Ή πώς μετακινούμαστε από τη μια αυτοκρατορία στην άλλη υπό τον έλεγχο της υπερεθνικής υψηλής χρηματοδότησης;
από Collectif Résistance 71
«Το κοινωνικό πείραμα στην Κίνα που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Προέδρου Μάο είναι ένα από τα πιο σημαντικά και επιτυχημένα στην ιστορία της ανθρωπότητας...» (David Rockefeller, New York Times, 1973)
«Δεν είμαι αριθμός, είμαι ελεύθερος άνθρωπος!» (Νο. 6, τηλεοπτική σειρά "The Prisoner", 1967)
Μέρος 1
Αυτή η ανάλυση αποτελεί συνέχεια προηγούμενης δημοσίευσής μας και προχωρά λίγο παραπέρα στον προβληματισμό ενόψει της εξέλιξης των γεγονότων και των πολιτικών θέσεων που πήρε η δυτική αυτοκρατορία στην τελική φάση της κατάρρευσης, στις δύο συγκρούσεις που τώρα συνδέονται μεταξύ τους στην Ευρώπη (Ουκρανία) και στη Δυτική Ασία (Ιράν).
Όταν παρατηρούμε την κρατική-εμπορική γεωπολιτική κατάσταση έξω από το προπαγανδιστικό πρίσμα του αγγλο-αμερικανικού-σιωνιστικού ιμπεριαλισμού, τι παρατηρούμε;
Είναι πρώτα χρήσιμο να θυμόμαστε ότι ιστορικά, αυτή η αυτοκρατορία δεν πέφτει από τον ουρανό. Είναι η γραμμική ιστορική συνέχεια των προηγούμενων δυτικών, ευρωκεντρικών αυτοκρατοριών, που προέκυψαν από αποικιακές κατακτήσεις που ξεκίνησαν σε πλανητική κλίμακα από τον δέκατο πέμπτο αιώνα και εδραιώθηκαν στις βρετανικές, γαλλικές και γερμανικές ιμπεριαλιστικές κατακτήσεις από τον δέκατο όγδοο έως τον εικοστό αιώνα. Αυτές οι αυτοκρατορίες ήταν η ένοπλη πτέρυγα και ο μηχανισμός εκμετάλλευσης του συστήματος κράτους-αγοράς στην καπιταλιστική φάση από τις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα και στην πραγματική καπιταλιστική φάση του παρασιτικού χρηματοπιστωτικού μονοπωλίου από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχει διαπιστωθεί εδώ και καιρό ότι αυτό το κρατικό-εμπορικό σύστημα ελέγχεται από τη μεγάλη τιμονιέρα του Σίτι του Λονδίνου, το πλουσιότερο ενάμισι τετραγωνικό χιλιόμετρο στον πλανήτη, και δευτερευόντως από τα χρηματοπιστωτικά του υποκαταστήματα στη Νέα Υόρκη, το Παρίσι, τη Βασιλεία και το Βερολίνο, όλα συνδεδεμένα με τις οκτώ οικογένειες του διεθνικού τραπεζικού καρτέλ. Όπως θα δούμε, το οικονομικό καρτέλ έχει επεκταθεί πέρα από αυτά τα μέρη για να προετοιμαστεί για τη μεταφορά της εξουσίας από τη σημερινή αυτοκρατορία στη μελλοντική αυτοκρατορία, που εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τον έλεγχο της ίδιας κλίκας. Αυτό απαντά στο όχι απαραίτητα ρητορικό ερώτημα: «Υπάρχει πιλότος στο αεροπλάνο;».
Όταν το έχουμε αυτό κατά νου σε όλες τις περιστάσεις, το γεωπολιτικό πλέγμα ανάγνωσης παίρνει ξαφνικά μια εντελώς διαφορετική όψη, με την έννοια ότι, στο ευρύ κατευθυντικό του περίγραμμα, κανένας γεωπολιτικοοικονομικός λόξυγκας στον κόσμο δεν συμβαίνει, δεν μπορεί να συμβεί σε διαστρικό κενό, ούτε από «τύχη».
Τα πάντα υπόκεινται σε μια αιτιώδη αλυσίδα που πυροδοτείται και ενισχύεται στην πολιτικοεμπορική και σήμερα «καπιταλιστική» πηγή της σχέσης κυριαρχίας και εκμετάλλευσης.
Από αυτή την άποψη, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένα κομβικό σημείο στην εξέλιξη της σχέσης κράτους-αγοράς με τον κόσμο.
Χρησίμευσε για να βάλει τέλος σε δύο αυτοκρατορίες που είχαν περάσει την εποχή τους και έπρεπε να ευθυγραμμιστούν για να ανοίξουν τον δρόμο για τη νέα προγραμματισμένη ηγεμονία. Η γερμανο-οθωμανική ιμπεριαλιστική συμμαχία, υπό τον έλεγχο του Σίτι, επρόκειτο να δώσει τη θέση της σε μια αγγλοαμερικανική κατάληψη αυτή τη φορά, σε μια εκκολαπτόμενη σιωνιστική παραλλαγή που εδραιώθηκε με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που προέκυψε από τον πρώτο.
Το 1917 ήταν μια αποφασιστική χρονιά αφού είδε τόσο την ίδρυση της σιωνιστικής ίδρυσης του εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη (τότε ακόμα υπό οθωμανικό έλεγχο) με τη δήλωση του υπουργού Μπάλφουρ στην επιστολή του προς τους Ρότσιλντ όσο και την οριστικοποίηση του λεγόμενου «κομμουνιστικού» μπολσεβίκικου ελέγχου στη Ρωσία, υπό την ηγεσία και τη χρηματοδότηση των πολυεθνικών τραπεζιτών του Σίτι και της Wall Street.
Αυτά τα δύο γεγονότα ανταποκρίθηκαν στο διαφαινόμενο ενεργειακό πρόβλημα και συνεπώς στον έλεγχο των ενεργειακών πόρων τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στη Ρωσία, καθιστώντας επίσης την τελευταία μια «δέσμια αγορά» για βιομηχανικές και χρηματοοικονομικές επενδύσεις καθώς και για αγγλοαμερικανική εκμετάλλευση μέσω χρέους.
Επιπλέον, η σφαγή που εξόντωσε αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους σχεδιάστηκε για να απαλλαγεί νόμιμα και εν όψει του κρατικού συστήματος, από το μεγαλύτερο μέρος μιας λαϊκής μάζας που έγινε (ρ)εξελικτική και κοινωνικά συνειδητοποιημένη, και από τις δύο πλευρές της πολεμικής. Οι δραστικές και απαράδεκτες συνθήκες που επιβλήθηκαν στην ηττημένη Γερμανία εξασφάλισαν την τελική μελλοντική παγκόσμια σύγκρουση και η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επέτρεψε στους νικητές, ουσιαστικά τη Γαλλία και την Αγγλία, να μοιράσουν τα εδάφη σε στυλ Σάικς-Πικό, με την Αγγλία να οικειοποιείται τις τεράστιες πετρελαϊκές περιοχές της Μεσοποταμίας και την τεράστια Αραβική Χερσόνησο μέχρι τον Κόλπο του Άντεν. την Αραβική Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό και, κυρίως, την Παλαιστίνη· Η Γαλλία τους πόρους κάτω από το προτεκτοράτο της Συρίας, του Λιβάνου και μερικά άλλα διάσπαρτα ψίχουλα.
Από τη ρωσική πλευρά, η Μπολσεβίκικη Επανάσταση ήρθε αφού ένας σύμβουλος του Τσάρου Νικολάου Β' του είπε ότι η χώρα θα έπρεπε να ελέγξει το μάννα αυτού του μαύρου προϊόντος που έβγαινε από το έδαφος που ονομαζόταν «πετρέλαιο» ή «πετρέλαιο», το οποίο επρόκειτο να κυριαρχήσει και του οποίου η ισχνή εκμετάλλευση είχε μέχρι τότε ανατεθεί σε μια βρετανική κοινοπραξία με την Standard Oil των Ροκφέλερ. Ο Τσάρος έδιωξε την κοινοπραξία για να μπορέσει η Ρωσία να εκμεταλλευτεί τους πόρους της, τα υπόλοιπα τα ξέρουμε... Πολύ αργότερα, η νέα αγγλο-αμερικανο-σιωνιστική αυτοκρατορία πρότεινε στους Ταλιμπάν του Αφγανιστάν (τους οποίους είχε τοποθετήσει στην εξουσία) στα τέλη της δεκαετίας του 1990 να περάσουν έναν αγωγό φυσικού αερίου μέσω της χώρας, αρνήθηκαν. Το ίδιο ισχύει και για τον Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία, ο οποίος το 2009 αρνήθηκε το έργο να περάσει ένας αγωγός φυσικού αερίου του Κατάρ μέσω της Συρίας για να προμηθεύσει την Ευρώπη μέσω της Τουρκίας. Γνωρίζουμε τι συνέβη στη συνέχεια για αυτές τις δύο χώρες. Αυτά τα σενάρια δεν είναι καινούργια, όπως φαίνεται ιστορικά.
Από την εποχή των Ναπολεόντειων Πολέμων, οι πολυεθνικοί τραπεζίτες, με επικεφαλής την οικογένεια Rothschild, χρηματοδοτούν συστηματικά όλες τις πλευρές μιας πολεμικής σύγκρουσης. Αυτό συνέβη με όλους τους μεγάλους και παγκόσμιους πολέμους από τον δέκατο ένατο αιώνα μέχρι σήμερα. Για τους τραπεζίτες, όποια και αν είναι η έκβαση ενός πολέμου, είναι νικητές, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από αυτόν. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν αποτέλεσε εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα, με το Σίτι του Λονδίνου και τη Γουόλ Στριτ να χρηματοδοτούν τον Χίτλερ και τους Ναζί ειδήμονες τουλάχιστον μέχρι το 1944 και οι μεγάλοι δυτικοί βιομήχανοι από τη Φορντ μέχρι τον Ροκφέλερ μέσω της γαλλικής επιτροπής σιδηρουργίας πήγαν εκεί για να παράσχουν πληρωμένη βοήθεια στη ναζιστική Γερμανία. (βλ. την έρευνα του καθηγητή Antony C. Sutton, PDF κάτω από το άρθρο)
Ο Ψυχρός Πόλεμος από το 1948 έως το 1991 χρηματοδοτήθηκε επίσης από το παρασιτικό τραπεζικό καρτέλ.
Ο Μάο τέθηκε στην εξουσία από το OSS (το οποίο αργότερα έγινε η CIA, η ένοπλη πτέρυγα της Wall Street) και τους Αμερικανούς που προσπάθησαν να ανανεώσουν με την Κίνα τη ρωσική εμπειρία του 1917 και να αποκτήσουν μια νέα «αιχμάλωτη αγορά», η οποία τους ώθησε να πετάξουν τον Τσανγκ Κάι-σεκ στην ύπαιθρο αφού τον υποστήριξαν για μια καλή δεκαετία. Ο Μάο εισήχθη στο ρεύμα των Γιάνκηδων από το Πανεπιστήμιο Γέιλ και την κινεζική θυγατρική του. Η σύνδεση του Μάο με το Γέιλ συνεχίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του και πολλοί από τους πρεσβευτές των ΗΠΑ στην Κίνα μετά την επίσκεψη εξομάλυνσης του Νίξον το 1972, που προετοιμάστηκε από τον προστατευόμενο του Ροκφέλερ Κίσινγκερ το 1970-71, ήταν πρώην αποκρυφιστική ομάδα του Γέιλ και του Skull & Bones, συμπεριλαμβανομένου του Τζορτζ Χέρμπερτ Γουόκερ Μπους (ο πατέρας, ο οποίος ήταν πρεσβευτής εκεί το 1974 και το 1975 ως ο πρώτος πρεσβευτής των Γιάνκηδων στη ΛΔΚ), ο οποίος ήταν επίσης αργότερα διευθυντής της CIA πριν γίνει πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Όλα αυτά είναι σημαντικά για αυτό που θα αναπτύξουμε αργότερα.
Ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι ακόμη και στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, που διοικούνταν από την ίδια οικονομική κλίκα στην κορυφή της πυραμίδας ελέγχου, η ΕΣΣΔ εξακολουθούσε να είναι μια «αιχμάλωτη αγορά», εξαρτημένη από τις δυτικές τεχνολογίες και ΠΟΤΕ, ακόμη και ως λεγόμενο «κομμουνιστικό», μαρξιστικό-λενινιστικό έθνος, απέρριψε την έννοια της σχέσης αγοράς και της κεντρικής τράπεζας που κυβερνά τον σύγχρονο κόσμο και τον τρόπο υποδούλωσης του χρέους. Μόνο όταν η λειτουργία του «διαίρει και βασίλευε» εκπληρώθηκε και έγινε άχρηστη για το διεθνικό τραπεζικό καρτέλ, αποφάσισε να το ξεφορτωθεί, να το λεηλατήσει και να το συντρίψει για να περάσει σε μια νέα ηγεμονική φάση, αυτή του λεγόμενου «μονοπολικού» κόσμου από το 1991 έως σήμερα, που έχει δει τις Ηνωμένες Πολιτείες να βασιλεύουν ως απόλυτος κυρίαρχος για 70 χρόνια. αν και εξακολουθεί να ελέγχεται από τη συμμορία, από το αγγλοσιωνιστικό δίκτυο και το «Στέμμα» γνωστό και ως The City of London.
Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι το 1909, οκτώ χρόνια πριν από τη Διακήρυξη Μπάλφουρ, εκδόθηκε στην Αγγλία η «Βίβλος Αναφοράς του Σκόφιλντ», με χρηματοδότηση των Ρότσιλντ, που στόχευε ειδικά στην αμερικανική προτεσταντική ευαγγελική αγορά, προκειμένου να την υποτάξει στο σιωνιστικό δόγμα και την προπαγάνδα και να θέσει τα θεμέλια για την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση του μελλοντικού «εβραϊκού κράτους» στην Παλαιστίνη. που θα υπάγονταν στη βρετανική εντολή μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η ιδεολογικά χειραγωγημένη έκδοση της Παλαιάς Διαθήκης έγινε η έκδοση με τις περισσότερες πωλήσεις και την πιο ευρέως διαβασμένη έκδοση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι σήμερα η ιδεολογική βάση ολόκληρου του σιωνιστικού χριστιανικού βούρκου, ουσιαστικά προτεσταντικού και ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η υποστήριξη των Γιάνκηδων στο «Ισραήλ» είναι τόσο «ακλόνητη», μια σχέση που βασίζεται στο ψέμα, την παραποίηση και την εξαπάτηση και από τις δύο πλευρές...
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος χρησιμοποιήθηκε για να ρίξει την Ευρώπη, τον μόνο πραγματικό ανταγωνισμό της αμερικανικής τεχνικής-εμπορικής ηγεμονίας, για να την θέσει υπό την κηδεμονία του Σχεδίου Μάρσαλ και του χρέους, ενώ η νέα αυτοκρατορία έλεγχε τους ενεργειακούς πόρους της Μέσης Ανατολής τόσο μέσω της «Συμφωνίας Κουίνσι» δημιουργώντας το πετροδολάριο με τις χώρες της Αραβικής Χερσονήσου υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας όσο και μέσω της τοπικής χωροφυλακής που δημιουργήθηκε το 1948 σε γη που κλάπηκε από την Αμερική. Παλαιστίνη: η σιωνιστική οντότητα που ονομάζεται «Ισραήλ».
Αυτή η περίοδος των 7 περίπου δεκαετιών είδε τον δυτικό κόσμο κάτω από τον απόλυτο αγγλο-αμερικανο-σιωνιστικό έλεγχο να περνά από πολέμους, ψυχρούς και θερμούς, ενάντια στον «κομμουνισμό», ενάντια στα «ναρκωτικά» και τελικά ενάντια στην «τρομοκρατία», που μόνο θέλει και μπορεί να είναι σύμφωνα με το δόγμα μουσουλμανικός, ενώ ιστορικά, για αιώνες, δυτικός ιμπεριαλισμός, και για 70 χρόνια στη σιωνιστική σάλτσα, είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής σε όλες τις κατηγορίες της παγκόσμιας τρομοκρατίας, χωρίς καμία πιθανότητα αμφισβήτησης
Μεταξύ 1971 και 2011, μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες σκότωσαν 38 εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, θύματα των πολέμων, των επιθέσεων και των διαφόρων κυρώσεων σε όλες τις ηπείρους. (Prof. Mearsheimer, Μάρτιος 2026). Αυτή η σύγχρονη αυτοκρατορία βρίσκεται στην ακραία γραμμή όλων των προκατόχων της, αλλά όλα έχουν ένα τέλος στο τέλος της αιτιώδους αλυσίδας.
Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η φάση της κρατικής αγοράς σε πραγματικό καπιταλιστικό τρόπο φτάνει στο τέλος του σχοινιού της, η αυτοκρατορία επίσης εξαντλείται και βρίσκεται στο τέλος του σχοινιού της. Σε αυτό, οι δύο πρόσφατοι πόλεμοι που διεξήχθησαν εναντίον του Ιράν τον Ιούνιο του 2025 και ξανά από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, ήταν οι αποκαλύψεις και οι επιταχυντές αυτού του αδυσώπητου πεπρωμένου.
Η υπερεθνική οικονομική ελίτ, όπως ο Μαρξ που είχε μελετήσει λεπτομερώς τη λειτουργία της, γνωρίζει ότι ο «καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής» αυτοκαταστρέφεται στη φάση της πραγματικής κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού μονοπωλίου, αυτή που βιώνουμε από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τουλάχιστον το σημειώνουν κατηγορηματικά. Όπως πάντα στην ιστορία, το τέλος ενός τρόπου διακυβέρνησης και εκμετάλλευσης έχει δει τη μετάβασή του, τη μεταμόρφωσή του, να λαμβάνει χώρα προς έναν νέο τρόπο. Το ίδιο ισχύει και σήμερα: έχουμε εισέλθει στο τέλος ενός κύκλου που χαρακτηρίζεται από μια σύγχρονη αυτοκρατορία, της οποίας τα χαρακτηριστικά δεν αντιστοιχούν πλέον σε αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει και η οποία πρέπει επομένως να εξαφανιστεί. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει πολύ σε ανθρώπινη κλίμακα και η ιμπεριαλιστική δομή αντικατάστασης είναι σχεδόν έτοιμη για χρήση. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να επιταχυνθεί η διαδικασία μετασχηματισμού και μετάβασης για να διασφαλιστεί η επιβίωση του μεταλλαγμένου συστήματος.
Μέρος 2
Συχνά στην ιστορία, αυτές οι αναταραχές έχουν συμβεί σε χάος, πολέμους, καταστροφές και σφαγές, προκειμένου να κρατηθούν οι λαοί κάτω από το ζυγό και σε μόνιμο φόβο, ικανοποιώντας παράλληλα την ελιτίστικη ιδιοτροπία της «ερήμωσης» όλων αυτών των ολοένα και πιο άχρηστων ζητιάνων. Το πρόβλημα της σύγχρονης εποχής είναι το ατομικό όπλο. Ένας παγκόσμιος πόλεμος θα τελείωνε άσχημα ακόμη και για τους τραπεζίτες. Πρέπει λοιπόν να φέρουν το πράγμα πιο ομαλά, κάτι που θα κάνει και το χάπι αυτού που σχεδιάζεται να πέσει καλύτερα.
Δείτε πώς, κατά τη γνώμη μας, παρουσιάζεται η τρέχουσα υπόθεση:
Για αρκετές δεκαετίες, το τραπεζικό καρτέλ της υψηλής χρηματοδότησης, μέσω του αρχικού του πράκτορα Μάο Τσε Τουνγκ αρχικά, διαμόρφωσε την ιμπεριαλιστική μεταφορά από την κορυφή της πυραμίδας και τους σιωπηλούς διαδρόμους της υπερεθνικής υψηλής χρηματοδότησης. Αν ξεκίνησε όπως είδαμε, με την εγκατάσταση του Μάο στην εξουσία στην Κίνα, συνεχίστηκε με την «εξομάλυνση» των σχέσεων ΗΠΑ-Κίνας και το ταξίδι του Νίξον στο Πεκίνο το 1972, που προετοιμάστηκε στα παρασκήνια ένα χρόνο νωρίτερα από τον προστατευόμενο του Ροκφέλερ Χένρι Κίσινγκερ και τον Κινέζο ομόλογό του Τσου Εν Λάι. Η σκηνή είχε στηθεί.
Τα τελευταία τριάντα χρόνια, η δυτική βιομηχανία αναγκάστηκε να μετεγκατασταθεί προκειμένου να βρει φθηνότερο «κόστος παραγωγής» για να αντιμετωπίσει τις εσωτερικές αντιφάσεις του Κεφαλαίου. Σιγά σιγά, αυτές οι μετεγκαταστάσεις πραγματοποιήθηκαν προς την Κίνα, η οποία, αργά και τελικά με μεγάλα βήματα, έγινε το εργοστάσιο ενός κόσμου όπου η ετικέτα «made in China» είναι πλέον αναπόφευκτη. Σε ένα τέταρτο του αιώνα, η Κίνα έχει μετατραπεί από μια οιονεί αγροτική αναπτυσσόμενη χώρα στην κορυφαία οικονομική δύναμη του κόσμου, με τις ευλογίες του Σίτι του Λονδίνου και των υποκαταστημάτων του στη Wall Street και την ηπειρωτική Ευρώπη, πολλαπλασιάζοντας τις επενδύσεις και εδραιώνοντας τις υψηλές τραπεζικές σχέσεις.
Εδώ, πρέπει να παρουσιάσουμε μια προσωπικότητα που πιστεύεται ότι είναι το κλειδί για την ανάπτυξη και την ώθηση της Κίνας προς το στερέωμα της παραγωγής και των επενδύσεων, τον Καναδό Maurice Strong (1929-2015). Ποιος είναι και γιατί είναι σημαντικό;
Για να μην τα πολυλογώ, ο Maurice Strong ήταν μεγιστάνας ορυκτών και πετρελαίου, επίσης προστατευόμενος των Ροκφέλερ που τον τοποθέτησαν επικεφαλής της Petro Canada, έγινε γρήγορα εκατομμυριούχος. Ίδρυσε την Επιτροπή του ΟΗΕ για το Περιβάλλον το 1992 και γρήγορα έγινε μια από τις αιχμές του δόρατος του δόγματος της ανοησίας για την ανθρωπογενή υπερθέρμανση του πλανήτη. Η ξαδέρφη του, Λουίζ Στρονγκ, δημοσιογράφος και μαρξίστρια, ήταν μεγάλος υποστηρικτής της ΛΔΚ και έγινε προσωπική φίλη του Μάο. Τάφηκε με μεγάλες τιμές στην Κίνα.
Στη συνέχεια, ο Στρονγκ έγινε επίτροπος του προγράμματος «πετρέλαιο για τρόφιμα» του ΟΗΕ κατά τη διάρκεια του δυτικού εμπάργκο κατά του Ιράκ, το οποίο προκάλεσε το θάνατο περισσότερων από 500.000 παιδιών λόγω έλλειψης βασικής ιατρικής περίθαλψης και θεραπείας. Αρκετά χρόνια αργότερα, συνελήφθη από την περίπολο και του ζητήθηκε να λογοδοτήσει για την υπεξαίρεση ενός εκατομμυρίου δολαρίων από τα κονδύλια του προγράμματος του ΟΗΕ. Για να αποφύγει τις νομικές διαδικασίες στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες το 2005, κατέφυγε στην Κίνα όπου εξακολουθεί να είναι ευπρόσδεκτος. Παρέμεινε εκεί μέχρι λίγο πριν από το θάνατό του το 2015. Ήταν στην Κίνα που έθεσε τις δεξιότητες και την τεχνογνωσία του στην υπηρεσία της οικονομικής και «περιβαλλοντικής» ανάπτυξης της χώρας. Έχει συμβάλει στην ίδρυση και τις συνδέσεις των κινεζικών υψηλών επιχειρηματικών και επενδυτικών σφαιρών με τους δυτικούς ομολόγους τους.
Έτσι, με την πάροδο του χρόνου, η Κίνα έχει επίσης διασυνδεθεί με το δίκτυο της διακρατικής υψηλής χρηματοδότησης, με χρόνια εμβασμάτων να πηγαίνουν καλά μεταξύ των μεγάλων δυτικών και κινεζικών τραπεζών.
Αυτό που έχει επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους δυτικούς ολιγάρχες είναι το κινεζικό σύστημα ελέγχου της κοινωνίας, η οξυμένη επιτήρηση, ο έλεγχος των πολιτών, τα πειράματα με την «κοινωνική πίστωση» σε ορισμένες πόλεις. Πολύ γρήγορα, η Κίνα έγινε το «μοντέλο» προς μίμηση για τη δυστοπική κοινωνία που η ολιγαρχία θέλει να στήσει σε πλανητική κλίμακα κάτω από ένα καθεστώς πλέγματος ελέγχου και τεχνοτρονικής δικτατορίας και μια «παγκόσμια κυβέρνηση» χρησιμοποιώντας το υπάρχον πλαίσιο του ΟΗΕ. Η ώθηση προς τη ρομποτική και την τεχνητή νοημοσύνη είναι μια περαιτέρω πρόοδος για το έργο του πλέγματος ελέγχου. Η Κίνα έχει γίνει, από τη φύση του συστήματός της (ενδογενής αιτία) και την ώθηση της Δύσης (εξωγενής αιτία), το εργαστήριο για την εφαρμογή των γραναζιών μιας πλανητικής δικτατορίας του πλήρως ψηφιακού ελεγχόμενου από ρομπότ και τεχνητή νοημοσύνη, σε μια εξαιρετικά συγκεντρωτική και καταναγκαστική δομή. Η Κίνα έχει γίνει το θεμέλιο για ένα παγκόσμιο δυστοπικό κοινωνικό μοντέλο, με τη βοήθεια για δεκαετίες από μεγάλους τεχνολογικούς γίγαντες όπως η Google και άλλοι, που βοήθησαν στην ανάπτυξη των μοντέλων ελέγχου και των αλγορίθμων της Κίνας, καθώς και των μεγάλων ονομάτων της υψηλής χρηματοδότησης στο Σίτι και τα υποκαταστήματά της που τώρα επεκτείνονται στην Κίνα και τη Ρωσία. Και οι δύο αιχμάλωτοι του κεντρικού τραπεζικού συστήματος του καρτέλ των ιδιωτικών τραπεζών.
Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι μόνο δύο χώρες στον κόσμο δεν έχουν ενταχθεί στο κεντρικό τραπεζικό σύστημα του ιδιωτικού καρτέλ: το Ιράν και η Βόρεια Κορέα. Ας θυμηθούμε επίσης ότι οι χώρες μέλη των BRICS, τις οποίες θέλουν να μας παρουσιάσουν ως το «μέλλον του κόσμου» ισχυριζόμενοι ότι είναι «πολυπολικές», εξαρτώνται επίσης από το χρέος του συστήματος των κεντρικών τραπεζών και της μαφίας. Οι BRICS είναι μια δομή αντικατάστασης που δημιουργήθηκε από την υψηλή χρηματοδότηση για να διευκολύνει τη διολίσθηση από τη μια αυτοκρατορία στην άλλη. Αυτή η δομή, μακροπρόθεσμα, είναι τόσο προβληματική όσο αυτή που ισχυρίζεται ότι θέλει να αντικαταστήσει ή να αντικαταστήσει προκειμένου να «αντισταθμίσει» την καλπάζουσα αδικία.
Οι πιλότοι του χρηματοπιστωτικού συστήματος γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο μονοπωλιακός χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός έχει ένα όριο και ότι έχουν ήδη αντλήσει σχεδόν όλα όσα έπρεπε να αντληθούν προς τα πάνω. Πρέπει επομένως να σταματήσει πριν καταρρεύσει, προκειμένου να διατηρηθούν τα προνόμια και η εξουσία. Στην κοινωνία που έχουν επινοήσει για εμάς για το μέλλον, δεν υπάρχει πλέον χώρος για άμεσες συγκρούσεις, ο ανταγωνισμός που βασίζεται στο δόγμα του διαίρει και βασίλευε και των σεχταριστικών βάσεων πρέπει να δώσει τη θέση του στη συναίνεση μιας εξημερωμένης κοινωνίας, στην πραγματικότητα υπό μια νέα μορφή σκλαβιάς: την ψηφιακή δουλεία.
Η Δύση είναι ουσιαστικά ένα εμπόδιο, γιατί από εκεί έχει αναδυθεί ιστορικά το μεγαλύτερο μέρος της διαμαρτυρίας και της περιβόητης εξέγερσης ενάντια στις αχρειότητες του συστήματος όπως έχει μεταμορφωθεί. Ο λευκός, δυτικός πληθυσμός, του οποίου η αυτοαποκαλούμενη «ελίτ» έχει κυριαρχήσει στον κόσμο με ιμπεριαλιστικό τρόπο από τον δέκατο πέμπτο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των λαών του, αλλά ενεργώντας για λογαριασμό τους, αντιπροσωπεύει μόνο περίπου το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού. Πρέπει να επανέλθει στη θέση του και να κυριαρχηθεί με τη σειρά του. Για να γίνει αυτό, η τελευταία αυτοκρατορία που την εκπροσωπεί πρέπει να υποστεί μια ταπεινωτική αλλά ελεγχόμενη ήττα, ώστε να μην κλιμακωθεί σε έναν θερμοπυρηνικό πόλεμο που θα ήταν εξίσου θανατηφόρος για τα κύρια παράσιτα μας. Η αλαζονική στάση της αυτοκρατορίας για παγκόσμια κυριαρχία ώθησε ορισμένα έθνη, που τέθηκαν υπό καταστροφικές πολιτικές και οικονομικές κυρώσεις, να αναπτύξουν ανθεκτικότητα απέναντι σε αυτήν την αυτοκρατορία και να γίνουν πραγματικά ηθικά και στρατιωτικά φρούρια με την πάροδο του χρόνου. Το καλύτερο παράδειγμα μέχρι σήμερα, αποδεδειγμένο, είναι το Ιράν καθώς και ο Άξονας της Αντίστασης στην Αγγλο-Αμερικανο-Σιωνιστική αυτοκρατορία που σχηματίστηκε στο πέρασμά του (Παλαιστίνη, Υεμένη, Λίβανος/Χεζμπολάχ, Ιράκ/Αντίσταση). Έτσι, η οικονομική ολιγαρχία χρησιμοποιεί αυτή τη διευκολυνόμενη κρίση για να επιφέρει την επιταχυνόμενη πτώση της σημερινής αυτοκρατορίας, με τη λύση αντικατάστασης να είναι έτοιμη: τη νέα αυτοκρατορία της λεγόμενης «πολυπολικής» συμμαχίας, η κύρια ραχοκοκαλιά της οποίας θα είναι η Κίνα και η Ρωσία, βοηθούμενη από «υπολοχαγούς» όπως το Ιράν, η Ινδία και το Πακιστάν. Όλες αυτές οι χώρες αποτελούν ζωτικά στοιχεία των «Νέων Δρόμων του Μεταξιού» που συνδέουν την Ασία με την Ευρώπη μέσω της Κεντρικής Ασίας. Αυτή είναι η νέα συμφωνία, η οποία υποστηρίζεται πλήρως από την ολιγαρχία της υπερεθνικής υψηλής χρηματοδότησης, η οποία έχει ήδη επενδύσει πολλά στο έργο μαζί με τους Κινέζους, ιδίως μέσω της Ασιατικής Τράπεζας Υποδομών και Επενδύσεων (AIIB), μία από τις θέσεις της διευθύνουσας επιτροπής της οποίας καταλήφθηκε πριν από λίγο καιρό από έναν μεγάλο ειδήμονα της Deutsche Bank.
Μέρος 3
Για να πραγματοποιήσει αυτό το έργο, η σημερινή αυτοκρατορία πρέπει να παραμερίσει. Αυτό δεν θα συνέβαινε χωρίς μια τεράστια σύγκρουση που θα παρασυρόταν σε μια γενικευμένη πυρηνική σύγκρουση. Το σχέδιο ήταν να υποτάξει την αυτοκρατορία στο δικό της παιχνίδι βίας, βάζοντάς την να αντιμετωπίσει μια αντιπολίτευση που δεν μπορούσε να νικήσει: τον Άξονα της Αντίστασης υπό την ηγεσία του Ιράν και υποστηριζόμενο από την Κίνα και τη Ρωσία. Αυτό προστίθεται στον πόλεμο δι' αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας που ήδη διεξάγει η αυτοκρατορία στην Ουκρανία από το 2014 και το πραξικόπημα του ΝΑΤΟ στο Μαϊντάν που έφερε τους νεοναζί στην εξουσία εκεί. Από το 2022 και με τους νέους πολέμους κατά του Ιράν το 2025 και το 2026, η αυτοκρατορία έχει τελειώσει να εξαντλείται και δείχνει στον κόσμο ότι στην πραγματικότητα ήταν μόνο μια χάρτινη τίγρη με αμβλύ και υπερεκτιμημένη στρατιωτική ισχύ, αποδεικνύοντας επί τόπου ότι έχει καταστεί παρωχημένη. Επιπλέον, είναι η αποφασιστική επίθεση στη ροή ενέργειας που υπονομεύει το πετροδολάριο μέσω του ελέγχου του Ορμούζ, η οποία αποτελειώνει το ετοιμοθάνατο βρωμερό θηρίο, το οποίο επιπλέον οδηγεί τον κόσμο στην οικονομική ύφεση που είναι πλέον σχεδόν αναπόφευκτη.
Οι ενέργειες που πραγματοποιεί η αυτοκρατορία με την αμέτρητη αλαζονεία της από το 2014 είναι αυτοκτονικές ενέργειες που την οδηγούν βήμα προς βήμα στον προγραμματισμένο θάνατό της. Τότε τίθεται ένα ερώτημα: γιατί οι ηγέτες της αυτοκρατορίας ακολούθησαν αυτόν τον αυτοκτονικό δρόμο; Αν δεν το γνώριζαν από την αρχή, αναμφίβολα η ανάλυση των πρόσφατων γεγονότων θα είχε ανοίξει τα μάτια τους στην αναπόφευκτη ύφεση και στους συμβούλους τους. Αυτό το έχει σκεφτεί και η ολιγαρχία. Εδώ είναι που μπαίνουν στο παιχνίδι τα απόκρυφα δεδομένα που συλλέγονται εδώ και δεκαετίες από το δίκτυο ενός σημαντικού πράκτορα της Μοσάντ που εργάζεται για τους Ρότσιλντ (βλ. τις ανταλλαγές μεταξύ Ρότσιλντ και Έπσταϊν στην «υπόθεση Dieudonné Mbala Mbala» μεταξύ άλλων) και η πόλη: Τζέφρι Έπσταϊν. Σχεδόν σε όλες τις βασικές χώρες της αυτοκρατορίας, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες, διεφθαρμένοι πολιτικοί έχουν τοποθετηθεί σε υψηλότερες θέσεις και έχουν συμβιβαστεί σε περιπτώσεις ηθικής και σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων. Ο #1 επικεφαλής της λίστας αυτής της κλίκας: ο Ντόναλντ Τραμπ, τώρα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και συμβιβάστηκε για δεκαετίες, ακόμη και πριν μπει στην «πολιτική». Διεφθαρμένοι άνθρωποι που μπορούν να εκβιαστούν κατά βούληση και που είναι σταθερά συνδεδεμένοι, με τη βία ή όχι, με το σιωνιστικό δίκτυο και την ιδεολογία, είναι τώρα οι πολιτικοί φορείς λήψης αποφάσεων που οδηγούνται από το εξωτερικό για συμφέροντα που είναι αντίθετα από αυτά των λαών τους. Πολιτικοί-μαριονέτες που δεν μπορούν να αρνηθούν εντολές από πολύ ανώτερους από αυτούς... Όπως όλες αυτές οι μαριονέτες, ο Τραμπ είναι απλώς μια μαριονέτα που πρέπει να παίξει τον ρόλο του και τίποτα άλλο.
Οι καθημερινές ειδήσεις τείνουν να το αποδεικνύουν αυτό περισσότερο από εύλογη υπόθεση. Τα σχεδόν καθημερινά παραληρήματα των πολεμοκάπηλων Τραμπ, Χέγκσεθ, Ρούμπιο και όλων των ευρωπαϊκών υποταγμένων βούρκων του Μακρόν, του Μερτς και των ομοίων τους, η λήψη των αποφάσεών τους που οποιοσδήποτε με IQ υψηλότερο από αυτό ενός πράσινου φασολιού μπορεί να καταλάβει ότι είναι ανίκανος και αυτοκτονικός, τείνει να αποδείξει ότι η αυτοκρατορία έχει τεθεί οικειοθελώς στο δρόμο του εκτροχιασμού. Είναι ήδη προφανώς στρατιωτικά ηττημένη χωρίς καν να έχει αντιμετωπίσει τα δύο μεγαλύτερα κομμάτια αυτού που μας παρουσιάζεται ως «εχθρός», δηλαδή την Κίνα και τη Ρωσία.
Η συνθηκολόγηση είναι κοντά, εσωτερικές διακοσμητικές πολιτικές αλλαγές τίθενται σε εφαρμογή για να διευκολυνθεί η ολίσθηση προς τη νέα ηγεμονία με μια κινέζικη σάλτσα. Πολιτική κατάρρευση με φόντο τη λαϊκή οργή ετοιμάζεται στην Ευρώπη, τον Καναδά υπό την αιγίδα του Μαρκ Κάρνεϊ, μαριονέτας που εκπροσωπεί το Σίτι και τους Ρότσιλντ, ήταν διοικητής της Τράπεζας του Καναδά και του... Η Τράπεζα της Αγγλίας, το ιερό των αγίων του Σίτι, πλησιάζοντας τη μητρική εταιρεία, το «Στέμμα»/Σίτι του οποίου είναι ο λακές σε όλα τα επίπεδα και όπως πάντα σε περιόδους «σοβαρής κρίσης» που προκαλείται, παρατηρούμε μια άνοδο της κρατικής «ακροδεξιάς» που τείνει περισσότερο να ακολουθήσει τις τραπεζικές επιταγές από τις οποίες αντλεί τα προς το ζην, όπως ακριβώς και το κράτος της άκρας αριστεράς για αυτό το θέμα, Αλλά θεωρείται πιο «αντικαθεστωτική».
Έτσι, ο συμβιβασμός των πολιτικών ηγετών της αυτοκρατορίας καθιστά δυνατή την όσο το δυνατόν πιο ομαλή κατάρρευσή της για να αντικατασταθεί σχεδόν αμέσως από το «Νέο Βασίλειο» της τεχνοτρονικής δικτατορίας που θα μας παρουσιαστεί ως ο «σωτήρας της ανθρωπότητας» που εμπόδισε τον θερμοπυρηνικό μας αφανισμό. Το δικτατορικό χάπι θα είναι έτσι πιο εύκολο να το καταπιούν οι αφυπνισμένες μάζες. Το στοίχημα της ολιγαρχίας είναι το εξής: όταν ο λαός ξυπνήσει από τον λήθαργο ευγνωμοσύνης του... Θα είναι πολύ αργά, το πλέγμα ελέγχου θα έχει κλείσει στα ρύγχη τους.
Όσο περισσότερο παρακολουθούμε τους δυτικούς πολιτικούς να προπαγανδίζουν και να λένε απολύτως οτιδήποτε, ψέματα 24 ώρες το 24ωρο, τόσο περισσότερο πιστεύουμε ότι δεν θα το έκαναν διαφορετικά αν ήθελαν να καταστρέψουν το δικό τους ιμπεριαλιστικό πλοίο. Αυτό κάνουν, κατόπιν εντολής και κανείς τους δεν μπορεί να αντισταθεί αν το ήθελε, γιατί δεσμεύονται από τον «παιδόφιλο εκβιασμό του Έπσταϊν» σε όλα τα επίπεδα.
Κάποιοι θα ρωτήσουν: «Τι γίνεται με το Ισραήλ;» Έγκυρη ερώτηση. Έχουμε ήδη εκφράσει τη θέση μας για το σιωνιστικό υποκείμενο και τη γενοκτονική δημιουργία του κράτους: το «Ισραήλ» είναι δημιούργημα των Ρότσιλντ, η οντότητα έχει υπηρετήσει τον ρόλο της και μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Τα διεθνικά τραπεζικά συμφέροντα σήμερα δεν το χρειάζονται πλέον. Στην πραγματικότητα, στη μελλοντική αναδιαμόρφωση, ειρωνικά, αλλά και λογικά, το Ιράν θα μπορούσε να κρατήσει τη θέση της σιωνιστικής οντότητας σε αυτήν την περιοχή, απλά χωρίς γενοκτονικές επεκτατικές τάσεις ή βία. Αυτός είναι αναμφίβολα ο τρόπος με τον οποίο το Ιράν θα ανακυκλωθεί στη νέα κατάσταση. Πολλοί θα σκεφτούν ότι αυτό είναι υπερβολικό ή ότι οι τραπεζίτες δεν θα πετάξουν ποτέ το «Ισραήλ» στην ανοιχτή χώρα. Σε αυτό απαντάμε: δείτε τι συμβαίνει ήδη εδώ και μερικούς μήνες... Εκεί που ήταν αδύνατο να ασκηθεί κριτική στη σιωνιστική οντότητα για ένα δευτερόλεπτο, εδώ και αρκετό καιρό, όλο και περισσότεροι πολιτικοί και εφημερίδες ρίχνουν κόκκινες σφαίρες στους Σιωνιστές καθώς και στο «Ισραήλ», το αποδεδειγμένο γενοκτονικό του σχέδιο και αρχίζουν να αναγνωρίζουν τη γενοκτονία στη Γάζα που βρίσκεται σε εξέλιξη. Στην πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο πολιτικά «ορθή», από εκεί και πέρα να λέμε ότι ενθαρρύνεται... Υπάρχει μόνο ένα βήμα που θα κάνουμε με χαρά. Η παλίρροια γυρίζει για τη Σιών. Ευκαιρία? Δεν το νομίζουμε. Άνοιξε η πόρτα για την επιτάχυνση της διαγραφής του. Ο Νετανιάχου ή όποιος τον αντικαταστήσει είναι μόνο ένα πιόνι με περιορισμένο ρόλο. Οι κύριοι τραπεζίτες τους είναι οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων, οι οποίοι αντιδρούν μόνο στην ιστορική συγκυρία στην αντικειμενική αδιαλλαξία της μέσα στον κρατικό-εμπορικό μηχανισμό που έχει τεθεί σε κίνηση εδώ και περίπου πέντε χιλιάδες χρόνια, αλλά από τον οποίο είναι πολύ πιθανό να απαλλαγούμε. Απλά πες όχι! ¡Ya Basta! Και ενεργήστε ανάλογα συλλογικά με συντονισμένο τρόπο. Σε κανέναν δεν λείπουν οι ιδέες, αυτό που μας λείπει είναι η συνοχή και η κοινή λογική!
Επιπλέον, για να λειτουργήσει αυτή η νέα εξαπάτηση στο επίπεδο των μαζών, είναι πάντα απαραίτητο να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση της διαίρεσης, της διχόνοιας, συνεχίζοντας έτσι τον καλοπροαίρετο μανιχαϊσμό του «καλού» ενάντια στο «κακό», διατηρώντας μια ποικιλία από μπαμπούλες, χρήσιμους ηλίθιους και κατασκευασμένες αφηγήσεις για να διατηρηθεί η ψευδαίσθηση της διχόνοιας, όπως ότι η σημερινή αυτοκρατορία και ολόκληρο το βιομηχανικό-χρηματοπιστωτικό της σύστημα θα πολεμούσαν ενάντια στον Σινο-Ρώσο εχθρό ομόλογό της. Ενώ στην πραγματικότητα, στην κορυφή της οικονομικής πυραμίδας, όλοι είναι ενεργοί και εργάζονται χέρι-χέρι εδώ και δεκαετίες. Έτσι, φυσικά οι πόλεμοι είναι πραγματικοί, οι άνθρωποι πεθαίνουν στις χειρότερες συνθήκες. Για την ολιγαρχία, ο πόλεμος είναι κάτι περισσότερο από μια αναγκαιότητα, είναι μια εσωτερική λογική. Το σύστημά τους δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς πόλεμο σε καμία κλίμακα. Αλλά το όριό του είναι ο θερμοπυρηνικός αφανισμός, τον οποίο οι ολιγάρχες δεν θέλουν. Ας τους καθησυχάσουμε... Ούτε κι εμείς! Ότι οι αγρότες ξεκοιλιάζουν ο ένας τον άλλον, αλλά ότι η ακτινοβολία έρχεται να μας αποτρέψει από το να κάνουμε ομαδικό χτύπημα στα γιοτ μας; Οπότε όχι... Είναι πάρα πολύ!
Επίσης, η περίοδος του COVID ήταν πολύ αποκαλυπτική: όπως και στη Δύση, οι Κινέζοι και οι Ρώσοι περιόρισαν τους πληθυσμούς τους, πίεσαν για ενέσεις mRNA, ένα νανοβιοτεχνολογικό όπλο για τον έλεγχο του πληθυσμού και αφηγήσεις για παγκολίνους που τρώνε κακά νυχτερίδων. Ο Πούτιν, που παρουσιάζεται στη Δύση ως ο «νέος Χίτλερ» όσο ηλίθιος κι αν είναι αυτός, δεν είναι ενάντια σε μια Νέα Παγκόσμια Τάξη... Είναι απλώς ενάντια σε ένα τέτοιο μέτρο χωρίς τη Ρωσία! Απόχρωση, μεγάλη απόχρωση! Βρισκόμαστε σε μια νέα επιχείρηση καπνού και καθρεφτών στο υψηλότερο επίπεδο, καπνού και καθρεφτών των πληθυσμών για να κρύψουμε τη μεταμόρφωση που βρίσκεται σε εξέλιξη και το πέρασμα, την πιο ομαλή δυνατή ολίσθηση από τη μια αυτοκρατορία στην άλλη, πάντα υπό τον έλεγχο της ίδιας κλίκας των ευγονικών τραπεζικών παρασίτων, των μετανθρωπιστών και της ανάγκης μιας πηγής νεότητας, όλα σε βάρος των μέσων πολιτών όλων των ηπείρων, Τους κοροϊδεύουμε, άχρηστα στόματα. Εν ολίγοις, κατ' αρχήν, τίποτα καινούργιο κάτω από τον ήλιο, αυτό που αλλάζει και καινοτομεί είναι η μεθοδολογία για να επιτευχθεί αυτό και να δημιουργηθεί τεχνητά το νέο παράδειγμα εξίσου άνισο και εκμεταλλευτικό με τα άλλα, αλλά που δεν θα είναι πλέον «καπιταλιστικό», ο τελικός στόχος των ολιγαρχών είναι να απαλλαγούν από τον καπιταλισμό... να τον επιβιώσουμε, πάντα εις βάρος μας όπου όλα θα γίνουν για να αγαπήσουμε τη δουλεία μας.
Καλώς ήρθατε στην κόλαση του απόλυτου αλγοριθμικού ψηφιακού ελέγχου από την τεχνητή νοημοσύνη, που περιλαμβάνει την ίδρυση της νέας διακρατικής αυτοκρατορίας ψηφιακής τραπεζικής!
Γεια σου σπίτι...
πηγή: Resistance71
του Amar Djerrad
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου