία και τον αετό του Δία ... Αργυρές δραχμές και δίδραχμα (στατήρας) Ιτάνου, 5ος - 2ος αι. π.Χ., με Αθηνά που φορά περικεφαλαία και τον αετό του Δία Αργυρό ημίδραχμο Ιτάνου με θεά Αθηνά και αστέρι Ιτάνου .... Αργυρός στατήρας Ιτανου, 4ος αι. π.Χ., Αργυρός Στατήρας Ιτάνου, 4ος αι. π.Χ., .Στατήρας Ιτανου, 375 - 350 π.Χ. Με Τρίτωνα και δυο ιππόκαμπους αντιμέτωπους ΝΣτατήρας με Τρίτων και ιππόκαμπους Οβολός με Αθηνά και αστέρι Οβολός με Αθηνά και αστέρι Οβολός με Αθηνά και αστέριΝΟΜΙΣ ΜΑΤ Α Κ ΥΔΩ ΝΙ ΑΣ Αργυρή δραχμή Κυδωνίας, 350 – 320 π.Χ., με τον Κύδωνα μωρό να θηλάζει λύκαινα Ο Κύδωνας ήταν αδελφός του Αρχέδιου και του Γόρτυ που είχαν έρθει στην Κρήτη από Αρκαδία – Γορτυνία Πελοποννήσου και έκτισαν τις πόλεις Κυδωνία, Γόρτυνα και Κατρέα της Κρήτης. Τα τρία αδέλφια ήταν παιδιά του Λυκάονα Αργυρό τετράδραχμο Κυδωνίας με την Κρηταγενή Άρτεμη και την φίλη της Βριτόμαρτη - Δίκτυννα. Νόμισμα Κυδωνίας: 4ος αι. π.Χ.Με Κύδωνα και τη λύκαινα τροφό του.
Νόμισμα Κυδωνίας, 4ος αι. π.Χ. Με Κύδωνα νέο και τη λύκαινα τροφό του. Νόμισμα Κυδωνίας, 320 - 270 π.Χ., με Ήρα ή Άρτεμη και Κύδωνα Νόμισμα Κυδωνίας, 320 - 270 π.Χ., με Άρτεμη? και Κύδωνα ή Απόλλωνα τοξότη Νόμισμα Κυδωνίας, 320 - 270 π.Χ., με Άρτεμη? και Κύδωνα ή Απόλλωνα τοξότη
Αργυρή δραχμή Κυδωνίας, 350 – 320 π.Χ. Με Αθηνά και Κύδωνα μωρό που θηλάζει τη μάνα του λύκαινα Αργυρός στατήρας Κυδωνίας, 3ος αι. π.Χ., Από τη μια όψη είναι κεφαλή του Κύδωνα και από την άλλη η μάνα του λύκαινα. Πατέρας του Κύδωνα ήταν ο Λυκάονας από την Αρκαδία Τριόβολο Κυδωνίας, 4/3ος αι. π.Χ. Κυδωνία, 2ος αι.π.Χ., διόβολο Κυδωνίας 320 – 280 π.Χ., νε νέα/νέο και Κύδωνα ...
Ημίδραχμο και Δραχμή Λάπας με Εκάτη και κρηταγενή Απόλλωνα που δίδαξε στους κρητικούς τη λύρα και το τόξο ΝΟΜΙΣ ΜΑ ΛΙΣ ΟΥ Λισός. Χρυσό 1/12 στατήρα, 3ος αι. π.Χ., με περιστέρα ή αετό και από τις δυο όψεις ΝΟΜΙΣΜ ΑΤΑ ΛΥ ΚΤ ΟΥ ή ΛΥΤΤ ΟΥ Νόμισμα Λύττου, 4ος - 3ος αι. π.Χ., με Κεφαλή με Δία και τον αετό του. Η πόλη Λύττος βρισκόταν δυτικά της Δίκτης και από εκεί πέρασε πρώτα η Ρέα για να πάει στο Δικταίον άντρο, προκειμένου να πάει γεννήσει το Δία το Δικταίο άντρο, όπως μας πληροφορεί ο Ησίοδος
Νόμισμα Λύττου, 4- 3ος αι. π.Χ. με αετό και κάπρο Αργυρός στατήρας Λυττίων, 320-270 π.Χ. Αργυρός στατήρας Λυττίων, 320-280 π.Χ.
Αργυρός στατήρας Λύττου, 320-270 π.Χ. , με αετό και κάπρο. Ημίδραχμο Λύττου, . 320-280 π.Χ. Αργυρός στατήρας Λύττου, 320-270 π.Χ. , με αετό και κάπρο.
Αργυρός στατήρας Λύττου, 320-270 π.Χ. , με αετό και κάπρο. Αργυρός στατήρας Λύττου, 320-270 π.Χ. , με αετό και κάπρο. Αργυρός στατήρας Λύττου, 450-400 π.Χ. , με αετό και κάπρο.
Αργυρός στατήρας Λύττου, 320-270 π.Χ. , με αετό και κάπρο. ΝΟΜΙΣ ΜΑ ΟΛ ΟΥΣ Αργυρός στατήρας ολούς, 300-280 π.Χ., ένθρονος Δίας. ..
Αργυρός στατήρας Πολυρήνιας Κρήτης με κεφαλή Ποσειδώνα και ταύρο Κρήτης (Δώρο Ποσειδώνα στο Μίνωα). Ο ταύρος αυτός ήταν πατέρα του Μινώταυρου.
Ημίδραχμο Πολυρήνιου, 200 - 100 π.χ., με Δίκτυννα Νόμισμα Πολυρήνιου, 330-280 π.Χ. Ασημένιο τετράδραχμο Πολυρήνιου 2ς αι. π.Χ.,με θεά Αθηνά και Γλαύκα, είναι περίπου ίδιο με Ιεράπυτνας
.... Δραχμή Πολυρήνιου με ταύρο Κρήτης (Ποσειδώνα)και καμάκι Δραχμή Πολυρήνιου με ταύρο Κρήτης (Ποσειδώνα)και καμάκι Ν ΟΜΙΣΜ ΑΤΑ ΠΡΑΙ ΣΟ Υ Νόμισμα Πραισού, 400 π.Χ., με τον κρηταγενή Δία αετοφόρο και ένθρονο . Από την άλλη η αίγαγρος Αμάλθεια, τροφός του στο Δικταίο άντρο . Στην Πραισό, σύμφωνα με τον Στράβωνα, υπήρχε ιερό του Δικταίου Δία. Ο Δίας, σύμφωνα με το Διόδωρο κ.α., ήταν εν ζωή άνθρωπος στην Κρήτη, κάτι ως ο Χριστός στη γη, που έκανε πολλές καλές πράξεις και συνάμα νίκησε τους διάφορους κακοποιούς της εποχής του, καθώς και τον πατέρα του τον Κρόνο, που ήταν αρχηγός τους. Μετά το θάνατο και τη μετάστασή του ανακηρύχθηκε πατέρας Θεών και θνητών. Η αρχαία πόλη Πραισός βρισκόταν ανατολικά της Δίκτης και εκεί υπήρχε ιερό του Δικταίου Δία
.. (Στράβων, 10,475), όπου πρόσφατα βρέθηκε πλάκα με τον ΥΜΝΟ ΣΤΟ ΔΙΚΤΑΙΟ ΔΙΑ Το Δικταίο άντρο βρίσκεται στο σημερινό Οροπέδιο Λασιθίου. Νόμισμα Πραισού, 4ος αι. π.Χ., Με το Δία αετοφόρο, σε θρόνο και κρατώντας σκήπτρο και την τροφό του αίγα(γρο) Αμάλθεια. Η Πραισός βρισκόταν ανατολικά της Δίκτης και εκεί υπήρχε ιερό του Δικταίου Δία (Στράβων, 10,475) Δίδραχμο Πραισού με τον κρηταγενή Δία σε θρόνο και ταύρο Κρήτης, πατέρα του Μινώταυρου Ημίδραχμο Πραισού ,325-270 π.Χ. Με Ρέα, μάνα του Δία και τη νύμφη μέλισσα, τροφό του Δία
Αργυρό δίδραχμο Πραισού, 4ος αι. π.Χ., με ταύρο Κρήτης, πατέρα Μινώταυρου και Άρτεμη/ Περσεφόνη ή Δίκτυννα Δίδραχμο Πραισού με τοξότη και πέρδικα ή αετό Αργυρή δραχμή Πραισού, 4ος αι. π.Χ. με Ευρώπη και Δία υπό μορφή ταύρου ....
Στατήρας Ραύκου Κρήτης, 430 π.Χ., με το θεό της θάλασσας Ποσειδώνα ίππιο και την τρίαινά του Ο Ποσειδώνας, σύμφωνα το Διόδωρο Σικελιώτη (Βίβλος 5, 69) κ.α., ήταν εν ζωή άνθρωπος στην Κρήτη και μάλιστα αρχικά δάμαζε άλογα και γι αυτό λέγονταν και «ίππιος». Κατόπιν ο πατέρας του (ο Κρόνος) του ανέθεσε να κάνει ναυτικές εργασίες και επειδή τις έκανε πολύ καλά, μετά το θάνατο και τη μετάστασή του θεοποιήθηκε - ανακηρύχθηκε θεός της θάλασσας. Δηλαδή εδώ έγινε κάτι ως έγινε και με την ανθρώπινη και μεταφυσική φύση του Χριστού, του Αγ, Νικολάου κ.τ.λ. Στατήρας Ραύκου Κρήτης, 430 - 300 αι. π.Χ., με το θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα να ιππεύει άλογο και την τρίαινά του (Alpha bank)....
Αργυρή Δραχμή Πριανσίων, 4 αι. π.Χ., με κεφαλή Περσεφόνης και φοίνικα, δελφίνι κ.τ.λ. ος Αργυρό δίδραχμο (Στατήρας) Πριανσίων Αργυρός στατήρας Ραύκου, 450/300 v. Chr., με τον ίππιο Ποσειδώνα ....
Αργυρός στατήρας Συβριτίων, 290 π.Χ. με το Διόνυσο που με μορφή πάνθηρα απάγει την Αριάδνη από τη Νάξο και τον Ερμή, κηδεμόνα του Διόνυσου Δίδραχμο Συβρίτου με Διόνυσο και τον κηδεμόνα του Ερμή ΝΟΜΙΣΜ ΑΤΑ ΥΡ ΤΑ ΚΙΝ ΑΣ Αργυρή δραχμή Υρτακινίων, 3ος αι. π.Χ., με αίγα (αίγαγρο) Αμάλθεια και νύμφη μέλισσα, τροφών του Δία στο Δικταίον άντρο Αργυρή δραχμή Υρτακινίων, 3ος αι. π.Χ., με αίγα (αίγαγρο) Αμάλθεια και νύμφη μέλισσα, τροφών του Δία στο Δικταίον άντρο ...
Αργυρή δραχμή Φαιστού, με τον Ηρακλή νέο και τον ταύρο Κρήτης (πατέρα Μινώταυρού) τον οποίο δάμασε ο Ηρακλής στην Κρήτη. Ο Φαίστος, ο ιδρυτής της Φαιστού, ήταν γιος του Ηρακλή Φαιστός, Αργυρή δραχμή, 325-270 π.Χ., με Ευρώπη ή Δήμητρα και ταύρο Κρήτης Νόμισμα Φαιστού, 360 – 320 .π.Χ., με Ευρώπη νύφη (φορά σκουλαρίκια) και τον ταύρο Κρήτης ή το Δία υπό μορφή ταύρου...
Αργυρός στατήρας Φαιστού, 350 π.χ., με την Ευρώπη να χαϊδεύει το Δία υπό μορφή ταύρου και τον Ερμή Στατήρας Φαιστού, 350 – 300 π.Χ., με τον Τάλω και τη σκύλα Λαίλαπα Αργυρός στατήρας Φαιστού Κρήτης, 280 π.Χ., με τον Τάλω να κρατά πέτρα, για να την εξαποστείλει κατά των εχθρικών καραβιών και τον ταύρο Κρήτης (Ποσειδώνας), πατέρα Μινώταυρου. Όταν ο Δίας εγκατέλειψε την Ευρώπη στην Κρήτη, για να πάει στον Όλυμπο, τις έκανε τρία Δώρα, τον φύλακα άγγελο Τάλω (επιπλέον ο Τάλως προστάτευε την Κρήτη και φρόντιζε για την εφαρμογή των Νόμων), μια σκύλα, τη Λαίλαπα, που κανένα θήραμα δεν τις ξέφευγε και μια φαρέτρα με βέλη που δεν αστοχούσαν ποτέ... Αργυρός στατήρας Φαιστού, 300-280 π.Χ. με Tάλω, Στατήρες Φαιστού, 430- 300 π.Χ., με τον Ηρακλή φονεύοντας τη Λερναία Ύδρα και τον ταύρο Κρήτης (τον χάρισε ο Ποσειδώνας στο Μίνωα, είναι ο πατέρας του Μινώταυρου) που δάμασε ο Ηρακλής στην Κρήτη....Στατήρας Φαιστού Αργυρή δραχμή (όμοιο είναι και δίδραχμο) Φαιστού, 330-320 π.Χ., με τον Ηρακλή τα κλέβει τα μήλα των εσπερίδων και τον ταύρο Κρήτης. Ο ταύρος Κρήτης είναι ο πατέρας του Μινώταυρου και τον έκανε δώρο ο Ποσειδώνας στο Μίνωα. Ο κήπος των εσπερίδων ανήκε στη γιαγιά του Δία, την Γαία, και του τον έκανε δώρο στους γάμους στην Κρήτη. Στατήρας (δίδραχμο) Φαιστού, 330-320 π.Χ. με ένα από τα άλογα Διομήδη που δάμασε ο Ηρακλής και τον Ηρακλή να κλέβει τα μήλα από τον κήπο των Εσπερίδων Αργυρό δίδραχμο (στατήρας) Φαιστού, 330-322 π.Χ., με τον Ηρακλή να κλέβει τα μήλα των εσπερίδων και τον ταύρο Κρήτης. Ο ταύρος Κρήτης είναι ο πατέρας του Μινώταυρου και τον έκανε δώρο ο Ποσειδώνας στο Μίνωα. Ο κήπος των εσπερίδων ανήκε στη γιαγιά του Δία, τη Γαία, και του τον έκανε δώρο στους γάμους στην Κρήτη. Στατήρας Φαι στού, 350 – 325 π.Χ., με Ηρακλή που κλέβει τα μήλα εσπερίδων και τον ταύρο Κρήτης Στατήρας Φαιστού, 350 – 325 π.Χ., με Ηρακλή που κλέβει τα μήλα εσπερίδων και τον ταύρο Κρήτης Δίδραχμο Φαιστού με Ηρακλή και τα βόδια Γηρυόνη Ημίδραχμο Φαιστού με Ηρακλή και ταύρο Κρήτης Στατήρας Φαιστού με Ηρακλή και ταύρο Κρήτης ΝΟ ΜΙ ΣΜ ΑΤ Α ΦΑΛΑ ΣΑ ΡΝΑ Σ Στατήρας Φαλάσαρνας, 330 – 270 .π.Χ., με κεφαλή Δίκτυννας και τρίαινα Η Βριτόμαρτη εν ζωή ήταν μια κρητικά κοπέλα, η οποία εκεί που έπαιζε έπεσε από απροσεξία στη θάλασσα και την έσωσαν με τα δίκτυα τους οι ψαράδες. Αυτή από ευγνωμοσύνη έγινε στο εξής φίλη τους και τους βοηθούσε . Ο λόγος που μετά το θάνατο και τη μετάστασή της στους ουρανούς ανακηρύχθηκε θεά προστάτιδα των Ψαράδων, κάτι ως έγινε και με τον Αγ. Νικόλαο. Σύμφωνα με τον Καλλίμαχο, η Βριτόμαρτης έπεσε από το βουνό Δίκτη στα δίκτυα των Ψαράδων, γιατί την κυνηγούσε ο Μίνωας να τη βιάσει, κάτι για το οποίο ο Στράβωνας απεκάλεσε υβριστή τον Καλλίμαχο. Δραχμή Φαλάσαρνας με τη θεά Δίκτυννα και τρίαινα Στατήρας Φαλάσαρνας, 350 – 300 .π.Χ., με κεφαλή Δίκτυννας και τρίαινα... Αργυρός στατήρας, 300 π.Χ. με τη Βριτόμαρτη ή Δίκτυννα και τον Απόλλωνα που κρατά κιθάρα (ο ίδιος έμαθε στους Κρητικούς τη λύρα και τοξοβολία) και να κάθεται σε ομφαλό Νόμισμα Χερσονήσου Κρήτης, 300 - 220 π.Χ. , με Θεά Αθηνά ή ναύτη και πλώρη κρητικού πλοίου. Αργυρός στατήρας χερσονήσου, 320-280 π.Χ., με τον (Ιδαίο) Ηρακλή μαχόμενο ΝΟΜ ΙΣ ΜΑ ΤΑ Κ ΡΗ ΤΩΝ ΙΤΑΛ ΙΑΣ Ο Διόδωρος Σικελιώτης (βίβλος 4, 79) λέει ότι οι πρώτες ελληνικές πόλεις που δημιουργήθηκαν στην Νότιο Ιταλία (Magna Graecia) ήταν η Μινώα (περιοχή Ακράγαντα) και η Έγγυος, που κτίστηκαν από τους ναύτες του Μίνωα. Σύμφωνα με τον Ησύχιο, η Ιταλία πήρε το όνομα που έχει από τον ταύρο = λατινικά VITULUS (ΤΑΥΡΟΣ) > VITALIA – ITALIA., δηλαδή από την παραφορά της λέξη VITULUS (= ΤΑΥΡΟΣ) και έχει σχέση με τον περιπλανώμενο ταύρο της Κρήτης. Η ονομασία VITULUS > ITALIA δόθηκε, λέει, αρχικά στην περιοχή ανάμεσα στο Ρήγιο και τον Τάραντα από τους Έλληνες αποίκους της Σικελίας και νότιας Ιταλίας. Ο ταύρος Κρήτης (ο πατέρας του Μινώταυρου), σύμφωνα με το μύθο, αγριέψει κάποια στιγμή τόσο πολύ που άρχισε να προξενεί μεγάλες ζημιές στην Κρήτη. Προ αυτού ο Μίνωας κάλεσε τον ημίθεο Ηρακλή να έρθει και να τον δαμάσει. Ο Ηρακλής, αφού ήρθε στην Κρήτη και δάμασε τον ταύρο με τη μυϊκή του δύναμη και πιάνοντας τον από τα κέρατα, τον πήρε στους ωμούς και τον μετέφερε από τόπο σε τόπο ( Αττική, Πελοπόννησο, Ισπανία κ.τ.λ.), για να επιδεικνύει τον άθλο του και σε ένα από τα μέρη που πέρασε ήταν και η Σικελία και η Νότια Ιταλία.
55 Σέλινο Σικελίας, δίδραχμο 460-440 π.Χ. Σέλινο Σικελίας, δίδραχμο 460-440 π.Χ. Με Ηρακλή που δαμάζει το Ταύρο Κρήτης Δίδραχμο Θουρίων με τον ταύρο Κρήτης, πατέρα Μινώταυρου,. Από την άλλη όψη η θεά Αθηνά που φορεί κράνος με παράσταση του Θεού Ωκεανού Μεγάλη Ελλάδα, δίδραχμο Ποσειδώνιας, 5ος αι. π.Χ. με το θεό Ποσειδώνα και τον Ταύρο που χάρισε στο Μίνωα και ο οποίο μετά με την Πασιφάη γέννησε το Μινώταυρο Ο ΜΙΝΩΑΣ ΚΑΙ Ο ΤΑΥΡΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ, ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ Ο Διόδωρος (βίβλος 4, 77) λέει: Σύμφωνα με το μύθο που μας παραδόθηκε, ο Μίνωας, σύμφωνα με τη συνήθεια, αφιέρωνε τον ωραιότερο ταύρο που γεννιόνταν στον Ποσειδώνα και τον θυσίαζε στο θεό. Καθώς ο ταύρος που γεννήθηκε τότε ήταν σπάνιας ομορφιάς, ο Μίνωας θυσίασε άλλον μικρότερης αξίας. Ο Ποσειδώνας θύμωσε με τον Μίνωα κι έκανε τη γυναίκα του την Πασιφάη να ερωτευθεί τον ταύρο. Με τη ευρηματικότητα του Δαίδαλου, η Πασιφάη έσμιξε με τον ταύρο και γέννησε το Μινώταυρο της μυθολογίας. Αυτός είχε διπλή φύση, το πάνω μέρος του σώματός του μέχρι τους ώμους ήταν ταύρος, ενώ το υπόλοιπο άνθρωπος. Λέγεται, λοιπόν, πως, για να μένει το τέρας, ο Δαίδαλος έφτιαξε τον Λαβύρινθο, του οποίου οι δίοδοι ήταν ελικοειδείς και δεν μπορούσαν να βρουν την άκρη τους όσοι δεν τις ήξεραν και εκεί ζούσε ο Μινώταυρος που έτρωγε τους επτά νέους και επτά νέες που έστελναν οι Αθηναίοι… Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή του μύθου: 1) Όταν ο Μίνωας ζήτησε από το Θεό Ποσειδώνα σημάδι ότι μπορεί να γίνει θαλασσοκράτορας, από τη θάλασσα αναδύθηκε ένας πανέμορφος ταύρος και στη συνέχεια ο Ποσειδώνας ζήτησε από το Μίνωα να του τον θυσιάσει κ.τ.λ.. 2) Ο Δαίδαλος έφτιαξε μια ωραία χάλκινη ή ξύλινη αγελάδα που την έντυσε με προβιές αγελάδων που έγδαρε και μέσα της κλείστηκε η Πασιφάη. Και ήταν τόσο θαυμάσιο το κατασκεύασμα που ο ταύρος το νόμισε για ζωντανό και έτσι έγινε η τερατώδης ερωτική ένωση, η κτηνοβατική ερωτοτροπία, καρπός της οποίας ήταν ο ταυρόμορφος Αστέριος ή Μινώταυρος. (Ο μύθος αυτός είχε και διδακτική – επιμορφωτική αξία. Ήθελε την εποχή εκείνη να καταδείξει τι αποτελέσματα επιφέρουν οι κτηνοβασίες, οι αθετήσεις προς τα θεία κ.τ.λ.) ...
( 67 π.Χ. - 330 μ.Χ.) Νόμισμα Ρωμαίων = το ασημένιο δηνάριο που ισοδυναμούσε με 4 scrupuli = 5,55 gramm. Δηνάριο λέγεται και η 4η κλίμακα στη βυζαντινή μουσική Μια από τις τελευταίες ελληνικές περιοχές που κατέλαβαν οι Ρωμαίοι ήταν η Κρήτη, το 67 π.Χ. Άμεση συνέπεια της κατάκτησης Αργυρό Δηνάριο, 55 p.Χ., Cn. Plancius, με κεφαλή ήταν να αλλάξουν τα νομισματικά Diana Planciana και Κρητική αίγαγρο. Ένδειξη της πράγματα της Κρήτης. Πρώτα πεκατάκτησης της Κρήτης Ο Cn. Plancius υπηρέτησε ριορίστηκαν κατά πολύ οι εξαρτηαρχικά στην Αφρική υπό τον A. Torquatus και μετά μένες πια πόλεις, στις οποίες ήρθε στην Κρήτη, το 68 π.Χ., υπό τον Q. Metellus δόθηκε το προνόμιο της κοπής και την κατέλαβαν.Το 62 π.Χ. βοήθησε τον C. νομισμάτων, που είναι τώρα πια Antonius στη Μακεδονία και το 56 π.χ. κατέλαβε συχνότερα χάλκινα και προσαρμοσμένα στο σύστημα της ρωμαϊκής τη Μακεδονία αυτοκρατορίας. Μεγάλο μέρος της παραγωγής νομισμάτων "υπογράφεται" από το λεγόμενο "Κοινό των Κρητών". Σταμάτησε όμως κάθε κοπή νομισμάτων από τους Κρήτες από τα μέσα του 2ου αι. και στην Κρήτη πλέον τα νομίσματα της Ρώμης μονοπωλούν. Οι παραστάσεις των κρητορωμαϊκών εκδόσεων έχουν σε μεγάλο βαθμό χάσει τον τοπικό χαρακτήρα τους. Το πιο ακραίο παράδειγμα στην πρώτη περίοδο (67-27 π.Χ.) είναι το αργυρό τετράδραχμο της Γόρτυνας με το κεφάλι της θεάς Ρώμης στην κύρια όψη. Στη δεύτερη περίοδο, το κεφάλι του εκάστοτε αυτοκράτορα ή ενός μέλους της οικογενείας του κυριαρχεί σταθερά στη μια τουλάχιστον πλευρά του νομίσματος, ενώ και άλλα τυπικά ρωμαϊκά θέματα αποδίδονται στην πίσω όψη. Θεότητες του ελληνικού παρελθόντος και τοπικοί μύθοι εμφανίζονται βέβαια, αλλά αποτελούν όλο και περισσότερο πια τη μειονότητα. Κνωσσός. Αργυρό τετράδραχμο, 67 π.X. με κεφαλή της θεάς Pώμης (προσωποποίηση της Ρώμης) Κνωσός, Nero και Octavia, Bronze 55/60 Κνωσός, Claudius & Messalina,, 41-54 Κνωσός, με Αδριανό, 117-138 μ.Χ. Κνωσός. Gaius Caligula and Germanicus . 37-41 π.Χ.. Νόμισμα Κνωσού, Crassus, 37-30 π.Χ., με κροκόδειλο και πρώρα πλοίου..Γόρτυνα. Αργυρό τετράδραχμο, 1ος αι. μ.Χ, με κεφαλή της θεάς Pώμης (προσωποποίηση της Ρώμης) Γόρτυνα. Αργυρό τετράδραχμο, 67 π.X. με κεφαλή της θεάς Pώμης (προσωποποίηση της Ρώμης) και Άρτεμης της Κρηταγενούς Γόρτυνα, τρίδραχμο με αυτοκράτορα Καλιγούλα και Αύγουστου, 34 π.Χ. – 71 μ.Χ. Κυδωνία, Κεφαλή Αύγουστοι, 27 - 14 μ.Χ., Bronze Iεράπυτνα. Αργυρό τετράδραχμο, επί Tιβερίου (14-37 μ.X.) , με κεφαλή του αποθεωμένου Aυγούστου και κεφαλή του Δία. Aξός. Αργυρό τρίδραχμο, επί Tιβερίου (14-37 μ.X.) με κεφαλή του αυτοκράτορα Και κεφαλή της προσωποποίησης της Συγκλήτου Kοινό Kρητών. Αργυρή δραχμή, επί Tραϊανού (98-117 μ.X.) με κεφαλή του αυτοκράτορα της Δίκτυννασ με το Δία ως βρέφος, ανάμεσα στους Kουρήτες. Kοινό Kρητών. Χάλκινος σηστέρτιος (=4 ασσάρια), επί Bεσπασιανού (69-79 μ.X.) Με κεφαλή του αυτοκράτορα και ένθρονος Δίας. Kοινό Kρητών. Χάλκινος σηστέρτιος (=4 ασσάρια), επί Tραϊανού (98-117 μ.X.), με προτομή του αυτοκράτορα και ένθρονο Δίας. Kοινό Kρητών. Χάλκινος σηστέρτιος (=4 ασσάρια), επί Tραϊανού (98-117μ.X.). Με προτομή του αυτοκράτορα και την απαγωγή της Eυρώπης από τον ταύρο-Δία. ΝΟΜ ΙΣΜ ΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡ ΗΤΗ ΕΠ Ι ΒΥΖΑ ΝΤ ΙΝ ΗΣ ΠΕΡ ΙΟ ΔΟ Υ & ΣΑΡΑ ΚΗ ΝΩ Ν Α’ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (ΚΡΗΤΗΣ) 330 μ.Χ. ΑΡΑΒΟΚΡΑΤΙΑ - ΣΑΡΑΚΗΝΟΙ , 830 μ.Χ. Β’ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (ΚΡΗΤΗΣ), 961 μ.Χ. - 824 μ.Χ. - 961 μ.Χ. - 1204μ.Χ. Η νομισματική μονάδα των Βυζαντινών ήταν το Σολδίο (Solidus). Από το Μ. Κωνσταντίνο καθιερώνεται ως νόμισμα της αυτοκρατορίας ο χρυσός σόλιδος (σολδίο), που κυριάρχησε στις οικονομικές συναλλαγές περίπου για επτά αιώνες. Παράλληλα κόβονταν και άλλα νομίσματα χρυσά, αργυρά, χάλκινα που όλα έφεραν παραστάσεις του Χριστού, της Θεοτόκου, κάποιου αγίου, αυτοκρατόρων, ενδεικτικές της ιδέας ότι το νόμισμα ήταν υπό την προστασία του Θεού και του αυτοκράτορα. Το χρυσό νόμισμα του Βυζαντίου, το υπέρπυρο, πέρασε στην δύση και ονομάστηκε Βυζάντιον (besant) και έγινε το πρότυπο του Βενετικού χρυσού δουκάτου και έμμεσα των κυριοτέρων Ευρωπαϊκών χρυσών νομισμάτων. Το Βυζάντιο χρησιμοποιείτε κυρίως από τους Φράγκους δυνάστες, ιδίως της Ρόδου και της Κύπρου. Αποτελεί απομίμηση του υπέρπυρου με πολύ χαμηλή όμως περιεκτικότητα σε χρυσό και για αυτό τον λόγο ονομάζετε και βυζάντιον λευκόν. Το νόμισμα αυτό υποδιαιρείτε σε 24 κεράτια κατά μίμηση των Βυζαντινών υποδιαιρέσεων. Το αργυρό νόμισμα της τελευταίας περιόδου της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν το άσπρο. Τα άσπρα των Ιπποτών της Ρόδου, Κύπρου και Χίου καθώς και τα Τούρκικα ήταν απομίμηση αυτών. Η τιμή τους συγκριτικά ήταν περίπου η ίδια. Μετά την διάλυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας το Βυζαντινό άσπρο σταμάτησε να κυκλοφορεί, ενώ τα άσπρα των Φράγκικων κρατιδίων της ανατολής συνέχισαν να κόβονται μέχρι τις αρχές του 16ου αιώνα οπότε αντικαταστάθηκαν από τα Τούρκικα. Ένα άσπρο ισοδυναμούσε με οχτώ κεράτια... Αναμνηστικό μπρούτζινο νόμισμα της πόλης του Βυζαντίου ή στο εξής Κωνσταντινούπολη, 330 – 346 π.Χ., ως έδρα του Ρωμαϊκού Κράτους. Φέρει την επιγραφή Κωνσταντινούπολη, το Μ. Κωνσταντίνο νέο ( από το όνομά του οποίου το Βυζάντιο μετονομάστηκε σε Κωνσταντινούπόλη) και τη θεά Νίκη πάνω σε πλοίο. Νόμισμα με το Μ. Κωνσταντίνος (273 – 337 μ.Χ.) και τη θεά νίκη να στεφανώνει τα βυζαντινά καράβια Χρυσό νόμισμα (Σολδίο) Νικηφόρου Φωκά 963 – 969 μ.Χ., με τον Ιησού Χριστό Τελευταίους μεγάλους στόλους που συγκροτήθηκαν στη Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν επί Λέοντος του A', 1.113 σκάφη και επί αυτοκράτορα Κώνστα B', συγκεντρώθηκε στόλος από 700 πολεμικά σκάφη κατά των Αράβων. Περισσότερο εντυπωσιακή ήταν η επιχείρηση κατά της Κρήτης το 961 μ.X. Το σύνολο των πλοίων που συγκέντρωσε ο αυτοκράτορας Νικηφόρος ο Φωκάς ανερχόταν στα 3.300 και από αυτά τα 2.000 ήσαν Δρόμωνες και Xελάνδια. Χρυσό νόμισμα (Σολδίο) με το Μ. Θεοδόσιο, 425-429 μ.Χ. και άγγελο που κρατά το σταυρό, σύμβολο της Χριστιανικής πίστης Ο Μ. Θεοδόσιος έκανε επίσημη Θρησκεία του Κράτους τη Χριστιανική και έτσι στο εξής « επίσημοι» προστάτες του ελληνικού ναυτικού και γενικά των Ελλήνων ήταν πλέον ο Χριστός αντί του Δία, Ποσειδώνα, Θεά Νίκης κ.τ.λ. που υπήρχε πριν. Χρυσό νόμισμα (Σολδίο) Κωνσταντίνου VII Πορφυρογέννητου, 913 – 959 μ.Χ., με τον Ιησού Χριστό, τον προστάτη των Ελλήνων ... ΝΟΜ ΙΣΜ ΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡ ΗΤΗ ΕΠ Ι ΕΝΕΤΟ ΚΡΑ ΤΙ ΑΣ (CANDIA, 1210 μ.Χ. - 1669 μ.Χ.) Τα νομίσματα που κυκλοφορούσαν στην Κρήτη σ΄ όλη την περίοδο της Ενετοκρατίας ήταν το Βυζαντινό υπέρπυρο και τα βενετσιάνικης προέλευσης δουκάτα , τσεκίνια και λίρες. Τα τελευταία φέρουν παραστάσεις και σύμβολα της Βενετίας (Ενετία = Βενετία) και κυρίως το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου. Τα μητροπολιτικά είναι από ασήμι και χρυσό και τα αποικιακά χάλκινα. Το 1202 ο δόγης της Βενετίας Enrico Dandolo έκοψε αργυρό νόμισμα ίσο με 26 piccoli ή denari και το ονόμασε αρχικά ducato d' argento και έπειτα grosso, του οποίου απομιμήσεις και παραποιήσεις έγιναν μετά από τους Φράγκους ηγεμόνες της Ανατολής και κυρίως από τους Γενουάτες της Μυτιλήνης και της Χίου. Το τελευταίο ονομάζετε και δουκάτο Χίου. Χρυσό δουκάτο, με το όνομα τσεκίνι, είναι το δουκάτο των ιπποτών της Ρόδου που κόπηκε κατά μίμηση του Βενετικού και κυκλοφόρησε τον 15ο και 16ο αιώνα. Το χρυσό δουκάτο υπήρξε και το πρωτότυπο του Τούρκικου χρυσού altun. Το 1578 η Βενετία έκοψε και κυκλοφόρησε ασημένιο νόμισμα των 40 σολδίων (giustina), για τον εορτασμό για την νίκη της στην ναυμαχία της Ναυπάκτου Ρούπι λεγόταν το τέταρτο των αργυρών νομισμάτων. Στην Ανατολή από τον 16ο αιώνα ήταν γνωστά και τα διάφορα σκούδα, που επειδή έφεραν το σημείο του σταυρού σαν παράσταση, ονομάζονταν και σταυράτα. Τα σκούδα είχαν βάρος 31,829 gr. και υψηλή περιεκτικότητα σε άργυρο... ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΒΕΝΕΤΙΑΣ (Δημοκρατίας της Ενετίας) Αργυρός μοτσενίγος δόγη Andr. Gritti (1523-1538). Aγ.Mάρκος παραδίδει λάβαρο στον Δόγη. ( Iστορικό Mουσείο Kρήτης.) Αργυρός μαρτσέλος δόγη Giov. Mocenigo (1478-1485), ένθρονος Xριστός. ( Iστορικό Mουσείο Kρήτης.) Αργυρό σολδίνι δόγη Giov. Gradonigo (1355-1356) Γονατιστός ο δόγης κρατά λάβαρο και το λιοντάρι του Aγ. Mάρκου. ( Iστορικό Mουσείο Kρήτης.) Αργυρό γκρόσο δόγη Giov. Soranzo (1312-1328). O Aγ.Mάρκος παραδίδει λάβαρο στον Δόγη και ένθρονος Xριστός. ( Iστορικό Mουσείο Kρήτης.) Αργυρό σκούδο δόγη M.Ant. Memmo (1612-1615). Με σταυρό και βενετικό θυρεό ( Iστορικό Mουσείο Kρήτης.) Χάλκινα 2,5 σολδίνια για την Kρήτη, χωρίς όνομα δόγη (1610-1618) Με το λιοντάρι του Aγ. Mάρκου και επιγραφή με την αξία του νομίσματος. ( Ιστορικό Μουσείο Κρήτης) Χρυσό τσεκίνι δόγη M. Steno (1400-1413). O Aγ.Mάρκος παραδίδει λάβαρο στον Δόγη - ο Xριστός σε δόξα. ( Iστορικό Mουσείο Kρήτης.) ΝΟΜ ΙΣΜ ΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡ ΗΤΗ ΕΠ Ι ΤΟ ΥΡΚ ΟΚΡ ΑΤ ΙΑΣ Α’ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ (ΚΡΗΤΗΣ), 1669 μ.Χ. - 1204 μ.Χ. ΑΙΓΥΠΤΙΟΚΡΑΤΙΑ (ΚΡΗΤΗΣ), 1830 μ.Χ. - 1840 μ.Χ. Β’ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΡΗΤΗΣ, 1840 μ.Χ. - 1898 μ.Χ. Τα τουρκικά νομίσματα ανεικονικά, επειδή το κοράνι απαγορεύει την απεικόνιση παραστάσεων ζώων ή ανθρώπων. Φέρουν απλώς ρητά από το κοράνι καθώς και το όνομα του σουλτάνου και την χρονολογία κοπής του νομίσματος Τα πρώτα χρόνια ίδρυσης του Οθωμανικού κράτους το νόμισμα που κυκλοφόρησε ήταν το άσπρο (akce). Ήταν απομίμηση του βυζαντινού άσπρου. Το έκοψε πρώτος ο Ορχάν α΄ το 1328, ήταν ασημένιο με βάρος 1,2 γρ. περίπου και είχε τίτλο 900/1000 αργύρου. Το πρώτο χρυσό τουρκικό νόμισμα ήταν το altyn (φλουρί). Κόπηκε από τον Μωάμεθ β΄ τον πορθητή το 1478 , το βρίσκουμε σε διάφορους τύπους και κόβετε σε διάφορα νομισματοκοπεία. Ανάλογα με τα παραπάνω παίρνει και διάφορα ονόματα. Έτσι έχουμε, μισιριώτικο , το σταμπόλι ή πολίτικο , το τουνεζίδικο , το μπαρμπαρέσικο , το τουραλί , το φλωρί ζέρι , το τζιτζιρί , το ζαρμακούπι , το φουντουκλί , κ.α. Ζύγιζε περίπου 3,42 γρ. και είχε τιμή 900/1000 κατά τον 15ο αιώνα. Είχε πολλές διακυμάνσεις στο βάρος του ανάλογα την εποχή και κατάληξε στις αρχές του 18ου αιώνα να ζυγίζει 2,4 γραμμάρια. Επίσης έχουμε διάφορα χρυσά πολλαπλάσια και υποπολλαπλάσια , όπως το μισό altun ονομαζόμενο nisfiye (νισφιές) και το ¼ το λεγόμενο rub (ρουμπιές). Το altun ισοδυναμούσε επί Μωάμεθ Β' με 40 άσπρα. Επί Βαγιαζίτ Β' στα τέλη του 15ου και στις αρχές του 16ου αιώνα ισοδυναμούσε με 54 άσπρα. Στο τέλος του αιώνα ισοδυναμούσε με 130 έως 160 άσπρα και στις αρχές του 17ου αιώνα 200 άσπρα. Στο τέλος κατάντησε και αυτό απλό λογιστικό νόμισμα και αντικαταστάθηκε από τον αργυρό παρά. Ασημένιο νόμισμα ήταν επίσης και το gurus (γρόσι) , το οποίο κόπηκε επί Σουλεϊμάν β΄ (1687-1691) , μεταξύ γροσιού και παρά υπάρχουν ενδιάμεσα αργυρά νομίσματα που είναι υποδιαιρέσεις του γροσιού ή πολλαπλάσια του παρά. Αυτά είναι το beslik (μπεσλίκι ή πεντάρι) ίσο με 5 παράδες , το onluk (ρούπι ή δεκάρι) ίσο με 10 παράδες , το onbeslik ίσο με 15 παράδες και το yirmilik (γιρμιλίκι) ίσο με 20 παράδες. Ακόμη κόπηκε και το zolta (ζολότα) των 30 παράδων. Κατά το τρίτο τέταρτο του 17ου αιώνα άρχισε να εκτυπώνετε το τούρκικο γρόσι (πιάστρο) κατά μίμηση του Ολλανδικού τάλιρου. Στο νομισματικό αυτό σύστημα πού διατηρήθηκε έως την μεταρρύθμιση του Abdoul Medjit, οι αναλογίες είναι: 1 γρόσι = 40 παράδες = 120 άσπρα. Νομίσματα πολλαπλάσια του γροσιού είναι το altmislik (εξηντάρι) των 60 παράδων , το ikilik (κιλίκι) των 80 παράδων και το ukluk (κατοστάρι) των 100 παράδων. Ο παράς αποτέλεσε την βάση του νέου νομισματικού συστήματος της Τουρκίας. Η χρονολογία και ο τόπος κοπής του δεν μας είναι γνωστά. 1 ασημένιο γρόσι = 40 παράδες και 1 τούρκικη λίρα = 100 γρόσια ... Οθωμανική αυτοκρατορία. Χρυσό altun sultani (=φλουρί) σουλτάνου Aχμέτ Γ΄ (1703-1730). Με επιγραφές στην παλαιοτουρκική γραφή. N. Pere, Osmanlilarda Madeni Paral Οθωμανική αυτοκρατορία. Χρυσός cedid mahmudiye (=εικοσάρι) σουλτάνου Mαχμούτ B΄ (1808-1839). Με μονόγραμμα του σουλτάνου και επιγραφή. σ Οθωμανική αυτοκρατορία. Αργυρή διπλή zolota (=1,5 γρόσι) σουλτάνου Aμντούλ Xαμήτ A΄ (1774-1789) και επιγραφές στην παλαιοτουρκική γραφή. Iστορικό Mουσείο Kρήτης. Οθωμανική αυτοκρατορία. Αργυρό 1/2 γρόσι σουλτάνου Mαχμούτ A΄ (17301754) Με μονόγραμμα του σουλτάνου και επιγραφή. Iστορικό Mουσείο Kρήτης Oθωμανική αυτοκρατορία. Χάλκινοι 40 παράδες (=1 γρόσι) σουλτάνου Aμντούλ Mετζήτ (1839-1861). Με μονόγραμμα του σουλτάνου και επιγραφή. Iστορικό Mουσείο Kρήτης Oθωμανική αυτοκρατορία. Αργυρό γρόσι σουλτάνου Aμντούλ Xαμήτ B΄ (1876-1909). Με μονόγραμμα του σουλτάνου και επιγραφή. Iστορικό Mουσείο Kρήτης.... ΝΟΜ ΙΣΜ ΑΤΑ ΚΡ ΗΤΙ ΚΗΣ ΠΟ ΛΙ ΤΕΙ ΑΣ 1898 - 1906 μ. Χ. ΕΝΩΣΗ ΚΡΗΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 1912 μ.Χ. - Επίσημα 30 Μαΐου 1913 Υστερα από μεγάλους αγώνες των Κρητών έναντι στους κατακτητές Τούρκους, η Κρήτη γίνεται αυτόνομη πολιτεία. Με διάταγμα του ύπατου αρμοστή Κρήτης (Πρίγκιπα Γεώργιο) της 17/4/1900 που καταχωρήθηκε στην εφημερίδα της κυβέρνησης της Κρητικής πολιτείας σαν νόμος υπ΄αριθµ. 157β του 1900 ορίζετε αποκλειστικό προνόμιο της πολιτείας το δικαίωμα κοπής νομισμάτων. Το διάταγμα ορίζει σαν νομισματική μονάδα την δραχμή που την υποδιαιρεί σε 100 λεπτά. Τα νομίσματα της Κρητικής Πολιτείας τυπώθηκαν στο Παρισινό Νομισματοκοπείο με βάση το Νόμο 157 του 1900 και κυκλοφόρησαν στις 9 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου. Κόπηκαν νομίσματα των 1 , 2 , 5 , 10 , 20 λεπτών το 1900 και νομίσματα των1 , 2 , 50 λεπτών και 1 , 2 , 5 δρχ. το 1901 . Τα νομίσματα των 50 λεπτών και οι δραχμές είναι αργυρά , τα νομίσματα των 1,2 λεπτών χάλκινα και τα νομίσματα των 5 , 10 , 2 και 1 είναι από ασήμι. Ο ως άνω Νόμος προέβλεπε και την κοπή χρυσών νομισμάτων των 10 και 20 Δραχμών, που όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Χαράκτης των νομισμάτων της Κρητικής Πολιτείας ήταν ο Alfred Borrel, που είχε χαράξει και τα Ελληνικά των 5, 10 και 20 Λεπτών των ετών 1893-1895. Τα νομίσματα της Κρητικής Πολιτείας έχουν τα ίδια μέταλλα, βάρη, μεγέθη και εμφάνιση με τα αντίστοιχα τους Ελληνικά της ίδιας εποχής. Και επειδή οι προδιαγραφές των νομισμάτων αυτών είναι πανομοιότυπες με αυτές των Ελληνικών, επιτρέπεται η παράλληλη κυκλοφορία τους και στην Ελλάδα. Το 1912 η Κρήτη ενώνεται με την Ελλάδα αλλά τα νομίσματα εξακολουθούν να κυκλοφορούν. Τον Μάρτη του 1923 αποσύρονται τα χάλκινα και χαλκονικέλινα και τον Ιούλιο του 1929 αποσύρονται της κυκλοφορίας και τα υπόλοιπα....ΠΗΓΗ. ΤΟ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΒΙΒΛΙΟ
ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ & ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ,ΤΟΥ Α. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ...>>



<<Ο Φοίνιξ ήταν το πρώτο και ασημένιο νόμισμα που κυκλοφόρησε στο κράτος της σύγχρονης Ελλάδας. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1828 υποδιαιρούμενο σε 100 λεπτά, όπου και αποτέλεσε τη βασική νομισματική μονάδα. Καθορίσθηκε από την Δ' Εθνοσυνέλευση (στο Άργος). Ήταν βάρους κατά τα σταθμά της εποχής ενός δραμίου και 3/8 αυτού. Το όνομα του προέρχεται από το μυθικό πουλί Φοίνικα και συμβολίζει την αναγέννηση της Ελλάδας. Ο Φοίνιξ αντικατέστησε το Τουκικό kuruş με την ισοτιμία 6 φοίνικες = 1 kuruş. Μόνο ένας μικρός αριθμός νομισμάτων κατασκευάστηκε ενώ οι περισσότερες συναλλαγές στην Ελλάδα εξακολουθούσαν να πραγματοποιούνται με ξένα νομίσματα. Λόγω της έλλειψης ακριβών μετάλλων για την κοπή νομισμάτων, η κυβέρνηση δημιούργησε το 1831 ένα τραπεζογραμμάτιο αξίας 300.000 φοινίκων χωρίς να έχει τα αντίστοιχα κεφάλαια. Το αποτέλεσμα ήταν να απορριφθεί καθολικά από το κοινό. Το 1832, το νομισματικό σύστημα αναμορφώθηκε και δημιουργήθηκε η δραχμή η οποία και αντικατέστησε το Φοίνικα...ΠΗΓΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ>>
ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΚΥΘΡΑ..ΘΥΜΟΣΑΣΤΕ ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ 100 ΔΡΑΧΜΩΝ;;
Στο νόμισμα αυτό, οι Έλληνες μυημένοι μας έδωσαν ένα μήνυμα γραμμένο σε "ιερογλυφικά". Στη μια πλευρά του νομίσματος εμφανίζεται ο Αλέξανδρος με μια κορδέλα στα μαλλιά, σύμβολο του μυημένου στα Ελληνικά Μυστήρια και με τα κέρατα του Άμμωνος Διός που σημαίνουν την ισόρροπη ανάπτυξη των δύο λοβών του εγκεφάλου, πράγμα που συμβαίνει μόνον σε λίγους μυημένους και σε ακόμη λιγότερους προικι­σμένους από τη φύση, γι' αυτό και μετωπικές οργανώσεις των εχθρών του Ελληνισμού με καλυμμένα ερωτηματολόγια ή και ανοιχτά ακόμη, διαδίδουν πως κάνουν ελέγχους δεξιού και αριστερού ημισφαιρίου, για να εντοπίσουν τους προικισμένους Έλληνες και να τους εξοντώσουν.
Στην άλλη πλευρά του νομίσματος, δίπλα στην ημερομηνία κατα­σκευής του, στο αριστερό μέρος, υπάρχει ένα ανθέμιο. Το λουλούδι αυτό θα το δούμε να το κρατά στο δεξί της χέρι στα ΤΡΙΑ της δάχτυλα η Φρασίκλεια, ένα άγαλμα που βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών και το οποίο είναι το μόνο του οποίου απαγορεύεται η φωτογράφηση, από τους Έλληνες, αφού κατά καιρούς το κινηματογραφούν ξένα τηλεοπτικά συνεργεία.
Το ανθέμιο αυτό σε άλλα αγάλματα το βλέπουμε τοποθετημένο στο υψηλότερο σημείο του μετώπου, που στα Ελληνικά στέμματα μοιάζει με ένα τρίγωνο. Είναι το κωνάριο, το γνωστό "τρίτο μάτι", που ως συνήθως το βλέπουμε στην κορυφή του θύρσου του Διονύσου.
Τρίτο στοιχείο στο νόμισμα αυτό είναι ο λεγόμενος "Ήλιος της Βεργίνας". Θα δούμε πως έχει 16 "ακτίνες" που αν τις προσέξουμε καλά θα κατανοήσουμε το κρυφό τους νόημα. Ο Μακρόβιος λέει πως η ψυχή όταν κινείται εγκαταλείπει το σφαιρικό τέλειο σχήμα της και αποκτά τη μορφή ενός κομήτη. Το κέντρο του ήλιου αυτού παρατηρούμε πως υπάρχει ένα λουλούδι με 10 πέταλα.
Έχουμε λοιπόν τα εξής στοιχεία: Δύο λοβούς, ένα ανθέμιο με πέ­ντε πέταλα, 16 ψυχές, έναν πυρήνα με 10 φύλλα και ένα φωτοστέφανο με τη μορφή κορδέλας. Η "ιερογλυφική" φράση είναι η εξής: "Ο μυη­μένος άνθρωπος, ο οποίος ξεπέρασε τον εαυτό του, ο ήρωας (που ο Νίτσε ονομάζει Υπεράνθρωπο) με ανεπτυγμένους τους δύο λοβούς και ενεργοποιημένο το κωνάριο, απελευθερώνει την ψυχή του από τον υποσελήνιο κόσμο για να συναντήσει και να ενωθεί με την αιώνια ψυχή τον τέλειο αριθμό των Πυθαγορείων...Δ.ΚΥΘΡΑΣ".

१० ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ४९० π.χ.Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ...

ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΤΕΥΑΜΕ ΠΩΣ Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΜΑΧΗ ΕΓΙΝΕ 9-12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ..ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΠΩς ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ[ΟΧΙ ΠΩς ΕΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΒΕΒΑΙΑ ΑΥΤΟ]...ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΕΞΗΓΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΙΟΡΘΩΣΗΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗς ...

[...Σύμφωνα με την παράδοση, το χαρμόσυνο μήνυμα της νίκης των Αθηναίων στον Μαραθώνα έφερε το απόγευμα στην Αθήνα ένας ανώνυμος οπλίτης, που αμέσως μετά την κραυγή «νικήσαμε» έπεσε νεκρός από την εξάντληση. Προς ανάμνηση αυτού του γεγονότος στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896 καθιερώθηκε ένας δρόμος αντοχής μήκους όση είναι η απόσταση Μαραθώνα - Αθήνας. Μια εντελώς πρόσφατη έρευνα ομάδας καθηγητών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Τέξας, με επικεφαλής τον καθηγητή Ντον Ολσον, υποδεικνύει ότι η επέτειος αυτής της μάχης συμπίπτει με την έναρξη των εφετινών Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.


H χρονολόγηση γεγονότων που έχουν συμβεί κατά την αρχαιότητα είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα, και απαιτεί συνδυασμό πληροφοριών και γνώσεων από διαφορετικές πηγές. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί ο καθορισμός της χρονολογίας της μάχης του Μαραθώνα. Ο πατέρας της Ιστορίας Ηρόδοτος αναφέρει ότι μόλις οι Αθηναίοι πληροφορήθηκαν την απόβαση του περσικού στρατού στην παραλία του Μαραθώνα έστειλαν τον δρομέα Φειδιππίδη στη Σπάρτη με την εντολή να ζητήσει τη βοήθεια των Λακεδαιμονίων. Ο Φειδιππίδης κάλυψε την απόσταση των 240 χιλιομέτρων που χωρίζει τις δύο πόλεις σε μόλις δύο ημέρες και βρήκε τους Λακεδαιμόνιους πρόθυμους να βοηθήσουν. Του είπαν όμως ότι εκείνη την ημέρα η Σελήνη ήταν μόλις 8 ημερών και για θρησκευτικούς λόγους το εκστρατευτικό στρώμα δεν μπορούσε να ξεκινήσει από τη Σπάρτη πριν από την πανσέληνο, δηλαδή ύστερα από έξι μέρες. Πραγματικά, το εκστρατευτικό σώμα αναχώρησε την επομένη της πανσελήνου. Οι πάνοπλοι Σπαρτιάτες περπατώντας τουλάχιστον 14 ώρες την ημέρα κάλυψαν την απόσταση έως την Αθήνα σε μόλις τρεις ημέρες, έφθασαν όμως την επομένη της μεγάλης μάχης. Αυτά τα στοιχεία που δίνει ο Ηρόδοτος αποτέλεσαν το κλειδί για τη χρονολόγηση της μάχης του Μαραθώνα, αφού η απαγόρευση της έναρξης νέας εκστρατείας ίσχυε μόνο κατά τον μήνα Κάρνειο του σπαρτιατικού ημερολογίου.

Στην αρχαία Ελλάδα το ημερολόγιο που ακολουθούσαν οι διάφορες πόλεις-κράτη ήταν σεληνο-ηλιακό. Οι μήνες άρχιζαν κατά τη νουμηνία, δηλαδή την ημέρα της νέας Σελήνης, δύο εβδομάδες πριν από την πανσέληνο, και διαρκούσαν εναλλάξ 29 ή 30 ημέρες. Επομένως, αφού η φάση της Σελήνης είναι η ίδια για όλη τη Γη, όλοι οι Ελληνες είχαν πρωτομηνιά την ίδια ημέρα. H αρχή όμως του έτους ήταν συνδεδεμένη με τον Ηλιο και τις εποχές του έτους, και δεν ήταν η ίδια για όλες τις πόλεις-κράτη. H Αθήνα είχε πρωτοχρονιά κατά την πρώτη νουμηνία μετά το θερινό ηλιοστάσιο, ενώ η Σπάρτη είχε πρωτοχρονιά κατά την πρώτη νουμηνία μετά τη φθινοπωρινή ισημερία. Επειδή μεταξύ της φθινοπωρινής ισημερίας και του θερινού ηλιοστασίου μεσολαβούν εννέα μήνες, ήταν εύκολο στους αρχαιολόγους να βρουν την αντιστοιχία μεταξύ των μηνών του αθηναϊκού ημερολογίου, το οποίο αποτελεί τη βάση χρονολόγησης για την κλασική περίοδο της αρχαιότητας, και εκείνων του σπαρτιατικού. Ο Κάρνειος μήνας των Σπαρτιατών, λοιπόν, βρέθηκε ότι αντιστοιχεί στον Μεταγειτνιώνα μήνα των Αθηναίων και με βάση το γεγονός ότι η πανσέληνος του Μεταγειτνιώνα το 490 π.X. έπεφτε κατά το σύγχρονο ημερολόγιο στις 9 Σεπτεμβρίου, υπολογίστηκε ότι η μάχη θα πρέπει να δόθηκε στις 12 του ίδιου μήνα.

Φαίνεται όμως ότι κατά τους παραπάνω υπολογισμούς έγινε ένα σημαντικό λάθος. Μεταξύ της φθινοπωρινής ισημερίας και του θερινού ηλιοστασίου μεσολαβούν 271,5 ημέρες. Αυτό το χρονικό διάστημα αντιστοιχεί σε 9 ηλιακούς μήνες των 30 και 31 ημερών, όπως αυτοί του σύγχρονου ημερολογίου, αλλά σε 9 και 1/5 σεληνιακούς μήνες των 29 και 30 ημερών του αρχαίου ελληνικού ημερολογίου. Αυτό σημαίνει ότι κατά μέσον όρο σε κάθε τέσσερις χρονιές, κατά τις οποίες στο διάστημα αυτό περιέχονται 9 νουμηνίες, αντιστοιχεί και μία χρονιά κατά την οποία στο διάστημα αυτό περιέχονται 10 νουμηνίες! Κατά σύμπτωση, όπως διαπίστωσαν οι καθηγητές του Πανεπιστημίου του Τέξας, η χρονιά της μάχης του Μαραθώνα ανήκε στη δεύτερη, πιο σπάνια, περίπτωση. Μεταξύ της φθινοπωρινής ισημερίας και του θερινού ηλιοστασίου μεσολάβησαν 10 νουμηνίες.

Ετσι, όταν ξεκίνησε η νέα χρονιά για τους Αθηναίους, είχαν ήδη περάσει δέκα μήνες για τους Σπαρτιάτες και όχι εννέα, όπως συνέβαινε συνήθως. Επομένως το καλοκαίρι του 490 π.X. ο Κάρνειος μήνας των Σπαρτιατών δεν αντιστοιχούσε στον Μεταγειτνιώνα των Αθηναίων αλλά στον προηγούμενο μήνα, τον Εκατομβαιώνα. Για να βρεθεί λοιπόν η ακριβής ημερομηνία της μάχης του Μαραθώνα θα έπρεπε απλώς να υπολογιστεί πότε έπεφτε η πανσέληνος, στο μέσον του ενδέκατου μήνα του σπαρτιατικού ημερολογίου. Ενας στοιχειώδης υπολογισμός δείχνει ότι αυτή η πανσέληνος έπεφτε στις 10 Αυγούστου του 490 π.X., οπότε και η μάχη του Μαραθώνα, που έγινε κατά τον Ηρόδοτο τρεις ημέρες μετά την πανσέληνο, θα πρέπει να συνέβη στις 13 Αυγούστου. Σύμφωνα λοιπόν με αυτούς τους υπολογισμούς, η επέτειος του μαραθώνιου δρόμου συμπίπτει με την ημέρα της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004! Μια σύμπτωση που έχει την αξία της, εφέτος που οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες ξαναγύρισαν στην πόλη από την οποία ξεκίνησαν πριν από 108 χρόνια.


Ο Κάρνειος μήνας των Σπαρτιατών πήρε το όνομά του από τον μάντη Κάρνο, ο οποίος σκοτώθηκε πέφτοντας από το άλογό του κατά τις μάχες που ακολούθησαν την εισβολή των Δωριέων στην Πελοπόννησο. Ο θεός της μαντικής Απόλλων θεώρησε τους Λακεδαιμονίους υπεύθυνους για τον θάνατο του Κάρνου και τους τιμώρησε προκαλώντας επιδημία στην πόλη τους. Για να εξευμενίσουν τον Απόλλωνα οι Σπαρτιάτες θεσμοθέτησαν τη γιορτή των Καρνείων κατά τον ομώνυμο μήνα, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν επιτρεπόταν να ξεκινήσει εκστρατεία.

Ο Μεταγειτνιών μήνας του αθηναϊκού ημερολογίου είχε πάρει το όνομά του από τη συνήθεια των αρχαίων Αθηναίων να μετακομίζουν κατά το τέλος του καλοκαιριού. Αξίζει να επισημάνουμε ότι τη συνήθεια αυτή είχαν και οι σύγχρονοι Αθηναίοι του 19ου αιώνα. Ο Εκατομβαιών μήνας του αθηναϊκού ημερολογίου πήρε το όνομά του από τα 100 βόδια που θυσιάζονταν κάθε χρόνο προς τιμήν του θεού Απόλλωνα...]

πηγη ΤΟ ΒΗΜΑ

ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΕ ΜΕΛΑΝΟΜΟΡΦΗ ΛΗΚΥΘΟ ΠΟΥ ΧΡΟΝΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 490-480 π.χ.
===============
Τ Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ
[... Για μας και για περίπου εξήντα γενιές Ελλήνων, ο Μαραθώνας δεν είναι η γαλήνια πεδιάδα με τα μάραθα, αλλά το πεδίο μάχης που έφερε αντιμέτωπη την Ανατολή με τη Δύση, καθορίζοντας το μέλλον της Ευρώπης.


Η ιστορία αυτού του τόπου, που αμαυρώθηκε το 2004 με την κατασκευή του ολυμπιακού κωπηλατοδρομίου στην παραλία του Σχινιά, μια περιοχή που όλοι οι ερευνητές ταυτίζουν με τον χώρο απόβασης των Περσών, άξιζε μιας μνημειώδους έκδοσης, όπως αυτή που παρουσιάστηκε χθες από το Κοινωφελές Ιδρυμα Λάτση και την Eurobank EFG. Ας πούμε και ως αντίδωρο της δικής μας γενιάς στον τόπο που λαβώσαμε, αλλά και ως προάγγελο των εορταστικών εκδηλώσεων που προγραμματίζονται, όπως είπε η γ.γ. του ΥΠΠΟ Λίνα Μενδώνη το 2010, για τη συμπλήρωση 2.500 χρόνων από τη μάχη του Μαραθώνα.

Ο πολυτελής τόμος «Ο Μαραθών και το Αρχαιολογικό Μουσείο», ο 10ος της σειράς «Ο Κύκλος των Μουσείων», διαφέρει από τους άλλους, όπως είπε και η Μαριάννα Λάτση. Εδώ δεν προβάλλεται η αρχαία ελληνική τέχνη ως δημιούργημα του ανθρώπου, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος και η ικανότητά του να αλλάζει τον ρου της Ιστορίας. Αναφέρεται σε ένα γεγονός, στη «συνολική ανατροπή της παγκόσμιας Ιστορίας, σε μια νίκη έξω από το μέτρο του εφικτού και σε ένα από τα ζωντανότερα ανά τους αιώνες παραδείγματα επικράτησης του ιδανικού της ελευθερίας ενάντια στην ισχύ των όπλων και της λογικής».

Το βιβλίο αυτό είναι προϊόν της βαθιάς γνώσης των αρχαιολογικών δεδομένων του τέως εφόρου Αρχαιοτήτων της περιοχής Γιώργου Σταϊνχάουερ. Ο έμπειρος αρχαιολόγος συνθέτει τις πληροφορίες εκείνων που έζησαν τη μάχη, όπως ο Αισχύλος, των άλλων που ύμνησαν τους μαχητές, όπως ο Ηρόδοτος, ο Σιμωνίδης και ο Αριστοφάνης, αλλά και όσα αφηγείται 550 χρόνια μετά ο Παυσανίας. Και μεταφέρει λεπτό προς λεπτό τις σκηνές που εκτυλίχθηκαν στην παραλία του Σχινιά την 16η ημέρα του μήνα Βοηδρομιώνος (15 Σεπτεμβρίου - 15 Οκτωβρίου).

Από την εξαιρετική αφήγησή του μαθαίνουμε σημαντικές λεπτομέρειες για την προετοιμασία, την παράταξη των δυνάμεων και τον αγώνα.

Οι δύο στρατοί

Στη θέση του σημερινού κωπηλατοδρομίου πρέπει να παρατάχθηκαν οι Πέρσες. Είναι η πρώτη στην Ιστορία αμφίβια επιχείρηση. Αλλά σε ποιο σημείο της ατέλειωτης αυτής παραλίας αποβιβάστηκαν οι περσικές δυνάμεις και με πόσο στρατό; Ηταν 90.000 άνδρες (Σιμωνίδης), 210.000 (Κορνήλιος Νέπωτας), 600.000 (Ιουστίνος), 25.000 (Hammond) ή 12.000-15.000 και 200 ιππείς, όπως υποθέτει τώρα ο κ. Σταϊνχάουερ. Οπως επισημαίνει «η μεταφορά μιας δύναμης μεγαλύτερης των 25.000 ανδρών θα απαιτούσε έναν τεράστιο αριθμό πλοίων, πολύ μεγαλύτερο από τον ήδη υπερβολικό αριθμό των 600 πλοίων που αναφέρει ο Ηρόδοτος: είναι γνωστό ότι η κατάφρακτη (με κατάστρωμα) τριήρης μπορεί να φέρει το πολύ σαράντα οπλίτες και η οπλιταγωγός ναυς εβδομήντα, ενώ πολύ περισσότερα πλοία θα απαιτούσε η μεταφορά των ίππων».

Οι Αθηναίοι ήταν 9.000 και μαζί με τους Πλαταιείς είχαν συγκεντρωθεί 10.000 οπλίτες. Η σύγκρουση έγινε, όπως πολλοί υποθέτουν, στην ακτή του Σχινιά, «μια μακρόστενη πευκόφυτη θίνα, ένα είδος νησίδας που κλείνει το Μεγάλο Ελος (λίμνη ή λιμνοθάλασσα στην αρχαιότητα), το οποίο κατελάμβανε -όπως και σήμερα- ολόκληρη τη ΒΑ άκρη της πεδιάδας του Μαραθώνα».

«Υστερα από μια εβδομάδα εκνευριστικής αναμονής, οι δύο παρατάξεις στέκονταν, επιτέλους, αντιμέτωπες», γράφει ο Γιώργος Σταϊνχάουερ. «Στα οκτώ στάδια (περίπου 1.500 μ.) που, όπως λέει ο Ηρόδοτος, τους χώριζαν, μόλις θα διακρίνονταν για τους Ελληνες οι λεπτομέρειες της πυκνής βαρβαρικής γραμμής που έκλεινε τον ορίζοντα. Εγιναν οι θυσίες -τα σφάγια- και βγήκαν ευνοϊκές. Το σύνθημα το έδωσε ο Μιλτιάδης απλώνοντας το χέρι».

Η επέλαση των Ελλήνων

Τρομακτική πρέπει να ήταν η φάλαγγα καθώς ξεκίνησε με τον στριγγό ήχο της φλογέρας. Ας τη φανταστούμε να ορμά τρέχοντας, όχι 150 μ., αλλά τα 1.500 μ. που τη χώριζαν από τις γραμμές του αντιπάλου. Είναι η εικόνα που δίνει ο Ηρόδοτος. Οι Πέρσες, λέει, «νόμιζαν ότι οι Αθηναίοι είχαν τρελαθεί και όδευαν στον όλεθρο, καθώς τους έβλεπαν λίγους να τρέχουν χωρίς να έχουν ούτε ιππικό ούτε τοξότες». Κάποια στιγμή τα επίλεκτα σώματα του περσικού στρατού έκοψαν στο κέντρο τη λεπτή γραμμή των Αθηναίων, που ετράπησαν σε φυγή προς το Αγριελίκι (ή τον Βρανά, αν η παράταξη ήταν σε λοξή θέση προς την παραλία), όπως υποθέτει ο συγγραφέας. «Αυτή ήταν η πιο κρίσιμη στιγμή της σύγκρουσης. Στο μεταξύ οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς που κατείχαν τα κέρατα είχαν προλάβει να τρέψουν σε φυγή τους αντιπάλους και κλείνοντας την τσιμπίδα (συγκλίνοντας τα κέρατα) να συντρίψουν το νικηφόρο περσικό κέντρο». Ετσι σε λίγες ώρες είχαν όλα τελειώσει για τους Πέρσες.

Η ταφή των νεκρών

Οι νικητές έθαψαν πρόχειρα σε ένα απλό όρυγμα τα σώματα των Περσών και έστησαν το μαρμάρινο Τρόπαιο της νίκης τους γύρω από το σημερινό εκκλησάκι της Μεσοσπορίτισσας. Τη βάση του Τροπαίου ανακάλυψε ο Μανόλης Κορρές όχι μακριά από εκεί, στο αμπέλι Σκουζέ, όπου και παλαιότερα είχε διαπιστωθεί (από τον von Eschenburg) η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού λειψάνων οστών, άτακτα θαμμένων. *]

ΤΑ ΥΛΙΚΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ[ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ]

<<...Κι όμως, από το τι είναι στο τι μπορεί να είναι, περνάς μια γέφυρα που σε πάει, ούτε λίγο ούτε πολύ, από την Κόλαση στον Παράδεισο.
Και το πιο παράξενο: έναν Παράδεισο φτιαγμένον από τα ίδια υλικά που είναι φτιαγμένη ακριβώς και η Κόλαση.
Δεν είναι παρά η αντίληψη για τη διάταξη των υλικών που διαφέρει ―ας την φαντασθεί κανένας επάνω στην αρχιτεκτονική της ηθικής και των αισθημάτων για να καταλάβει―, αλλά που είναι αρκετή ωστόσο για να προσδιορίσει την απροσμέτρητη διαφορά.
Εάν η πραγματικότητα, που την διαμορφώνουν με το ήμισυ του δυναμικού των αισθήσεων και των αισθημάτων τους οι άνθρωποι, δεν επιτρέπει για την ώρα και ίσως δεν επιτρέψει ποτέ την άλλη αρχιτεκτονική ή, αλλιώς, την επαναστατική ανασύνθεση, το πνεύμα μένει ελεύθερο και, για την αντίληψή μου, παραμένει το μόνο που μπορεί να την αναλάβει...>>


Ο.Ελυτης

Ο ΜΟΝΟΚΕΡΩΣ

ΘΕΛΕΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΕΙ Ο ΜΟΝΟΚΕΡΩΣ,ΝΑ ΣΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙ
Η ΘΕΛΕΙ ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΕΙ ΕΝ ΤΗ ΦΑΤΝΗ ΣΟΥ;
ΔΥΝΑΣΑΙ ΝΑ ΔΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΜΟΝΟΚΕΡΩΝ
ΜΕ ΤΟΝ ΔΕΣΜΟΝ ΑΥΤΟΥ ΠΡΟΣ ΑΡΟΤΡΙΑΣΙΝ
Η ΘΕΛΕΙ ΟΜΑΛΙΣΕΙ ΤΑΣ ΠΕΔΙΑΔΑΣ ΟΠΙΣΩ ΣΟΥ;[ΙΩΒ,ΑΘ,8-11]

....ΒΡΙΘΕΙ Η ΒΙΒΛΟΣ ΑΠΟ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΜΟΝΟΚΕΡΩ,ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΥΘΙΚΟ ΖΩΟ-ΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΠΩς ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩς ΥΠΑΡΚΤΟΣ-ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ..ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕς ΤΙΣ ΜΥΘΙΚΕς ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΕς ΠΑΡΑΔΟΣΕΙς ΤΩΝ ΛΑΩΝ..ΜΑΛΙΣΤΑ Ο Α.ΜΠΟΥΣΜΠΟΥΚΗς ,ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ, ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΡΑΨΕΙ ΠΛΗΘΟς ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑς ΛΑΟΥ[ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ]..Ο ΚΤΗΣΙΑΣ ,ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΥ 5ου.αιωνα,ΠΡΩΤΟς ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΖΩΟ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΗς ΑΡΤΕΜΗΣ..ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗς ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ,ΤΗΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ,ΤΟΥ ΦΥΛΑΚΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ..ΚΑΙ Ο ΦΥΣΙΟΛΟΓΟΣ,ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΣΥΣΧΕΤΙΣΕ ΤΟ ΜΟΝΟΚΕΡΩ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ[ΩΣ ΚΕΡΑΣ ΙΑΣΕΩΣ ΑΠ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ..ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΑΣ ΤΟΥ ΜΟΝΟΚΕΡΩ ΕΛΕΓΑΝ ΠΩς ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ..ΑΛΛΑ ΚΙ ΟΙ ΑΛΧΗΜΙΣΤΕς ΤΟΝ ΠΕΡΙΕΛΑΒΑΝ ΣΤΟΥς ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥς ΤΟΥΣ ..ΕΔΩ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΝΣΗΣ..Ο Κ.ΜΠΟΥΣΜΠΟΥΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΠΩς ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ"ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΒΕΛΟΣ,ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ,ΚΕΝΤΡΙ ΘΕΟΥ,ΤΗ ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ ΤΟΥ ΘΕΙΚΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ..ΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ..ΣΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΚΑΤΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΗΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ"..ΤΕΛΙΚΑ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΓΙΟΥΓΚ ΣΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ,ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ,ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΓΕΝΝΗΤΟΡΑ ΛΟΓΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΟΚΕΡΩΣ....
ΑΥΤΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ..ΕΝΑ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΠΟ..ΤΟ WORLD.GR.

Ο Μονόκερος είναι το ίδιο άπιαστος στους μύθους όπως και στον πραγματικό κόσμο. Σε μέρη που θα περίμενε κανείς να τον συναντήσει, όπως τα δάση του Camelot στους θρύλους του βασιλιά Αρθούρου, η απουσία του είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Εκεί μπορεί κανείς να συναντήσει πλάσματα που ανήκουν πολύ περισσότερο στη σφαίρα της φαντασίας, όπως δράκους, γίγαντες, γρύπες...αλλά σχεδόν κανένα μονόκερο. Σπάνια συναντάται επίσης και στις μεσαιωνικές ιστορίες, όπως του Καρλομάγνου και του Ρολάνδου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για συνομωσία αποσιώπησης, αν δεν ήταν τόσο ιδιόμορφη η φύση αυτού του ζώου: Μοναχικός και απόμακρος, ο Μονόκερος αποφεύγει με κάθε τρόπο τις συγκρούσεις. Η δράση, κυρίως η βίαιη δράση, δεν είναι στη φύση του. Είναι ικανότατος μαχητής, τρομαχτικά ικανός μερικές φορές, αλλά μόνο όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος διαφυγής.

Το καλύτερο που θα μπορούσαμε να πούμε για τους Μονόκερους, είναι ότι αποτελούν ένα μυστήριο, που αιωρείται στα όρια του δυνατού. Πλάσματα της Σελήνης και του Ύδατος, οι μονόκεροι αντιπροσωπεύουν την ανάγκη επικράτησης αρμονίας μέσα από τη διορατικότητα και την κατανόηση. Όποια κι αν είναι η βάση αυτού του πλάσματος στην πραγματικότητα, αυτό που κεντρίζει τη φαντασία μας είναι η ιδέα. Σχεδόν δεν έχει σημασία το αν οι μονόκεροι είναι ή υπήρξαν ποτέ "πραγματικοί". Αυτό που έχει σημασία, είναι η φύση του ζώου, γιατί έχει να πει κάτι για εμάς τους ίδιους. Όπως ακριβώς ο κόσμος μοιράζεται ανάμεσα σε εκείνους που αγαπούν, αποστρέφονται ή είναι αδιάφοροι απέναντι στα κοινά ζώα, έτσι και η ανταπόκριση του κάθε ανθρώπου στους Μονόκερους, έχει να πει κάτι για τον ίδιο. Ο Μονόκερος έχει αποτελέσει αντικείμενο αναζήτησης και λατρείας για πολλούς λόγους. Έχει προκαλέσει το σεβασμό αλλά και την περιφρόνηση. Έχει φέρει στην επιφάνεια το χειρότερο εαυτό μερικών ανθρώπων - απληστία, εγωισμό και το λιγότερο, την πρόθεση εξαπάτησης (όπως εκείνοι που οδηγούσαν έναν μονόκερο στο θάνατό του, ξεγελώντας τον). Αλλά πολλές φορές και τον καλύτερο, υψώνοντας τα μάτια των ανθρώπων στα ιδανικά της πνευματικότητας και της μακροθυμίας, μετριάζοντας τη δύναμη των πολεμιστών του Μεσαίωνα με έλεος, και φωτίζοντας το δρόμο για εκείνους που θα ακολουθούσαν τα βήματα του Ιησού ή του Βούδα. Άγριος στην πάλη για την ελευθερία του αλλά κατά κανόνα απίστευτα ήμερος, ο Μονόκερος είναι το μοντέλο εκείνων που πιστεύουν ότι η ελευθερία δεν χρειάζεται να κερδίζεται πάντα και μόνο εις βάρος άλλων, και σαν σύμβολο είναι ζωντανός σήμερα όσο πάντα.

Όσο δυσεύρετος και άπιαστος κι αν είναι, υπάρχει, ωστόσο, πάντα ένας Μονόκερος που μπορεί κανείς να βρει κοιτάζοντας ψηλά: Διασχίζει τους αιθέρες ανάμεσα στον Μέγα Κύων, τον Μικρό Κύων, τους Διδύμους, τον Ωρίωνα και την Ύδρα. Χρωστάμε την ανακάλυψή του στο παρατηρητικό βλέμμα του Γερμανού επιστήμονα Jakob Bartsch, που το 1641 πρόσεξε τον αχνό αυτό αστερισμό, που μάλιστα παρουσιάζει και μια ιδιομορφία: Τόσο ο ουράνιος ισημερινός όσο και ο γαλαξιακός, περνούν μέσα από αυτόν.

Μπορούμε να αναζητήσουμε τον πρόδρομο του Μονόκερου κάνοντας ένα μικρό ταξίδι στην ελληνική μυθολογία: Ο Δίας, πατέρας Θεών και ανθρώπων, ανατράφηκε από την Αμάλθεια, μια κατσίκα που αργότερα, εις ένδειξη ευγνωμοσύνης του Θεού, μεταμορφώθηκε στον αστερισμό Capella (λατινικά: κατσίκα). Σύμφωνα με μια εκδοχή του μύθου, ο Θεός έσπασε ένα από τα κέρατα και μέσα από αυτό ξεχύθηκε άφθονο φαγητό. Στις μεταγενέστερες εποχές το κέρας έγινε γνωστό ως κέρας της αφθονίας, και μπορεί κανείς να το δει σε χιλιάδες μπαρόκ και κλασσικά στολίδια και εικόνες. Καθώς όμως ο Μονόκερος είναι γνωστός στον άνθρωπο εδώ και αρκετές χιλιετίες, άλλα σενάρια προέλευσης είναι εξίσου πιθανά: Στο παρελθόν ο πλυθησμός έκανε συχνές μετακινήσεις, κυνηγώντας άγρια ζώα για τροφή. Εκείνη την εποχή η εξημέρωση των ζώων ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα για την εγκατάσταση πληθυσμών σε συγκεκριμένες περιοχές, καθώς δεν θα χρειαζόταν πλέον να μετακινούνται προς αναζήτηση τροφής. Λόγω της μεγάλης σημασίας των ζώων αυτών για τον άνθρωπο, στοιχεία από ζωολατρείες μπορούν να βρεθούν στην ιστορία πολλών κρατών, όπως του Ισραήλ, της Αιγύπτου, της Βαβυλώνας. Αρκεί να θυμηθεί κανείς την ιστορία του χρυσού μόσχου στη Βίβλο. Και δεν είναι η μόνη...Στο βιβλίο του Ιωβ αναφέρεται ένα πλάσμα με το όνομα Re-em, που στη συνέχεια μεταφράστηκε σε Μονόκερος ή Unicornis.

Για τους μεταγενέστερους της εποχής αυτής, ο Re-em δεν θα μπορούσε να είναι μια κοινή αγελάδα... Η αγελάδα δεν ήταν γι'αυτούς τίποτα παραπάνω από ένα κοινό ζώο, μια ιδιοκτησία. Ένα τέτοιο ζώο δεν θα μπορούσε να κοσμεί την ένδοξη πύλη Ishtar της Βαβυλώνας. Για το λόγο αυτό, και επηρεασμένοι από τους παλιούς ανατολικούς μύθους, Έλληνες και Ρωμαίοι πίστεψαν στην ύπαρξη κάποιου άλλου μεγαλοπρεπούς και μυστηριώδους πλάσματους, γεγονός που μετασχημάτισε τον Re-em στον μονόκερο της Βίβλου. Γιατί, ποιός θα μπορούσε να λατρεύει μια αγελάδα;



Και υπάρχει και μια τρίτη εξήγηση: Κοιτάζοντας τις αιγυπτιακές τοιχογραφίες, θα προσέξουμε ότι χαρακτηρίζονται από την απουσία τρίτης διάστασης, με αποτέλεσμα, η απεικόνιση ορισμένων ζώων να οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα. Αργότερα, όταν αυτός ο τρόπος ζωγραφικής εξαφανίστηκε, η αντιλόπη της εικόνας πιθανόν να αποτέλεσε τον μονόκερο. Κάτι τέτοιο θα εξηγούσε το γιατί ο ευρωπαϊκός Μονόκερος μοιάζει πολύ με αίγα και συχνά αναφέρεται να έχει και τις διαστάσεις αίγας.

Κατά τον Μεσαίωνα πίστευαν στη μαγική δύναμη που είχε το κέρας του Μονόκερου. Από αυτό μπορούσε να γίνει μια σκόνη που εξουδετέρωνε κάθε είδους δηλητήριο, ενώ για το ίδιο το κέρας λένε ότι μάτωνε όταν πλησίαζε σε δηλητηριασμένο φαγητό. Επίσης, σταματούσε βέλη, θεράπευε την πανώλη, προστάτευε από τον πυρετό,την επιληψία και την απώλεια μνήμης. Ήταν φυλακτό και συγχρόνως όπλο και γιατρικό. Ήταν λοιπόν απόλυτα φυσικό, εκείνες τις "ένδοξες" μέρες των δολοφόνων και συνομοτών, το κέρας να αποτελεί διακαή πόθο για τους ευγενείς και τους άρχοντες, που πρόσφεραν υπέρογκα ποσά για να το αποκτήσουν. Το περίφημο κέρας του Windsor, που ανήκε στη βασίλισσα Ελισσάβετ την Α', αποτιμήθηκε εκείνη την εποχή, δηλαδή τον 16ο αιώνα, στις 40.000 λίρες, και ο εκλέκτορας του Σάξον πλήρωσε 100.000 τάληρα (παλιά ασημένια νομίσματα) για να αποκτήσει ένα. Αυτό που δεν ήξεραν όμως, ήταν ότι πολλές φορές αυτό που αποκτούσαν προερχόταν όχι από τον Μονόκερο της ξηράς, αλλά από τον Μονόκερο της θάλασσας... Πρόκειται για τον Μονόδοντα Μονόκερο (Narwhal), ένα θαλάσσιο ζώο, είδος αρκτοφάλαινας, που ζούσε και ακόμα ζει στις θάλασσες νότια της Γροιλανδίας. Χαρακτηριστικό του ένας ελικοειδής χαυλιόδοντας, με μήκος που κυμαίνεται από 1,5 έως και 5 μέτρα (!) Τρεις από αυτούς τους χαυλιόδοντες βρίσκονται σήμερα στο μουσείο Rijk στο Άμστερνταμ.

Οι φαρμακευτικές ιδιότητες που είχε το κέρας αμφισβητήθηκαν από αρκετούς σκεπτικιστές επιστήμονες της εποχής. Ο Ambroise Pare, διάσημος γιατρός στην αυλή της Maria de Medici, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο ζήτημα αυτό: Πειραματίστηκε με διάφορα διάσημα τέτοια κέρατα, χρησιμοποιώντας περιστέρια και σκορπιούς και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι αποδείξεις γνησιότητας ήταν λανθασμένες και ψευδείς. Ωστόσο, θα περνούσε αρκετός καιρός μέχρι να αποδεχτεί ο κόσμος την αλήθεια. Το κέρας εξακολούθησε να θεωρείται γιατρικό και με τη μορφή σκόνης (alicorn) αναφέρεται τον 18ο αιώνα στη φαρμακοποιία της Αγγλικής Βασιλικής Κοινωνίας Γιατρών.

Για τους ανθρώπους που ζούσαν τη μεσαιωνική εποχή, η ύπαρξη του Μονόκερου ήταν το ίδιο βέβαιη όσο και οι ιστορίες της Βίβλου. Είχε τεθεί και η ερώτηση πού βρισκόταν αυτό το πλάσμα στον κατακλυσμό του Νώε και γιατί δεν αναφέρεται πουθενά στη Βίβλο ανάμεσα στα ζώα που ανέβηκαν στην κιβωτό. Σε κάποιες παλιές παραστάσεις μπορούμε να δούμε τον μονόκερο πάνω στην κιβωτό, αλλά μερικοί λένε, πως, καθώς το πλάσμα αυτό είναι φύλακας του Δέντρου της Ζωής, δεν του επιτράπηκε να αφήσει τη θέση του τότε.

Οι Mονόκεροι αντιπροσώπευαν πολλά πράγματα: Πολύ συχνά αρετές όπως η αγνότητα και η ειλικρίνεια. Ήταν πολύ περήφανοι για να πιαστούν ζωντανοί. Σαν σύμβολο του φεγγαριού, το πλάσμα αυτό ανήκε στη Θεά Άρτεμη (στα λατινικά Diana), που ήταν Θεά της σελήνης και του κυνηγιού.
Αιώνιος ομόλογος του Μονόκερου, το λιοντάρι. Και τα δύο θεωρούνταν βασιλείς των ζώων και κάποτε οι κλαγγές τους ακούγονταν στα δάση. Το πώς το λιοντάρι ήρθε στην Ευρώπη για να φτάσει να ακούγεται στα δάση, φαίνεται να είναι ένα ακόμα μυστήριο. Κάποιον καιρό αργότερα, όταν ο Μονόκερος αντιπροσώπευε την άνοιξη και το λιοντάρι το καλοκαίρι, το τέλος των κλαγγών τους έλεγαν ότι επηρέαζε τις εποχές του χρόνου. Όπου, στους διάφορους συμβολισμούς, το Λιοντάρι αντιπροσωπεύει την τάση επιβολής μιας τάξης πραγμάτων στον κόσμο με τη δύναμη, ο Μονόκερος μάχεται υπέρ της επικράτησης τάξης μέσα από την εσωτερική επίγνωση και την κατανόηση. Συχνά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, αλλά οι αντίθετες προσεγγίσεις τείνουν στην αιώνια πάλη. Όταν το Λιοντάρι και ο Μονόκερος συνεργάζονται αρμονικά για κοινό σκοπό, κανένα πλάσμα δεν τους αντιστέκεται, γιατί αποτελούν ιδανικό συνδυασμό αντιθέτων.

Ο Μονόκερος στους Ευρωπαϊκούς μύθους ήταν ένα μικρόσωμο με μορφή αίγας ζώο. Είχε σχιστές οπλές, ουρά λιονταριού και ένα μεγάλο σπειροειδές κέρας που ξεκινούσε από το μέτωπό του. Το πλάσμα αυτό ήταν πάρα πολύ μικρό για να αντέξει ανθρώπινο βάρος. Μια από τις πρώτες αναφορές στον Μονόκερο της Ευρώπης συναντάμε στα λατινικά σχολεία. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Γάιος Ιούλιος Καίσαρας αναφέρει στο "Bellum Gallicum" το 50 π.Χ: "...Μοιάζει με ελάφι με ένα μόνο κέρατο, που βρίσκεται στη μέση του μετώπου, ακριβώς ανάμεσα στα μάτια. Το κέρατο αυτό είναι μεγαλύτερο και πιο ίσιο από οποιοδήποτε άλλο γνωρίζουμε..." Ο Marco Polo επέστρεψε από τη Java στην Ιταλία απογοητευμένος και έχοντας μια εντελώς διαφορετική εικόνα του μυθικού ζώου. Το περιέγραψε λίγο μικρότερο από ελέφαντα, με πόδια ελέφαντα, κεφάλι κάπρου και ένα μαύρο κέρας στο μέτωπο. Του άρεσε να κυλιέται στη λάσπη: "Μοιάζουν τερατώδη, αυτά τα ζώα. Είναι τελείως διαφορετικά από ότι γράφουμε γι'αυτά, τελείως διαφορετικά από την εικόνα που είχαμε". Πιθανότατα αυτό που συνάντησε ο Marco Polo, ήταν ο ρινόκερος της Java. Το 400 π.Χ, ο Έλληνας γιατρός Κτησίας, που ζούσε και εργαζόταν στην αυλή του Πέρση βασιλιά Δαρείου του Β' αλλά και του Αρταξέρξη, περιγράφει στο βιβλίο του "Ινδικά" ένα είδος άγριου αλόγου με ιδιόμορφα χαρακτηριστικά: Λευκό σώμα και κόκκινο κεφάλι με σκούρα μπλε μάτια, από όπου ξεκινούσε ένα κέρατο με μήκος 1 πόδι και 6 ίντσες, με λευκή βάση, μαύρη μέση και κόκκινη κορυφή. Τα κύπελα που φτιάχνονταν από αυτό, εξουδετέρωναν κάθε δηλητήριο, και ο χρήστης τους προστατευόταν από κρίσεις επιληψίας. Το ζώο αυτό ήταν γρήγορο και δυνατό, κανένα άλλο πλάσμα δεν μπορούσε να το συναγωνιστεί. Σύμφωνα με τον Odell Shepard (The Lore of the Unicorn), στην περιγραφή αυτή συναντάμε τον συνδυασμό τριών ζώων: Τον ινδικό ρινόκερο, τον όναγρο (είδος αλόγου), και την αντιλόπη hodgsoni, ένα είδος μεγαλόσωμης και γρήγορης αντιλόπης.

Μερικές δεκαετίες αργότερα, ο Αριστοτέλης (384 - 322 π.Χ) στο βιβλίο του φυσικής ιστορίας, ασκεί κριτική στο έργο του Κτησία. Δεν πίστεψε τις περισσότερες από τις εξωφρενικές παρατηρήσεις που περιείχε, παρά το γεγονός ότι ο Κτησίας διαβεβαιώνει πως σε ότι έγραψε, είτε υπήρξε ο ίδιος αυτόπτης μάρτυρας είτε το άκουσε από αξιόπιστες πηγές. Ο Αριστοτέλης ωστόσο δεν αρνείται την ύπαρξη μονόκερων ζώων, όπως ο όρυξ, είδος αντιλόπης με σχιστή οπλή, ή ο ινδικός όνος, με αδιαίρετη οπλή, ενώ σαν επιστήμονας, τον Μεσαίωνα, απέκτησε το κύρος της αυθεντίας. Μεγάλο κύρος τον Μεσαίωνα είχε επίσης ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνειος. Στο σύγγραμά του "Naturalis Historia" (Φυσική Ιστορία) ακολουθεί τον Αριστοτέλη σχεδόν σε όλα, με τη διαφορά ότι πρόσθεσε πολλές φανταστικές ιστορίες, ενώ παράλληλα δανείστηκε πολλά στοιχεία από τον Κτησία. Έτσι, στον Πλίνειο κυριαρχεί το μαγικό στοιχείο. Παρόλα αυτά, το έργο του έγινε πηγή έμπνευσης για πολλές εικόνες ζώων, ενώ πολλά από τα επινοήματά του ασπάστηκε για περισσότερα από χίλια χρόνια σχεδόν κάθε άνθρωπος που γνώριζε λατινικά. Ο Πλίνειος συγκέντρωσε επτά ζώα με κοινό χαρακτηριστικό το μονό κέρατο, και ένα από αυτά ονόμασε Μονόκερο. Κατ'αυτόν τον τρόπο, το πλάσμα με το κεφάλι ελαφιού, το σώμα αλόγου, τα πόδια ελέφαντα και την ουρά κάπρου, απέκτησε το δικό του όνομα. Αυτός ο Μονόκερος δεν μπορούσε να πιαστεί ζωντανός. Σύμφωνα με τον Αιλιανό, έναν άλλο Ρωμαίο συγγραφέα, και το σύγγραμά του "De Natura Animalium" (Η φύση των ζώων), τα ζώα υπήρχαν για να μαθαίνουν οι άνθρωποι μέσα από αυτά. Γι αυτό το λόγο, οι ιδέες του είχαν μεγάλη απήχηση την εποχή του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, τότε που ήταν κυρίαρχη η τάση ηθικολογίας. Και εκείνος γνωρίζει ζώα μονόκερα στην Ινδία: Επιφανείς άρχοντες χρησιμοποιούσαν αυτό το κέρατο για να κατασκευάσουν κύπελα που τους προστάτευαν από ανίατες αρρώστιες. Το κυνήγι ενός τέτοιο ζώου ήταν το κυνήγι του ακατόρθωτου: Αυτό θα μπορούσε να είναι το ηθικό δίδαγμα. Από τους προαναφερθέντες συγγραφείς, κανείς δεν είχε έρθει σε οπτική επαφή με έναν Μονόκερο. Ένας από τους λίγους που τον είδαν από κοντά, ήταν ο Απολλώνιος του Tyana, ένας αινιγματικός φιλόσοφος και ταξιδευτής του πρώτου αιώνα μ.Χ., σε ταξίδι του στην Ινδία.

Ο αρχαιότερος γνωστός Μονόκερος, υπήρξε στην Κίνα το 2600 π.Χ, και λεγόταν K'i-lin ("k'i" για το αρσενικό και "lin" για το θυληκό στοιχείο). Τον τιμούσαν σαν βασιλιά των ζώων και θεωρούσαν ότι έφερνε ειρήνη και ευημερία. Συχνά απεικονίζεται με λέπια, που τρεμοφέγγουν σε όλες τις αποχρώσεις του ουράνιου τόξου. Είχε το σώμα ελαφιού, οπλές αλόγου, ουρά βοδιού και στο κεφάλι κέρας που έφτανε τα 2 πόδια και καμπύλωνε προς τα πίσω. Όταν επρόκειτο να συμβούν σημαντικά γεγονότα, εμφανιζόταν σαν οιωνός. Πρώτη φορά, εμφανίστηκε το 2697 π.Χ στην αυλή του αυτοκράτορα Huang-ti και θεωρήθηκε σημάδι κατοπινής ευημερίας. Πράγματι, στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Huang-ti εφεύρεσε μουσικά όργανα, έμαθε στο λαό του πως να φτιάχνει σπίτια από τούβλα, και για πρώτη φορά ένωσε τις κινέζικες φυλές. Σύμωνα με την κινεζική μυθολογία, το K'i-lin εμφανίστηκε για δεύτερη φορά στο τέλος της ζωής του αυτοκράτορα, για να τον μεταφέρει στην πλάτη του στη Χώρα των νεκρών. Επίσης αναφέρεται, ότι τον 6ο αιώνα π.Χ, εμφανίστηκε σε έναν ναό μπροστά σε μια νεαρή γυναίκα, την Yen -Tschen -Tsai, και της παρουσίασε σε ένα σκεύοςς από νεφρίτη, χαραγμένο έναν διθύραμβο για τον γιό της, που θα γινόταν βασιλιάς χωρίς θρόνο. Παρά το ότι η γυναίκα προσπάθησε να αιχμαλωτίσει το K'i-lin με ένα σκοινί από μετάξι, εκείνο υποκλίθηκε με ένα νεύμα του κεφαλιού και εξαφανίστηκε και πάλι. Το παιδί που γεννήθηκε ήταν ο Κομφούκιος, ένας άνθρωπος που με τη διδασκαλία του έμελλε να αλλάξει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Και περνάμε στην Ιαπωνία, όπου ο Μονόκερος είναι γνωστός με την ονομασία Ki'rin.
Λέγεται ότι είχε αλάνθαστη αίσθηση του Δικαίου, η οποία τον έκανε πολλές φορές εμφανίζεται στα δικαστήρια, για να σκοτώσει τον ένοχο και να ελευθερώσει τον αθώο.
Στην Ινδία ο Μονόκερος είχε σημαντικό ρόλο, αν κρίνουμε από τις προφορικές και γραπτές παραδόσεις του τόπου. Το μυθικό ζώο εμφανίζεται ήδη από την προϊστορική περίοδο Harappa. Στο Ινδικό βιβλίο "Mahabharata" συναντάμε το "Rishi Ekasringa", τον δικό μας Μονόκερο, να συνυπάρχει με τα υπόλοιπα ζώα του δάσους. Σύμφωνα με την ινδική παράδοση, γεννήθηκε από μια γαζέλα, που ήπιε το γόνιμο νερό μιας λίμνης. Στις μεταγενέστερες δυτικές παραδόσεις, το γόνιμο νερό θα γινόταν το δηλητηριώδες νερό που μπορούσε να εξαγνιστεί με το κέρας του Μονόκερου. Συστατικά αυτού αλλά και άλλων παλιών ινδικών μύθων, έχουν επηρεάσει τις γραπτές παραδόσεις της Μεσοποταμίας, επίδραση ιδιαίτερα αισθητή στο έπος του Γκιλγκαμές. Και εδώ εμφανίζεται ο Μονόκερος, όχι όμως σαν το ινδικό υβρίδιο, αλλά σαν ένα κοινό ζώο, όπως μπορεί κανείς να δει στις ζωγραφικές αναπαραστάσεις της Μεσοποταμίας. Μετά από αυτή την εποχή, εμφανίζεται και σε ασσυριακά μνημεία σαν ταύρος με αψιδωτό κέρας και χαίτη στο λαιμό.

Στην νότια Ινδία ζούσε ένα πλάσμα με το όνομα eale ή yale. Λέγεται ότι είχε δύο κέρατα προς αντίθετες κατευθύνσεις, ώστε να μπορεί να επιτεθεί και να αμυνθεί καλύτερα, όταν μαχόταν προς διαφορετικές μεριές. Οι Ινδοί το θεωρούσαν Φύλακα του Καλού, και Μαχητή των Κακών Πνευμάτων.

Στην Περσία το κέρας ήταν το σύμβολο μεγάλης βιαιότητας και κινδύνου, και γιαυτό το shadhahvar θεωρείτο επικίνδυνο ζώο. Περιγράφεται σαν αντιλόπη με ένα κέρας ψηλά στο κεφάλι. Το κέρας είχε κοίλες άκρες, και αυτό δημιουργούσε υπέροχες μελωδίες όταν ο αέρας φυσούσε. Τα ζώα που άκουγαν αυτές τις μελωδίες, σαγηνεύονταν, βγαίναν από τις κρυψώνες τους και σκοτώνονταν από το shadhahvar, τη στιγμή που θα πλησίαζαν αρκετά κοντά.

Το δεύτερο αιώνα μ.Χ ένα σημαντικό στοιχείο για την ύπαρξη των Μονόκερων δημοσιεύτηκε, ο "Φυσιολόγος". Κατά λέξη ο τίτλος σημαίνει "Φυσικός Επιστήμονας", και ίσως χρησιμοποιήθηκε σαν ψευδώνυμο. Ο πραγματικός συγγραφέας δεν έγινε ποτέ γνωστός. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια δημοφιλή θεολογική συλλογή περιγραφών από διάφορα ζώα, φυτά και πέτρες, ακολουθούμενα από χριστιανικά ηθικά διδάγματα. Υπάρχοντα και μη πλάσματα, χρησιμοποιήθηκαν σαν παράδειγμα προς μίμηση ή αποφυγή: Αντιπροσώπευαν αρετές και ελαττώματα κατά αλληγορικό τρόπο. Αναρίθμητες εκδόσεις μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες ανά τον κόσμο, όπως Συριακά, Αραβικά, Αρμενικά, Λατινικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Ισλανδικά, Ιταλικά και Αγγλοσαξωνικά. Ο "Φυσιολόγος" περιγράφει τον Μονόκερο σαν ένα άγριο ζώο του οποίου η αιχμαλώτιση ήταν κάτι το σχεδόν ακατόρθωτο. Μπορούσε να πιαστεί μόνο με δόλο: Αν μια αγνή Κόρη βρισκόταν στο δάσος, ο Μονόκερος έτρεχε στην αγκαλιά της και τότε ο κυνηγός που παραμόνευε μπορούσε να τον πιάσει και να τον σκοτώσει. Ο Μονόκερος του "Φυσιολόγου" διαφέρει πολύ από το μεγαλοπρεπές ζώο που είχαν περιγράψει ο Κτησίας, ο Πλίνειος και ο Aelianus. Δεν είναι πλέον μεγάλος σαν άλογο, αλλά έχει το μέγεθος μικρής αίγας. Στις Κάτω Χώρες ο "Φυσιολόγος" έγινε γνωστός μέσα από τις μεταφράσεις αποσπασμάτων του, σε Βεστιάρια και Λαπιδάρια(= βιβλία για τις φαρμακευτικές και μαγικές ιδιότητες των πολύτιμων λίθων). Σχεδόν όλα τα Βεστιάρια βασίστηκαν στον "Φυσιολόγο".

Το πιο γνωστό Βεστιάριο στις Κάτω Χώρες ήταν το "Der Naturen Bloeme" (για τη φύση των λουλουδιών), του Jacob van Maerlant (1201 - 1270). Πρόκειται για μια διασκευή του "De Natura Rerum", που γράφτηκε το 1271 όχι από τον Albertus Magnus, όπως για πολύ καιρό πίστευαν, αλλά από τον μαθητή του Τhomas van Cantimpre. Ο Thomas van Cantimpre, με τη σειρά του, βάσισε το σύγγραμά του σε μια τρίτομη λατινική μετάφραση των βιβλίων του Αριστοτέλη, που εκδόθηκε το 1220 από τον Michael Scotus, με τίτλο "De animalibus". Στο σύγγραμα του van Cantimpre διαβάζουμε ότι ο unicornus, είναι ο γνωστός μας Μονόκερος, γνωστός επίσης ως espentijn, ενώ το ελληνικό του όνομα ειναι ρινόκερος, επειδή έχει ένα κέρατο ανάμεσα στα ρουθούνια. Εδώ βλέπουμε την επίδραση από τη μια μεριά της Βουλγάτας (λατινική μετάφραση της Βίβλου από τον Ιερώνυμο το 405 μ.Χ), όπου η ελληνική λέξη Μονόκερος αντικαθίσταται από τη λατινική unicornus, όπως επίσης και την ελληνική ρινόκερος, ενώ από την άλλη τη σύγχιση του Μονόκερου με τον ήδη από την αρχαιότητα γνωστό ρινόκερο.
_________________

Ο ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΟΒΟΣ[Ν.ΜΑΝΤΕΛΑ]

Ο μεγαλύτερος φόβος μας δεν είναι μήπως είμαστε ανεπαρκείς. Ο μεγαλύτερος φόβος μας είναι μήπως είμαστε απεριόριστα δυνατοί. Το φως μας και όχι το σκοτάδι μας, μας φοβίζει πιο πολύ από όλα.
Αναρωτιόμαστε:' Ποιος είμαι εγώ τελικά που θέλω να είμαι τόσο λαμπερός;' Γιατί εσυ τι είσαι; Είσαι και συ ένα παιδί του Θεού. Δεν ωφελείς με τίποτα τον κόσμο με το να γίνεσαι μικρός. Το να γίνεσαι μικρός μόνο και μόνο γαι να μη νιώθουν οι άλλοι ανασφαλείς γύρω σου, δεν είναι καθόλου λαμπερό. Γεννηθήκαμε για να δηλώσουμε τη δόξα του Θεού που υπάρχει μέσα μας. Δεν υπάρχει σε ορισμένους από εμάς αλλά σε όλους μας. Και αν αφήσουμε το φως μας να λάμψει, επιτρέπουμε έτσι ασυναίσθητα και στους άλλους να το κάνουν. Όταν απελευθερωθούμε από τον δικό μας φόβο, η ύπαρξή μας απελευθερώνει αυτόματα και τους άλλους"
~ Νέλσον Μαντέλα

ΜΑΚΑΒΑΙΟΙ...........

1 Αυγούστου(καλο μήνα),σήμερα κι η εκκλησία γιορτάζει λέει τούς 7 Μακαβαιους μαζι την μαμά τους τήν Σολομονή...και μάλιστα ως καλλιμάρτυες Χριστού..τώρα πώς και γιατί δεν ξερω να σάς πώ...ρωτήστε τόν Αμβρόσιο ας πούμε[οχι πως αυτός ξέρει,αλλά ειναι ετοιμόλογος και κατι θα βρει να πει]...ομως ειναι περίεργο οπως και να το κάνεις..απο που κι ως που μαρτυρες Χριστού αφού εζησαν πολλα χρόνια πριν το Χριστο..ουτε εδω στεκει η ιστορία περι σπερματικού λόγου και μαρτυρων Χριστου πριν τον Χριστο..μα καμια σχεση λεμε..οι ανθρωποι επαναστατες ηταν κατα του Ελληνα βασιλια Αντιοχου και κάμποσους Ελληνες και Ελληνιζοντες εσφαξαν...εθνομαρτυρες των Εβραιων υπηρξαν κι αυτο ειναι ολο..συμβολο για αυτους,τους Εβραιους δηλαδη, της αντιστασης κατα της "διαβρωσης "-ετσι το λένε ακριβως_υπο του Ελληνισμου και εκφραστες της διάδοσης του πνευματος και των αρχων,του εθνους τους[ναι μη χασουμε τη φυτρα], ανα τους αιωνες...λεγεται πως εκφραστης του πνευματος των Μακκαβαιων ηταν ο Παύλος...πολλα λεγονται ...αλλα το αφηνω για εκεινους που εχουν εντρυφησει στο θεμα..εγω παραθετω μερικα ιστορικα στοιχεια κι οποιος θελει το ψαχνει..με την σειρα το πρωτο κειμενο απο τον Συναξαριστη,το δευτερο απο τον Ιωνα στο asamoneos.pathfinder ...και το τριτο απο την αναλογη[ωχ ελπιζω μην πεσει το μπλογκ η καει ο υπολογιστης],Εβραικη σελιδα..
Α.[ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΠΤΑ ΜΑΚΑΒΑΙΟΙ, ΑΒΕΙΜ (ή ΑΒΙΒΟΣ). ΑΝΤΩΝΙΟΣ (ή ΑΝΤΩΝΙΝΟΣ) ,ΓΟΥΡΙΑΣ, ΕΛΕΑΖΑΡΟΣ, ΕΥΣΕΒΩΝΑΣ, ΑΧΕΙΜ, ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ (ή ΣΑΜΩΝΑΣ, ή ΕΥΛΑΛΟΣ ή ΜΑΡΚΟΣ) ή μητέρα τους ΣΟΛΟΜΟΝΗ και ό διδάσκαλος τους ΕΛΕΑΖΑΡΟΣ
"Αυτοκράτωρ εστί των παθών ό ευσεβής λογισμός"1. Ό ευσεβής λογισμός είναι κυρίαρχος και εξουσιαστής επί των παθών. Αυτό με περίσσια ανδρεία απέδειξαν οι επτά αδελφοί Μακκαβαίοι με τη στάση τους απέναντι στο βασιλιά της Συρίας Άντίοχο, όταν αυτός τους έταξε δόξες, τιμές και επίγειες απολαύσεις, αν αυτοί καταπατούσαν το Μωσαϊκό νόμο και έτρωγαν από τα απαγορευμένα φαγητά πού τους πρόσφερε. Προηγήθηκε ό ένενηκονταετής διδάσκαλος τους, Έλεάζαρος, πού εφάρμοσε στο έπακρο το νόμο πού τους δίδασκε, με αποτέλεσμα ό Άντίοχος να τον ρίξει στη φωτιά. Εμπνεόμενα από τη θυσία του γέροντα διδασκάλου τους, τα επτά αδέλφια κράτησαν την 'ίδια γενναία στάση απέναντι στο βασιλιά, όταν τους κάλεσε μπροστά του. Στην αρχή ό Αντίοχος προσπάθησε να τους κολακεύσει με διάφορα εγκώμια για τη νιότη τους. Τους είπε ότι αν έτρωγαν από τα ειδωλόθυτα πού τους πρόσφερε, θα απολάμβαναν μεγάλες τιμές, και φυσικά θα τους έσωζε από το θάνατο. Τότε οι επτά αδελφοί απάντησαν στον Άντίοχο: "χαλεπώτερον γαρ αυτού του θανάτου νομίζομεν είναι σου τον επί τη παρανομώ σωτηρία ημών έλεον". Δηλαδή, είναι περισσότερο επιβλαβής και απ' αυτόν το θάνατο, νομίζουμε, ή συμπάθεια σου για την παράνομη σωτηρία μας. Εξοργισμένος τότε ό Άντίοχος, με τροχούς, φωτιά και ακόντια, έναν-έναν τους σκότωσε όλους. Όταν είδε αυτό ή μητέρα τους Σολομονή, ρίχτηκε μόνη της στη φωτιά και έτσι όλοι μαζί πήραν το στεφάνι του μαρτυρίου.
1. Δ. Μακκαβαίων, α' 7, θ'4.


Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Ό υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Των Μακκαβαίων τον έπτάριθμον δήμον, συν τη μητρί Σολομονή τη αγία, και Ελεάζαρ άμα εύφημήσωμεν ούτοι γαρ ήρίστευσαν, δι' αγώνων νομίμων, ως φρουροί και φύλακες, των του Νόμου δογμάτων και νυν ως καλλιμάρτυρες Χριστού, υπέρ του κόσμου, άπαύστως πρεσβεύουσι]


Β.[Οι Μακκαβαίοι είναι οι απόγονοι του Ιούδα, του γιού του Ματαθία που υπήρξε ο πρώτος επαναστάτης εναντίον των Μακεδόνων. Οι απόγονοι του Ιούδα δεν κυριάρχησαν μετα τον θάνατο του πατέρα τους, εφόσον την εξουσία έλαβαν τα νεώτερα αδερφια του Μακκαβαίου.

Οι Ασαμωναίοι βασιλιάδες κατάγονται από τον Σίμωνα, τον μικρότερο αδερφό του Ιούδα του Μακκαβαίου, τον επιλεγόμενο Σαθί.

Ο Φλάβιος Ιώσηπος γράφει στο δωδέκατο βιβλίο της Αρχαιολογίας του, ότι ο Ματταθίας ήταν "υιός Ιωάννου του Συμεώνος του Ασαμωναίου, εφημερίδος Ιώαβος, Ιεροσολυμίτης" και συνεχίζει δίνοντας τα ονόματα των γιων του Ματταθία όπως ακριβώς είναι γραμμένα στο βιβλίο των Μακκαβαίων.
Στο άλλο του βιβλίο, την "Ιστορία Ιουδαϊκού πολέμου", ο Ιώσηπος γράφει "Ματθίας υιός Ασαμωναίου των ιερέων".
Αρα όλοι οι Μακκαβαίοι είναι όλοι Ασαμωναίοι αλλά οι Ασαμωναίοι δεν είναι όλοι Μακκαβαίοι.

Οι Μακκαβαίοι πολέμησαν εναντίον του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανή, ή μάλλον σωστότερα εναντίον του αρχιερέα Ιάσονα (Ιησού), ο οποίος όπως τον κατηγορούν εξελλήνισε τελείως τους Ιουδαίους.

Οι Ιουδαίοι τον καιρό του Ιησού άφησαν τα παιδιά απερίτμητα, αμελούσαν τις θυσίες και έτρεχαν στα γυμναστήρια φορώντας το ελληνικό καπέλο, που φοράει και ο θεός Ερμής, τον λεγόμενο πέτασο. Πως λέμε σήμερα ότι τα αμερικανάκια φοράνε καπέλα του μπέηζμπολ.

"Εν ταις ημέραις εκείναις ανέστη Ματταθίας υιός Ιωάννου του Συμεών ιερεύς των υιών Ιωαρίβ από Ιερουσαλήμ και εκάθισε εν Μωδεείν, και αυτώ υιοί πέντε, Ιωάννης ο καλούμενος Γαδδίς, Σίμων ο καλούμενος Θασί, Ιούδας ο καλούμενος Μακκαβαίος, Ελεάζαρ ο καλούμενος Αυαράν, Ιωνάθαν ο καλούμενος Απφούς, ...και ανέκραξε ο Ματταθίας εν τη πόλει φωνή μεγάλη λέγων: πας ο ζηλών τω νόμω και ιστών την διαθήκην εξελθέτω οπίσω μου, και έφυγον αυτός και οι υιοί αυτού εις τα όρη και εγκατέλειπον όσα είχον εν τη πόλει".(Μακκαβαίοι Β΄)

Ο Ιούδας ο Μακκαβαίος έδωσε το όνομα του στην επανάσταση, γιατί μόνο κάτω από την δική του αρχηγία οι αντάρτες κατάφεραν να μπουν στην Ιερουσαλήμ, περιτέμνοντας τα παιδιά που είχαν μείνει απερίτμητα. Οι Μακκαβαίοι είναι συνδεδεμένοι με την μεγάλη επανάσταση εναντίον του Αντιόχου.

Ο νεοτερος αδερφός, ο Ιωνάθης ανέλαβε αρχιερέας και στρατηγός μετα τον θάνατο του Ιούδα συμμαχώντας με τον Βασιλιά της Συρίας Αλέξανδρο Ουάλα. Μετά την ήττα του και τον θάνατου του Αλεξάνδρου Ουάλα, ο νέος βασιλιάς Τρύφωνας σκοτώνει τον Ιωνάθη και αρχιερέας ανέλαβε ο μικρότερος αδερφός ο Σίμωνας.

(Ιουδαική Αρχαιολογία ΙΓ΄,7) "Ο Σίμωνας αφού εκλέχτηκε αρχιερέας από το πλήθος, τον πρώτο χρόνο της θητείας του, ελευθέρωσε τον λαό από την κυριαρχία των Μακεδόνων, έτσι ώστε να μην χρειάζεται πια να πληρώνουν φόρο σ΄αυτούς. Τούτη η απελευθέρωση και η εξαίρεση από την φορολογία συνέβη στους Ιουδαίους το εκατοστό εβδομηκοστό έτος του Συριακού βασιλείου, (142 π.Χ.)".
Τον ίδιο καιρό, (146 π.Χ.) οι Ρωμαίοι καταστρέφουν την Κόρινθο.

Ο Σίμωνας αυτός λοιπόν ονομαζόταν Θασί και όχι Μακκαβαίος, όπως ονομαζόταν μόνο ο αδερφός του ο Ιούδας. Η ιστορία των Μακκαβαίων και της Μακκαβαϊκής επανάστασης τελείωσε. Ήδη ο Σίμωνας Θασί παρόλο που ήταν σύμμαχος των Ρωμαίων είχε αρχίσει σταδιακά να παίρνει αποστάσεις από τους φανατικούς Φαρισαίους. Ο Σίμων έχτισε μνημείο από λευκό μάρμαρο για τους νεκρούς επαναστάτες κι ακόμη έχτισε για τους γονείς του και τα αδέλφια του εφτά μεγάλες πυραμίδες, μία για τον καθένα.

Μετά από εφτά χρόνια στην εξουσία, ο γαμπρός του Σίμωνα, ο Πτολεμαίος, τον κάλεσε σε ένα συμπόσιο, όπου του έστησε παγίδα και τον σκότωσε μαζι και τους γιούς του Αντίγονο και Αριστόβουλο, φυλακίζοντας την γυναίκα του. Αργότερα οι Φαρισαίοι θα κατηγορήσουν τους Ασαμωναίους επειδή η μητέρα τους ήταν όμηρος στον εχθρό και γι΄αυτό δεν είναι νόμιμοι αρχιερείς. Από το σπαθί του Πτολεμαίου ξέφυγε μόνο ο γαμπρός του, ο μικρότερος γιος του Σίμωνα, ο Ιωάννης ο Υρκανός που ανέλαβε την αρχιεροσύνη το 135 π.Χ..

Ο αδερφός του Ιούδα, ο Σίμωνας του Θασί ακολούθησε αντίθετη πολιτική και συνδιαλλάχτηκε με τους Έλληνες. Ο Ιωνάθης, με την συμπαράσταση του βασιλιά της Αντιόχειας Αλεξάνδρου Ουάλα, φόρεσε την πορφύρα, η οποία ήταν βασιλικό ένδυμα. Δεν φόρεσε όμως το στέμμα.

Μισο αιώνα αργότερα ο Αριστόβουλος γιος του Αρχιερέα Υρκανού θα στεφθεί βασιλιάς με την επωνυμία Φιλλένην.

iwnas asamoneus]








Γ.[........Αποφασισμένος να εξαφανίσει το παραμικρό που θύμιζε την Εβραϊκή θρησκεία, ο Αντίοχος εγκατέστησε το άγαλμα του Δία μέσα στον Ιερό Ναό, απαγόρευσε με ποινή θανάτου την τήρηση του Σσαμπάτ και των άλλων θρησκευτικών εορτών καθώς και τις τελετές περιτομής (Μπερίτ-Μιλά). Η συνεχής καταπίεση των Εβραίων, η ιεροσυλία του Ναού και το φάσμα της πλήρους εξαφάνισης οδήγησε μία χούφτα πιστούς να επαναστατήσουν. Η επανάσταση ξεκίνησε από το μικρό χωριό Μοντιίν, λίγα μόλις χιλιόμετρα ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Αρχηγός της μικρής ομάδας των επαναστατών ήταν ένας ηλικιωμένος ιερέας, ο Ματατιάου Χασσμοναϊ, υποστηριζόμενος από τους πέντε γιούς του Γιεουντά, Ελιέζερ, Σσίμων, Γιοχανάν & Γιονατάν. Η προσπάθεια ανατροπής του Συριακού ζυγού κράτησε πολλά χρόνια.`Εχοντας να αντιμετωπίσουν πολυάριθμο και άριστα εκπαιδευμένο στρατό, οι Εβραίοι επαναστάτες ακολούθησαν την τακτική του ανταρτοπολέμου: την ημέρα κρύβονταν στα βουνά και την νύχτα επιτίθονταν εναντίον του εχθρού. Μετά τον θάνατο του Ματατιάου, την συνέχιση του αγώνα ανέλαβε ο πρωτότοκος γιός του Γιεουντά, ο οποίος χάραξε στις ασπίδες των επαναστατών τα αρχικά του βιβλικού ρητού "Μι Καμόχα Μπαελίμ Αδονάϊ" που σημαίνει "Ποιός όμοιός Σου μεταξύ των Θεών, Αδονάϊ". Τα τέσσερα Εβραϊκά γράμματα Μέμ, Κούφ, Μπέτ και Γιούντ σχηματίζουν την λέξη Μακάμπι που σημαίνει "Σφύρα" γι' αυτό και οι επαναστάτες εκείνης της εποχής ονομάστηκαν "Μακαμπίμ" ή "Μακαβαίοι".

Μετά από την θριαμβευτική νίκη τους στο χωριό Μπέτ-Τσούρ και ύστερα από πολλά χρόνια σκληρών πολέμων, οι Μακαβαίοι κατόρθωσαν να αποτινάξουν τον ζυγό των Συρίων και να απελευθερώσουν την πατρίδα τους. Πρώτο τους μέλημα που κράτησε αρκετό καιρό ήταν ο καθαρισμός του Ιερού Ναού από τα ειδωλολατρικά αγάλματα και η επαναλειτουργία του σύμφωνα με τις Εβραϊκές Παραδόσεις. Εχοντας καθαρίσει και απολυμάνει τον Ναό και έχοντας κτίσει ξανά το θυσιαστήριο του Κυρίου, οι Εβραίοι αποφάσισαν να γιορτάσουν την "επαναφιέρωση" της πίστης στον Θεό τους γι' αυτό και επ' ευκαιρία των εγκαινίων της επαναλειτουργίας του Ιερού Ναού, ονόμασαν την γιορτή αυτή Χανουκά που στα Εβραϊκά σημαίνει "αφιέρωση".

Για να επαναλειτουργήσει όμως ο Ναός, έπρεπε να βρεθεί μεγάλη ποσότητα από αμόλυντο αγνό ελαιόλαδο, σφραγισμένο από τον Αρχιερέα, για το άναμμα του Αιωνίου Φωτός, της Μενορά. Οι Μακαβαίοι βρήκαν στις αποθήκες του Ναού μόνο ένα μικρό κανατάκι που επαρκούσε υπό κανονικές συνθήκες για το άναμμα μίας μόνο ημέρας. Για να ετοιμάσουν νέα ποσότητα αγνού ελαιολάδου έπρεπε να περάσουν οκτώ ολόκληρες ημέρες. Το δίλημμα ήταν μεγάλο: να περίμεναν άλλες οκτώ ημέρες για να επαναλειτουργήσουν τον Ιερό Ναό ή να χρησιμοποιούσαν την μικρή ποσότητα λαδιού που είχαν βρεί διακινδυνεύοντας να σβήσει η Μενορά μετά από μία ημέρα; Τελικά, ορμώμενοι από την βαθιά τους πίστη, αποφασίσαν να ανάψουνε την Μενορά και ο Θεός έκανε το θαύμα του: το μικρό κανατάκι λαδιού διήρκεσε οκτώ ολόκληρες ημέρες, όσες ακριβώς χρειάζονταν για να ετοιμάσουν μεγάλη ποσότητα από αγνό λάδι. Τον επόμενο χρόνο, οι χαχαμίμ όρισαν τον παντοτινό εορτασμό του Χανουκά για οκτώ ημέρες, σε ανάμνηση του θαύματος του Θεού και της βοήθειάς Του στην διατήρηση της θρησκευτικής ταυτότητας του Εβραϊκού Λαού........]