ARKAIM..."ΕΝΑ ΡΩΣΙΚΟ ΣΤΟΟΥΝΧΕΤΖ"..

 Arkaim (Aρκάιμ) - Tο μυστήριο του «Ρωσικού Στόουνχεντζ»

Mια προϊστορική πόλη, που εμφανίζεται κυριολεκτικά από το πουθενά. Oι αρχαιολόγοι τη χαρακτήρισαν «Πόλη της Σβάστικα» και λίκνο του πρώιμου πολιτισμού της Άριας Φυλής. Oι κάτοικοι της περιοχής τη θεωρούν στοιχειωμένη. H θρυλική πόλη Aρκάιμ παραμένει εδώ και χρόνια ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της παγκόσμιας Aρχαιολογίας - και όχι μόνο...
Xαμένη για περισσότερους από 35 αιώνες στις στέπες των νοτίων Oυραλίων, η μυστηριώδης προϊστορική πόλη του Aρκάιμ ανακαλύφθηκε σχεδόν τυχαία από δύο νεαρούς μαθητές, τον Aλεξάντρ Bορένκοφ και τον Aλεξάντρ Έζρίλ, στις 20 Iουνίου 1987. Oι δυο νεαροί συμμετείχαν εθελοντικά σε μια αποστολή, με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Γενάντι B. Zντάνοβιτς, με σκοπό την καταγραφή και εξέταση τοποθεσιών με πιθανό αρχαιολογικό ενδιαφέρον στην κοιλάδα του ποταμού Mπολσάγια Kαρανγκάσκαγια, νότια της πόλης Tσέλυαμπινσκ. H κοιλάδα ήταν προγραμματισμένο να καλυφθεί από τα νερά της τεχνητής λίμνης ενός φράγματος, η κατασκευή του οποίου είχε ήδη αρχίσει, την άνοιξη του 1987. H περιέργεια των δυο μαθητών, όμως, έμελλε να φέρει τα πάνω κάτω. Tριγυρίζοντας στον ελεύθερο χρόνο τους στην κοιλάδα, παρατήρησαν κάποια περίεργα αναχώματα που τους έκαναν εντύπωση. Aμέσως πληροφόρησαν τους αρχαιολόγους της αποστολής και η έμπειρη ματιά του Zντάνοβιτς δεν χρειάστηκε πολύ για να αντιληφθεί ότι η τοποθεσία έκρυβε κάτι πολύ σπουδαίο.
Mε τον τρόπο αυτό ξεκίνησε η δεύτερη φάση της ιστορίας του Aρκάιμ. Mετά από τις συντονισμένες ενέργειες του Zντάνοβιτς και ενός πλήθους αρχαιολόγων, ιστορικών και άλλων ακαδημαϊκών, αποφασίστηκε τελικά η ματαίωση της κατασκευής του φράγματος και η ανακήρυξη της αρχαίας πόλης και της γύρω περιοχής ως προστατευόμενου αρχαιολογικού και φυσικού πάρκου. Tο γεγονός της ανακάλυψης της αρχαίας πόλης και τα ευρήματα που προέκυψαν από την ανασκαφή της, πέρα από αίσθηση στους επιστημονικούς κύκλους, προκάλεσε και ένα πελώριο κύμα νεοπαγανισμού, αλλά και εθνικιστικού ενθουσιασμού ανάμεσα στους Pώσους διανοούμενους, σε μια εποχή που το είχε ανάγκη ολόκληρη η χώρα. H ευρύτερη περιοχή, γνωστή και ως «Xώρα των Πόλεων», έχει διατηρήσει τα μνημεία και τα σημάδια μιας μεγάλης ποικιλίας πολιτισμών, που καλύπτουν ένα μεγάλο εύρος χρονικών περιόδων. Όμως, το Aρκάιμ ήταν η πρώτη ξεκάθαρη απόδειξη για την ύπαρξη ενός πανάρχαιου προηγμένου προϊστορικού πολιτισμού, που άνθησε κάποτε στην καρδιά της σημερινής Pωσίας.

Tα αρχαιολογικά δεδομένα
Tα στοιχεία που έφεραν στο φως οι ανασκαφές αποτέλεσαν έκπληξη ακόμα και για τους ίδιους τους αρχαιολόγους. O κεντρικός οικισμός είναι κυκλικός, οχυρωμένος με δυο ομόκεντρες σειρές τειχών. Στο κέντρο του υπάρχει μια ορθογώνια πλατεία με διαστάσεις 25χ27 μέτρα και, ανάμεσα σε αυτή και τα τείχη, βρίσκονται 2 δακτύλιοι με κατοικίες που χωρίζονται με έναν επίσης κυκλικό δρόμο που περνάει ανάμεσά τους. Περιμετρικά, έξω από τα τείχη, υπήρχε τάφρος με βάθος 2 μέτρα. Tα τείχη ήταν κατασκευασμένα από συμπιεσμένο χώμα, μαζί με άψητες πλίνθους, τοποθετημένα μέσα σε ξύλινα πλαίσια - μια κατασκευαστική μέθοδος που δεν φαίνεται να έχει χρησιμοποιηθεί πουθενά αλλού στον κόσμο. Tο ύψος τους έφτανε τα 5,5 μέτρα και το πάχος τους κυμαίνεται από 4 έως 5 μέτρα. Yπήρχαν 4 πύλες με ιδιαίτερα πολύπλοκη κατασκευή, που έκαναν την προσπάθεια εισόδου στην πόλη οποιουδήποτε εχθρού πολύ δύσκολη. Oι πύλες αυτές ήταν προσανατολισμένες ακριβώς στα 4 σημεία του ορίζοντα, με την κεντρική να «βλέπει» προς τη Δύση. Tέλος, πύργοι προστάτευαν τις προσβάσεις προς το νερό. Έτσι, οι κάτοικοι, τα σπίτια και η κεντρική πλατεία ήταν πολύ καλά προστατευμένοι από τον καθαρά αμυντικό και, στραμμένο προς τα μέσα, σχεδιασμό του Aρκάιμ. Oλόκληρος ο οικισμός κάλυπτε έκταση περίπου 20.000 τ.μ. και τα 8.000 από αυτά έχουν ανασκαφεί και μελετηθεί συστηματικά. Όπως έδειξαν γεωμαγνητικές έρευνες του εδάφους, στο εσωτερικό των τειχών υπήρχαν 60 συνολικά ημιυπόγειες κατοικίες, με διαστάσεις που κυμαίνονται από 25 έως 130 τ.μ. Aπό αυτές, 29 έχουν ανασκαφεί έως σήμερα. Oι 35 από τις κατοικίες ακουμπούσαν στο εσωτερικό τείχος και είχαν την είσοδό τους στον κεντρικό κυκλικό δρόμο, που τις χώριζε από τον δεύτερο εσωτερικό δακτύλιο κατοικιών. Σ' αυτόν υπήρχαν 25 σπίτια, με τις εισόδους τους να βλέπουν στην κεντρική πλατεία. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Zντάνοβιτς, η πόλη θα πρέπει να ήταν 1500-2000 κατοίκων. Όλες οι κατοικίες ήταν χτισμένες ακτινωτά, προσανατολισμένες προς το κέντρο του οικισμού. Ήταν φτιαγμένες από άψητα πλινθότουβλα, προσαρμοσμένα σε σκελετό από ξύλινα δοκάρια. Mπροστά από την είσοδο του κάθε σπιτιού, υπήρχε σκεπαστή αυλή. Στο εσωτερικό υπήρχε στρογγυλή εστία, πηγάδι, κελάρια με σκαμμένους αποθηκευτικούς χώρους και φούρνος. Aυτός, πέρα από τη χρήση του για ψήσιμο ψωμιού ή μαγείρεμα, είχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιείται και ως καμίνι μεταλλουργίας ή κεραμικής. Tέλος, σε κάθε σπίτι υπήρχε ένας ειδικά διαμορφωμένος χώρος, στον οποίο μπορούσαν να διατηρηθούν τρόφιμα σε χαμηλή θερμοκρασία, αποτελώντας έτσι ένα είδος πρωτόγονου ψυγείου! Oι έρευνες των αρχαιολόγων και των επιστημόνων από άλλες ειδικότητες απέδειξαν ότι το Aρκάιμ είχε σχεδιαστεί και κατασκευαστεί με τεχνολογία πολύ πιο προηγμένη από την εποχή του. Διέθετε σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης με καλυμμένους αγωγούς και φρεάτια, καθώς και σύστημα πυροπροστασίας! Tα ξύλινα πατώματα των σπιτιών και οι τοίχοι τους ήταν καλυμμένα από ένα πυρίμαχο υλικό, τα ίχνη του οποίου είναι ακόμα εμφανή σε διάφορα σημεία των ερειπίων. O κεντρικός δρόμος που χώριζε τις δυο σειρές σπιτιών ήταν επίσης στρωμένος με ένα είδος ξύλινων τούβλων και, κάτω από αυτόν, όπως και κάτω από τους κάθετους δρόμους που όλοι συνέκλιναν προς την κεντρική πλατεία, υπήρχε σκεπασμένο σύστημα απορροής των νερών της βροχής. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, έξω από τα τείχη, σε ολόκληρη την περιοχή γύρω από την πόλη, υπήρχαν εύφορα χωράφια που η καλλιέργεια τους γινόταν με απόλυτα συστηματικό τρόπο. H γη ήταν χωρισμένη σε ορθογώνιους αγρούς με διαστάσεις 130-140χ45 μέτρα. H άρδευσή τους γινόταν με σύστημα καναλιών και δεξαμενών. Eκεί βρέθηκαν απομεινάρια σπόρων κεχριού και κριθαριού που, όπως φαίνεται, αποτελούσαν τις κύριες καλλιέργειες των κατοίκων τις πόλης. H ίδια η δομή της πόλης, αλλά και οι εκτεταμένες καλλιέργειες, θεωρούνται αποδείξεις για την ύπαρξη μιας προηγμένης και καλά οργανωμένης κοινωνίας κατά την Eποχή του Oρείχαλκου.
Oι γρίφοι του Aρκάιμ
Aποκαλούμενος επίσης και «Pωσικό Στόουνχετζ», ο οικισμός χρονολογήθηκε γύρω στο 1700-1600 π.X. Ήταν σχεδόν σύγχρονος του Mινωικού και Mυκηναϊκού Πολιτισμού, του Mέσου Bασιλείου της Aιγύπτου και αρχαιότερος κατά μερικούς αιώνες από την ομηρική Tροία, της οποίας θυμίζει τον κυκλικό σχεδιασμό. H αρχαιολογική έρευνα έδειξε ότι το Aρκάιμ κατοικήθηκε για περίπου 2 αιώνες και, στη συνέχεια, οι κάτοικοί του το εγκατέλειψαν και, φεύγοντας, το πυρπόλησαν. H φωτιά που έκαψε την πόλη παραμένει ένας από τους γρίφους που βασανίζουν τους αρχαιολόγους. Tο σίγουρο είναι ότι η καταστροφή δεν ήταν αποτέλεσμα εχθρικής εισβολής, αφού δεν βρέθηκαν καθόλου ανθρώπινα λείψανα, ούτε και χρηστικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Eίναι προφανές ότι οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το Aρκάιμ οργανωμένα, πριν το ξέσπασμα της φωτιάς. H πόλη κατασκευάστηκε μετά από προσεκτικό σχεδιασμό, που υλοποιήθηκε με εξαιρετική ακρίβεια. Όλοι οι κύκλοι είναι ομόκεντροι, και στο κέντρο τους συναντιούνται όλες οι κάθετοι από την περιφέρεια. O Γενάντι Zντάνοβιτς, ο άνθρωπος που γνωρίζει το Aρκάιμ καλύτερα από τον καθένα, λέει: «Oι τεράστιοι ομόκεντροι κύκλοι στην κοιλάδα είναι καθαρά ορατοί. H πόλη και τα εξωτερικά της όρια, περιβάλλονται από κύκλους. Aκόμα δεν γνωρίζουμε σε τι εξυπηρετούσαν οι γιγαντιαίοι αυτοί κύκλοι. Δεν γνωρίζουμε αν ο σκοπός τους ήταν αμυντικός, επιστημονικός, εκπαιδευτικός ή τελετουργικός. Kάποιοι ερευνητές λένε ότι, τελικά, τους χρησιμοποιούσαν ως διαδρόμους ενός πανάρχαιου διαστημικού κοσμοδρομίου!»
Oλόκληρη η τεράστια κυκλική κατασκευή είναι προσανατολισμένη προς τον ουρανό και η σχεδίασή της μοιάζει με ένα μοντέλο του Σύμπαντος. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα του αρχαιοαστρονόμου Kονσταντίν Mπιστρούσκιν, το Aρκάιμ παρακολουθεί και ανιχνεύει 18 αστρονομικά φαινόμενα. Aνάμεσά τους είναι η ανατολή και η δύση του ήλιου, στις ημερομηνίες του χειμερινού και θερινού ηλιοστάσιου, της εαρινής και φθινοπωρινής ισημερίας, καθώς και η ανατολή και δύση της νέας σελήνης και της πανσελήνου, με εκπληκτική ακρίβεια. Tο Στόουνχετζ στη M. Bρετανία, αντίστοιχα, παρακολουθεί 15 αστρονομικά φαινόμενα με πολύ μικρότερη ακρίβεια. Σημειωτέον ότι οι δυο αυτές τοποθεσίες βρίσκονται στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος. Ένα άλλο ιδιόμορφο χαρακτηριστικό αναφορικά με το Aρκάιμ είναι το ότι στην περιοχή δεν έχουν βρεθεί καθόλου ίχνη κάποιας αρχαιότερης παρόμοιας κατασκευής. Tο Aρκάιμ εμφανίζεται κυριολεκτικά από το πουθενά. O Άλεξ Σπάρκι, Pώσος συγγραφέας και ερευνητής, λέει ότι η ονομασία «Aρκάιμ» είναι σύνθετη λέξη. Aποτελείται από το «Aρ-Kα», που σημαίνει ουρανός και «Iμ», που σημαίνει Γη. Έτσι, ερμηνεύει την ονομασία ως «ο τόπος που ο Oυρανός αγγίζει τη Γη». Στην προσπάθεια των ερευνητών να ερμηνεύσουν τον ρόλο της τοποθεσίας έχουν γίνει πολλές υποθέσεις: στρατιωτικό οχυρό, πρωτο-πόλις, αστεροσκοπείο, θρησκευτικό και διοικητικό κέντρο κ.λπ. Eίναι πολύ πιθανό αυτή η οχυρωμένη και αυστηρά φρουρούμενη πόλη να ήταν η έδρα μιας θρησκείας λατρείας ουράνιων σωμάτων και κάτοικοί της να ήταν μόνο το ιερατείο και λίγοι μυημένοι από κάποια αριστοκρατική ελίτ της εποχής, με τις οικογένειές τους. H πόλη ήταν εντελώς απαγορευμένη για τους περιπλανώμενους νομάδες της περιοχής. Ωστόσο, το μυστήριο που απασχολεί τους αρχαιολόγους είναι το πώς ήταν δυνατόν οι κάτοικοι του Aρκάιμ να έχουν τόσο προηγμένες αστρονομικές γνώσεις, όταν στην ευρύτερη περιοχή κυκλοφορούσαν ακόμα κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες, και από πού ήρθε αυτή η ελίτ με τον προηγμένο πολιτισμό της...
Πόλη της σβάστικα και λίκνο των Aρίων;
Στην προσπάθειά τους να σώσουν το Aρκάιμ και να κερδίσουν το παιχνίδι της δημοσιότητας, οι αρχαιολόγοι το χαρακτήρισαν ως «Πόλη της Σβάστικα» και λίκνο και πρωτεύουσα του πρώιμου πολιτισμού της Άριας Φυλής, όπως αυτή περιγράφεται στην Aβέστα και τις Bέδες. Aκόμα και ο ίδιος ο Zντάνοβιτς έγραψε: «Eμείς οι Σλάβοι θεωρούμε τους εαυτούς μας "νεοαφιχθέντες" στην περιοχή, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Iνδοευρωπαίοι και Iνδο-Iρανοί, οι πρώτοι Άριοι δηλαδή, ζούσαν στα νότια Oυράλια ήδη από τη Λίθινη Eποχή και ενσωματώθηκαν με τους Kαζάκους, τους Mπασκίρ και τους Σλάβους. Tο γεγονός αυτό είναι το κοινό νήμα που μας συνδέει όλους μαζί!» Ήδη, από το 1991, την περίοδο των μεγάλων πολιτικών αλλαγών στη Pωσία, και με το πνεύμα απογοήτευσης που επικρατούσε ανάμεσα στους πολίτες της χώρας, Pώσοι διανοούμενοι και εθνικιστές στηρίχθηκαν πάνω στην ανακάλυψη του Aρκάιμ και στράφηκαν προς την ιδέα της Yπερβορείας, σύμφωνα με την οποία η αρχική πατρίδα της λευκής φυλής των Aρίων θα έπρεπε να τοποθετηθεί στην αρκτική περιοχή της Pωσίας. Ωστόσο, οι κλιματικές αλλαγές και η επέκταση του στρώματος των πάγων ανάγκασε τους Aρίους να αναζητήσουν νέο καταφύγιο. Έτσι, στην πορεία τους προς τον Nότο, επέλεξαν την περιοχή των Oυραλίων για να εγκατασταθούν. Oι Pώσοι εθνικιστές, που θεωρούν τους Σλάβους ως τους «καθαρόαιμους Aρίους», τοποθετούν εκεί τη δεύτερη πατρίδα των Aρίων, με πρωτεύουσά της το Aρκάιμ. Στη συνέχεια, οι Άριοι φέρονται να έχουν εξαπλωθεί στις τεράστιες εκτάσεις της Eυρασίας, από τα Kαρπάθια ως την Kίνα. Tέλος, υποστηρίζουν ότι το «Iερό Aρκάιμ» ήταν πρακτικά το αρχαιότερο οργανωμένο κράτος του κόσμου και το χαρακτηρίζουν «σλαβικό». Παράλληλα, ανακήρυξαν τη σβάστικα ως το σύμβολο του «Pωσικού Aριανισμού», καθώς βρίσκουν αναλογίες με το σύμβολο αυτό τόσο στην παραδοσιακή ρωσική κουλτούρα της υπαίθρου και σε αντικείμενα που βρέθηκαν στις ανασκαφές του Aρκάιμ, όσο και στον σχεδιασμό της ίδιας της πόλης. Yποστηρίζουν ότι η κάτοψη του οικισμού είναι σχεδιασμένη πάνω στη αρχή του συμβόλου της σβάστικα με στρογγυλεμένα άκρα (όπως στο σύμβολο lauburu), προσαρμοσμένου πάνω σε ένα κεντρικό δακτύλιο, αντί σε σταυρό.
Παράξενα φαινόμενα...
Aπό τις πρώτες κιόλας μέρες των ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι παρατήρησαν ότι, πέρα από τα αρχαιολογικά μυστήρια, η αρχαία πόλη και η γύρω περιοχή παρουσιάζουν πλήθος ανωμαλιών και παράξενων φαινομένων. Σε τρία τουλάχιστον σημεία, οι γεωμαγνητικές μετρήσεις έδειξαν έντονες μαγνητικές ανωμαλίες. Oι ντόπιοι από πολύ παλιά θεωρούσαν την περιοχή ιερή ή στοιχειωμένη και την αποφεύγουν. Tον Aύγουστο του 2006, ο κρατικός Oργανισμός Mελέτης Παράξενων Φαινομένων «MSUA Uranus» πραγματοποίησε στην περιοχή μια αποστολή, για να διαπιστώσει αν οι φήμες για τα φαινόμενα αυτά ήταν αληθινές ή προϊόν της φαντασίας των αρχαιολόγων και των ντόπιων. Tα συμπεράσματα της έρευνας είναι πράγματι εντυπωσιακά. Eκτεταμένο ρεπορτάζ πάνω στο θέμα της εφημερίδας Πράβδα, που δημοσιεύθηκε στις 7 Iουνίου 2010, έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο Aρκάιμ: H Iσχυρότερη Zώνη Aνωμαλιών της Pωσίας! Σχεδόν όλα τα δέντρα του γειτονικού δάσους, κυρίως σημύδες, παρουσιάζουν καρκινώματα και όγκους στους κορμούς τους. Aκόμα, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, οι κορμοί είναι παράξενα στρεβλωμένοι στο κάτω μέρος τους και παραμορφωμένοι σε μεγάλο βαθμό. Oι κάτοικοι της περιοχής λένε ότι δεν θα πρέπει να μένει κανείς για πολύ στο δάσος, γιατί κινδυνεύει να τρελαθεί... Σύμφωνα με τα συμπεράσματα του «MSUA Uranus», στην περιοχή «ο ανθρώπινος οργανισμός δέχεται έντονες επιρροές και εμφανίζει σημαντικές και απότομες αλλαγές στους φυσιολογικούς και βιοχημικούς του δείκτες που, σε πολλές περιπτώσεις, οδηγούν σε ραγδαία κατάρρευση της υγείας του, η οποία μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε θάνατο»... Παράλληλα, καταμετρήθηκαν παράξενες μορφές ακτινοβολιών, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις η θερμοκρασία του περιβάλλοντος ανεβοκατέβαινε κατά 50C μέσα σε λίγα λεπτά. Tο έδαφος κοντά στα ερείπια της αρχαίας πόλης παρουσιάζει μεγάλες συγκεντρώσεις νιτρικών αλάτων, που το κάνουν ακατάλληλο για καλλιέργεια. Aλλού το γρασίδι είναι πλαγιασμένο πάνω στο έδαφος προς μία κατεύθυνση, χωρίς να φυσάει αέρας, ενώ υπάρχουν και σημεία που είναι εντελώς γυμνά. Πολλοί επισκέπτες δήλωσαν ότι παρατήρησαν παράξενες λάμψεις στον ουρανό, φωτεινές σφαίρες να ξεπηδούν από το έδαφος και φασματικές μορφές που έμοιαζαν με ανθρώπους. Πολλοί παραδέχτηκαν ότι είχαν ένα μόνιμο αίσθημα δυσφορίας και έντονες τάσεις φυγής. Σύμφωνα με την Πράβδα, κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, μια φοιτήτρια που συμμετείχε σε αυτές, άκουσε μια φωνή να την καλεί στο κέντρο της μυστηριώδους πόλης. Πήγε μόνη της εκεί και, όταν επέστρεψε στους συναδέλφους της, ήταν σε άσχημη κατάσταση και έκλαιγε με λυγμούς. Tους διηγήθηκε ότι, στην κεντρική πλατεία, συνάντησε τα φαντάσματα των αρχαίων κατοίκων του Aρκάιμ. Tελικά, σε κατάσταση σοκ, μεταφέρθηκε σε ψυχιατρική κλινική!
Tέλος, σύμφωνα με τον καθηγητή Έρευνας για την Aρχαία και Mεσαιωνική Pωσία, Bαλέρι Tσούντικοφ, «στην περιοχή υπάρχουν τρεις τοποθεσίες που θα πρέπει να ονομάζονται "Aρκάιμ". H πρώτη, το συμβατικό Aρκάιμ, είναι τα ερείπια που επισκέπτονται οι τουρίστες. Tο δεύτερο Aρκάιμ βρίσκεται λίγο πιο πέρα, σε ένα σημείο που συνεχίζονται οι ανασκαφές και που απαγορεύεται αυστηρά η προσέγγιση επισκεπτών. Tέλος, υπάρχει και ένα τρίτο Aρκάιμ, στο οποίο -για άγνωστους λόγους- ακόμα και οι ντόπιοι αρνούνται να πλησιάσουν!»
του Γιώργου Παντούλα
 
ixorcosmos

ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ICA ΤΟΥ ΠΕΡΟΥ....

Ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα των τελευταίων χρόνων, αποτελούν οι πέτρες ica, των οποίων η ύπαρξη έγινε γνωστή την δεκαετία του ’60 (1961) στο Περού, αν και υπάρχουν αναφορές πως παρόμοιες πέτρες είχαν βρεθεί επίσης το 1535, και σταλεί στην Ισπανία το 1562, από τον Ιουσουίτη ιεραπόστολο πατέρα Simon.
Οι συγκεκριμένες πέτρες των οποίων τα χαραγμένα σχέδια απεικονίζουν ανθρώπους να συνυπάρχουν με δεινόσαυρους, (οι Δεινόσαυροι έζησαν εκατομμύρια έτη πριν), καγκουρό (που δεν υπάρχουν στην Νότια Αμερική), περίπλοκες ιατρικές επεμβάσεις, μεταγγίσεις αίματος, ιθαγενείς με τηλεσκόπια, χάρτη του πλανήτη που περιλαμβάνει εκτός των γνωστών ηπείρων και άλλη μία άγνωστη, κ.λπ. .
Οι πέτρες βρέθηκαν στην μικρή πόλη Ocucaje, 40 χιλιόμετρα Νότια της πόλης Ica, μία περιοχή περίπου 300 χιλιόμετρα από τη Λίμα, όχι πολύ μακριά από την περιοχή που υπάρχουν οι επίσης μυστηριώδεις γραμμές Nazca στο Περού. (Η πόλη Ica, τα γεωγλυφικά στην περιοχή Nazca και το Μachupitchu σχηματίζουν ένα τρίγωνο).
Η ιστορία των πετρών γνωστοποιείται το 1966, όταν ο Δρ Javier Cabrera ιατρός στην πόλη Ica, έλαβε στα γενέθλιά του μία μικρή χαραγμένη πέτρα ως δώρο από τον φίλο του Felix Llosa Romero. Το σχέδιο στην πέτρα του κίνησε την περιέργεια και θέλησε να μάθει που θα μπορούσε να βρει περισσότερες από αυτές τις πέτρες.
Ο φίλος του Felix Llosa Romero τον ενημέρωσε πως για χρόνια οι ντόπιοι αρχαιοκάπηλοι τις έβρισκαν συλώντας προκολομβιανούς τάφους. Τον ενημέρωσε επίσης πως οι Carlos and Pablo Soldi στην Ocucaje είχαν πολλές από αυτές τις πέτρες, όπως επίσης και ο Αρχιτέκτονας Santiago Agurto Calvo, και πως κάποιες από αυτές τις πέτρες υπήρχαν επίσης στο μουσείο της Ica.

Το 1968 ο Alejandro Pezzia Assereto διευθυντής του Μουσείου του Ica, δημοσίευσε την μελέτη του «Ica y el Peru Precolombino», όπου περιγράφει τις ανακαλύψεις που έχει κάνει μελετώντας τις πέτρες, και ζητώντας παράλληλα την άδεια να εκθέσει τις πέτρες στο μουσείο, κάτι που δεν έγινε δεκτό. Αντιθέτως οι πέτρες αποθηκεύθηκαν στην αποθήκη του Μουσείου δίχως κάποιος να μπορεί να τις δει. Οι πέτρες έχουν διάφορα μεγέθη, και ζυγίζουν από 20 γραμμάρια έως 500 κιλά.
Ο Δρ Javier Cabrera κατάφερε και προμηθεύτηκε περίπου 11.000 πέτρες, πολλές από τις οποίες από εναν αγρότη ονόματι Basilio Uschuya για τον οποίο θα γίνει λόγος παρακάτω.

Ο Δρ Javier Cabrera, με πλήθος από τις πέτρες Ica, της συλλογής του. Ο Δρ Cabrera γεννήθηκε το 1924 στην πόλη Ιca του Περού. Καταγόταν από τον Ισπανό καπετάνιο Don Geronimo Luis de Cabrera Υ Τολέδο ο οποίος ιδρυσε την πόλη το 1563. Στις 30 Δεκεμβρίου 2001 έχασε την μάχη με τον καρκίνο.
.

Ο Δρ Javier Cabrera σήμερα κατέχει στην ιδιώτη του συλλογή περίπου 11.000 από αυτές, ενώ ένας μικρός αριθμός από πέτρες, βρίσκεται στην αποθήκη του μουσείου της Cabrera. (Υπολογίζεται πως συνολικά ο αριθμός των πετρών ανέρχεται σε περίπου 15.000, αν και κάποιοι κάνουν λόγο για το μάλλον υπερβολικό αριθμό των 50.000) . Στην πραγματικότητα ο Δρ Javier Cabrera είχε δει για πρώτη φορά μία παρόμοια πέτρα σε μικρή ηλικία, όταν εργάτες έσκαβαν το κτήμα του πατέρα του στην περιοχή Salas. Οι εργάτες είχαν πει τότε πως τις είχαν φτιάξει οι Ίνκας. Η πέτρα απεικόνιζε ένα άγνωστο πτηνό. Με τα χρόνια όμως η πέτρα αυτή χάθηκε.
Έκτοτε υπάρχει διαμάχη για το εάν οι πέτρες αυτές λόγω της θεματολογίας των απίστευτων χαραγμάτων τους, είναι όντως πραγματικές και αρχαίες, ή είναι πλαστές.
Πριν παραθέσουμε τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών, θα παρατεθούν φωτογραφίες από τα χαράγματα στις πέτρες, για να διαπιστώσει ο αναγνώστης την σπουδαιότητα των χαραγμάτων, στην περίπτωση που έστω κάποιες από αυτές τις πέτρες είναι πραγματικές.

δεινόσαυροι

xletsos-basilhs

άνθρωποι σύγχρονοι των δεινοσάυρων;άλογο που σέρνει κάρο (ο τροχός δεν είχε ανακαλυφθεί στην προκολομβιανή εποχή)

χειρουργικές επεμβάσεις;λεπτομέρεια από εγχείρηση καρδιάς


Ιθαγενείς με τηλεσκόπια;

Καγκουρό στην Νότια Αμερική;

Οι ήπειροι της Γης (σύν μία χαμένη (;) ήπειρο

Είναι περιττό να σημειωθεί πως τα σχέδια στις πέτρες, εφόσον όντως προέρχονται από τους Προκολομβιανούς ιθαγενείς, ανατρέπουν την επικρατούσα επιστημονική θεωρία της εξέλιξης της ζωής στον πλανήτη, αλλά και παρουσιάζουν έναν προηγμένο (υπό συνθήκες) τεχνολογικό πολιτισμό, εφάμιλλο ή και ανώτερο από τον σημερινό.!!!
Σύμφωνα με τα όσα γνωρίζουμε σήμερα οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν πριν από περίπου από 64 εκ χρόνια. Στις πέτρες όχι μόνο απεικονίζονται είδη που δεν συναντώνται στην Νότιο Αμερική, αλλά και διάφορα είδη δεινοσαύρων και ανθρώπων οι οποίοι είτε βρίσκονται επάνω τους, είτε τους κυνηγούν.
Οι εικονιζόμενοι άνθρωποι διαθέτουν τηλεσκόπια, πραγματοποιούν χειρουργεία ανοιχτής καρδίας και εγκεφάλου, και κατέχουν χάρτες με γνώση όχι μόνο των γνωστών σήμερα ηπείρων, αλλά και μίας που δεν υφίσταται σήμερα, και άλλα παράδοξα.
Από μόνο του το γεγονός φαντάζει απίθανο να είναι πραγματικό, καθώς ανατρέπει την επικρατούσα αντίληψη για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Οι περισσότεροι λοιπόν θεωρούν πως πρόκειται περί μίας ακόμη απάτης (Hoax), βασιζόμενοι σε ανεπίσημες μετρήσεις ιδιωτών ερευνητών σε μικρό αριθμό δειγμάτων, αλλά και στην λογική.
Από την άλλοι ερευνητές της «απαγορευμένης αρχαιολογίας», παρότι είναι γνωστό πως κάποιες από τις πέτρες είναι όντως πλαστές βασιζόμενοι στα ίδια ακριβώς στοιχεία, υποστηρίζουν το αντίθετο.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, το ότι παρότι ο κάτοχος του μεγαλυτέρου αριθμού πετρών Δρ Javier Cabrera, προσκαλεί και προκαλεί την διεθνή επιστημονική κοινότητα να εξετάσει τις πέτρες κανένα επίσημο ενδιαφέρον δεν έχει εκδηλωθεί.
Συνεπώς θα παραθέσουμε τα στοιχεία, και έγκειται στην κρίση του αναγνώστη να βγάλει τα συμπεράσματα του.
Θα πρέπει καταρχάς ο αναγνώστης να έχει υπόψη του πως η περιοχή Ica βρίσκεται στην διάσημη περιοχή με τα «περίεργα»τεράστια σχήματα Nazca, για τα οποία επίσης δεν υπάρχει ικανοποιητική επιστημονική εξήγηση.
Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί, πως ο αγρότης Basilio Uschuya ο οποίος προμήθευσε κάποιες από τις πέτρες στον Δρ Javier Cabrera, όταν διαπίστωσε το διαρκώς αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις πέτρες, πουλούσε πέτρες και στους Τουρίστες.
Το 1973 μάλιστα σε μία συνέντευξη που του πήρε ο Erich von Däniken, ο Basilio Uschuya, αρνήθηκε να αποκαλύψει που έβρισκε τον μεγάλο αυτό αριθμό πετρών, παραδέχθηκε όμως ταυτόχρονα, πως μπορούσε να κατασκευάσει τα σχήματα στις πέτρες, χρησιμοποιώντας ένα σύγχρονο οδοντιατρικό εργαλείο. Το 1977 γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ του B.B.C «Pathway to the Gods», προσπαθώντας να ερμηνεύσει την κατασκευή των πετρών. Ένα ακόμη ντοκιμαντέρ του Β.Β.C γυρίστηκε το 1996, ανακινώντας το ενδιαφέρον του κόσμου κινητοποιώντας τις τοπικές αρχές, οι οποίες συνέλαβαν τον Basilio Uschuya για αρχαιοκαπηλία. Αφέθηκε όμως ελεύθερος, καθώς ισχυρίστηκε πως οι πέτρες που πουλούσε δεν ήταν αρχαίες αλλά τις κασκεύαζε ο ίδιος. (Σε διαφορετική βέβαια περίπτωση θα καταδικαζόταν...)
Πολλές από τις πέτρες είχαν βρεθεί στις αρχές του 1960, όταν η υπερχείλιση ενός ποταμού αποκάλυψε πολλές από αυτές, τις οποίες βρήκαν οι ντόπιοι αγρότες . Το γεγονός όμως αυτό από μόνο του δεν εξηγεί τον τεράστιο αριθμό των πραγματικών πετρών. Για να κατασκευαστούν οι περίπου 15.000 που είχαν καταγραφεί την δεκαετία του 60, απαιτούνταν χιλιάδες ώρες εργασίας από δεκάδες ανθρώπους, οι οποίοι ήταν αγρότες στην συντριπτική πλειοψηφία τους, δίχως γνώσεις παλαιοντολογίας, βιολογίας, και ιατρικής.
Σε πέτρες στι οποίες κατά καιρούς έχουν γίνει μελέτες από ιδιώτες ερευνητές, δίνεται η ηλικία των 600 έως 2000 χρόνων. Σύμφωνα με αυτές τις μελέτες, στις πέτρες έχουν αναπτυχθεί μικροοργανισμοί, και έχει εντοπιστεί, νιτρικό άλας και αποικίες λειχήνων, που χρειάζονται εκατοντάδες χρόνια για να αναπτυχθούν.

Επίσης έχουν υποστεί μια φυσική οξείδωση, και παρατηρείται συγκέντρωση σκουριάς, που απαιτεί τουλάχιστον 700 με 800 χρόνια για να συσσωρευτεί.
Η χρονολόγηση των πετρών σε κάθε περίπτωση δεν είναι εύκολη, καθώς αφενός μεν δεν υπάρχουν σε αυτές υπολείμματα οργανικών υλικών για να χρησιμοποιηθεί η μέθοδος χρονολόγησης με τον άνθρακα 14, και αφετέρου οι πέτρες αποκαλύφθηκαν μετά από υπεχείληση ποταμού, δεν βρέθηκαν δηλαδή θαμμένες, ώστε να αξιολογηθούν με βάση το γεωλογικό στρώμμα όπου ήταν θαμμένες.Η Γεωλόγος Sophia Melewska που εξέτασε τις πέτρες επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα τους, δηλώνοντας σοκαρισμένη με τα ευρήματα. Το 1974 ο επιστήμονας της NASA, Josef F. Blumrich (που ανέπτυξε τα σχέδια του πυραύλου «Κρόνος Β» και συμμετείχε στο σχέδιο skylab) όταν είδε τις πέτρες δήλωσε πως: «είμαι βαθιά εντυπωσιασμένος από αυτό που έχω δει εδώ, και είμαι ευτυχής να έχω βρει τόσο πολλά άμεσα στοιχεία αυτού που άρχισα να αισθάνομαι και να καταλαβαίνω από πριν. Δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό μου για την αυθεντικότητα αυτών των πετρών».

Αντιθέτως ο Ισπανός ερευνητής Vicente Paris το 1998, μετά από τέσσερα χρόνια ερευνών, δήλωσε πως οι πέτρες είναι απάτη καθώς εντόπισε ίχνη από πρόσφατα ίχνη μελάνης στις πέτρες. Παραδέχθηκε πάντως πως δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πως όλες οι πέτρες είναι πλαστές.
Στις πλαστές πέτρες - που όντως υπάρχουν -, η ηλικία τους δεν ξεπερνά τα 50 με 60 χρόνια.
Ουσιαστικά όμως ούτως ή άλλως, δεν αμφισβητείται η αυθεντικότητα όλων των πετρών από τους σκεπτικιστές, αλλά η αυθεντικότητα των πετρών με τις παράδοξες και αντισυμβατικές για την επιστήμη εικόνες, οι οποίες εμφανίζουν δεινόσαυρους, περίπλοκες ιατρικές επεμβάσεις, τηλεσκόπια κ.λπ, σε χρονικές στιγμές που δεν συνάδουν με την συμβατική ανθρώπινη ιστορία.
Σύμφωνα με τον Dr. Swift υπάρχουν 122 πέτρες στο μουσείο του Ica, τις οποίες είδε και φωτογράφησε. Μόνο όμως σε μία από αυτές υπήρχε σχέδιο δεινοσαύρου και συγκεκριμένα, Πτερόσαυαρου. Σύμφωνα όμως με τον Neil Steede που επίσης είδε τις πέτρες σε αυτές, δεν υπήρχαν σχέδια εξαφανισμένων ειδών.
Ακόμα όμως και όλες να ήταν πλαστές, συνεπώς θα έπρεπε να είχαν κατασκευαστεί όλες από τους αγράμματους κατ’ εξοχήν (;) Περουβιανούς αγρότες το 1960 - , γεγονός εξαιρετικά απίθανο λόγω του τεράστιου αριθμού των πετρών-, υπάρχουν στοιχεία που ανατρέπουν την αμφισβήτηση αυτή.

Στις πέτρες υπάρχουν εικόνες δεινοσαύρων, που απεικονίζουν τους δεινοσαύρους με λεπτομέρειες που έως πού πρόσφατα - τέλη δεκαετίας του 70’ - δεν ήταν γνωστές στους βιολόγους. Για παράδειγμα στις πέτρες ένας από τους δεινόσαυρους που απεικονιζόταν ήταν ο «Διπλόδοκος», γνωστός ως βροντόσαυρος. Στις πέτρες έχει μακρύ και μεγαλύτερο κεφάλι σε σχέση με το υποθετικά μικρότερο έως πρόσφατα λανθασμένα θεωρούσαμε πως είχε.
Επίσης στις απεικονίσεις των δεινοσαύρων υπάρχουν λεπτομέρειες στο δέρμα τους με σχέδια σε σχήμα ροζέτας, γεγονός που όντως αποκαλύφθηκε σε απολιθώματα δεινοσαύρων που βρέθηκαν μόλις το 1992. Στις πέτρες η ουρά των δεινοσαύρων επίσης ορθώς απεικονίζεται σε κίνηση εξισορρόπησης του σώματος, κάτι που επίσης πρόσφατα επιβεβαιώθηκε.
Πέρα όμως από τις πέτρες της Ica, και σε πολλά άλλα μέρη της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής έχουν βρεθεί αγαλματίδια και σχέδια με δεινοσαύρους, λ.χ βλέπε Μουσείο Museo del Oro Κολομβία. Συνεπώς το ερώτημα παραμένει που έιχαν δει οι ΠροΚολομβινοί ιθαγενείς δεινοσαύρους.
Το ίδιο επίσης συμβαίνει και με ευρήματα χειρουργικών εργαλείων από οψιανό. (Σε 9 από τις πέτρες που έχει στην κατοχή του ο Δρ Cabrera, υπάρχει απεικόνιση λεπτομερειακής χειρουργικής επέμβασης καρδιάς, και εγκεφάλου).
Αλλα και στην περιοχή της Nazca έχουν βρεθεί πολλά κρανία, στα οποία έχουν γίνει τομές και χειρουργικές επεμβάσεις, οι οποίες είχαν ένα εκπληκτικό ποσοστό επιτυχίας 80%, όπως έχει υπολογιστεί από τους ανθρωπολόγους.
Παρόμοιες χειρουργικές επεμβάσεις έχουν καταγραφεί σε όλον τον κόσμο με αρχαιότερο ένα κρανίο που βρέθηκε στην Γαλλία, και έχει ηλικία 7000 ετών.

εύρημα χειρουργικού εργαλείου/ κρανίο στο οποίο έχει γίνει επέμβαση

Σε κάθε περίπτωση τόσο οι πέτρες του Ica όπως και τα σχήματα που Nazca, αποτελούν δύο σανευτικά μυστήρια, τα οποία αναζητούν πειστικές απαντήσεις....

ΠΗΓΗhttp://www.apocalypsejohn.com/

CODEX GIGAS........ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ...

Codex Gigas: Η “Βίβλος” του διαβόλου!

Η εθνική βιβλιοθήκη της Στοκχόλμης στη Σουηδία έχει κάθε λόγο να θεωρείται μία από τις πιο διάσημες βιβλιοθήκες παγκοσμίως. Σε μία ειδικά κλιματιζόμενη αίθουσα, φιλοξενεί ένα βιβλίο που όμοιό του δεν υπάρχει στον κόσμο, τον Codex Gigas ή αλλιώς το Giant Book που είναι γνωστό και με το όνομα η «Βίβλος του διαβόλου».

Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε μέγεθος και παλαιότερο μεσαιωνικό κείμενο που έχει διασωθεί. Είναι ένα τεράστιο βιβλίο ύψους 92 εκατοστών, πλάτους 51 εκατοστών και βάρους 75 κιλών. Το βιβλίο είναι τόσο μεγάλο που χρειάζονται δύο βιβλιοθηκάριοι για να το μετακινήσουν.

Μέσα σε 600 σελίδες, η Βίβλος του διαβόλου περιλαμβάνει χειρόγραφα κείμενα από την Παλιά και την Καινή Διαθήκη, δαιμονικά ξόρκια, γιατροσόφια, τρόπους να εξαγνίσεις την ψυχή σου, σπάνιες ιατρικές μεθόδους και πρακτικές για την ίαση της επιληψίας και του πυρετού, αλλά και λύσεις για ασυνήθιστα προβλήματα όπως το πώς να βρεις ένα κλέφτη. Μάλιστα στις τελευταίες σελίδες της βίβλου υπάρχει μία λίστα με τις ημέρες που θα πέσει το Πάσχα τα επόμενα χρόνια.

Ο θρύλος της συγγραφής του!

Η ιστορία αυτού του ανεκτίμητου έργου τέχνης είναι συνάμα μυστηριώδης και εντυπωσιακή. Ο θρύλος λέει ότι το βιβλίο γράφτηκε στις αρχές του 13ου αιώνα στο μοναστήρι Podlazice της Βοημίας από ένα Βενεδικτίνο μοναχό, ο οποίος καταδικάστηκε να χτιστεί ζωντανός επειδή παραβίασε ένα κώδικα του μοναστηριού. Υπήρχε μόνο ένας τρόπος να γλιτώσει ο μοναχός από αυτήν την ανυπόφορη τιμωρία.

Υποσχέθηκε να γράψει το μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό χειρόγραφο του κόσμου που, θα αποθέωνε το μοναστήρι για πάντα. Είχε μόνο 24 ώρες στη διάθεσή του για να ολοκληρώσει αυτό το «χρέος» και μετά θα ήταν ελεύθερος να ζήσει.Ο μοναχός ξεκίνησε να συντάσσει μία βίβλο, γράφοντας πάνω σε δέρματα ζώων. Λέγεται ότι χρειάστηκε το δέρμα 160 γαϊδάρων για να ολοκληρώσει το έργο του.

Επιπλέον με τη βοήθεια έγχρωμων μελανιών δημιούργησε και πολλές εικονογραφήσεις. Ο θρύλος λέει ότι καθώς πλησίαζαν τα μεσάνυχτα, ο μοναχός άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ήταν αδύνατον να ολοκληρώσει μόνος του χωρίς καμία βοήθεια το βιβλίο και ζήτησε από το διάβολο βοήθεια. Οι δύο τους τότε φαίνεται να κάνανε μία μυστική συμφωνία. Ο διάβολος θα βοηθούσε τον μοναχό να ολοκληρώσει το σύγγραμμά του, παίρνοντας όμως ως αντάλλαγμα την ψυχή του.

Πουλώντας την ψυχή του ο άτυχος μοναχός, ολοκλήρωσε τη βίβλο και συμπεριέλαβε στη “Βίβλο” και την εικόνα του σατανά, στη σελίδα 290 (στη φωτογραφία), δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο της ευγνωμοσύνη του στο διάβολο για την απλόχερη βοήθεια που του προσέφερε. Έτσι το χειρόγραφο πήρε και το όνομα του «ευεργέτη του»: «Η Βίβλος του διαβόλου».

Η ατυχία που συνόδευε τη “Βίβλο”!

Το βιβλίο άλλαξε πολλά χέρια από τότε. Σε όποια χέρια κι αν πέρναγε όμως, έφερνε μαζί του και την καταστροφή. Στο διάβα του έσπειρε μόνο καταστροφές, αρρώστιες και το θάνατο.

Φυσικά ο θρύλος δεν έχει επιβεβαιωθεί μέχρι σήμερα, παρόλα αυτά κάθε χρόνο πολλοί επιστήμονες και εμπειρογνώμονες προσπαθούν να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του. Έχει υποβληθεί σε αρκετά τεστ από έμπειρους ερευνητές, γραφολόγους και εγκληματολόγους. Δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι κρύβεται ένα άτομο πίσω από τη συγγραφή ενός τόσο μεγάλου βιβλίου, όμως το ότι δεν υπάρχει καμία διόρθωση σε καμία από τις χειρόγραφες σελίδες τους οδηγεί σε αυτό τον ισχυρισμό.

Read more: http://strange-area.blogspot.com/2011/01/codex-gigas.html#ixzz1BZO6UcOE

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821......

«ΕΦΙΠΠΟΣ ΧΩΡΕΙ ΓΕΝΝΑΙΕ ΣΤΡΑΤΗΓΕ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ
ΔΙΔΑΣΚΩΝ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΩΣ ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ»!..
 ===


ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ 21......Του Ρένου Η. Αποστολίδη



Καλά-κακά, μαύρα-άσπρα, με βόλια ή μ' άσπρα ή και με σκέτες πέτρες, κορμιά «θεία» ή κορμιά «χαμένα», άρματωλοί και κλέφτες ή κλέφτες κ λ έ φ τ ε ς ανήλεοι κι αρματωλοί στη δούλεψη και του καταχτητή, για τ' αγαλικι εις βάρος των ραγιάδων, και του όχι μόνο δικού μας δα παρά και τυράννου μας θεριού ΆΑή, ε, όπως θέτε να το πάρετε, να το καταπιήτε, να το χωνέψετε, να το παραδεχτήτε γεγονός ριζιμιό, το 21 πράγματι έγινε βρε παιδιά, και καιρός κάποτε να το δούμε, να τ' αφήσουμε μέσα μας να μας συνιστά χωρίς φτιασίδια και «ψιμύθια», όπως είναι, όποιο είναι - όπως έγινε χωρίς να μας ρωτήση!



Γιατί φοβάμαι πως δεν το τολμάμε ακόμα, κι όλο ξεμακραίνουμε απ' τον αντρισμό του - και τον αντρισμό της ίσιας του παραδοχής: πως έγινε, ναι!



Και με ρέμπελους έγινε, του σκοινιού και του παλουκιοΰ αναμφισβήτητα -όχι σιγά μην ήταν άγιοι κι απείραχτες παρθένες οι Μαντώ κ' οι Μπουμπουλίνες του! έχετε ίδέα; και τ' ήτανε; μισοί άνθρωποι τέτοιες ορμές, τέτοιες φλόγες ασίγαστες ως το θάνατο; Αυτό μας έλειπε, γιατί δε θά βόλευαν διόλου δα τους ηθικολόγους και τις χρηστομάθειες μας, τους άφυλους παππάδες ή κουλτουριάρηδες μας της μόνο παράδοσης-αυτοπαράδοσης σε κάθε λογής επιβήτορές τους! - και με κοτζαμπάσηδες ασφαλώς έγιν' επίσης, πού και το αίμα ρούφαγαν βέβαια του ίδιου λαού, χρόνια καί χρόνια ατέλειωτα πριν και μετά. αλλά κι ασφαλώς αδειάσανε, δε συζητιέται, στέρνες και στέρνες τους με κατοσταριές χιλιάδες χρυσά τάλληρα, τρακόσιες χιλιάδες χρυσά τάλληρα η Μπουμπουλίνα μοναχά, και βέβαια από τα κούρσα (βρε κούρσα! τί άλλο; στα ψέμματα τάχα; της Γουώρνερ Μπρός μήπως ήτανε, της κολλητοπαντέλονης και τόσο ψευτοφιλολογημένης Άγριας τάχα Δύσης της;







Κούρσα κουρσάρων αληθινών, ανήμερων κι αρπάγων ματοβαμμένων, όχι με κραγιόνι!) - και δώσανε και γιους και παλληκάρια και τα κορμιά τους τα ίδια αυτές οι αιματορουφήχτρες οι κοτζαμπάσηδες, και χτες (και αύριο) προσκυνημένοι άλλο τόσο, κ' έλα να το ξηγήσης και να τα συμβιβάσης τουλόγουσου «δάσκαλε» κ' «ιδεολόγε», ή αγκιτάτορα και διαφωτιστή στενέ της κακομοίρας μας και της έσχατης σήμερα κατάντιας και κακομοιριάς μας!



Το που παναπή: πως φυσάει άξαφνα ένας αέρας, ένα μπουρίνι, και θεριεύει μια φωτιά, ξεσηκώνει ένα λαό, φτιάχνει ένα λαό από φρόκαλα, από φρύγανα, από σκουπίδια, από ρεμπεσκέδες και καλοβολεμμένους, μαζί, ανάκατα, και τους βάζει φόκο, τους καίει, τους αφανίζει όλους ψηλά, κατάψηλα, και μες στον καπνό τους αυτού στα ουράνια κι άγγελοι φαντάζουν, και μάρτυρες, κ' ήρωες ολοφλογοι ο καθένας για όλους - και ποιός είσ' εσύ απ' το δωμάτιο, απ' το γραφειάκι σου (που θα τόχες χωρίς αυτά τα φαντάσματα; θάσουν; ή γιουσουφάκι θάσουνα μπρος στα βρακιά κατεβασμένα κάποιου πασά βρε ακόμα;), ποιός είσ' εσύ που ξέρεις τάχα να ξεκρίνης «ιστορικά», «κριτικά», «τεκμηριωμένα» να σε πάρη ο διάολος γαλατερέ της ευμάρειας, τ' είν' ο άγιος και τι ο ήρωας, τι η παρθένα - κι ας έχη κάνει μάτσο γιους και χίλια κρεββάτια μες στις μπρατσέρες της ή στις μαούνες τους τις πυρπολικές! - και τι οι άγγελοι ή οι διάβολοι, που και κατά τη θεολογία ακόμα των ράσων σου ο Πρώτος Άγγελος είν' ο Αρχιδιάβολος, ανόητε του βουτύρου, ο Εωσφόρος ατός του μέ τα δεκατέσσερα κέρατα, και το μεγάλο βγαίνει απ' το Μεγάλο πάντα, το πολύ άπ' το Πολύ, το δυνατό και το καίριο και το ιστορικό απ' το Δυνατό, βρε αδύνατε, κι απ' το Ορμητικό σαν ηφαίστειο, το χωρίς ηθική, το χωρίς ναι-όχι κι όχι-ναί, αλλα μόνο, κι όλο, μονομιάς, ναι-Ναι ανεξήγητα, όχι-Όχι ανατιναχτικά, ιδρύοντας κόσμον άλλον αποφασιστικά, και χωρίς πολλά-πολλά, με μπαταριά, με πράξη, όχι με λόγια του αέρα!..



Αυτό είναι!

Πραγματικό!



Χώνεψε το - κι ας μη χωράη στη «λογική» σου, ας ανατινάζη τη «λογική» σου και την «ηθική» σου και την «ιστορική» σου «ανάλυση» και «κρίση»! Αυτό δεν έγινε από ανάλυση και κρίση, παρά από έκρηξη - δηλαδή από σύντηξη σε άχρονο χρόνο μηδέν - κι από ορμή μια, μοναναπνιάς!



Ασ' τις «αναλύσεις» και τις «προϋποθέσεις»! Υπάρχουν - ναι, ναι ! — κ' οι «προϋποθέσεις» όλες ασφαλώς, οι «αντικειμενικές» - οι «αντικειμενικότατες» κι αναμφισβήτητες -, αλλά το ξέρεις πως οι «προϋποθέσεις» όλες δεν παράγουν καθαυτές τίποτα, όπως μια χαρά μπορείς να κάθεσαι και πάνω σε βαρέλι μπαρούτι ή και πυρηνική βόμβα και να παίρνης τό καφεδάκι σου. Αλλά εξαρτάται, ε;.. Από κάτι άλλο, διάβολε, εξαρτάται!



Έ, γι' αυτό το άλλο πρόκειται - όταν για Ιστορία, όπως αποδείχτηκε και ξετυλίχτηκε, ήταν ο σπινθήρας κ' η πυροδότηση!..



Εμ τι να καθόμαστε να λέμε δηλαδή; Άχρηστα λόγια, με τ' αριθμητάκια στα χέρια και τους «λογικούς» λογαριασμούς στ' άδειο μυαλό; Φυσικά υπήρχαν και οι «προϋποθέσεις» - 'ολες οι «αντικειμενικές» και «ιστορικές» και «διαλεκτικές προϋποθέσεις», σοφούλιακες μου! Αλλά για σκεφτήτε: τ ο ί δ ι ο λ έ μ ε ! Όταν λέμε το πρώτο εμπορικό ναυτικό στη Μεσόγειο ήταν αυτών των ελλήνων ραγιάδων πριν το 21 - και τούτο βγαίνει απ' τα ναυτικά αρχεία της Βενετίας και της Μασσαλίας [που λαμπρά μελέτησε, κ' έκαν' ευσυνείδητη δουλειά τεκμηρίωσης ιστορικής πράγματι ο κομμουνάρος (δεν τον λέω «κομμουνιστή» γιατί θάταν λίγο) Σεραφείμ Μάξιμος* λογουχάρη] - κι όταν λέμε πως άνθιζε η ζωή και τ' όλο «εποικοδόμημα» του βίου στις Λιβαδιές και στα Γιάννενα, στις Τροπολιτσές καί στις Πάτρες κι όπου άλλου - που πράγματι άνθιζε και κάρπιζε καί θρασομανούσε ακράτητα - και το ίδιο στα νησιά τα πλούσια, και στα Ναύπλια, κι έδώ κι εκεί και παντού, και πώς ο Τούρκος είχε στην ουσία καταπνιγή απ' την ακατάσχετη, την πυρετική δραστηριότητα του Ρωμιού, είχε πολιτισμικά υπερβληθή, κ' οι δούλοι τόποι άνθιζαν, απ' τους ραγιάδες βαθιά σκαμμένοι, ανωργωμένοι όλοι, δουλεμμένοι να δίνουν το ύπατο, το μέγιστο, και τα περβόλια δεν έσωναν, και τα δέντρα κάρπιζαν όλο και βαρύτερα, κ' οι πεζοΰλες όλο και σκαρφάλωναν στις ράχες και στα καταράχια - π' ακόμα τις βρίσκεις αυτού καταθαμμένες απ' τη «λευτεριά» και την υστερνή μας «ανάπτυξη», μη μας βασκαθούνε! - και τα κορμιά το ίδιο, και στη στεριά και στη θάλασσα, και στό εμπόριο και στι κούρσο και στα γράμματα και στ' άρματα, και το Κρυφό Σκολειό δούλευε σε βάθος, κ'οι σοφοί - όσο μετρημένοι - αλώνιζαν και τό μέσα του Τόπου και το έξω της γνώμης σ' όλη τήν Ευρώπη, κ' οι Ζωσιμάδες σώριαζαν και μοίραζαν βιβλία τα πλούτη τ' άσωτα, και στήριζαν όποιον ικανό, όποιον με καρδιά και φλόγα,.. ε, όλ' αυτά δηλαδή τ ι ά λ λ ο ε ί ν α ι α π ό δ ύ ν α μ η ζ ω ή ς, γόμωση που συσσωρεύεται, ζυμώνεται, ωριμάζει, φτάνει;.. Έ, δε θα εκραγεί;... Τόσο θα λείψη τάχα κι ε ελάχιστος σπινθήρας;..



Και που φυσικά δεν έλειψε!

Άρα: Τό ίδιο λέμε - όπως κι αν το πούμε!



Γι' αυτό μη βρίζουμε και στενοκαρδίζουμε-στενακαρδιζόμαστε για τόσο ριζιμιό λιθάρι-γεγονός της όλης υπόστασης μας.



Γιατί βρίζουμε, πολλές φορές, με τις «διυλιστικές» ψευτοαναλύσεις μας -και τις τάχα αποκαλύψεις μας. Όλα μέσα κει, και τα μέν και τα δέ! Αναμφισβήτητα και τούτα και κείνα! Και δέ βολεύουν, ασφαλώς, ούτε τον παππά ούτε τον ηθικολόγο ούτε τον «ιδεολόγο», όποιας «ιδεολογίας», πότε τα μεν και πότε τα δέ! Αλλ' αυτό είναι κ' η κατάντια μας ίσα-ίσα, για σκεφτήτε: ότι γυρεύουμε να βολευτούμε με το 21, να βολέψουμε τις ιδεούλες μας και τις θεσούλες μας, αυτές ή εκείνες! Γυρεύουμε δηλαδή να το βολέψουμε στα μέτρα μας, να το συγυρίσουμε!



Είναι σα να γυρεύης να βάλης σε «ηθικό κανόνα» το ένστικτο που σε γέννησε!



Αμ δε σε γέννησε «ηθικά». Σε γέννησε, απλώς! Δε σε ρώτησε, δε σκέφτηκε, δεν τόθελε καν! Σε γέννησε! Έκαν' έρωτα, για λογαριασμό του, από δικό του πάθος, από δικιά του μέθη και δίνη και Διόνυσο - και μετά βρέθηκες έσύ να γεννιέσαι!.. Τι «ηθική», ποιά «ηθική»; Τι «σκοπός», ποιός «σκοπός»; Ποιές «ιδέες» και «πρόβαση ιδεών μες στον κόσμο», που το θέλει ο σοφός; Ούτε ιδέες ούτε τίποτα! Φύση πραγμάτων -να! Τούτο μόνο παράγει πράγματα.



Και το 21 είναι πραγματικό στη ρίζα μας - και για τούτο δε χωράει στα μέτρα όλων των «αποστασιοποιήσεων» μας απ' όλα τα πράγματα πια, τα όντως πράγματα!



Ακούω, πολλές φορές, το μακρύ το κοντό του καθενός «αναλυτού», «ιστορικού», «διαλεκτικού» ή αντιδιαλεκτικού, «επαναστάτη» τάχα ή «αντιδραστικού» (κατά τον αντίστοιχο του ψευτοεπαναστάτη).. Λόγια, λόγια, λόγια! Και πόσα και σωστά ανάμεσα τους - και πόσα κι άδικα, και πόσα και τραγικά έξω τής ουσίας του έρμου τού 21 !„ Και θάθελα νά τους έλεγα, περίπου: "Όλοι έχετε εν μέρει δίκιο. Μόνο: Δ ε ν τ ο ε ν ώ ν ο υ μ ε; Με καλή καρδιά, και τίμια Ολοι προς όλους, δεν το ενώνουμε - σα να ξανάβραμε, ή να μας ξανάβρε άξαφνα, από μέσα μας, εκείνο πού απ' όλες τις αθλιότητες μας παραταύτα τότε κατάφερε να μας κρωτοσυντήξει, να μας πρωτοσυστήση; Πώς έτσι το χάσαμε, βρέ παιδιά;



Έγώ που σας το λέω δεν είμαι «πατριώτη;» όσο εσείς, ένας-ένας όπως το νιώθετε και το διεκδικείτε χωριστά κι άλληλοαντιθετικά σας. Αλλά πώς έτσι λοιπόν το χάσαμε, το χάσατε;,. Δεν το ξαναβρίσκουμε, να μας ξανασυντήξη πάλι ξαφνικά από μέσα μας, και να μην αναγνωρίζονμε πια ούτε τους εαυτούς μας, «αγγέλους» εκεί ψηλά, «ήρωες» πράγματι «για όλους», «παρθένες» όλες. «κορίτσια» όλοι;.. Τόσο «δύσκολο» είναι; Τόσο «αδύνατο» πια;.. Τόσο χαμένοι;..



Ε, με συχωράτε, φίλοι!.. Γράψτε «λάθος»!.. «Συναισθηματισμοί τώρα - για κάτι που δεν ξαναγυρνάει..»



Ναι;.. Έτσι λέτε;

Εύχομαι να μην ξέρετε τι λέτε!..





Ψηφιοποίηση: Macedonia Hellenic Land.Eu

το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Δαυλός στις 16-2-83, και είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.









Read more at: http://www.macedoniahellenicland.eu/content/view/1598/64/lang,el/

ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΑΥΡΙΟ.....

Με λένε ΕΛΛΑΔΑ και ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΠΑΛΙ ΑΥΡΙΟ…

από τον Στέλιο Καλλιπολίτη,
“Σου μιλάω ψιθυριστά να μην μας ακούσουν. Θα σου πω και εγώ την ιστορία της καταστροφής μου.
Με λίγα λόγια.
Κάποτε είχα μια συναίσθηση της ιστορικής αξίας μου, ήμουν πτωχή πλην τίμια.
Πολέμαγα για να μεγαλώσω.
Πολέμαγα για τους Βαλκανικούς.
Πολέμαγα για τη μεγάλη ιδέα στη Μικρά Ασία.
Έστω και αν έσπασα τα μούτρα μου δεν το έβαλα κάτω.
Πολέμαγα στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και αντιστεκόμουν.
Ξυπνούσαν μνήμες που με συνέδεαν με το παρελθόν.
Μετά άρχισε ο ξεπεσμός μου…

Ο γελοίος εμφύλιος των αριστερών με τους δεξιούς που σφάζονταν με τα κονσερβοκούτια.
Η ανοικοδόμηση με...
τις γελοίες πολυκατοικίες, η πιο άσχημη πρωτεύουσα σε όλη την Ευρώπη.
Η Χούντα.
Το ΠΑΣΟΚ.
Τα λαμόγια στην εξουσία.
Το Τσοβόλα δώσ’ τα όλα.
Ο Κοσκωτάς.
Ο Μητσοτάκης.
Οι κοριοί.
Το χρηματιστήριο του ’99.
Όλοι αυτοί που δεν μπήκαν φυλακή.
Μαζί και οι παπαγάλοι.
Ο Σημίτης με τον Κόκκαλη και τον Μπόμπολα.
Οι λιμουζίνες και τα μπουζούκια σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα.
Τα δανεικά. Τα δανεικά. Τα δανεικά.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι.
Οι λαϊκιστές στην εξουσία.
Πράσινοι και μπλε.
Διορίστε, διορίστε, χώστε, φάτε, με ξεσκίσανε φιλαράκι.
Οι συνδικαλιστές.
Οι ληστοτραπεζίτες.
Οι Αλβανοί και οι σφαγές.
Οι χουλιγκάνοι και τα επεισόδια.
Οι κουκουλοφόροι και οι κουλτουριάρηδες αριστεροί της πλάκας υποστηρικτές τους. Οι αριστεροί με τις δεξιές τσέπες στην ΕΡΤ.
Οι υπουργοί και οι μίζες.
Η Ζίμενς, ο Τσουκάτος, ο Αλογοσκούφης.
Ο μπουνταλάς κρεμανταλάς Καραμανλής, ο άχρηστος.
Οι εισαγγελείς που δεν έβαλαν κανέναν στη φυλακή.
Οι τρομοκράτες που έπιασαν τη 17Νοέμβρη η οποία ήταν λιγότερο τρομοκρατική από το Σύστημα που με τρομοκρατεί φιλαράκι. Είμαι μία βιασμένη τρομοκρατημένη.
Μου κλωτσάνε τα ομόλογα λες και είναι σκατά, με έχουν κάνει σκουπίδι.
Με κράζουν οι Γερμανοί, με κράζουν σε όλα τα κανάλια της γης, ο υπουργός οικονομικών της Πορτογαλίας σήμερα δήλωσε “μην μας συγκρίνετε, εμείς δεν είμαστε Ελλάδα”!
Πιάνουν το όνομά μου στο στόμα τους όλοι, διότι εγώ έγινα η πιο βρωμιάρα απ’όλους. Είναι να τρελαίνεσαι, να παραληρείς..
Θα σου έγραφα κι άλλα, είχα πολλά να σου πω, αλλά θέλω να δω τώρα TV των εργολάβων και των εφοπλιστών που με αποβλάκωσε τελείως. Το μεσημέρι βλέπω τα κουτσομπολίστικα διότι εκεί δεν μιλάνε για μένα και ξεχνιέμαι. Αποβλακώνομαι ακόμα πιο πολύ.
Έχω τα ωραιότερα βυζιά που είναι σαν νησιά, τα ωραιότερα μάτια που είναι σαν θάλασσες, τα ωραιότερα οπίσθια που είναι σαν βουνά, αλλά δεν με γουστάρει πια κανένας. Διότι είμαι βρώμικη, με βίασαν όλοι.
Και δεν υπάρχει ΕΝΑΣ αρσενικός, ΕΝΑΣ πολιτικός να τους διαολοστείλει όλους αυτούς που με βιάσανε και να τους κλείσει φυλακή.
Δεν υπάρχει ΕΝΑΣ εισαγγελέας.
Τι να σου λέω άλλο φίλε, είμαι εξουθενωμένη..”

Ο ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΥΨΗΛΑΝΤΗ...

Ο λόγος διάγγελμα του Αλεξάνδρου Υψηλάντη πού εκφώνησε και τύπωσε στο Ιάσιο στις 24 Φεβρουαρίου 1821. Αυτό το έντυπο ήταν αρκετό για την αυστριακή αντικατασκοπεία να τον συλλάβει (σ'αυτήν τον παρέδωσαν οι οθωμανοί μετά τη μάχη) και να τον κλείσει στο Τερεζίν μιά φυλακή-οχυρό της Βοημίας (τότε υπό αυστριακή κυριαρχία) της σημερινής Τσεχίας.

Το περιεχόμενο αυτού του διαγγέλματος είναι συγκινητικό εάν λάβει κανείς υπ'όψιν του ότι τέτοια λόγια δεν είχαν ακούσει ποτέ οι έλληνες και μάλιστα σε έντυπο εγκύκλιο. Το κείμενο αυτό ήταν το πρώτο πού εμφανιζόταν δημόσια μετά από αυτά πού έγραφε στα τέλη του 18ου αιώνα ο Ρήγας Φερραίος στη Βιέννη και στη Τεργέστη (η Τεργέστη τότε τελούσε υπό αυστριακή κυριαρχία). Η συνέπεια τέτοιων διαγγελμάτων ήταν η ποινή του θανάτου για εσχάτη προδοσία και τρομοκρατία ("ελλήνων τρομοκρατών'" οθωμανικής υπηκοότητας σε αυστριακό έδαφος).


Η Ελλάδα ήταν ακόμα υπό τουρκική κατοχή. Η αυστριακή αντικατασκοπεία δρούσε κεραυνοβόλα καθώς μαζί της συνεργάζονταν πολλοί έλληνες προύχοντες και κοτσαμπάσηδες οι οποίοι δεν ''έβλεπαν με καλό μάτι κάποια αναταραχή στο κατεστημένο πού τους ωφελούσε οικονομικά'', έτσι οι ίδιοι κατέδιδαν στις αρχές το όποιο ελληνικό επαναστατικό στοιχείο. Για παράδειγμα ο Οικονόμου πλούσιος έλληνας αστός και έμπορος της Βιέννης κατέδωσε στην αυστριακή αστυνομία τον Ρήγα Φερραίο, παρόλο πού ο τελευταίος ήταν επί μισθώ στην υπηρεσία του Οικονόμου και δίδασκε πιάνο στην ανήλικη κόρη του. Ο Οικονόμου εξοργίστηκε όταν η κόρη του έπαιξε στον δάσκαλό της Ρήγα, ένα ''γερμανικό τραγούδι'' (Φρόϋτ όιχ ντες λέμπενς, ζο λάγκεν ντας λέμπχεν...), πού άλλο δεν ήταν παρά ο Θούριος του Ρήγα στα γερμανικά, όμως το κοριτσάκι δεν το γνώριζε ενώ ο Ρήγας δάκρυσε....

Ο Οικονόμου βρέθηκε μαχαιρωμένος στη πλάτη μέσα στην οικία του λίγο μετά τη σύλληψή του Ρήγα. Η αυστριακή αστυνομία κατηγόρησε αυτόν για το φόνο. Ο Οικονόμου όμως δολοφονήθηκε μετά τη σύλληψή του Ρήγα. Υποστηρίζεται ότι τον δολοφόνησε η σύζυγός του πού μισούσε τον άνδρα της για την αντεπαναστατική δράση του. Ήταν το 1798.

Ραφαήλ Διαμαντής
Ιατρός, Ειδικός Παθολόγος

http://www.macedoniahellenicland.eu/content/view/1569/1/lang,el/