Ο Τζούλιαν Χάξλεϋ ήταν ο ιδρυτικός Γενικός Διευθυντής της UNESCO και ένας εμμονικός ευγονιστής, υποστήριξε τη στείρωση των ανέργων και σχεδίαζε να αναθρέψει μια πειθήνια εργατική τάξη
Ο Τζούλιαν Χάξλεϋ γεννήθηκε στη βρετανική πνευματική αριστοκρατία, ο παππούς του ήταν ο Τόμας Χένρι Χάξλεϋ, ο διάσημος ζωολόγος που ονομάστηκε «αρχιερέας της εξέλιξης» που έκανε «περισσότερα από τον Δαρβίνο για να προωθήσει τη φυσική επιλογή» και ο οποίος ισχυρίστηκε ότι εφηύρε τον όρο αγνωστικιστής για να περιγράψει επαρκώς τη θέση του για τη θρησκεία. Η μητέρα του Τζούλια Άρνολντ καταγόταν από μια σειρά παραγωγικών συγγραφέων. Ο αδελφός του Aldous ακολούθησε ενδιαφέροντα για τον μυστικισμό και αργότερα θα έγραφε το καλτ κλασικό Brave New World (1932), ένα σχόλιο για τον έλεγχο του νου μέσω ναρκωτικών και προπαγάνδας. Ένα άλλο αξιοσημείωτο επίτευγμα του παππού του Τζούλιαν, Τ.Χ. Χάξλεϋ, ήταν ο έλεγχος του βρετανικού επιστημονικού πεδίου της εποχής του, χρησιμοποιώντας την αποκλειστική ομάδα φαγητού του, το X club. Μαζί απέδειξαν ότι εννέα άνδρες που δειπνούσαν μαζί μία φορά το μήνα μπορούσαν να ελέγξουν την προεδρία της Βασιλικής Εταιρείας, τη διεύθυνση της Βρετανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης και τη συντακτική γραμμή του περιοδικούNature χωρίς να χρειάζεται να εκλεγούν, και ότι αυτό ήταν ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο για την άσκηση εξουσίας πάνω στην οποία χρηματοδοτήθηκε η έρευνα. και ποιος προσλήφθηκε. Ο Τζούλιαν αντέγραψε αυτή τη μέθοδο σε όλη του τη ζωή με μεγάλη επιτυχία. Ο Πολιτικός και Οικονομικός Σχεδιασμός, που ιδρύθηκε το 1931, ήταν μια αυτοδιορισμένη δεξαμενή σκέψης αποτελούμενη από έναν ζωολόγο, έναν τραπεζίτη, έναν λιανοπωλητή και έναν δημοσιογράφο που εξέδιδε ανυπόγραφες υποβολές για το πώς πρέπει να διοικείται η Βρετανία. Το Tots and Quots ήταν ένα μυστικό δείπνο που έγραφε την επιστημονική πολιτική της χώρας εν καιρώ πολέμου και τη δημοσίευε ανώνυμα. Το συμβούλιο της Εταιρείας Ευγονικής αποφάσισε τον Φεβρουάριο του 1960, σε καταγεγραμμένες συνεδριάσεις υπό την προεδρία του, να επιδιώξει τους στόχους του για παγκόσμια μείωση του πληθυσμού με κρυφά μέσα μέσω φορέων που χρηματοδοτούσε. Ήταν η ίδια ιστορία κάθε φορά: καμία εντολή, καμία δημόσια λογιστική, κανένα όνομα σε έγγραφα και η ατζέντα που καθορίστηκε από μια αποκλειστική λέσχη και επιβλήθηκε στον ευρύτερο πληθυσμό χωρίς τη γνώση ή τη συγκατάθεσή του.
Ο Τζούλιαν μετακόμισε σε όλο τον κόσμο και εργάστηκε σε πολλούς εξέχοντες ρόλους. Ξεκίνησε ως λέκτορας στην Οξφόρδη, στη συνέχεια πήγε στο Χιούστον των ΗΠΑ για να χτίσει το τμήμα βιολογίας στο νεοϊδρυθέν Ινστιτούτο Ράις, επέστρεψε στο σπίτι για τον πόλεμο και μέχρι το 1925 ήταν ισόβιος συνεργάτης της εταιρείας Ευγονικής και κατείχε επίσης την έδρα της ζωολογίας στο King's College του Λονδίνου, την οποία εγκατέλειψε μετά από δύο χρόνια για να γράψει την Επιστήμη της Ζωής με τον H. G. Wells και τον γιο του Wells, τρεις τόμους εγχειριδίων Βιολογίας που πούλησαν σε τεράστιους αριθμούς και τον έκαναν γνωστό στη Βρετανία. Ακολούθησε μια θέση καθηγητή στο Βασιλικό Ίδρυμα, μέχρι το 1931, όταν έγινε ιδρυτικό μέλος του Πολιτικού και Οικονομικού Σχεδιασμού (PEP), καθώς και μέλος του συμβουλίου της εταιρείας Ευγονικής. Το 1936 παρουσίασε τη διάλεξή του «Ευγονική και Κοινωνία» όπου πρότεινε τη στείρωση των ανέργων και τον περιορισμό της πρόσβασης στο νοσοκομείο για τους φτωχούς για να αποτραπεί «η αφαίρεση του τελευταίου ελέγχου της φυσικής επιλογής». Το 1937 παρουσίασε την ταινία της Ευγονικής Εταιρείας «Hereditary in Man», όπου εκθέτει ρητά τον ψυχρό ορθολογισμό του κινήματος της Ευγονικής, το οποίο απεικονίζει τους ανθρώπους αποτελεσματικά ως ζώα.
Κληρονομικό στον Άνθρωπο, Εταιρεία Ευγονικής 1937
Όταν ο Χίτλερ ηττήθηκε, όλα άλλαξαν για όποιον είχε βάλει το όνομά του δίπλα στη λέξη Ευγονική. Καθώς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης άνοιξαν και η κλίμακα των δολοφονιών έγινε σαφής, οι ουτοπικές υποσχέσεις της ευγονικής έπαψαν να μοιάζουν με επιστημονική πρόοδο και άρχισαν να μοιάζουν με άλλοθι. Οι υποστηρικτές του Galton, οι οποίοι είχαν περάσει μισό αιώνα υποστηρίζοντας ότι η ανθρωπότητα θα μπορούσε να βελτιωθεί με το σχεδιασμό, τώρα φαίνονταν στην καλύτερη περίπτωση εξαιρετικά αφελείς. Η καταδίκη της ναζιστικής φυλετικής πολιτικής ήταν άμεση και για τους περισσότερους ανθρώπους δεν σταμάτησε με τους Ναζί: η ευγονική και το Ολοκαύτωμα έγιναν συνώνυμα. Το νεοσύστατο πεδίο δεν πάλεψε τόσο πολύ όσο εξαφανίστηκε. Όπως το έθεσε η Αμερικανίδα ιστορικός Nancy L. Stepan το 1991, η λέξη είχε γρήγορα «καθαριστεί από το λεξιλόγιο της επιστήμης και της δημόσιας συζήτησης». Καθώς η λέξη έχασε γρήγορα την εύνοια στη δημόσια σφαίρα, η Εταιρεία Ευγονικής μετονομάστηκε το 1989 σε Ινστιτούτο Galton και ξανά το 2021 σε Adelphi Genetics Forum.
Το παγκόσμιο κράτος
Ο διεθνισμός του Χάξλεϋ ήταν επιστημονικός όσο και πολιτικός. Πίστευε ότι η εξέλιξη είχε δημιουργήσει, στην ανθρωπότητα, τον μόνο οργανισμό ικανό να διεγείρει τη δική της περαιτέρω εξέλιξη και ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο συνειδητά, σε παγκόσμια κλίμακα, από ομάδες ειδικών με τη μορφή μιας παγκόσμιας κυβέρνησης. Ο H.G Wells ήταν ο συνεργάτης και σε κάποιο βαθμό παρείχε το μοντέλο - η Ανοιχτή Συνωμοσία και τα μυθιστορήματα του παγκόσμιου κράτους ενέπνευσαν όλα όσα έγραψε ο Huxley για την πολιτική.
Στο ιδρυτικό έγγραφο της UNESCO (Εκπαιδευτικός, Επιστημονικός και Πολιτιστικός Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών) που συνέγραψε, έγραψε, «θα πρέπει να υπάρχει ένας επιστημονικός παγκόσμιος ανθρωπισμός, παγκόσμιος σε έκταση και εξελικτικό υπόβαθρο». Τα έθνη-κράτη ήταν το εμπόδιο:
«Το ηθικό δίδαγμα για την UNESCO είναι σαφές. Το καθήκον που της έχει ανατεθεί για την προώθηση της ειρήνης και της ασφάλειας δεν μπορεί ποτέ να υλοποιηθεί πλήρως με τα μέσα που της έχουν ανατεθεί, την εκπαίδευση, την επιστήμη και τον πολιτισμό. Πρέπει να οραματιστεί κάποια μορφή παγκόσμιας πολιτικής ενότητας, είτε μέσω μιας μόνο παγκόσμιας κυβέρνησης είτε με άλλο τρόπο, ως το μόνο σίγουρο μέσο για την αποφυγή του πολέμου».
Δεδομένου ότι ο σχηματισμός παγκόσμιας κυβέρνησης βρισκόταν εκτός της αρμοδιότητας της UNESCO, το έγγραφο καθόριζε τι θα μπορούσε να γίνει αντ' αυτού:
«Στο εκπαιδευτικό του πρόγραμμα μπορεί να τονίσει την τελική ανάγκη για παγκόσμια πολιτική ενότητα και να εξοικειώσει όλους τους λαούς με τις συνέπειες της μεταφοράς της πλήρους κυριαρχίας από ξεχωριστά έθνη σε έναν συγκεντρωτικό παγκόσμιο οργανισμό».
Το μεγαλύτερο έργο ήταν μια εκστρατεία πολιτιστικής προπαγάνδας. Η UNESCO επρόκειτο να οικοδομήσει «μια ενοποιημένη δεξαμενή παράδοσης για το ανθρώπινο είδος στο σύνολό του» και τελικά «μια ενοποιημένη κοινή προοπτική και ένα κοινό σύνολο σκοπών». Ονόμασε αυτό το έργο «ενοποίηση του παγκόσμιου νου».
Ευγονική
Η πτώση του Τρίτου Ράιχ δεν άλλαξε τη γνώμη του Χάξλεϋ για την Ευγονική. Ανέλαβε την αντιπροεδρία της Εταιρείας Ευγονικής το 1937 και την κράτησε μέχρι το 1944, καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία οι Γερμανοί ομόλογοι του κινήματος διαιώνιζαν το ολοκαύτωμα. Διορίστηκε ο πρώτος Γενικός Διευθυντής της UNESCO και έγραψε την ιδρυτική τους φιλοσοφία το 1946, ενώ η Δίκη των Γιατρών γινόταν στη Νυρεμβέργη. Σε αυτό, το απόσπασμά του για την Ευγονική είναι ενδεικτικό: μια ριζοσπαστική ευγονική πολιτική θα είναι «για πολλά χρόνια πολιτικά και ψυχολογικά αδύνατη», επομένως το καθήκον είναι να ενημερώσει τον κοινό νου «έτσι ώστε πολλά από αυτά που τώρα είναι αδιανόητα να γίνουν τουλάχιστον νοητά». Το 1957 ο Κ. Π. Μπλάκερ συμβούλεψε την Εταιρία να επιδιώξει τους σκοπούς της «με λιγότερο προφανή μέσα». Τον Φεβρουάριο του 1960, με τον Χάξλεϋ στην προεδρία, το Συμβούλιο αποφάσισε ότι «οι δραστηριότητές του στην κρυπτο-ευγονική θα πρέπει να συνεχιστούν σθεναρά» και ότι θα πρέπει να αυξήσει τη χρηματική του υποστήριξη προς την Ένωση Οικογενειακού Προγραμματισμού και τη Διεθνή Ομοσπονδία Οικογενειακού Προγραμματισμού - η τελευταία λειτουργεί από τα γραφεία της Εταιρείας Ευγονικής στο Λονδίνο. Στη συνέχεια, ο Χάξλεϋ ανέλαβε την αντιπροεδρία της Ένωσης Μεταρρύθμισης του Νόμου για τις Αμβλώσεις το 1969. Το πρόγραμμα ευγονικής δεν σταμάτησε ποτέ. απλώς υιοθέτησε μια διαφορετική στρατηγική μάρκετινγκ. Ο στόχος ήταν πάντα ο έλεγχος του πληθυσμού των φτωχών του κόσμου. Ο αδελφός του Τζούλιαν, Άλντους παρουσίασε τη θέση τους αρκετά συνοπτικά;
Ο έλεγχος των γεννήσεων εξαρτάται από τη συνεργασία ενός ολόκληρου λαού. Πρέπει να ασκείται από αμέτρητα άτομα, από τα οποία απαιτεί περισσότερη ευφυΐα και δύναμη θέλησης από ό,τι διαθέτουν οι περισσότεροι από τους αναλφάβητους του κόσμου, και (όπου χρησιμοποιούνται χημικές ή μηχανικές μέθοδοι αντισύλληψης) μια δαπάνη περισσότερων χρημάτων από ό,τι μπορούν τώρα να αντέξουν τα περισσότερα από αυτά τα εκατομμύρια.
Η διάλεξη Galton του Τζούλιαν Χάξλεϋ το 1936, που δημοσιεύτηκε ως Eugenics and Society, δείχνει τι εννοεί, ουσιαστικά ένα σύστημα καστών. Έχοντας υποστηρίξει ότι τα «κατώτερα στρώματα» της κοινωνίας αναπαράγονται πολύ γρήγορα, έγραψε ότι «πρέπει να σχεδιάσουμε την ευγονική μας πολιτική σύμφωνα με τις ακόλουθες γραμμές»: οι μέθοδοι ελέγχου των γεννήσεων πρέπει να τους διδάσκονται, «δεν πρέπει να έχουν πολύ εύκολη πρόσβαση σε ανακούφιση ή νοσοκομειακή περίθαλψη μήπως η αφαίρεση του τελευταίου ελέγχου της φυσικής επιλογής καταστήσει πολύ εύκολη την παραγωγή ή την επιβίωση των παιδιών. » και «η μακροχρόνια ανεργία θα πρέπει να αποτελεί λόγο στείρωσης». Στο ίδιο απόσπασμα εκθέτει ποιες ιδιότητες θα μπορούσε να αναπαράγει ένα τέτοιο πρόγραμμα:
«υπακοή και εργατική υποταγή στην κατώτερη πλειοψηφία. ευφυΐα, ηγεσία και δύναμη χαρακτήρα στους ανώτερους λίγους».
Ο Χάξλεϋ υποστήριξε επίσης τη διεξαγωγή προγραμμάτων οικονομικών κινήτρων για οικογένειες μεσαίας και ανώτερης τάξης για να ενθαρρύνει την αναπαραγωγή «ποιοτικού γενετικού αποθέματος». Στη διάλεξή του για την Ευγονική και την Κοινωνία αναγνώρισε ότι πολλοί στο ακροατήριό του συμπαθούσαν τη ναζιστική ιδεολογία και θα υπερασπίζονταν τα ευγονικά μέτρα που ελήφθησαν υπό την εθνικοσοσιαλιστική ηγεσία, ακόμη και αν μερικά από αυτά ήταν ωμά και αντιεπιστημονικά, και το προσωπικό του συμπέρασμα δεν ήταν ότι ένα κράτος δεν πρέπει να στειρώνει τους πολίτες του. Αντίθετα, η ανάλυσή του ήταν ότι το γερμανικό πρόγραμμα, στο σύνολό του, επρόκειτο να γεννήσει ένα πλεόνασμα Γερμανών:
«Αν μακροπρόθεσμα οδηγεί σε υπερπληθυσμό και πόλεμο, είναι ουσιαστικά δυσγονικό και σε θέματα εξέλιξης πρέπει, νομίζω, να δούμε μακροπρόθεσμα».
Ο Χάξλεϋ μίλησε στο Έκτο Διεθνές Συνέδριο για την Προγραμματισμένη Γονεϊκότητα στο Νέο Δελχί το 1959, τη χρονιά που ανέλαβε την προεδρία της Εταιρείας Ευγονικής. Ώθησε τον πληθυσμό στην ατζέντα του ΟΗΕ, της UNESCO, του FAO και του ΠΟΥ και εργάστηκε παράλληλα με τα προγράμματα ελέγχου του πληθυσμού που χρηματοδοτήθηκαν από τον Ροκφέλερ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 προωθούσε την ευγονική γονιμοποίηση από δότες και τράπεζες κατεψυγμένου σπέρματος από επιλεγμένους άνδρες, τη γενετική ελίτ όπως καθορίστηκε από τους ειδικούς του Huxley. Το 1957 έδωσε ένα όνομα στο πρόγραμμα αναπαραγωγής του. Σε ένα δοκίμιο στο New Bottles for New Wine έγραψε ότι το ανθρώπινο είδος θα μπορούσε, αν ήθελε, να υπερβεί τον εαυτό του και ότι «χρειαζόμαστε ένα όνομα για αυτή τη νέα πεποίθηση. Ίσως ο μετανθρωπισμός να εξυπηρετήσει». Ένα όνομα που ζει μέχρι σήμερα χάρη στις δυστοπικές προφητείες των ολιγαρχών της Silicon Valley.
Είναι σημαντικό να πούμε ότι η αντισύλληψη δεν είναι ευγονική. Η πρόσβαση μιας γυναίκας σε μια κλινική δεν είναι εντολή στείρωσης και το κίνημα οικογενειακού προγραμματισμού περιέχει ανθρώπους που δεν θέλουν τίποτα άλλο παρά το καλύτερο για τις γυναίκες και την υγεία τους. Η ιστορική πραγματικότητα όμως είναι ότι το κίνημα της ευγονικής, έχοντας χάσει το επιχείρημα δημοσίως λόγω της μεταπολεμικής ζημιάς στη φήμη, αποφάσισε στο συμβούλιο να μεταφέρει χρήματα και προσωπικό στην UNESCO και στο κίνημα της προγραμματισμένης γονεϊκότητας ως την καλύτερη εναλλακτική λύση για την επίτευξη παγκόσμιου ελέγχου του πληθυσμού, και ο άνθρωπος που προήδρευε αυτής της απόφασης ήταν ο ίδιος άνθρωπος που είχε σχεδιάσει τη στροφή των Εταιρειών Ευγονικής σε μια συγκεκαλυμμένη στρατηγική «κρυπτο-ευγονικής» προκειμένου να αποφύγει τον δημόσιο έλεγχο κατά τη θέσπιση την παγκόσμια ατζέντα του.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου