Ο Μπακούνιν και ο Μεγάλος Πόλεμος της Τρομοκρατίας

 

Ήταν πραγματικά ο Μπακούνιν ο «Πατέρας της Τρομοκρατίας» ή ήταν στην πραγματικότητα ο Λυκούργος;

☭ Slavlander🔥 (πρώην Rurik)

Αυτό είναι ένα λεπτό θέμα που πρέπει να θίξουμε.

Όχι μόνο είναι πολιτικά ευαίσθητο τώρα, στο τρέχον πολιτικό κλίμα, όπου μας ζητείται να πιστέψουμε ότι ένα κύμα «στοχαστικών» αριστερών τρομοκρατών είναι έτοιμο να ρίξει τη Δημοκρατία μας για λογαριασμό της Ρωσίας ή της Κίνας... όπως ο Λουίτζι, ο Ρόμπινσον και το παιδί που έκοψε το αυτί του Τραμπ με εντολή του Αγιατολάχ ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά είναι επίσης δύσκολο να εξηγήσουμε γιατί είναι τόσο τόσο σημαντικό να κατανοήσουμε αυτή τη χρονική περίοδο και τι πραγματικά συνέβη σε ένα κοινό.

Βασικά, αυτό που συνέβη τότε δημιούργησε την πραγματικότητα που κατοικούμε τώρα. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούμε την «Αριστερά» και τη «Δεξιά» στην πολιτική, η γέννηση του πρωσικού τύπου ολοκληρωτικού κράτους και των πανταχού παρόντων μυστικών υπηρεσιών του, η έκρηξη από τα γκέτο και η κατάληψη της κοινωνίας από τη μαφία Ch*sen και ένα κυλιόμενο κύμα επαναστάσεων, δολοφονιών, απεργιών, πολέμων και ψεύτικων σημαιών καθόρισαν αυτή την περίοδο. Όλο και περισσότερο, διαπιστώνω ότι τα θεμέλια της σύγχρονης νέας παγκόσμιας τάξης τέθηκαν όλα στα τέλη του 19ου, όχι στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Για παράδειγμα, ο «Πόλεμος της Τρομοκρατίας» του Τζορτζ Μπους δεν ήταν ο πρώτος του είδους του.

Αυτός είναι ένας πολύ παλαιότερος όρος και πολιτική ψυχολογία από τον 19ο αιώνα. Ο 19ος αιώνας είδε την αναγέννηση της οργανωμένης πολιτικής τρομοκρατίας και χρησιμοποιήθηκε μαζικά από διάφορες ομάδες, αλλά κυρίως από τις ίδιες τις κυβερνήσεις των μεγάλων δυνάμεων για να δικαιολογήσει τη βάναυση καταστολή του πληθυσμού. Ακολουθεί μια λίστα με εξέχουσες δολοφονίες ή παρ' ολίγον ατυχήματα από εκείνη τη χρονική περίοδο έως τις αρχές του 20ου:

Τσάρος Αλέξανδρος Β ́ της Ρωσίας
Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Α. Γκάρφιλντ
Γάλλος πρόεδρος Σάντι Καρνό
Ισπανός πρωθυπουργός Αντόνιο Κανόβας ντελ Καστίγιο Αυτοκράτειρα
Ελισάβετ της ΑυστρίαςΒασιλιάς Ουμβέρτος Α ́ της Ιταλίας

Πρόεδρος των ΗΠΑ Ουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ
Βασιλιάς Κάρλος Α ́ της Πορτογαλίας
Διάδοχος Πρίγκιπας Λουίς Φιλίπε της Πορτογαλίας
Πρωθυπουργός της Ρωσίας Πιότρ Στολίπιν
Ισπανός πρωθυπουργός Χοσέ Καναλέχας
Βασιλιάς Γεώργιος Α ́ της Ελλάδας
Κάιζερ Γουλιέλμος Α ́ της Γερμανίας
Βασιλιάς Αλφόνσος ΙΒ ́ της Ισπανίας
Χένρι Κλέι Φρικ
Πρίγκιπας της Ουαλίας
Βασιλιάς Λεοπόλδος Β ́ του Βελγίου
Βασιλιάς Αλφόνσος ΙΓ ́ της Ισπανίας
Βασίλισσα Βικτώρια Ευγενία της Ισπανίας
Δικαστής Benoît
Εισαγγελέας Θέατρο Bulot
Liceu Γαλλική
Βουλή των Αντιπροσώπων
Café Terminus
Wall Street / J.P. Morgan bank

Όλη αυτή η δραστηριότητα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος από τη δεκαετία του 1930 και μετά και στη συνέχεια ξεχάστηκε.

