Η αυταπάτη της «ασφάλειας» από ξένους «προστάτες»: Αυστηρά μόνο για όσους ξέρουν να μαθαίνουν από τα παθήματα των άλλων..Κύπρος Γη και Στρατηγική Προς Πώληση....

 

Το πρόβλημα με τα «οικονομικά θαύματα» της Μέσης Ανατολής δεν είναι ότι αποδεικνύονται εν τέλει εύθραυστα. Είναι ότι οικοδομήθηκαν πάνω στην αλαζονική ψευδαίσθηση πως η γεωστρατηγική, αυτή η αδυσώπητη κρεατομηχανή της ιστορίας, μπορεί να εξαγοραστεί με διπλωματικά χαμόγελα και με μια πλατινένια πιστωτική κάρτα.

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου οι βέβαιες παραδοχές δεκαετιών καταρρέουν μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα. Για χρόνια, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αποτελούσαν το απόλυτο παράδειγμα μιας μικρής χώρας που κατάφερε να καταστεί δυσανάλογα σημαντική στην παγκόσμια σκακιέρα. Ένα υβριδικό μοντέλο, υφασμένο ανάμεσα σε έναν διεθνή κόμβο ενέργειας/εμπορίου/ναυτιλίας/χρηματοπιστωτικών ροών/τεχνολογίας και μια χώρα με άρτια εκπαιδευμένες και παρεμβατικές ένοπλες δυνάμεις.

Επιμέλεια iEpikaira

Το Αμπού Ντάμπι όπως και το Ντουμπάι οικοδόμησαν μια στρατηγική «συνδεσιμότητας». Η λογική ήταν απλή: αν γίνεις ο απαραίτητος ενδιάμεσος κρίκος στις μεγάλες δυνάμεις, αν διαπλέξεις τα συμφέροντά σου με την Ουάσιγκτον, το Πεκίνο, το Νέο Δελχί, αλλά ταυτόχρονα διατηρείς ανοιχτούς διαύλους και μπίζνες με την Τεχεράνη, τότε κανείς δεν θα έχει συμφέρον να σε αγγίξει. Η πρόσφατη, όμως, σύγκρουση των ΗΠΑ/Ισραήλ με το Ιράν, διέλυσε αυτή την –εκ του αποτελέσματος αποδειχθήσα– αυταπάτη με βίαιο τρόπο.

Όταν τα τύμπανα του πολέμου ηχούν στη γειτονιά σου, κανένας εμπορικός πύργος δεν είναι υπεράνω της τροχιάς των πυραύλων.

Πόσο αντέχει, λοιπόν, ένα οικονομικό θαύμα όταν μετατρέπεται σε πεδίο βολής;

Η κατάρρευση ενός δόγματος

Oι ελίτ των Εμιράτων λειτουργούσαν με την πεποίθηση ότι η εμπορική αλληλεξάρτηση με το Ιράν, σε συνδυασμό με την αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας και την ιστορική ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ μέσω των «Συμφωνιών του Αβραάμ», συνιστούσαν μια αδιαπέραστη ασπίδα.

Όταν όμως η σύγκρουση οξύνθηκε, η Τεχεράνη δεν δίστασε. Οι ιρανικοί πύραυλοι και τα drones δεν στόχευσαν μόνο στρατιωτικές υποδομές, αλλά χτύπησαν την ίδια την καρδιά της εμιρατιανής οικονομίας: τα λιμάνια, τα ενεργειακά δίκτυα, τα τουριστικά θέρετρα και τα χρηματοπιστωτικά κέντρα. Το μήνυμα της Τεχεράνης ήταν αιχμηρό και απροκάλυπτο: 

«Δεν μπορείτε να προσφέρετε διευκολύνσεις στους συμμάχους σας για να μας στραγγαλίζουν, κι εσείς να συνεχίζετε να εισπράττετε μερίσματα ειρήνης και παγκόσμιου εμπορίου».

Στην Αθήνα, στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον, πολλοί «έπεσαν από τα σύννεφα». Δεν θα έπρεπε. Η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου η οικονομική διασύνδεση θεωρήθηκε εγγύηση ειρήνης, για να αποδειχθεί τελικά ένας γυάλινος πύργος.

Πίσω από τις αστραφτερές βιτρίνες, τις έξυπνες πόλεις και τα κλιματιζόμενα σαλόνια, η περιοχή παραμένει αυτό που ήταν πάντα. Άμμος, αίμα, πετρέλαιο, αυτοκρατορικές φαντασιώσεις και καπνός από οβίδες. Οι χαρτογιακάδες της Δύσης πίστεψαν πως οι αλυσίδες εφοδιασμού θα κατέπνιγαν τα αρχαία μίση. Έκαναν λάθος.

Θυμηθείτε την Ευρώπη των παραμονών του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ή, πιο πρόσφατα, την αφελή πεποίθηση της Γερμανίας ότι το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο θα συνέχιζε να ρέει επ' αόριστον. Η γεωστρατηγική πραγματικότητα συχνά επισκιάζει τους οικονομικούς υπολογισμούς. 

Η «ρωγμή» και οι τριγμοί

Σαν να μην έφτανε ο ιρανικός εφιάλτης, το Αμπού Ντάμπι βρέθηκε αντιμέτωπο με μια δεύτερη, εξίσου επικίνδυνη γεωπολιτική μεταβλητή: τη βαθιά ρωγμή στις σχέσεις του με τη Σαουδική Αραβία. Ρωγμή η οποία ήταν και ένας από τους λόγους που οδήγησε στην έξοδο των ΗΑΕ από τον OPEC. Η συμμαχία του Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ (MbZ) με τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (MbS) έχει μετατραπεί πλέον σε έναν ανταγωνισμό περιφερειακής ηγεμονίας. 

Παράλληλα, στην επιφάνεια βγήκε και η λεπτή ισορροπία στο εσωτερικό της ομοσπονδίας των Εμιράτων. Από τη μία πλευρά, το Αμπού Ντάμπι –ο πολιτικός και στρατιωτικός γίγαντας με τον τεράστιο πλούτο των υδρογονανθράκων– που βλέπει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της σκληρής ασφάλειας. Από την άλλη, το Ντουμπάι –ο εξωστρεφής εμπορικός κόμβος– που ζει από την ανοιχτή οικονομία, τη φιλοξενία και την ουδετερότητα.

Όταν η κρίση βάθυνε, το Αμπού Ντάμπι χρειάστηκε για άλλη μια φορά να λειτουργήσει ως το οικονομικό και στρατιωτικό αποκούμπι του Ντουμπάι. Όμως η αμφιβολία είχε ήδη φωλιάσει. Η εμπιστοσύνη χτίζεται σε δεκαετίες, αλλά καταστρέφεται μέσα σε λίγα λεπτά.

Κριτική στις «γυάλες»

Εδώ εντοπίζεται και μια αλήθεια που πολλοί προσπερνούν με επιπολαιότητα. Στα ΗΑΕ, μόνο το 10% του πληθυσμού είναι ντόπιοι πολίτες. Το υπόλοιπο 90% είναι ένας στρατός ξένων εργαζομένων: από υψηλόβαθμα στελέχη επιχειρήσεων και τεχνοκράτες της Δύσης, μέχρι τη μεσαία τάξη των υπηρεσιών και τους εκατοντάδες χιλιάδες ανειδίκευτους εργάτες από την Ασία.

Όταν οι πύραυλοι αρχίζουν να πέφτουν και τα αεροδρόμια να παραλύουν, οι πλούσιοι βρίσκουν τρόπο να προστατέψουν τα κεφάλαιά τους και την ζωή τους. Ποιος πληρώνει τη νύφη; Οι χαμηλότερες τάξεις, οι άνθρωποι του μόχθου που επένδυσαν τις αποταμιεύσεις τους σε μια υπόσχεση διαρκούς σταθερότητας.

Όπως είδαμε στις ΗΠΑ, ή στην Ελλάδα της βαθιάς κρίσης, όταν οι ελίτ ζουν στις αυτάρεσκες «γυάλες» τους και αγνοούν την αγωνία των λαϊκών στρωμάτων, το αντισυστημικό κύμα δεν αργεί να ξεσπάσει. Ακόμη και σε αυταρχικά ή ημι-αυταρχικά καθεστώτα, η απώλεια της κοινωνικής συνοχής και η αίσθηση ότι η ηγεσία προτάσσει τους τακτικισμούς της σε βάρος της ασφάλειας του πολίτη, δημιουργεί ένα επικίνδυνο υπόστρωμα αστάθειας.

Η αναγκαστική «στροφή»

Απέναντι σε αυτό το υπαρξιακό σοκ, το Αμπού Ντάμπι αντιλαμβανόμενο γοργά ότι το παλιό μοντέλο της «αμέριμνης συνδεσιμότητας» και της αμερικανικής ομπρέλας ασφαλείας, πέθανε, προχωρά σε μια βαθιά στρατηγική αναπροσαρμογή: την λογική της «Οχυρωμένης Συνδεσιμότητας» (Fortified Connectivity).

Τι σημαίνει αυτό;

• Εγχώρια αμυντική βιομηχανία: Τα Εμιράτα δεν αρκούνται πλέον στην αγορά οπλικών συστημάτων. Επενδύουν επιθετικά στην παραγωγή οπλικών συστημάτων και κυβερνο-ασφάλειας.
• Εναλλακτικοί διάδρομοι και εφεδρείες: Δημιουργία παράλληλων εφοδιαστικών αλυσίδων, αποθεμάτων ενέργειας και τροφίμων, ώστε ο αποκλεισμός ενός λιμανιού ή μιας θαλάσσιας οδού να μην παραλύει τη χώρα.
• Πολυμερής διπλωματία χωρίς ιδεοληψίες: Διατήρηση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, αλλά παράλληλη εμβάθυνση των δεσμών με την Κίνα, την Ινδία και την ομάδα των BRICS+.

Η «αφασία»

Πού βρίσκεται η Ευρώπη σε όλο αυτό το τοπίο; Εκεί που βρίσκεται πάντα. Στα σκονισμένα ράφια και τα έδρανα των Βρυξελλών, διαπιστευμένοι χαρτογιακάδες με κοστούμια ραμμένα στα μέτρα τους, σκύβουν πάνω από πλαστικοποιημένους χάρτες. Εκδίδουν αποστειρωμένα ανακοινωθέντα για την «ανάγκη αποκλιμάκωσης», εξαπολύοντας διπλωματικά πυροτεχνήματα που σβήνουν πριν καν φτάσουν στον ουρανό του Λεβάντε. Αγνοούν –ή προσποιούνται πως αγνοούν– ότι η αποτροπή δεν είναι μια αφηρημένη έννοια.

Οι «μανδαρίνοι των Βρυξελλών» συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο με όρους νομικών κειμένων, κανονισμών και ευχολογίων. Λησμονούν ότι η Ευρώπη είναι ο καταναλωτής και ο κύριος αποδέκτης των θαλάσσιων και ενεργειακών διαδρόμων που διέρχονται από την Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο. Αν η συνδεσιμότητα των Εμιράτων και του Κόλπου εν γένει δεν ανανήψει, το πλήγμα στην ευρωπαϊκή οικονομία θα είναι πολυεπίπεδο σε αλυσίδες εφοδιασμού/ενεργειακό κόστος/εμπόριο/τρόφιμα/ευημερία.

Το δίδαγμα

Η δοκιμασία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων δεν είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο στη Μέση Ανατολή. Είναι ο καθρέφτης του νέου, ασταθούς κόσμου που αναδύεται. Ένας κόσμος όπου η οικονομική ευμάρεια, η τεχνολογική υπεροχή και τα εντυπωσιακά επιτεύγματα δεν αρκούν για να εγγυηθούν την επιβίωση, αν δεν συνοδεύονται από σκληρή ισχύ, αποτρεπτική ικανότητα, κοινωνική συνοχή και πολιτική βούληση.

Το μάθημα για το Αμπού Ντάμπι –αλλά και για χώρες που βρίσκονται πάνω σε ρήγματα των γεωπολιτικών πλακών, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος– γράφτηκε πάνω σε φλεγόμενα συντρίμμια. Η ιστορική αρχή παραμένει πάντα ίδια: Η εμπιστοσύνη στους ξένους προστάτες είναι μια ψευδαίσθηση που την κρίσιμη/χειρότερη στιγμή γίνεται αντιληπτή. Οι πρόγονοί μας αν μιλούσαν θα έκραζαν: Μην εναποθέτετε την επιβίωσή σας σε συνθήκες και ευκαιριακές α λα καρτ συμμαχίες, σχεδιασμένες σε ημέρες ευημερίας. Στη σύγχρονη σκακιέρα, ο μόνος εγγυητής της ύπαρξής μας είναι πρώτα η ετοιμότητά μας να ματώσουμε και μετά τα όπλα που διαθέτουμε. Όλα τα άλλα, είναι απλώς λόγια παρηγοριάς για τους ηττημένους πριν μπουν στον χορό του πολέμου...

==========

 Κύπρος Γη και Στρατηγική Προς Πώληση...

Το πρόβλημα με το να είσαι αβύθιστο αεροπλανοφόρο δεν είναι ότι είσαι αβύθιστος. Είναι ότι όλοι θέλουν να πετάξουν τα βομβαρδιστικά τους από το κατάστρωμά σας ενώ εσείς «πληρώνετε» για τα καύσιμα και την ασφάλεια.

Για δεκαετίες, η Κυπριακή Δημοκρατία εμπορεύεται μια παρήγορη, διπλωματική μυθοπλασία. Η αφήγηση, προσεκτικά γυαλισμένη από διαπιστευμένους δειλούς και σερβιρισμένη μαζί με χλιαρό χαλούμι στις ευρωπαϊκές συνόδους κορυφής, είναι ότι η Κύπρος είναι μια κυρίαρχη γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης - ένα ειρηνικό καταφύγιο της ΕΕ που βρίσκεται ακριβώς έξω από το βίαιο τόξο της Μέσης Ανατολής. Πρόκειται για μια γοητευτική αγιογραφία. Είναι επίσης εντελώς παραπλανητικό.

Από iEpikaira

Κοιτάξτε κάτω από τις ασβεστωμένες βίλες και τις παραλίες με γαλάζια σημαία και θα βρείτε ένα πολύ πιο σκληρό απόθεμα της σύγχρονης πραγματικότητας. Τίτλοι ιδιοκτησίας, επιθέσεις με drone, θέρετρα kosher, χρυσές βίζες, δεξαμενόπλοια εναέριου ανεφοδιασμού, ιστορικό τραύμα και ντίζελ δύο ευρώ το λίτρο.

Αυτό δεν είναι ολοκλήρωση. Είναι μια ειδοποίηση έξωσης τυλιγμένη σε τραπεζικό έμβασμα.

Στις κλιματιζόμενες αίθουσες συνεδριάσεων ορισμένων χωρών, η Κύπρος δεν αναφέρεται πλέον ως ένας τόπος με τη δική του εύθραυστη κατάσταση. Έχει μειωθεί σε στρατηγικό πλεονέκτημα - ένας συνδυασμός υπεράκτιου χρηματοκιβωτίου, φρουράς οπισθοφυλακής και προωθημένης επιχειρησιακής βάσης.

Σκεφτείτε το καθολικό ακινήτων. Σε όλη τη Λεμεσό, τη Λάρνακα και τους ήσυχους, ελαιόδεντρους λόφους της Τρόζενας, το τοπίο αναδιατάσσεται ριζικά. Πάνω από 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε ισραηλινά κεφάλαια έχουν εισρεύσει στο νησί, όχι μόνο με τη μορφή περιστασιακών εξοχικών κατοικιών, αλλά ως εκτεταμένοι, περιφραγμένοι θύλακες, με ιδιωτική ασφάλεια, υπηρεσίες στην εβραϊκή γλώσσα και αποκλειστικά θεσμικά αποτυπώματα.

Όταν διαφημιστικές πινακίδες πολιτικής εκστρατείας με πρώην αρχηγούς του ισραηλινού στρατού εμφανίζονται κατά μήκος της εθνικής οδού προς το αεροδρόμιο Λάρνακας προτρέποντας τους ομογενείς να «επιστρέψουν και να κερδίσουν», το μήνυμα είναι απαράδεκτο. Αυτό που οι τοπικοί αξιωματούχοι αφελείς στην ιστορία μπερδεύουν με μια σύγχρονη επενδυτική έκρηξη είναι στην πραγματικότητα η καθυστερημένη εκτέλεση ενός αιωνόβιου οράματος.

Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, τα σιωνιστικά εδαφικά σχέδια οραματίστηκαν την Κύπρο μαζί με την Παλαιστίνη στο πλαίσιο ενός οργανωμένου αγροτικού εποικισμού (1, 2). Η Εβραϊκή Ένωση Αποικισμού στη συνέχεια καθιέρωσε πρωτοβουλίες εγκατάστασης στο νησί, ξεκινώντας το 1897. Αυτές οι πρώτες προσπάθειες ακολουθήθηκαν από νέες αγορές γης τη δεκαετία του 1930, πριν το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σταματήσει απότομα αυτό το σχέδιο.

Οι αξιωματούχοι το αποκαλούν σήμερα «ακμάζον επενδυτικό οικοσύστημα». Οι ντόπιοι, βλέποντας τις τιμές των ακινήτων να ανεβαίνουν απρόσιτες ενώ ολόκληρες παράκτιες εκτάσεις μετατρέπονται σε εξωεδαφικές γειτονιές, ξέρουν καλύτερα. Όταν οι περιφραγμένες κοινότητες και τα ιδιωτικά θέρετρα λειτουργούν ως αυτόνομοι θύλακες υπό την ομπρέλα των κέντρων Chabad και των ξένων προγραμματιστών, η κυριαρχία δεν διαβρώνεται με κρότο. Διαλύεται απαλά, πράξη με πράξη, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των ντόπιων γραφειοκρατών που υπνωτίζονται από το βραχυπρόθεσμο υψηλό ξένο κεφάλαιο.

Οι αρχιτέκτονες του άξονα Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου από την άλλη, πλασάρουν αυτή την ανίερη τριάδα με όλες τις θεατρικές φανφάρες μιας ταινίας κρατικής προπαγάνδας. Συντάσσουν πλαστικοποιημένους χάρτες, φιλοξενούν συνόδους κορυφής σε παραθαλάσσιες πρωτεύουσες και μιλούν ατελείωτα για κοινούς ενεργειακούς διαδρόμους και αμοιβαία ασφάλεια. Διαβεβαιώνουν το κυπριακό κοινό ότι αυτό το στρατιωτικό φλερτ -με ξένους κομάντος που πραγματοποιούν εικονικές ασκήσεις μάχης στα βουνά του Τροόδους- κάνει τη χώρα ασφαλή και ισχυρή.

Αυτό είναι ένα προφανές ψέμα.

Αναδιπλώνοντας τον εαυτό της στο στρατηγικό βάθος ενός άλλου έθνους, η Κύπρος δεν έχει αγοράσει ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Έχει ζωγραφίσει έναν στόχο στην πλάτη του. Η αποτροπή δεν είναι μια αφηρημένη έννοια που κατακερματίζεται πάνω από διπλωματική σαμπάνια. Είναι ένα φυσικό, ακατέργαστο στοιχείο κατασκευασμένο από κινητικό χάλυβα και εκρηκτική μάζα. Όταν επιτρέπετε στην επικράτειά σας να χρησιμεύσει ως εκτεταμένο έδαφος για τους περιφερειακούς πολέμους ενός γείτονα, δεν εισάγετε ασφάλεια. Εισάγετε τους εχθρούς τους.

Αν η υφέρπουσα εδαφική αγορά από την Ανατολή αντιπροσωπεύει μια ήσυχη παράδοση, το αυτοκρατορικό θέατρο στο Νότο είναι καθαρός παραλογισμός.

Ιδού οι κυρίαρχες βρετανικές στρατιωτικές βάσεις στο Ακρωτήρι – μια παρατεταμένη, άσχημη ουλή της αποικιοκρατίας που η Λευκωσία δεν έχει το θάρρος να εκδιώξει. Η βρετανική κυβέρνηση επιβεβαίωσε ότι το Ακρωτήρι θα χρησιμεύσει ως βάση εκτόξευσης για αποστολές ανεφοδιασμού αέρος-αέρος που υποστηρίζουν τη στρατιωτική εκστρατεία της Σαουδικής Αραβίας κατά των Χούτι στην Υεμένη.

Κάντε μια παύση για να εκτιμήσετε το συγκλονιστικό θέατρο όλων.

Αποφάσισαν ότι τα «εθνικά συμφέροντά» τους απαιτούν την υποστήριξη μιας μοναρχίας του Κόλπου. Για να το κάνουν αυτό, ανάβουν τους κινητήρες τζετ σε κυπριακό έδαφος. Εν τω μεταξύ, ιρανικής κατασκευής μη επανδρωμένα αεροσκάφη προσγειώνονται σε απόσταση αναπνοής από το Ακρωτήρι, οι περιφερειακές εντάσεις εκρήγνυνται, το στενό Μπαμπ αλ-Μαντάμπ κλείνει και ο μέσος Κύπριος οδηγός φτάνει σε ένα βενζινάδικο στη Λεμεσό για να βρει ντίζελ που πωλείται με το καράτι Η Κύπρος απορροφά τον κίνδυνο, πληρώνει τον πληθωρισμό, αναπνέει τα καύσιμα των αεροσκαφών και διακινδυνεύει τα αντίποινα. Το Λονδίνο κρατά ιδιωτικές τις επιχειρησιακές λεπτομέρειες, ενημερώνοντας ευγενικά τη Λευκωσία ότι δεν «παρέχει σχόλια για επιχειρησιακές λεπτομέρειες».

Αυτή είναι η απόλυτη ταπείνωση του πελατειακού κράτους: να υποφέρει τις άμεσες συνέπειες ενός αυτοκρατορικού αεροπορικού πολέμου χωρίς καν να του δοθεί η ευγένεια μιας θέσης στην αίθουσα ενημέρωσης.

Οι πολιτικοί στη Λευκωσία αρέσκονται να μιλούν για τις ξένες συνθήκες ως τείχη ασπίδας. Επισημαίνουν την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και τα τριμερή σύμφωνα ως απόδειξη ότι η Κύπρος έχει επιτέλους εξασφαλίσει τη θέση της στο τραπέζι των πολιτισμένων εθνών.

Εξαπατούν τον εαυτό τους και, ακόμη χειρότερα, εξαπατούν τον λαό τους.

Η ιστορία δεν καταγράφει ούτε μια περίπτωση μεγάλης δύναμης που χύνει αίμα για να προστατεύσει ένα πολυτελές πάρκο ακινήτων ή μια βολική λωρίδα ανεφοδιασμού μόλις αλλάξουν οι υπολογισμοί. Όταν τα διπλωματικά πυροτεχνήματα ξεθωριάσουν και φτάσει η αναπόφευκτη περιφερειακή ανατροπή, τα ξένα τζετ θα επιστρέψουν στις βάσεις τους, οι πλούσιοι επενδυτές θα επιβιβαστούν στις ιδιωτικές τους πτήσεις και οι πλαστικοποιημένοι χάρτες θα ξαναγραφτούν κάπου αλλού.

Ο λαός της Κύπρου θα μείνει με τον λογαριασμό, να στέκεται σε ένα νησί του οποίου η γη πουλήθηκε σε κομμάτια, του οποίου οι ουρανοί νοικιάστηκαν για ξένους βομβαρδισμούς και του οποίου η δημοκρατία ανταλλάχθηκε με την ψευδαίσθηση ισχυρών φίλων.

Εάν οι Κύπριοι επιθυμούν να παραμείνουν κυρίαρχοι στο έδαφός τους, καλύτερα να πιέσουν τους πολιτικούς τους να ξυπνήσουν στην πραγματικότητα του περιβάλλοντός τους. ΞΕΝΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ– μόνο ξένα συμφέροντα που θα κάψουν ευχαρίστως το σπίτι σας για να ζεσταθούν.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων