Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΟΙ ΜΑΧΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ...

Ο πόλεμος που χάθηκε, οι μάχες που έρχονται

του Γιώργου Καραμπελιά



Εν τέλει, η τελευταία στρατιά του Έλληνα Μπρανκαλεόνε ηττήθηκε, όπως ήταν προβλεπόμενο, στη σύγκρουση με τους σιδερόφραχτους τεύτονες ιππότες. Ο πόλεμος κράτησε πεντέμισι χρόνια. Και υπήρξε ένας πόλεμος ενός αποδυναμωμένου από την παρασιτική “ευρωστία της σαρκός” ελληνικού λαού με το παγκόσμιο σύστημα και τον τοπικό του εκπρόσωπο, την τευτονική Ευρώπη. Μέσα σε έξι χρόνια, μέχρι το τέλος του 2015, η Ελλάδα θα έχει χάσει το 30% του εθνικού της εισοδήματος, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα έχουν εξαθλιωθεί και εκατομμύρια θα έχουν χάσει τη δουλειά τους ή τον τρόπο της ζωής τους. Υπ’ αυτήν την έννοια, ο όρος πόλεμος ανταποκρίνεται απολύτως στις περιστάσεις και την έκταση της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.
Το ότι σήμερα θεωρώ ότι ένας πόλεμος τελείωσε και τον έχουμε χάσει συνάγεται από πραγματικά περιστατικά και γεγονότα. Κατ’ αρχάς μπήκαμε σε αυτόν υπονομευμένοι από τον οικονομικό παρασιτισμό και την πνευματική μας παρακμή, από την προδοσία των ελίτ κάθε είδους, και προπαντός της πολιτικής «τάξης». Μπήκαμε σε αυτόν αφού πρώτα είχαμε χάσει την παραγωγή και το παραγωγικό μας ήθος, αφού είχαμε απολέσει εν πολλοίς την ιδιοπροσωπία μας και την αίσθηση του συνανήκειν σε ένα συλλογικό υποκείμενο. Έτσι, βρεθήκαμε σ’ αυτόν χωρίς τη δυνατότητα μιας εναλλακτικής λύσης (αυτού του περιβόητου plan B), πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα, από τη νεοθωμανική Ανατολή και τη νεοτευτονική Ευρώπη.
Και αυτά τα αντικειμενικά δεδομένα ήρθαν να επιδεινωθούν δραματικά από τις συμπεριφορές των πολιτικών ηγεσιών, που επί σαράντα χρόνια διαβουκολούν τον ελληνικό λαό.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος αποτελεί στοιχείο της συνολικής παρακμής, αλλά έχει και έναν αυτόνομο χαρακτήρα που συνέβαλε στην επιδείνωσή της. Δηλαδή, ο παρασιτικός χαρακτήρας του σύγχρονου ελληνικού οικονομικού και κοινωνικού οικοδομήματος, στο επίπεδο των πολιτικών ελίτ, παρήγαγε ηγεσίες διεφθαρμένες (στην περίπτωση της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ) ή απολύτως δημοκοπικές και ανίκανες, όπως εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Το γεγονός δηλαδή ότι, όταν άρχισε η κρίση στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, βρέθηκε η έσχατη φιγούρα της παρακμής και της βλακείας αντικατοπτρίζει την παρακμή ενός κόμματος που ήρθε από τη μεταπολίτευση να ηγεμονεύσει την ελληνική, κοινωνική και πολιτική ζωή, και να αναπαράγει τον εαυτό του στην εξουσία διαφθείροντας σταδιακά ένα μεγάλο μέρος του λαϊκού σώματος. Ο μεγάλος αντίπαλός του, η Ν.Δ., από εκφραστής μιας εγχώριας, έστω και ενδοτικής αλλά υπαρκτής, αστικής τάξης, στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, μεταβλήθηκε σε ένα αδειανό κόμμα ενός εκφυλισμένου καταναλωτικού και παρασιτικού αστισμού, χωρίς κανένα σχέδιο και πρόταγμα για τη χώρα. Τέλος, η ψευδωνύμως «πρώτη φορά αριστερά» αποτελούσε το πνευματικό, ιδεολογικό και πολιτισμικό καρύκευμα του μεταπολιτευτικού κόσμου που, στις συνθήκες της κρίσης, από ιδεολογική έκφραση του κυρίαρχου μηδενιστικού παρασιτισμού, μεταβλήθηκε σε ηγεμονικό πολιτικό κόμμα.
Η αλληλοδιαδοχή και των τριών αυτών δυνάμεων στην ηγεσία της χώρας, αυτά τα κρίσιμα χρόνια, η οποία θα καταλήξει εντός των ημερών στην από κοινού διακυβέρνηση της χώρας, ολοκληρώνει με κωμικοτραγικό τρόπο αυτό που ο ελληνισμός και ο λαός βιώνουν αποκλειστικά με τραγικό και δραματικό τρόπο. Οι τρεις αυτοί πυλώνες της μεταπολίτευσης θα βρεθούν στο τέλος αγκαλιασμένοι, αφού πρώτα έχασαν, τη μία μετά την άλλη, τις μάχες της ανάταξης και της αξιοπρέπειας της χώρας.
Και το ερώτημα που μπαίνει σε όλους μας, και στον ελληνικό λαό, είναι τι μπορούμε και τι πρέπει να κάνουμε, κάτω υπ’ αυτές τις συνθήκες. Ο ένας δρόμος, εκείνος του δημοκοπικού περιθωρίου, είναι να συνεχίσουμε σε μία κραυγαλέα επίκληση νέων δυνάμεων (ποιών άραγε, των χρυσαυγιτών;) ώστε να συνεχίσουμε μέχρι τελικής μας εξοντώσεως έναν ήδη χαμένο πόλεμο που θα μετατραπεί σεεμφύλιο, ή ο δρόμος της εξόδου, οριστικής, από την εποχή του χαμένου πολέμου και της οικοδόμησης μιας «μεταπολεμικής», δηλαδή ριζικά μετα-μεταπολιτευτικής, πρότασης, ώστε να κερδίσουμε τον νέο μεγαλύτερο πόλεμο για τη σωτηρία του τόπου, που βρίσκεται μπροστά μας. Έχοντας αναγνωρίσει τις αδυναμίες και τα στοιχεία που μας οδήγησαν σε μια αναπόδραστη ήττα, να παρέμβουμε στη θεραπεία και την ανάταξή τους.
Αν δεν κάνουμε κάτι τέτοιο, το επόμενο στάδιο του πολέμου είναι η μετατροπή του σε εμφύλιο πόλεμο. Από τη στιγμή και πέρα που οι βασικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας αποδείχθηκαν ανίκανες να τον ολοκληρώσουν με νικηφόρο τρόπο, δεν μένει, αν δεν εξέλθουμε από τα πεδία των περασμένων μαχών, παρά να στραφούμε υποχρεωτικά στην ανθρωποφαγία και τον εμφύλιο.
Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις (κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ και δευτερευόντως οι ΑΝΕΛ) αποτέλεσαν την τελευταία ελπίδα του ελληνικού λαού για την αντιμετώπιση της μνημονιακής απειλής και γι’ αυτό υποσχέθηκαν την έξοδο (ηρωική και τελεσίδικη από την εποχή των μνημονίων) και τη φαντασιακή είσοδο και πάλι σε μια εποχή πλησμονής και ευωχίας. Επειδή όμως αυτή δεν μπορούσε παρά να είναι φαντασιακή και μόνο, θα προσέκρουε αναπόφευκτα στον τοίχο της πραγματικότητας, όπως αυτός αναδείχθηκε στο τέλος της διαδρομής, μέσα από τις κλειστές τράπεζες και την απειλή κατάρρευσης ολόκληρου του παρασιτικού οικονομικού μας οικοδομήματος. Έτσι, και οι αντιμνημονιακοί υποχρεώθηκαν να υπογράψουν ένα νέο εξίσου βαρύ ή βαρύτερο μνημόνιο και να μπουν στον δρόμο ενός καινούργιου δανεισμού και νέων δεσμών για τη χώρα. Ο κύκλος είχε πλέον κλείσει. Ξεκίνησε με τις δύο «υπερδυνάμεις» του πολιτικού συστήματος, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, και ολοκληρώθηκε με τον ιδεολογικό εκφραστή του μηδενιστικού παρασιτισμού, την αριστερά και τους «αντιμνημονιακούς». Το ίδιο είχε συμβεί εν μέρει και με τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, η οποία είχε απορρίψει το πρώτο μνημόνιο, που είχε υπογράψει μόνο του το ΠΑΣΟΚ. Το δεύτερο μνημόνιο το υπέγραψαν το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ένα τμήμα της αριστεράς, η ΔΗΜΑΡ, και το ΛΑΟΣ. Τέλος, το τρίτο μνημόνιο το φέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ και το συνυπογράφουν η Ν.Δ. και τα υπολείμματα της κεντροαριστεράς. Δηλαδή το πολιτικό σύστημα στις βασικές του συνιστώσες έχει αποδεχθεί και έχει υπογράψει την ήττα. Και αυτή η ήττα έλαβε τις πιο δραματικές διαστάσεις μέσα από την αστραπιαία (μέσα σε έξι μήνες και, στην τελευταία φάση, μέσα σε μία βδομάδα) μεταβολή του αντιμνημονιακού ΟΧΙ σε μνημονιακό ΝΑΙ. Ήταν κυριολεκτικά η μάχη της Μελούνας για το πολιτικό σύστημα.
Ωστόσο, αν μείνουμε μόνο στο πολιτικό σύστημα και τις ευθύνες του, έχουμε περιγράψει ένα κομμάτι της αλήθειας και ίσως το μικρότερο. Και κινδυνεύουμε να πέσουμε στην εμφυλιοπολεμική ρητορεία της δημοκοπίας, εκείνων που διαχωρίζουν το λαϊκό σώμα και τη χώρα από τους πολιτικούς του εκπροσώπους. Και όμως, τον πόλεμο δεν τον έχασαν μόνον οι «στρατηγοί», δηλαδή τα πολιτικά κόμματα, αλλά τον έχασε ο ίδιος ο λαός και η ίδια η χώρα. Ο ΓΑΠ, ο Σαμαράς και κατεξοχήν ο Τσίπρας, αποτελούν όψεις του συλλογικού μας εαυτού, αντανακλάσεις της δικής μας ιδιοσυστασίας και παθογένειας. Όχι προφανώς με την έννοια του «όλοι μαζί τα φάγαμε», αλλά με εκείνη την αλήθεια, πως οι λαοί και οι στρατοί έχουν τις ηγεσίες που τους ταιριάζουν. Τον ΓΑΠ τον ανέδειξε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ένας τεράστιος αριθμός συμπολιτών μας, που τον ψήφισε αγεληδόν στις εσωκομματικές ψηφοφορίες του ΠΑΣΟΚ (ανάμεσά τους και άνθρωποι με υψηλό πνευματικό μορφωτικό και ηθικό επίπεδο). Ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε η καλύτερη δυνατή επιλογή από τις δύο και μόνον(!) που τέθηκαν στην κρίση των ψηφοφόρων της Ν.Δ. (δηλαδή του ιδίου και της Ντόρας Μπακογιάννη). Τέλος, ο Αλέξης Τσίπρας, ένας νεαρός δημαγωγός, ικανός αποκλειστικά για επικοινωνιακά τρικ και ανίκανος για συγκεκριμένο έργο, όχι μόνον μεταβλήθηκε στον εκλεκτό του ελληνικού λαού, αλλά ακόμα και στο τέλος του σάλτο μορτάλε των έξι μηνών της εξουσίας του, με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, υπήρξε για μία ακόμα φορά ο εκλεκτός του ελληνικού λαού.
Τόσες πολλές συμπτώσεις δεν είναι δυνατόν να είναι τυχαίες. Αντανακλούν αντίθετα την ποιότητα και το δυναμικό των κοινωνικών τάξεων, την ποιότητα του συλλογικού υποσυνείδητου, εν τέλει τη συλλογική μας παρακμή.
Κατά συνέπεια, μετά τη διαδοχική αποτυχία των τριών «στρατηγών» μας, πρέπει να συναγάγουμε κάποια συμπεράσματα όχι μόνο για τους στρατηγούς αλλά και για τον στρατό τους, την επιμελητεία του και το στρατηγικό βάθος στο οποίο στηρίζεται.
Αν θέλουμε να συνεχίσουμε στην προηγούμενη αυταπάτη, τότε το επόμενο βήμα είναι ένας λιγότερο ή περισσότερο ανοικτός εμφύλιος. Αυτός, που για πρώτη φορά διεγράφη απειλητικά στον ορίζοντα του ψευδεπίγραφου δημοψηφίσματος. Ποτέ άλλοτε στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων δεν ήταν τόσο βαθύς και μαζικός ο διαχωρισμός και η αντιπαράθεση στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας. Παρέες, οικογένειες, σύλλογοι, χωριά, γειτονιές, συλλογικά υποκείμενα κάθε είδους, διαιρέθηκαν σε ακραίο βαθμό μέσα από αυτό το δημοψήφισμα. Αρκεί να δει κανείς το ύφος και τους τόνους των διαδικτυακών διαμαχών την εβδομάδα του δημοψηφίσματος. Επρόκειτο για ένα σήμα κινδύνου. Ο ελληνικός λαός, μπρος στο αδιέξοδο του πολέμου με τους εξωτερικούς «αντιπάλους» δανειστές, στράφηκε, με ευθύνη του ίδιου του πρωθυπουργού, ο ένας ενάντια στον άλλον (διότι, όπως είπε ο εγγονός ενός… στρατηγού του εμφυλίου ονόματι… Τσακαλώτος, μια και δεν μπορούσαμε να υπογράψουμε τη συμφωνία γιατί θα έπεφτε η κυβέρνηση, κηρύξαμε δημοψήφισμα!). Αυτή είναι πάντα η διαλεκτική του εμφύλιου. Να στρέψεις μια αδιέξοδη εξωτερική σύγκρουση σε εσωτερική διαμάχη. Και εξακολουθούν να υπάρχουν καλοθελητές που επιθυμούν να τον πυροδοτήσουν. Όλοι εκείνοι που θα κραυγάζουν τώρα ενάντια στην «προδοσία» του Τσίπρα, ξεχνώντας πως αυτή υπήρξε απλώς η αναπόδραστη συνέπεια ενός τυχοδιωκτικού σάλτο μορτάλε προς την εξουσία. Η «προδοσία» είναι πάντοτε η απόληξη του τυχοδιωκτισμού. Κατά συνέπεια, η ευθύνη πρέπει να ανευρεθεί στο αρχικό διάβημα και όχι στην τέλος του. Η απόπειρα κατάληψης της εξουσίας με ψεύδη (τα 12 δισεκατομμύρια της Θεσσαλονίκης), κομπίνες (η εξαπάτηση του Κουβέλη και η απάτη Χαϊκάλη) και πριν απ’ όλα η τυχοδιωκτική διεκδίκηση της «κυβερνώσας αριστεράς», είναι οι βασικοί υπαίτιοι της «προδοσίας» και όχι βέβαια η αθέτηση υποσχέσεων που ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθούν. Δεν πρόκειται για «προδοσία» αλλά για απλή εξαπάτηση. Η καταγγελία της «προδοσίας», από δυνάμεις που δεν βρίσκονται σε κανέναν από τους τρεις πυλώνες του πολιτικού συστήματος, αλλά εντοπίζονται είτε στη ναζιστική Χ.Α., που απειλεί με μία μαζική επιστροφή, είτε σε σταλινικά και σχιζοειδή τμήματα της αριστεράς, από τον Λαφαζάνη και την Ανταρσύα έως τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, μπορεί να οδηγήσει σε μία πυροδότηση νέων αδιέξοδων αγώνων οπισθοφυλακής, που θα στρέφονται κατεξοχήν στο εσωτερικό μέτωπο, άρα προς την εμφύλια διαμάχη, μια και θα είναι αδύνατο να πλήξουν τους εξωτερικούς αντιπάλους.
Τι να κάνουμε λοιπόν; Να αποδεχθούμε τη συγκυβέρνηση του φθαρμένου πολιτικού συστήματος; Αυτό το ερώτημα θέτουν σήμερα και θα το θέτουν όλο και πιο επιτακτικά πάρα πολλοί Έλληνες.
Κατ’ αρχάς, αυτά τα κόμματα του φθαρμένου πολιτικού συστήματος εκπροσωπούν εκλογικά το 90% περίπου των ψηφοφόρων (και, σε ό,τι αφορά τα μνημονιακά κόμματα, έλαβαν το 40% περίπου των ψήφων), κατά συνέπεια δεν μπαίνει κάποιο ζήτημα για το αν θα «επιτρέψουμε» μία συγκυβέρνηση Τσίπρα, Ν.Δ., Ποταμιού, ΠΑΣΟΚ, πιθανώς και ΑΝΕΛ, διότι αυτή αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού και των βουλευτών του κοινοβουλίου. Σε αυτό το επίπεδο, λοιπόν, μια και όλοι πλέον έχουν υπογράψει τη συνθηκολόγηση, είναι δουλειά τους να αναλάβουν και τη διευθέτηση του πεδίου μετά τη μάχη. Ας κάνουν λοιπόν κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, ειδικού σκοπού, διευρυμένης πλειοψηφίας κ.λπ. κλπ. ή ό,τι άλλο τους φωτίσει ο Κύριος, η κα Μέρκελ, ο κ. Ολάντ και ο κ. Ομπάμα. Πρόκειται δυστυχώς για τη μοναδική δυνατότητα διακυβέρνησης που διαθέτει η χώρα σήμερα.
Όσο για μας, που δεν μετείχαμε ούτε μετέχουμε σε αυτό το πολιτικό σύστημα, καθώς και για ένα αυξανόμενο μέρος του ελληνικού λαού που αποκολλάται ή θα αποκολληθεί από αυτό, θα πρέπει να θέσουμε αλλού το πεδίο της αντιπαράθεσης. Στο πώς θα δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε να μην ολοκληρωθεί η καταστροφή της χώρας μετά τον χαμένο πόλεμο. Δηλαδή, πώς, μέσα από τα αποκαΐδια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, θα αναδυθεί ένα νέο ιδεολογικό και πολιτικό πρόταγμα που θα θέσει ως κύριο πρόβλημα όχι πλέον την επιστροφή στον ξεπερασμένο «μνημονιακό» πόλεμο αλλά στην αναγέννηση της χώρας από την πολύμορφη παρακμή της.
Πώς θα παρέμβουμε και τι προτάσεις θα προβάλουμε, και στην κοινωνία και στους θεσμούς, για το δημογραφικό ζήτημα, για την αντιμετώπιση της μετανάστευσης, για την ανατροπή του εκπαιδευτικού εθνομηδενισμού, που κατατρώει τη συνοχή της κοινωνίας, για την ανασυγκρότηση της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής, για την αποκέντρωση και την υπέρβαση του αθηνοκεντρισμού, για τη δημιουργία δομών αλληλεγγύης, συνεταιρισμών κλπ., κλπ. Πώς θα αποκρούσουμε τον τουρκικό επεκτατισμό και την επιστροφή ενός νέου σχεδίου Ανάν στην Κύπρο, πώς θα ενισχύσουμε την ελληνικότητα της Θράκης, πώς θα απαντήσουμε στην ανεργία και τη φυγή των νέων και, πριν απ’ όλα, σε μια μεγάλη πνευματική επανάσταση που θα επανορίσει τη σχέση ανάμεσα στην εθνική μας ιδιοπροσωπία, την Ευρώπη και τον κόσμο. Σε αυτούς τους τομείς μπορεί και πρέπει να δοθεί ο μόνος πόλεμος που αξίζει να δώσουμε. Οι υπόλοιποι είναι πόλεμοι του περιθωρίου ή στη χειρότερη περίπτωση του εμφυλίου.
Η μνημονιακή «εξημέρωση» του κου Τσίπρα, από την φίλη του Άνγκελα, πρέπει να αποτελέσει το ορόσημο για την υπέρβαση της αδιέξοδης εσωτερικής διαμάχης αντιμνημονιακών-μνημονιακών, και τη μετάβαση σε μια νέα δημιουργική αντιπαράθεση, ανάμεσα σε ένα νέο πρόταγμα ενδογενούς εκσυγχρονισμού της χώρας και τους εκπροσώπους του παρασιτικού εκσυγχρονισμού. Σε μια αντιπαράθεση ανάμεσα στις δυνάμεις που προτάσσουν τη σωτηρία της χώρας, απέναντι στον κίνδυνο διάλυσης που αφήνει πίσω του ο χαμένος πόλεμος των μνημονίων. Γιατί γνωρίζουμε πως η αποδυνάμωση της χώρας μας θα ανοίξει νέους τεράστιους κινδύνους, παραπέρα παραγωγικής αποδιάρθρωσης και ξεπουλήματος του πλούτου της χώρας, καθώς και νέων μεγάλων εθνικών κινδύνων – δημογραφικό, μεταναστευτικό, Κυπριακό, Αιγαίο, Θράκη κ.λπ.
Μία νέα ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση διατέμνει κάθετα τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Σε αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να συμπαραταχθούν και οι λαϊκές δυνάμεις που στο δημοψήφισμα ψήφισαν, ΟΧΙ, ΝΑΙ ή ΑΠΟΧΗ/ΛΕΥΚΟ, ώστε να μη στραφούν στη σύγκρουση μεταξύ τους για το «ποιος έφταιγε».Έφταιγε το στραβό μας το κεφάλι και οι ηγεσίες που προκρίναμε. Και επειδή δεν υπάρχουν διαμορφωμένες πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάβουν να εκφράσουν αυτό το νέο κοινωνικό και πολιτικό πρόταγμα, σε αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να συμπαραταχθούν κυρίως δυνάμεις της «κοινωνίας των πολιτών», σύλλογοι, σωματεία, δήμοι και δημοτικές κινήσεις, ενώσεις πολυτέκνων και συνεταιρισμοί, κινήσεις παραγωγικής ανασυγκρότησης, οικολογικές κινήσεις και σύλλογοι διατήρησης της λαϊκής κληρονομιάς, ομάδες και κινήσεις αλληλεγγύης και οικονομικής αλληλοβοήθειας, που αναδύθηκαν την προηγούμενη περίοδο, κινήσεις του απόδημου ελληνισμού, όλοι αυτοί σε ένα ευρύ μέτωπο της κοινωνίας και του ελληνισμού, για τη σωτηρία του τόπου.
Από την κοινωνική βάση και πάλι, όπως πριν πέντε χρόνια με τους αγανακτισμένους, όχι όμως φύρδην-μίγδην, αλλά από χώρους συγκροτημένους στη λογική της οικοδόμησης και των θετικών προτάσεων και όχι της άρνησης και της καταγγελίας, που μπόρεσαν να αποτελέσουν το εφαλτήριο για μουσολινίσκους και πολιτικούς τυχοδιώκτες.
Να αφήσουμε πίσω μας οριστικά τον πόλεμο που τελείωσε, αφού βέβαια έχουμε συναγάγει τα απαραίτητα συμπεράσματα –για τα οποία, παρεμπιπτόντως, έχουμε καταβάλει τα πιο ακριβά «δίδακτρα»– και να περάσουμε σε μια νέα «τιτανομαχία» για τη σωτηρία του λαού και της χώρας μας, στην αυθεντική «μητέρα των μαχών».

Bye-Bye Gianis, Bye-Bye Alexis.

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/194329

ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΧΕΡ ΣΟΙΜΠΛΕ,ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑΣ,Η ΑΛΛΟΙΩΣ ΦΟΒΟΥ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΩΝΑ!!!!

Γράφει ο Dimitris Adamopoulos

O ΣΟΙΜΠΛΕ ΠΑΓΙΔΕΥΤΗΚΕ ΚΑΙ ΠΑΓΙΔΕΥΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
“Ο Σόιμπλε θα προσπαθήσει να τορπιλίσει τη συμφωνία –Προτίμησε να ξοδέψει 800 δισ. – που χάθηκαν σε χρηματιστηριακές πράξεις τις τελευταίες ημέρες εξ αιτίας της έλλειψης συμφωνίας - παρά να βοηθήσει την Ελλάδα με 330 δς “ δήλωσε ο ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός και πρώην υπουργός Εξωτερικών Μάσσιμο Ντ΄Αλέμα στην ιταλική εφημερίδα Λα Στάμπα . Από την άλλη ο Σόϊμπλε ζητάει από την Ελλάδα να βάλει σαν εγγύηση τα ενεργειακά της αποθέματα προκειμένου να εγκρίνει την χορήγηση του δάνειου των 90 δις από το EMS [NEWSNEA.GR /12-7-2015]. Και ο classic Κουρής γράφει στο Kontranews : “Τόση μανία και τέτοια κακία εναντίον των Ελλήνων. μας φαίνεται ανεξήγητη για άνθρωπο με σώας τας φρένας! ΜΑΛΛΟΝ για… ανισόρροπος μας φαίνεται αυτός ο καημένος ο Σόιμπλε… Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος, παλιός εφοριακός που τον πυροβόλησε ένας πολίτης και γλίτωσε ως εκ θαύματος από του χάρου τα δόντια και έκτοτε ζει πάνω σ΄ ένα καροτσάκι, να έχει χάσει την καλοσύνη και την ανθρωπιά του”.
Αρχίζει λοιπόν σιγά – σιγά να αποκαλύπτεται το παιχνίδι που παίζει η Γερμανία ενορχηστρωτής του οποίου είναι αυτός ο “κύριος” ….
Ας δούμε λοιπόν ποιος είναι αυτός ο περίεργος τύπος.
(βλεπε χαρτη 1)
Ο Βόλφγκανκ Σόιμπλε είναι Παρθένος στο ζώδιο, με Ωροσκόπο στον Τοξότη και Σελήνη στον Αιγόκερω! Έκανε καλές σπουδές αλλά αυτό που κατά κύριο λόγο τον ενδιέφερε ήταν μια κοινωνική ανέλιξη που θα τον έφερνε σε επαφή με ισχυρούς ανθρώπους η και κέντρα αποφάσεων – τα οποία επιδιώκουν την παγκοσμιοποίηση των ιδεών τους αλλά και τα οποία χαρακτηρίζονται από ολοκληρωτικές ιδέες αναφορικά με τον κοινωνικό μετασχηματισμό – και στα οποία θα προσέφερε τις υπηρεσίες του [Ήλιος σε συζυγία με Ποσειδώνα στην Παρθένο και στον 9ο]. Διαθέτει πολύ μεγάλα αποθέματα ενέργειας που τον βοηθούν στο να επιμένει πεισματικά και μονολιθικά στην επίτευξη των στόχων του [Άρης τρίγωνο Ουρανός], Έχει όμως την πολύ κακιά συνήθεια να το παίζει σε πολλά ταμπλό και αυτό κάποια στιγμή θα του κοστίσει πολύ ακριβά [ Δίδυμοι στον 7ο με τον κυβερνήτη τους Ερμή στον 10ο σε όψη τετραγώνου με τον Δία του στον 8ο και κυβερνητη του Ωροσκόπου του και Κρόνος στους Διδύμους κυβερνήτης του 2ου του στον 7ο] . Η Σελήνη του στον Αιγόκερω και στον 1ο οίκο από την μια τον κάνει έναν υπεύθυνο επαγγελματία, που διεκπεραιώνει με αφοσίωση το έργο που του ανατίθεται, αδιαφορώντας ταυτόχρονε αν το έργο του είναι άδικο μια και στα βαθύτερα κίνητρα του υποβόσκει μια διάθεση καταπίεσης/εκμεταλλευσης των μαζών που τελικά τον καθιστά μη δημοφιλή [Δίας στον Καρκίνο και στον 8ο], αλλά και από την άλλη του προσδίδει μια αδύναμη θέληση που προσεκτικά προσπαθεί να κρύψει εκδηλωνόμενος με δικτατορικό τρόπο, χωρίς όμως να το καταφέρνει γιατί υπερισχύει η αυτοκαταστροφική του μανία που τελικά είναι και η αιτία για τις αποτυχίες στην επαγγελματική του καριέρα, ειδικά όταν τα βάζει με δυνάμεις μεγαλύτερες από το μπόι του [μεγάλο τετράγωνο κορυφή Άρης συζυγία Μεσουράνημα και βάση Σελήνη αντίθεση μεσοδιάστημα Ουρανού/Πλουτωνα σημ: κρατήστε αυτήν την όψη γιατί έχει σημασία για τις σχέσεις του με την Ελλάδα]. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την αδυναμία του στο να προσαρμόζεται στις εκάστοτε συνθήκες επειδή διαχέει την δράση του και έχει μια τάση για πολυτέλεια και να περνάει ο ίδιος καλά είναι προφανές ότι θα αναγκάζεται να κάνει “συμβιβασμούς” προκειμένου να εξακολουθεί να πορεύεται στο μονοπάτι των στόχων του. “Συμβιβασμούς” όμως που μπορεί να του ‘κοστίσουν” πολύ ακριβά στην καριέρα του [Κρόνος στους Διδύμους και τον 7ο σε όψη τετραγώνου με την Αφροδίτη στην Παρθένο και τον 9ο]..Σίγουρα του κόστισε στον ψυχισμό του το ότι δούλεψε σκληρά για να ανέβει στην ζωή του. Αλλά σαν καλός Παρθένος βλέπει το δένδρο και αγνοεί το δάσος και έτσι ενώ πιθανά διαθέτει το ταλέντο να σχεδιάζει μέγα-εργα τελικά επικεντρώνεται στις λεπτομέρειες επιμένοντας σε απόψεις, πολλές φορές λανθασμένες, προκειμένου να επιβάλει το δικό του και με αποτέλεσμα να απομονώνεται από τους συνεργάτες του [Ερμής στον Ζυγό και στον 10ο και Ποσειδώνας στην Παρθένο και στον 9ο]. Ένα ερώτημα που με απασχόλησε είναι το ακόλουθο: Είναι πατριώτης ο Σόιμπλε; Δηλαδή ο τι κάνει το κάνει για το καλό της Χώρας του; Με τον Άρη του – κυβερνήτη της “πατρίδας ” στον 9ο σε συζυγία με τον Ποσειδώνα και τον Ήλιο , μιλάμε για ένα διεθνιστή σταυροφόρο της επιχειρηματικότητας με ολοκληρωτικές απόψεις και τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν κανένα δισταγμό στο να συμπεριφερθούν στην “πατρίδα” τους όπως κ στις λοιπές χώρες που στοχοποιούν. Άλλωστε ο συγκεκριμένος το απέδειξε στο παρελθόν με το πώς φέρθηκε και πως εξακολουθεί να φέρεται ακόμα και σήμερα στους Ανατολικογερμανούς! Ο φορτωμένος 9ος του, ο Ποσειδώνας του και ο Πλούτωνας του διαμορφώνουν ένα σκηνικό που από την μια περιγράφει διασύνδεση με συγκεκριμένους εξουσιαστικούς κύκλους που σπρώχνουν την παγκοσμιοποίηση του άκρατου νέο-φιλελευθερισμού (νέο-φεουδαρχίας) [η συζυγία Ποσειδώνα και Ήλιου του βρίσκεται σε συζυγία με τον Ποσειδώνα συγκεκριμένης φράξιας] και αποφασιστικότητα από την πλευρά του να λειτουργήσει για λογαριασμό των κύκλων αυτών ως “εκτελεστής” (henchman), με το αζημίωτο βεβαία, αλλά και από την άλλη τον καθιστά ευάλωτο σε κινδύνους και της ίδιας του της ζωής..αν και σε αυτό φαίνεται ότι έχει κάποια σχετική προστασία [ο Πλούτωνας στον Λέοντα και στον 8ο σε όψη τριγώνου με τον Ωροσκόπο].
Και σας φύλαξα για το τέλος το ερώτημα αν ο Σόϊμπλε είναι Ευρωπαϊστής. Δηλαδή αν πιστεύει και εργάζεται υπέρ των Ευρωπαϊκών συμφερόντων. Δεδομένου ότι καλώς η κακώς η ΕΕ έχει καταντήσει ένα συνονθύλευμα που περιστρέφεται γύρω από το Ευρώ να δούμε πως ο Σόϊμπλε σχετίζεται με αυτό; Είτε θεωρήσουμε τον χάρτη της θέσπισης του (1/1/1999) είτε θεωρήσουμε τον χάρτη της πρώτης κυκλοφορίας (1/1/2002) ο Ήλιος του Ευρώ είναι στην 10ο του Αιγόκερου και στην δεύτερη περίπτωση η Αφροδίτη στην 7ο του Αιγόκερου. Δηλαδή σε συζυγία με την Σελήνη του Σόϊμπλε. Δηλαδή η τύχη του Ευρώ κρίνεται από το μεγάλο τετράγωνο στο οποίο συμμετέχει η Σελήνη του Σόϊμπλε και στο οποίο αναφέρθηκα παραπάνω και το οποίο μεγάλο τετράγωνο λέει ότι η δράση του Σόϊμπλε σε οτιδήποτε αναλαμβάνει είναι αυτοκαταστροφική για τον ίδιον και προφανώς και για το υποκείμενο της δράσης. Δεδομένου δε ότι από πλευράς αστρολογικής ανάλυσης φαίνεται ότι οι κύριες διασυνδέσεις του – γιατί έχει πάνω από μια - δεν θέλουν να δουν την Ευρώπη ως μια αυτόνομη και αυτάρκη υπόσταση εκτός των σχεδίων τους, έχω πολλές αμφιβολίες αν τελικά ο Σόϊμπλε δουλεύει για το καλό της ΕΕ – όχι κατ’ ανάγκη εσκεμμένα - και αν τελικά το Ευρώ θα επιβιώσει στα χέρια του η και αν πραγματικά θέλει να επιβιώσει το Ευρώ.
Ο Σόϊμπλε έχει ήδη μπει σε μια δύσκολη φάση της ζωής του, παρόλο που το πέρασμα του Δια πάνω από την Ήλιο του ίσως τον βοηθήσει να διαχειριστεί καλύτερα αυτό που έρχεται, αν και κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι μπορεί κ να το μεγεθύνει.
Κατ’ αρχή η Ηλιακή Έκλειψη του Σεπτεμβρίου γίνεται πάνω στην συζυγία Ήλιου και Ποσειδώνα του , σε συζυγία με τον απλανή Denebola. Μια έκλειψη που μας μιλάει για “ανησυχία των μαζών σε σχέση με την δράση του επιχειρηματικού κατεστημένου, αλλά και με αδυναμία/ ανικανότητα των ηγεσιών να συμβιβάσουν τις διαφορές που προκύπτουν”, ενώ η συζυγία της Denebola με την Έκλειψη μας μιλάει για “επιλογές ηγεσιών στη λογική του μη χείρον βέλτιστο, που όμως τελικά θα απαξιωθούν επειδή δεν θα μπορέσουν να επιφέρουν εκείνες τις αλλαγές στην Δημόσια Διοίκηση που απαιτούν οι παγκοσμιοποιητές, ενώ θα παρατηρηθούν και φαινόμενα προσωρινής διακοπής συνεταιρισμών “[Robson V. –The Fixed Stars & Constellations in Astrology, p.161.]. Ενδιαφέροντα βρίσκω επίσης και τον αφορισμό του Raphael ότι η Έκλειψη αυτή “προοιωνίζει προβλήματα για όλους αυτούς που χαρακτηρίζονται σαν “ελεύθερα πνεύματα” [σημ.: το ότι την φράση ελεύθερα πνεύματα την έχω σε εισαγωγικά έχει την σημασία του] και θα παρατηρηθεί ένα φαινόμενο καταδίωξης τους και πιθανά φυλάκισης τους”. Κατ’ ελάχιστον, η παντοδυναμία του Σόϊμπλε τα ίθεται εκ του αποτελέσματος της δράσης του σε αμφισβήτηση.
Παράλληλα ο διελαύνων Ποσειδώνας τετραγωνίζει τον άξονα ASC/DSC και ο διελαύνων Κρόνος – στον Τοξότη μπορεί να θεωρηθεί και Κρόνος της δικαιοσύνης - κάθεται πάνω στον Ωροσκόπο του προς το τέλος του χρόνου , δημιουργώντας ένα μεγάλο σταυρό στον οποίο συμμετέχει και ο γενέθλιος Κρόνος και η γενέθλια Αφροδίτη του, ενώ ταυτόχρονε ο προοδευμένος Ήλιος και Ερμής – με τον διελαυνοντα Κρόνο επίσης επάνω τους - κάνουν τρίγωνο με τον προοδευμένο Πλούτωνα.
Πέρα από το ότι ο σχηματισμός αυτός μπορεί να σημαίνει και προσωπικές η και οικογενειακές περιπέτειες, εμάς μας ενδιαφέρει ο πολιτικός του ρόλος. Μια λοιπόν και ο διελαύνων Κρόνος κάνει αντίθεση με τον γενέθλιο του – πριν 14 χρόνια, το 2001 έκανε συζυγία και απορρίφτηκε η υποψηφιότητα του να διεκδικήσει την δημαρχία του κρατιδίου του Βερολίνου υπέρ του Frank Steffel – είναι προφανές ότι ο όλος προαναφερθείς σχηματισμός έχει να κάνει με κάποια υποψηφιότητα του με την στήριξη των πατρόνων του που όμως μάλλον θα βγάλει στην επιφάνεια κάποια σκάνδαλα του παρελθόντος που είχε ανάμειξη η που θέλουν να του φορτώσουν οι αντίπαλοι του . Έτσι η αλλιώς κ λόγω ηλικίας ο ρόλος του Σόϊμπλε τελειώνει κάπου εδώ και εύχομαι να μην έχει καμιά πτώση σαν και αυτές που περιγράφονται στον γενέθλιο χάρτη του.
ΕΙΝΑΙ Ο ΣΟΪΜΠΛΕ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ;
(βλεπε χαρτη 2)
Το έχω γράψει πολλές φορές ότι ο κακός δαίμονας της Γερμανίας είναι ο “Πλούτωνας” της Ελλάδας . Ο Πλούτωνας αυτός μας μιλάει για μια μυστική εξουσία με “θρησκευτικό” υπόβαθρο και στρατιωτική δομή και τεράστιο ιδιωτικό και κρυμμένο πλούτο που κατευθύνει όχι μόνο την εξωτερική και θρησκευτική πολιτική των αντιπάλων της Ελλάδας, αλλά ελέγχει το εμπόριο, τις μεταφορές, τις επικοινωνίες και τα ΜΜΕ, τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου και που πραγματικά διοικεί την Ελλάδα από ιδρύσεως της, έχοντας ταυτόχρονα την ισχύ να χρησιμοποιεί τις γειτονικές χώρες της Ελλάδας προκειμένου να κρατάει το εσωτερικό της Χώρας στην επιθυμητή για αυτόν κατάσταση . Η εξουσία αυτή δεν διστάζει να επιβάλλει στον Λαό μέτρα που οδηγούν στην απαλλοτρίωση της περιουσίας του προκειμένου η εξουσία αυτή να εκμεταλλευτεί κατά τα συμφέροντα της τον ορυκτό πλούτο της Χώρας, αλλά και την γεωστρατηγική της θέση. O Rudhyar μας λέει ότι η συγκεκριμένη μοίρα στην οποία βρίσκεται ο Πλούτωνας της Ελλάδας (7ο Κριού) εκφράζει μια οντότητα “με την ικανότητα να εμφανίζεται η και εκφράζεται ταυτόχρονε σε δύο (κοσμικές ) διαστάσεις” , η La Volasfera μας προειδοποιεί ότι πρόκειται για μια “ πανούργα οντότητα με εξαιρετική αμυντική ικανότητα που μπορεί να εξελίξει την άμυνα αυτή σε καθολική επίθεση”. Νομίζω ότι συνεννοηθήκαμε για τι μιλάμε.
Η θέση του Πλούτωνα απέναντι από τον Ωροσκόπο της Γερμανίας σε τετράγωνο με τον Ήλιο και τον Κρόνο της και σε αντιθέσει με τον Άρη της, είναι σαν λέει στους Γερμανούς “ξέχνα τα ιμπεριαλιστικά σου σχέδια σε σχέση με τις γειτονικές σου χώρες γιατί όχι μόνο μπορώ να σου τινάξω το τραπεζικό σύστημα και το δημόσιο ταμείο της Γερμανίας στον αέρα, αλλά μπορώ να σου διαλύσω και την Χώρα”.
Και ερχόμαστε τώρα να δούμε πως δένει ο Σόϊμπλε με την Ελλάδα κ τι του επιφυλάσσει η μοίρα του μια και έμπλεξε με την Ελλάδα.
Το πρώτο πράγμα που παρατηρούμε είναι πως το μεγάλο τετράγωνο του χάρτη του Σόιμπλε [κορυφή Άρης συζυγία Μεσουράνημα και βάση Σελήνη αντίθεση μεσοδιάστημα Ουρανού/Πλούτωνα] έρχεται και κουμπώνει με την Σελήνη του Σόιμπλε πάνω στον Δία της Ελλάδας – που είναι σε συζυγία με τον Ήλιο και την Αφροδίτη του Ευρώ - που βρίσκεται σε τετράγωνο με τον Πλούτωνα της, διαμορφώνοντας ένα μεγάλο σταυρό. [Πλούτωνας Ελλάδας αντίθεση Μεσουράνημα και Άρη Σόιμπλε και Δίας Ελλάδας συζυγία Σελήνη Σόιμπλε και αντίθεση μεσοδιάστημα Ουρανού/Πλούτωνα Σόιμπλε].
Αυτοί που σχεδίασαν το εγχείρημα του Ευρώ, είχαν κατά νου τον τεράστιο ορυκτό και ενεργειακό πλούτο της Ελλάδας τον οποίον τον ήθελαν σαν “commodity ” (ίσης η και μεγαλύτερης αξίας από τον Χρυσό) προκειμένου να βελτιώσουν την θέση του νομίσματος η και να πάρουν την μερίδα του λέοντος στο επερχόμενο “παγκόσμιο” νόμισμα.
Το τετράγωνο Πλούτωνα και Δια της Ελλάδας – που δούλεψε από το 2010 – 2014 με το τετράγωνο διελαύνοντος Πλούτωνα και Ουρανού επάνω του – έχει να κάνει με τον ορυκτό πλούτο της Χώρας, την εκκλησιαστική και την ιδιωτική ακίνητη περιουσία, την εσκεμμένη έλλειψη παραγωγικού ιστού, το φόρτωμα στον Λαό των επιχειρηματικών ατασθαλιών της ολιγαρχίας των Αθηνών και με την πρόθεση του “Πλούτωνα” του χάρτη της Ελλάδας όχι μόνο να βάλει στο χέρι όλα τα παραπάνω αλλά ακόμα να ακυρώσει το θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων. Έρχεται λοιπόν ο κος Σόϊμπλε και μας λέει ότι θέλει και μπορεί να “εκσυγχρονίσει” – βλέπε οικειοποιηθεί – την παραγωγική υποδομή της Χώρας και κυρίως τον ορυκτό και ενεργειακό της πλούτο και γι αυτό πρέπει να τον κατάσχει για λογαριασμό των ιδιοκτητών του Ευρώ (γιατί το Ευρώ δεν είναι εθνικό νόμισμα αλλά ανήκει στους μετόχους της ιδιωτικής τράπεζας έκδοσης χρήματος ΕΚΤ). Το ερώτημα όμως είναι, με το Ευρώ πάνω στον Δία της Ελλάδας, ο Σόϊμπλε δουλεύει για λογαριασμό των αφεντικών του Ευρώ η μήπως, μπορεί και άθελα του σε τελευταία ανάλυση, να δουλεύει για λογαριασμό άλλων κέντρων εξουσίας; Το βέβαιο είναι ότι , αυτά για τα οποία ο “Πλούτωνας” της Ελλάδας έχει κοπιάσει από ιδρύσεως Ελληνικού Κράτους δεν πρόκειται όχι μόνο να του τα χαρίσει αλλά θα του δημιουργήσει (του Σόϊμπλε) πρόβλημα στο ίδιο του το σπίτι (Γερμανία) ! Και όχι τίποτα άλλο αλλά ο “Πλούτωνας” και ο “Ουρανός” συνεργάζονται μια χαρά στον χάρτη της Ελλάδας… έστω και σε επίπεδο ..λυκοφιλίας
To δεύτερο στοιχείο που προκύπτει από την συναστρία του Σόϊμπλε με την Ελλάδα είναι ότι , η συζυγία του Ήλιου και του Ποσειδώνα του Σόϊμπλε – που να θυμίσω ότι διαβάζει “ένα πρόσωπο με αμφισβητούμενο χαρακτήρα που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να προσκολληθεί σε άτομα η κέντρα αποφάσεων εξαιρετικά μεγάλης ισχύος προκειμένου να ανέβει κοινωνικά και να αποκτήσει δύναμη, αξιοποιώντας για τον σκοπό αυτό το ταλέντο του να σχεδιάζει οικονομικό-πολιιτκές κινήσεις μεγάλης κλίμακας χωρίς όμως τελικά να πετυχαίνει τους στόχους του εξ αιτίας της κρίσης μεγαλείου από την οποία πάσχει κ που τον κάνει μη συνεργάσιμο” - κάνει συζυγία με την όψη του χάρτη της Ελλάδας (1830) “Βόρειος Δεσμός αντίθεση Αφροδίτη της και στην δικιά μου εκτίμηση για τον Ωροσκόπο της (23ο Παρθένου)”.
Ο γενέθλιος σχηματισμός “ (ΒΔ συζυγία Ωροσκόπος) αντίθεση Αφροδίτη” του χάρτη της Ελλάδας βάζει το ερώτημα του “κατά ποσό θα μπορούσε η εξεύρεση της αντικειμενικής χρυσής τομής, ανάμεσα στην ασυδοσία του συστήματος Μεταφορών της Χώρας – κυρίως όσον αφορά στην Ναυτιλία – και στην επιβολή ενός κράτους δικαίου, να βελτιώσει την ρευστότητα του Ελληνικού Κράτους, επιτρέποντας ταυτόχρονα τον έλεγχο της φοροδιαφυγής, αλλά και την βελτίωση της εικόνας που έχουν οι άλλοι Λαοί για τους Έλληνες; “ δεδομένου ότι “Υπάρχει ένα σχέδιο που εφαρμόζεται διαχρονικά στην Ελλάδα και που αποσκοπεί στην πλήρη εξάρτηση της Χώρας από την ντόπια και την ξένη ολιγαρχία με στόχο την αποψίλωση της Χώρας από τον Εθνικό Πλούτο και την αλλοίωση της πληθυσμιακή ομοιογένεια της”. Σχέδιο που “οδηγεί την Χώρα στο να κινδυνεύει να χάσει την εθνική της ταυτότητα και ανεξαρτησία εξ αιτίας της εσκεμμένα εφαρμοζόμενης εξάρτησης της από το Easy Money System και την αλλοίωση του πληθυσμού της”. Και η διέξοδος που περιγράφει πάλι ο χάρτης της Ελλάδας είναι “Η αξιοποίηση των περιβαλλοντολογικών συνθηκών της Χώρας για την εναλλακτική χρήση της Γής ως ένα εργοστάσιο παραγωγής Ενέργειας προς εξαγωγή στην Ευρώπη, θα μπορούσε να συμβάλλει, πέρα από τα άμεσα έσοδα και στην πολύ-επίπεδη πάταξη της παραοικονομίας και της φοροδιαφυγής”.
Έρχεται λοιπόν ο Σόϊμπλε με τον Ποσειδώνα και τον Ήλιο του να πει στους Έλληνες ότι “εγώ έχω την μαγική συνταγή να τα κάνω όλα να δουλεύουν ρολόι”. Στην πράξη όμως, αυτό για το οποίο ενδιαφέρεται είναι να διαμορφώσει συνθήκες που θα φέρουν την Ελλάδα σε καθεστώς αποικίας χρέους , να διαλύσει την Ελληνική Ναυτιλία – προς οφελος της Γερμανικής και της Ολλανδικής - να ελέγξει την χώρα σαν κόμβο μεταφορικό και να αξιοποιήσει τις περιβαλλοντολογικές συνθήκες της Χώρας για να αναπτύξει και να εκμεταλλευτεί για λογαριασμό των πολυεθνικών εναλλακτικές μορφές Ενέργειας.
Το πρόβλημα του είναι η Έκλειψη του Σεπτεμβρίου που γίνεται πάνω στον Ήλιο και στον Ποσειδώνα του , αλλά και πάνω στον Βόρειο Δεσμό και τον Ωροσκόπο της Ελλάδας και η οποία Έκλειψη και όπως έγραψα παραπάνω μπορεί να οδηγήσει σε δικαστικές περιπέτειες όσους χαρακτηρίζονται σαν “ελεύθερα πνεύματα” (επιμένω στα εισαγωγικά), πέρα από το ότι μπορεί να οδηγήσει και σε διακοπή συνεταιρισμών (Grexit).
Και ερχόμαστε στο στοιχείο του χάρτη της Ελλάδας που πιθανά αποτελεί τον συνδετικό κρίκο με την περιπέτεια στην οποία μπαίνει ο Σόϊμπλε. Ο χάρτης της Ελλάδας έχει ένα “κοιμώμενο” Yod. Δηλαδή ένα ερώτημα χωρίς διέξοδο εναλλακτικών απαντήσεων, παρά μόνο όταν από καιρού εις καιρός κάποιος αργός πλανήτης περάσει απέναντι από την κορυφή του Yod. To Yod αυτό έχει κορυφή το μεσοδιάστημα Κρόνου/Ωροσκοπου και βάση το εξάγωνο Ουρανού και Πλούτωνα του χάρτη της Χώρας, ενώ το σημείο εκτόνωσης είναι το 7ο των Ιχθύων. Το ερώτημα αυτό εξετάζει – χωρίς να μπορεί να δίνει διεξόδους – το “κατά πόσο ο συνεχής περιορισμός των δικαιωμάτων των αδυνάτων /μαζών και η χειραγώγηση των εκλεγμένων ηγεσιών είναι η ενδεδειγμένη μέθοδος που θα προσελκύσει ξένα κεφάλαια για επενδύσεις διαμορφώνοντας το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο χωρίς η Χώρα να οδηγηθεί σε επανάσταση”. Για παράδειγμα το 2004 ο Ουρανός πέρασε από το 7ο των Ιχθύων και η ανάδειξη της Κυβέρνησης ΚΚ στην εξουσία έβγαλε από το συρτάρι τα σχέδια για αξιοποίηση της θέσης της Χώρας στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη, αλλά και της αξιοποίησης των ενεργειακών αποθεμάτων – σαν εργαλείου βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου του Λαού – με τα γνωστά αποτελέσματα για την Κυβέρνηση ΚΚ, αλλά και για την Χώρα. Στην φάση αυτή, ο Ποσειδώνας κόβει βόλτες στο 7ο των Ιχθύων από το 2013 . Ο Ποσειδώνας αυτός – που έχει να κάνει με μυστικές διαπραγματεύσεις αναφορικά με τα ενεργειακά αποθέματα και τον ρόλο της Χώρας στην μεταφορά Ενέργειας - μας μιλάει για απώλειες που οφείλονται σε κακές κερδοσκοπικές επιλογές και σε σκάνδαλα που είναι αποτέλεσμα αστάθειας και σε ένα νομοθετικό και δικαστικό σύστημα που ηθική του στηρίζεται σε χάρες και διαφθορά. Δηλαδή και όσον αφορά στην Ελλάδα, έχει διαμορφωθεί ένα σκηνικό που απαγορεύει στους Έλληνες να αξιοποιήσουν για λογαριασμό τους την θέση της Χώρας στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη.
Και εδώ έρχεται η αντίθεση Ποσειδώνα με την Αφροδίτη του Σόϊμπλε στον μεγάλο σταυρό που σας περιέγραψα παραπάνω. Η Αφροδίτη αυτή στην Παρθένο και στον 9ο οίκο του Σόϊμπλε, θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως “αδυναμία προάσπισης των εθνικών συμφερόντων εξ αιτίας ξένων επενδυτικών κεφαλαίων που μιλούν την γλώσσα του χρήματος και το χρησιμοποιούν για ανοίγουν πόρτες και να κάμπτουν αντιστάσεις”.
Εν ολίγοις ο Σόϊμπλε μάλλον θα βρεθεί μπλεγμένος εξ αιτίας των χειρισμών του αναφορικά με την θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη.
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Για να κατανοήσουμε το πρόβλημα της Χώρας μας και την συμπεριφορά του Σόϊμπλε, θα πρέπει να σας εξηγήσω το κυρίαρχο πρόβλημα της παγκόσμιας Οικονομίας – ως μέσο-μακροπρόθεσμο πλαίσιο – αλλά και το βραχυπρόθεσμο πρόβλημα που εξηγεί την αδιαλλαξία των Γερμανών.
Ξεκινώντας από το πρώτο θα πρέπει να ξέρετε ότι άλλο είναι “πραγματική οικονομία” – που είναι το αποτέλεσμα την παραγωγικής δράσης του Κόσμου και που μετράται στα 75τρις δολάρια ετησίως– και άλλο είναι η “οικονομία του χρήματος ” – που στηρίζεται σε χρηματικά προϊόντα που προκύπτουν κατά κύριο λόγο από τις διακυμάνσεις ανάμεσα στα διάφορα νομίσματα και που επεκτείνονται στα λεγόμενα “σύνθετα προϊόντα”, αλλά και στα παράγωγα /ασφάλιστρα κινδύνου – δηλαδή μια φούσκα – μια και δεν αντικρίζεται με πραγματικές αξίες όπως ο χρυσός, το πετρέλαιο κλπ - που το μέγεθος της μετράται στα 750 τρις δολάρια και μάλιστα ουσιαστικά αφορολόγητο. Πέρα από το ότι κάποιο “ατύχημα” – όπως για παράδειγμα ένας χρηματιστηριακός πανικός – μπορεί να τινάξει κυριολεκτικά την παγκόσμια οικονομία στον αέρα , ο πραγματικός κίνδυνος είναι ο “θόρυβος” που προκαλεί στην πραγματική οικονομία η οικονομία του χρήματος, με την έννοια ότι δίνεται η δυνατότητα στους κατόχους του εικονικού αυτού πλούτου να παρεμβαίνουν στην πραγματική οικονομία σύμφωνα με τα προσωπικά τους σχέδια. Για παράδειγμα ο Σόρος μπορεί να αγοράσει την Ουκρανία η τα περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας εκποιούμενα από τους δανειστές θα καταλήξουν εις χείρας κάποιου Σόρου ο οποίος θα τα πληρώσει με μια ανύπαρκτη αξία! Έχει λοιπόν αποφασιστεί στα επόμενα 10 χρόνια να έχει υλοποιηθεί ένα παγκόσμιο νόμισμα η τουλάχιστον να έχει μειωθεί δραματικά το πλήθος των νομισμάτων με σκοπό την χειραγώγηση της οικονομίας του χρήματος. Πυρήνας αυτού του νομίσματος σχεδιάζεται να είναι το SDR το εικονικό νόμισμα που σήμερα χρησιμοποιείται από την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών για τις δια-νομισματικές μετατροπές. Για να γίνει όμως αυτό – που προϋποθέτει την κατάργηση του δολαρίου, της στερλίνας, του ευρώ κλπ, και την αντικατάσταση τους με ένα άλλο νόμισμα ας πούμε τον “Φοίνικα” - θα πρέπει να καθοριστεί η ισοτιμία συμμετοχής κάθε νομίσματος στο καλάθι του Φοίνικα. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το συναλλαγματικό ισοζύγιο /εξωτεικο χρέος κάθε νομίσματος, τα συναλλαγματικά αποθέματα και λοιπά περιουσιακά στοιχεία του κάθε νομίσματος, η παραγωγική ικανότητα κάθε νομίσματος (για τις χώρες που το χρησιμοποιούν ως κύριο νόμισμα) κλπ. Μια τέτοια διεργασία όμως θα φέρει τα πάνω κάτω στην καθεστηκυία ισχύ των σημερινών νομισμάτων με τεράστιες επιπτώσεις στην οικονομία των χωρών του κάθε υποκαθιστάμενου νομίσματος. Γι’ αυτό οι διαχειριστές του κάθε νομίσματος επιχειρούν να προετοιμαστούν για να βελτιώσουν την διαπραγματευτική τους θέση. Και εδώ έρχεται ένας από τους λόγους για τους οποίους το ιερατείο του Ευρώ θέλει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη . Η αξία των ενεργειακών αποθεμάτων της Χώρας μας! Αλλά και με την ίδια λογική κάποια άλλα “ιερατεία” πολύ θα ήθελαν να έχουν την Ελλάδα προσαρτημένη στην ζώνη του Δολαρίου η της Στερλίνας κλπ. Με δεδομένη λοιπόν την ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του Ευρώ ένα Grexit θα βοηθούσε κάποια άλλη νομισματική ζώνη!
Στον βραχυπρόθεσμο ορίζοντα τα δεδομένα είναι τα εξής :
Έρχονται εκλογές σε πολλές χώρες της Ευρώπης το Φθινόπωρο και η τυχόν υποχώρηση της Γερμανίας προς την Ελλάδα η και η παραμικρή υποψία ότι η “αριστερή” – εγώ θα προτιμούσα τον χαρακτηρισμό “εθνική” – Κυβέρνηση περνάει το δικό της θα δημιουργούσε την όρεξη και σε άλλες χώρες να πάρουν το παράδειγμα της Ελλάδας και να ψηφίσουν υπέρ κομμάτων που αντίκεινται στο σχέδιο αποικιοποίησης δια του χρέους που έχουν επιβάλλει οι Γερμανοί στην Ευρώπη και το οποίο έχει σαν στόχο τη μεταφορά του εθνικού πλούτου κάθε χώρας στα θησαυροφυλάκια της Γερμανίας.
Σε πρακτικό επίπεδο μια έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία – ήδη με τα capital controls τα κινεζικά χρηματιστήρια έχασαν μέσα σε 15 μέρες 10 φορές το χρέος της Ελλάδας, ενώ το Ευρώ βυθίστηκε στις Ασιατικές Αγορές και ανάγκασε την SNB (Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας) να παρέμβει στις Ευρωπαϊκές χρηματαγορές για να στηρίξει το Ευρώ. Και ας μην ξεχνάμε ότι το NYSE έκλεισε για “τεχνικούς” λόγους μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Τώρα γιατί η Κίνα και η Ελβετία είναι μια άλλη ανάλυση – σημαντική για το μέλλον του Κόσμου – που δεν θα την κάνω τώρα. Η ουσία είναι ότι κινήσεις σαν και αυτές βάζουν σε ενέργεια τα αντανακλαστικά κυρίως της Αμερικανικής Διοίκησης που θέλει να δει τον Σόϊμπλε κρεμασμένο στα μανταλάκια.
Αυτό όμως που δεν ξέρει ο πολύς ο κόσμος είναι ότι έχουν παιχτεί στοιχήματα 26,5 τρις δολαρίων στο ότι το Grexit θα επισυμβεί μέχρι τον Νοέμβριο του 2015. Όσοι επέμεναν στο Grexit – Γερμανία και τα τσιράκια της – προφανώς είχαν σπόνσορες που είχαν στοιχηματίσει υπέρ του Grexit, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Οι ίδιοι κύκλοι επίσης πίστευαν ότι με το Αγγλικό Δίκαιο των δανειακών συμβάσεων θα έβαζαν στο χέρι και τους εθνικούς πόρους της Χώρας. Τo Grexit παραμένει για τους κύκλους αυτούς στο τραπέζι για μετά τις εκλογές στις ευρωπαϊκές χώρες και την λήξη της περιόδου των στοιχημάτων και να είστε σίγουροι ότι θα βρουν τρόπο να μην βγουν χαμένα τα κοράκια των Αγορών.
Ο Σόϊμπλε είναι ένας άπατρις εκτελεστικός τεχνοκράτης μεγάλο-συμφερόντων κατηγορίας παγκοσμιοποιητών – ο χαρακτηρισμός οικονομικός εκτελεστής του ταιριάζει – με ολοκληρωτικές νέο-φιλελευθερες και πάρα πέρα απόψεις, όσον αφορά στα δικαιώματα των μαζών , αλλά και με πολλά προσωπικά ελαττώματα που δεν του επιτρέπουν να επιτυγχάνει (τελικά) στα εγχειρήματα που αναλαμβάνει. Το πρόβλημα όμως του Σόϊμπλε στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι δεν είναι loyal στους “συνεταιρισμούς ” του και προσπαθεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα περισσοτέρων από έναν “αφεντικών” πάντα με κριτήριο την μεγιστοποίηση του προσωπικού του οφέλους (όχι κατ’ ανάγκη οικονομικού) και στην φάση αυτή αυτό φαίνεται ότι θα σκάσει.
Ο λόγος που συμπεριφέρθηκε με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε στην Ελλάδα δεν είναι ‘προσωπικός” – πέρα ίσως από το ότι τον ενοχλεί η ήττα της ναζιστικής Γερμανίας και το ότι οι “κατσαπλιάδες” Έλληνες θέτουν αξιώσεις για πολεμικές αποζημιώσεις κλπ – αλλά σχετίζεται με τον ρόλο του ως οικονομικού εκτελεστή για λογαριασμό των παγκοσμιοποιητών συμμαχων του. Και εδώ φαίνεται ότι έκανε το λάθος να προσπαθήσει να χωρέσει δυο πόδια σε ένα παπούτσι- με την έννοια ότι προσπάθησε να περάσει τις θέσεις δυο ανταγωνιστικών ομάδων παγκοσμιοποιητών ταυτόχρονα, ενώ τα έβαλε και με τον ”Πλούτωνα” της Ελλάδας έχοντας κατά νου ότι μπορεί να τον “κοιμίσει” και αγνοώντας το τι μπορεί αυτός ο Πλούτωνας να κάνει στην ίδια την Γερμανία.

 

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΚΗΝΙΚΟ

Για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό  

I



Λυπάμαι που το γράφω, αλλά η Ελλάδα, ως κράτος, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Η ελληνική κοινωνία, ότι και εάν σημαίνει αυτή η φράση πλέον, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει εφόσον το επιθυμεί -αν και ούτε αυτό φαίνεται πιθανόν με το μέγεθος της απέχθειας και του μίσους που επικρατεί- αλλά θα πρέπει να συνειδητοποιήσει σε τι θέση βρίσκεται. Η ελληνική κοινωνία μπορεί να οπισθοδρομήσει στη μορφή της ακρατικής κοινωνίας (παρέα με τους Χούτου, τους Παλαιστίνιους, τους Κούρδους και άλλους - είναι μια παγίδα να εξιδανικεύονται οι ακρατικές κοινωνίες στον 21ο αιώνα, είναι σφάλμα). Υπό τη μορφή κρατικής κοινωνίας, πάντως, δεν έχει λόγο ύπαρξης εάν συνεχίσει με τα ίδια μυαλά.
Η αποτυχία της πολιτικής οντότητας υπό την ονομασία Hellenic Republic είναι συνολική και ολοκληρωτική. Οι άνθρωποι που θεωρούν τα προηγούμενα υπερβολικά, εκτιμώ, πως δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος και την έκταση της ήττας και το πως διαγράφεται το μέλλον τούτης εδώ της χώρας. Ο λόγος ύπαρξης της θα είναι η αποπληρωμή των χρεών από μια γεροντοκρατούμενη κοινωνία με κόμματα μαριονέτες τα οποία μέσω της διαμόρφωσης μεγάλων δόσεων «αριστερής και δεξιάς» εσωτερικής ιδεολογίας θα εγκλωβίζουν συνειδήσεις εντός πνευματικών μεταπρατικών κλιβάνων πείθοντας τους πολίτες, μέσω γενικεύσεων, πως συνεισφέρουν σε αόριστες έννοιες και συμμετέχουν σε παγκόσμια δρώμενα και εξελίξεις (διαιωνίζοντας κατά αυτόν τον τρόπο το καθεστώς προστασίας), ενώ την ίδια στιγμή δεν θα έχουν τίποτα να πουν για όσα συμβαίνουν δίπλα τους. Φυγή από την πραγματικότητα.

II

Η Ελλάδα δεν είναι αποικία όπως ακούγεται ή γράφεται συχνά. Είναι ένα παράρτημα υπό καθεστώς θεσμοθετημένης προστασίας. Aυτό οφείλεται πρώτιστα στην αδυναμία που υπάρχει στο εσωτερικό της χώρας, και μονάχα σε δεύτερο βαθμό στη δύναμη εξωτερικών παραγόντων - δεν μας φταίνε δηλαδή μονάχα οι άλλοι. Εάν μπορεί κάτι να χαριστεί σε συνθήκες εσωτερικής πολιτικής, τίποτα δεν χαρίζεται σε διεθνές επίπεδο.

Ως πρωτεύουσα τού ελληνικού κράτους, η Αθήνα διαθέτει μια παγκόσμια πρωτοτυπία και πρωτιά, η οποία είναι ενδεικτική για την υφή και την ποιότητα συνολικά του ελληνικού κράτους. Δεν έχει βομβαρδιστεί ποτέ από εχθρικά παρά μονάχα από συμμαχικά στρατεύματα. Όχι «εχθροί», αλλά μονάχα «φίλοι» έχουν βομβαρδίσει την Αθήνα: οι Γάλλοι το 1916 και οι Βρετανοί το 1944.

Από τη γέννεση του ελληνικού κράτους, η εξάρτηση και η υποτέλεια αποτέλεσε δομικό συστατικό στοιχείο των πολιτικών συστημάτων. Κομπραδόροι, υλικοπνευματικοί μεταπράτες, οργανικοί διανοούμενοι και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του καθεστώτος προστασίας αποτελούν ένα κλειστό σύστημα εξουσίας το οποίο επενδύεται «αριστερές και δεξιές» προβιές.

Όσο η χώρα καταναλώνει αντί να παράγει ιδέες (οι οποίες είναι άυλα προϊόντα) και δεν γεννά, μέσω διαδικασιών αυτόχθονης πνευματικής παραγωγής, μορφωτικά κινήματα, δεν πρόκειται να αποκτήσει κόμματα και παρατάξεις που θα έχουν ως κύριες λειτουργίες τους κάτι περισσότερο από τα εξής: 1ον) την εξυπηρέτηση πελατειακών δικτύων, συντεχνιών και κομματοπαίδων και 2ον) την άνευ όρων εξυπηρέτηση εξωεθνικών κέντρων, προκειμένου αυτά τα κόμματα και παρατάξεις να έχουν την εύνοια τους και να αυτοσυντηρούνται μέσω δανεικών και επιδοτήσεων.

III

Η «πολιτική τάξη» της χώρας απέτυχε. Πλήρως. Πέντε χρόνια τώρα, τα κόμματα δεν κατάφεραν τίποτα ή μάλλον κατάφεραν ένα τεράστιο μηδέν - θετικά μιλωντας, διότι αρνητικά πέτυχαν πάρα πολλά. Έχει ψηφιστεί και κυβερνήσει το 92,45% του πολιτικού συστήματος του 2009 (ή το 87,62%, εάν υπολογίσουμε και τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα). Το πολιτικό σύστημα απέτυχε. Πόσο πιο καθαρά να το πούμε. Και ας μην οικτίρουν «οι αστοί» της φακής «τον λαό». «Ο λαός» τους ψήφισε όλους....http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/04/blog-post_86.html

ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

   Το χάσμα μεταξύ Ελληνικού και Δυτικού Πολιτισμού         

Το χάσμα μεταξύ

Ελληνικού και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού

Η σύγκρουση δύο διαφορετικών Πολιτισμών

 

Δρ Μάνος Δανέζης

Επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής ΕΚΠΑ

Η Πολιτισμική κατάρρευση

Ο Δυτικός Πολιτισμός διέρχεται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης, η οποία συν τω χρόνω αποσαρθρώνει τις παγκόσμιες κοινωνικές δομές.

Η οικονομική  κατάρρευση που βιώνουμε, αλλά και η κατάρρευση όλων των κοινωνικών δομών, δεν είναι το αίτιο αλλά το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών.

Αυτό που καταρρέει είναι ολόκληρο το «Δυτικό Πολιτισμικό Ρεύμα» όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά την μεγάλη επιστημονική επανάσταση του 16^ου -17^ου αιώνα

Ο Δυτικός Πολιτισμός, άρα και η Οικονομία, από τότε ασπάστηκαν τα φιλοσοφικά και επιστημονικά δόγματα αυτής της Επανάστασης τα οποία όμως ήδη έχουν καταρρεύσει κάτω από τα πορίσματα της σύγχρονης Επιστημονικής Σκέψης.

Με βάση τα δόγματα της Επιστημονικής Επανάστασης του 16^ου - 17^ου αιώνα, το Δυτικό πολιτισμικό ρεύμα αναγόρευσε την ύλη ως πρωταρχικό και μοναδικό αξιακό γεγονός.

Στο βωμό αυτού του αγαθού και των παραγώγων του, ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός, επί αιώνες, θυσίαζε και θυσιάζει ακόμα, το σύνολο των ανθρώπινων αξιών του, ακόμα και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Με τον τρόπο αυτό, δημιουργήθηκε ένα υλιστικό και μηχανοκρατικό πολιτισμικό ρεύμα το οποίο κυριάρχησε σε όλο το δυτικό κόσμο, ως μια νέα Δογματική Θεολογία.

Θεός αυτής της θεολογικής δομής είναι η φιλοσοφική έννοια της ύλης. Είναι «πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός».

Οι επί της Γης Απόστολοι και Νομοθέτες του νέου αυτού Θεού είναι οι Χρηματιστηριακοί Οίκοι, οι οποίοι συντάσσουν τις δέκα εντολές, δηλαδή τους κανόνες αγιοσύνης, τους οποίους οι πολίτες πρέπει να τηρούν αν θέλουν να έχουν τις ευλογίες του Θεού της «ύλης».

Το «Άγιο Πνεύμα» αντικαθίσταται από την έννοια του «χρήματος». το οποίο εκπορεύεται από τον θεό της Ύλης ως ανταπόδοση σε εκείνους τους πολίτες που τον υπηρετούν.

Ναοί του Θεού της ύλης, τα χρηματιστήρια και οι τράπεζες.

Το απάνθρωπο αυτό οικονομικό σύστημα το οποίο καταδυναστεύει τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό στηρίχθηκε σε μια παραχάραξη της έννοιας και της πρακτικής έκφρασης της έννοιας της Λογικής.

Ας δούμε όμως λίγο αναλυτικότερα τις ρίζες αυτού του προβλήματος.

Η έννοια της Λογικής

Ο Δυτικός Πολιτισμός, στη φάση της συγκρότησής του στηρίχθηκε, σε Θεολογικό επίπεδο, στα σκληρά δόγματα του Προτεσταντισμού. Τα θεολογικά αυτά δόγματα επηρέασαν δραματικά την επιστημονική και τεχνολογική συγκρότηση του νεοσύστατου δυτικού πολιτισμού δημιουργώντας το φιλοσοφικό σύστημα του Ορθολογισμού και την ακραία  έκφρασή του, τον Υπερασιοναλισμό.

Βέβαια ο δυτικός Ορθολογισμός, τον οποίο υπηρετούμε μέχρι σήμερα, δεν έχει καμιά σχέση με τον Αριστοτελικό «Ορθό Λόγο» και γενικότερα  με την Ηθική και τις Αξίες του Ελληνικού Πολιτισμού.

Τι είναι όμως ο Προτεσταντισμός;

Προτεσταντισμός

Προκειμένου να αποφύγουμε προσωπικές ή θεολογικές απόψεις θα αναφερθούμε στην κλασική κωδικοποίηση που έκανε σε κείμενό του ο αμερικανός Βενιαμίν Φραγκλίνος. Πρόκειται για την πιο συνοπτική παρουσίαση των βασικών παραμέτρων της Προτεσταντικής ηθικής και αναφέρονται σε κείμενο του Απόστολος Διαμαντή ο οποίος εργάζεται στο Εργαστήριο Κοινωνικών Επιστημών του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών και διδάσκει Νεότερη και Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία στο Τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

O δεκάλογος του Προτεστάντη

Οι βασικές παράμετροι μπορούν να συνοψισθούν στο βασικό τρίπτυχο «λιτότητα, ακρίβεια, εργατικότητα», που χαρακτηρίζει κάθε καλό προτεστάντη.

Αυτές ακριβώς οι σχέσεις αποτελούν και την θεμελίωση του σχετικού έργου του Μαξ Βέμπερ και είναι οι ακόλουθες:

1. Ο χρόνος είναι χρήμα

Αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να υπολογίζεις μόνον αυτά που κερδίζεις κάθε μέρα, αλλά και το κόστος ευκαιρίας. Δηλαδή αυτό που χάνεις, όταν παραμένεις ανενεργός. Επομένως όχι στην ραστώνη και στο χάσιμο χρόνου, διότι έτσι χάνουμε χρήματα.

2. Η πίστωση είναι χρήμα

Δηλαδή εάν κάποιος μου αφήσει στα χέρια μου το χρήμα του- για παράδειγμα μια τράπεζα- με καλούς όρους πίστωσης, τότε έχω ευκαιρία να κερδίσω με καλή χρήση της πίστωσης και με εργασία. Το χρήμα φέρνει χρήμα.

3. Να τηρούμε ευλαβικά τις υποσχέσεις μας

Ο καλός πληρωτής έχει και το πορτοφόλι του δανειστή του. Διότι όποιος είναι γνωστός ότι πληρώνει στην προθεσμία του, όπως ακριβώς το υποσχέθηκε, μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να σηκώσει όσο χρήμα θέλει. Είναι ο κανόνας λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όπως λέγεται στην αγορά, η καλή πίστη.

4. Δεν υπάρχουν ασήμαντες πράξεις.

Για τον Προτεστάντη όλα είναι σημαντικά. Και οι πιο καθημερινές πράξεις διαμορφώνουν την εικόνα του ατόμου, την πίστη που έχει στην κοινωνία. Επομένως η εργατικότητά σου αποδεικνύει πως θυμάσαι τις υποχρεώσεις σου, σε παρουσιάζει τίμιο άνθρωπος και αυτό πολλαπλασιάζει την πίστη σου στην αγορά

5. Να ζεις με όσα έχεις.

Δηλαδή να κάνεις υπολογισμό, ώστε να μην ξεφεύγεις ποτέ από τις δυνατότητές σου στην κατανάλωση. Η αποφυγή αυτού του κανόνα είναι όρος απαράβατος της ατομικής, της οικογενειακής και της κοινωνικής ειρήνης. Όλοι πρέπει να προσαρμόζονται στην πραγματικότητα.

6. Να μην ακολουθείς την παράδοση.

Πρόκειται για μια βασική προτεσταντική ιδέα. Η άρνηση της παράδοσης ξεκινά από την άρνηση της Πατερικής Εκκλησιαστικής Παράδοσης και την αποδοχή μόνον του κειμένου της Βίβλου.

7. Η φιλαργυρία είναι η πηγή όλων των κακών.

Για την προτεσταντική ηθική δεν είναι αποδεκτή μια συμπεριφορά αποθησαυρισμού, αλλά μια συμπεριφορά επένδυσης. Το ίδιο συμβαίνει και με την κατανάλωση. Η υπερβολή της συνδυάζεται με την φιλαργυρία. Και έτσι το πρότυπο είναι μια συμπεριφορά ταιριαστή στην προοπτική της επένδυσης και του κέρδους.

8. Η φιλανθρωπία δεν είναι λύση.

Για τον Προτεστάντη η ευθύνη ανήκει στο άτομο. Αυτό έχει τον απόλυτο έλεγχο των πράξεών του, οπότε η φιλανθρωπία συγκρούεται με την βασική ηθική αρχή της ατομικής ευθύνης.

9. Να είμαστε εργατικοί και παραγωγικοί.

Διότι έχουμε τοποθετηθεί στη γη από τον Θεό, για να είμαστε παραγωγικοί και να προστατεύουμε τα δημιουργήματά του. Εφόσον είμαστε κατ’ εικόνα του, θα πρέπει να τον ακολουθήσουμε. Όπως αυτός είναι παραγωγικός και δημιουργικός, έτσι πρέπει να είμαστε και εμείς.

10. Δεν έχουν σημασία τα έργα, αλλά η πίστη.

Αυτή είναι μια βασική ιδέα της προτεσταντικής θεολογίας. Θα σταθούμε ενώπιον του Θεού όχι με τα έργα μας, αλλά με την πίστη μας. Ωστόσο η θεία χάρις δεν είναι κάτι το απαθές, αλλά μια δύναμη που μας σπρώχνει προς την εργασία. Μέσω της εργασίας, που είναι μια ανάγκη, μας μεταδίδεται η παρουσία του Θεού.

Μετά όλα τα προηγούμενα ο Προτεσταντισμός των Δυτικών Κοινωνιών δεν αποτελεί μια θεολογία όπως την αντιλαμβανόμαστε στην Ελλάδα, αλλά μια «Οικονομική Θεωρία και αντίληψη» ενδεδυμένη το ένδυμα της Θεολογίας.

Ο Ανορθολογισμός του Δυτικού Πολιτισμού

Απότοκο του δυτικού Προτεσταντισμού είναι ο Δυτικός Ορθολογισμός ο οποίος δεν έχει καμιά σχέση με ότι πιστεύουμε ότι αυτός εκπροσωπεί.

Ο Ορθολογισμός είναι μια πνευματική κατεύθυνση κατά την οποία μοναδική πηγή γνώσης είναι η λογική σκέψη που προέρχεται από τη δύναμη του νου και την αντιληπτική ικανότητα της αίσθησης (sensation) διαμέσου του ορθού λόγου (διάνοι - ratio).

Ο ορθολογισμός στηρίζεται στη Λογική, η οποία όμως δεν είναι ένα σταθερό και δογματικό κατηγόρημα, ενιαίο και αναλλοίωτο σε κάθε γωνιά της Γης, όλες τις ιστορικές περιόδους, αλλά αναπτύσσεται μέσω της ανάπτυξης της Γνώσης. Με λίγα λόγια όσο διαφοροποιείται η Γνώση τόσο διαφοροποιείται και η Ανθρώπινη Λογική.

Η Λογική λοιπόν είναι θέμα Παιδείας.

Με βάση όλα τα προηγούμενα ο Ορθός Λόγος έχει τοπικά, χρονικά, προσωπικά, πολιτισμικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά. Με λίγα λόγια η έννοια της Λογικής δεν είναι αντικειμενικά προσδιορισμένη στο χρόνο και τον Χώρο.

Μετά όλα τα προηγούμενα το βασικό ερώτημα είναι ένα, «με ποια διαδικασία ο Δυτικός Πολιτισμός προσπαθεί να επιβάλει ενιαία Λογικά κριτήρια για όλες τις κοινωνίες που τον υπηρετούν; Ποιοι είναι οι κανόνες αυτοί και ποιός τους έχει καθορίσει»;

Η απάντηση είναι απλή όταν αναλύσουμε π.χ την σημερινή Ελληνική πραγματικότητα και την συνδέσουμε με τον δυτικό Προτεσταντικό  δεκάλογο τον οποίο κατέγραψε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, και αναφέραμε προηγουμένως.

«Λογικό είναι κάθε τι το οποίο προσδιορίζεται από την Προτεσταντική λογική. Μια Θεολογική Δομή και λογική, η Προτεσταντική, καθορίζει την Κοινωνική Λογική των ανθρώπινων σχέσεων στον Δυτικό Πολιτισμό.

Όποιος συμφωνεί με αυτήν είναι «Λογικός» και επιβραβεύεται, όποιος διαφωνεί καταδικάζεται.

Υπερασιοναλισμός.

Όμως η κατάρρευση και η απανθρώπιση του Δυτικού Πολιτισμού δεν σταμάτησε στα όρια του Ορθολογισμού, αλλά επεκτάθηκε μέσω της επιβολής μιας ακόμα απαράδεκτης και ακραίας φιλοσοφικής προσέγγισης, του Υπερασιοναλισμού.

Σύμφωνα με την φιλοσοφική αυτή αντίληψη, οι θεωρητικές επιστημονικές έννοιες έχουν κάποιο πραγματικό νόημα, μόνο αν καταλήγουν σε κάποια πράξη μέτρησης ως προς ένα καθορισμένο σύστημα μέτρησης.

Όπως αναφέρει ο πατέρας αυτής της φιλοσοφίας Μπρίντζμαν: «Η απαρχή του Υπερασιοναλισμού οδηγεί σε ένα ριζικό μετασχηματισμό των τρόπων σκέψης μας. Δεν επιτρέπεται πια να χρησιμοποιούμε για να σκεφτόμαστε έννοιες που δεν θα ήταν δυνατόν να ορίσουμε με μετρητικούς όρους»

Για να είναι λοιπόν κάτι Επιστημονικά αποδεκτό, πρέπει να επιδέχεται κάποιου είδους αντικειμενική μέτρηση μέσω οργάνων

Το μέτρο δηλαδή είναι σημαντικότερο του μετρούμενου γεγονότος.

Έτσι το ότι το Σύμπαν μπορεί είναι άπειρο και άχρονο, θεωρείται ως μια απορριπτέα ιδέα εφόσον σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα επιδεχόταν κάποια συγκεκριμένη ανθρώπινη μέτρηση. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε, σύμφωνα με τον υπερασιοναλισμό, ότι η μελέτη του Σύμπαντος έπρεπε να βρίσκεται εκτός του επιστημονικού πεδίου.

Σύμφωνα λοιπόν με την υπερασιοναλιστική λογική, η μελέτη του χώρου και του χρόνου απλώς συνίσταται στη μέτρηση της συμπεριφοράς ρολογιών και ράβδων μέτρησης ή οποιονδήποτε αντίστοιχων πιο σύγχρονων μετρητικών διατάξεων.

Ο ρόλος των Αξιών

O δυτικός ορθολογισμός και σε προέκταση ο υπερασιοναλισμός τον οποίο υπηρετεί, αποτελεί βέβαια έναν αναγκαίο παράγοντα αντιμετώπισης του αισθητού περιβάλλοντός μας.

Ο Ορθολογισμός όμως πρέπει να αποτελεί μόνο μιαν όψη, την ποσοτική, του πολιτισμού της κοινωνίας μας. Η άλλη όψη, η ποιοτική, συγκροτείται από αξίες, οι οποίες ορθολογικά κρινόμενες δεν έχουν μια πραγματική αντικειμενικότητα.

Οι ανθρώπινες αξίες όμως δεν επιδέχονται μέτρησης με όργανα, άρα είναι αντιεπιστημονικές και απορρίπτονται.

Επειδή όμως έγινε αντιληπτό, ότι η απόρριψη των αξιών θα μηδένιζε τη δυναμική αυτής της φιλοσοφίας στο πλαίσιο της κοινωνίας των ανθρώπων, μέσω της Ορθολογικής σκέψης των «κατασκευαστών» της Λογικής, οι αξίες αντικαθίστανται, αξιωματικά, αλλά και «πονηρά», με συνώνυμες λέξεις με διαφορετικό όμως νόημα. Με τον τρόπο αυτό πίστευαν ότι θα εξυπηρετούνταν τα κοινωνικά, οικονομικά και θεολογικά «συμφέροντα» του  καταρρέοντος δυτικού πολιτισμικού ρεύματος.

Έτσι η έννοια του «φίλου» αντικαθίσταται από την έννοια του  «συνεργάτη», η σχέση με τον οποίο «σχεδόν» τελειώνει με το τέλος της μεταξύ μας επαγγελματικής συνεργασίας.

Η έννοια της «Δικαιοσύνης» αντικαθίσταται από την έννοια της «Νομιμότητας», με την σημείωση όμως ότι το «Νόμιμο» μπορεί να μην είναι και «Ηθικό».

Τέλος η έννοια της «Σπατάλης» αντικαταστάθηκε με την τόσο διαδεδομένη πλέον έννοια της «Ρευστότητας» η οποία καλύπτει ψευδοφιλοσοφικά την κραιπάλη του άκρατου καταναλωτισμού και δανεισμού που μας έχουν φέρει στην σημερινή δραματική κατάσταση.

Το πλέον απαράδεκτο όμως αυτής της φιλοσοφικής αντίληψης είναι ότι επέβαλε την άποψη ότι όλα τα γεγονότα που μπορούσαν να μετρηθούν έπρεπε να μπορούν να συγκριθούν μεταξύ τους. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε  να καθορισθεί ένα κοινό μέτρο μέτρησης.

Ως τέτοιο μέτρο επελέγει το χρήμα…

Επειδή όμως και ο Άνθρωπος αποτελεί ένα μετρούμενο επιστημονικό γεγονός αποτιμήθηκε και αυτός εις χρήμα βάση τον επόμενο μαθηματικό τύπο:

Α = Υ_n^. P_a,n^. r

Όπου

Α  είναι η αξία ενός ανθρώπου σε χρήμα,

Υ_n  είναι η παραγωγικότητα ενός ατόμου ηλικίας (n), ενώ

P_a,n  είναι η πιθανότητα ενός ατόμου ηλικίας (a) να ζει στην ηλικία (n). Τέλος rείναι τα τρέχοντα τραπεζικά επιτόκια.

Με βάση αυτόν τον μαθηματικό τύπο, ζητήθηκαν πριν μερικά χρόνια από την γερμανική κυβέρνηση πολεμικές αποζημιώσεις για το χαμένο ανθρώπινο δυναμικό, αποτιμώντας  την αξία ενός χαμένου εργαζόμενου για 25 χρόνια δουλειάς στα 180 περίπου ευρώ.

Ομοίως στα πλαίσια των πολεμικών αποζημιώσεων κάθε έμβρυο το οποίο λόγω διαφόρων πολεμικών αιτίων πέθανε αποτιμήθηκε για 35 χρόνια πιθανής μέσης ζωής του, σε περίπου 204 ευρώ.

Όπως βλέπουμε η συμπαντική ενιαία ανθρώπινη ύπαρξη μετασχηματίστηκε από την εκφυλισμένη επιστημονική και κοινωνική φιλοσοφία του υπερασιοναλισμού σε χρήμα, όπως ακριβώς και ένα αυτοκίνητο, ένα μπουκάλι κρασί ή ένα πακέτο τσιγάρα.

Ο Δυτικός λοιπόν Ορθολογισμός δεν έχει:

1. Διαχρονική αντικειμενικότητα και

2. Δεν περιέχει Αξίες εφόσον και αυτές, μη επιδεχόμενες μέτρησης με όργανα, δεν έχουν καμιά αποδεδειγμένη μετρούμενη αντικειμενικότητα.

Η υποκρισία του Δυτικού Πολιτισμού

Το ερώτημα όμως που διατυπώνεται σήμερα όλο και πιο έντονα είναι: «Γιατί είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσουμε και να αποδεχθούμε την ορθότητα των νέων επιστημονικών ιδεών όταν μάλιστα αυτές αποδεικνύονται πειραματικά και πολυεπίπεδα;

Η απάντηση είναι απλή. Η Νέα Επιστημονική Σκέψη ανατρέπει την λογική μιας καταρρέουσας πολιτισμικής δομής δίνοντας στην έννοια των αξιών ένα νέο αποδεικνυόμενο εννοιολογικό περιεχόμενο το οποίο  δημιουργεί νέα πολιτισμικά δεδομένα

Αυτή την ανατροπή αντιμάχεται το Παλαιό μέσω της δήθεν μη κατανόησης των Νέων Επιστημονικών Αληθειών.

Το τέλος του Υπερασιοναλιστικού Δυτικού Πολιτισμού

Όπως γίνεται κατανοητό από όλα τα προηγούμενα, ο ορθολογισμός και ο υπερασιοναλισμός αποτελούν τον κύριο μοχλό κατάρρευσης του Δυτικού πολιτισμού, επειδή οι λεγόμενοι ορθολογιστικοί διοικητικοί κύκλοι :

1. Δεν αντιλαμβάνονται την συνεχή αλλαγή του περιεχομένου του όρου «Λογική» σε επιστημονικό κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, και το ότι η Λογική διαφέρει από περιοχή σε περιοχή.

2. Δεν κατανοούν ότι αν η «λογικής» του Ορθολογισμού μας στερεί τις «Αξίες» και την Ανθρωπιά, τότε η φιλοσοφία αυτή πρέπει να ακυρωθεί ως, κοινωνικά επικίνδυνη

Οι τρεις αλήθειες του Νέου Πολιτιστικού Ρεύματος

Οι τρεις αλήθειες του Νέου Πολιτιστικού Ρεύματοςαλλά και της Νέας Λογικής των Αξιών είναι οι επόμενες

Πρώτη Αλήθεια

Για τη σύγχρονη επιστημονική σκέψη η αισθητή υλική πραγματικότητα, σε οποιοδήποτε επίπεδο, αποτελεί ένα matrix, δηλαδή μια ψεύτικη εικόνα, την οποία δημιουργεί η ανθρώπινη φυσιολογία μέσω των εγκεφαλικών διαδικασιών.

Αυτό το οποίο αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας, το μάτι, το αυτί μας, η όσφρησή μας δεν είναι πραγματικότητα, αλλά μια πλάνη των αισθήσεών μας. Η πραγματικότητα των αισθήσεών μας, αυτό το δημιούργημα το οποίο ονομάζουμε φύση ή κόσμο, δεν έχει καμία υπόσταση για τη σύγχρονη φυσική

Η αλήθεια αυτή:

1. Kαταρρίπτει την Λογική της κυριαρχίας της Ύλης και των παραγώγων της ως κυρίαρχο κριτήριο αξιολόγησης των ανθρώπων, των κοινωνιών και των έργων τους .

2. Η οικονομία και τα υλικά αγαθά καταλαμβάνουν  την αξία που τους αναλογεί δίνοντας απλά στον Άνθρωπο την δυνατότητα επίτευξης της πνευματικότητάς του .

3. Το «Μέτρο» αντικαθιστά τον πληθωρισμό των πλαστών αναγκών  οι οποίες εξυπηρετούν απλά το κέρδος των λίγων και την ένδεια των πολλών

4. Η κοινωνική καταξίωση και η «ευτυχία» είναι αποτέλεσμα του «Είμαι» και όχι του «Έχω»

 Δεύτερη αλήθεια

Η δεύτερη επιστημονική αλήθεια στην οποία θα στηριχθεί το νέο πολιτισμικό ρεύμα είναι ή έννοια της Ολικότητας. Το Σύμπαν της σύγχρονης επιστήμης είναι ένα ενιαίο σύστημα το οποίο δεν μερίζεται, ούτε αποτελείται από μέρη.

Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι Ένα, μια απέραντη ενιαία, και αδιαίρετη ενότητα

Η Ολικότητα συντρίβει την έννοια της διαίρεσης των πάντων σε ατομικότητες. Μια διαίρεση που ευνοεί την αποξένωση των ανθρώπων και την συντριβή κάθε ανθρώπινης ψυχικής επαφής με τους γύρω μας.

Αποδεικνύει την ανάγκη της συλλογικότητας έναντι του ατομικού συμφέροντος, μια ανάγκη που αποτελεί τη βάση της Δημοκρατίας.

Με τον τρόπο αυτό δίνει ένα νέο νόημα σε Συμπαντικές Αξίες όπως η Αγάπη, η Αλληλεγγύη, ο Αλτρουισμός, η Θυσία.

 Η τρίτη αλήθεια

Η Τρίτη αλήθεια είναι ο νόμος δράσης αντίδρασης που μας διδάσκει ότι, μέσα σε μια ενιαία και αδιάσπαστη συμπαντική ουσία, κάθε κακή δράση μας πάνω σε κάποιο συμπαντικό μέρος, δημιουργεί την αυτόματη και ενστικτώδη αντίδραση του συνόλου της Δημιουργίας πάνω σε μας

Με λίγα λόγια ότι κάνουμε το εισπράττουμε πολλαπλάσια από κάθε γωνιά της συμπαντικής ενότητας.

Οι πολιτισμοί δεν αλλάζουν λόγω της καλής θέλησης των διοικητικών δομών, μέσω νόμων και διαταγμάτων.

Οι πολιτισμοί αλλάζουν μόνο αν το μορφωτικό επίπεδο των πολιτών επιτρέψει την κατανόηση των συντελεσθέντων αλλαγών.

Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να στρέφονται οι προσπάθειές μας.

Ο επιστήμονας τη στιγμή της μεγάλης πολιτισμικής κρίσης πρέπει να τολμήσει να αποτελέσει  τον ισχυρό βραχίονα ξεπεράσματός της, εκφραζόμενος ελεύθερα, ασχέτως του κοινωνικού και επαγγελματικού κόστους που πολλές φορές είναι αβάσταχτο http://manosdanezis.gr/index.php/blog

 

ΑΡΑΞΕ ΙΑΣΟΝΑ!!!!

Άραξε, Ιάσονα! :-)

 

ΕργΔημΕργ                   

ς υστερόγραφο στη μοντέρνα παραλλαγή της πέτρας του Ιάσονα.
Στα σχόλια γράφτηκε κάτι πολύ ωραίο, ότι οι γίγαντες είναι πιθανόν να …βάλουν αυτογκόλ. Μου άρεσε η ιδέα, σας λέω!
Κι ακόμη περισσότερο, μ’ αρέσει όταν βλέπω να υλοποιούνται οι στόχοι μου… καί τ’ αυτογκόλ των εχθρών της Ελλάδας! :-)

Έχουμε τέσσερεις πρόσφατες ειδήσεις, ότι ο κατήφορος των γιγάντων άρχισε, καί δεν σταματάει. Διαβάστε τις, να κάνετε κεφάλι καί να σας πάει η μέρα όμορφα!

• Η μία, ότι η αγγλίτσα θέλει να φύγει από την ΕΕ.

Κι επί Ντε Γκώλλ ήθελε (να βγεί, αφού …μπεί!), αλλά γιά διαφορετικούς λόγους. Τότε, έπαιζε το παιχνίδι των ηπαπαραίων, που στην εκκολαπτόμενη ΕΕ έβλεπαν μία απειλή, και θέλαν να βάλουν μέσα την αγγλίτσα ως διασπαστικό στοιχείο. (Καλή ώρα, όπως έμπασαν πρόσφατα κάτι Πολωνίες, Βουλγαρίες, Λεττονίες.)
Γι’ αυτό καί ο Ντε Γκώλλ, ενώ αρχικά είχε δεχθεί την αγγλίτσα ως μέλος, τη μέρα που ήταν να πέσουν οι υπογραφές έκανε πίσω! Έβγαλε έναν μνημειώδη λόγο πατόκορφου χεσίματος των άγγλων, καί τέλος. Τους άφησε στα κρύα του λουτρού! Τελικά, η αγγλίτσα έγινε μέλος της ΕΕ δώδεκα χρόνια μετά – το 1973.
Σήμερα, η αγγλίτσα θέλει να φύγει από την ΕΕ, επειδή στριμώχτηκε ο πισινός της αγρίως. Υποτίμηση της λίρας, που ξεκίνησε σχεδόν από δύο ευρά κι έφτασε στο 1.3, συν η εθνικιστική ντροπή, να βλέπουν την δύο φορές ηττημένη απ’ αυτούς Γερμανία να τους χορεύει στο ταψί.
Προσωπικά, αυτά τα έβλεπα εδώ καί καιρό. Γι’ αυτό σας είπα πέρισυ να στείλουμε 23 ευρωβουλευτές στας Ευρώπας (όσους δικαιούμαστε, δηλαδή), όλους χρυσαυγίτες! Να πάρουν γραμμή απ’ την αγγλίτσα, να το πλακώσουμε στα βέτο καί να το διαλύσουμε παρέα με τους άγγλους μία καί καλή το κωλομάγαζο της Αγγέλας καί του ανάπηρου.
(Δεν σας άρεσε η ιδέα; Καμμιά αντίρρηση. Δεν έχετε μάθει να χρησιμοποιείτε την ψήφο σας ως όπλο. Εφ’ όσον σας μάρανε η ιδεολογία καί δεν γουστάρατε να ψηφίσετε «φασίστες», καθήστε τώρα καί πληρώστε φόρους στους …δημοκράτες «δανειστές».)
Λοιπόν, στο καλό, αγγλίτσα, καί να μας γράφεις! Αέρας στα πανιά σου! :-)

• Δεύτερη είδηση, ότι θέλει να φύγει απ’ την ΕΕ καί η Ιταλία! (Έστω, ένα μέρος των πολιτών της.)

Γιατί, ωρέ Μπέπε; Βρωμάνε τα πόδια των Ενωμένων Ευρωπαίων; :-)
Γουστάρω να φύγει κι η Ιταλία. Έτσι καί γίνει κάτι τέτοιο, έ, ρέ, γλέντια!…

• Τρίτη είδηση, ότι σ’γά-σ’γά φτιάχνει βαλίτσες κι η Αυστρία.

Εδώ, αναγνώστη μου, μπορώ να σου πω ότι κάπως το περίμενα. Γιατί; Μά, διότι απόξω απ’ το κοινοβούλιο της Αυστρίας βρίσκεται μιά Κυρία, που πολύ αγαπάει τους Έλληνες διαχρονικώς.
Έ! Όποτε τό ‘χουμε ανάγκη, μας βοηθάει. Ας Της πούμε καί κανένα «ευχαριστώ» – τουλάχιστον δείχνουμε καλούς τρόπους.

• Τέταρτη είδηση, άϊ άϊ-άϊ-άϊ άϊ-ά, Πουέρτο Ρίκο!

Το Πλούσιο Λιμάνι επτώχευσεν καί επείνασεν. (Δεν πειράζει, παιδιά, πιείτε ρούμι να ξεχάσετε! Εμείς, δηλαδή, γιατί ψάχνουμε φαγητό στα σκουπίδια; Κατουρήσαμε στο πηγάδι εμείς; )
Το Πουέρτο Ρίκο δεν -πρέπει να- είναι απλώς ένας τουριστικός παράδεισος γιά μπάνια. Πρέπει να υπάρχουν κι αρκετές απατεώνικες «όφφ-σόρ» (υπεράκτιες) εταιρείες εκεί. Κι όπως γνωρίζετε, οι φορολογικοί παράδεισοι τυγχάνουν ιδιοτύπου ασυλίας. Δεν τους πειράζουν οι κρατούντες.
Επομένως, γιά να φτάσει στο σημείο να χρεωκοπήσει ένα τέτοιο απατεώνικο -καί τυγχάνον «προστασίας»- κρατίδιο, που ουσιαστικά αποτελεί πολιτεία των ηπαπάρα (αν καί άνευ κοινοβουλευτικών αντιπροσώπων στην Ουάσινγκτων), καταλαβαίνει κανείς τί έρχεται μετά.
Είχα γράψει γιά την αναγκαιότητα Έλληνες χάκερ να τους χώσουν μιά χρηματιστηριακή πτώχευση βαθειά στον πάτο, αλλά πρόλαβαν μόνοι τους κι άρχισαν τις δοκιμές με τα …καρότα! :-)

Τελικά, μάλλον δεν θα τη βρουν απ’ την Ελλάδα.
Δεν μας χαλάει. Μας γλυτώνουν κι απ’ τον κόπο

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΧΙ ΜΕ ΕΧΕΙΣ ΚΛΕΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ,ΕΛΕΓΕ ΠΑΛΑΙΟΝ ΣΚΥΛΕ ΑΣΜΑ..ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑΧΝΙ ΛΕΕΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗς

Δημοψήφισμα γιαχνί!

  

ΕργΔημΕργ                   

αί ξαφνικά, μας έσκασε δημοψήφισμα!
Πριν, όμως, χαρούμε καί βγάλουμε τη Φιλαρμονική του Δήμου στους δρόμους, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα. Πρώτ’ απ’ όλα, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει ξεκαθαριστεί σε τί ακριβώς θα κληθούμε ν’ απαντήσουμε «ναί» ή «όχι».
Πολύ χοντρικά, το ερώτημα είναι αν δεχόμαστε τις προτάσεις των δανειστών γιά χρηματοοικονομικά μέτρα στη χώρα μας.
Όμως, η αντιπρόταση της νύν κυβερνήσεως της Ελλάδος δεν απέχει πολύ από την πρόταση των δανειστών. Λέγεται πως αυτοί ζητάνε το 100%, κι η δική μας κυβέρνηση το 90%. Κι αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι μπορεί να λουστούμε στα κρυφά τίποτε πρόσθετους φόρους, τα σουπερμάρκετ κάνουν γενναιότερες …εκπτώσεις από τους κυβερνήτες ημών!


Άρα, το δημοψήφισμα αυτό, επειδή:

• έρχεται στα ξαφνικά, καί μάλλον ως «ατού» στο πολιτικό χαρτοπαίγνιο, παρά ως κίνηση ουσίας,
• ρωτάει γιά δευτερεύον θέμα – τη στιγμή που καίγεται ο πωπός μας από άλλα, απείρως σημαντικώτερα,
• δεν μας καλύπτει, διότι τα αποτελέσματά του δεν είναι τελεσίδικα,

είναι ακυρωμένο εξ ορισμού. Πριν κάν γίνει.

Οπότε, εμείς οι συνειδητοί πολίτες, τί κάνουμε; Τί ψηφίζουμε;
Κανονικά, θα σας έλεγα να πάτε γιά μπάνιο καί να γράψετε Ευρώπες καί κυβερνήσεις σ’ αυτά, που καλύπτει το μαγιώ. Δυστυχώς, όμως, η δημοκρατία δι’ αντιπροσώπων είναι πολύ καλοστημένη κομπίνα, καί η τυχούσα διαμαρτυρία με αποχή, άκυρα, λευκά, έχει προβλεφθεί να μην προσμετράται κάν στο τελικό αποτέλεσμα.
Βγαίνει, ας πούμε, ότι το 85% του λαού αδιαφόρησε. Όμως, ουδέν αποτέλεσμα. Όποιος επιμένει μετά να λέει ότι το 85% τους έφτυσε, είναι απλά «γραφικός», «εμμονικός σε ανόητα πράγατα», καί «συνομωσιολόγος».
Έτσι, θα σας προτείνω να ψηφίσετε «όχι».
Προσέξτε, όμως: δεν τελειώνουμε εκεί! Εάν το ψηφοδέλτιο ήταν νομική κλήτευση, θα υπογράφαμε «με επιφύλαξη κάθε νομίμου δικαιώματός μας». Τώρα, που είναι …ψηφοδέλτιο, πρώτον θυμίζουμε στους πάντες ότι το μή-μαύρο δεν είναι απαραίτητα άσπρο (παναπεί, το ότι δεν δεχόμαστε στα μούτρα μας τις ροχάλες των Ευρωπαίων, δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι θα δεχθούμε τα πτύελα των ημεδαπών κυβερνώντων), καί δεύτερον, οι κυβερνώντες καλά θα κάνουν ν’ αφήσουν τη σκοτεινή πολιτική.
Παναπεί, μας ρωτάνε γιά το αν θέλουμε το 100% ή το 90% εξοντωτικών φορολογικών μέτρων, αλλά ουδόλως μας ρωτήσανε αν θέλουμε να γεμίσει η Ελλάδα λαθρόσκατα, καί δή με περιτύλιγμα Ελληνικής ιθαγένειας. (Εκεί, η «δημοκρατία» τους …δεν λειτουργεί. Ρίχνει ασφάλεια.)

Τέλος, υπάρχει καί ο μεταφυσικός παράγων στην όλη ιστορία.
Μόλις πριν λίγες μέρες σας έλεγα ότι το παιχνίδι είναι «ποιός θα πιάσει τον μουντζούρη» του κάρμα, γιά ν’ αρχίσει το πανηγύρι. (Θυμηθήτε καί τον Πρωτεσίλαο – εσείς, διότι «αυτοί» τον ξέρουν απέξω τον Όμηρο.)
Εάν, λοιπόν, σπρώχνουν με νύχια καί με δόντια τη χώρα μας να άρξει χειρών αδίκων, τη στιγμή που ρίχνετε το ψηφοδέλτιο, ζητήστε θεία προστασία. Αποποιηθήτε την οποιαδήποτε ευθύνη, γιά όποιο κακό ήθελε συμβεί ως συνέπεια! Να μην ισχύσει ότι «βρήκανε τα κορόϊδα που θα τρέχουν», επειδή κάποιους τους έπιασαν οι ξαφνικές «δημοκρατικές» ευαισθησίες.

Μην τους το επιτρέψετε.