Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΛΕΕΙ

Όλες οι αντιδράσει

Οδυσσέας Ελευθερόπουλος

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ

ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΛΕΕΙ

.

Όταν προ 2 ετών έγινε η τραγωδία των Τεμπών έβλεπα ότι όλος ο δημόσιος διάλογος για την τραγωδία και τα αίτιά της πήγαινε να εκφυλιστεί με επιχειρήματα του τύπου:

- Ο σταθμάρχης είχε πάει για σουβλάκια,

- Ποιος τον είχε διορίσει;;, κλπ

δηλαδή επιχειρήματα που θεωρούσαν δεδομένο ότι τα τραίνα το 2023 πρέπει να κινούνται με προσωπική συνεχή παρουσία κάποιου σταθμάρχη, που αν αυτός πάει ακόμα και στο WC, τα τραίνα συγκρούονται και είναι λογικό να σκοτώνονται 57 άνθρωποι.

Δηλαδή ο διάλογος γινόταν λαμβάνοντας ως δεδομένο και μη αμφισβητήσιμο το ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ και ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ τα τραίνα να λειτουργούν με όρους του 1950.

Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτά γραφόντουσαν διότι αυτό σήμερα λέγεται "δημοσιογραφία". Όμως είμαι βέβαιος ότι υπήρχε και η σκοπιμότητα αυτές οι ανοησίες να αποκρύψουν τις ΣΥΝΕΙΔΗΤΕΣ πολιτικές αποφάσεις που οδήγησαν στην τραγωδία, δηλαδή τους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ.

Γι αυτό τότε, έγραψα μία ανάρτηση με τίτλο

ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΙΘΑΓΕΝΩΝ,

ΟΙ ΦΥΛΑΡΧΟΙ,

Η ΑΠΟΙΚΙΑ

& ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ[την ανεβάζω στό τελος αυτου του αρθρου]

ΕΜΦΑΝΤΙΚΑ θα σας συνιστούσα να τη διαβάσετε διότι και σήμερα δεν θα άλλαζα τίποτε, ίσως μόνο θα πρόσθετα νεώτερα στοιχεία που πείθουν ακόμη περισσότερο γι αυτά που γράφω εκεί.

Εκεί θα δείτε γιατί ο σιδηρόδρομος σε χώρες αποικίες ΠΡΕΠΕΙ να είναι πάντα σε τρισάθλια κατάσταση κάτι που οδηγεί νομοτελειακά σε τραγωδίες. Η διακομματική πολιτική ελίτ ΘΕΛΕΙ να τον έχει έτσι διότι

1) Αυτό την διατάζουν να κάνει οι Αμερικάνοι και οι Γερμανοί.

2) Αυτό την συμφέρει για να μπορεί να έχει ψηφαλάκια με τα οποία ανανεώνει την εξουσία της

Δηλαδή το χάλι των Ελληνικών σιδηροδρόμων ΔΕΝ είναι απλά αμέλεια κάποιου υπουργού, ούτε κάποιου σταθμάρχη, ώστε να τους τιμωρήσουμε και όλα καλά. Είναι συνειδητή ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ όλων των κυβερνήσεων από την δεκαετία του 80 μέχρι και σήμερα. Όποιοι έδειξαν την οποιαδήποτε αμέλεια φυσικά θα πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Όμως λέω ότι αυτό ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ για να μην ξανα-κλάψουμε και άλλους ανθρώπους μας.

Η ΘΕΣΗ ΜΟΥ

Σήμερα είμαι πλέον ΑΠΟΛΥΤΑ ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΟΣ ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας, και ιδίως υπό την διακυβέρνηση της οικογένειας των Μητσοτάκηδων, ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ άφηνε τους Ελληνικούς σιδηροδρόμους σε κατάσταση ΔΙΑΛΥΣΗΣ, δηλαδή ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ εξέθετε χιλιάδες ζωές Ελλήνων σε κίνδυνο διότι αυτό απαιτούσαν οι ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, προκειμένου να ΔΥΣΧΕΡΑΙΝΕΤΑΙ η μεταφορά εμπορευματοκιβωτίων (containers) της Κινεζικής COSCO από το λιμάνι του Πειραιά προς την Κεντρική Ευρώπη!

Ο "πολυπράγμων" και ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ πρεσβευτής των ΗΠΑ Geoffrey Pyatt που υπηρέτησε επί χρόνια στην Αθήνα (ήταν αυτός που πριν την Αθήνα ήταν στην Ουκρανία όπου με τη Νούλαντ έστησε το πραξικόπημα και την ανατροπή του νόμιμου προέδρου της χώρας που την οδήγησε στην σημερινή καταστροφή της).

Ο κύριος αυτός διαλαλούσε δημοσίως σαν να είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας ότι η παρουσία της Κίνας στην Ελλάδα είναι "ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ".

Τι λόγος του πέφτει ενός ξένου διπλωμάτη ώστε να κάνει τέτοιες δηλώσεις;;; Είναι ο πρωθυπουργός της χώρας;;

Όταν ο Αμερικανός πρέσβης κάνει τέτοιες δηλώσεις στην ουσία ΣΤΕΛΝΕΙ ΔΙΑΤΑΓΕΣ στους υπουργούς - δούλους του. Το μήνυμα είναι:

"Αν θέλετε την ευμένεια των ΗΠΑ και την δική μου να κάνετε αυτό που σας λέω. ΔΙΩΞΤΕ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ!

Το ότι οι ίδιοι οι Αμερικάνοι έχουν τις Ελληνικές κυβερνήσεις ως ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ της πρεσβείας τους, ΔΕΝ το θεωρούν υπερβολή. Το ότι ο Αμερικάνος πρέσβης μπορεί να τηλεφωνεί οποιονδήποτε υπουργό και να ΑΠΑΙΤΕΙ ότι θέλει και ο υπουργός στέκεται ΣΟΥΖΑ, ούτε αυτό έχει κάτι το υπερβολικό!

Όταν υποτίθεται "με διαγωνισμό" το ΤΑΙΠΕΔ παραχωρεί λιμάνι της χώρας σε Αμερικάνικη εταιρία και ο διευθυντής της δηλώνει ευθέως ότι

«Δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα αν δεν είχαμε την ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ του Αμερικανού Πρέσβη Τζέφρι Πάιατ»!!!,

ούτε σε αυτό οι Αμερικανοί και οι κυβερνητικοί δούλοι τους βρίσκουν κάτι …υπερβολικό ή παράνομο να λέγεται για διαγωνιστική διαδικασία!

Στις ΜΠΑΝΑΝΙΕΣ οι νόμοι είναι για τους …ιθαγενείς! Για τον ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΗ όλα είναι επιτρεπτά!

Τον Ιούνιο του 2020 ο Κινέζος πρέσβης, στα πλαίσια εκδήλωσης του Ελληνο-κινεζικού Επιμελητηρίου, έστειλε σαφές μήνυμα προς τους Αμερικανούς να μην δημιουργούν ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, βάζοντας ΕΜΠΟΔΙΑ σε κινεζικές επενδύσεις στην Ελλάδα.

Η κύρια επένδυση της Κίνας στην Ελλάδα είναι το λιμάνι του Πειραιά. Άρα αυτό ΜΟΝΟΝ είναι υπό Κινεζική διοίκηση και άρα εκεί οι Αμερικανοί ΔΕΝ μπορούν να κάνουν τίποτε.

Το μόνο από το οποίο οι Κινέζοι ΚΡΕΜΟΝΤΑΙ αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτε διότι δεν τους ανήκει, είναι ο ΟΣΕ!!!! που τους μεταφέρει τα εμπορευματοκιβώτια προς την Ευρώπη.

Αυτός ανήκει στο Ελληνικό κράτος, δηλαδή διοικείται από την κυβέρνηση (αυτή που διοικούν οι …Πάιατ). Αρα ΠΟΥ (μπορούν και) βάζουν οι Αμερικανοί ΕΜΠΟΔΙΑ σε Κινέζικες επενδύσεις;;;;

Δεν είναι προφανές ότι ο Κινέζος πρέσβης εννοεί ΕΜΠΟΔΙΑ στο ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ δίκτυο με τον ΜΗ εκσυγχρονισμό του;;;

Η COSCO το 2022 για να μειώσει τα ΕΜΠΟΔΙΑ που της δημιουργούνταν αναγκάστηκε μέσω της θυγατρικής της Ocean Rail Logistics να εξαγοράσει την Piraeus Europe Asia Rail Logistics (PEARL) προκειμένου να βελτιώσει τη σιδηροδρομική διακίνηση εμπορευμάτων από τον Πειραιά προς τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.

Το 2020 ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος του ΟΛΠ σε συνέντευξή του ανέφερε ότι η αύξηση της δυναμικότητας του λιμανιού στα 11 εκατομμύρια εμπορευματοκιβώτια μέχρι το 2024 εξαρτάται από την υποστήριξη των ΥΠΟΔΟΜΩΝ! Ποιες ήταν και είναι οι υποδομές, εκτός δικαιοδοσίας του ΟΛΠ, από τις οποίες εξαρτάται η δυναμικότητα του λιμανιού;;; Ο ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΣ!

Αν την παραπάνω δήλωση του αναπληρωτή διευθύνοντος συμβούλου του ΟΛΠ ΤΟ 2020 περί 11 εκατομμυρίων containers το 2024 και ΕΝΟΣΩ υπάρχουν οι υποδομές, την συνδυάσουμε με το ότι τελικά το 2024 αντί για 11 θα είναι 5,5 από 5,2 το 2020!! καταλαβαίνετε ότι

η κυβέρνηση τηρεί κατά ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΑ τις ΕΝΤΟΛΕΣ των Αμερικανών, δηλαδή

ΣΑΜΠΟΤΆΡΕΙ ΣΚΟΠΙΜΑ ΤΑ ΤΡΑΙΝΑ

ώστε να αναγκάσουν την COSCO να φύγει ξεπουλώντας το λιμάνι στους Αμερικανούς!!

Τώρα καταλάβατε γιατί τα τραίνα στην Ελλάδα πρέπει να παραμένουν σε πρωτόγονη κατάσταση;;;

H AITIA της τραγωδίας ήταν μια και είναι η εξής 

Οι κυβερνήσεις βάζουν τις ΕΝΤΟΛΕΣ και τα ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ των Αμερικανών και Γερμανών ΠΆΝΩ και από τις ΖΩΕΣ των ΕΛΛΗΝΩΝ.

Εκπλήσσεσθε;;; Γιατί;;; Αυτό δεν κάνανε και με τα εμβόλια;;

Τι λέγαμε;;; Φταίνε τα σουβλάκια του σταθμάρχη;;;

.

.

ΟδΕλ

.

.

Η υπόθεση της εκμετάλλευσης υποδομών της χώρας ως "ΔΩΡΑΚΙΑ" για ΝΑ ΓΛΥΨΟΥΝ και να δείξουν ΥΠΟΤΑΓΗ στον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ μήπως και σώσουν οι woke κυβερνώντες τα τομάρια τους, θα έχει συνέχεια....

ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑ ΤΟΜΑΡΙΑ!!!

που χρησιμοποιούν την χώρα ΜΑΣ σαν κτηματομεσιτικό τους ακίνητο!!!

****************

[η παλιότερη ανάρτηση από τον Μάρτη του 2023]

ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΙΘΑΓΕΝΩΝ

ΟΙ ΦΥΛΑΡΧΟΙ, Η ΑΠΟΙΚΙΑ

& ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ

.

Από το 1981 έχουν δοθεί για τον ΟΣΕ ασύλληπτα ποσά!!! Μετά από 42 χρόνια αυτό που όλοι αυτοί οι πρωθυπουργοί και υπουργοί κατάφεραν είναι αυτό που είδαμε στα Τέμπη…

.

Κάποιοι αφελείς τρέχουν να τους χαρακτηρίσουν ανίκανους, άχρηστους κλπ. Διαφωνώ, διότι η ίδια ελίτ, όταν ήταν να υπηρετήσουν τα αφεντικά τους, οργάνωσαν σε ελάχιστο χρόνο

.

=> ΆΡΙΣΤΟ σύστημα εμβολιασμών!!!

=> ΆΡΙΣΤΟΥΣ Ολυμπιακούς.

.

Άρα δεν είναι θέμα ικανοτήτων τους. Είναι Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ. Ως "ΕΥΗΚΟΟΙ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ" όριζαν την πολιτική τους με διαφορετικά κριτήρια από τα δικά μας τα Εθνικά, τα λογικά, τα ανθρωποκεντρικά. Τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ήταν τα εξής:

.

ΚΡΙΤΗΡΙΟ 1o

Η αποικία πρέπει να καταναλώνει, μόνο.

Να προωθείται ο καταναλωτισμός ως βασικό στοιχείο επιβίωσης του Γερμανικού και γενικώς του βόρειο-Ευρωπαϊκού ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ. Τα τραίνα ως ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ μέσο μεταφοράς ΔΕΝ προωθεί τον καταναλωτισμό.

Αυτόν τον προωθούν τα ΙΧ αυτοκίνητα, ΤΑΞΙ, μοτοσυκλέτες κλπ!!! Και ναι μεν στις βιομηχανικές μητροπόλεις της Ευρώπης κάνουν χρήση του τραίνου διότι τους βολεύει για την εύρυθμη λειτουργία των δικών τους οικονομιών, αλλά ΟΙ ΑΠΟΙΚΙΕΣ οφείλουν πρωτίστως να τους αυξάνουν τις πωλήσεις των βιομηχανιών τους.

Ουδόλως τους ενδιαφέρει η εύρυθμη λειτουργία των αποικιών και ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΙΘΑΓΕΝΩΝ τους "εκεί κάτω".

.

Όταν "σοσιαληστές" αφήναν τον ΟΣΕ να παρακμάζει και οργάνωναν ΑΠΟΣΥΡΣΕΙΣ εκατοντάδων χιλιάδων ΙΧ (πάντα για το ….περιβάλλον) για να αγοράσουμε καινούργια καταλυτικά, δηλαδή να δώσουμε ΝΕΑ ΚΕΡΔΗ στην VW, BMW, FIAT, Peugeot, Citroen κλπ, γιατί το έκαναν;;; Διότι αυτή η πολιτική σαπίλα είναι ….οικολόγα;;;;

.

Αν θέλετε να δείτε την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ άποψη του καπιταλισμού για τα τραίνα, δείτε το επίπεδό τους στην μήτρα του διεθνούς καπιταλισμού, εκεί που εφαρμόζονται πιστά οι αξίες του καταναλωτισμού, δηλ στις ΗΠΑ.

Τα τραίνα τους είναι παλιά, δεν επενδύουν σε αυτά, δεν έχουν καμία σχέση με τα Ευρωπαϊκά και Ιαπωνικά, και το δίκτυο των γραμμών τους είναι σε πολλά σημεία σε ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ κατάσταση, χειρότερο του ….Μπαγκλαντές.

Η φωτογραφία της ανάρτησης ΔΕΝ είναι από την Καλκούτα των Ινδιών, είναι από το OHIO των ΗΠΑ!!! . Όπως βλέπετε ο καπιταλισμός δεν φέρνει πρόοδο παντού… Φέρνει ΣΕ ΟΤΙ ΤΟΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ!!! Γι αυτό ο παρεμβατικός ρόλος ενός Εθνικού κράτους είναι παράγων ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ και ΙΣΟΡΡΟΠΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ μιας χώρας.

.

ΚΡΙΤΗΡΙΟ 2ο

Προτεραιότητα είναι τα ψηφαλάκια για την ανανέωση της εξουσίας των φυλάρχων, όχι η κοινωνία και ο άνθρωπος.

Κάθε ισχυροποίηση του ΟΣΕ έκοβε μερίδια της πίτας των ΚΤΕΛ!!! Τα ΚΤΕΛ είναι αμιγώς ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ επιχειρήσεις, με μετόχους ιδιοκτήτες λεωφορείων, και όπου οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες αλλά και ένας ολόκληρος κόσμος εταιριών και επαγγελματιών μέσα και γύρω από τα ΚΤΕΛ, (από καφετέριες σταθμών μέχρι μεγάλα εστιατόρια στις Εθνικές οδούς όπου κάνουν στάση τα λεωφορεία, αλλά και αντιπροσωπείες λεωφορείων, συνεργεία τους κλπ) ζουν από αυτά. Και όλος αυτός ο κόσμος έχει ΨΗΦΑΛΑΚΙΑ!!!

.

Τα συμφέροντα είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ.

Αξίζει να θυμίσω ότι γνωστός τέως βουλευτής, ιδιοκτήτης μεγάλου εστιατορίου στην παλιά Εθνική οδό στην Φθιώτιδα, στο οποίο σταματούσαν κάθε μέρα ΔΕΚΑΔΕΣ λεωφορεία του ΚΤΕΛ κατεβάζοντας 50άδες κόσμου, ασκούσε ...ΠΙΕΣΕΙΣ και σαμποτάριζε επί πολλά χρόνια την κατασκευή του νέου τμήματος της Εθνικής οδού, διότι αυτό ΔΕΝ θα περνούσε μπροστά από το εστιατόριό του!!!

.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ => Δεκάδες ΝΕΚΡΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ στο γνωστό ατύχημα στην περιοχή με νταλίκα και λεωφορείο με το οποίο αυτά πηγαίνανε εκδρομή!!!

.

Επάνω στους τάφους αυτών των αγγέλων αποφασίσθηκε η κατασκευή της Εθνικής οδού σε εκείνη την περιοχή (είναι το τμήμα με τα τούνελ).

.

ΚΡΙΤΗΡΙΟ 3ο

Δυστυχώς τα τραίνα δεν μπορούν να καταργηθούν, άρα τα συντηρούμε έστω και ημιθανή.

Με βάση τα παραπάνω θα ήθελαν πολύ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΝ τον ΟΣΕ, να μην έχει η χώρα καθόλου σιδηρόδρομο. Και δεν θα είχαν καμία αναστολή να το κάνουν αν δεν υπήρχαν οι εξής ανάγκες:

.

Α) Οι ανάγκες του στρατού για μεταφορές εφοδίων, αρμάτων κλπ κάτι που μόνο τα τραίνα μπορούν να κάνουν, και με δεδομένη την υπαρκτή μόνιμη ξένη απειλή που υφίσταται η χώρα.

.

Β) Η αγορά του λιμανιού του Πειραιά από τους Κινέζους και η εξασφάλιση ΚΑΙ τεράστιου, ΚΑΙ μόνιμου μεταφορικού έργου εμπορευματοκιβωτίων προς τα κέντρα διανομής των Κινέζων στην κεντρική Ευρώπη (Πράγα κλπ)

.

Με αυτά τα παραπάνω κριτήρια η "ελίτ" συντηρούσε επί 42 χρόνια τον ετοιμοθάνατο ΟΣΕ στον αναπνευστήρα, ενώ παράλληλα ΕΤΡΩΓΕ ΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ που έρχονταν από την ΕΕ δήθεν για τον εκσυγχρονισμό του.

.

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι η ΕΕ ήθελε ποτέ να φτιάξει η Ελλάδα σοβαρό ΟΣΕ. Αν πράγματι ήθελαν θα είχαν συνεχή έλεγχο επάνω στα αποτελέσματα των χρηματοδοτήσεων και δεν θα ενέκριναν επόμενη δόση αν δεν είχαν υλοποιηθεί τα προηγούμενα, όπως έκαναν με όλα τα μεγάλα έργα, που πράγματι τους ενδιέφεραν, όπως το αεροδρόμιο των Σπάτων και η γέφυρα Ρίου-Αντιρίου.

.

Παρά το τι νομίζουμε, συχνά τα κονδύλια που δίνει η ΕΕ για "έργα", τα δίνει ως ΛΑΔΩΜΑ των τοπικών πολιτικών και επιστημονικών ελίτ ώστε να δημιουργούνται μόνιμα συμφέροντά τους υπέρ της ΕΕ, και να λειτουργούν ως ατζέντηδές της στην αποικία.

Τα δίνει ΞΕΡΟΝΤΑΣ, και ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΣ και η ίδια διά των τυπικών και μόνον ελέγχων της, ότι αυτά

=> θα πάνε στις …offshore πολιτικών,

=> ότι θα γίνουν μεζονέτες των μεσαίων στελεχών του δημοσίου, και

=> αμάξια BMW της πλέμπας του,

αλλά αυτό ακριβώς θέλει, δηλ την δημιουργία ενός "ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥ ΚΑΛΟΤΑΙΣΜΕΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΥΡΩ-ΠΡΑΙΤΩΡΙΑΝΩΝ" στην κάθε χώρα, οι οποίοι να πίνουν νερό (ή ουίσκι) στο όνομά της!!!

Είναι όλοι αυτοί οι "ΚΑΘΩΣ ΠΡΕΠΕΙ", που στο γνωστό δημοψήφισμα σκίζανε τα καλσόν τους υπέρ της ΕΕ, των "εταίρων" μας, της "ευρωπαϊκής προοπτικής" της χώρας (ως Γερμανική αποικία…).

.

Έτσι εξηγείται η σημερινή κατάντια του ΟΣΕ. Και πιστεύω ότι αν δεν ήταν η κινεζική Cosco και οι μεταφορικές ανάγκες της προς την Ευρώπη, ο ΟΣΕ θα ήταν ακόμη χειρότερος…

.

Θέλετε άλλη απόδειξη ότι και ο ΟΣΕ ήταν θύμα της καταλήστευσης της αποικίας;;;

Ποιος ξέρει ότι όταν θέλανε να πουλήσουν τον ΟΣΕ, υπήρξε πρόταση από την Ρωσία να τον αγοράσει αντί 6 ΔΙΣεκατομμυρίων!!! και μάλιστα με ένα πλήρες σχέδιο επενδύσεων, που μεταξύ άλλων περιελάμβαναν την διασύνδεση του με τον Υπερ-Σιβηρικό!! με σκοπό να προσφέρει ανεπανάληπτες εμπειρίες με δρομολόγια που να ξεκινούν από την Ελλάδα και να τερματίζουν στο Βλαδιβοστόκ στον Ειρηνικό ωκεανό;;;;

.

Φυσικά οι "φύλαρχοι" της αποικίας ΤΗΝ ΑΠΕΡΙΨΑΝ… Επέλεξαν την διάλυση του ΟΣΕ σε 3-4 εταιρίες, την δημιουργία πολλών θέσεων διευθυντών και μελών ΔΣ για βόλεμα των "δικών μας", και την πώληση μιας από αυτές σε Ιταλούς, και μέσω αυτών σε Γερμανούς (και πάλι).

Αυτό είναι το καθήκον του "σωστού ατζέντη" των ξένων, αυτό έκαναν. Και σήμερα όλοι αυτοί σκοτώνονται μεταξύ τους για το ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ…

.

Όλα τα προβλήματα της χώρας εδράζονται στην εξάρτησή της από ξένα κέντρα. Γι αυτό και η λύση τους μπορεί να επιτευχθεί ΜΟΝΟ με Εθνικο-απελευθερωτικό πολιτικό αγώνα, δηλαδή την ολοκλήρωση του 21, που αφήσαμε μισό….

.

Ολα τα άλλα είναι λόγια του αέρα να περνάμε την ώρα μας.

.

ΟδΕλ

Ρίχαρντ Βάγκνερ: ο προφήτης της εποχής του σιδήρου...

Richard und Cosima Wagner, Φραντς Λιστ, 1880.

Ο προφήτης της Εποχής του Σιδήρου

Η φαντασία δημιουργεί πραγματικότητα. Ο σκοπός της τέχνης: να κάνει το ασυνείδητο συνειδητό.

- Ρίχαρντ Βάγκνερ

Ο Βίλχελμ Ρίχαρντ Βάγκνερ (1813-1883), ένας Γερμανός συνθέτης γνωστός κυρίως για τις όπερές του (ή όπως έγιναν γνωστά μερικά από τα μεταγενέστερα έργα του, «μουσικά δράματα»), σκόπευε να λυτρώσει και να μεταρρυθμίσει μια παρακμιακή ανθρωπότητα που, ήδη κατά τη διάρκεια της ζωής του, φαινόταν να οδεύει προς μια διαδικασία αναπόφευκτης καταστροφής. Ο Βάγκνερ είχε το ένα πόδι στη σύγχρονη εποχή και το άλλο στον κόσμο των παλαιών γερμανικών ηρώων όπως ο Baldur και ο Siegfried. Συνειδητοποίησε ότι με το πέρασμα του χρόνου, η ανθρωπότητα είχε εισέλθει σε ένα είδος φαραγγιού ύπνου, έτσι ώστε οι προηγούμενες χρυσές εποχές, στις οποίες ο άνθρωπος είχε απολαύσει μια μαγική σχέση με το Σύμπαν, είχαν ξεχαστεί, η μόνη απόδειξη τέτοιων υπέροχων συνθηκών που κρύβονταν σε μύθους και θρύλους στους οποίους κανείς δεν πίστευε πλέον.

Με το έργο του, ο Βάγκνερ προσφέρει απελευθέρωση από την παρακμή της Εποχής του Σιδήρου αποσιωπώντας την τρέλα του σύγχρονου κόσμου και ανοίγοντας τα αυτιά μας στις αρχαίες φωνές από έναν άλλο κόσμο μιας άλλης εποχής, ο οποίος σήμερα έχει χαθεί εντελώς. Στην πραγματικότητα, η κύρια δύναμη της μουσικής του Richard Wagner έγκειται στην ικανότητά του να ξυπνήσει τη μνήμη της μυθικής Χρυσής Εποχής, της πατρίδας αληθινής πνευματικής προέλευσης. Ο Βάγκνερ είδε τον εαυτό του ως προφήτη με πεπρωμένο ζωής να «ξυπνήσει τους Γερμανούς στο μεγαλείο της καταγωγής του αίματός τους». Ισχυρίστηκε ότι το Κέρας του Heimdall, φύλακας του κατωφλιού μεταξύ Θεών και ανθρώπων, θα ηχούσε μια μέρα το απόκοσμο κάλεσμά του για άλλη μια φορά για να προαναγγείλει την αφύπνιση της γερμανικής φυλής από τον θανατηφόρο ύπνο της.

Όλο το βαγκνερικό έργο αποδεικνύεται γνωστικό, παραδοσιακό και μυητικό. Έτσι, είμαστε αναγκασμένοι να "διαβάζουμε ανάμεσα στις γραμμές". Φυσικά, η μουσική του Βάγκνερ δεν είναι για τις μάζες. Είναι περίπλοκο, εκτεταμένο, βαθύ και δύσκολο να κατανοηθεί. Η κύρια συναισθηματική και πνευματική δύναμη – η κινητήρια δύναμή του, ας πούμε – είναι η εμπειρία της εισόδου στην ορχήστρα και το μεγαλείο των τεράστιων χορωδιών της. Οι όπερες ανταποκρίθηκαν στην τάση για το συντριπτικό, μεγαλειώδες, ρομαντικό, τραγικό.... Ανέστησε όλη τη δύναμη και την ομορφιά του γερμανικού πνεύματος με την υπέροχη μουσική του. Η Christa Schroeder θυμάται ότι είπε ότι «η μουσική γλώσσα του Βάγκνερ ακουγόταν στο αυτί του ως αποκάλυψη του θεϊκού».

Οι όπερες του Βάγκνερ χρησιμεύουν ως όχημα για την αφύπνιση ορισμένων ψυχικών υποσυνείδητων ενεργειών μέσω των μουσικών ήχων της ορχήστρας. Μόλις απελευθερωνόταν αυτή η ενέργεια, ο Βάγκνερ ήλπιζε ότι, μεταξύ άλλων, θα επέτρεπε μια πληρέστερη και ακριβέστερη κατανόηση των σύνθετων πολιτικών, κοινωνικών, πολιτιστικών και οικονομικών προβλημάτων της Γερμανίας και της Ευρώπης, καθώς και ολόκληρου του κόσμου. Ο Βάγκνερ πρότεινε τη δημιουργία ενός αληθινού «νέου ανθρώπου» – ενός «υπερανθρώπου» με τον τρόπο του Φρίντριχ Νίτσε – δηλαδή, ενός ανώτερου ανθρώπου στις εμπειρίες του, στα συναισθήματά του και στη σχέση του με τον εαυτό του, την κοινωνία και το σύμπαν. Εν ολίγοις, απελευθερώστε τις πνευματικές δυνάμεις του συλλογικού ασυνείδητου.

Gesamtkunstwerk

Σκηνή Parsifal στην όπερα του Βάγκνερ, του J Walker McSpadden.

Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ δημιούργησε το σύνολο του έργου του από τότε που συνέθεσε τη μουσική, ενορχήστρωσε τις παρτιτούρες και έγραψε τα λιμπρέτα στα οποία αντανακλούσε τις βαθιές φιλοσοφικές, ψυχολογικές και μυητικές γνώσεις του. Ως καλλιτέχνης με εκπληκτικό ταλέντο και φαντασία, προσπάθησε «να συνδυάσει τον στίχο ενός Σαίξπηρ με τη μουσική ενός Μπετόβεν». Επιδίωξε να συνθέσει την ποιητική, οπτική, μουσική και δραματική πολυπλοκότητα μέσω της αντίληψής του για το "Gesamtkunstwerk", δηλαδή το συνολικό και ολοκληρωμένο έργο τέχνης, το οποίο επεδίωκε να δημιουργήσει βαθιές συναισθηματικές αλλαγές στον ψυχισμό του κοινού. Για να χρησιμοποιήσω τα δικά του λόγια, σκόπευε «να μεταδώσω καλλιτεχνικά τους στόχους μου στη συναισθηματική κατανόηση – όχι στη διάνοια – των θεατών».

Αυτό το φαινόμενο, ωστόσο, δεν λειτουργεί σε όλους τους ανθρώπους, αλλά σε μια ορισμένη ποιότητα του ατόμου που φέρει μέσα του την ευαισθησία και τη διαίσθηση να διεισδύσει και να κατανοήσει τις υπέροχες ιδέες και τα συναισθήματα που επικοινωνεί ο Βάγκνερ. Ο Carl Jung δείχνει ότι «η σωστή μέθοδος σε λάθος άνθρωπο δεν λειτουργεί». Ο ίδιος ο Βάγκνερ εξέτασε αν μια τέτοια ατροφία της πνευματικής όρασης στο ευρύ κοινό θα μπορούσε να σχετίζεται με τη σταδιακή εμφάνιση και κυριαρχία της υλιστικής σκέψης. Η τελευταία όπερα του «Δαχτυλιδιού» με τίτλο Λυκόφως των Θεών (Gotterdammerung) δραματοποιεί πώς η απληστία για χρυσό στέλνει την ίδια τη Valhalla στη λήθη στις φλόγες της ερήμωσης μετά την τεράστια αιματοβαμμένη μάχη Θεών και ανθρώπων. Συνέκρινε την απληστία στο Λυκόφως των Θεών με την «τραγωδία του σύγχρονου καπιταλισμού και το πνεύμα της τοκογλυφίας στα γίντις», η οποία, όπως ισχυρίστηκε, απειλούσε να καταστρέψει την ψυχή του γερμανικού λαού.

Οι συνθέσεις του Βάγκνερ είναι γνωστές για την εντατική χρήση του Leitmotiv, μουσικά θέματα που σχετίζονται με αρχέτυπα. Τα αρχέτυπα είναι έμφυτες ψυχικές προδιαθέσεις μέσα στο μυαλό που προβάλλονται στον κόσμο για να του δώσουν νόημα και ουσία. Τα αρχέτυπα του Jung (anima, animus, θεός, πεπρωμένο, χρόνος, θάνατος και σκιά) εμφανίζονται επανειλημμένα στους χαρακτήρες, τις καταστάσεις και τα leitmotifs σε όλα τα έργα τέχνης του Wagner. Σύμφωνα με τη σύγχρονη ψυχολογία, τα όνειρα περιέχουν σύμβολα που βρίσκουν την έκφρασή τους σε μεταφορές και προβολές στη συνειδητή μας ζωή. Ο ίδιος ο Βάγκνερ είχε ισχυρές ονειρικές εμπειρίες που τον σημάδεψαν βαθιά και αποτέλεσαν βασική επιρροή στις όπερές του. Ενώ δούλευε στην παρτιτούρα του Das Rheingold, για παράδειγμα, ονειρεύτηκε ένα μουσικό κομμάτι. Μόλις ξυπνούσε, το μετέτρεπε γρήγορα σε εισαγωγή.

Αδόλφος Χίτλερ &; Βάγκνερ

Ρίχαρντ Βάγκνερ &; Αδόλφος Χίτλερ.

Ενώ ο Σοπενχάουερ κατέστρεψε την έννοια των αξιών και ο Νίτσε διακήρυξε την ανάγκη να προχωρήσουμε πέρα από αυτές, ο Βάγκνερ παρείχε ένα νέο σύνολο για να αντικαταστήσει το παλιό. Αυτοί οι τρεις άνδρες, αναγνωρισμένοι περισσότερο μετά θάνατον από ό, τι κατά τη διάρκεια της ζωής τους, αψήφησαν τον κόσμο και έγιναν, με τον καιρό, οι αγαπημένοι του Αδόλφου Χίτλερ. Υποτίθεται ότι ο Χίτλερ προσελκύστηκε από τα έργα του Βάγκνερ λόγω των σκανδιναβικών μύθων και των γερμανικών θρύλων. τους μοναχικούς ήρωες και τους σκοτεινούς κακούς τους. αίσθημα ταύτισης με τον Lohengrin, τον Siegmund, τον Siegfried, τον Wotan, τον Parsifal και οποιονδήποτε άλλο βαγκνερικό χαρακτήρα.

Οι όπερες του Βάγκνερ είχαν σχεδόν θρησκευτική επίδραση στον Χίτλερ, ακόμη και από τη νεολαία του. Η πρώτη μεγάλη όπερα του Βάγκνερ, Rienzi, προέβλεψε πτυχές της μεταγενέστερης ιστορίας του Χίτλερ: μαζική πολιτική, προπαγάνδα και τη σχέση μεταξύ ενός επαναστάτη ηγέτη (Φύρερ) και του λαού του. Στον Ριέντσι, ωστόσο, ο Βάγκνερ επέκρινε το επαναστατικό φαινόμενο που συνέλαβε, την τραγωδία ενός χαρισματικού ηγέτη και ενός λαϊκού λυτρωτή.

Φτάνουμε έτσι στο βασικό σημείο της «πολεμικής του Βάγκνερ», η οποία επικεντρώνεται στον μεγάλο θαυμασμό που ο Χίτλερ διακήρυξε γι' αυτόν και το έργο τέχνης του. Η επιρροή που άσκησε ο Βάγκνερ στον Χίτλερ ήταν αποφασιστική για το ιδεολογικό κατεστημένο του μελλοντικού Γερμανού Φύρερ, του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος και των SS. Μερικές ιδέες που ενέπνευσαν τα SS ήταν, για παράδειγμα, η αναδημιουργία της βαγκνερικής πνευματικότητας, οι νιτσεϊκές αξίες, η πρωσική στρατιωτική αρετή και ο μεσαιωνικός ιπποτικός μυστικισμός. Πολλά από τα σύμβολα του έργου του Βάγκνερ ενσωματώθηκαν σε αμέτρητες συγκεντρώσεις, παρελάσεις, πορείες, ονόματα μάχιμων μεραρχιών, στρατιωτικά σχέδια, εθνικιστικές φράσεις και συνθήματα. Το Der Ring des Nibelungen, μια όπερα φορτωμένη με έντονα εθνικιστικά χαρακτηριστικά, ήταν ο λόγος που η πόλη της Νυρεμβέργης έγινε η Μέκκα του εθνικοσοσιαλισμού, λειτουργώντας ως ισχυρός μαγνήτης στη συλλογική ψυχολογία των Γερμανών.

Ο Βάγκνερ και ο Χίτλερ έχουν ταυτιστεί άρρηκτα με τον γερμανικό εθνικισμό, ρατσισμό και αντισημιτισμό που σήμερα έχει μια τρομερή εικόνα. Δεν είναι πρόθεση αυτού του άρθρου να το αρνηθεί. Ο Βάγκνερ ήταν ανοιχτά ρατσιστής και αντισημίτης: «Θεωρώ την εβραϊκή φυλή ως τον γεννημένο εχθρό της αγνής ανθρωπότητας και όλων των ευγενών σε αυτήν» («Ο Ιουδαϊσμός στη μουσική», 1850). Ωστόσο, ας θυμηθούμε ότι εκείνη την περίοδο, η κοινωνική, πολιτική και οικονομική επιρροή του εβραϊκού λαού αμφισβητήθηκε ανοιχτά σε ευρείς πνευματικούς και πολιτιστικούς κύκλους, τόσο στην Ευρώπη όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Ένα παράδειγμα αυτού αποτελείται από τα φυλετικά γραπτά του Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν, ο οποίος θα γινόταν γαμπρός του Βάγκνερ.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ισραήλ απαγορεύει την δημόσια εκτέλεση οποιουδήποτε έργου της Wagner, ούτε επιτρέπει τη μετάδοσή του στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση.

Το λυκόφως των Θεών

Ragnarok του Rasmus Berggreen.

Τα μεταγενέστερα δράματα του Βάγκνερ, Der Ring des Nibelungen και Parsifal, θεωρούνται τα μεγαλύτερα αριστουργήματά του. Το Der Ring des Nibelungen, γνωστό ως κύκλος του δαχτυλιδιού, είναι ένα σύνολο τεσσάρων όπερων που βασίζονται χαλαρά σε φιγούρες και στοιχεία από τη γερμανική μυθολογία, συγκεκριμένα, την παλιά σκανδιναβική ποιητική Edda και το έπος του Volsunga. Είναι ευρέως γνωστό ως "Η Τετραλογία", υπαινισσόμενος την τεταρτοταγή δομή του. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, το δράμα του Βάγκνερ σχηματίζει μια τριλογία με πρόλογο: Η Βαλκυρία, ο Ζίγκφριντ και το Λυκόφως των Θεών, πριν από έναν επεξηγηματικό πρόλογο, Ο Ρήνος.

Τελικά, το Der Ring, όπως και όλο το έργο του Richard Wagner, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μεταφορά για την αιώνια πάλη μεταξύ Καλού και Κακού, είτε στον φυσικό κόσμο είτε στην ψυχή του ανθρώπου. Αυτές οι δυνάμεις είναι αδιαχώριστες. Όσο πιο φωτεινό είναι το φως, τόσο πιο έντονες είναι οι σκιές. Αυτή είναι η σοφία της όπερας του Δαχτυλιδιού. που αποκαλύπτει το πνευματικό ασυμβίβαστο μεταξύ του Siegfried, του φωτεινού ήρωα Velsa, γιου του θεού Wotan, και των σκοτεινών και κακών νάνων Nibelung.

Το δαχτυλίδι του Nibelung συμβολικά αντιπροσωπεύει μια διαδικασία μέσω της οποίας η αρχική Χρυσή Εποχή υποβαθμίστηκε και οπισθοδρομήθηκε μέχρι να οδηγήσει στην τρέχουσα Εποχή του Σιδήρου που προηγείται του Ragnarök ή «λυκόφως των θεών», όπου ο Λύκος Fernir θα ανοίξει τα σαγόνια του για να καταβροχθίσει όλη την παρακμιακή, ανεπανόρθωτη και θανάσιμα τραυματισμένη υλική δημιουργία. Στο τέλος του Δαχτυλιδιού, εκτυλίσσεται η καταστροφική πτώση και ο θάνατος των θεών και ο κόσμος καταλήγει να εκμηδενίζεται και να καταναλώνεται από φωτιά και νερό.

Ο Βάγκνερ κατάλαβε ότι είχε φτάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο που δεν μπορεί πλέον να σωθεί ή να λυτρωθεί. Σπέρνει μόνο τη δική του καταστροφή. Ragnarök, η μεγάλη τελική μάχη μεταξύ καλού και κακού, c είναι μια αριστοτεχνική αναπαράσταση του αποκαλυπτικού τέλους που όλο και περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται κοντά. Το σημερινό συλλογικό ασυνείδητο συντονίζεται για να ενεργοποιήσει ένα αρχέτυπο καθολικού χάους, βίας και καταστροφής. Οδεύουμε προς ένα τραγικό τέλος της Ιστορίας που σημαδεύτηκε από αίμα και θάνατο.

Καθ 'όλη τη διάρκεια του Λυκόφωτος των Θεών, ο Wotan είναι μόνιμα παρών, αλλά μόνο στην ορχήστρα και το λιμπρέτο, αφού δεν εμφανίζεται πλέον στη σκηνή. Κάνοντας έναν ιστορικό παραλληλισμό, στις αρχές του έτους 1945, ο Χίτλερ εξαφανίζεται σχεδόν χωρίς ίχνος. Θα μπορούσε κάλλιστα το Λυκόφως των θεών να έχει κάποιο παράλληλο με την καταστροφή που έπεσε στη Γερμανία. Αλλά, ακολουθώντας την ίδια λογική αυτής της εξέλιξης, αυτή η καταστροφή είναι απαραίτητη ως προκαταρκτικό βήμα για μια νέα αρχή στον κυκλικό χρόνο. Τώρα χρειάζεται μόνο να περιμένουμε την άφιξη του Parsifal, του Avatar της νέας Χρυσής Εποχής.

Πάρσιφαλ

Parsifal, από τον Arthur Hacker. «Η αιώνια ζωή, όπως χορηγείται από το Δισκοπότηρο, χορηγείται μόνο σε εκείνους που είναι αληθινά αγνοί και ευγενείς!»

Μπορούμε να καταλάβουμε το Λυκόφως των Θεών μόνο αν το καλύψουμε μαζί με το τελευταίο έργο του Richard Wagner, Parsifal. Δεν είναι καν όπερα, αφού ο δάσκαλος το συνέθεσε ως Bühnenweihfestspiel "φεστιβάλ αφιερωμένο στη σκηνή" του Bayreuth. Το Parsifal βασίζεται χαλαρά στο Parzival του Wolfram von Eschenbach, το επικό ποίημα του 13ου αιώνα από τον ιππότη του Αρθούρου Percival. Αν και έχει μια πλοκή που προτείνεται από στοιχεία του θρύλου του Αγίου Δισκοπότηρου, η οποία συμπίπτει με την άνθηση της Γνώσης των Καθαρών στα μεσαιωνικά γαλλικά, περιέχει επίσης στοιχεία βουδιστικής αποκήρυξης και συμπόνιας που προτείνονται από τα γραπτά του Σοπενχάουερ. Το Parsifal, το υπέρτατο έργο του Wagner, είναι ένας από εκείνους τους θησαυρούς που έχουν απομείνει για την ανθρωπότητα, η οποία, όπως και άλλοι, δίνει μια φυσική μορφή στην παγκόσμια σοφία.

Ο Πάρσιφαλ ενέπνευσε την ακόλουθη ερμηνεία του Χίτλερ, η οποία είναι πιθανώς πολύ κοντά στην πρόθεση του Βάγκνερ. Για τον Χίτλερ, αυτό που γιορτάζεται στον «Πάρσιφαλ» του Βάγκνερ δεν είναι η θρησκεία της ευσέβειας· αλλά το καθαρό και ευγενές αίμα, ένα αίμα του οποίου η αδελφότητα των μυημένων του Δισκοπότηρου έχει ορκιστεί να προστατεύει. Ο βασιλιάς Amfortas, στον οποίο ανατέθηκε η επιμέλεια του Αγίου Δισκοπότηρου και του Αγίου Δόρατος, υποκύπτει στις μαγικές και αισθησιακές απολαύσεις ενός παρακμάζοντος πολιτισμού, πέφτοντας στην αγκαλιά του Kundry. Ο Klingsor, ο μαύρος μάγος, κλέβει το Άγιο Δόρυ και τον τραυματίζει με αυτό, προκαλώντας μια πληγή που δεν επουλώνεται ποτέ. Ο Amfortas πάσχει τότε από μια ανίατη ασθένεια, τη διαφθορά της καθαρότητας του αίματος. Σε ένα όραμα, περιγράφει πώς κάποιος, ένας Εκλεκτός, θα έρθει να τον σώσει: "Durch Mitleid Wissend, der reine Tor": "Φωτισμένος από συμπόνια, ο αγνός ανόητος. Περίμενε τον, αυτόν που θα επιλέξω».

Ο Amfortas μπορεί να λυτρωθεί μόνο από τον Parsifal, τον «καθαρό ανόητο», ικανό να ξεπεράσει όλες τις δοκιμασίες και τους κινδύνους, χάρη στην καθαρότητα της καρδιάς του. Ο Πάρσιφαλ νικά τον Κλίνγκσορ, ανακτά το δόρυ και φτάνει στο κάστρο του Δισκοπότηρου στην κορυφή του Μονσαλβάτ. Αγγίζοντας την πληγή του Amfortas με την άκρη του δόρατος, ο βασιλιάς θεραπεύεται θαυματουργικά. Στη συνέχεια, ο Parsifal ανεβαίνει τα σκαλιά του βωμού και παίρνει το Δισκοπότηρο από το ιερό. Σύμφωνα με τον Βάγκνερ, ένα λευκό περιστέρι κατεβαίνει από τον τρούλο, σύμβολο του «θεϊκού πνεύματος». Ο Πάρσιφαλ έχει κατακτήσει τα δύο υψηλότερα σύμβολα της μυητικής δύναμης: το Άγιο Δόρυ και το Δισκοπότηρο – σύμβολα αναμφισβήτητης σεξουαλικής χροιάς – και έχει γίνει ο νέος Βασιλιάς του Δισκοπότηρου, «ο χρισμένος» για να αποκαταστήσει το Χρυσό Βασίλειο.

Ο Νίτσε εξηγεί ότι η οριστική ρήξη του με τον Βάγκνερ συνέβη όταν παρακολούθησε την πρεμιέρα του Πάρσιφαλ στο Μπαϊρόιτ το καλοκαίρι του 1882. Πίστευε ότι το τελευταίο έργο του Βάγκνερ αντιπροσώπευε μια παράδοση στον Χριστιανισμό, την οποία απέδωσε στα γηρατειά του κυρίου. Πιθανότατα ποτέ δεν διείσδυσε στο αληθινό νόημα του Πάρσιφαλ και έμεινε μόνο με επιφανειακή ερμηνεία, οδηγώντας τον να απορρίψει την τελετουργική μεταφορά της πρώτης πράξης και το χριστιανικό πλαίσιο ολόκληρου του έργου. Δεν κατάλαβε ότι ήταν ένα έργο τέχνης των Γνωστικών-Καθαρών, βαθιά αντικαθολικό και αντιπροτεσταντικό, όπως ήταν και ο ίδιος ο Βάγκνερ.

Ως μυητικό έργο, ο Parsifal είναι η ενσάρκωση του Übermensch που περιγράφεται από τον Νίτσε. Είναι ίσως το ωραιότερο έργο του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Όχι μόνο αντιπροσωπεύει ένα νέο όραμα, στάση και συναίσθημα ενώπιον του κόσμου, αλλά γίνεται επίσης ο λαχταριστός λυτρωτής του Άριου λαού. «ο ερχόμενος άνθρωπος», η υποσχόμενη επιστροφή του Βασιλιά του Δισκοπότηρου που θα αποκαταστήσει τη Βασιλική Λειτουργία στην Ευρώπη. Ο Πάρσιφαλ, ως η νέα ενσάρκωση ενός Αβατάρ, θα αντικαταστήσει το φθαρμένο και νοσηρό μεσσιανικό αρχέτυπο του Ισραήλ. Είναι ο Νέος «Εκλεκτός» που θα αποκαταστήσει τη Νέα Χρυσή Εποχή της Χιλιετίας.

Ο υποσχόμενος αυτοκράτορας κοιμάται στα βάθη ενός σπηλαίου της Θουριγγίας για τους Γερμανούς, περιμένοντας την ημέρα που θα οδηγήσει τη Γερμανία επικεφαλής όλων των άλλων λαών. «Τότε, το Ράιχ που θα διαρκέσει χίλια χρόνια θα καλύψει όλη την Ευρώπη», όπως υπογραμμίζει ο Eric Murese, «ο μύθος του κοιμώμενου αυτοκράτορα θα αποκτήσει νέο μέγεθος όταν βασίζεται στην ποιητική μεταφορά του θρύλου του Δισκοπότηρου, του ιερού ποτηρίου, του οποίου η αποκάλυψη θα εξαγνίσει και θα ενώσει όλη τη διαμελισμένη Ευρώπη». https://thearkadian.com/

Όργουελ, ο προφήτης του παρόντος

 

 Marcello Veneziani

Αν με ρωτούσαν ποιος είναι ο συγγραφέας του παρελθόντος ή του πολυπληθούς εικοστού αιώνα, πιο επίκαιρου στο παρόν μας, δεν θα δίσταζα να επισημάνω τον Τζορτζ Όργουελ. Είναι πιο επίκαιρο σήμερα από την εποχή του και κινδυνεύει να είναι ακόμη πιο σχετικό στο μέλλον. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1950, ο Όργουελ – γεννημένος ως Έρικ Άρθουρ Μπλερ – είναι ο πιο ζωντανός συγγραφέας την εποχή της πολιτικής ορθότητας και της κουλτούρας ακύρωσης, του Μεγάλου Αδελφού και της βετεράνου εποχής της υγειονομικής δικτατορίας την εποχή της πανδημίας, με το παγκόσμιο καθεστώς επιτήρησης. Αλλά αυτή είναι επίσης η εποχή των ψευδών ειδήσεων, της νέας ομιλίας και της λογοκρισίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο διαδίκτυο. Αυτός, με το 1984, με τη Φάρμα των ζώων, με τα γραπτά του για τον νεοολοκληρωτισμό που προσποιείται ότι είναι ελεύθερος, ανθρώπινος και δημοκρατικός, καταφέρνει να μας δώσει κλειδιά για την ερμηνεία του παρόντος. Στην πραγματικότητα, είναι ο πιο αναφερόμενος και χειραγωγημένος συγγραφέας. Το πιο σκωπτικό και «οργουελιανό» πράγμα που του έχει συμβεί είναι ακριβώς ότι αναφέρεται και χρησιμοποιείται από τους ίδιους φύλακες και χειριστές του νέου κομφορμισμού, τους επιμελείς αξιωματούχους και πράκτορες της δυστοπίας που είχε καταγγείλει πριν από το litteram. Περιγράφοντας τους ολοκληρωτισμούς της εποχής του, ο Όργουελ στη δεκαετία του '40 προσποιήθηκε ότι περιέγραφε ένα μέλλον που είχε ήδη περάσει, το 1984. Αλλά ακόμη περισσότερο απεικόνισε τον ολοκληρωτισμό του σημερινού μας μέλλοντος σε βιοτεχνολογικές και ψυχογλωσσικές βάσεις. Όταν, για παράδειγμα, ο Όργουελ λέει ότι η ψυχή του σοσιαλισμού (βαπτισμένη Socing) βρίσκεται σε διπλή σκέψη, με την αμφίβια σχιζοφρένεια που καλωσορίζει «ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενες απόψεις, αποδεχόμενη και τις δύο». «Το να λες ψέματα και να τα πιστεύεις πραγματικά» βρίσκεται στη ρίζα της διπλής σκέψης. Ή το να είσαι φιλόξενος στους μουσουλμάνους, με την πατριαρχία τους, την υποταγή των γυναικών και την ομοφοβία τους και ταυτόχρονα ανοιχτός στον ρευστό LGBTQ κόσμο και τον φεμινισμό είναι επίσης ένα σημάδι διπλής σκέψης.

Ο διπολικός χειρισμός είναι εμφανής όταν η ίδια ενέργεια ή η ίδια λέξη παίρνει αντίθετες τιμές ανάλογα με το ποιος την προφέρει ή την εκτελεί. Όταν ο Orwell περιγράφει τη νεφελώδη ασάφεια του Newspeak, σκέφτεστε βαγόνια σημερινών ηγετών και επιρροών. Η γλώσσα και η σκέψη διαφθείρουν η μία την άλλη, και με το να γίνουν πράξεις διαφθείρουν τον κόσμο: δεν μπορείς παρά να σκεφτείς το παρόν.

Όταν ο Όργουελ υποστηρίζει ότι ο Μεγάλος Αδελφός χειραγωγεί το παρελθόν που γίνεται μεταβλητό (σε αντίθεση με το μέλλον, που έχει ήδη σημειωθεί), δεν μυρίζετε ιστορικά σωστή και ακυρώνετε την κουλτούρα; Ή η υποκρισία της γλώσσας, η καταναγκαστική εργασία που γίνεται παιδική χαρά, το υπουργείο πολέμου που γίνεται υπουργείο ειρήνης. Η εξαφάνιση λέξεων όπως τιμή, ηθική, θρησκεία κ.λπ., δεν μοιάζουν πολύ με τις σημερινές λεξιλογικές μυθοπλασίες όπως άτομα με προβλήματα όρασης, με διαφορετικές ικανότητες, οικολογικός χειριστής (οδοκαθαριστής), σχολικός συνεργάτης (επιστάτης) και όλη η ρητορική για τους ομοφυλόφιλους, τους μαύρους, τους μετανάστες; Και σε άλλα επίπεδα, ο ιερός όρκος να γίνεις δεκτός στο Κόμμα, η προθυμία να πλαστογραφήσεις και να δωροδοκήσεις, να εκβιάσεις και να διώξεις, ακόμα και «να πουλήσεις τη χώρα σου σε ξένες δυνάμεις» είναι ενοχλητικός. Ο εξισωτισμός είναι επίσης ανησυχητικός, επιδεινώνεται – όπως στη Φάρμα των Ζώων – από τη διόρθωση ότι κάποιοι «είναι πιο ίσοι από άλλους». Ο Όργουελ περιέγραψε τον κομμουνισμό της εποχής του αλλά και τον Μεγάλο Αδελφό που σέρνεται στο παρόν και απειλεί το μέλλον μας.

Όταν ο Croce παρουσίασε το 1984 την Il Mondo στο ιταλικό κοινό, ο Togliatti την χαρακτήρισε ως «ένα άμορφο και βαρετό αστείο» γραμμένο από έναν «κατάσκοπο». Τα δοκίμια του Orwell που συλλέχθηκαν στους μεσημβρινούς του Mondadori είναι επίσης ενδιαφέροντα. Ο Όργουελ, ένας αντιφασίστας, καταγράφει τη διεθνή συναίνεση που είχε ο Μουσολίνι και σημειώνει: «Δεν υπάρχει ούτε ένα παράπτωμα (του) που να μην έχει επαινεθεί ιδιαίτερα από εκείνους που θέλουν τώρα να τον δικάσουν ... Πώς είναι δυνατόν μια πράξη που κρίθηκε αξιέπαινη την εποχή που εκτελέστηκε, τώρα ξαφνικά να γίνεται καταδικαστέα;». Στην πραγματικότητα, προσθέτει, «είναι ένοχος για το μόνο έγκλημα που μετράει, αυτό του ότι έχασε». Ο Όργουελ σημειώνει ότι οι τύραννοι «πρέπει να καταδικάζονται από τους υπηκόους τους. Άνθρωποι σαν τον Ναπολέοντα, τιμωρημένοι από ξένη αρχή, μετατρέπονται σε μάρτυρες και θρύλους». Η περιγραφή του το 1943 για την απόδραση του Μουσολίνι με μια βαλίτσα στην Ελβετία είναι προφητική.

Ο Όργουελ δεν ήταν άνθρωπος της δεξιάς, αλλά σοσιαλδημοκράτης, πήγε να πολεμήσει για την αντιφασιστική δημοκρατία στην Ισπανία, αλλά αφού είδε τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι κομμουνιστές και αφού υπέστη την κομμουνιστική κατηγορία ότι ήταν προδότης τροτσκιστής, από την πλευρά του Φράνκο, κατάλαβε ότι το κύριο κακό θηρίο ήταν ο κομμουνισμός και τον κατήγγειλε με ξεκάθαρους όρους. Ο Randolfo Pacciardi και η Simone Weil είχαν την ίδια εμπειρία, σπεύδοντας στην Ισπανία για τον δημοκρατικό και αντιφασιστικό πόλεμο και τρομοκρατημένοι από τη φρίκη και τα εγκλήματα των κομμουνιστών εναντίον των φαλαγγιτών, των απλών ανθρώπων, των θρησκευόμενων, ακόμη και των αναρχικών.

Το 1949, ο Aldous Huxley έγραψε στον Orwell ότι ο εφιάλτης του 1984 συνέπεσε με αυτόν που περιέγραψε στο Brave New World: οι κυρίαρχοι του κόσμου θα έκαναν τους ανθρώπους να αγαπήσουν τη σκλαβιά τους. Η αποπλάνηση αναισθητοποιεί την ανθρωπότητα. Το οργουελιανό σενάριο έχει παγκόσμια και ιογενή διάσταση. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: ο Όργουελ συλλαμβάνει το σημείο μετάβασης από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό στην τεχνο-δικτατορία της πολιτικής ορθότητας, την οποία ο Όργουελ περιέγραψε χωρίς να γνωρίζει τους γίγαντες του διαδικτύου και τους απεριόριστους και ενοχλητικούς πόρους του διαδικτύου και της τεχνητής νοημοσύνης.

Το παράρτημα του 1984 είναι ανησυχητικό όπου ο Όργουελ προβλέπει ότι με τον εικοστό πρώτο αιώνα θα λάβει χώρα η μετάλλαξη της γλώσσας και της λογοτεχνίας, μεταφρασμένη εκ νέου στη νέα ιδεολογία, με το σχέδιο στα μέσα του αιώνα μας να φτάσει στην πλήρη υιοθέτηση του Newspeak. Φτάνουμε στην ώρα μας για το ραντεβού. Η παραποιημένη γλώσσα, η πολιτική ορθότητα, η ιδεολογικο-υγειονομική επαγρύπνηση, το σβησμένο και ξαναγραμμένο παρελθόν, το καθεστώς των γιγάντων του διαδικτύου, η παγκόσμια άνοδος της κομμουνιστικής Κίνας και ο παγκόσμιος ιός της είναι σημάδια ότι ο Όργουελ είναι δυστυχώς πιο ζωντανός από ποτέ. Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά το θάνατό του, τα δικαιώματά του έχουν λήξει προ πολλού, σίγουρα όχι οι προειδοποιήσεις του.

(The Bourgeois, Φεβρουάριος)