Τώρα, ο Μπακούνιν αντιμετωπίστηκε σαν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν της εποχής του και η ίδια η ύπαρξή του αναφέρθηκε ως λόγος για να κλείσει και να συλλάβει όλους τους «Σοσιαλιστές».

Οι κομμουνιστές, ευτυχώς, γλίτωσαν από τέτοια μεταχείριση για κάποιο λόγο...

Και η σύγκριση είναι ακόμη πιο εύστοχη από ό,τι φαίνεται με την πρώτη ματιά. Όπως ο Μπιν Λάντεν, έτσι και ο Μπακούνιν ΔΕΝ έφταιγε για τις μεγάλες τρομοκρατικές επιθέσεις του 19ου αιώνα. Οι περισσότεροι από αυτούς κυνήγησαν στόχους που δεν προωθούσαν τους στόχους του, διαπράχθηκαν ενώ ήταν φυλακισμένος ή μετά το θάνατό του. Ωστόσο, οι τύποι των μέσων ενημέρωσης της εποχής του και για τον επόμενο μισό αιώνα ήταν πρόθυμοι να τον ονομάσουν «Σατανά της Ευρώπης» για την απόρριψη της ιουδαιοχριστιανικής ηθικής στην οποία στηρίζεται ο δυτικός πολιτισμός μας.

Στο Θεός και Κράτος, ο Μπακούνιν γράφει:

«Αλλά εδώ μπαίνει ο Σατανάς, ο αιώνιος επαναστάτης, ο πρώτος ελεύθερος στοχαστής και ο απελευθερωτής των κόσμων. Κάνει τον άνθρωπο να ντρέπεται για την κτηνώδη άγνοια και υπακοή του. Τον απελευθερώνει, σφραγίζει στο μέτωπό του τη σφραγίδα της ελευθερίας και της ανθρωπιάς, προτρέποντάς τον να μην υπακούσει και να φάει από τον καρπό της γνώσης».

Και ο τίτλος για τον οποίο τον θυμούνται περισσότερο είναι «ο Πατέρας της Τρομοκρατίας».

Αν και αυτό είναι ένα πολύ αξιοζήλευτο ζοφερό παρατσούκλι WH40K που έχετε συνδέσει με την κληρονομιά σας, αισθάνομαι υποχρεωμένος να επισημάνω ότι ο Μπακούνιν σίγουρα ΔΕΝ ήταν ο πατέρας της τρομοκρατίας. Η Σπάρτη ήταν η πηγή της τρομοκρατίας, με τον μυθικό ιδρυτή της Λυκούργο να φέρει τον τίτλο ή την τιμή του «Πατέρα της Τρομοκρατίας». Η Σπαρτιατική Ελίτ κυβέρνησε μέσω της συστηματικής χρήσης του τρόμου εναντίον ενός τεράστιου πληθυσμού ειλώτων. Η Σπάρτη εφηύρε επίσης τη μυστική αστυνομία, την Κρυπτεία, η οποία χρησιμοποιήθηκε για την παρακολούθηση του πληθυσμού για WrongThink και λαθρεμπόριο που μπορεί να είχε εισαχθεί λαθραία από τον έξω κόσμο στο ερημικό βασίλειό τους και για τη διάπραξη συνεχών και συστηματικών τρομοκρατικών δολοφονιών για να κρατήσει τον πληθυσμό σε τάξη.

Επιπλέον, οι πιο διάσημοι τρομοκράτες στη ζωντανή μνήμη της εποχής του Μπακούνιν, ήταν οι Ιακωβίνοι της Γαλλίας, οι οποίοι κυριολεκτικά εμπνεύστηκαν από τη Σπάρτη και χρησιμοποίησαν τον τρόμο τόσο στην προηγούμενη μοναρχία όσο και στους συνεπαναστάτες πρώην συμμάχους τους για να κερδίσουν και να διατηρήσουν την εξουσία. Ευτυχώς, οι Θερμιδοριανοί συσπειρώθηκαν και σκότωσαν την ηγεσία των Ιακωβίνων και τη μυστική αστυνομία τους.

Σχετικά με τον Σπαρτιατικό Τρόμο της Ιακωβίνικης Κυβέρνησης

Ναι, οι Θερμιδοριανοί ήταν ο πολιτικός συνασπισμός που ανέτρεψε τον Ροβεσπιέρο την ημερομηνία της 9ης του Θερμιδόρ (27 Ιουλίου 1794). Τους μήνες που ακολούθησαν, ξεκίνησαν μια διαρκή ιδεολογική εκστρατεία εναντίον των πεσόντων Ιακωβίνων. Κατηγόρησαν τους Ιακωβίνους ότι προσπαθούσαν να εξαναγκάσουν τη Γαλλία σε ένα βάναυσο, αναχρονιστικό «σπαρτιατικό» καλούπι, οι Ιακωβίνοι στιγματίστηκαν ως «Σπαρτιάτες της Σύμβασης», σφετεριστές που είχαν προσπαθήσει να επιβάλουν ένα δρακόντειο, αυστηρό μοντέλο στη σύγχρονη Γαλλία, θυσιάζοντας την ατομική ελευθερία σε μια συλλογική, στρατιωτικοποιημένη «ευτυχία» και μετατρέποντας τον γαλλικό λαό σε μια μάζα ειλώτων που κυβερνάται από μια μικρή, Πλατωνική ελίτ.

Όχι, δεν είναι αυτή η ερμηνεία μου, έχω τα άμεσα αποσπάσματα για το θέμα από τους ίδιους τους Θερμιδορούς:

“( … ) τα πιο αυθεντικά μέλη του συστήματος της Τρομοκρατίας, που ήρθαν σε σύγκρουση με τον Ροβεσπιέρο μόνο για λόγους που σχετίζονται με την προσωπική τους φιλοδοξία», γράφει η Sybel.

Αμέσως μετά, υποστηρίζεται ότι οι Ιακωβίνοι, αυτοί οι «Σπαρτιάτες της Συνέλευσης», ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την τρομοκρατική κυριαρχία τους για να επιβάλουν μια αρχαία κατάσταση στις μέρες μας, θυσιάζοντας την ατομική ελευθερία στη λεγόμενη συλλογική ελευθερία και εκατομμύρια Γάλλους σε μια σπαρτιατικού τύπου δημόσια ευτυχία.

Οι δηλώσεις με τις οποίες οι Ιακωβίνοι αποστασιοποιήθηκαν από το σπαρτιατικό μοντέλο αποσιωπούνται. Λίγη ανησυχία επιδεικνύεται για τη συνοχή της προπαγάνδας. Έτσι, την ίδια στιγμή, διαδίδεται η φήμη ότι ο Ροβεσπιέρος, ακριβώς, συγκέντρωσε πλούτο κρυφά και έζησε μια πολυτελή ζωή με ερωμένες.

Μια άλλη σύγκριση ήταν σίγουρα πιο σχετική: αυτή που ο διάσημος οικονομολόγος Dupont de Nemours, ένας πρώην μετριοπαθής βουλευτής που γλίτωσε τη γκιλοτίνα μόνο χάρη στην πτώση του Ροβεσπιέρου, έκανε μεταξύ της Βασιλείας του Τρόμου και της κυβέρνησης των «Τριάντα» στην Αθήνα. Παίρνει έναν λόγο του Λυσία για την περίοδο του τρόμου σε αυτή την πόλη και τον εφαρμόζει στις Επιτροπές Κοινής Σωτηρίας και Γενικής Ασφάλειας, αντικαθιστώντας τα ονόματα των Αθηναίων που ο Λυσίας αναφέρει ως τρομακτικούς άνδρες με εκείνα των μελών αυτών των επιτροπών.

Για τον Σαιν-Ζυστ – γεννημένος το 1767, εκτελέστηκε ταυτόχρονα με τον Ροβεσπιέρο στις 28 Ιουλίου 1794 – θα ειπωθεί στην επίσημη αναπαράσταση που δόθηκε μετά την πτώση του: «Ένας σκόρπιος εγκέφαλος είκοσι έξι ετών [...], μόλις που γλίτωσε από τη σκόνη του σχολείου, φουσκωμένος από τη μικρή του πολυμάθεια, είχε διαβάσει σε έναν σπουδαίο άνθρωπο [Μοντεσκιέ; Mably;] τον οποίο δεν καταλάβαινε, ότι ένας λαός είχε επιτρέψει στον εαυτό του να διαφθαρεί από την πολυτέλεια, παιδί των τεχνών και του εμπορίου. Είχε επίσης διαβάσει ότι ένας άλλος μεγάλος άνδρας [ο Λυκούργος] τον οποίο καταλάβαινε ακόμη λιγότερο αναμφίβολα, είχε, μέσα στα όρια μερικών χιλιάδων σταδίων, σχηματίσει έναν λαό γενναίων ανδρών. και, αμέσως, ο αδέξιος αντιγραφέας μας της Αρχαιότητας, χωρίς να εξετάσει τις τοποθεσίες, τα έθιμα και τον πληθυσμό, εφάρμοσε [...] ό,τι ήταν ανεφάρμοστο».

Σίγουρα είχαμε ισχυριστεί ότι είχαμε μετατρέψει τους Γάλλους σε Σπαρτιάτες, αλλά στην πραγματικότητα τους είχαμε κάνει μια μάζα ειλώτων που κυριαρχούνταν από τη δύναμη μιας μικρής πλειοψηφίας», είπε ο Abbé Grégoire, λίγες εβδομάδες μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, σχετικά με τα εθνικά εκπαιδευτικά προγράμματα που σχεδίασαν ο Lepeletier και ο Robespierre.

Επίσης, πάντα κατηγορούμαι ότι παρερμήνευσα τον Πλάτωνα και του απέδωσα πολιτικά κίνητρα που δεν υπήρχαν.

Αλλά δεν είμαι εγώ που κατηγορούμαι, πραγματικά.

Είναι κυριολεκτικά οι δεκάδες LARPers σε όλη τη γνωστή ιστορία μας που με κάποιο τρόπο διάβασαν τον Πλάτωνα, έμαθαν για τη Σπάρτη και αποφάσισαν να τον αναπαραστήσουν στην εποχή τους. Είδαν κάτι πολιτικό και εφαρμόσιμο στον Πλάτωνα, όχι σε μένα. Το μόνο που κάνω είναι να εξηγήσω ποιοι λόγοι και σκεπτικό παρακίνησαν ένα μεγάλο κομμάτι των χειρότερων κακοποιών στην πολιτική μας ιστορία, αναφέροντας αυτούς τους ανθρώπους και επισημαίνοντας την ΠΡΟΦΑΝΗ έμπνευση που πήραν από τη Σπάρτη και τον ΠλάτωναΟ Ροβεσπιέρος δήλωσε ανοιχτά ότι η έμπνευσή του ήταν η Σπάρτη, την οποία πίστευε ότι ήταν ανώτερη από την Αθήνα. Αυτό είναι γνωστό μεταξύ των ιστορικών, αλλά όχι στους στενόμυαλους και υπερεξειδικευμένους ειδικούς της Φιλοσοφίας, προφανώς:

Η αρχαία Ελλάδα είναι μια από τις πλουσιότερες πηγές της δυτικής πολιτικής σκέψης. Οι στοχασμοί των φιλοσόφων της και οι θεσμοί των πόλεων της χρησίμευσαν ως πρότυπα και υποστήριξαν πνευματικές κατασκευές από το τέλος του Αρχαίου Κόσμου μέχρι τον εικοστό αιώνα, όταν, είναι αλήθεια, οι κλασικές αναφορές έχουν ελαφρώς ξεθωριάσει. Δύο ξεχωριστά συστήματα διακρίνονται από τα άλλα και έχουν διατηρήσει την προσοχή όχι μόνο από την ιστορική τους σημασία, αλλά και από την επίμονη πρακτική των μεταγενέστερων συγγραφέων να αντιπαραβάλλουν τους νόμους τους και τους αντίστοιχους κοινωνικούς κανόνες τους: η Αθήνα και η Σπάρτη. Γνωρίζει κανείς αρκετά καλά τη σχέση μεταξύ της αρχαίας ελληνικής πόλης και της ιδέας της δημοκρατίας.

Αλλά η κληρονομιά της Σπάρτης είναι πιο δύσκολο να προσδιοριστεί, ιδίως στη Γαλλία. Ωστόσο, μέχρι τα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, στη σφαίρα των πολιτικών ιδεών, η Σπάρτη ήταν μπροστά από την Αθήνα και σχεδόν ίση με τη Ρώμη. Ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος βρίσκεται στο τέλος της γραμμής των στοχασμών για την πόλη του Λυκούργου. πρόσφερε μια σύνθεση σχετικά με αυτό και προώθησε το σπαρτιατικό ιδεώδες στην Επαναστατική Γαλλία. Πράγματι, μπορούσε να βρει παραδείγματα και απαντήσεις για τις δικές του φιλοδοξίες στην ιστορία αυτής της πόλης. Η υποταγή στο νόμο, η αφοσίωση στην πατρίδα ή η αναγέννηση του πολίτη μέσω της εκπαίδευσης, είναι τόσα πολλά χαρακτηριστικά που συνέθεταν τη φήμη της Σπάρτης. Το επαναστατικό πλαίσιο ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκό για την αναβίωση αυτών των αξιών. Ο Ροβεσπιέρος, λοιπόν, έδωσε νόημα στη χρήση της Σπάρτης στη Γαλλία από τη Μεταρρύθμιση έως την Επανάσταση. Απεικόνισε τον ρόλο του στην οικοδόμηση των δημοκρατικών ιδεών.

Συγκεκριμένα, ο Σπαρτανισμός θεωρήθηκε ως πρόκληση για τον Μοναρχισμό, λόγω της «ιστορικής» χρήσης των Εφόρων για να περιορίσει τη δύναμη των Σπαρτιατών βασιλιάδων. Η ταινία 300 τους απεικονίζει ως παραμορφωμένα ανθρωποειδή τέρατα, κάτι που σκέφτηκα ότι ήταν μια ωραία πινελιά:

Παρεμπιπτόντως, αυτό κάνει την υπόθεση ότι η Τορά του Μωυσή βασίζεται στη Σπαρτιατική Μεγάλη Ρητορική του Λυκούργου ακόμη πιο ισχυρή, λόγω του έντονου αντιβασιλικού μηνύματος που βρίσκεται επίσης στη Βίβλο. Αν ήσασταν αρκετά τυχεροί που αποφύγατε τη χριστιανική εκπαίδευση, τότε επιτρέψτε μου να σας ενημερώσω ότι στην κεντρική αφήγηση της Παλαιάς Διαθήκης, οι Εβραίοι τιμωρούνται από G_d επειδή θέλουν βασιλιά και χάνουν την ιερή γη τους επειδή η βασιλική δυναστεία τους έπεσε στη διαφθορά, όπως ακριβώς g_d τους προειδοποίησε ότι θα συνέβαινε μέσω των προφητών του.

Σε αυτό η Βίβλος είναι σαφής — η διακυβέρνηση από Εφόρους ή «Κριτές» είναι η μόνη εγκεκριμένη από τον Γιαχβέ μορφή πολιτικής διακυβέρνησης.

Επίσης, δεν είμαι πρωτότυπος στη θέση μου ότι η ιστορία είναι ένας ατελείωτος κύκλος LARP.

Αυτό είναι επίσης καλά κατανοητό.

Το μόνο που κάνω είναι να επισημάνω ότι αν κατανοήσουμε την ανθρώπινη παρόρμηση για LARP ως κάτι αρχαίο, τότε Αυτός που έγραψε τους θρύλους του παρελθόντος έχει επίσης πάρει τον έλεγχο του μέλλοντος επειδή έχει θέσει τις αποδεκτές παραμέτρους για το LARPing. Και αυτή είναι επίσης μια ιδέα του Όργουελ, που προχώρησε πολύ περισσότερο από ό,τι ο ίδιος ο συγγραφέας σκόπευε να γίνει κατανοητή.

Από την πλευρά μου, επαναλαμβάνω απλώς το ρητό: όπως ήταν τα πράγματα, θα είναι.

Έτσι, αν θέλετε να αλλάξετε το μέλλον, πρέπει πρώτα να αλλάξετε το παρελθόν. Πρέπει να ξορκίσουμε το φάντασμα της Σπάρτης, για αρχή, για να αποτρέψουμε τους ανθρώπους από το να προσπαθούν συνεχώς να αντιγράψουν και να αναδημιουργήσουν τη Σπάρτη στο παρόν και στο μέλλον. Και ένας από τους ευκολότερους τρόπους για να γίνει αυτό είναι απλώς να επισημάνουμε ότι η Σπάρτη είναι σχεδόν σίγουρα μια λογοτεχνική ή φιλοσοφική εφεύρεση χωρίς καμία απολύτως βάση στον πραγματικό κόσμο.

Η Σπάρτη είναι ένα φάντασμα, ένα φάντασμα, ένα φάντασμα.

Είναι μια κακή ιδέα που υπάρχει στο μυαλό των φιλοσόφων και στα σύγχρονα εγχειρίδια ιστορίας που προφανώς είναι γραμμένα από την αριστοκρατία της Μοσάντ (τους Μάξγουελ).

Εγώ, πήγα σε ένα ιερό προσκύνημα στην Ελλάδα πριν από περίπου δύο χρόνια. Πραγματικά πιστεύω ότι έπρεπε να κάνω αυτό το ταξίδι για να δω μόνος μου πόσο άγονη είναι η γη από οτιδήποτε μοιάζει με την αρχαιότητα. Θυμάμαι να στέκομαι στη θέση ενός υποτιθέμενου νησιωτικού ναού του Ποσειδώνα και να συζητάω με έναν φίλο στο τηλέφωνο γι' αυτό. Παρατήρησα επιπόλαια ότι δεν υπήρχε απολύτως τίποτα εκεί. Δεν ήμουν ανοιχτός στις ρεβιζιονιστικές ιδέες πριν από εκείνη ακριβώς τη στιγμή του ταξιδιού. Η πλάκα εκεί έλεγε ότι ορισμένοι Γερμανοί και Σουηδοί εξερευνητές διαπίστωσαν ότι ήταν ναός του Ποσειδώνα πριν από περίπου 200 χρόνια. Αλλά δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα εκεί από τον ομηρικό παγανιστικό κόσμο, και πολλοί από τους ντόπιους είναι όλοι αρκετά εχθρικοί και απορριπτικοί ακόμη και στην αναφορά αυτών των υποτιθέμενων μεγάλων παγανιστικών πολιτισμών.

Επιπλέον, τα αρχαιολογικά ευρήματα εκεί ήταν εξαιρετικά απογοητευτικά. Σας ενθαρρύνω να διαβάσετε για το θέμα αυτής της φανταστικής αυτοκρατορίας πόλης-κράτους που δεν υπάρχει καθόλου στο πραγματικό ιζηματογενές αρχείο.

Σε αντίθεση με άλλες μεγάλες πόλεις αρχαίας φήμης όπως η Ρώμη, η Αθήνα ή η Ιερουσαλήμ, η Σπάρτη φαίνεται να έχει εξαφανιστεί από τον χάρτη. Τι έχει απομείνει από τη θρυλική πόλη; Ενα όνομα? Αρχαιολογικός χώρος; Μια ιστορική ανάμνηση; Αυτή η ανάμνηση, αν υπάρχει καθόλου, είναι συχνά μια πόλη-κράτος με μανία για πολεμική ανδρεία και αθλητισμό, δυσπιστία προς τους ξένους και ακραία λιτότητα. Αποτυπώνεται ευρέως σήμερα στη φράση «Αυτή – είναι – η Σπάρτη!» όπως φώναξε ο Τζέραρντ Μπάτλερ, υποδυόμενος τον βασιλιά Λεωνίδα στην ταινία 300 (2006) όταν κλωτσάει τον Πέρση αγγελιοφόρο σε ένα πηγάδι.

Δεν είναι μόνο στη σύγχρονη εποχή αλλά από την αρχαιότητα που η αντίληψη για τη Σπάρτη ήταν, με μια αρκετά ριζοσπαστική έννοια, στρεβλή. Το βιβλίο Le mirage spartiate (1933) του François Ollier ανιχνεύει την ιστορία αυτών των παρανοήσεων μιας πόλης με μια ελίτ ανδρική τάξη Σπαρτιατών αφιερωμένη αποκλειστικά στον πόλεμο και γυναίκες που υποτίθεται ότι πετούν αδύναμα νεογέννητα από τους βράχους γύρω από τον Ταΰγετο. Τέτοιες πυρκαγιές τροφοδοτήθηκαν από συγγραφείς όπως ο Ξενοφών, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και ο Πλούταρχος, οι οποίοι δεν ήταν Σπαρτιάτες και μερικοί από τους οποίους ήταν ρητά εχθρικοί προς τη Σπάρτη.

Άποψη από τα βυζαντινά ερείπια του Μυστρά προς τη σύγχρονη Σπάρτη, Αύγουστος 2020. Φωτογραφία: Αθανάσιος Γιούμπασης/Getty

Για να κατανοήσουμε αυτή τη σκιερή πόλη, πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από την ιδέα μιας πόλης προσανατολισμένης στον πόλεμο και να εξετάσουμε αντ' αυτού τις πολλές αόρατες πόλεις της. Δεν υπάρχει ενιαία Σπάρτη. Πράγματι, η Σπάρτη, όπως πολλές πόλεις, μοιάζει με το πλοίο του Θησέα, ένα φιλοσοφικό παράδοξο που έθεσε ο Πλούταρχος (46-119 μ.Χ.). Ένα πλοίο σώζεται από τους Αθηναίους, οι οποίοι αντικαθιστούν τις παλιές σανίδες με νέες σανίδες καθώς αποσυντίθενται. Το παράδοξο είναι αν, αντικαθιστώντας τις σανίδες σε αποσύνθεση, το πλοίο μπορεί ακόμα να θεωρηθεί το πλοίο του Θησέα ή αν (και πότε) γίνεται κάτι εντελώς άλλο.

Ο Ίταλο Καλβίνο έχει μια διαφορετική προσέγγιση στο μυθιστόρημά του Αόρατες πόλεις. Ο χαρακτήρας του Μάρκο Πόλο στο κείμενό του περιγράφει 54 πόλεις με γυναικεία ονόματα, που τελικά είναι όλες μία: Βενετία. Στη Σπάρτη, όπου επιβάλλουμε το ιδανικό μιας συγκεκριμένης ιστορίας, υπάρχει ένα παλίμψηστο άλλων πόλεων προς εξερεύνηση. Η θέα από τις στοές της δυναστείας των Ευρυκλειδών, των Ελλήνων κυβερνητών της Σπάρτης κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, θα ήταν πράγματι πολύ διαφορετική από το ερειπωμένο τοπίο που διέσχιζαν οι ταξιδιώτες του 18ου αιώνα που ήλπιζαν να επικοινωνήσουν με την αρχαιότητα, και πάλι διαφορετική από τις μεγάλες γιορτές που γίνονταν στο θρυλικό παλάτι του βασιλιά Μενέλαου και της ωραίας Ελένης. Ξεφλουδίζοντας, ένα προς ένα, αυτά τα στρώματα του χρόνου, η ιστορία της Σπάρτης μπορεί να εξεταστεί εξονυχιστικά με βάση τις προκαταλήψεις μας και να γραφτεί εκ νέου.

Η Σπάρτη που περιγράφει ο Όμηρος είναι γεμάτη με παλάτια και αποθέματα κεχριμπαριού που ζηλεύουν οι θεοί στον Όλυμπο.

Αγαπητέ φίλε, βλέπεις πώς
αυτές οι αίθουσες που αντηχούν λάμπουν με μπρούτζο,
ασήμι, χρυσό και ελεφαντόδοντο και κεχριμπάρι;
Είναι τόσο γεμάτο πλούτη όσο το παλάτι του Δία στον Όλυμπο!

Δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετική από τη Σπάρτη που φαίνεται να έχουν στο μυαλό τους ο Πλάτωνας, ο Πλήθων και ο Πλούταρχος. Είτε ο Λυκούργος, όπως ο Μωυσής, εμφανίστηκε και κατέστρεψε κάθε τι αρχαίο στη Σπάρτη σε μια έκρηξη συγκλαστικού ζήλου, είτε μιλάμε για δύο ή περισσότερες πολύ διαφορετικές Σπάρτες. Η απάντησή μου σε αυτό το αίνιγμα είναι ότι οι ιστορίες του Ομήρου διαδραματίζονται πολύ ξεκάθαρα στη Βαλτική, στα εδάφη των αρχικών Πρώσων.Δεν είναι μόνο ιστορικά ασήμαντα, αυτή η συνεχής αναφορά και συζήτηση για τη Σπάρτη. Αυτό έχει εγγυηθεί όλα τα επιτελεστικά LARP των αντίστοιχων πολιτισμών μας εδώ και αιώνες. Γνωρίζετε ότι ο Ντούγκιν είναι διάσημος για τη θέση του ότι όλη η ιστορία είναι απλώς μια ατελείωτη μάχη μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, σωστά;

Και πάλι, δεν είναι πρωτότυπη ιδέα από την πλευρά μου.

Από τότε που άρχισε να μελετάται η δυτική πολιτική σκέψη, η αρχαία πόλη της Σπάρτης αποτελεί μόνιμο θέμα συζήτησης. Είναι, όπως και η Αθήνα, ένα από τα λίγα πολιτικά και νομικά συστήματα που έχουν ξεπεράσει τα ιδανικά των συγγραφέων των οποίων το έργο έχουμε απτά ίχνη και μνήμες σε αυτόν τον τομέα. Ο Πλάτωνας το κράτησε ως πρότυπο, ενώ ο Αριστοτέλης και ο Ισοκράτης το επέκριναν και το επαίνεσαν, την ίδια εποχή που οι περίφημοι θεσμοί του Λυκούργου ήταν ακόμη σε ισχύ. Η Ρώμη, της οποίας η δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης μπορούσε να συγκριθεί με εκείνη της Σπάρτης, ανακάλυψε ξανά αυτούς τους αρχαίους νόμους μέσα από τα γραπτά του Πολύβιου και, ιδιαίτερα, του Πλούταρχου.

Οι αναφορές στην ελληνική αρχαιότητα είναι σίγουρα λιγότερο συχνές στον Μεσαίωνα, αλλά η Σπάρτη επανεμφανίζεται με την Αναγέννηση, ιδιαίτερα στην Ιταλία, όπου το μοντέλο πόλης-κράτους επιτρέπει συγκρίσεις -μερικές φορές σχετικές, μερικές φορές παραπλανητικές- με τις αρχαίες δημοκρατίες.

Σχεδόν σαν να εφευρέθηκε εκείνη την περίοδο.

Ο Λακεδαίμων έγινε το σύμβολο του μικτού καθεστώτος. Στη Γαλλία, η Σπάρτη επέστρεψε μέσω της προτεσταντικής σκέψης, κυρίως αυτής των Μοναρχομάχων, οι οποίοι αμφισβήτησαν την παντοδυναμία μιας καθολικής βασιλικής εξουσίας δυσμενούς για τα συμφέροντά τους, υψώνοντας την εικόνα των Εφόρων σε αντίθεση με αυτήν. Αυτοί οι δικαστές, που προέρχονταν από τον απλό λαό, είχαν σκοπό να περιορίσουν την εξουσία των βασιλιάδων. Από τον 16ο αιώνα και μετά, η Σπάρτη, ενισχυμένη από πολυάριθμες μεταφράσεις του Πλούταρχου, θα χαράξει έτσι την πορεία της στη χώρα μας. Αν και διακριτικό τον 17ο αιώνα, εμφανίζεται σε ουτοπικές αφηγήσεις, οι οποίες εξυμνούν τις αρετές των αριστοκρατικών προτύπων ή, πιο τολμηρά, εκείνες των κοινωνιών ισότητας.

Σεκάθε περίπτωση, πάντα υποστήριζε την αντίθεση στον μοναρχικό απολυταρχισμό. Με αυτή τη φήμη προσέγγισε τα μυαλά του Διαφωτισμού. Ο Mably και ο Rousseau, βουτηγμένοι στον Πλούταρχο, ανέλαβαν να αναβιώσουν τον σπαρτιατικό «μύθο» και οι σκιές τους αιωρούνταν πάνω από τους άνδρες της Επανάστασης που, για να ιδρύσουν μια δημοκρατία, στολίστηκαν για άλλη μια φορά με την αρχαία μεταμφίεση.

Θα διαπιστώσετε ότι όλοι οι χειρότεροι τρομοκράτες στην ιστορία εμπνέονται από τον Λυκούργο, όχι από τον Μπακούνιν. Και ότι η χειρότερη και πιο συστηματική χρήση του τρόμου χρησιμοποιήθηκε πάντα από μια μικρή μειοψηφία μισητών ελίτ, που υπερτερούν αριθμητικά από τεράστιες ποσότητες μη ελίτ μαζών. Είναι αυτές οι ισραηλινές ελίτ που πρέπει να βασίζονται στον φόβο για να κυβερνήσουν ενάντια στις μάζες, και όχι το αντίστροφο. Όλη η κυριαρχία των ελίτ βασίζεται στη χρήση του επιδεικτικού τρόμου για τη διατήρηση της τάξης.

Μια ισραηλινή ελίτ είναι, εξ ορισμού, τρομοκράτης.

Απλώς δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν τον έλεγχο μιας τόσο μικρής κλίκας σε έναν τόσο τεράστιο πληθυσμό χωρίς τη χρήση τρομοκρατικών τακτικών.

Αλλά πάντα μας κατηγορούν για αυτό που κάνουν οι ίδιοι, το έχετε προσέξει;

Έχοντας πει όλα αυτά, μπορούμε να μιλήσουμε για το κύμα τρόμου του 19ου αιώνα, τα γραπτά και τις ιδέες του Μπακούνιν και ποιος ήταν πιθανώς πίσω από όλα αυτά σε ένα άλλο δοκίμιο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων