ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΦΑΝΕΛΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Το κρυφό μήνυμα που έστειλε στον κόσμο η νέα φανέλα της Γερμανίας…

Είναι δυνατόν μία μικρή αλλαγή στην εμφάνιση και τα εθνικά χρώματα ενός αντιπροσωπευτικού εθνικού συγκροτήματος όπως αυτού της Γερμανίας να περνάει μηνύματα αναφορικά με θέματα πέραν της «στρογγυλής θεάς» και του ποδοσφαίρου;

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη
Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα είναι θετική. Πριν προχωρήσουμε σε μία ενδιαφέρουσα ελπίζουμε επισήμανση, να ξεκαθαρίσουμε πως τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψει το επίτευγμα των «πάντσερ» του Γιόακιμ Λεμπ, αναφορικά με τη διαχείριση της επιχείρησης «Βραζιλία».
Με το Blitzkrieg που εκτυλίχτηκε μεταξύ του 20ου και 30ου λεπτού οι Γερμανοί κατάφεραν να στείλουν τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική αυτοκρατορία που γνώρισε ο πλανήτης στην εποχή του λίθου και σίγουρα να της δημιουργήσουν ένα τέτοιο ψυχολογικό τραύμα που είναι σίγουρο πως οι Βραζιλιάνοι δεν πρόκειται να ξεπεράσουν ούτε σε έναν αιώνα από σήμερα ακόμα και εάν πάρουν το επόμενο παγκόσμιο κύπελλο.
Φυσικά, ο αγώνας με την Αργεντινή δεν πρόκειται να είναι ο ίδιος, διότι η παρέα του Μέσι είναι σίγουρο πως θα λειτουργήσει πιο ορθολογικά και λιγότερο συναισθηματικά από τους Βραζιλιάνους, οι οποίοι διαλύθηκαν από την πίεση της έδρας, τα λάθη τους, αλλά και την ανωτερότητα του αντιπάλου.
Είναι όμως επίσης σίγουρο, πως εάν αληθεύουν οι πληροφορίες που θέλουν οι Γερμανοί να προετοιμάζονταν για το παιχνίδι με τη Βραζιλία εδώ και δύο χρόνια αφού είχαν… αναθέσει μελέτη αναφορικά με τον τρόπο παιχνιδιού της Σελεσάο σε πανεπιστημιακή ερευνητική ομάδα της χώρας τους, είναι εξίσου σίγουρο πως θα έχουν κάνει το ίδιο και με τους εκτιμώμενους αντιπάλους τους στον τελικό, μεταξύ των οποίων και η Αργεντινή.
Άρα, το κατά πόσον η επιστήμη, η οργάνωση και η μεθοδικότητα, θα υπερισχύσει του πάθους, της φινέτσας και της ορμητικότητας θα φανεί σε λίγα 24ωρα.

Κλείνουμε την παρένθεση, φεύγουμε από το ποδόσφαιρο και περνάμε στην σφαίρα της πολιτικής, γυρνώντας στο αρχικό ερώτημα της ανάλυσής μας. Τα χρώματα της εμφάνισης που χρησιμοποιεί η εθνική Γερμανίας στην διοργάνωση οδηγεί στην εξής παρατήρηση: Τα χρώματα της εμφάνισης της ομάδας στο τουρνουά είναι τρία, το κόκκινο, το μαύρο και το άσπρο. Στη συγκεκριμένη εμφάνιση λείπει το κίτρινο.
Αυτό εκ πρώτης όψεως κρίνεται ως περίεργο αφού η τρίχρωμη σημαία της Γερμανίας αποτελείται από μαύρο-κόκκινο και κίτρινο, κρίνεται όμως και ως επουσιώδες και χωρίς κανένα ενδιαφέρον, αφού κάποιος θα ρωτούσε «και τι έγινε που οι Γερμανοί δεν έχουν βάλει το κίτρινο στην εμφάνισή τους;». Ο περισσότερος κόσμος μπορεί να βρει το θέμα όντως αδιάφορο αλλά ας προχωρήσουμε στη συλλογιστική μας και ίσως τελικά το θέμα να μην είναι τόσο απλό και «επουσιώδες» όσο κάποιος νομίζει:
Πρώτον, η εθνική Γερμανίας από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά χρησιμοποιεί ως κύριες εμφανίσεις λιτές εμφανίσεις σε άσπρο-μαύρο, είτε εμφανίσεις σε άσπρο-μαύρο αλλά με στοιχεία της σημαίας της δηλαδή μοτίβα σε μαύρο-κόκκινο-κίτρινο. Η δεύτερη εμφάνιση έχει αποχρώσεις του πράσινου ενώ στις περισσότερες εξ αυτών χρησιμοποιείται και κάποιο μοτίβο στα χρώματα της σημαίας.
Δεύτερον, εμφάνιση σε αποχρώσεις μαύρο-κόκκινο-άσπρο έχουμε να δούμε από τη Γερμανία από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας το 1938.
Τρίτον, η εμφάνιση μαύρο-κόκκινο-κίτρινο αντιστοιχεί στη σημαία της Γερμανίας όπως έχει αυτή υιοθετηθεί από το 1949, αλλά και όπως είχε αυτή χρησιμοποιηθεί την περίοδο 1919-1933 δηλαδή την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.
Με άλλα λόγια, η συγκεκριμένη σημαία συμβολίζει μία ηττημένη και κατεστραμμένη χώρα, η οποία αναγκάστηκε να υιοθετήσει άλλη σημαία από αυτή πού είχε αρχικά. Δεν είναι τυχαίο πως η συγκεκριμένη σημαία υιοθετήθηκε μετά από τους μεγάλους Παγκοσμίους Πολέμους.

Δεν είναι τυχαίο επίσης πως η σημαία αυτή πρωτοεμφανίστηκε την ταραγμένη δεκαετία του 1840 όπου ολόκληρη η Ευρώπη συγκλονιζόταν από «αστικές» και «σοσιαλιστικές» επαναστάσεις, όπως αυτή του Βερολίνου του 1848. Οι επαναστάτες από κάθε τάξη και με διαφορετική εν πολλοίς ατζέντα προσπάθησαν να αλλάξουν την καθεστηκυία τάξη της εποχής τους, κάτι το οποίο έλαβε χώρα σε ολόκληρη την Ευρώπη, η σημαία υπό την οποία έλαβαν χώρα τα γεγονότα αυτά στην πόλη αυτή της Γερμανικής Συνομοσπονδίας είναι η σημερινή σημαία της Γερμανίας.
Τέταρτον, η σημαία της αυτοκρατορικής Γερμανίας (1871-1918) ήταν η τρίχρωμη μαύρη-άσπρη-κόκκινη σημαία, η οποία αποκαταστάθηκε τα πρώτα χρόνια της ναζιστικής εξουσίας (1933-1935), πριν φυσικά δώσει τη θέση της στα σύμβολα του Ναζισμού.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: H εμφάνιση της εθνικής ομάδας της Γερμανίας σε αυτό το παγκόσμιο κύπελλο, με το να απορρίπτει το κίτρινο χρώμα και να επικεντρώνεται στην τρίχρωμο συνδυασμό μαύρο-άσπρο-κόκκινο, φαίνεται να προσομοιάζει τη σημαία του αυτοκρατορικού, ένδοξου, εξωστρεφούς παρελθόντος και να αποστρέφεται τη σημαία περιόδων οι οποίες έχουν να κάνουν με την ήττα, την ταπείνωση και την εσωστρέφεια.

Η αυτοκρατορική εμφάνιση σε αυτό το τουρνουά, με τη «τεσσάρα» στην Πορτογαλία, την ήττα της Γαλλίας και φυσικά την «εφτάρα» στη Βραζιλία, φαίνεται να ακολουθεί και την αλλαγή στα χρώματα της φανέλας.
Όμως, η αλλαγή προς το «αυτοκρατορικό» της Γερμανίας δεν εντοπίζεται μόνο στο ποδόσφαιρο. Η νότια Ευρώπη και ειδικά ο ελληνισμός σε Ελλάδα και Κύπρο έχει νιώσει με τον πλέον οδυνηρό τρόπο την μεταβολή που συντελείται τα τελευταία χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή τη μετάβαση από μία Ευρωπαϊκή Γερμανία σε μία Γερμανική Ευρώπη.
Σε κάθε περίπτωση, κρίνεται ως εντυπωσιακή η χρονική συγκυρία κατά την οποία η Γερμανία υιοθετεί τα αυτοκρατορικά χρώματα στην ομάδα της, ενώ σε πολιτικό επίπεδο, η «μπάλα» που παίζει στις Βρυξέλλες δεν φαίνεται να έχει αντίπαλο με τις «εφτάρες» να πέφτουν βροχή ακόμα και σε πρώην πρωταθλητές Ευρώπης…
Κατά τα άλλα, αναμένουμε έναν συναρπαστικό τελικό στον οποίο η σύγκρουση όπως έχει αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτηση δεν είναι μόνο αθλητική. Σε κάθε περίπτωση, ο αθλητισμός ποτέ δεν υπήρξε απεξαρτημένος από ατζέντες πολιτικής προπαγάνδας, φυλετικής ανωτερότητας και εθνικής υπερηφάνειας  .http://www.defence-point.gr/news/?p=106791

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ-ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ.....ΝΑ ΤΟ ΠΑΜΕ ΛΙΓΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑ;

Αργεντινή-Γερμανία στον τελικό… να το πάμε λίγο πολιτικά;      

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Έχουμε δηλαδή μια μάχη ανάμεσα σε εκπροσώπους της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Είναι βέβαιο ότι η σύγκρουση θα «πολιτικοποιηθεί» από φιλάθλους και μη…
Η καγκελάριος Μέρκελ, σύμβολο πλέον της απάνθρωπης ευρωπαϊκής λιτότητας, θα βρίσκεται στο γήπεδο, όντας γνωστή ποδοσφαιρόφιλη, για να υποστηρίξει την ομάδα της χώρας της, η οποία διακρίνεται από όλα εκείνα που γενικότερα αποτελούν χαρακτηριστικά των Γερμανών: Πειθαρχία στο παιχνίδι, δύναμη, όχι πάντα όμως με ιδιαίτερη φαντασία. Η επικράτηση είναι κυρίως προϊόν της ομαδικής δουλειάς και του ισχυρού συνόλου, συν τα σωματικά προσόντα.

Κάπως έτσι είναι η Γερμανία και στα της οικονομίας. Πειθαρχημένη, ογκώδης, (αυτόν τον… όγκο τον έχει πληρώσει με πολύ αίμα η Γηραιά Ήπειρος σε πολέμους), αλλά και η χαρακτηριστική έλλειψη φαντασίας και ευελιξίας στη σκέψη όταν οι καταστάσεις αλλάξουν, συν την απουσία «παικτών» όπως ένα Μέσι ή/και ένας Νεϊμάρ, οι οποίοι μπορούν με μια ενέργεια να πικράνουν πολύ τον αντίπαλο, όσο πειθαρχημένος και σκληρός να είναι.

«Το πιάσατε το υπονοούμενο», όπως θα έλεγε και γνωστός πολιτικός αρχηγός που έχει καταστήσει τα ευφυολογήματα σε… στάση ζωής και αυτοσκοπό; Η αλλαγή των συνθηκών με κάποια αφορμή στο παγκόσμιο σκηνικό, ή μια έξυπνη «ντρίμπλα», μπορεί να αποσυντονίσει για αρκετό χρόνο τον Γερμανό και να τον κάνει να καταβάλει από βαρύ μέχρι πάρα πολύ βαρύ κόστος, οικονομικό, πολιτικό κ.λπ.
Κι επειδή κάτι τέτοια εξυπνακίστικα η Μέρκελ και ο Σόιμπλε έχουν δείξει ότι τα πιάνουν, πόσοι άραγε θα αναφερθούν στην επικράτηση της «δογματικής» ΕΕ έναντι των απειθάρχητων και υπεροπτικών BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), οι οποίοι έχουν αρχίσει να μαζεύονται, όταν δουν δίπλα-δίπλα τη Μέρκελ με τη Ντίλμα Ρούσεφ. Μην κάνει καμία έκπληξη και εμφανιστεί και η Κριστίνα Φερνάντεζ στο «Μαρακανά»…
Η Αργεντινή παλεύει με νύχια και με δόντια να αποφύγει μία ακόμη χρεοκοπία. Δεν δηλώσαμε ποτέ θαυμαστές των επιλογών της χώρας και ψέξαμε τον Αλέξη Τσίπρα και τους συν αυτώ όταν πήγε κάποτε να μας πείσει ότι παράδειγμα για εμάς θα πρέπει να είναι η «έντιμη στάση» της Αργεντινής και της Βενεζουέλας, απέναντι στο αδηφάγο διεθνές κεφάλαιο.

Έτσι είναι, απλά έχει αποδειχθεί ότι η «εντιμότητα» δεν τρώγεται στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον και ο λαός υποφέρει, χωρίς ορατή διέξοδο, παρότι κατοικεί σε μια πλουσιότατη χώρα. Γιατί όμως τα λέμε αυτά; Διότι κάτι μας λέει, ότι την Κυριακή θα είμαστε με την Αργεντινή. Παρότι θέλουμε ένα πιο πειθαρχημένο και όσο λιγότερο γίνεται διεφθαρμένο κράτος, που θα δίνει ευκαιρία στην επιχειρηματικότητα και δεν θα τη θυσιάζει για να ταΐζει τους κηφήνες του πολιτικού συστήματος και την εκλογική τους πελατεία που μπάζει σωρηδόν στο δημόσιο. Αυτό που δεν θέλουμε όμως, είναι νταβατζήδες του είδους που εκπροσωπεί η κυρία Μέρκελ.

Όσα δίκια και να της αναγνωρίζουμε. Διότι σε όσα θετικά εκπροσωπεί Γερμανία, θέλουμε και ανθρωπιά, θέλουμε και φαντασία. Και πολύ μας ενοχλεί που από την Ευρώπη έχουν εκλείψει εντελώς ψήγματα έστω του ιδεαλισμού που αποτέλεσε συστατικό στοιχείο της ίδρυσής της, από τους προγόνους της Μέρκελ, του Ολάντ και των άλλων ηγετών.
Γι’ αυτό θέλουμε να δούμε τους Αργεντίνους να πανηγυρίζουν. Αν το σηκώσει η Γερμανία, δεν πρόκειται να τη βρίσουμε. Τα «συναισθήματα» που εκφράζουμε είναι βαθιά πολιτικά, παρότι θα μπορούσαν να είναι πιο «παρορμητικά», αφού ούτε καν για το κατοχικό δάνειο δεν μιλούν, έστω να πουν ότι θα σας δώσουμε τόσα, αφού το αναγνωρίζουμε ότι τα χρωστάμε (το [ανα]γνωρίζουν ότι από αυτό δεν ξεφεύγουν), αν κάνετε τα τάδε προαπαιτούμενα, διότι αν δεν φέρετε το κράτος στα ίσια του, μέλλον στην ΕΕ δεν θα μπορέσετε να έχετε, κι εμείς σας θέλουμε μέσα.
Θα υπάρξει διαφωνία, όμως θα έχει ξεκινήσει συζήτηση. Διότι δεν μπορεί μια χώρα με το βεβαρυμμένο παρελθόν της Γερμανίας και τα απίστευτα εγκλήματα σε βάρος Ελλήνων, να επιδεικνύει τέτοια αδιαφορία για τις επιπτώσεις της κρίσης στον απλό κοσμάκη. Τόσο απλό.

Το ζήτημα όμως είναι πώς να κινηθείς χωρίς να καταστραφείς. Διότι οι παρορμητικοί αντιστασιακοί του καναπέ ήταν πάντα συνταγή ολέθρου. Παντού απαιτείται γνώση και φρόνηση. Ας περιμένουμε τον τελικό λοιπόν. «Πάντσερ» εναντίον… πεινασμένων…

http://www.defence-point.gr/news/?p=106791

ΤΟ ΠΑΙΓΝΙΔΙ..... [Αγώνας,θεοκρισια,δικαιο,νικη....]

Αγώνας σημαίνει παιχνίδι. Το παιγνιώδες και το αγωνιστικό, ανυψωμένο στο επίπεδο της καθαγιασμένης εκείνης σοβαρότητας που κάθε κοινωνία απαιτεί για τη δικαιοσύνη της, εξακολουθούν να είναι ευδιάκριτα σήμερα σε όλους τους τύπους του νομικού βίου... Η έννοια της δικαστικής κρίσης (Urteil στα γερμανικά) μας οδηγεί φυσιολογικά να εξετάσουμε τη θεοκρισία (Gottesurteil - κρίση του Θεού)...

Η πρωταρχική αφετηρία της θεοκρισίας θα πρέπει να υπήρξε ο αγώνας, η δοκιμασία για το ποιός θα νικήσει. Η νίκη ως τέτοια αποτελεί για την αρχαϊκή (;) σκέψη απόδειξη της αλήθειας και του δικαίου. Η έκβαση κάθε αγώνα, είτε πρόκειται για μια δοκιμασία της δύναμης, είτε για ένα τυχερό παιχνίδι, αποτελεί ιερή απόφαση καταξιωμένη από τους θεούς.

Κατά την ανάπτυξη ενός πολιτισμού η αγωνιστική λειτουργία φτάνει την ωραιότερη, καθώς και τη σπουδαιότερη, μορφή της στην αρχαϊκή φάση. Καθώς ένας πολιτισμός γίνεται όλο και πιο σύνθετος, πιο ποικίλος και πιο βαρύς, και καθώς η τεχνική της παραγωγής και της ίδιας της κοινωνικής ζωής οργανώνεται όλο και πιο περίτεχνα, το παλαιό έδαφος του πολιτισμού καλύπτεται σιγά-σιγά από μια πυκνή στιβάδα ιδεών, συστημάτων σκέψης και γνώσης, θεωριών, κανόνων και διατάξεων, ηθικών και συμβάσεων που έχουν χάσει τη σχέση τους με το παιχνίδι. Ο πολιτισμός, λοιπόν, σοβαροποιήθηκε περισσότερο' δεν αφήνει στο παιχνίδι παρά μόνο δευτερεύουσα θέση. Η ηρωϊκή εποχή τέλειωσε, και η αγωνιστική φάση φαίνεται κι αυτή να είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν.

Johan Huizinga.  http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/

---------------

Γενικά περί παιγνιδιών

Το παιγνίδι, εξετάζοντάς το είτε ως όργανο – άθυρμα, είτε ως διαδικασία, θεωρείται άριστο μέσο ενεργοποίησης των φυσικών, διανοητικών και ψυχικών δυνάμεων του ατόμου για άσκηση, διασκέδαση, ανάπαυση και ευχαρίστηση, σωματική, πνευματική και ψυχική.

Από αρχαιοτάτων χρόνων to παιγνίδι είχε ενταχθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία, με πρωτεύοντα μάλιστα ρόλλο, τουλάχιστον στη νηπιακή, παιδική και εφηβική ηλικία, ενώ από πολλών ετών, αποτέλεσε το αντικείμενο έρευνας και μελέτης των επιστημών της Κοινωνιολογίας, της Ψυχολογίας, ιδιαίτερα της Παιδοψυχολογίας, της Βιολογίας,της Παιδαγωγικής και της Λαογραφίας.
Έτσι η κάθε επιστήμη και από τη δική της σκοπιά εξετάζοντας το παιγνίδι, έχει να παρουσιάσει διάφορες και μερικές φορές διϊστάμενες θεωρείες, για την αρχή το χαρακτήρα και τη σκοπιμότητά του.
Η Λαογραφία, εξετάζοντας το εθιμικό και ψυχαγωγικό μέρος του παιγνιδιού, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην επινοητική τεχνική του, συγκρίνοντας τη φυσική παρουσία των παιγνιδιών στις παιδικές και στις πρωτόγονες κοινωνίες, εξάγει από τη μελέτη των παιγνιδιών ιδιαίτερα εθνογραφικά συμπεράσματα με σημαντική κοινωνιολογική σημασία και βλέπει τα παιγνίδια ως μέσα ενίσχυσης των κοινωνικών θεσμών, διατήρησης των αρχέγονων εθίμων, ενώ θεωρεί πως μέσω των παιγνιδιών επιτυγχάνεται η προετοιμασία των παιδιών για τους ρόλους των στην αυριανή κοινωνία.
Η Παιδαγωγική, ακολουθώντας τη ρήση του Πλάτωνα: «παιδεία εστί, η των παίδων ολκή προς τον ορθόν λόγον», προσπαθεί να αξιοποιήσει το παιγνίδι στην εκπαιδευτική διαδικασία και μέσα απ΄ αυτή προβάλλει, επισημαίνει και τονίζει τη μεγάλη παιδαγωγική του σημασία.
Η Ψυχολογία – Παιδοψυχολογία αλλά και η Κοινωνιολογία, θεωρούν πως το παιγνίδι:
• αποσκοπεί στο σοβαρό σκοπό της εξέλιξης του ανθρώπου (Karl Groos).
• είναι μέσο ανάπτυξης της νοημοσύνης, και των άλλων γνωστικών δεξιoτήτων του ατόμου. (Jean Piaget).
• είναι έκφραση του υποσυνείδητου και της φαντασίας του παιδιού (Freud).
• Απαλλάσσει το παιδί από ψυχικά συμπλέγματα, από αγωνίες και δειλίες, το καθιστά κοινωνικό, το απαλλάσσει και από πολλές κακές συνήθειες, όπως το ψέμα, τον εγωισμό, την οκνηρία, τη δειλία, το καθιστά ελεύθερο και πειθαρχικό (Erik Erikkson).
Η σημερινή αστικοποιημένη κοινωνία, με τον τρόπο ζωής που διαμόρφωσε και τις προτεραιότητες που έχει θέσει, στερεί από το παιδί τις βασικές προϋποθέσεις ενασχόλησής του με τα ευχάριστα και τα τερπνά. Η συνεχής προσπάθεια της σύγχρονης οικογένειας, για μεγιστοποίηση των οικονομικών της απολαβών, ελαχιστοποίησε αν δεν αποστέρησε πλήρως, τον ελεύθερο χρόνο ενασχόλησής της με τα ευχάριστα και τα τερπνά, και ταυτόχρονα εξάλειψε τον απαραίτητο ζωτικό, ανοιχτό χώρο που απαιτείται για τα ομαδικά παιγνίδια.
Έτσι τα παιδιά, μη έχοντας που να διοχετεύσουν την ενεργήτικότητά τους, το δυναμισμό τους, τη ζωντάνια τους, καταφεύγουν είτε στα παιγνίδια αθύρματα, ξενόφερτα στη συντριπτική τους πλειοψηφία, είτε στα ηλεκτρονικά παιγνίδια, με ολέθρια στις περισσότερες των περιπτώσεων αποτελέσματα στη σωματική, πνευματική και ψυχική τους υπόσταση.πηγη paignidia. gr

----------------------

        

Παιχνίδι, παιγνίδιο ή παίγνιο αποκαλείται η δομημένη δραστηριότητα που διεξάγεται με σκοπό την ψυχαγωγία ή ασκείται σαν εκπαιδευτικό εργαλείο. Τα παιχνίδια υπάρχουν σε διάφορες μορφές:επιτραπέζια, ηλεκτρονική, άυλη, υλική κ.ά.

Κύριοι παράγοντες του παιχνιδιού είναι οι κανόνες, τα επιτεύγματα, η πρόκληση και η αλληλεπίδραση. Τα παιχνίδια, γενικά, υποβάλλουν τον παίκτη σε μια ψυχική ή σωματική διέγερση, ή πολλές φορές και τα δύο. Πολλά παιχνίδια βοηθάνε στην ανάπτυξη πρακτικών δεξιοτήτων, μπορεί να έχουν τη μορφή άσκησης ή να έχουν εκπαιδευτικό, προσομοιωτικό ή ψυχολογικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με τον Κρις Κρόφορντ, σχεδιαστή βιντεοπαιχνιδιών, δραστηριότητες όπως το παζλ και η πασιέντζα ανήκουν περισσότερο στην κατηγορία των γρίφων και όχι των παιχνιδιών, επειδή ένα παιχνίδι προϋποθέτει αλληλεπίδραση δύο ή περισσότερων παικτών.
Τα παιχνίδια μαρτυρούνται από το 2600 π.Χ.^[1][2]. Είναι παγκόσμιο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας και παρατηρούνται σε όλους τους πολιτισμούς. Το Βασιλικό Παιχνίδι του Ουρ (Royal Game of Ur), το Senet και το Mancala είναι κάποια από τα αρχαιότερα παιχνίδια του κόσμου

 

Συνήθως τα παιχνίδια ταξινομούνται βάσει του μέσου που χρειάζεται για να παιχθούν (π.χ. μινιατούρες, μπάλα, κάρτες, ταμπλώ ή υπολογιστής). Πολλές φορές, το μέσο είναι ένα αντικείμενο ή μία ένδειξη, που συμβολίζει κάτι. Το αντικείμενο μπορεί να είναι ένα πιόνι, κάποια χρήματα ή μία άυλη ένδειξη, όπως η βαθμολογία.
Τα παιχνίδια όπως το κρυφτό και το κυνηγητό δεν χρησιμοποιούν κάποιο εμφανές αντικείμενο, αλλά η αλληλεπίδρασή τους ορίζεται από το περιβάλλον. Παιχνίδια με ίδιους ή παρόμοιους κανόνες, μπορεί να έχουν διαφορετικό τρόπο διεξαγωγής, ανάλογα με το εκάστοτε περιβάλλον. Π.χ. το κρυφτό σε έναν σχολικό χώρο παίζεται διαφορετικά από ό,τι σε ένα πάρκο, ή ο τρόπος που θα γίνει ένας αγώνας αυτοκινήτων διαφοροποιείται από πίστα σε πίστα.

Κανόνες

Αν και τα παιχνίδια συχνά χαρακτηρίζονται από τα εργαλεία τους, επίσης ορίζονται και από τους κανόνες τους. Ενώ οι κανόνες υπόκεινται σε αλλαγές και τροποποιήσεις, η μεγάλη αλλαγή έχει ως αποτέλεσμα ένα "νέο" παιχνίδι. Υπάρχουν, όμως, και εξαιρέσεις όπως σε κάποιες περιπτώσεις παιχνιδιών που περιλαμβάνουν εσκεμμένη τροποποίηση των κανόνων, αλλά ακόμα κι εκεί υπάρχουν κάποιοι σταθεροί κανόνες.
Οι κανόνες, γενικά, καθορίζουν τη σειρά, τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και τα επιτεύγματα του κάθε παίκτη. Τα δικαιώματα των παικτών μπορεί να περιλαμβάνουν το πότε θα μετακινήσουν το πιόνι τους ή πότε θα κάνουν κάποια ενέργεια. Ο πιο συνηθισμένος σκοπός είναι να συγκεντρώσει ο παίκτης τη μεγαλύτερη ποσότητα βαθμών, χρημάτων ή αντικειμένων στο τέλος του παιχνιδιού, όπως στη Monopoly, ή να φέρει το πιόνι του σε μια σχέση απειλής προς το πιόνι του αντιπάλου, όπως στο σκάκι.
Είδη παιχνιδιών.
Αθλήματα.Αθλήματα χαρακτηρίζονται παιχνίδια που έχουν αθλητικό χαρακτήρα και απαιτούν σωματική άσκηση. Στην κατηγορία συμπεριλαμβάνονται ατομικά και ομαδικά αγωνίσματα, όπως το ποδόσφαιρο, η καλαθοσφαίριση, το βόλεϋ κ.ά. Πολλά αθλήματα απαιτούν ειδικό εξοπλισμό και δεδομένο χώρο παιχνιδιού, ενώ απευθύνονται σε μεγάλες μερίδες θεατών.
Παιχνίδια επιδεξιότητας.Αυτή η κατηγορία εμπερικλείει κάθε παιχνίδι που απαιτεί επιδεξιότητα και συντονισμό ματιών και χεριών, με εξαίρεση τα βιντεοπαιχνίδια, τα οποία αποτελούν κατηγορία από μόνα τους. Παραδείγματα όπως το Jenga χρειάζονται μόνο ένα φορητό εξοπλισμό και μια οποιαδήποτε επιφάνεια, ενώ παιχνίδια σαν το φλίπερ, το μπιλιάρδο, το επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι και το air hockey απαιτούν ειδικά τραπέζια ή άλλες αυτόνομες μονάδες για την διεξαγωγή τους. Η έλευση των οικιακών συστημάτων βιντεοπαιχνιδιών αντικατέστησε ορισμένα από αυτά, όπως το επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι, ωστόσο το μπιλιάρδο, το φλίπερ κ.ά. παραμένουν ακόμα δημοφιλή σε δημόσιους χώρους.
Επιτραπέζια παιχνίδια.Τα επιτραπέζια παιχνίδια έχουν ως κύριο εργαλείο ένα ταμπλώ, πάνω στο οποίο ακολουθείται η πορεία, η πρόοδος και τα κεκτημένα των παικτών, τα οποία δηλώνονται με πιόνια. Τα περισσότερα περιλαμβάνουν ζάρια και κάρτες. Πολλά επιτραπέζια, περιέχουν προσομείωση πολέμου, με το ταμπλώ να αποτελεί στρατηγικό χάρτη.

Παιχνίδια τράπουλας.Τα παιχνίδια αυτά παίζονται μέσω της τράπουλας, μιας δεσμίδας καρτών, οι οποίες έχουν διαφορετική αξία. Υπάρχουν διάφορες μορφές τράπουλας ανά τον κόσμο: η αγγλοαμερικανική 52φυλλη που περιέχει αριθμούς, σύμβολα και φιγούρες, η τράπουλα Ταρώ με 78 φύλλα και άλλες τράπουλες διαμορφωμένες για επιτραπέζια παιχνίδια, όπως ειναι και το Uno. Τα γνωστότερα παιχνίδια αγγλοαμερικανικής τράπουλας είναι το πόκερ, το μπριτζ, η πρέφα, η 31, η πασιέντζα,η ξερή κ.ά.

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή αλλιώς βιντεοπαιχνίδια. είναι προγράμματα υπολογιστικών συστημάτων, τα οποία χειρίζεται ο παίκτης μέσα από τον προσωπικό υπολογιστή του ή από κάποιο ειδικό σύστημα φτιαγμένο για αυτόν τον λόγο (για οικιακή χρήση αυτά τα συστήματα ονομάζονται κονσόλες). Τα προγράμματα αυτά δημιουργούν εικονικά εργαλεία, που επιτρέπουν στον παίκτη να παίξει με έναν άλλο παίκτη ή με έναν προσομοιομένο παίκτη, παιχνίδια όπως τράπουλα και ζάρια, ή δημιουργούν προσομοιωμένους κόσμους, στους οποίους μπορούν να συμβούν φανταστικά γεγονότα μέσα στην πορεία του παιχνιδιού
Από την βικιπαιδεια

Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ


Άρθρο του Maurizio Blondet 

Μετάφραση -επιμέλεια Αναστάσιος  Γιαννάς

Στις ρίζες του Δυτικού πολιτισμού η Σπάρτη και η Αθήνα αντιπαρατίθενται σαν δύο διαφορετικά αρχέτυπα. Η Αθήνα είναι η συζήτηση, η Σπάρτη η σιωπή. Η Αθήνα μας άφησε τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο, τα ανάγλυφα του Φειδία• η Σπάρτη μερικές βουβές πέτρες (δεν είχε άλλα τείχη, όπως λεγόταν, από τα στήθη των πολιτών της).

Η Αθήνα είναι η αγορά της πολιτικής διαμάχης, η Σπάρτη ένα αυταρχικό σύστημα, όπου ο καθένας ανήκει στο κράτος. Η Αθήνα είναι η ελευθερία, η Σπάρτη η στρατιωτική πειθαρχία. Η Αθήνα δίνει, κατά μία έννοια, αρχή στην νεωτερικότητα και στην κοσμική θέαση του ανθρώπου, εικάζει πάνω στους θεούς και αμφιβάλει-ενώ η Σπάρτη μένει ακίνητη σε μία ιεροτελεστική και πολεμική αντίληψη της πόλεως. Η Αθήνα κατοικείται από άτομα, η Σπάρτη από μία αρχαϊκή και συμπνέουσα φάλαγγα.   

        Προπάντων: Η Αθήνα παρήγαγε μία τεράστια ποσότητα και ποιότητα λέξεων-λόγος• διάλογοι, φιλοσοφία, σοφίσματα, γενικά αυτό που εμείς ονομάζουμε «κουλτούρα», «ιστορία», «έκφραση», «κριτική»• η Σπάρτη μία αινιγματική και μονολιθική σιωπή: μόνον κάποιο ρυθμικό πολεμικό άσμα του Τυρταίου.      

Ο δημοκρατικός όχλος απονέμει φυσικά στην Αθήνα την πρωτοκαθεδρία του πολιτισμού, και βλέπει στην Σπάρτη την απουσία του πνεύματος, αισθάνεται την σιωπή της σαν άναρθρη, βίαιη  σκοτεινότητα.
Όμως αν ήταν πράγματι έτσι, πώς να εξηγήσουμε ότι ο Σωκράτης, ο τόσο ομιλητικός, ο πιο περίεργος των Αθηναίων, υπήρξε φίλο-Σπαρτιάτης; Και ο πιο ευγενής και έξυπνος μαθητής του, ο Πλάτωνας, από τον οποίο αρχίζει η φιλοσοφία-και αρχίζει σε μορφή διαλόγου-κοίταζε την Σπάρτη  σαν  την αληθινή  Ελληνική  πνευματική καρδιά; 

Διότι έτσι συνέβη: η δημοκρατική παράταξη, η Αθηναϊκή «αριστερά» υποπτεύθηκε ότι ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας Λακωνίζουν,  δηλαδή ότι  μιμούνται τους  Λάκωνες στον ακριβή- συνθετικό λόγο  και αναγνωρίζουν στην Σπαρτιατική τάξη την πολιτιστική πρωτοκαθεδρία πάνω στην Ελλάδα, και με την πολιτική έννοια, ότι παίρνουν το μέρος της Σπάρτης, ότι δηλαδή ανήκουν στην «Δεξιά»: κάτι που απαγορευόταν στην Αθήνα.

Βέβαια δεν είναι απλό να εξηγηθεί γιατί η συνοδεία του Σωκράτη-η πιο σημαντική πολιτιστική ανθρώπινη ομάδα που υπήρξε ποτέ- αν  και  ζούσε μέσα στην Αθηναϊκή ελευθερία, κοίταζε την Σπάρτη ως ένα μοντέλο απαράμιλλου γοήτρου: προπάντων γιατί δημιουργεί  αμηχανία  στην δημοκρατία να παραδεχτεί ότι η υψηλή κουλτούρα, γεννήθηκε  στην Δύση  από ένα αντιδραστικό όραμα.

Αλλά  η εξήγηση είναι εύκολη  για όποιον δεν θρέφει προοδευτικές προκαταλήψεις. Φθάνει να θυμίσουμε ότι ο Σωκράτης μιλά, συζητά-και ο Πλάτωνας γράφει σε μορφή διαλόγου και συζήτησης-όχι για μία  εγγενή επιθυμία έκφρασης μέσω του λόγου, αλλά ως αντίδραση σε άλλους ομιλητές. Αυτοί αντικρούουν ακούραστα τους Σοφιστές: αυτοί οι τεχνικοί της γνώμης και της επικοινωνίας, αυτοί οι δικηγόροι κάθε περίπτωσης, που υπερηφανεύονταν ότι ξέρουν να πείσουν τον όχλο για οποιαδήποτε θέση  αλλά και για την αντίθετη της  και-το χειρότερο- ότι μπορούν  να  διδάξουν σε  οποιονδήποτε να κάνει το ίδιο. Η εμφάνιση και η επιτυχία των Σοφιστών δεν θεωρήθηκε στην Αθήνα ως «πρόοδος», αλλά ως αυτό που  μαρτυρούσε : Το σύμπτωμα μιας ηθικής κρίσης που κατέκλυζε την κοινωνία. Η νίκη του κυνισμού  και του υποκειμενισμού, η χειραγώγηση των συλλογικών συναισθημάτων κατά κάποιο τρόπο συνυφασμένη με τη δημοκρατία, η άρνηση της αλήθειας  και η υπεροχή της γνώμης. Κατά  μία έννοια, με τους Σοφιστές  εισβάλουν στην ιστορία όχι μόνον η διαλεκτική αλλά η «φλυαρία», η Βαβέλ του « κατά τη γνώμη μου…»  

Ο Γοργίας, ο οποίος υποστήριξε ότι  «το σωστό είναι το ωφέλιμο του πιο δυνατού», είναι ήδη πολύ σύγχρονος: φυτεύει το σπόρο για όλους εκείνους που στο μέλλον θα υποκλιθούν στην  εξουσία ως  την μόνη αλήθεια. Αρχίζει μία διαδρομή στην οποία ο Χέγκελ θα δώσει την πιο συνθετική και καθολική  θεωρητική συστηματοποίηση: «ότι είναι πραγματικό είναι ορθολογικό.» Ο Σωκράτης ο λακωνικός κατεβαίνει λοιπόν στην πλατεία, μιμούμενος τους Σοφιστές στην διαλεκτική τεχνική, για να υπερασπιστεί μία αρχή που παραβιάστηκε, μία αλήθεια που δεν είναι πια κοινά αποδεκτή με σιωπηρή συμφωνία.

Συμπτωματική είναι η τεχνική του: περισσότερο από το να μιλάει, κάνει ερωτήσεις. Και οι ερωτήσεις του στοχεύουν να παρακινήσουν τους συνομιλητές του να παραδεχτούν ότι ναι, η δικαιοσύνη δεν μπορεί να περιοριστεί στο συμφέρον αυτού που κυβερνά, ότι η δύναμη δεν είναι ταυτόσημη με την δικαιοσύνη, ότι η δικαιοσύνη-ακόμη και εάν σε αυτόν τον εμπειρικό κόσμο δεν εμφανίζεται παρά αδύναμα και επεισοδιακά-είναι ωστόσο πιο πραγματική από την δύναμη και το συμφέρον του πιο δυνατού, τόσο που ο αυθεντικός με τον εαυτό του άνθρωπος  είναι υποχρεωμένος να  της  αναγνωρίσει μία ανωτερότητα χωρίς συμβιβασμούς. Αλλά όπως είναι γνωστό, ο Σωκράτης αρκείται να οδηγήσει τους άλλους να παραδεχτούν ότι η δικαιοσύνη «δεν» είναι αυτό, δεν είναι εκείνο, δεν είναι το άλλο• δεν δίνει ποτέ έναν δικό του ορισμό του «σωστού». Αρνείται να παράσχει μία φόρμουλα, και όχι μόνον για τον βάσιμο λόγο ότι χρειάζεται να υπερασπισθεί η Αλήθεια απομακρύνοντας την από την αιχμαλωσία της διαλεκτικής-η οποία εμφανίστηκε πλέον στον κόσμο ως η πρωταρχική τεχνική που αντιστρέφει τα διατυπωμένα στο αντίθετο τους.

Με την πιο βαθιά έννοια, ο Σωκράτης δεν κάνει  κάτι άλλο από το να βολιδοσκοπεί τα όρια μιας σιωπής που περιέχει την αλήθεια, την οποία αυτός αντλεί-και διδάσκει πώς να αντλείται-πέρα από το λόγο. Πώς να εξηγηθεί ότι αυτή η Ολύμπια σιωπή από την οποία ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας  αντλούν τις αστείρευτες λέξεις τους  είναι ακριβώς  η σιωπή της Σπάρτης;

Στην  Ελλάδα , πριν τους Σοφιστές,  η γνώση ονομάζεται  κατά κανόνα μία «όραση», σε σχέση  με την οποία οι γνώσεις που αποκτούνται με τις τεχνικές του λόγου, την συζήτηση, δεν είναι παρά  μεταβαλλόμενες και επιφανειακές γνώμες: η παραπλανητική φλυαρία των Σοφιστών. Η «όραση»  ως  υπέρτατη γνώση ήταν, προσθέτουμε, το αντίστοιχο μιας ύπαρξης  που είναι προνόμιο ενός ανθρώπινου τύπου(όχι οποιουδήποτε), που επιπλέον είναι ικανός να μεταμορφωθεί. Εδώ, υπαινισσόμαστε  την μύηση στα Ελευσίνια Μυστήρια στα οποία είχαν πρόσβαση οι ευγενείς Αθηναίοι. Σε αυτά, μαρτυρεί ο Ιππόλυτος, παρουσιαζόταν «σε αυτούς που γινόντουσαν δεκτοί στον ύψιστο βαθμό, το μεγάλο και θαυμαστό και τέλειο μυστήριο της όρασης : ένα στάχυ θερισμένο εν σιωπή. Ο Πλάτωνας αναφέρεται συνεχώς σε αυτό που συμβολίζει αυτό το αινιγματικό στάχυ, σε σημείο που  κατέστη δυνατή η υποψία ότι η θεωρία των Πλατωνικών Ιδεών ήταν μία προσπάθεια λογοτεχνικής  γνωστοποίησης των Ελευσίνιων Μυστηρίων-για τα  οποία ο μυημένος έπρεπε να σιωπήσει. Ακόμη περισσότερο, υπαινισσόμαστε το μαντείο των Δελφών: Το ιερό κέντρο του φωτεινού Απόλλωνα. Έτσι η Σπάρτη παρέμεινε άρρηκτα συνδεδεμένη με τον αρχαϊκό Δωρικό πολιτισμό-τον οποίο ζηλότυπα προστατεύει ενώ οι άλλοι άλλαζαν-όπως εξάλλου λέγεται, ο Λυκούργος, που για τους πολλούς ήταν μόνον ο αρχικός νομοθέτης, ο πατέρας της Σπαρτιατικής πολιτικής τάξης, ήταν επίσης  και  η ονομασία ενός  Σπαρτιατικού  ιερατικού  βαθμού  που υπόκειντο στους Δελφούς.

Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε με πια βαθιά, εξωπολιτική έννοια ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας ήταν φιλο-Σπαρτιάτες; Γιατί αντλούσαν  τις λέξεις τους από εκείνη τη σιωπή που φύλασσε η Σπάρτη: μακριά από το να είναι ένας στρατώνας, η πόλη χωρίς τείχη ήταν μία ιερή και στρατιωτική τάξη της οποίας τα άτομα-ασκητικά απαρνούμενα τον εαυτό τους, λαμβάνοντας το κοινό συσσίτιο, φέροντας τα όπλα όπως θα έκανε η πρωταρχική ομάδα των «ίσων», των Ινδοευρωπαίων εταίρων που κατακτούσαν τα νέα εδάφη-διατηρούσαν την αρχική τους  προέλευση και έμεναν πιστοί στην βεβαιότητα που έρχεται από την «Όραση», στον πολιτισμό  που  είναι πριν από την διαλεκτική: εκείνον που «θερίζει το στάχυ εν σιωπή».

Το γεγονός ότι η Σπαρτιατική τάξη ήταν επικεντρωμένη στην στρατιωτική εκπαίδευση σημαίνει δύο πράγματα:

Υποδήλωνε ότι η γνώση δεν κατακτάται με την νοητική οξύτητα, αλλά με την ανάπτυξη του  Είναι, την διαμόρφωση του χαρακτήρα.

Ότι η αλήθεια που δεν μπορεί να ειπωθεί πρέπει να υπερασπίζεται με την δύναμη ενάντια στο χάος που θέλει να την ακυρώσει. Αυτή πρέπει να είναι η μόνη νόμιμη χρήση της δύναμης-η δύναμη που επιβάλει την σιωπή πάνω στον θόρυβο του περιβάλλοντος-και που όσο διήρκησε , η «Όραση» δεν είχε επαλειφθεί από τις καρδιές των ανθρώπων.

Δεν επικαλεστήκαμε δύο αρχέγονα αρχέτυπα. Η  Σπάρτη και Αθήνα  ΕΙΝΑΙ . Σε κάθε εποχή ο πολιτισμός είναι Σοφιστικός ή Πλατωνικός. Και εάν σήμερα εξαπλώνεται το ενδιαφέρον για  τα τρέχοντα γεγονότα, το κουτσομπολιό, τη φλυαρία , θα θέλαμε οι λέξεις μας να μην είναι μία απλή προσθήκη στο θόρυβο που κρύβει, ή θολώνει, κάθε βεβαιότητα. Αναζητήσαμε πάντοτε λέξεις που αραιώνουν την ομίχλη στην οποία  το  χάος  των  γνώμεων  μας  κάνει να ζούμε, που φέρνουν στο φως τις κρυφές δυνάμεις που ο διαλεκτικός και δημοσιογραφικός θόρυβος μας κρύβουν.

Λέξεις  που δεν σέβονται τα είδωλα του Forum Romanum γιατί στηρίζονται, χωρίς να το λένε, σε μία δυνατή σιωπή.
------
Πλάτων, Πρωταγόρας, 342c: "Και για να καταλάβετε ότι τα λόγια μου αυτά είναι αληθινά και ότι οι Σπαρτιάτες έχουν πάρει την καλύτερη μόρφωση πάνω στη φιλοσοφία και τη ρητορική, σας λέω τούτο: αν θελήσει κανείς να συζητήσει με τον τελευταίο από τους Σπαρτιάτες, θα διαπιστώσει πως πάνω στα περισσότερα θέματα αυτός φαίνεται ένα τίποτε· στη συνέχεια όμως, σ' ένα οποιοδήποτε σημείο της συζήτησης, γυρνά και σου πετά ξαφνικά μια εντυπωσιακή φράση, σύντομη κι όλο νεύρο, σαν φοβερός ακοντιστής, έτσι που ο συνομιλητής του να φαίνεται κοντά του σαν μωρό παιδί, τίποτε περισσότερο. Αυτό το έχουν καταλάβει αρκετοί και από τους σημερινούς και από τους παλιούς, δηλαδή ότι καλύτερα λακωνίζει κανείς φιλοσοφώντας παρά ασκώντας τη γυμναστική, αφού παρατήρησαν ότι μόνο ένας άνθρωπος με τέλεια μόρφωση μπορεί να εκφράζεται με αυτόν τον τρόπο. Σ' αυτούς ανήκει κι ο Θαλής ο Μιλήσιος κι ο Πιττακός ο Μυτιληναίος κι ο Βίας από την Πριήνη κι ο Σόλων ο συμπολίτης μας κι ο Κλεόβουλος από την Λίνδο και ο Μύσων από τις Χηνές· έβδομον μαζί τους λογαριάζουν τον Χίλωνα τον Λακεδαιμόνιο. Όλοι αυτοί ήταν φανατικοί οπαδοί και εραστές και μαθητές της σπαρτιατικής παιδείας. Απόδειξη ότι κάτι τέτοιο ήταν η σοφία τους είναι οι σύντομες φράσεις, οι αξιομνημόνευτες που έχει πει ο καθένας τους και που, αφού συγκεντρώθηκαν όλοι αυτοί, τις έκαναν κοινό αφιέρωμα στον Απόλλωνα, στο ναό του στους Δελφούς, σαν τον πρώτο καρπό της σοφίας τους, χαράζοντας τα επιγράμματα που λέει και ξαναλέει όλος ο κόσμος: «γνώρισε τον εαυτό σου» και «μακριά από τις υπερβολές». Τώρα, για ποιο λόγο τα λέω αυτά; Γιατί τον παλιό καιρό μ' αυτόν τον τρόπο φιλοσοφούσαν: με σύντομες φράσεις, σαν τους Λάκωνες. "

http://theodotus.blogspot.gr/2013/10/blog-post_27.html

ΜΙΑ "ΑΓΝΩΣΤΗ " ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ

Μία “άγνωστη” λειτουργία της Πλατωνικής Ακαδημίας!

Συγγραφέας: Γουλέτας Α. Παναγιώτης

 

Η Πλατωνική Ακαδημία, εκτός από Θεολογική-Φιλοσοφική σχολή, είχε και άλλη μία λειτουργία, όχι και τόσο γνωστή. Ήταν η προσπάθεια δημιουργίας φιλοσοφικών αμφικτυονιών καθώς και η συγκέντρωση, διάσωση και φύλαξη κειμένων γνώσεως των παλαιών Ελλήνων.

Οι λειτουργίες αυτές, διαφαίνονται κατά κύριο λόγο μέσα από την έκτη (ΣΤ’) επιστολή του Πλάτωνος (δημιουργία αμφικτυονίας), από μία επιστολή του Αρχύτα προς τον Πλάτωνα [την οποία διασώζει ο Διογένης Λάερτιος] και την απάντηση του Πλάτωνος προς τον Αρχύτα, η οποία είναι δωδεκάτη (ΙΒ’) επιστολή (συγκέντρωση και φύλαξη κειμένων).

Έχουμε λοιπόν:

1. Ο Πλάτων εύχεται στον Ερμεία, τον Έραστο και τον Κορίσκο ευ πράττειν. Μου φαίνεται ότι κάποιος Θεός σας ετοιμάζει, με τρόπο ευμενή και ικανοποιητικά, αγαθή τύχη, αρκεί να τη χρησιμοποιήσετε κατάλληλα. Ζείτε κοντά κι έτσι μπορείτε να βοηθάτε πολύ ο ένας τον άλλο, αν έχετε ανάγκη. Για τον Ερμεία ούτε τα πολλά άλογα, ούτε τα άφθονα στρατιωτικά εφόδια, ούτε το ίδιο το χρυσάφι θα αποτελέσουν ποτέ μεγαλύτερη πηγήδύναμης ως προς όλα από τους σταθερούς και ειλικρινείς φίλους του. Όσο για τον Έραστο και το Κορίσκο, πέρα από την καλή τους κατάρτισή για την σοφία των Ιδεών, υποστηρίζω, αν και ηλικιωμένος, ότι χρειάζονται επίσης τη σοφία που θα τους προφυλάξει από τους φαύλους και τους άδικους, και κάποια ακόμα αμυντική δύναμη, γιατί είναι άπειροι, καθώς έμεινα πολύ καιρό κοντά μας και δεν πέρασαν μεγάλο μέρος της ζωής τους μαζί με κακούς. Για τούτο λοιπόν είπα πως χρειάζονται τα παραπάνω, για να μην αναγκάζονται να παραμελούν την αληθινή σοφία και φροντίζουν την ανθρώπινη και καταναγκαστική περισσότερο από όσο πρέπει. Τη δύναμη, λοιπόν, αυτή μου φαίνεται πως έχει λάβει ο Ερμείας, όσο μπορώ να καταλάβω, καθώς δεν τον έχω συναναστραφεί ακόμη, από τη φύση και την εμπειρική εξάσκηση. Τί εννοώ λοιπόν; Εσένα, Ερμεία, επειδή γνωρίζω καλύτερα τον Έραστο και τον Κορίσκο, θέλω να σου πω, να σε πληροφορήσω και να σε βεβαιώσω ότι δεν θα βρεις εύκολα χαρακτήρες πιο αξιόπιστους από τους γείτονές σου τούτους. Σε συμβουλεύω να συνδεθείς στενά μαζί τους με κάθε τρόπο και να μην το θεωρείς έργο δευτερεύον. Τον Κορίσκο και τον Έραστο, πάλι, συμβουλεύω να έρθουν σε επαφή με τον Ερμεία, να συνδεθούν μαζί του και να δημιουργήσουν θερμή φιλία. Σε περίπτωση που κάποιος σκεφτεί να διασπάσει τη σχέση αυτή, καθώς η ανθρώπινη φύση δεν διακρίνεται για τη σταθερότητά της, στείλτε αμέσως επιστολή σε μένα και τους φίλους μου καταγγέλλοντας τον παραβάτη. Πιστεύω ότι, εκτός αν η ρήξη είναι πολύ σοβαρή, οι συμβουλές που θα έλθουν από εδώ, βασισμένες σε πνεύμα δικαιοσύνης και αιδούς, θα βοηθήσουν περισσότερο από κάποια επωδή (κάτι σαν μαγική λύση) να ξανασυνδέσετε την προϋπάρχουσα φιλότητα και κοινωνία (συναναστροφή). Αν λοιπόν όλοι μας, κι εμείς κι εσείς, ασκήσουμε τη φιλοσοφία τούτη, όσο είναι δυνατόν και εφικτό στον καθένα, τότε αυτά που σας γράφω σήμερα σαν χρησμούς θα γίνουν πραγματικότητα. Τι θα γίνει όμως αν αποτύχουμε, δεν το αναφέρω. Μαντεύω αγαθό αποτέλεσμα, και υποστηρίζω πως θα κάνουμε τα πάντα σωστά, αν Θεός εθέλη. Εσείς οι τρεις πρέπει να διαβάσετε την επιστολή τούτη όλοι μαζί ή έστω ανά δύο, όσο περισσότερες φορές μπορείτε. Χρησιμοποιήστε τη ως είδος συμβολαίου ή ως ισχύοντα νόμο, στον οποίο θα πρέπει να ορκίζεστε με σοβαρότητα και με ειλικρίνεια, που είναι αδελφή της πρώτης. Να επικαλείστε το Θεό, που είναι ηγεμών όλων των παρόντων και των μελλόντων, ηγεμών και πατέρας της πρώτης αιτίας, τον οποίο αν όντως φιλοσοφήσουμε, θα κατανοήσουμε, κατακτώντας τη δυνατότητα ευδαιμόνων ανθρώπων.[1]
2. Η αναφορά του Διογένους, λέει ότι ο Αρχύτας αναφέρει στον Πλάτωνα πως μάζεψαν και του στέλνουν τα αυθεντικά υπομνήματα του Οκκέλου, που τους είχε ζητήσει. Δεν τα βρήκαν όλα, αλλά βρήκαν τα «Περί Νόμου και Βασιλίας και Οσιότητας» και το «Περί γενέσεως του (Συμ)Παντός». Τα άλλα λέει όταν τα βρουν θα του τα στείλουν.[2]
3. Και η απάντηση του Πλάτωνος, προς τον Αρχύτα:
   Ο Πλάτων εύχεται στον Αρχύτα τον Ταραντίνο ευ πράττειν.
   Με μεγάλη ευχαρίστηση πήραμε τα υπομνήματα που μας έστειλες και νιώσαμε μεγάλο θαυμασμό για τον συγγραφέα τους. Πράγματι, πιστεύουμε πως είναι αντάξιος των παλαιών προγόνων. Οι άνθρωποι εκείνοι, όπως λέγεται, είναι Μυραίοι[3] – και άνηκαν στους Τρώες που εκπατρίστηκαν την εποχή του Λαομέδοντος – και όπως αναφέρει η παράδοση ήταν άνδρες αγαθοί. Όσο για τα δικά μου υπομνήματα, για τα οποία έγραψες, δεν είχαν ακόμα ολοκληρωθεί αλλά σου τα έστειλα όπως ήταν. Για τη φύλαξή τους, συμφωνούμε απόλυτα, ώστε δεν χρειάζονται οδηγίες.[4]

Η συγκεκριμένες ενέργειες περί της συγκεντρώσεως, διασώσεως και φυλάξεως των κειμένων, εκ της Πλατωνικής Ακαδημίας, ίσως να οφείλεται σε όσα γράφει ο Πλάτων στο 3^ο βιβλίο των «Νόμων»[5], ότι λόγω μεγάλων καταστροφών η αρχαία γνώση χανόταν, και ως εκ τούτου, θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να παραφυλαχθεί από κάποια μελλοντική ενδεχόμενη καταστροφή, τόσο φυσική όσο και κοινωνικοπολιτική.

 

---

[1] Πλάτων Ἑρμείᾳ καὶ Ἐράστῳ καὶ Κορίσκῳ εὖ πράττειν.     

Ἐμοὶ φαίνεται θεῶν τις ὑμῖν τύχην ἀγαθήν, ἂν εὖ δέξησθε, εὐμενῶς καὶ ἱκανῶς παρασκευάζειν· οἰκεῖτε γὰρ δὴ γείτονές τε ὑμῖν αὐτοῖς καὶ χρείαν ἔχοντες ὥστε ἀλλήλους εἰς τὰ μέγιστα ὠφελεῖν. Ἑρμείᾳ μὲν γὰρ οὔτε ἵππων πλῆθος οὔτε ἄλλης πολεμικῆς συμμαχίας οὐδ᾽ αὖ χρυσοῦ προσγενομένου γένοιτ᾽ ἂν μείζων εἰς τὰ πάντα δύναμις, ἢ φίλων βεβαίων τε καὶ ἦθος ἐχόντων ὑγιές· Ἐράστῳ δὲ καὶ Κορίσκῳ, πρὸς τῇ τῶν εἰδῶν σοφίᾳ τῇ καλῇ ταύτῃ, φήμ᾽ ἐγώ, καίπερ γέρων ὤν, προσδεῖν σοφίας τῆς περὶ τοὺς πονηροὺς καὶ ἀδίκους φυλακτικῆς καί τινος ἀμυντικῆς δυνάμεως. ἄπειροι γάρ   εἰσι διὰ τὸ μεθ᾽ ἡμῶν μετρίων ὄντων καὶ οὐ κακῶν συχνὸν διατετριφέναι τοῦ βίου· διὸ δὴ τούτων προσδεῖν εἶπον, ἵνα μὴ ἀναγκάζωνται τῆς ἀληθινῆς μὲν ἀμελεῖν σοφίας, τῆς δὲ ἀνθρωπίνης τε καὶ ἀναγκαίας ἐπιμελεῖσθαι μειζόνως ἢ δεῖ. ταύτην δ᾽ αὖ τὴν δύναμιν Ἑρμείας μοι φαίνεται φύσει τε, ὅσα μήπω συγγεγονότι, καὶ τέχνῃ δι᾽ ἐμπειρίας εἰληφέναι. τί οὖν δὴ λέγω; σοὶ μέν, Ἑρμεία, πεπειραμένος Ἐράστου καὶ Κορίσκου πλέονα ἢ σύ, φημὶ καὶ μηνύω καὶ μαρτυρῶ μὴ ῥᾳδίως εὑρήσειν σε ἀξιοπιστότερα ἤθη τούτων τῶν γειτόνων· ἔχεσθαι δὴ παντὶ συμβουλεύω δικαίῳ τρόπῳ τούτων τῶν ἀνδρῶν, μὴ πάρεργον ἡγουμένῳ. Κορίσκῳ δὲ καὶ Ἐράστῳ πάλιν Ἑρμείου ἀντέχεσθαι σύμβουλός εἰμι καὶ πειρᾶσθαι ταῖς ἀνθέξεσιν ἀλλήλων εἰς μίαν ἀφικέσθαι φιλίας συμπλοκήν. ἂν δέ τις ὑμῶν ἄρα ταύτην πῃ λύειν δοκῇ—τὸ γὰρ ἀνθρώπινον οὐ παντάπασιν βέβαιον—δεῦρο παρ᾽ ἐμὲ καὶ τοὺς ἐμοὺς πέμπετε μομφῆς κατήγορον ἐπιστολήν· οἶμαι γὰρ δίκῃ τε καὶ αἰδοῖ τοὺς παρ᾽ ἡμῶν ἐντεῦθεν ἐλθόντας λόγους, εἰ μή τι τὸ λυθὲν μέγα τύχοι γενόμενον, ἐπῳδῆς ἡστινοσοῦν μᾶλλον ἂν συμφῦσαι καὶ συνδῆσαι πάλιν εἰς τὴν προϋπάρχουσαν φιλότητά τε καὶ κοινωνίαν, ἣν ἂν μὲν φιλοσοφῶμεν ἅπαντες ἡμεῖς τε καὶ ὑμεῖς, ὅσον ἂν δυνώμεθα καὶ ἑκάστῳ παρείκῃ, κύρια τὰ νῦν κεχρησμῳδημένα ἔσται. τὸ δὲ ἂν μὴ δρῶμεν ταῦτα οὐκ ἐρῶ· φήμην γὰρ ἀγαθὴν μαντεύομαι, καὶ φημὶ δὴ ταῦθ᾽ ἡμᾶς πάντ᾽ ἀγαθὰ ποιήσειν, ἂν θεὸς ἐθέλῃ.   Ταύτην τὴν ἐπιστολὴν πάντας ὑμᾶς τρεῖς ὄντας ἀναγνῶναι χρή, μάλιστα μὲν ἁθρόους, εἰ δὲ μή, κατὰ δύο, κοινῇ κατὰ δύναμιν ὡς οἷόν τ᾽ ἐστὶν πλειστάκις, καὶ χρῆσθαι συνθήκῃ καὶ νόμῳ κυρίῳ, ὅ ἐστιν δίκαιον, ἐπομνύντας σπουδῇ τε ἅμα μὴ ἀμούσῳ καὶ τῇ τῆς σπουδῆς ἀδελφῇ παιδιᾷ, καὶ τὸν τῶν   πάντων θεὸν ἡγεμόνα τῶν τε ὄντων καὶ τῶν μελλόντων, τοῦ τε ἡγεμόνος καὶ αἰτίου πατέρα κύριον ἐπομνύντας, ὅν, ἂν ὄντως φιλοσοφῶμεν, εἰσόμεθα πάντες σαφῶς εἰς δύναμιν ἀνθρώπων εὐδαιμόνων

[2]Διογένης Λαέρτιος «Βίοι Φιλοσόφων» 8.79.9 – 8.81.9

“Ἀρχύτας Πλάτωνι ὑγιαίνειν.

“Καλῶς ποιέεις ὅτι ἀποπέφευγας ἐκ τᾶς ἀρρωστίας• ταῦτα γὰρ αὐτός τυ ἐπέσταλκας καὶ τοὶ περὶ Λαμίσκον ἀπάγγελον. περὶ δὲ τῶν ὑπομνημάτων ἐπεμελήθημες καὶ ἀνήλθομες ὡς Λευκανὼς καὶ ἐνετύχομες τοῖς Ὀκκέλω ἐκγόνοις. τὰ μὲν ὦν Περὶ νόμω καὶ Βασιληίας καὶ Ὁσιότατος καὶ τᾶς τῶ παντὸς γενέσιος αὐτοί τ᾽ ἔχομες καὶ τὶν ἀπεστάλκαμες• τὰ δὲ λοιπὰ οὔτοι νῦν γα δύναται εὑρεθῆμεν, αἰ δέ κα εὑρεθῇ, ἥξει τοι.” 

[3] Υπάρχουν 2 εκδοχές της συγκεκριμένης λέξεως στα στερεότυπα. Στον Διογένη Λάερτιο, αναφέρει τη λέξη Μυραίοι, ενώ στις Επιστολές, αναφέρει τη λέξη Μύριοι. Οι εκδόσεις Κάκτος, στις «Επιστολές» έχουν ως απόδοση για τη λέξη «Μύριοι», το «δέκα χιλιάδες», δηλαδή το λαμβάνουν ως αριθμητική λέξη. Το αρχαίο κείμενο όμως [στις «Επιστολές»] τη συγκεκριμένη λέξη τη διασώζει με κεφαλαίο το γράμμα “Μ”, και ως εκ τούτου, – αν ήταν αριθμητικό, θα ήταν με πεζό “μ” – θα πρέπει να ερμηνευτεί ως δηλωτικό τόπου και όχι αριθμήσεως.

[4] Θα παραθέσω και τις δύο εκδοχές του αρχαίου κειμένου.

• Πλάτων Ἀρχύτᾳ Ταραντίνῳ εὖ πράττειν.              
  Τὰ μὲν παρὰ σοῦ ἐλθόνθ᾽ ὑπομνήματα θαυμαστῶς ὡς ἅσμενοί τε ἐλάβομεν καὶ τοῦ γράψαντος αὐτὰ ἠγάσθημεν ὡς ἔνι μάλιστα, καὶ ἔδοξεν ἡμῖν εἶναι ὁ ἀνὴρ ἄξιος ἐκείνων τῶν πάλαι προγόνων· λέγονται γὰρ δὴ οἱ ἄνδρες οὗτοι Μύριοι εἶναι—οὗτοι δ᾽ ἦσαν τῶν ἐπὶ Λαομέδοντος ἐξανα- στάντων Τρώων—ἄνδρες ἀγαθοί, ὡς ὁ παραδεδομένος μῦθος δηλοῖ. τὰ δὲ παρ᾽ ἐμοὶ ὑπομνήματα, περὶ ὧν ἐπέστειλας, ἱκανῶς μὲν οὔπω ἔχει, ὡς δέ ποτε τυγχάνει ἔχοντα, ἀπέσταλκά σοι· περὶ δὲ τῆς φυλακῆς ἀμφότεροι συμφωνοῦμεν, ὥστ᾽ οὐδὲν δεῖ παρακελεύεσθαι.  
  (Βλ., Πλάτων «Επιστολές» ΙΒ’ 359.c.5 – 359.e.2)
• Πλάτων Ἀρχύτᾳ εὖ πράττειν.
  “Τὰ μὲν παρὰ σοῦ ἐλθόντα ὑπομνήματα θαυμαστῶς ἄσμενοί τε ἐλάβομεν καὶ τοῦ γράψαντος αὐτὰ ἠγάσθημεν ὡς ἔνι μάλιστα, καὶ   ἔδοξεν ἡμῖν ἁνὴρ ἄξιος ἐκείνων τῶν παλαιῶν προγόνων. λέγονται γὰρ δὴ οἱ ἄνδρες οὗτοι Μυραῖοι εἶναι· οὗτοι δ᾽ ἦσαν τῶν ἐπὶ Λαομέδοντος ἐξαναστάντων Τρώων ἄνδρες ἀγαθοί, ὡς ὁ παρα δεδομένος μῦθος δηλοῖ. τὰ δὲ παρ᾽ ἐμοῦ ὑπομνήματα, περὶ ὧν ἐπέστειλας, ἱκανῶς μὲν οὔπω ἔχει· ὡς δέ ποτε τυγχάνει ἔχοντα ἀπέσταλκά σοι. περὶ δὲ τῆς φυλακῆς ἀμφότεροι συμφωνοῦμεν, ὥστε οὐδὲν δεῖ παρακελεύεσθαι.ἔρρωσο.”
  (Βλ., Διογένης Λαέρτιος «Βίοι Φιλοσόφων» 8.80.10 – 8.81.9)

[5] Βλ., Πλάτων «Νόμοι» 677.a.1 κ.εξ.
eleysis69.wordpress.com

ΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ

ΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ



Το πεντάγωνο εθεωρείτο από αρχαιοτάτων χρόνων το σύμβολο της ισορροπίας. Εννοείται της υλικής και πνευματικής ισορροπίας που είναι άλλοτε και το ζητούμενο στην ζωή.

Ο Πλάτων μυημένος στον πέμπτο βαθμό καθόρισε πέντε βασικά γεωμετρικά σχήματα.

1- Τετράεδρο = Φωτιά

2- Οκτάεδρο = Αέρας

3- Εικοσάεδρο = Νερό

4 - Εξάεδρο = Γή.

Για το πέμπτο σχήμα, ο Πλάτωνας δεν έδωσε καμία περιγραφή ,όχι επειδή δεν το γνώριζε ,αλλά επειδή το θεωρούσε ιερό και δε έπρεπε να αποκαλυφτεί η ονομασία και η ιδιότητά του.

Το πεντάγωνο λοιπόν , το σχήμα αυτό είναι η προσωποποίηση της κοσμικής ψυχής της ανώτερης πνευματικής ιδιότητάς, του ζωντανού σύμπαντος .

Το πεντάγωνο μας παραπέμπει στην πέμπτη ουσία -πεμπτουσία και στο αιθέρα ως πέμπτο στοιχείο ,που είναι υπεραισθητή και διαπερνά τα πάντα.

Ερευνητές ερμηνεύουν το περίφημο εν Δελφοίς 'Ε' ως αριθμητικό παρεπεμπτικό σε αυτήν ακριβώς την πέμπτη ουσία. Ο αιθέρας σχετίζεται με άλλες μορφές ενέργειας ,αλλά είναι τελείως διαφορετικός από αυτές.

Είναι η θεμελιώδης αιτία δημιουργίας μετεωρολογικών ,ηλιακών και βαρυτικών φαινομένων.

Είναι η πρωταρχική ,αρχέγονη, συμπαντική , κοσμική, ζωική ενέργεια ,που ταυτίζεται πρακτικά και φιλοσοφικά με ,τον Αιθέρα του Αριστοτέλη ,δηλαδή το αίτιο που οδηγεί τους ραβδοσκόπους ,

την Οργόνη του Βίλχεμ Ράϊχ ,

την Πράνα και Ακάσα των Ινδών ,

το Τσί των Κινέζων ,

το Ρέϊκι των Ιαπώνων,

το Κά των Αιγυπτίων ,

την Δύναμη των αρχαίων Ελλήνων,

το Τέλεσμα του Ερμή του Τρισμέγιστου,

το Μάννα και Ηλ των Ισραηλιτών ,

το Αστρικό φώς των Καββαλιστών ,

το Ζωικό Υγρό των Αλχημιστών ,

την Πεμπτουσία ...

Είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών ,όπως ο Θεός .

Το μέσον που δρούσαν οι δυνάμεις από απόσταση. Η έννοια του αιθέρα φαίνεται να είναι υπερβατική ,αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αγγίζει και τον απτό κόσμο μας.

Είναι το θεμελιώδες σωματίδιο από το οποίο γεννάται η μάζα των άλλων σωματιδίων και σε τελική ανάλυση η ύλη του σύμπαντος κόσμου.

(Μποζόνιο - C.E.R.N)

Το πεντάγωνο μας οδηγεί στο δωδεκάεδρο ,που είναι ένα τρισδιάστατο σχήμα με πλευρές πεντάγωνο.

Η γνωστή ταινία ΕΠΑΦΗ μας λέει για το δωδεκάεδρο , ως συσκευή που πρότειναν οι εξωγήινοι για ταξίδι στον χρόνο.

Εαν σε ένα πεντάγωνο διαγράψει κανείς ευθείες ενώνοντας τις γωνίες του ,τότε εσωτερικά δημιουργείται ένα σχήμα το οποίο καλείται ΠΕΝΤΑΛΦΑ. Στο εσωτερικό του πεντάλφα αυτού δημιουργείται ένα άλλο πεντάγωνο . Εαν συνεχίσουμε να ενώνουμε τις γωνίες με ευθείες ,τότε προκύπτει ένα άλλο πεντάλφα. Κοκ .Δημιουργείται έτσι αυτό το οποίο ονομάζεται αιώνιο ή ατελείωτο πεντάγωνο. Αυτός είναι και ο λόγος που στη μαγεία και στον αποκρυφισμό γενικότερα ,το πεντάγωνο και το πεντάλφα χρησιμοποιούνται τόσο συχνά μαζί με την αντιστοιχία του πεντάλφα με τον άνθρωπο.

Το σχήμα αυτό λοιπόν φαίνεται ότι αποτελεί το κλειδί στην κατανόηση των ενεργειακών ζωνών της Γής.

Το πεντάεδρο σχήμα και το εσωτερικά δημιουργούμενο πεντάλφα συμβολίζουν την αέναη κίνηση ,την ατελείωτη δημιουργία ,την εναλλαγή των πάντων.

Οι τοποθεσίες κατασκευής αρχαίων ναών δεν είναι τυχαία επιλεγμένες αλλά έχουν να κάνουν με τα ενεργειακά πεδία των περιοχών αυτών.

Η τροχιά του Αρη γράφει την περιφέρεια ενός τετραέδρου .

Η τροχιά της Δία γράφει την περιφέρεια ενός κύβου.

Η τροχιά της Αφροδίτης γράφει την περιφέρεια ενός οκταέδρου.

Η τροχιά της Γής γράφει την περιφέρεια ενός εικοσαέδρου κοκ.

Η περιφορά του πλανήτη Αφροδίτη γύρω απο τον Ηλιο κάθε 8 χρόνια διαγράφει το πεντάκτινο αστέρι

Το περίφημο ΄Πεντάγωνο΄ των ΗΠΑ είναι η πιό γνωστή ανθρώπινη κατασκευή που έχει δημιουργηθεί με βάση το 'ίερό' αυτό σχήμα.Με την κατασκευή αυτή επεδίωκαν να συσσωρεύει όλες τις θετικές ενέργειες που παραδοσιακά αποδίδονται στο πεντάγωνο.

Οταν λοιπόν μία κατασκευή έχει πενταγωνικό σχήμα,τότε δημιουργείται μία ισορροπία μεταξύ ύλης και ενέργειας μέσα και έξω απο αυτό το σώμα.

Για να διασπαστεί αυτή η ισορροπία θα πρέπει είτε η κατασκευή αυτή να βομβαρδιστεί με ηλεκτρο μαγνητική ακτινοβολία υπερυψηλών συχνοτήτων ή να διασπαστεί κάποιος να απο τους κρίκους που συνθέτουν το πεντάγωνο.

Δηλαδή καταστρέφοντας μία ευθεία που συνδέει δύο κορυφές του πενταγώνου ή να αποκόψει μία κορυφή.

Τότε το πεντάγωνο δεν υφίσταται πλέον και το σώμα το οποίο περικλειόταν εντός του πενταγώνου γίνεται επιρρεπές σε κάθε είδους εξωτερικούς αρνητικούς παράγοντες αφού δεν μπορεί να διατηρηθεί η φυσική ισορροπία μεταξύ ύλης και ενέργειας ή πνεύματος
inioxosiolkos.blogspot.com

ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΩΝΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ

Η συντηρητικότητα και η προοδευτικότητα κατά τον Ίωνα Δραγούμη



Για τα έθνη θύμηση είναι η παράδοση, που, όταν καταντά ολότελα συνειδητή, λέγεται Ιστορία. Και λησμονιά είναι η ορμή της δημιουργίας. Συντηρητικό στοιχείο είναι η παράδοση και προοδευτικό η δημιουργία. Όπως στα άτομα το μνημονικό πλάθει και διατηρεί το εγώ τους, έτσι και στα έθνη η παράδοση. Χωρίς αυτήν δεν θα ήξεραν τον εαυτό τους, δε θα τον αναγνώριζαν, δε θα ένοιωθαν πως είναι ένα και όμοιο με τα περασμένα και θα ήταν σα χαμένα. Η παράδοση είναι ο σύνδεσμος των ατόμων μιας φυλής, τωρινών και περασμένων, που τα κάνει έθνος. Ιστορία είναι η συνείδηση του συνδέσμου αυτού. Ορμή δημιουργίας είναι ο σύνδεσμος των τωρινών ζωντανών ατόμων του έθνους με τα ερχόμενα, είναι η λησμονιά των περασμένων, είναι ο καϋμός των μελλόμενων. Κανείς ας μην αναθεματίζη τη συντηρητικότητα. Κανείς ας μην περιφρονή την προοδευτικότητα. Για ένα έθνος και τα δύο στοιχεία είναι απαραίτητα. Κάθε στιγμή της ζωής του θα κοιτάζη λυγίζοντας και προς τα πίσω και προς τα εμπρός και προς τα περασμένα, που είναι δικά του, και προς τα μελλόμενα, που και αυτά δικά του είναι. Δύναμη και συστατικό στοιχείο του έθνους είναι η παράδοση, δύναμη και συστατικό του και η δημιουργία. Συνταιριάζοντάς τες όπως ξέρει, θα ζήση όπως μπορεί. Αν η παράδοση ρίζωσε υπερβολικά δυνατή μέσα του, θα το εμποδίση να ζήση φυσιολογικά, θα το καταντήσει ξερό, αλύγιστο και δυσκολοκίνητο, ανίκανο να προσαρμοστή με τις ανάγκες, που αλλάζουν ολοένα, και τότε θα γίνει αναπόφευκτο, όχι να την αρνηθή ολότερα, παρά να τη χτυπήση, ως που να ξεδεθή απ’ αυτήν, όσο χρειάζεται για να ποθήση τα ερχόμενα.
Όσο για την ορμή της δημιουργίας δεν είναι ποτέ υπερβολική, αλλά δεν μπορεί να μη στηρίζεται στην παράδοση, αλλιώς ξοδεύεται μάταια, ξεφτά και καταστρέφεται ο πολύτιμος οργανισμός , που λέγεται έθνος, και η δύναμη της δημιουργίας πάει χαμένη για πάντα. Τη λυγερή ισορροπία μεταξύ παράδοσης και δημιουργίας, συντηρητικότητας και προοδευτικότητας, πρέπει να τη βρη το έθνος και τότε θα ζήση στα γεμάτα ζωή πλούσια και ακέραια. Καλοκαθισμένοι και καλοριζωμένοι στα περασμένα ο άνθρωπος και τα έθνη θα ποθήσουν φυσιολογικά και θα δημιουργήσουν τα μελλόμενα.
Βρέθηκαν μερικοί νέοι στον καιρό μας, και μάλιστα ξενοσπουδαγμένοι, να πουν πως η παράδοση είναι πρόληψη και πρέπει να χτυπηθή, γιατί και στην Ευρώπη πολεμιούνται τώρα οι προλήψεις. Η επιστημονική τους μόρφωση δεν τους επιτρέπει να παραδέχονται τέτοια παλιωμένα πράματα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι των νέων ιδεών και οι νέες ιδέες πρέπει αναγκαστικά να διαφέρουν ολότελα από τις παλιές. Όπου οι παλιές ιδέες βεβαιώνουν «άσπρο», οι νέες πρέπει να βεβαιώνουν «μαύρο». Μα οι νέοι αυτοί είναι πάρα πολύ νέοι ακόμη, φαίνεται, και κοντά στα άλλα σκοτισμένοι από την ξένη μάθηση. Ο επαναστατικός τους οργασμός, που θέλει βιαστικά να φανερωθή και μαγνητίζεται από τα ξένα παραδείγματα δεν τους άφησε να στοχαστούν πως εκείνα, που σ’ έναν τόπο μπορεί να είναι προλήψεις ή παλιές συνήθειες εγχώριες, που εμποδίζουν την προκοπή του και φυσικά χτυπιούνται από μια νεότερη γενεά, που αντιδρά στην παλιότερη από την ορμή της προς τη δημιουργία, σ’ άλλον τόπο δεν είναι προλήψεις και δεν πρέπει να χτυπηθούν, γιατί, αν χτυπηθούν, δε μένει πια τίποτε όρθιο. Αυτό το ισοπέδωμα όλων των τόπων, όλων των ανθρώπων και όλων των ιδεών, δεν είναι βέβαια επιστημονικό. Εμείς αν χτυπήσωμε, ας πούμε, τη δική μας παράδοση, δεν ξέρω τι θα μείνη πια δικό μας, δε θα είμαστε πια τίποτε, γιατί παραγνωρίζουμε και χτυπούμε το μόνο θησαυρό μας, το εγώ μας. Μπορεί και σε μας κάτι άλλο να πρέπει να χτυπηθή, μα δεν τους άφησε η βιασύνη τους και η «επιστημονική τους μόρφωση» να καλοξετάσουν την κατάστασή μας και να ξεχωρίσουν εκείνα, που χρειάζονται ξεχώρισμα. Δεν μπόρεσαν να ξεδιαλύνουν σε τι μας πρέπει να χτυπηθή και τι να καλλιεργηθή και να δυναμώση, ποιο μέρος του εαυτού μας είναι χαλασμένο και ποιο γερό, ποιο ξερό και ποιο χλωρό, ποιο σάπιο και ποιο ζωντανό.
[...]Το να νοιώθης την καταγωγή σου, τη συνέχεια του εθνικού εγώ σου, την ιστορία, που σου κάνει συνειδητό, όσο και να είναι, το πέρασμα του έθνους σου μέσα στους αιώνες, τη γειτονιά σου με το εικοσιένα, με την τουρκοκρατία, με το βυζαντινό πολιτισμό, με τα έθιμα των πατέρων σου, με την σκέψη τους, με το κράτος τους, δεν είναι «προγονοπληξία», είναι απλή και καλή «προγονολατρεία», θύμηση των περασμένων, γνωρισμός με τον εαυτό σου. Και αυτή η προγονολατρεία πρέπει να βρίσκεται, είναι η παράδοση η χρήσιμη.

Από το βιβλίο “Ελληνικός Πολιτισμός”, του Ίωνος Δραγούμη, των εκδόσεων Νέα Θέσις
http://diktuoideon.wordpress.com/