ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΌΠΗΜΑ ΕΝΌΣ ΑΙΏΝΑ!!ΜΕΡΟΣ Α΄

 

Το Αρχιτεκτονικό Σχέδιο του Βαθέως Κράτους - Μια εισαγωγή σε μια επερχόμενη πολυμερή υποθετική ανάλυση για την κρυφή αρχιτεκτονική του ελέγχου

Ζαν-Λικ Αμπίνι

Εισαγωγή: Η Αόρατη Αρχιτεκτονική

Κατοικούμε σε μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται από δυνάμεις που συχνά εμφανίζονται ως άσχετα ιστορικά γεγονότα. Η εμφάνιση των σύγχρονων υπηρεσιών πληροφοριών, η πολιτιστική έκρηξη των κινημάτων της Νέας Εποχής και της παραψυχολογίας, η επίμονη γοητεία με τα αγνώστου ταυτότητας εναέρια φαινόμενα (UAP) και η ταχεία κατασκευή του σημερινού οικοσυστήματος ψηφιακής επιτήρησης έχουν συνήθως θεωρηθεί ως ξεχωριστές εξελίξεις. Μια βαθύτερη εξέταση αποκαλύπτει πιθανά νήματα που τα συνδέουν ως φάσεις σε ένα μεγαλύτερο μοτίβο επιρροής της ελίτ στη διακυβέρνηση - ένα μοτίβο που απηχεί τις ιδέες της Συναρχίας, μιας έννοιας ιεραρχικού, μη δημοκρατικού συντονισμού που διατυπώθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα από τον Γάλλο αποκρυφιστή φιλόσοφο Joseph Alexandre Saint-Yves d'Alveydre. Ο Saint-Yves οραματίστηκε τη Συναρχία ως μια οργανωμένη εναλλακτική λύση τόσο στην αναρχία όσο και στη χαοτική δημοκρατία: ένα σύστημα που καθοδηγείται από ευθυγραμμισμένες ελίτ σε πνευματικούς, επιστημονικούς και οικονομικούς τομείς που καθοδηγούν την κοινωνία με ελάχιστες δημόσιες τριβές.

Στο αμερικανικό πλαίσιο, στοιχεία αυτού του οράματος εμφανίστηκαν πιο συγκεκριμένα το 1933 με το λεγόμενο Business Plot. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του παρασημοφορημένου στρατηγού των πεζοναυτών Smedley Butler ενώπιον του Κογκρέσου, εξέχοντες βιομήχανοι και χρηματοδότες, συμπεριλαμβανομένων των δεσμών με τα συμφέροντα της DuPont, της JP Morgan και της General Motors, διερεύνησαν τη χρήση μιας οργάνωσης βετεράνων για να πιέσουν ή να απομακρύνουν τον Πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούσβελτ υπέρ μιας πιο φιλικής προς τις επιχειρήσεις αυταρχικής ρύθμισης, ή όπως την περιέγραψαν οι New York Times, μιας «φασιστικής συνωμοσίας". Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και δεν προχώρησε, αλλά απεικόνιζε την προθυμία ορισμένων εταιρικών κύκλων να παρακάμψουν τους δημοκρατικούς κανόνες όταν τα συμφέροντά τους ένιωθαν ότι απειλούνται.

Η εποχή του "Oh So Social" και η ευφυΐα

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, οι ελίτ του Ανατολικού Κατεστημένου της Αμερικής, αντλώντας από οικογένειες με ονόματα όπως Mellon, Rockefeller και Morgan, έπαιξαν αξιοσημείωτο ρόλο στην οικοδόμηση του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) και του διαδόχου του, της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Το OSS ήταν ανεπίσημα γνωστό σε ορισμένους κύκλους ως το κλαμπ "Oh So Social" λόγω της μεγάλης στρατολόγησής του από τα δίκτυα Ivy League, τη Wall Street και εξέχοντα κοινωνικά μητρώα. Αυτά τα δίκτυα αξιοποίησαν τις επιταγές εθνικής ασφάλειας για να προωθήσουν και να προστατεύσουν εκτεταμένα διεθνή επιχειρηματικά συμφέροντα κατά τη διάρκεια και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όταν ο σκεπτικισμός του κοινού για τις δραστηριότητες πληροφοριών αυξήθηκε, ιδιαίτερα στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, σημαντική χρηματοδότηση εισέρρευσε στη συμπεριφορική έρευνα και την παραψυχολογία. Προγράμματα όπως το MKUltra (συμπεριλαμβανομένου του Subproject 119, το οποίο διερεύνησε ηλεκτρομαγνητικές και φυσιολογικές επιδράσεις) και η εργασία που υποστηρίζεται από τη CIA στο Ερευνητικό Ινστιτούτο του Στάνφορντ (SRI) για την απομακρυσμένη προβολή και τα σχετικά φαινόμενα τεκμηριώνονται σε αποχαρακτηρισμένα αρχεία. Ορισμένοι ερευνητές και παρατηρητές έχουν υποθέσει ότι οι προηγμένες μελέτες στην ηλεκτρομαγνητική επίδραση στον εγκέφαλο - που μερικές φορές ονομάζονται «ψυχοτρονικά» - μπορεί να έχουν αποφέρει δυνατότητες για λεπτή διαχείριση της αντίληψης, αν και η επιχειρησιακή επιτυχία παραμένει ανεπιβεβαίωτη σε ανοιχτές πηγές.

Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε αυτήν την εποχή περιλαμβάνει τη διαστρωμάτωση εξαιρετικών ισχυρισμών: «μέντιουμ» υψηλής λειτουργικότητας, δραματικές συναντήσεις UFO/UAP και διοχετευμένες οντότητες, που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν, σκόπιμα ή όχι, για να συσκοτίσουν πιο πεζή αλλά ευαίσθητη τεχνολογική ή ψυχολογική έρευνα. Προσωπικότητες με ελίτ ευφυΐα και οικογενειακό υπόβαθρο, όπως ο Christopher Mellon της δυναστείας Mellon, έπαιξαν πιο πρόσφατα ορατούς ρόλους στην υποστήριξη της μεγαλύτερης διαφάνειας των UAP. Αλλά για ποιο σκοπό;

Η Σύγχρονη Φάση

Σήμερα, αυτή η τροχιά φαίνεται να επιταχύνεται μέσω μιας νέας γενιάς τεχνολογικών ηγετών που συχνά συνδέονται με τα ρεύματα του Νεο-Αντιδραστικού (NRx) ή του Σκοτεινού Διαφωτισμού. Οι στοχαστές σε αυτόν τον τομέα επικρίνουν τη δημοκρατία ως αναποτελεσματική και επιρρεπή στην αιχμαλωσία, υποστηρίζοντας αντ' αυτού τη διακυβέρνηση εταιρικού τύπου, τους κυρίαρχους θύλακες ή τα «κράτη δικτύου» που δίνουν προτεραιότητα στις ιεραρχίες ικανοτήτων έναντι της μαζικής συμμετοχής.

Εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Peter Thiel (μέσω των προηγμένων δυνατοτήτων ανάλυσης δεδομένων και επιτήρησης της Palantir) και δίκτυα που συνδέονται με τον Elon Musk (μέσω της παγκόσμιας υποδομής συνδεσιμότητας του Starlink) διαμορφώνουν ενεργά εργαλεία που θα μπορούσαν να στηρίξουν νέες μορφές διακυβέρνησης. Πρωτοβουλίες όπως το Praxis, οι οποίες εξερευνούν πόλεις τσάρτερ ή αυτόνομες ζώνες που διέπονται από ιδιωτικές συμφωνίες, αντιπροσωπεύουν πειράματα για την παράκαμψη των παραδοσιακών περιορισμών του έθνους-κράτους. Ταυτόχρονα, η ανανεωμένη υψηλού προφίλ προσοχή στο θέμα των UFO/UAP στα μέσα ενημέρωσης και στους κύκλους πολιτικής συνεχίζει να αμφισβητεί την εμπιστοσύνη του κοινού στους επίσημους θεσμούς, δυνητικά προετοιμάζοντας την αποδοχή εναλλακτικών δομών εξουσίας υπό την ηγεσία «υπερ-ικανών» τεχνολόγων.

Αυτή η ανάλυση ανιχνεύει μια υποθετική αλλά συνεκτική γραμμή: από την αποκρυφιστική και πολιτική θεωρία του 19ου αιώνα, μέσω των εταιρικών ελιγμών και της καινοτομίας πληροφοριών του 20ού αιώνα, στην τεχνολογική φεουδαρχία του 21ου αιώνα. Δεν παρουσιάζεται ως κατασταλαγμένη ιστορία, αλλά ως ένα μοτίβο που αξίζει να εξεταστεί - ένα μοτίβο που υποδηλώνει μια μετατόπιση πολλών γενεών από την παραδοσιακή δημοκρατική λογοδοσία προς διαχειριζόμενα συστήματα που καθοδηγούνται από τις ελίτ.

Τα επόμενα μέρη αυτής της σειράς θα εξετάσουν λεπτομερώς το χρονοδιάγραμμα, από τα θεμελιώδη κείμενα του Saint-Yves μέχρι τα μαύρα προγράμματα εν καιρώ πολέμου έως τα σημερινά πειράματα του Network State. Ο στόχος είναι να χαρτογραφηθεί η αρχιτεκτονική, ώστε οι αναγνώστες να μπορούν να αξιολογήσουν μόνοι τους το σχέδιο.

ΜΕΡΟΣ Α' : Η απόκρυφη αρχιτεκτονική της διακυβέρνησης από ειδικούς (1800–1930)

«Το κράτος δεν είναι μια κοινότητα ανθρώπων. είναι μια εταιρική δομή. Το να κυβερνάς σημαίνει να διαχειρίζεσαι μια περιουσία».
Pierre Samuel du Pont de Nemours, Physiocratie (1767)

Στις 20 Νοεμβρίου 1934, ένας παρασημοφορημένος στρατιωτικός διοικητής παρενέβη ενώπιον μιας κλειστής συνεδρίασης της Επιτροπής McCormack-Dickstein της Βουλής στην Ουάσιγκτον, DC [1]. Ο υποστράτηγος Smedley Darlington Butler, ένας άνθρωπος στον οποίο είχε απονεμηθεί δύο φορές το Μετάλλιο Τιμής του Κογκρέσου, δεν ήταν εκεί για να συζητήσει τακτικούς ελιγμούς ή ξένα πεδία μάχης. Ήταν εκεί για να αποκαλύψει μια πράξη προδοσίας [1].

Ενόρκως, ο Μπάτλερ κατέθεσε ότι μια κλίκα μεσιτών της Wall Street και εταιρικών τιτάνων, που εκπροσωπούσαν μερικές από τις πιο ισχυρές βιομηχανικές δυναστείες στην αμερικανική ιστορία, τον είχαν προσεγγίσει με μια ανατριχιαστική πρόταση: να ηγηθεί ενός ιδιωτικού στρατού 500.000 δυσαρεστημένων βετεράνων σε μια πορεία προς την Ουάσιγκτον, να καθαιρέσει τον Πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούσβελτ και να εγκαθιδρύσει μια μη εκλεγμένη, υπό την ηγεσία των εταιρειών στρατιωτική δικτατορία [1].

Τα βιβλία δημόσιας ιστορίας αναφέρονται σε αυτό το περιστατικό ως «Επιχειρηματική Συνωμοσία», αντιμετωπίζοντάς το συχνά ως μια παράξενη, βραχύβια ιστορική ανωμαλία - τις απελπισμένες, χοντροκομμένες μηχανορραφίες λίγων πλούσιων ανδρών που πανικοβλήθηκαν από το New Deal.

Αλλά όταν ο ιστορικός φακός τραβηχτεί πίσω, η Επιχειρηματική Συνωμοσία παύει να μοιάζει με μια απομονωμένη αμερικανική ανωμαλία. Αντίθετα, αποκαλύπτεται ως η πρώτη επιχειρησιακή φάση ωμής βίας μιας εξελιγμένης, αιωνόβιας ευρωπαϊκής γεωπολιτικής φιλοσοφίας γνωστής ως Συναρχία.

Οι συνωμότες του 1933 (σημείωση: την ίδια χρονιά που ο Αδόλφος Χίτλερ έγινε καγκελάριος της Γερμανίας και άρχισε να μετατρέπει τη χώρα από δημοκρατία σε ολοκληρωτικό ναζιστικό κράτος) δεν αυτοσχεδίαζαν απλώς από οικονομικό πανικό, αλλά εκτελούσαν ένα σαφές σχέδιο για τη συστηματική διάλυση της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Ήταν ένα μοντέλο που σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει τη δημόσια ψηφοφορία και το συνταγματικό δίκαιο με μια βελτιστοποιημένη, χωρίς σύνορα τεχνοκρατία που διαχειριζόταν εξ ολοκλήρου ένας κλειστός εσωτερικός κύκλος οικονομικών, τεχνολογικών και πνευματικών ειδικών.

Για να κατανοήσουμε την αρχιτεκτονική του σύγχρονου βαθέος κράτους, πρέπει να εντοπίσουμε αυτό το σχέδιο πίσω στην πνευματική γενέτειρά του: τα εσωτερικά σαλόνια της Γαλλίας του 19ου αιώνα και τις οικονομικές φιλοσοφίες της βιομηχανικής επανάστασης.

I. Το Μεταφυσικό Σχέδιο: Ο Saint-Yves d'Alveydre και η γέννηση της Συναρχίας

Ο όρος Συναρχία κωδικοποιήθηκε σε ένα επίσημο πολιτικό δόγμα από τον Γάλλο αποκρυφιστή φιλόσοφο Joseph Alexandre Saint-Yves d'Alveydre (1842–1909) [2]. Γράφοντας στη σκιά των χαοτικών κοινωνικών αναταραχών της Γαλλικής Επανάστασης και της Παρισινής Κομμούνας, ο d'Alveydre έβλεπε την κοινοβουλευτική δημοκρατία όχι ως θρίαμβο της ανθρώπινης ελευθερίας, αλλά ως επικίνδυνη μηχανή συστημικής αστάθειας [2].

Στα θεμελιώδη κείμενά του, συμπεριλαμβανομένων των Mission des Souverains (1882) και Mission des Ouvriers (1883), ο d'Alveydre υποστήριξε ότι η ανθρώπινη κοινωνία πρέπει να αντικατοπτρίζει την οργανική, ιεραρχική δομή του σύμπαντος [2]. Πρότεινε ένα τριμερές σύστημα διακυβέρνησης: μια κοινωνική τριάδα που αποτελείται από τρία μη εκλεγμένα, τεχνοκρατικά σώματα:

1. Το Νομικό Επιμελητήριο (Οικονομικό): Αποτελείται από τους κορυφαίους χρηματοδότες του έθνους, βιομήχανους και ειδικούς στη γεωργία, επιφορτισμένους με τη διαχείριση του υλικού πλούτου του κράτους σαν εταιρικός ισολογισμός.

2. Το Επιμελητήριο της Εξουσίας (Δικαστικό/Εκτελεστικό): Επιφορτισμένο με την επιβολή της διοικητικής τάξης, τη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας και την εκτέλεση των τεχνικών οδηγιών του κράτους.

3. Το Επιμελητήριο της Διανόησης (Πνευματικό/Επιστημονικό): Ένα ελίτ εσωτερικό υπουργικό συμβούλιο επιστημόνων, φιλοσόφων και πνευματικών αρχιερέων που θα ενεργούσαν ως ιδεολογικοί θεματοφύλακες της κοινωνίας, υπαγορεύοντας τους πολιτιστικούς μύθους και τα εκπαιδευτικά της παραδείγματα.

Στο πλαίσιο του d'Alveydre, η δημόσια ψηφοφορία κατέστη παρωχημένη. Η εξουσία δεν έρεε προς τα πάνω από τη συναίνεση των κυβερνωμένων, αλλά προς τα κάτω από μια φωτισμένη, μη εκλεγμένη αξιοκρατία εμπειρογνωμόνων [2]. Όπως έγραψε ο d'Alveydre στο Mission des Souverains:

«Το πολιτικό κράτος πρέπει να αντικατασταθεί από το τεχνικό κράτος. Η κυβέρνηση είναι επιστήμη και το πλήθος δεν μπορεί να κρίνει μια επιστήμη που δεν κατέχει». [2]

Κριτικά, ο d'Alveydre δεν πίστευε ότι το συναρχικό του μοντέλο ήταν μια νέα εφεύρεση. Υποστήριξε ότι ήταν η αποκατάσταση μιας αρχαίας, αρχέγονης μορφής παγκόσμιας διακυβέρνησης που είχε κυβερνήσει τον ανθρώπινο πολιτισμό κατά τη διάρκεια μιας ξεχασμένης χρυσής εποχής - ένα σύστημα διακυβέρνησης που ισχυρίστηκε ότι διατηρήθηκε στα υπόγεια, απόκρυφα ιερά της Ανατολής [2].

Ο Βασιλιάς του Κόσμου; (Ray Palmers 'Amazing Stories', Μάιος 1946) - μια αναπαράσταση του «Roi du monde» του d'Alveydre κρυμμένου δασκάλου του Agarthi, το σχέδιο για τη Συναρχία [6]

Στον περιστασιακό αναγνώστη του εσωτερισμού του 19ου αιώνα, τα γραπτά του d'Alveydre έμοιαζαν με εκκεντρικό, ουτοπικό μυστικισμό. Αλλά στην ανερχόμενη τάξη των διεθνών τραπεζιτών και των βιομηχανικών μονοπωλίων των αρχών του 20ου αιώνα, η Συναρχία προσέφερε μια βαθιά δελεαστική, επιστημονικά ορθολογική αιτιολόγηση για την απόλυτη εταιρική αυτονομία.

II. Η Διατλαντική Μετανάστευση: Φυσιοκρατία και η Κληρονομιά της DuPont

Ενώ ο d'Alveydre παρείχε το επίσημο αποκρυφιστικό λεξιλόγιο για τη Συναρχία στα τέλη του 1800, το οικονομικό και φιλοσοφικό DNA του δόγματος είχε ήδη εμφυτευτεί στα θεμέλια της αμερικανικής βιομηχανίας έναν αιώνα νωρίτερα [3].

Ο πρωταρχικός φορέας αυτής της πνευματικής μετανάστευσης ήταν ο Pierre Samuel du Pont de Nemours (1739–1817), ο θεμελιώδης πατριάρχης της δυναστείας DuPont [3]. Ο Pierre Samuel ήταν ένας από τους κορυφαίους αρχιτέκτονες της Φυσιοκρατίας, της πρώτης αυστηρά τυποποιημένης σχολής οικονομικής σκέψης [3, 4]. Αναπτύχθηκε μαζί με τον François Quesnay, η Φυσιοκρατία (που σημαίνει «Κυβέρνηση της Φύσης») υποστήριξε ότι ο πλούτος των εθνών προερχόταν αποκλειστικά από τη γεωργία και την ανάπτυξη της γης, που διέπονται από αμετάβλητους, «φυσικούς» οικονομικούς νόμους [4].

Οι Φυσιοκράτες έτρεφαν μια έντονη, αριστοκρατική περιφρόνηση για τη λαϊκή δημοκρατία. Υποστήριξαν ότι επειδή η ανθρώπινη κοινωνία υπόκειται σε φυσικούς, μαθηματικούς νόμους παραγωγής και εμπορίου, δεν μπορούσε να αφεθεί στις χαοτικές ιδιοτροπίες των εκλεγμένων κοινοβουλίων ή του αμόρφωτου εκλογικού κοινού [3, 4]. Αντίθετα, το κράτος θα πρέπει να κυβερνάται από έναν απόλυτο, φωτισμένο κυρίαρχο που θα συμβουλεύεται ένα αυστηρό συμβούλιο τεχνοκρατών της γεωργίας και της βιομηχανίας [4].

Στην πραγματεία του το 1767, Physiocratie, du Pont de Nemours δήλωσε ρητά:

«Η φυσική τάξη της κοινωνίας είναι μια απόλυτη ιεραρχία. Το να επιτρέπεις στην αδαή μάζα να ψηφίζει τους νόμους της παραγωγής σημαίνει να προσκαλείς τη διάλυση του ίδιου του κράτους». [4]

Όταν ο Pierre Samuel και οι γιοι του διέφυγαν από τη βία της Γαλλικής Επανάστασης για τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1800, δεν άφησαν πίσω τους αυτή την ιδεολογία [3]. Ο γιος του, Éleuthère Irénée du Pont, ίδρυσε έναν μύλο πυρίτιδας στον ποταμό Brandywine στο Ντέλαγουερ το 1802 [3]. Τον επόμενο αιώνα, η E.I. du Pont de Nemours and Company εξελίχθηκε από έναν τοπικό προμηθευτή πυρομαχικών σε ένα κολοσσιαίο, υπερσυγκεντρωτικό χημικό και οικονομικό μονοπώλιο [3].

Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της ταχείας βιομηχανικής επέκτασης, η οικογένεια DuPont διατήρησε τη θεμελιώδη γαλλο-τεχνοκρατική κοσμοθεωρία του πατριάρχη της. Έβλεπαν την αμερικανική ήπειρο όχι ως μια δημοκρατική δημοκρατία κυρίαρχων πολιτών, αλλά ως μια τεράστια, πλούσια σε πόρους βιομηχανική περιοχή σχεδιασμένη να σχεδιαστεί και να βελτιστοποιηθεί από μια επιλεγμένη γενεαλογία εταιρικών στελεχών.

III. Η φάση της ωμής βίας: Η επιχειρηματική πλοκή του 1933

Μέχρι την αυγή της δεκαετίας του 1930, αυτή η εταιρική κοσμοθεωρία έπεσε με το κεφάλι σε μια καταστροφική συστημική κρίση: τη Μεγάλη Ύφεση. Καθώς οι ουρές για το ψωμί απλώνονταν στις αμερικανικές πόλεις και ο καπιταλισμός αντιμετώπιζε υπαρξιακή κατάρρευση, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Φράνκλιν Ρούσβελτ ξεκίνησε το New Deal, μια σαρωτική σειρά ομοσπονδιακών κανονισμών, προστασίας της εργασίας και δικτύων κοινωνικής ασφάλειας που σχεδιάστηκαν για να σταθεροποιήσουν την αμερικανική οικονομία.

Για τις δυναστικές ελίτ που διοικούσαν τη Wall Street, το New Deal δεν ήταν τίποτα λιγότερο από μια σοσιαλιστική επανάσταση. Όταν ο FDR έβγαλε τις Ηνωμένες Πολιτείες από τον κανόνα του χρυσού τον Απρίλιο του 1933, αποσυνδέοντας ουσιαστικά το νόμισμα του έθνους από τις ιδιωτικές αποθησαυρίσεις των διεθνών τραπεζιτών, η πλουτοκρατία το θεώρησε ως κήρυξη πολέμου.

Μέσα σε αυτό το κλίμα πανικού των ελίτ τέθηκε σε κίνηση η επιχειρησιακή φάση της ωμής βίας της Συναρχίας.

Όπως αποκάλυψε αργότερα ο υποστράτηγος Smedley Butler στην Επιτροπή McCormack-Dickstein, τον προσέγγισε τον Ιούλιο του 1933 ο Gerald P. MacGuire, ένας πλούσιος πωλητής ομολόγων που εργαζόταν για την εξέχουσα χρηματιστηριακή εταιρεία της Wall Street Grayson MP Murphy & Co. [1]. Ο MacGuire, υποστηριζόμενος από εκατομμύρια δολάρια σε εταιρικό κεφάλαιο, πέρασε μήνες προσπαθώντας να στρατολογήσει τον Butler για να ηγηθεί μιας νεοσύστατης οργάνωσης βετεράνων που ονομάζεται American Liberty League [1].

Το σχέδιο ήταν εξαιρετικά δομημένο. Ο MacGuire και οι υποστηρικτές του σκόπευαν να εκμεταλλευτούν τα βαθιά οικονομικά παράπονα των βετεράνων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου [1]. Η Μπάτλερ επρόκειτο να ηγηθεί μιας μαζικής παραστρατιωτικής πορείας στην Ουάσιγκτον, DC, με το πρόσχημα της προστασίας της αμερικανικής οικονομίας [1]. Μόλις εξασφαλιζόταν το κεφάλαιο, ο FDR θα αναγκαζόταν να παραμερίσει, διορίζοντας έναν μη εκλεγμένο «Γραμματέα Γενικών Υποθέσεων» - έναν εταιρικό διευθύνοντα σύμβουλο σε όλα εκτός από το όνομα - ο οποίος θα ασκούσε απόλυτη εκτελεστική εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες [1].

Στη δημόσια κατάθεσή του, ο στρατηγός Μπάτλερ αφηγήθηκε μια κομβική συνομιλία με τον MacGuire που αποκάλυψε το συναρχικό σχέδιο που εμψύχωνε τη συνωμοσία:

«Μου είπε ότι ήθελαν έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να διοικήσει τους βετεράνους, γιατί οι βετεράνοι ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να αναγκάσουν την κυβέρνηση να κάνει αυτό που ήθελαν τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα... Είπε, «Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση που να λειτουργεί σαν εταιρεία. Όχι άλλοι πολιτικοί, όχι άλλες ψηφοφορίες για οικονομικούς νόμους. Χρειαζόμαστε ένα δυνατό χέρι στο τιμόνι». [1]

Η έρευνα του Κογκρέσου εντόπισε γρήγορα τα οικονομικά αποτυπώματα της συνωμοσίας κατευθείαν στα υψηλότερα κλιμάκια της εταιρικής Αμερικής. Η Grayson MP Murphy & Co. ήταν βαθιά συνυφασμένη με τα οικονομικά δίκτυα της JP Morgan και η κύρια οικονομική μηχανή που στήριζε τη νεοσύστατη American Liberty League δεν ήταν άλλη από την Irénée du Pont και τα αδέρφια του, Pierre και Lammot [1].

Οι DuPonts, μαζί με τον Alfred P. Sloan της General Motors, έριξαν εκατομμύρια δολάρια στη Λίγκα της Ελευθερίας, χρησιμοποιώντας τα για να ξεκινήσουν μια επιθετική εκστρατεία προπαγάνδας κατά του Ρούσβελτ και να δημιουργήσουν τη διοικητική αρχιτεκτονική που απαιτείται για τη διαχείριση ενός μεταδημοκρατικού εταιρικού κράτους [1].

---

IV. Η αποτυχία και ο στρατηγικός άξονας

Το Business Plot κατέρρευσε επειδή οι συνωμότες εκτίμησαν εσφαλμένα το κύριο περιουσιακό τους στοιχείο. Πίστευαν ότι ο υποστράτηγος Smedley Butler, ως επαγγελματίας στρατιωτικός, θα ευθυγραμμιζόταν φυσικά με ένα ιεραρχικό, αυταρχικό πραξικόπημα. Απέτυχαν να συνειδητοποιήσουν ότι ο Μπάτλερ ήταν ένας ένθερμος συνταγματολόγος που είχε γίνει βαθιά κυνικός απέναντι στον εταιρικό μιλιταρισμό. Στο διάσημο βιβλίο του 1935, War Is a Racket, ο Μπάτλερ αναλογίστηκε την καριέρα του, γράφοντας:

«Πέρασα 33 χρόνια και τέσσερις μήνες στην ενεργό στρατιωτική θητεία... Και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πέρασα τον περισσότερο χρόνο μου ως μυς υψηλής τάξης για τις μεγάλες επιχειρήσεις, για τη Wall Street και τους τραπεζίτες. Εν ολίγοις, ήμουν ένας εκβιαστής, ένας γκάνγκστερ για τον καπιταλισμό». [5]

Όταν η Επιτροπή McCormack-Dickstein εξέδωσε την τελική της έκθεση στις 15 Φεβρουαρίου 1935, έδωσε μια εντυπωσιακή επικύρωση της καταγγελίας της Butler:

«Τις τελευταίες εβδομάδες της επίσημης ζωής της επιτροπής έλαβε στοιχεία που έδειχναν ότι ορισμένα άτομα είχαν κάνει μια προσπάθεια να ιδρύσουν μια φασιστική οργάνωση σε αυτή τη χώρα... Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι προσπάθειες συζητήθηκαν, σχεδιάστηκαν και θα μπορούσαν να είχαν τεθεί σε εκτέλεση όταν και εάν οι οικονομικοί υποστηρικτές το έκριναν σκόπιμο».

Ωστόσο, παρά τα ευρήματα της επιτροπής, ούτε ένας χρηματιστής της Wall Street, στέλεχος της DuPont ή βαρόνος της GM δεν διώχθηκε, κατηγορήθηκε ή κλήθηκε ποτέ να καταθέσει δημόσια. Η οικονομική ελίτ αποδείχθηκε πολύ ισχυρή για να διαλυθεί νομικά από το κράτος.

Ωστόσο, η αποκάλυψη της συνωμοσίας ανάγκασε μια μνημειώδη στρατηγική στροφή εντός του δικτύου των Συναρχικών. Η πλουτοκρατία συνειδητοποίησε ότι σε μια ανοιχτή, δημοκρατική κοινωνία, ένα άμεσο, ωμής βίας στρατιωτικό πραξικόπημα ήταν πολύ ορατό, πολύ ευάλωτο στην έκθεση και πολύ εύκολα διαταράσσεται από τη δημόσια οργή.

Εάν επρόκειτο να διαλύσουν με επιτυχία τη δημοκρατία και να εφαρμόσουν το όραμα του Saint-Yves d'Alveydre για διακυβέρνηση από ειδικούς, δεν θα μπορούσαν να πολεμήσουν το κράτος από έξω. Έπρεπε να γίνουν το κράτος εκ των έσω. Έπρεπε να κατασκευάσουν έναν αόρατο, μόνιμο διοικητικό μηχανισμό που λειτουργούσε εντελώς έξω από τα όρια της εποπτείας του Κογκρέσου και της δημόσιας ψηφοφορίας - ένα βαθύ κράτος μεταμφιεσμένο σε εθνική ασφάλεια.

Η φάση της ωμής βίας του πραξικοπήματος είχε αποτύχει. Η εποχή της θεσμικής ολοκλήρωσης επρόκειτο να ξεκινήσει.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ......

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων