Πῶς ἡ Θεοσοφία ὑπεσκίασε τὸ πρῶτον Παγκόσμιον Συνέδριον Θρησκειῶν

 

Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου

  Στὸ Σικάγο, τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1893, πραγματοποιήθηκε ἡ πρώτη διεθνὴς ἀπόπειρα γιὰ τὴν σύγκλιση τῶν θρησκειῶν, ὄχι μόνο τῶν παραδοσιακῶν τῆς Δύσης ἀλλὰ καὶ αὐτῶν τῆς Ἀνατολῆς. Ἡ διαθρησκευτικὴ αὐτὴ σύνοδος ὀνομάστηκε Κοινοβούλιο τῶν Θρησκειῶν τοῦ Κόσμου. Διόλου παράξενο ὅτι ἐπικεφαλῆς τῆς πρωτοβουλίας αὐτῆς ἦταν ἕνας Μασῶνος, ὁ Τσάρλς Κάρολ Μπόνυ, δεδομένης τῆς μασωνικῆς ἐμμονῆς γιὰ τὴν δημιουργία μίας παγκόσμιας ἀδελφότητας ποὺ θὰ ξεπερνάει τοὺς ἐθνικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς διαχωρισμούς. Τὸ παράξενο ὅμως, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε σκανδαλῶδες, ἦταν ὅτι κλήθηκε νὰ συμμετάσχει καὶ ἡ Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία, ἡ ὁποία δὲν ἦταν μία ἱστορικὴ θρησκεία, ἀλλὰ μία νέα ἀποκρυφιστικὴ ὀργάνωση ποὺ ἀμφισβητοῦσε τὴν χριστιανικὴ θεολογία καὶ ποὺ προσπαθοῦσε νὰ βρεῖ πατήματα στὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες.

  Ἡ σκανδαλώδης πρόσκληση ἀπὸ τοὺς διοργανωτὲς γιὰ συμμετοχὴ στὴν Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία θὰ γίνει κατανοητὴ ἂν διευκρινισθεῖ ὅτι στὴν συντριπτική τους πλειοψηφία οἱ Θεοσοφιστὲς στὰ ψηλότερα κλιμάκια τῆς ὀργάνωσης ἦταν ταυτόχρονα καὶ Μασῶνοι, ὅπως δηλαδὴ καὶ οἱ διοργανωτὲς τῆς συνόδου. Καὶ πὼς ἡ ἴδια ἡ Θεοσοφία διακήρυττε μεταξὺ τῶν τριῶν στόχων της ἕνα ποὺ θύμιζε ἄμεσα τὸν προσανατολισμὸ τῆς Μασωνίας, δηλαδὴ τὸν σχηματισμὸ «ἑνὸς πυρήνα τῆς Παγκόσμιας Ἀδελφότητας τῆς Ἀνθρωπότητας χωρὶς διάκριση φυλῆς, πίστης, γένους, τάξης ἢ χρώματος».

 Καὶ οἱ ὑπόλοιπες προσκλήσεις ἦταν βολικὲς ὅμως γιὰ τὴν  Μασωνία. Δὲν κλήθηκαν γιὰ παράδειγμα ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, οὔτε τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς, παρὰ μόνο ἕνας Προτεστάντης ἱστορικός, ὁ Γκαστὸν Μπονὲ-Μόρι, ὁ ὁποῖος  παράλληλα ἦταν καὶ θερμὸς Οἰκουμενιστὴς ποὺ συμμετεῖχε στὴν «Βρετανικὴ καὶ Ἀλλοδαπὴ Οὐνιταριανὴ Ἕνωση». Τὴν ἰουδαϊκὴ θρησκεία ἐκπροσώπησε ἕνας Ραββῖνος ποὺ ὑποστήριζε τὸν Μεταρρυθμιστικὸ Ἰουδαϊσμό, μία ἀπόπειρα ἐκκοσμίκευσης τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ μὲ ἀπάρνηση πολλῶν θεμελιωδῶν κανόνων τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου. Ὑπερεκπροσωπήθηκαν οἱ ἀνατολικὲς θρησκεῖες μὲ συμμετοχὲς τοῦ Ἰνδουισμοῦ, τοῦ Βουδισμοῦ, τῶν Ζαϊνιστῶν, τοῦ Ζὲν καὶ τῶν κινέζικων θρησκειῶν. Ἡ κίνηση τῶν Μπαχαϊστῶν ποὺ μοιράζεται κοινοὺς στόχους μὲ τὴν Μασωνία καὶ τὴν Θεοσοφία ἀκούστηκε, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀμερική, στὸ συνέδριο τοῦ Σικάγου, ὅπου προέτρεψε «Ὅλα τὰ ἔθνη νὰ γίνουν ἕνα στὴν πίστη καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σὰν ἀδελφοί».

Οἱ διοργανωτὲς δὲν εὐνόησαν τὴν Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία μόνο καλώντας την σκανδαλωδῶς στὸ διαθρησκευτικὸ συνέδριο, ἀλλὰ τῆς ἐπέτρεψαν καὶ  νὰ πατρονάρει δύο ἀπὸ τὶς σημαντικότερες θρησκεῖες ποὺ συμμετεῖχαν. Ὁ Μοχάμεντ Ἀλεξάντερ Ράσελ Γουέμπ, ἐκπρόσωπος τοῦ Ἰσλάμ, ἦταν ἕνας Ἀμερικανὸς πρόξενος στὶς Φιλιππίνες ποὺ εἶχε προσηλυτιστεῖ στὸ Ἰσλὰμ, ἀλλὰ παράλληλα ἦταν καὶ Θεοσοφιστής! Ὁ Ἀναγκαρίκα Νταρμαπάλα, ἐκπρόσωπος τοῦ Βουδισμοῦ, δὲν ἦταν μόνο Θεοσοφιστὴς ἀλλὰ καὶ διερμηνέας τοῦ Ὄλκοτ, τοῦ προέδρου τῆς Θεοσοφικῆς Ἑταιρείας!

Γιατί εὐνόησε τόσο ἀπροκάλυπτα ἡ Μασωνία τὴν Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία στὸ πρῶτο αὐτὸ παγκόσμιο συνέδριο θρησκειῶν;

 Γιατί ἡ συγκεκριμένη Ἑταιρεία εἶχε καταστεῖ τὸ θρησκευτικό της παρακλάδι, ὄχι μεταφορικὰ ἀλλὰ κυριολεκτικά. Ἡ Ἀννὶ Μπεζὰντ, γιὰ παράδειγμα, ποὺ ἐκπροσώπησε τὴν Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία στὸ συν­έδριο τοῦ Σικάγου (καὶ ἔγινε πρόεδρός της τὸ 1906) θὰ γίνει ἀργότερα ἡ δημιουργός τῆς πρώτης Στοᾶς τοῦ Συν-Τεκτονισμοῦ (Co-Masonry) στὴ Βρετανία. Ὁ Συν-Τεκτονισμὸς εἶναι μία μορφὴ Μασωνίας ποὺ ἐπιτρέπει καὶ τὴν  συμμετοχὴ γυναικῶν στὶς Στοές. Οἱ πρόεδροι καὶ ὅλα τὰ ἀνώτατα στελέχη τῆς Θεοσοφικῆς Ἑταιρείας (Ὄλκοτ, Μπλαβάτσκυ, Τζάτζ, Λεντμπίτερ, Μπεζάντ, Ἀρουντέιλ, Τζιναρατζαντάσα) ἦταν εἴτε Μασῶνοι, εἴτε Συν-Τέκτονες τῶν ὑψηλότερων βαθμῶν καὶ σὲ ὅποια πόλη οἱ Θεοσοφιστὲς δημιουργοῦσαν παραρτήματα τῆς ἑταιρείας τους, ἵδρυαν καὶ Συν-Τεκτονικὲς Στοές.

  Ἀπὸ ὅ,τι λοιπὸν φάνηκε στὸ Σικάγο τοῦ 1893 ἡ Μασωνία ἤθελε τὴν Θεοσοφία νὰ ἀποτελεῖ ὄχι μόνο τὴν βάση γιὰ τὴν μελλοντικὴ παγκόσμια θρησκεία, ἀλλὰ παράλληλα γιὰ νὰ γεφυρώνει καὶ συντονίζει τὸν διαθρησκευτικὸ διάλογο μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσης. Γιὰ νὰ λειτουργεῖ σὰν μία ἑνοποιὸς Ὀμπρέλλα μεταξὺ θρησκειῶν καὶ θρησκευτικῶν κινήσεων συν­εργαζόμενη μὲ ἐκπροσώπους τους ποὺ ἦταν δεκτικοὶ σὲ οἰκουμενιστικά, μασωνικὰ καὶ θεοσοφικὰ ἰδεώδη.

  Οἱ Θεοσοφιστὲς εἶχαν προσπαθήσει νὰ προσδέσουν ἤδη στὸ ἅρμα τους τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες πρὶν τὸ διαθρησκευτικὸ συνέδριο τοῦ Σικάγου. Ἀνέπτυξαν ἀρχικὰ συμμαχία μὲ τὴν πολυπληθῆ ἰνδουιστικὴ ὀργάνωση Ἄρυα Σαμάτζ (οἱ Ἰνδουιστὲς ἀργότερα ἀποχώρησαν), ἐνῷ προσπάθησαν νὰ καπελώσουν τὸν Βουδισμὸ τῆς Κεϋλάνης, στὴν ὁποία μάλιστα δημιούργησαν πλῆθος σχολείων καὶ ἐπηρέασαν τὴν πνευματικὴ ζωὴ τῆς χώρας.

  Οἱ Θεοσοφιστὲς ἰσχυρίζονταν πὼς ἡ Ἑταιρεία τους ἱδρύθηκε ἀπὸ τὴν Μπλαβάτσκυ κατόπιν ἐντολῆς τῆς «Μεγάλης Λευκῆς Ἀδελφότητας», ποὺ ὑποτίθεται τὴν ἀποτελοῦσαν μυθικὰ ὑπεράνθρωπα ὄντα. Καὶ πὼς γι’ αὐτὸ ἡ Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία νομιμοποιοῦνταν “νὰ πρωτοστατήσει στὴν συνένωση ὅλων τῶν θρησκειῶν, ἀφοῦ ὅλες ἔχουν τὴν ἴδια βάση, τὴν «Μεγάλη Λευκὴ Ἀδελφότητα», στὴν ὁποία κατὰ τὴν ἀντίληψη τῆς κίνησης ἀνήκουν ὅλοι οἱ ἱδρυτὲς θρησκειῶν”. (Ἀντωνίου Γ. Ἀλεβιζόπουλου, Δρ. Θεολογίας, “Ἀποκρυφισμὸς Γκουρουισμὸς Νέα Ἐποχή”, ἔκδοσις Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νικοπόλεως 1990, σ. 92).

  Οἱ Θεοσοφιστὲς εἶχαν καβαλλήσει τόσο τὸ καλάμι (κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο), ὥστε νὰ ἰσχυρίζονται πὼς οἱ θρησκεῖες εἶναι ὅλες ἰσότιμες, γιατί προέρχονται ἀπὸ τὴν Μεγάλη Λευκὴ Ἀδελφότητα, ἀλλὰ ἡ Θεοσοφία εἶναι ὑπέρτερή τους, “γιατί εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἀναπαύονται ὅλα αὐτὰ τὰ θρησκεύματα” (βλέπε Ἀντωνίου Γ. Ἀλεβιζόπουλου, ὡς ἄνω, σ.94).

  Τώρα θὰ ἔχουμε ἄδικο νὰ θεωρήσουμε ὅτι ἡ δῆθεν Μεγάλη Λευκὴ Ἀδελφότητα πού ἔδωσε ἐντολὴ στὴν ἑταιρεία τῶν Θεοσοφιστῶν νὰ ἑνοποιήσει ὅλες τὶς θρησκεῖες, ἦταν οὐσιαστικὰ ἡ ἴδια ἡ Μασωνία; Ἤ μήπως εἶναι τυχαῖο ὅτι κάποιοι Δυτικοὶ ἀποκρυφιστὲς καὶ ἐσωτεριστὲς τὴν ἀποκαλοῦν ἐναλλακτικὰ Μεγάλη Λευκὴ Στοά;

Μπορεῖ ἡ Θεοσοφία νὰ παρήκμασε λόγῳ σκανδάλων ποὺ ἀποκαλύφθηκαν δημόσια (θὰ ἀναφερθοῦμε σὲ προσεχῆ ἄρθρα) καὶ τοῦ Β Παγκοσμίου Πολέμου, ἀλλὰ ἡ ἰδέα τῆς ἑνοποίησης τῶν θρησκειῶν σὰν μέρος τῆς προετοιμασίας μίας παγκόσμιας θρησκείας δὲν παρήκμασε. 100 χρόνια μετὰ τὸ πρῶτο διαθρησκευτικὸ συνέδριο τοῦ Σικάγου εἴχαμε νέο συνέδριο στὴν ἴδια πόλη καὶ ἔκτοτε τὰ συνέδρια συνεχίστηκαν σὲ παγκόσμια κλίμακα.

  Ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τοῦ Κοινοβουλίου τῶν Θρησκειῶν τοῦ Κόσμου. «Ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ Παγκόσμιο Κοινοβούλιο τῶν Θρησκειῶν τοῦ 1893 στὸ Σικάγο, οἱ σύγχρονες Συνελεύσεις τοῦ Κοινοβουλίου ἔχουν προσελκύσει συμμετέχοντες ἀπὸ περισσότερες ἀπὸ 200 διαφορετικὲς θρησκευτικές, αὐτόχθονες καὶ κοσμικὲς κινήσεις καὶ περισσότερα ἀπὸ 80 ἔθνη στὶς διεθνεῖς συγκεντρώσεις τους στὸ Σικάγο (1993), στὸ Κέιπ Τάουν (1999), στὴν Βαρκελώνη (2004), στὴν Μελβούρνη (2009), στὴν Σὸλτ Λέικ Σίτι (2015), στὸ Τορόντο (2018), μὲ τηλεπικοινωνία (2021) καὶ ξανὰ στὸ Σικάγο (2023)… Σχεδὸν 60.000 ἄνθρωποι σὲ ὅλο τὸν κόσμο ἔχουν συγκεντρωθεῖ σὲ μία διαρκῆ δέσμευση γιὰ δικαιοσύνη, εἰρήνη καὶ βιωσιμότητα μέσα ἀπὸ τὸ πρίσμα τοῦ διαθρησκευτικοῦ διαλόγου καὶ τῆς συνεργασίας. Παγκόσμιοι ἡγέτες ὅπως ἡ Αὐτοῦ Ἁγιότητα ὁ 14ος Δαλάι Λάμα, ἡ Αὐτοῦ Ἁγιότητα ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἡ Ἀγγελιοφόρος Εἰρήνης τοῦ ΟΗΕ Τζέιν Γκοῦντολ, οἱ βραβευμένοι μὲ Νόμπελ Εἰρήνης Ντέσμοντ Τούτου καὶ Σιρὶν Ἐμπαντί, καὶ ὁ Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ ἔχουν ἀπευθυνθεῖ στὶς Συνελεύσεις τοῦ Κοινοβουλίου σὲ ὅλη τὴν ἱστορία τους».

  Καὶ βέβαια ἡ Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία συμμετεῖχε καὶ τὸ 1993 στὸ ἐπετειακὸ διαθρησκευτικὸ συνέδριο τοῦ Σικάγου, τῶν 100 χρόνων ἀπὸ τὸ 1893, καὶ στὸ τελευταῖο συνέδριο τοῦ Σικάγου τὸ 2023. Τὸ 2023 μάλιστα τὸ συνέδριο εἶχε σὰν θέμα τὸ «Ἕνα κάλεσμα στὴν Συνείδηση: Ὑπεράσπιση τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων», γιατί οἱ διοργανωτὲς του ἤθελαν νὰ μπολιάσουν στὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου, τὶς ἀξίες τοῦ Woke δικαιωματισμοῦ, ἀξίες ποὺ ὑπερασπίστηκε μὲ φανατισμὸ ὁ ἀποθανών Πάπας Φραγκίσκος. Οἱ Θεοσοφιστὲς εἶχαν δικό τους περίπτερο στὸ συνέδριο τοῦ 2023 καὶ συγκρότησαν ἕνα πάνελ συζήτησης μὲ θέμα «Δύναμη στὴν Ἑνότητα: Προοπτικὲς ἀπὸ τὴν Αἰώνια Σοφία».

  Ὅπως βλέπετε οἱ προσπάθειες γιὰ ἑνοποίηση τῶν θρησκειῶν μὲ συντονιστὲς Μασώνους, Οἰκουμενιστὲς καὶ Θεοσοφιστὲς (πλέον καὶ μὲ νέες φιλικές τους θρησκευτικὲς σέκτες) ξεκίνησαν ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰώνα καὶ συνεχίστηκαν τὸν 20ό καὶ 21ο αἰώνα. Πόσο παλιὸ εἶναι τὸ σχέδιο τῶν Παγκοσμιοποιητῶν ποὺ θέλουν νὰ δημιουργήσουν μία παγκόσμια κυβέρνηση μὲ μία παγκόσμια θρησκεία καὶ πού τὸ ἀναπαρέστησαν στὸ σύμβολο τῆς Πυραμίδας μὲ τὸν Ὀφθαλμό; Ἴσως παλιότερο καὶ τῆς ἵδρυσης τῆς Μασωνίας, ἴσως νὰ εἶχε ἐπιλεχθεῖ σὰν στρατηγικὸς στόχος κάποιων κύκλων Ροδοσταύρων, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὁ Βρετανὸς φιλόσοφος Φράνσις Μπέικον. Θὰ τὰ δοῦμε αὐτὰ σὲ ἑπόμενα ἄρθρα, ἀλλὰ πρῶτα πρέπει νὰ γίνει ἀναφορά, στὸ προσεχὲς ἄρθρο, στὴν  θεολογία τῆς Θεοσοφίας ἢ μᾶλλον στὴν νεογνωστική της ἀθεολογία, γιατί αὐτὴ ἐπιλέχθηκε νὰ εἶναι ἡ βάση τῆς ἐπιδιωκομένης παγκόσμιας θρησκείας. https://orthodoxostypos.g

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

 

Η διάρκεια ζωής μιας χώρας

Από τον Jeff Thomas
International Man

Δεν θα είναι μυστικό για τους αναγνώστες ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι τα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα στον κόσμο γίνονται αρκετά έντονα – χειρότερα από οποιοδήποτε άλλο σημείο της ζωής τους. Όλο και περισσότερο, τέτοιοι άνθρωποι στρέφονται σε έντυπα όπως αυτό για να βρουν απαντήσεις σχετικά με: (α) πού θα τελειώσουν όλα· και (β) πώς μπορούν προσωπικά να αποφύγουν (ή τουλάχιστον να ελαχιστοποιήσουν) τη ζημιά στον εαυτό τους, προσωπικά.

Δημοσιεύσεις όπως αυτή κάνουν ό,τι μπορούν για να ενημερώσουν τους ανθρώπους για το πώς μπορούν να επηρεάσουν θετικά το μέλλον τους. Ωστόσο, για να κάνουν οι άνθρωποι συνειδητές επιλογές, πρέπει πρώτα να κατανοήσουν τη φύση της κατάστασής τους. Μία από τις λανθασμένες αντιλήψεις που φαίνεται να είναι σχεδόν καθολική είναι ότι, αν και τα πράγματα είναι άσχημα, δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος για τον οποίο, αν ήταν υπεύθυνοι οι σωστοί άνθρωποι, η κατάσταση δεν θα μπορούσε απλώς να αντιστραφεί και όλα θα ήταν και πάλι καλά.

Αυτό δεν ισχύει καθόλου.

Στη ρίζα της παρεξήγησης βρίσκεται η κοινή αντίληψη ότι η πρόοδος μιας χώρας (οικονομικά και πολιτικά) είναι μάλλον σαν ένα ημιτονοειδές κύμα, που ταλαντεύεται ατελείωτα. Οι εκρήξεις και οι πτώσεις έρχονται και φεύγουν τακτικά. Αν ήταν τόσο απλό, ο στόχος για όλους τους ενδιαφερόμενους αυτή τη στιγμή θα ήταν να παραμείνουν όσο το δυνατόν πιο ρευστοί και να ξεπεράσουν την τρέχουσα κατάσταση μέχρι να φτάσουμε στο επόμενο ανοδικό κύμα, το οποίο σίγουρα θα μπορούσε να συμβεί εάν οι σωστοί άνθρωποι βρίσκονται στο τιμόνι.

Σε τέτοιες στιγμές, η ένταση που περιστρέφεται γύρω από τις εκλογές γίνεται σημαντική, καθώς οι άνθρωποι παίρνουν θέση για το αν ο φιλελεύθερος ή ο συντηρητικός υποψήφιος «έχει την απάντηση».

Ωστόσο, αν κάνουμε ένα βήμα πίσω από την κατάσταση και εξετάσουμε ποια κυβερνητική φιλοσοφία ήταν η πιο επιτυχημένη, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, η πτώση συνεχίστηκε αμείωτη. Στην πραγματικότητα, σχεδόν όλες οι χώρες του Πρώτου Κόσμου βρίσκονται τώρα σε πιο δεινή κατάσταση από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στη ζωντανή μνήμη. Ό,τι κι αν συμβαίνει, δεν είναι ένα επαναλαμβανόμενο ημιτονοειδές κύμα. Και δεν πρέπει να στηρίζουμε τις ελπίδες μας στην πιθανότητα να εκλεγεί «ο άνθρωπός μας» και να μας οδηγήσει στην επόμενη άνοδο.

Αν κάνουμε ένα βήμα πιο πίσω, παρατηρούμε ότι ιστορικά αυτό δεν είναι μια νέα κατάσταση. Η παρούσα κατάσταση έχει εξελιχθεί εδώ και χιλιετίες. Οι χώρες έρχονται στο προσκήνιο, ακμάζουν για κάποιο χρονικό διάστημα, στη συνέχεια παρακμάζουν για μερικές φορές μεγάλες περιόδους πριν αναδυθούν ξανά, αν όχι ποτέ. Οι χώρες, ιδιαίτερα οι δημοκρατίες, τείνουν να έχουν διάρκεια ζωής. Συνήθως, ακολουθούν αυτό το μοτίβο:

Από τη δουλεία στην ηθική βεβαιότητα
Από την ηθική βεβαιότητα στο μεγάλο θάρρος
Από το μεγάλο θάρρος στην ελευθερία
Από την ελευθερία στην αφθονία
Από την αφθονία στον εγωισμό
Από τον εγωισμό στον εφησυχασμό
Από τον εφησυχασμό στην απάθεια
Από την απάθεια στην εξάρτηση
Από την εξάρτηση στη δουλεία

Οι παλιές αυτοκρατορίες, όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Αθηναϊκή Δημοκρατία, ακολούθησαν αυτό το πρότυπο. Η Ρώμη χρειάστηκε περίπου 500 χρόνια για να ολοκληρώσει ολόκληρη τη μετάβαση (ή περισσότερο, ανάλογα με τις ερμηνείες). Αργότερα, άλλοι, όπως η Ισπανία, η Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο πήραν τη σειρά τους, ο καθένας χρειάστηκε λίγο λιγότερο χρόνο για να ολοκληρώσει το μοτίβο. Οι ΗΠΑ είναι ο σημερινός κάτοχος του τίτλου της «Μεγαλύτερης Αυτοκρατορίας». Χρειάστηκαν περίπου 250 χρόνια για να ταξιδέψει από το σημείο της Ηθικής Βεβαιότητας στη σημερινή κατάσταση της Απάθειας/Εξάρτησης.

Ο αναγνώστης μπορεί να κάνει τις δικές του εκτιμήσεις για το πότε οι ΗΠΑ πέρασαν από καθένα από τα παραπάνω στάδια. Μπορεί ακόμη και να θέλει να προσθέσει ένα ή δύο από τα δικά του μίνι στάδια ή να αλλάξει τον τίτλο ορισμένων σταδίων σύμφωνα με τις προτιμήσεις του. Ωστόσο, είναι πιθανό να συμφωνήσει ότι αυτό το πρότυπο έχει ακολουθηθεί.

Αυτό που είναι εντυπωσιακό σχετικά με το πρότυπο είναι ότι βασίζεται στην ανθρώπινη φύση. Για την πλειοψηφία των ανθρώπων σε οποιαδήποτε χώρα, υπάρχει μια σύντομη περίοδος (Μεγάλο Θάρρος στην Ελευθερία) που η ανθρώπινη απογοήτευση δίνει τη θέση της σε δραματικές αλλαγές. Ακολουθούν φυσικές και ακόμη και προβλέψιμες περίοδοι που συχνά χρειάζονται μια ή δύο γενιές για να εκδηλωθούν πλήρως, μέχρι να μεταμορφωθούν στο επόμενο στάδιο. Είναι όμως λογικά, καθώς ακολουθούν έναν δρόμο της ανθρώπινης φύσης.

Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι το μοτίβο παραμένει το ίδιο. και αντιπροσωπεύει τη ζωή μιας χώρας. Μερικά μπορεί να χρειαστούν περισσότερο χρόνο από άλλα για να ταξιδέψουν από το ένα στάδιο στο άλλο, αλλά το μοτίβο παραμένει καθ' όλη τη διάρκεια της μετάβασης.

Όλα τα παραπάνω όμως είναι ακαδημαϊκά. Για να έχει αξία, η αναγνώριση της προϋπόθεσης ότι μια χώρα έχει μια ζωή πρέπει να σχετίζεται με την παρούσα κατάσταση.

Αν αναγνωρίσουμε ότι η παρούσα Αυτοκρατορία έχει πράγματι περάσει από τα διάφορα στάδια και βρίσκεται τώρα στο στάδιο της Απάθειας/Εξάρτησης, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι το τελικό στάδιο της Δουλείας είναι τώρα στον ορίζοντα. Εάν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ένα σημαντικό βήμα πίσω από τη σημερινή μας σκοπιά για να αξιολογήσουμε τόσο το παρελθόν όσο και το μέλλον, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι καμία εκλογική αναμέτρηση –στις ΗΠΑ ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα– δεν θα αντιστρέψει την αδυσώπητη πρόοδο των κυβερνήσεων να κυριαρχούν στο εκλογικό σώμα. Ούτε θα αντιστρέψει την αργή αλλά σταθερή συμμόρφωση του εκλογικού σώματος από γενιά σε γενιά. Αυτή η διαδικασία είναι τόσο πολυετής όσο το γρασίδι. Εκείνοι που επιδιώκουν να κυριαρχήσουν θα συνεχίσουν πάντα την πίεση για όλο και μεγαλύτερο έλεγχο και ο μέσος πολίτης θα ελπίζει πάντα σε μια ευκολότερη ζωή αν ενδώσει «άλλη μια φορά» στις εξουσίες.

Ο δικαστής Άντριου Ναπολιτάνο αρέσκεται να αναφέρεται στην αμερικανική κυβέρνηση ως ένα «γιγάντιο αρπακτικό πουλί, με δεξί και αριστερό φτερό». Αυτή είναι μια εξαιρετική αναλογία που δεν ισχύει μόνο για τις ΗΠΑ. Μπορεί να εφαρμοστεί στις περισσότερες «δημοκρατίες» στον κόσμο. Οι εκλογές χρησιμεύουν ως χρήσιμες ψευδαισθήσεις για να δώσουν ελπίδα στον πληθυσμό ότι, κατά κάποιο τρόπο, συμβάλλουν στη μοίρα τους. Ως εκ τούτου, παρακολουθούν την εκλογική διαδικασία σε τέτοιο βαθμό που, σε εκείνες τις χώρες όπου η εκλογική απάτη είναι πιο εμφανής, οι υποψήφιοι ξεκινούν στην πραγματικότητα την εκστρατεία ένα χρόνο ή περισσότερο πριν από την ολοκλήρωση της θητείας τους, αντί να επικεντρωθούν στη διακυβέρνηση της χώρας.

Ανεξάρτητα από το ποιος υποψήφιος κερδίζει, το μοτίβο συνεχίζει να παίζει.

Και έτσι, το ερώτημα πρέπει να τεθεί ξανά. Γιατί, αν οι χώρες περάσουν από μια φυσική εξέλιξη σταδίων, θα κρατούσε κανείς την ελπίδα ότι οποιεσδήποτε εκλογές σε οποιαδήποτε χώρα θα αντιστρέψουν με κάποιο τρόπο ολόκληρη τη διαδικασία, όπως δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν;

Η απάντηση, φαίνεται, είναι ότι μόλις εγκαταλειφθεί αυτή η μάταιη ελπίδα, το μόνο που μένει είναι η αποδοχή ότι το τελικό στάδιο ανάπτυξης είναι καθ' οδόν. Και η αποδοχή ενός τόσο σκοτεινού αναπόφευκτου είναι μια προοπτική που ούτε ένας Ρώσος μυθιστοριογράφος δεν θα μπορούσε να αντέξει.

Σίγουρα θα υπάρξουν εκείνοι που θα πουν: «Επιλέγω να είμαι αισιόδοξος» και με αυτόν τον τρόπο θα σφραγίσουν ουσιαστικά τη μοίρα τους. Από την άλλη πλευρά, όσοι παίρνουν τη δύσκολη απόφαση να κοιτάξουν τον σκοτεινό δρόμο που βρίσκεται μπροστά τους πρέπει να κάνουν μια επιλογή – και σε αυτήν την επιλογή βρίσκεται η πραγματική ελπίδα.

Τον δέκατο ένατο αιώνα, η Ευρώπη ήταν κουρελιασμένη. Τα παλιά, φουσκωμένα βασίλεια είτε έπεφταν σε παρακμή είτε ανατρέπονταν από την επανάσταση. Συχνά οι ηγέτες αυτών των επαναστάσεων ήταν εξίσου κοινωνιοπαθείς με πολλούς από τους σύγχρονους ηγέτες μας (αν και λιγότερο διακριτικοί στις μεθόδους ελέγχου τους). Τότε, η πλειοψηφία των πολιτών σε κάθε χώρα έσκυψε το κεφάλι και ήλπιζε ότι «ίσως τα πράγματα να βελτιωθούν». Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι έκαναν πραγματικά το θαρραλέο βήμα να σηκώσουν πασσάλους και να πλεύσουν πέρα από το νερό σε μια νέα, πιο πολλά υποσχόμενη χώρα. Οι ιστορίες επιτυχίας που βρήκαν το δρόμο τους πίσω στην Ευρώπη, με τον καιρό, οδήγησαν σε μια πλημμύρα ανθρώπων που έκαναν την κίνηση. Η ίδια η φιλοδοξία που δημιούργησαν μέσα τους αποδείχθηκε ότι ήταν το θεμέλιο της αμερικανικής μετάβασης «από την Ελευθερία στην Αφθονία».

Σήμερα, η ροή των ανθρώπων έχει αρχίσει ξανά. Όπως και πριν, πολλοί άνθρωποι εγκαταλείπουν αθόρυβα την Ευρώπη, αλλά αυτή τη φορά, οι ΗΠΑ δεν είναι ο προορισμός. Στην πραγματικότητα, έχει ξεκινήσει και μια ροή από αυτή τη χώρα.

Αλλά αυτή τη φορά υπάρχει μια διαφορά. Μέχρι στιγμής, τα κύματα των «προσφύγων» δεν έχουν γεμίσει ακόμη τα πλοία, αν και αυτό μπορεί να συμβεί ακόμη. Προς το παρόν, αυτό που συμβαίνει είναι η αθόρυβη έξοδος εκείνων των ανθρώπων που εξακολουθούν να διατηρούν κάποιο επίπεδο πλούτου και επιδιώκουν να διατηρήσουν αυτόν τον πλούτο και να αποκτήσουν μεγαλύτερη ελευθερία για το μέλλον. Αυτή, κατά μία έννοια, είναι η «χρυσή εποχή», όταν το χαλάκι καλωσορίσματος είναι ακόμα έξω σε πολλούς επιθυμητούς προορισμούς. όταν ο πρώτος που θα φτάσει θα έχει τη μεγαλύτερη ευκαιρία. Αργότερα, εάν συμβεί η προβλέψιμη πλημμύρα του εκπατρισμού, τα χαλάκια καλωσορίσματος μπορεί να αποσυρθούν.

Αυτοί που εκμεταλλεύονται τη χρυσή εποχή είναι πιθανό να είναι αυτοί που ωφελούνται περισσότερο.

 από την International Man.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ο Μητσοτάκης ως ιδεολογικό υβρίδιο νεοφιλελευθερισμού και οικογενειοκρατίας

 

Μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να έχει βουλιάξει στον βούρκο κραυγαλέων σκανδάλων, αλλά –σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις– παραμένει πρώτο κόμμα, έστω κι αν με το ζόρι υπερβαίνει το 20%. Η κυρίαρχη εξήγηση για το γεγονός ότι δεν έχει καταρρεύσει, όπως θα είχε συμβεί με μία άλλη κυβέρνηση, είναι ότι δεν υπάρχει –με πολιτικούς όρους– αξιωματική αντιπολίτευση, δηλαδή ένα κόμμα που να πείθει ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική κυβερνητική λύση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συρρικνωθεί εκλογικά σε βαθμό σχεδόν διάλυσης. Πολλοί στον χώρο αυτό έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους για πολιτική επιβίωση στον Τσίπρα. Το δε ΠΑΣΟΚ δείχνει ανίκανο να ξεκολλήσει από το 12-13%, παρότι οι πολιτικές συνθήκες είναι ιδανικές, λόγω της μεγάλης πολιτικής φθοράς του Μητσοτάκη. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, δεν είναι περίεργο που για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, η κοινωνία δηλώνει την επιθυμία της να δημιουργηθούν νέα κόμματα – προφανώς θεωρεί πως υφίστανται πολιτικά κενά.

Το πως θα εξελιχθούν από εδώ και πέρα τα πολιτικά μας πράγματα θα το δείξει ο χρόνος. Σήμερα, θα εστιάσω στο πολιτικό φαινόμενο “Κυριάκος Μητσοτάκης“, επειδή θεωρώ πως αυτό είναι απαραίτητο υπόβαθρο για να ανιχνευθούν οι επόμενες κινήσεις του. Ο Κυριάκος δεν είναι ένας ακόμα τυπικός αρχηγός της ΝΔ και πρωθυπουργός. Επί των ημερών του συνετελέσθη η ιδεολογική-πολιτική μετάλλαξη της ΝΔ, η οποία πιθανότατα θα οδηγήσει στον οριστικό διαχωρισμό της μεταμοντέρνας νεοφιλελεύθερης εκδοχής (ευστόχως αποκαλείται “ακραίο κέντρο”) από τη λαϊκή Δεξιά, όπως έχει συμβεί και σ’ όλη σχεδόν τη Δύση.

Είναι αξιοσημείωτο ότι σχεδόν εξαρχής μετατοπίστηκε πολιτικά-εκλογικά προς τον υιό Μητσοτάκη μία κατηγορία μεσοστρωμάτων, η οποία 20 σχεδόν χρόνια νωρίτερα είχε συσπειρωθεί πίσω από τον Σημίτη. Τον δρόμο προς τον Μητσοτάκη άνοιξαν –με την ευρεία έννοια– διανοούμενοι, πολλοί εκ των οποίων, μάλιστα, έχουν κεντροαριστερή ή και αριστερή προέλευση! Το φαινόμενο έχει καταγραφεί, αλλά ερμηνεύεται μάλλον επιδερμικά με όρους γραμμικής πολιτικής γεωγραφίας. Δηλαδή ότι “ο Κυριάκος είναι μοντέρνος φιλελεύθερος κεντρώος” και ως τέτοιος ασκεί ευρύτερη επιρροή από το κόμμα του και ως εξ αυτού συσπειρώνει.

Πολλοί από τους εν λόγω διανοούμενους έχουν επικαλεσθεί την αντίθεσή τους στις πολιτικές πρακτικές και την αισθητική του ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιολογήσουν τη στροφή τους, αλλά αυτό στην καλύτερη περίπτωση είναι η μισή αλήθεια. Στην πραγματικότητα, το ρεύμα που τους οδήγησε στην “πόρτα” του Κυριάκου έχει τις ρίζες του στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980, πριν ακόμα εμφανισθεί στην πολιτική σκηνή ο υιός Μητσοτάκης, όταν άνθιζε ο σημιτισμός ως ιδεολογικό-πολιτικό ρεύμα και μάλιστα –εμμέσως πλην σαφώς– κατ’ αντιδιαστολή προς το ανδρεοπαπανδρεϊκό ρεύμα.

Πολιτικό υβρίδιο

Ο Κυριάκος είναι σε μεγάλο βαθμό συνεχιστής εκείνου του ιδεολογικού ρεύματος και μία ένδειξη είναι ότι το επιτελείο του αποτελείται κατά κανόνα από πρώην σημιτικούς παρά από ακραιφνείς δεξιούς. Ναι μεν δεν ταυτίζεται με το “νεο-φιλελέ” δεξιό σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο του Σημίτη, αλλά εκφράζει μία πιο ακραία εκδοχή του. Αυτό, βεβαίως, δεν τον εμποδίζει στο επίπεδο των πολιτικών πρακτικών, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του, να λειτουργεί καιροσκοπικά. Στην πραγματικότητα, ο υιός Μητσοτάκης είναι ένα υβρίδιο του μεταμοντέρνου ιδεολογικού νεοφιλελευθερισμού και του παραδοσιακού πολιτικού κοτζαμπασιδισμού της οικογένειας. Η προσπάθειά του να προσαρμοστεί στην ατζέντα Τραμπ και η πολιτική ψηφοθηρίας δια των επιδομάτων είναι ενδεικτικά παραδείγματα.

Αυτή η αντίφαση, η οποία αποτυπώθηκε πολλές φορές στη μέχρι τώρα πρωθυπουργική θητεία του, δεν τον εμπόδισε να αγγίξει τις επαρχιακές “αστικές” ιδεολογικές χορδές ελληνικών μεσοστρωμάτων, τις οποίες είχε αγγίξει δεκαετίες πριν ο Σημίτης. Στο πρόσωπο του Κυριάκου, λοιπόν, πολλοί είδαν τον “διάδοχο” του Σημίτη, έστω κι αν ηγείτο αντίπαλου κόμματος. Άλλωστε, ειδικά το 1996 είχαν στρατευθεί στο πλευρό του “εκσυγχρονιστή” που διεκδικούσε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, πολλοί “φιλελέ” κεντροδεξιοί, όπως και άτομα που ψήφιζαν την εκδοχή Κύρκου στη λεγόμενη ανανεωτική Αριστερά.

Ένας προσεκτικός παρατηρητής εύκολα διαπιστώνει ότι πολλοί από όσους είχαν γοητευθεί πριν από δεκαετίες από τον “εκσυγχρονισμό” και το “νεο-φιλελέ” στυλ του Σημίτη γοητεύθηκαν κι από το παρεμφερές “νεο-φιλελέ” στυλ του υιού Μητσοτάκη. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι και οι δύο έχουν δεδηλωμένο ιδεολογικό εχθρό τους τον “λαϊκισμό”, αν και στην πράξη αμφότεροι ουκ ολίγες φορές κατέφυγαν σ’ αυτόν για ψηφοθηρικούς λόγους.

Μεταμοντέρνα “νεο-φιλελέ” ρητορική

Η μεταμοντέρνα “νεο-φιλελέ” ρητορική του Κυριάκου, λοιπόν, αποδεδειγμένα προσκόμισε ψήφους στη ΝΔ, διευρύνοντας την πολιτική-εκλογική εμβέλειά της προς αυτό το είδος του Κέντρου και το 2019 και το 2023. Δεν αναφέρομαι συνολικά στο Κέντρο, επειδή αυτό το ρεύμα δεν ταυτίζεται με το παραδοσιακό προδικτατορικό Κέντρο ούτε αξιακά, ούτε προγραμματικά. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία μεταμοντέρνα μετάλλαξη του παραδοσιακού Κέντρου.

Η μετατόπιση μίας σημαντικής μερίδας διανοουμένων από την Κεντροαριστερά και την Αριστερά προς το μεταμοντέρνο “νεο-φιλελέ” ρεύμα αρχικά του Σημίτη και αργότερα του Κυριάκου, ποσοτικά δεν μετράει πολύ. Ποιοτικά, όμως, διαμόρφωσε το γενικότερο ιδεολογικό-πολιτικό κλίμα (τους όρους πολιτικής ηγεμονίας) και ως εκ τούτου είχε βαρύνουσα σημασία και στο εκλογικό επίπεδο. Η στροφή αυτή στην κοινωνία είχε διευκολυνθεί από το γεγονός ότι με την πάροδο των χρόνων είχαν κυριαρχήσει εκφυλιστικές εκδοχές του αρχικού κύματος πολιτικής και κοινωνικής αμφισβήτησης, που είχε σαρώσει τη Δύση από το 1968 και μετά. Τέτοιου είδους εκφυλιστικά φαινόμενα είχαν τροφοδοτήσει την παλινδρόμηση.

Είναι ενδεικτικό ότι ο μεταμοντέρνος δικαιωματισμός των “νεο-φιλελέ” εντάσσεται οργανικά στο ατομοκεντρικό ιδεολογικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού, είναι το ιδεολογικά σιαμαίο αδελφάκι του. Στην πραγματικότητα, το μεταμοντέρνο “νεο-φιλελέ” ιδεολόγημα είναι μία ακραία διαστρεβλωτική εκδοχή του αφετηριακού φιλελευθερισμού και απέχει πολύ από τον παραδοσιακό ιδεολογικό-πολιτικό συντηρητισμό.

Για την ακρίβεια, σ’ ορισμένα επίπεδα είναι ριζοσπαστικό, με την έννοια ότι καταλύει και ανασυγκροτεί στο δικό του πλαίσιο (παγκοσμιοποίηση, δικαιωματισμός, κοσμοπολιτισμός, υποβάθμιση του έθνους και του εθνικού κράτους, woke κουλτούρα κλπ) τις παραδοσιακές αστικές δομές και νοοτροπίες. Στην πραγματικότητα, λοιπόν, είναι εχθρικό προς τον παραδοσιακό συντηρητισμό, έστω κι αν στο πολιτικό επίπεδο για λόγους εκλογικής σκοπιμότητας αποφεύγει να το διακηρύσσει.

Η επικράτηση του Κυριάκου

Είναι ακριβώς αυτό το σημείο που μας βοηθάει να ερμηνεύσουμε την αρχική πολιτική ηγεμονία του υιού Μητσοτάκη. Αυτό καθ’ αυτό το μεταμοντέρνο “νεο-φιλελέ” ρεύμα είναι εκλογικά μειοψηφικό στην ελληνική κοινωνία. Αυτό αποδείχθηκε όποτε επιχείρησε να μετρηθεί αυτοδύναμα στις εκλογές, όπως συνέβη με το “Ποτάμι” και με το κόμμα της Μπακογιάννη. Ο σημιτισμός κυριάρχησε, επειδή με την ισχυρή βοήθεια των κατεστημένων συστημικών ΜΜΕ επικράτησε στους κόλπους της κομματικής γραφειοκρατίας του ΠΑΣΟΚ και άρα κληρονόμησε την ευρύτατη λαϊκή βάση, που είχε συγκροτήσει ο ανδρεοπαπανδρεϊσμός.

Το αντίστοιχο συνέβη και στη ΝΔ. Ο Κυριάκος επικράτησε στη μάχη για την ηγεσία της ΝΔ για τρεις λόγους:

• Πρώτον, επειδή είχε αντίπαλό του έναν πολιτικό χωρίς χάρισμα και μάλλον φθαρμένο.
• Δεύτερον, επειδή είχε πίσω του τον παραδοσιακό ισχυρότατο πελατειακό μηχανισμό της οικογένειας Μητσοτάκη.
• Τρίτον, επειδή πρόβαλε το μεταμοντέρνο “νεο-φιλελέ” προφίλ του σαν παράγοντα ιδεολογικής ανανέωσης της ΝΔ. Παράδειγμα είναι η ρητορική περί “αρίστων”!
• Τέταρτον, επειδή στους κόλπους της κομματικής γραφειοκρατίας, για διάφορους –κυρίως μικροπολιτικούς– λόγους ο Κυριάκος υποστηρίχθηκε στη μάχη για τη διαδοχή και από παράγοντες της ΝΔ που κινούνται σε πολύ διαφορετικό ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα, όπως ο Σαμαράς.

Ο Κυριάκος, λοιπόν, κέρδισε και το 2019 και το 2023 όχι μόνο επειδή είχε απέναντί του έναν φθαρμένο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και επειδή έχει κληρονομήσει τη λαϊκή βάση της παραδοσιακής Δεξιάς, στην οποία εκλογικά προσέθεσε το “νεο-φιλελέ” ρεύμα και έτσι απέκτησε πλειοψηφία. Το ίδιο είχε συμβεί τη δεκαετία του 1990 με τον Σημίτη. Είχε κληρονομήσει τη μεγάλη λαϊκή εκλογική βάση του ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, στην οποία είχε προσθέσει εκλογικά τη δική του “νεο-φιλελέ” εκλογική συνεισφορά για να αποκτήσει ως σημιτικό πλέον ΠΑΣΟΚ πλειοψηφία.

Η πολιτική αεροπειρατεία του Μητσοτάκη

Όπως και στην περίπτωση Σημίτη, έτσι και στην περίπτωση του υιού Μητσοτάκη, έχουμε ένα είδος πολιτικής “αεροπειρατείας”, με την έννοια ότι η αιρετή ηγεσία πρεσβεύει πράγματα που σε μεγάλο βαθμό είναι σε αντίφαση με τις αντιλήψεις του κορμού της εκλογικής βάσης του κόμματος (ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και ΝΔ του Κυριάκου). Όπως έχουν δείξει ποιοτικές έρευνες, στην πλειονότητά τους οι ψηφοφόροι της ΝΔ ανήκουν στο ρεύμα της “λαϊκής συντηρητικής Δεξιάς”. Δεν συμμερίζονται τις μεταμοντέρνες “νεο-φιλελέ” αντιλήψεις του Κυριάκου. Αυτό φάνηκε καθαρά στην περίπτωση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών. Από την άλλη πλευρά, όμως, αφενός για λόγους πολιτικής αδράνειας, αφετέρου λόγω της παρέμβασης των συστημικών ΜΜΕ, η λαϊκή Δεξιά είχε κατά κανόνα παραμείνει εγκλωβισμένη στη ΝΔ.

Συμπερασματικά, λοιπόν, ο Κυριάκος κέρδισε όχι μόνο επειδή είχε απέναντί του τον ιδανικό αντίπαλο, τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, αλλά κυρίως επειδή στην Ελλάδα η παραδοσιακή “λαϊκή Δεξιά” παραμένει κάτω από την ίδια κομματική στέγη με το μεταμοντέρνο “νεο-φιλελέ” ρεύμα που έχει το τιμόνι και άρα η εκλογική επιρροή τους αθροίζεται υπέρ της ΝΔ. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες τα δύο αυτά ρεύματα έχουν διαχωριστεί, γεγονός που έχει αλλάξει εκεί το πολιτικό τοπίο.

Τα κόμματα της “λαϊκής Δεξιάς”, που πολλοί αποκαλούν “Ακροδεξιά”, στην πραγματικότητα είναι ένα είδος “Νέας Δεξιάς” που αντλεί από τις δεξιές παραδόσεις, αλλά και διακρίνεται για τα αντισυστημικά της χαρακτηριστικά. Ο Τραμπ δίνει τον τόνο. Στην Ιταλία η Μελόνι και ο Σαλβίνι είναι στην κυβέρνηση, το ίδιο και ο Όρμπαν στην Ουγγαρία, στη Γαλλία η Λεπέν διεκδικεί με αξιώσεις την προεδρία, η AfD είναι πλέον μεγάλο κόμμα στη Γερμανία, ενώ το κόμμα του Φάρατζ είναι δημοσκοπικά πρώτο στη Βρετανία. Γενικά, η “Νέα Δεξιά” κερδίζει έδαφος.

Στην Ελλάδα, η αντίφαση ανάμεσα στα δύο ρεύματα μπορεί να μην έσπασε την ενότητα της ΝΔ, αλλά γέννησε τρία διαφορετικά μεταξύ τους μικρά κόμματα. Κυρίως η “Ελληνική Λύση” διεκδικεί να εκφράσει πολιτικά το ρεύμα της “λαϊκής Δεξιάς” που στην κοινωνία είναι πολύ μεγαλύτερο από το μονοψήφιο ποσοστό του Βελόπουλου. Με τη μητσοτακική ΝΔ, όμως, να είναι σε πολιτική-εκλογική αποδρομή, ο διαχωρισμός της “νεο-φιλελέ” Κεντροδεξιάς από τη λαϊκή Δεξιά και Κεντροδεξιά θα προχωρήσει – και εάν ο Σαμαράς ιδρύσει κόμμα, εκτιμώ ότι θα οριστικοποιηθεί.https://www.primenews.press/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ανασκόπηση στον κόσμο: πρόσωπα και γεγονότα που σημάδεψαν το 2025

 

Το 2025 ήταν μια γεμάτη χρονιά.

Συγκρούσεις, ανακατατάξεις, αλλαγές συσχετισμών και άλλα τινά σημάδεψαν το έτος που φεύγει και επίκεντρο ήταν, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, ο Λευκός Οίκος. Όπως και αναμφισβήτητος πρωταγωνιστής της χρονιάς ήταν ο ένοικος του Λευκού Οίκου, ο οποίος τον Ιανουάριο επέστρεψε για τη δεύτερη θητεία του.

Γράφει η Έρση Παπαδάκη

Προφανώς αυτός δεν είναι άλλος από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος μπήκε… με φόρα και βασικός του στόχος ήταν –σύμφωνα με τον ίδιο– να βάλει τέλος στους δύο πολέμους στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία. Αν και είχε υποσχεθεί προεκλογικά ότι μπορεί να το κάνει μέσα σε μία ημέρα, εν τέλει κατάφερε να βάλει τέλος μονάχα στη σύγκρουση στη Γάζα με μια ούτως ή άλλως εύθραυστη εκεχειρία, ενώ οι διαπραγματεύσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία συνεχίζονται και τα τελευταία 24ωρα έχουν κορυφωθεί. Ο Τραμπ πάντως δείχνει την ίδια ώρα έτοιμος να ξεκινήσει έναν νέο πόλεμο στη Λατινική Αμερική με στόχο τη Βενεζουέλα και το καθεστώς Μαδούρο, ενώ οι επεκτατικές βλέψεις του στη Γροιλανδία δεν φαίνεται –για την ώρα, τουλάχιστον– να είναι μεν ικανές να οδηγήσουν σε πόλεμο, αλλά έχουν εκνευρίσει την Ευρώπη.

Ο Αμερικανός πρόεδρος βέβαια πριν από όλα αυτά ξεκίνησε μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2025 έναν εμπορικό και οικονομικό πόλεμο με τη μανία της επιβολής δασμών. Αν και στην πορεία οι ακραίες τάσεις εξομαλύνθηκαν και εγκαταλείφθηκαν τα σχέδια για επιβολή δασμών έως και 146% στα κινεζικά προϊόντα ή έως και 100% στην Ευρώπη, τίποτε δεν είναι σήμερα ίδιο όπως παλιά στο εμπόριο. Οι αμερικανικοί δασμοί έχουν ήδη τεθεί σε ισχύ και το θολό καθεστώς για αρκετά προϊόντα σημαίνει πως οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση έφτασε να πανηγυρίζει τη συμφωνία που πέτυχε με τον Τραμπ για δασμούς 20% και εξαιρέσεις επί συγκεκριμένων προϊόντων.

Αφήνοντας στην άκρη τις αντιδράσεις που προκάλεσε και προκαλεί στο εσωτερικό στις ΗΠΑ η πολιτική Τραμπ σε διάφορα ζητήματα –όπως το Μεταναστευτικό– ή το lockdown-ρεκόρ που παρέλυσε τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες, υπήρξαν και άλλα πρόσωπα που ξεχώρισαν. Ένας από αυτούς είναι ασφαλώς ο Έλον Μασκ, ο ιδιοκτήτης της πλατφόρμας Χ και της Tesla, ο οποίος ξεκίνησε τη χρονιά δίπλα στον Τραμπ ως σύμβουλός του, τον εγκατέλειψε ύστερα από έναν δημόσιο καβγά τους και στη συνέχεια επέστρεψε στο πλευρό του – τουλάχιστον ιδεολογικά και όχι με… γραφείο αυτήν τη φορά στον Λευκό Οίκο. Ο εκκεντρικός δισεκατομμυριούχος προκαλεί μάλιστα με τις δημόσιες παρεμβάσεις του εντός και εκτός ΗΠΑ, κυρίως όμως την Ευρώπη, την οποία χαρακτηρίζει συχνά ανελεύθερη και υποστηρίζει ανοικτά τους ακροδεξιούς ως επίδοξους σωτήρες της Γηραιάς Ηπείρου, όπως π.χ. το γερμανικό κόμμα AfD. Στα πρόσωπα που διακρίθηκαν στις ΗΠΑ συγκαταλέγεται βέβαια και ο Τσάρλι Κερκ, καθώς η εν ψυχρώ δολοφονία του συντηρητικού ακτιβιστή και υποστηρικτή του Τραμπ αποτέλεσε κομβικό σημείο.

Στα πεδία της μάχης τώρα, τα πρόσωπα που ξεχώρισαν δεν είναι άλλα από τους ηγέτες των εμπλεκόμενων μερών. Στη Μέση Ανατολή, ο Μπένιαμιν Νετανιάχου, παρά τη σφοδρή κριτική που δέχθηκε, κατάφερε επί της ουσίας να βγάλει το Ισραήλ ως τον νικητή της αναμέτρησης με τη Χαμάς, έχοντας καταφέρει ένα αποφασιστικό πλήγμα στο γόητρο και στην επιχειρησιακή ικανότητα της τρομοκρατικής οργάνωσης. Οι δε όροι της ειρηνευτικής συμφωνίας που πέτυχε με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ διασφαλίζουν τα ισραηλινά συμφέροντα, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολλά «αγκάθια» που εμποδίζουν την πλήρη εφαρμογή της.

Στο δε μέτωπο της Ουκρανίας, Βλάντιμιρ Πούτιν και Βολοντίμιρ Ζελένσκι εξακολουθούν να επιδίδονται σε ένα ιδιότυπο μπρα ντε φερ με… μεσολαβητή τον πρόεδρο Τραμπ. Από τη μία πλευρά ο Ρώσος πρόεδρος επιχειρεί να καταδείξει εαυτόν ως τον αδιαμφισβήτητο θριαμβευτή του πολέμου στην Ουκρανία και να σκεπάσει κατ’ αυτόν τον τρόπο την αλήθεια που είναι η εισβολή της Ρωσίας και η επιβολή του «δικαίου του ισχυρού». Και από την άλλη πλευρά, ο Ουκρανός πρόεδρος είναι αλήθεια πως το τελευταίο διάστημα βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσμενή θέση και αντιμετωπίζει ακόμη και εσωτερική αμφισβήτηση λόγω της κόπωσης της ουκρανικής κοινωνίας από τις συνεχιζόμενες μάχες, αλλά έχει χαράξει με σταθερό τρόπο τις «κόκκινες γραμμές» του και τις υπερασπίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης για την επίτευξη μιας βιώσιμης ειρηνευτικής συμφωνίας.

Κάπου εδώ υπάρχει και η Ευρώπη: η λεγόμενη «συμμαχία των προθύμων» για την Ουκρανία επιδιώκει ν’ αναγνωριστεί ο ρόλος και ο λόγος των Ευρωπαίων στην όποια συμφωνία, συνεχίζοντας παράλληλα την έμπρακτη στήριξη στην Ουκρανία και έχοντας διαρρήξει πλέον οριστικά τις σχέσεις με τη Ρωσία. Πρωταγωνιστές είναι ο Γάλλος πρόεδρος, Εμανουέλ Μακρόν και ο νεοεκλεγείς Γερμανός καγκελάριος, Φρίντριχ Μερτς, ενώ τη θέση της παγιώνει με εντυπωσιακό τρόπο η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, η οποία έχει καταφέρει να κερδίσει πόντους και να αποκηρύξει τον χαρακτηρισμό της ακραίας που τη συνόδευε άμα τη εκλογή της. Στις προσωπικότητες από την Ευρώπη που ξεχώρισαν το 2025 πρέπει να προστεθεί και ο προκάτοχος του Μακρόν, Νικολά Σαρκοζί – για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο όμως. Διότι πέρασε στην ιστορία ως ο πρώτος Γάλλος πρόεδρος που καταδικάστηκε για υπόθεση διαφθοράς και βρέθηκε στη φυλακή, έστω κι αν παρέμεινε έγκλειστος για ένα διάστημα μόλις μερικών εβδομάδων.

Δύο ακόμη πρόσωπα για τα οποία αξίζει να γίνει μνεία της χρονιά που φεύγει είναι ο Νικολάς Μαδούρο και ο Αχμέντ αλ Σάρα. Ο πρώτος είναι –ούτε λίγο ούτε πολύ– ή «πέτρα του σκανδάλου» όσον αφορά την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα. Ο πρόεδρος Τραμπ τον κατηγορεί ευθέως ότι βρίσκεται πίσω από τα καρτέλ ναρκωτικών που οι ΗΠΑ θέλουν να εξοντώσουν, ενώ το καθεστώς που έχει εγκαθιδρύσει εμπόδισε τη φετινή νικήτρια του Νόμπελ Ειρήνης και ηγέτιδα της αντιπολίτευσης στη λατινοαμερικανική χώρα, τη Μαρία Κορίνα Ματσάδο, να αναλάβει την εξουσία και μάλιστα ύστερα από εκλογές.

Ο δεύτερος δεν είναι άλλος από τον μεταβατικό πρόεδρο της Συρίας ύστερα από την εκδίωξη του Μπασάρ αλ Άσαντ και παρά το γεγονός ότι έγινε δεκτός από τον Τραμπ μετά βαΐων και κλάδων στον Λευκό Οίκο, το παρελθόν του εξακολουθεί να γράφει ότι υπήρξε πολεμιστής και υψηλόβαθμο στέλεχος της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους με το όνομα Αχμέντ αλ Γκολάνι (σ.σ.: έλκει την καταγωγή του από τα υψίπεδα του Γκολάν στο Ισραήλ). Αν και το δράμα του συριακού λαού ύστερα από τον εμφύλιο δεν έχει ακόμη τερματιστεί και οι επιχειρήσεις εσωτερικής εκκαθάρισης διαφόρων μειονοτικών ομάδων συνεχίζονται, ο ίδιος δηλώνει ότι θα αποκαταστήσει την τάξη με την υποστήριξη και των ΗΠΑ.  https://tomanifesto.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ο Ιωνάς και το κήτος

 

Asterios Kechagias

Ο Ιωνάς και το κήτος

Είδα το trailer από τη δεύτερη σεζόν του One Piece (αυτή με τους πραγματικούς ηθοποιούς) που θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο Μάρτιο και επειδή παρακολουθώ φανατικά το συγκεκριμένο ιαπωνικό anime από μικρός και ξέρω τι θα συμβεί, βλέποντας την τεράστια φάλαινα, τον Laboon, ο νους μου πήγε στη βιβλική ιστορία με τον Ιωνά και το κήτος.

Ένα από τα πιο συναρπαστικά κομμάτια της αρχαίας ιστορίας (και λογοτεχνίας) είναι να μπορείς να εντοπίσεις τον ιστορικό πυρήνα κάποιου μύθου -κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο και απαιτείται πολύς κόπος προκειμένου να βεβαιωθείς πρώτα αν ένας μύθος έχει όντως κάποιον ιστορικό πυρήνα και τι είδους. Ένα δεύτερο εξίσου ενδιαφέρον κομμάτι είναι να παρατηρείς τη γέννηση καινούργιων παραδόσεων θεμελιωμένων σε εσφαλμένη ερμηνεία ενός γεγονότος/μιας διήγησης. Όσο περίεργο κι αν ηχεί, υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα παραδόσεων και αντιλήψεων που δημιουργήθηκαν από κάποια παρερμηνεία. Η ιστορία του Ιωνά συνδυάζει αυτά τα δύο συναρπαστικά κομμάτια και συνάμα είναι ένα άριστο παράδειγμα του πόσο σημαντικό είναι να ερμηνεύεις κάτι τοποθετώντας το στο ιστορικό και στο πολιτιστικό πλαίσιο της εποχής του, στο context. Αν δεν το κάνεις, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα οδηγηθείς σε λάθος συμπεράσματα, διότι θα δεις κάτι με βάση το πώς το καταλαβαίνεις εσύ σήμερα και όχι με βάση το πώς το καταλάβαιναν οι λαοί της αρχαιότητας.

Το βιβλίο του Ιωνά γράφτηκε κάπου ανάμεσα στον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ. Η ιστορία είναι, νομίζω, πάνω κάτω γνωστή στους περισσότερους: ο θεός καλεί τον Ιωνά (τον θεωρούμε προφήτη αλλά δεν αναφέρεται κάπου ρητώς αυτή η ιδιότητα) να πάει να κηρύξει στην πόλη Νινευή (στο βόρειο Ιράκ). Ο ίδιος είναι απρόθυμος για μια τέτοια αποστολή, οπότε επιχειρεί να το σκάσει με ένα πλοίο από την Ιόππη (σημερινή Γιάφα, στο Ισραήλ). Το πλοίο όμως πέφτει σε μια μεγάλη τρικυμία που δεν λέει να κοπάσει με τίποτα και τότε ο Ιωνάς λέει στους υπόλοιπους ναύτες:

''Σηκώστε με και ρίξτε με στη θάλασσα, και τότε η θάλασσα θα ηρεμήσει, διότι γνωρίζω ότι εξαιτίας μου έπεσε πάνω σας αυτή η μεγάλη τρικυμία'' (Ιωνάς 1:12)

''Οι ναύτες πήραν τον Ιωνά και τον έριξαν στη θάλασσα, και η τρικυμία σταμάτησε''. (Ιωνάς 1:15)

''Και ο Κύριος διέταξε ένα μεγάλο κήτος να καταπιεί τον Ιωνά,

και ο Ιωνάς ήταν μέσα στην κοιλιά του κήτους τρεις ημέρες και τρεις νύχτες''. (Ιωνάς 2:1)

Το κήτος αυτό παίζει εμφανώς τον ρόλο ενός θαλάσσιου τέρατος. Στα εβραϊκά η φράση είναι ''νταγκ γκαδόλ'' = μεγάλο ψάρι και ένεκεν αυτού θεωρήθηκε από αρκετούς ότι ήταν κάποιου είδους φάλαινα. Τα πράγματα όμως έχουν διαφορετικά.

Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να γνωρίζει κανείς είναι ότι για τους λαούς της ευρύτερης Εγγύς Ανατολής, μέχρι τουλάχιστον τις αρχές της πρώτης χιλιετίας π.Χ. η θάλασσα (ιδίως η ''ανοιχτή'' θάλασσα που ήταν πιο σκουρόχρωμη και τρομακτική) εθεωρείτο από μόνη της τέρας! Στη μεσοποταμιακή μυθολογία η θάλασσα προσωποποιείται στη θεά Τιαμάτ, ένα φιδόμορφο τέρας (δράκος) ενώ αντιστοίχως στην ουγκαριτική μυθολογία (η Ουγκαρίτ ήταν πόλη της Συρίας απέναντι από την Κύπρο, η μυθολογία της οποίας αποδεδειγμένα επηρέασε πολύ την ισραηλιτική), η θάλασσα προσωποποιείται στον θεό Γιαμ, που περιγράφεται επίσης ως φιδόμορφος.

Για ποιο λόγο τους θύμιζε φίδι; Για δύο λόγους: πρώτον, τα κύματα της θάλασσας θυμίζουν φολίδες ερπετού. Ιδίως όταν έχει τρικυμία ή όταν δίνουν την ψευδαίσθηση ότι είναι ακίνητα στο ίδιο σημείο, παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Δεύτερον, η θάλασσα, δηλαδή ο ωκεανός, εθεωρείτο ότι περικύκλωνε την επίπεδη γη, τόσο από ψηλά (ουράνιος θόλος) όσο και από χαμηλά (κυρίως θάλασσα). Γιατί κι από ψηλά; Επειδή κάπως έπρεπε να εξηγήσουν το νερό της βροχής. Δεν γνώριζαν ακόμη τον υδρολογικό κύκλο. Γι' αυτό έχουμε διάφορες παραδόσεις (ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα) που αναφέρονται στον ουράνιο ωκεανό, του οποίου τα νερά προκαλούν βροχές ή και τον κατακλυσμό. Αυτή η περικύκλωση της γης, θύμιζε το φίδι που είναι τυλιγμένο γύρω από κάτι. Έβλεπαν τον ουράνιο θόλο έτσι καμπυλωτό να χάνεται στον ορίζοντα και θεωρούσαν ότι προέκτασή του ήταν η θάλασσα.

Συνεπώς, το κήτος της διήγησης του Ιωνά ήταν η ίδια η ανοικτή θάλασσα, στην οποία διέμεινε εντός για τρία μερόνυχτα. Αναφέρεται ως κήτος είτε μεταφορικά, επειδή έχουμε λογοτεχνικό κείμενο, είτε (το πιο πειστικό κατ' εμέ) επειδή όταν καταγράφτηκε τον 5ο-4ο αιώνα π.Χ. αυτή η παράδοση που σίγουρα πηγαίνει αρκετά πιο πίσω στον χρόνο, η θάλασσα είχε ήδη απομυθευτεί περισσότερο και δεν εθεωρείτο πλέον τέρας η ίδια. Πάντως και λίγο παρακάτω που μιλάει με τον θεό ενώ είναι υποτίθεται στην κοιλιά του κήτους, λέει ρητώς ότι βρίσκεται μέσα στη βαθιά θάλασσα περικυκλωμένος από τα κύματά της (ίσως έχουμε εδώ μια νύξη από την αρχική και πιο πρώιμη μορφή αυτής της διήγησης):

ἀπέρριψάς με εἰς βάθη καρδίας θαλάσσης καὶ ποταμοί με ἐκύκλωσαν πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καὶ τὰ κύματά σου ἐπ᾽ ἐμὲ διῆλθον. (Ιωνάς 2:4)

Το δεύτερο κλειδί για την καλύτερη κατανόηση της συγκεκριμένης συναντάται στην αρχαιοελληνική μυθολογία. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στην αρχαιοελληνική μυθολογία, θα αντιληφθεί γρήγορα ότι στην ιστορία του Ιωνά έχουμε μια βιβλική διήγηση που παρουσιάζει πολλά κοινά μοτίβα με την ελληνική διήγηση για την Ανδρομέδα. Η Ανδρομέδα είχε εξοργίσει τον θεό Ποσειδώνα και εκείνος έστειλε ένα κήτος για να καταστρέψει την περιοχή. Ο μόνος τρόπος για να σταματήσουν το κήτος ήταν να του προσφέρουν ως θυσία την Ανδρομέδα. Είναι χαρακτηριστικό το ότι όλη αυτή η υπόθεση με το κήτος και την Ανδρομέδα παρουσιάζεται από κάποιες πηγές της ίδιας εποχής με τη συγγραφή του βιβλίου του Ιωνά, σαν να συμβαίνει στην Ιόππη, στο ίδιο μέρος απ' το οποίο απέπλευσε ο Ιωνάς.

Ψευδο-Σκύλακας, Περίπλους, 140: Ἰόππη πόλις ἐκτεθῆναί φασιν ἐνταῦθα τὴν Ἀνδρομέδαν τῷ κήτει. (4ος αι. π.Χ.)

Η ρίψη του Ιωνά στη θάλασσα είναι στην ουσία η αυτοθυσία του για να κατευναστεί το τέρας-θάλασσα. Με το που πέφτει στη θάλασσα, δηλαδή με το που τον ''τρώει'' η θάλασσα, σταματάει η τρικυμία. Οι αρχαίοι Έλληνες ως λαός με αρκετή ναυτική εμπειρία, είχαν απομυθεύσει τη θάλασσα από νωρίς και παρότι ένιωθαν δέος μπροστά της, δεν τη θεωρούσαν τέρας. Στην ελληνική μυθολογία, η θάλασσα προσωποποιείται από τον Ποσειδώνα και το κήτος, ως μεγάλο πλέον ψάρι, ''δουλεύει'' γι' αυτόν. Στη βιβλική διήγηση, η θάλασσα ξεκινάει ως τέρας, και μόνο σε ύστερες εποχές απομυθεύεται. Αρχικώς, ο ''Ποσειδώνας'' των ανατολιτών ήταν ο Γιαμ, η Τιαμάτ, δηλαδή η φιδόμορφη θάλασσα.

Το να παρουσιάζει, συνεπώς, κάποιος ερμηνευτικά το κήτος που κατάπιε τον Ιωνά σαν φάλαινα, δεν ευσταθεί. Ακόμη και οι εσφαλμένες ερμηνείες όμως, εμπνέουν. Η εικόνα με έναν άνθρωπο που ζει για μέρες μέσα στην κοιλιά φάλαινας κρύβεται πίσω από την αντίστοιχη σκηνή στον Πινόκιο του Κολόντι, στις περιπέτειες του βαρώνου Μυνχάουζεν του Ράσπε αλλά και στα περιστατικά με τον Laboon στο One Piece, τα οποία θα απολαύσετε τον Μάρτιο που θα κυκλοφορήσει η δεύτερη σεζόν. Ακόμη και ο Μέλβιλ στον Μόμπι Ντικ, παρότι δεν παρουσιάζει κάποιον να ζει μέσα σε φάλαινα, στο ένατο κεφάλαιο του βιβλίου του έχει τον ιερέα Mapple να βγάζει κήρυγμα αναφερόμενος στην ιστορία του Ιωνά. Από μια άποψη, καλύτερα που έγινε αυτή η παρερμηνεία και ξεπήδησαν διάφορα λογοτεχνικά αριστουργήματα.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

"Προοδευταριό": ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!--

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

"Προοδευταριό": ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Κάθε φορά που μεγάλα πλήθη ανθρώπων προστρέχουν να παρακολουθήσουν ιστορικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές με έντονο εθνικό ή λαϊκό φορτίο, ο εγχώριος «προοδευτικός» χώρος αντιδρά σχεδόν αντανακλαστικά με ειρωνεία, απαξίωση, παιδαγωγική αυθεντία. Ο κόσμος «δεν ξέρει ιστορία», «χειραγωγείται», «καταναλώνει μύθους» «ο λαός δεν πέρασε Διαφωτισμό», «όλα αυτά είναι ανορθολογισμός και αναχρονιστικά κατάλοιπα»

Η εξήγηση είναι έτοιμη και βαθιά βολική.

Μόνο που είναι λάθος.

Διότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι δείκτης αμορφωσιάς. Είναι δείκτης στέρησης. Και πιο συγκεκριμένα στέρησης του δικαιώματος σε ένα κοινό "ανήκειν".

Η λαϊκή προσέλευση δεν είναι πλάνη, είναι μήνυμα. Οι άνθρωποι που γεμίζουν τις αίθουσες δεν είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τη μυθοπλασία, την υπερβολή ή την απλοποίηση. Δεν πιστεύουν κατά γράμμα ό,τι βλέπουν.

Αναζητούν κάτι άλλο. Τη Σχέση.

Σχέση με το παρελθόν.

Σχέση με μια συλλογική αφήγηση.

Σχέση με μια ιστορία που να τους χωρά χωρίς να τους ζητά διαρκώς να απολογηθούν.

Η ιστορία, όταν απογυμνώνεται από συναίσθημα, τα σύμβολα και την ταύτιση, παύει να λειτουργεί ως ιστορία και μετατρέπεται σε κατηγορητήριο. Και τότε ο λαός δεν τη μαθαίνει, την αποφεύγει.

Το "προοδευταριό" ξέρει καλά να περιφρονεί τη λαϊκή μνήμη.

Ο σύγχρονος προοδευτικός λόγος, ιδίως στην ελληνική εκδοχή του, δεν περιορίστηκε στην κριτική της εθνικής αφήγησης. Προχώρησε σε κάτι βαθύτερο και πιο τοξικό. Απαξίωσε τη λαϊκή πρόσληψη της ιστορίας.

Ό,τι δεν περνά από το φίλτρο της ακαδημαϊκής ή ιδεολογικής ορθότητας χαρακτηρίζεται ύποπτο. Η λαϊκή συγκίνηση είναι εθνικισμός. Η συλλογική μνήμη είναι μια νέτη-σκέτη κατασκευή. Η ανάγκη ταύτισης είναι σκοταδισμός.

Έτσι, ο λαός παρουσιάζεται περίπου ως ανώριμος μαθητής που πρέπει να “εκπαιδευτεί” να αποστασιοποιείται από τον εαυτό του. Να βλέπει την ιστορία του όχι ως κληρονομιά, αλλά ως πρόβλημα.

Αλλά αυτό δεν είναι Διαφωτισμός. Είναι πολιτισμικός πατερναλισμός.

Και είναι εδώ που συναντάμε τον πυρήνα της σύγχρονης αυτο-αποικιοποίησης.

Η κλασική αποικιοκρατία έλεγε:

«Δεν έχετε ώριμη ιστορία, θα σας τη δώσουμε εμείς».

Η σύγχρονη, εγχώρια εκδοχή λέει:

«Έχετε ιστορία, αλλά είναι κυρίως ντροπή. Αν θέλετε να προοδεύσετε, αποστασιοποιηθείτε από αυτήν».

Και κάπως έτσι η κοινωνία μας έμαθε να βλέπει το παρελθόν της μόνο μέσα από ξένα θεωρητικά σχήματα, να ντρέπεται για τις λαϊκές της εκφράσεις, να αντιμετωπίζει τη συλλογική μνήμη ως ύποπτη.

Οπότε δεν χρειάζεται εξωτερικό αποικιοκράτη. Έχει ολοκληρώσει μόνη της την αποικιακή εργασία.

Το παρ' ημίν "προοδευταριό" για δεκαετίες αποδόμησε, αλλά δεν επανασυνέθεσε.

Αφαίρεσε το κοινό αφήγημα χωρίς να προσφέρει ένα νέο που να συγκινεί, να ενώνει, να νοηματοδοτεί.

Και το κενό αυτό δεν μένει κενό. Επιστρέφει μέσω του κινηματογράφου, μέσω της λαϊκής κουλτούρας, μέσω της υπερβολής και του μύθου.

Όχι επειδή ο λαός μας είναι αφελής, αλλά επειδή στερήθηκε μια έντιμη, μη ενοχική σχέση με την ιστορία του.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν αυτές οι ταινίες ή οι σειρές είναι ιστορικά άρτιες.

Το ερώτημα είναι γιατί μόνο εκεί επιτρέπεται πλέον στον λαό να νιώσει ότι ανήκει.

Και η απάντηση είναι ενοχλητική:

Διότι ο κυρίαρχος προοδευτικός λόγος δεν εμπιστεύεται τη λαϊκή κρίση, δεν αντέχει τη λαϊκή συγκίνηση, φοβάται το κοινό “εμείς”.

Κι έτσι, αφού έκλεψε από τον Λαό μας "το ανήκειν", τον κατηγορεί τώρα επειδή το αναζητά.

Αλλά οι άνθρωποι δεν ζητούν απλά μύθους. Ζητούν ρίζες χωρίς ντροπή και ιστορία χωρίς επιτήρηση. Και όσο αυτό δεν τους προσφέρεται με σεβασμό, θα το διεκδικούν -συνειδητά ή ανεπίγνωστα- όπως μπορούν.

Το πρόβλημα δεν είναι οι ταινίες και οι σειρές. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές έγιναν το τελευταίο καταφύγιο συλλογικής μνήμης.

Όταν ο λαός επιτρέπεται να συγκινηθεί μόνο σε σκοτεινές αίθουσες, όταν η ιστορία του γίνεται ανεκτή μόνο ως ειρωνεία, ενοχή ή υποσημείωση, τότε δεν μιλάμε για πρόοδο, μιλάμε για εκτοπισμό.

Το «προοδευταριό» δεν μας ξεβλάχεψε, δεν μας έκανε πολιτισμένη Ευρώπη, δεν απελευθέρωσε τη συλλογική μας συνείδηση. Την αποστείρωσε.

Το «προοδευταριό» δεν φώτισε την ιστορία μας, την παρέδωσε σε επιτηρούμενη χρήση.

Και ύστερα, με περισσή αλαζονεία, κατηγορεί τον λαό επειδή αρνείται να ζήσει ως πολιτισμικός πρόσφυγας μέσα στον ίδιο του τον τόπο.

Αν αυτό λέγεται Διαφωτισμός, τότε πρόκειται για έναν Διαφωτισμό που φοβάται το φως της λαϊκής μνήμης.

Και αν αυτό λέγεται πρόοδος, τότε είναι μια πρόοδος που προχωρά χωρίς λαό-και τελικά, χωρίς λόγο ύπαρξης.

Η σήψη που βιώνουμε γύρω μας -στην πολιτική, στην παιδεία, στη γλώσσα, στις σχέσεις, στην ίδια την αίσθηση του μέλλοντος- δεν είναι άσχετη με όλα αυτά.

Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που έκοψε τους δεσμούς της με τον εαυτό της, που "εκπαιδεύτηκε" να αυτοϋπονομεύεται, να αυτογελοιοποιείται και να αυτοϋποτιμάται στο όνομα μιας δήθεν προόδου.

Όταν διαλύεις την κοινή μνήμη, αποσυνθέτεις και την κοινή ευθύνη.

Όταν αφαιρείς το “εμείς”, μένει μόνο ένα πλήθος απομονωμένων ατόμων, εύκολα διαχειρίσιμων, κυνικών ή παραιτημένων.

Η παρακμή δεν ήρθε ως κεραυνός. Ήρθε ως κανονικότητα χωρίς νόημα.

Και όσο το "προοδευταριό" συνεχίζει να πολεμά κάθε συλλογική ρίζα ως απειλή, τόσο θα θερίζει αυτό που δήθεν πολεμά. Την κοινωνική αποσύνθεση.

Διότι λαός χωρίς μνήμη δεν γίνεται “προοδευτικός” - γίνεται απλώς διαθέσιμος στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση από τις κυρίαρχες ελίτ.

Και το παρ' ημίν "προοδευταριό" υπήρξε για δεκαετίες το καλύτερο εργαλείο τους.

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΑΠΟ ΤΟ BRETTON WOODS I ΣΤΟ BRETTON WOODS III ΚΑΙ ΣΤΟ BRΕTTON DIGITAL I-ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ 2025 #4

 Post2Post

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ 2025 #4

ΑΠΟ ΤΟ BRETTON WOODS I ΣΤΟ BRETTON WOODS III ΚΑΙ ΣΤΟ BRΕTTON DIGITAL I

Από τα λίγα που πρέπει να ξέρεις για να μπορείς να παρακολουθήσεις τα τεκταινόμενα του νέου πολύπλοκου πολυ-πολικού κόσμου που αναδεικνύεται μετά την ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ της προηγούμενης νεοφιλελέ παγκοσμιοποίησης (και όχι μια παραλλαγή της, όπως θέλει να πιστεύει ακόμα η "Αυγή" ή μια υποχωρησούλα του, όπως πιστεψαν ακραδαντα μέσα στο 24 οι Τσακαλωτος/Δραγασάκης κλπ..), σημειώνω εδώ μερικά βασικά:

Το Brendon Woods I σηματοδότησε την εποχή από το τέλος του Β Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι το 71. Εκεί, στο χωριό Bretton Woods των ΗΠΑ συμφωνήθηκε το 47 από τα κράτη το πως θα παράγεται το χρήμα σε σχέση με τον χρυσό. Αυτός, μέχρι τότε, είχε μαζευτεί σχεδόν όλος στις ΗΠΑ, ακόμα και από το τέλος του Α Πολέμου, για να ανοικοδομηθεί η κατεστραμμένη Ευρώπη. Έτσι η λογική επέβαλε την χρήση του δολαρίου ως παγκόσμιου μέσου συναλλαγών, αρκεί αυτό να είναι συνδεδεμένο με τον χρυσό. 1 ουγκιά=30 δολάρια.

Και έτσι πορευτήκαμε μέσα στον Ψυχρό Πόλεμο, με τις ΗΠΑ να ορίζουν την διανομή του και με μία ζώνη ρουβλίου, που δεν είχε και πολλές σχέσεις με τα δυτικά πάρε-δώσε.

Το 71, και χωρίς καμία συνεννόηση με άλλους, ο Νίξον, για να ξεπεράσει τα οικονομικά προβλήματα των ΗΠΑ μετά την ήττα τους στο Βιετνάμ, ανακοίνωσε την αποσύνδεση του δολαρίου από τον χρυσό. Για λίγο είπε, για να ξεπεραστούν τα οικονομικά προβλήματα του πολέμου και της ήττας τους στο Βιετνάμ. Μετά την πετρελαϊκή κρίση του 74, το "για λίγο" ξεχάστηκε και άρχισαν να παράγονται ΟΛΑ τα νομίσματα όπως και το δολάριο: σε σχέση με κάποια δημόσια η ιδιωτικά δάνεια. Ο χρυσός αχρηστεύτηκε. Δάνεια ιδιωτικά, κρατικά και, δυστυχώς, και διατραπεζικά έγινε το νέο χρυσάφι. Και μετά ακολούθησε το νεοφιλελέ "ελα να δεις"!

Τύπωμα αεράτου χρήματος από τα διατραπεζικά δάνεια (τα "τοξικά παράγωγα", σήμερα όσα 20 παγκόσμια ΑΕΠ), αλλά και περιορισμοί στα κράτη να δανείζονται για τις ανάγκες του κοινωνικού κράτους κλπ.

Η Σοβιετία άργησε να καταλάβει το κόλπο που έδινε ρευστότητα στον αντίπαλο, και κατέρρευσε γρήγορα, λίγα χρόνια μετά.

Αλλά και αυτή η περίοδος, που άτυπα ονομάστηκε Bretton Woods II, τελείωσε! Το σύστημα αερας χρήμα-τοξικα- funds έσκασε το 08 με την Leman Brothers.

Προσπάθησαν να το μαζέψουν μέχρι το 20 φορτώνοντας χρέη σε κράτη με PSI για να σωθούν οι Τράπεζες, ήρθε μετά Covid19 και οι κρίσεις σε όλα, logistics, παραγωγή, ενέργεια τρόφιμα και μια εισβολή μετα κυρώσεων στην Ρωσία και η προηγούμενη παγκοσμιοποίηση, αυτή της μονοκυριαρχίας του δολαρίου, έλαβε τέλος.

Το Bretton Woods III, δεν είναι καινούργια συζήτηση. Ήδη πολλά ινστιτούτα, οπως πχ το Iνστιτουτο Levy, άρχισαν από το 09 να ψάχνουν για το πως θα έπρεπε να μοιάζει ένα νέο σύστημα παραγωγής χρήματος προς αντικατάσταση του προβληματικού της εποχής Βretton Woods II.

Αλλά την θεωρία και τα αργά ρεφλεξ των ακαδημαϊκών τα πρόλαβαν οι εξελίξεις, κλέβοντας και τον όρο.

Όπως ηδη θα ενημερωθήκατε από τα σεντόνια αυτής της μάντρας, διαμορφώνεται ήδη δύο νέα νομισματικά συστήματα που το χρήμα θα προκύπτει αλλιώς.

Στην Ανατολή ένα νέο διεθνές νόμισμα συναλλαγών θα είναι, λέει, σύνθεση εθνικών νομισμάτων (της Ρωσίας, της Κίνας, ίσως της Ινδίας κλπ) και εμπορευμάτων. Όπως το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, το σιτάρι, το λίθιο, το κοβάλτιο, το νερό (!) οι σπάνιες γαίες κλπ. Και επειδή η Ρωσία θέλει, μάλλον, να συνδέσει το νόμισμα της με τον χρυσό, αφού παράγει σήμερα τον περισσότερο στον πλανήτη, άντε βάλε και τον χρυσό στο καλάθι. Χάρη του κάνουν.

Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκαν και οι αποφάσεις των ηγετών των BRICS+ που βρέθηκαν στο Καζάν της Ρωσίας μια εβδομάδα πριν τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, με στόχο ένα νέο ΔΝΤ αλά Πεκίνου, ένα άλλο SWIFT αλά Ρους και μια νέα Παγκόσμια Τράπεζα που θα δανείζει τον Νότο με U.

Στις ΗΠΑ (και μέσω του ΔΝΤ) ένα ψηφιακό νόμισμα που θα ενσωματώνει και λειτουργίες παρακολούθησης της κυκλοφορίας του από αλγορίθμους Artificial Intelligence, που θα αντικρίζεται κυρίως με μετοχές πολύ μεγάλων εταιριών (όλος ο καυγάς ανάμεσα στην δεξιά πτέρυγα των Δημοκρατικών και τους Τραμπικούς περιορίστηκε στο αν αυτές οι εταιρίες θα είναι του τεχνολογικού ή του πετρελαϊκών και πυρηνικού τομέα, υπό την εποπτεία της Blackrock ή μιας εταιρίας των υιών Τράμπ, υπό την αιγίδα πάντα του σκιώδους παρατραπεζικού συστήματος που ήδη ξεπέρασε σε οικονομική ισχύ το τραπεζικό). Ως ενδιάμεσο στάδιο, αποφάσισαν ήδη να αρχίσουν να φορτώνουν το τεράστιο δημόσιο χρέος των 37τρισ σε κάποια stablecoins, κρυπτονομίσματα δηλαδή συνδεδεμένα σε σχέση 1:1 με το κλασσικό δολάριο, που κάποια στιγμή θα τα "κάψει" ο θείος Σαμ για να περάσει στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού νο2, όπου στην θέση της Κεντρικής Τράπεζας θα βρεθεί η ναυαρχίδα του σκιώδους παρατραπεζικού συστήματος των funds. Κάποια Blackrock, που ήδη κυβερνάει τις ΗΠΑ από το 21, άντε και σε συνεργασία με 2-3 megafunds ακόμα, αυτά που κινούνται σήμερα με εκείνα τα γκρίζα δολάρια των διατραπεζικών δανείων, που λέει πιο πάνω.

Τα όποια νέα νομίσματα ένθεν κακείθεν θα κυκλοφορούν εξωτραπεζικά, ψηφιακά, όπως τα σημερινά "κρυπτονομίσματα". Έτσι και θα έχουν χαμηλό κόστος κυκλοφορίας, και δεν θα απαιτούν τραπεζικούς λογαριασμούς, σώνει και καλά, για να κινούνται

Φυσικά έχουν όλα, έτσι δομημένα, και παρα πολλά "κουσούρια".

Το U των BRICS+ εκτός από ότι μεταφέρει μεγάλη γεωπολιτική ισχύ στους παραγωγούς ενέργειας και εμπορευμάτων, θα συνεχίζει να παραμένει ευάλωτο στις χρηματιστηριακές διακυμάνσεις των εμπορευμάτων (ή των μετοχών αντίστοιχα το ψηφιακό δολάριο), ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται και συνθήκες άνθισης του κρατικού "μαυραγοριτισμού" με αποθηκεύσεις εμπορευμάτων (όπως το κάνει τώρα τελευταία η Κινα πχ με το σιτάρι και το επαναλάμβανει ο Πούτιν φέρνοντας την "Συμφωνία της Μαύρης Θάλασσας" σε αδιέξοδο και κατάρρευση).

Εντάξει, θα πυροδοτηθουν έτσι πάλι "Αραβικές Ανοίξεις " στον οικονομικό νότο και πιθανή επισιτιστική κρίση παντού, λένε τα μοντέλα προσομοίωσης. Έτσι όμως, ακολουθώντας το "υπέροχη κατάσταση " του Μάο, θα δείχνει πολύ δελεαστική για πολλές φτωχές χώρες η προσκόλληση στο "αντιδολάριο" αντι των πανακριβων δολαρίων (κλασσικών ή stablecoins) ή το ευρώ.

Το άλλο "κουσούρι " είναι τα εθνικά νομίσματα των χωρών BRICS+, που θα συνεχίσουν να παράγονται από δάνεια, όπως επί της εποχής του Bretton Woods IΙ. Άρα θα είναι το ίδιο ευάλωτα σε τραπεζικές καταρρεύσεις όσο και τα δυτικά, που θα κινδυνεύουν από καταρρεύσεις ιδιωτικών δανείων πολύ μεγάλων εταιριών.

Ως προς την ενέργεια δε, αυτό της Ανατολής αντί να συνδεθεί με αποθέματα της ή με εγκατεστημένη ισχύ ΑΠΕ, συνδέεται με ενέργεια που ήδη έχει εξαχθεί και έχει γίνει commodity. Κίνητρο δηλαδή για να την καίμε όλο και περισσότερο! Κουσούρι #3.

Έτσι, διαμορφώνεται ένας πολυπολικός κόσμος με 3 "Bretton Woods" ταυτόχρονα.

Στην εσωτερική αγορά χωρών όπως η Ρωσία θα ισχύει πάλι μια μορφή κανόνα του χρυσού όπως επί του Bretton Woods I για να στηριχθεί το ρούβλι.

Στην ζώνη του Πράσινου Καπιταλισμού στην Δύση θα συνεχίζει να λειτουργεί το σύστημα Bretton Woods II, αλλά με ένα δολάριο και ένα ευρώ πολύ πλέον ανίσχυρα, ανίκανα για να επιβληθούν όπως τα τελευταία χρόνια ή για να ρυθμίσουν τις ισοτιμίες μέσω των πετροδολαριων (δηλαδή τις τιμές του πετρελαίου).

Στον υπόλοιπο πλανήτη, σε όσον δηλαδή δεν θα ακολουθήσει το δολάριο για να απαλλαγεί από τα δάνεια που τους συσωρρευσε, στον λεγόμενο "οικονομικό Νότο", θα κυριαρχήσει στις διεθνείς συναλλαγές και αυτό το λάθος πάλι Bretton Woods III, χωρίζοντας τον πλανήτη σε ελάχιστα συγκοινωνούντες μεταξύ τους εμπορικές ζώνες.

Αναμένεται, λόγω αυτών, για τα επόμενα χρόνια

Νέες τοπικές θερμές συγκρούσεις οριοθέτησης των ζωνών, όπως γίνεται τώρα στην Ουκρανία, την Μέση Ανατολή και το Σουδάν και τα υπόλοιπα πραξικοπηματα στις χώρες του Σαχελ για τον έλεγχο των πρώτων υλών που απαιτεί η ενέργεια στον 21ο αιώνα (σπάνια μέταλλα και ραδιενεργά μεταλεύματα).

Ενα τρίτο κύμα κρίσης στα logistics, που πρέπει να αναδιοργανωθούν για να καλύψουν τις ανάγκες του εμπορίου εντός αποκλειστικά εντός κάθε ζώνης και έντονες επισιτιστικές κρίσεις.

Τραπεζικές καταρρεύσεις σε όποιον δεν αντέξει.

Και για να το κάνω ακόμα και πιο πολυ ενδιαφέρον και πολύπλοκο, σας λέω ότι ήδη διαμορφώνεται δυναμικά και ένα ακόμα νομισματικό σύστημα.

Ας το λέμε Bretton Digit I και είναι αυτό που διαμορφώνεται επί του διαδικτύου, ανεξάρτητα από τα Ξύλινα ανάλογα του. Στο τρέχον internet ver2.0, όπως αυτό εξελίσσεται στην νέα του μορφή, την web3.0.

Eκει, σε αυτόν τον χώρο όπου θα διενεργούνται πάνω από το 60% των συναλλαγών του παγκόσμιου εμπορίου μετά το 30, τα μέσα των ψηφιακών συναλλαγών ήδη προκύπτουν μέσα από τις εφαρμογές και αντικρίζονται, αν το καλοσκεφτείς, με τον χρόνο που δαπανούν οι χρήστες τους σερφαροντας, επικοινωνώντας ή συναλλασσόμενοι. Ο νέος χρυσός που λέγαμε? Ο χρόνος σου. Ουπς.

Και τα bitcoins, τα ether και τα λοιπά τι θα γίνουν, θα ρωτήσεις.

Αυτοί οι "λαγοί της τεχνολογίας" του νέου internet θα εξαφανιστούν αν δεν καταφέρουν να γίνουν μέσα συναλλαγών. Aυτό που προσπαθησε να κάνει η Βlackrock, στοχευοντας στον δικό της "κανόνα του ψηφιακού χρυσού", που τώρα βρίσκεται στην φαντασία του Τραμπ ότι θα τον ελέγξει: Ένα ψηφιακό νόμισμα αντικρυσμένο με την αξία των μετοχών των εταιριών που έχει επενδύσει 13τρισ$ ίσως να είναι η απάντηση Σύγκλησης ρεμπουμπλικανων και Δημοκρατικών μπας και έτσι διαμορφωθεί ο νεοφιλελευθερισμός ver2.0.

Οσο για το τι πρέπει να κάνουμε εμείς, ως Ελλάδα, μέσα σε αυτόν τον πολύπλοκο κόσμο για να επιβιώσουμε, αυτό είναι θέμα για άλλο σεντόνι (στο σχόλιο #1 μερικές σκέψεις και επί αυτού)

Οι μη σκεπτόμενοι μπορούν να συνεχίσουν να χάνουν και τον καινούργιο χρόνο τους με αντιπαράθεσεις γύρω από τον 5ο τραπεζικό πυλώνα του υπό κατάρρευση τραπεζικού μας συστήματος, θέμα που βρίσκεται και στον πυρήνα των αντιπαραθέσεων για κάποιες θέσεις αρχηγών κομμάτων, που δεν έχουν πάρει χαμπάρι για το τι γίνεται τώρα εκεί έξω και άλλα τέτοια μη παραγωγικά για το "τι να κάνουμε".

Και μόλις μάθουν τις απαντήσεις στα ερωτήματα τέτοιου τύπου του 20ου αιώνα, θα καταλάβουν μάλλον ότι έχουν αλλάξει μεσα στο 25 ολες οι ερωτήσεις.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων