ΤΥΦΛΩΣΗ!!!

 

Θανάσης Κ.

Τύφλωση!

Ας ξεχάσουμε, προς στιγμήν, τι γίνεται μέσα στη χώρα, κι ας δούμε τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο - πρωτίστως στη γειτονιά μας:

Μια σειρά κυβερνήσεις πέφτουν γύρω μας, από το Ισραήλ και τη Βουλγαρία ως την Ιταλία και την Βρετανία...

Και σε μια σειρά από άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ, κυβερνήσεις κλονίζονται (π.χ, Ολλανδία, Καναδάς) ή μπαίνουν σε περιόδους εσωτερικής αμφισβήτησης (όπως στις ΗΠΑ όπου ο έλεγχος του Δημοκρατικού Κόμματος στη Βουλή των αντιπροσώπων είναι πολύ πιθανό να ανατραπεί), ή στη Γαλλία (όπου το Προεδρικό Κόμμα του Μακρόν, αναγκάζεται να συγκυβερνήσει με το Κόμμα της Λεπέν), ή στην Σουηδία που βαδίζει σε εκλογές με πολύ πιθανή την κυβερνητική ανατροπή.

Για να μη μιλήσουμε για την ίδια τη Γερμανία, όπου υπάρχει κι εκεί αμφισβήτηση του Καγκελάριου Σόλτς.

Όπως υπάρχουν και σοβαρές κόντρες ανάμεσα σε κράτη-μέλη της ίδιας της Ένωσης, όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Οι λόγοι αυτής της ξαφνικής επιδημίας αποσταθεροποίησης μέχρι πρόσφατα σταθερών χωρών, αποδόθηκε από κάποιους σε "δάχτυλο" του Πούτιν.

Σε μια ή δύο περιπτώσεις ίσως υπάρχει ένα τέτοιο "ίχνος".

Έστω και εμμέσως...

Σε άλλες χώρες όμως, όπως το Ισραήλ και η Βρετανία, ή σε χώρες όπου κινδυνεύει η κυβερνησιμότητα όπως η Ολλανδία και ο Καναδάς και οι ΗΠΑ, ο Πούτιν είναι βέβαιο ότι δεν έχει καμία "ανάμιξη". Ούτε άμεση ούτε έμμεση.

Όπως δεν υπάρχει, βέβαια, ανάμιξη του Πούτιν, ούτε στα τελευταία γεγονότα που συνταράσσουν την Ελλάδα. Για πολλά μπορούμε να κατηγορήσουμε τη Ρωσία, πάντως όχι για τις..."επισυνδέσεις" της ΕΥΠ με το τηλέφωνο του κ. Ανδρουλάκη, ούτε με τον τρόπο που ήλθε αυτό στην επιφάνεια - και συντηρείται έκτοτε συνεχώς...

Πράγματι, σε όλο αυτό το "μπουρίνι" της πολιτικής αστάθειας και την προϊούσας ακυβερνησίας που σηκώθηκε ξαφνικά σε όλο τον γεωπολιτικό μας περίγυρο, η Ελλάδα μέχρι πριν ένα μήνα έμοιαζε με "νησίδα ηρεμίας".

Όλοι αποσταθεροποιούνταν γύρω μας, αλλά εμείς μοιάζαμε "βράχος"...

Όχι πια!

Το "σκάνδαλο των υποκλοπών" όπως λέγεται, τίναξε τα πάντα στον αέρα.

Και το χειρότερο: το κλίμα σε βάρος της κυβέρνησης Μητσοτάκη συντηρείται από το εξωτερικό...

Αυτή τη φορά δεν επιτέθηκαν στην κυβέρνηση των Αθηνών για το θέμα των "υποκλοπών" τα διεθνή "φερέφωνα του Πούτιν", άλλα εκείνοι με τους οποίους ταυτίστηκε εναντίον του Πούτιν. Χαρακτηριστικά είναι τα αφιερώματα του Βρετανικού Guardian, της Αμερικανικής ''Washington Post", η δήλωση της ίδιας της Κομισιόν. Τώρα και το Reuters.

Και βέβαια, η ναυαρχίδα της "προοδευτικής πολιτικής ορθότητας" New York Times, που θεωρούνταν από την... ελληνική κεντροδεξιά ως το "Ιερό Δισκοπότηρο" της "φιλελεύθερης" ιδεολογικής καθαρότητας,

δεν έστειλε στην Ελλάδα ειδικό συνεργείο όταν ξέσπασε η σκευωρία Νοvartis το 2018,

δεν έστειλε στην Ελλάδα συνεργείο όταν ξέσπασε η "υβριδική επίθεση" παράνομων μεταναστών στον Έβρο (Φεβρουάριο του 2020),

δεν έστειλε στην Ελλάδα συνεργείο όταν μαίνονταν οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο το καλοκαίρι του 2020,

μόνο έστειλαν συνεργείο να κάνει εκτεταμένη κάλυψη σήμερα, για το... "σκάνδαλο των υποκλοπών"!

Το περίεργο είναι ότι η αυτή η "δραματική μεταστροφή" είναι δυσανάλογη με το περιστατικό που την προκάλεσε.

Επί ΣΥΡΙΖΑ είχαν καταγγελθεί ανάλογα περιστατικά (παρακολουθήσεων - όπως η περίπτωση Λαφαζάνη κλπ.) χωρίς να υπάρξει καμία "αναταραχή" τότε, χωρίς να δημιουργηθεί ο παραμικρός "θόρυβος", χωρίς να προκύψει καμία "παραίτηση", χωρίς να ζητηθεί καμία "συγγνώμη". Πέρασαν εντελώς απαρατήρητα. Και μέσα στη χώρα και στο εξωτερικό...

Κάτι περίεργο συμβαίνει...

Κι όλα αυτά, ενώ η Τουρκία - δίπλα μας - έχει βγάλει πλωτό γεωτρύπανο στην Ανατολική Μεσόγειο κι αρχίζει ήδη να κλιμακώνει τις προκλήσεις της στη θάλασσα και τον υβριδικό "πόλεμο" των ανθρώπινων ροών (από τον Έβρο)...

Κι όλα αυτά, ενώ η Άγκυρα συσφίγγει τις σχέσεις της με τη Ρωσία και παραγγέλνει επισήμως κι άλλη συστοιχία πυραύλων S-400, προκαλώντας ευθέως την Ουάσιγκτον.

Την ώρα που το Στέητ Ντηπάρτμεντ είναι μάλλον αμήχανο, η Βρετανία ασχολείται με τα δικά της, οι Βρυξέλλες ασχολούνται με άλλα, και η Αθήνα ασχολείται με το κινητό του κ. Ανδρουλάκη...

Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά...

Το μόνο βέβαιο είναι πως έχει απομακρυνθεί πολύ το ενδεχόμενο "συγκυβέρνησης" Μητσοτάκη-Ανδρουλάκη, μετά τις (μεθ)επόμενες εκλογές - και εφ' όσον η ΝΔ δεν επιτύχει "αυτοδυναμία".

Κι αυτό έδωσε ξαφνικά "αέρα στα πανιά" του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο οποίος κυριολεκτικά από το πουθενά - κι ενώ επί τρία χρόνια, δημοσκοπικά δεν "τσιμπούσε" και πολιτικά "δεν τραβούσε" - είδε ξαφνικά να αναγεννώνται οι ελπίδες του για επιστροφή στην εξουσία, ή τουλάχιστον ότι θα παίξει "κεντρικό πολιτικό ρόλο".

Μάλλον ο ΣΥΡΙΖΑ βιάζεται. Αλλά εδώ σημασία δεν έχει τι κάνει ή τι ελπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ...

Το αξιοσημείωτο σήμερα, είναι ότι εγκαταλείπουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη δυνάμεις - μέσα κι έξω από τη χώρα - που γνωρίζουν ότι η στάση τους μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ ευνοεί!

Κι αυτό "κανονικά" δεν θα έπρεπε ούτε να το θέλουν ούτε να το επιδιώκουν.

Μοιάζει κάποιοι να τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια της κυβέρνησης...

Όμως αυτό είχε συμβεί ξανά, στα τέλη του 2014. Εκείνη την εποχή, μάλιστα, δεν υπήρχε καν κάποιο "σκάνδαλο"...

Έριξαν τότε την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, παρά το γεγονός ότι στις εκθέσεις του τότε το ΔΝΤ παραδεχόταν ότι η χώρα είχε βγει από την κρίση κι ότι ως το 2022 (δηλαδή μέχρι φέτος) - αν δεν άλλαζε πορεία - το χρέος της θα είχε υποχωρήσει στο 105% του ΑΕΠ (έναντι 190% σήμερα), κι ότι η ανάπτυξή της τα επόμενα χρόνια θα ήταν σε μακροχρόνιους ρυθμούς διπλάσια απ' ό,τι την υπολόγισαν οι ίδιοι αργότερα (επί ΣΥΡΙΖΑ).

Έριξαν τότε, λοιπόν, την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και συνέβαλαν να έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ,

στον οποίο φόρτωσαν τρίτο (και πιο οδυνηρό) μνημόνιο,

φόρτωσαν αρκετές δεκάδες δισεκατομμύρια πρόσθετο χρέος (η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στοίχισε στη χώρα περί τα 80 δισεκατομμύρια κατά τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς)

φόρτωσαν πρόσθετα δέκα δισεκατομμύρια ετήσιας λιτότητας (που δεν ήταν απαραίτητα πριν, σύμφωνα με δικές τους εκθέσεις),

επέβαλαν υποθήκευση την δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια (που δεν είχαν διανοηθεί να ζητήσουν πριν),

και τέλος, επέβαλαν την άθλια συμφωνία των Πρεσπών, για το "Μακεδονικό" που ήδη καταρρέει σήμερα (αφού έχει αποσταθεροποιήσει τις σχέσεις Βουλγαρίας-Σκοπίων).

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε τότε ο "χρήσιμος ηλίθιος" της υπόθεσης.

Και δεν ήταν μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια...

Φυσικά - για να είμαστε δίκαιοι - και η κυβέρνηση πληρώνει τα λάθη της.

Πρώτα-πρώτα τον (αρχικό) Πανικό της!

Για να καταλάβετε: ο κ. Ανδρουλάκης αντελήφθη ότι έγινε προσπάθεια να μπει στο κινητό του "κακόβουλο λογισμικό". Δηλαδή πρόγραμμα που παρακολουθεί και τις συνομιλίες και τα αρχεία (εφ' όσον είναι συνδεδεμένα με το κινητό ).

Πήγε στην τεχνική υπηρεσία του Ευρωκοινοβουλίου, και του επιβεβαίωσαν ότι πράγματι υπάρχει "ίχνος" κακόβουλου λογισμικού.

Το κατήγγειλε ο ίδιος στην Ελλάδα, όπως ήταν φυσικό.

Η ΕΥΠ παραδέχθηκε ότι τον παρακολουθούσε για κάποιο σύντομο διάστημα, αλλά... νομίμως! Αφήνοντας να εννοηθεί ότι η "επισύνδεση" έγινε κατόπιν αιτήματος ξένης αρχής με την οποία η Ελλάδα έχει συμφωνία συνεργασίας.

Κι ότι είχαν τηρηθεί, λέει, όλες οι σχετικές δικονομικές πρόνοιες που προβλέπονται. Άρα ό,τι έγινε ήταν "νόμιμο" και κράτησε λίγο, πριν ακόμα εκλεγεί αρχηγός του ΚΙΝΑΛ.

Αλλά οι "νόμιμες" παρακολουθήσεις που κάνει η ΕΥΠ δεν γίνονται με "κακόβουλο λογισμικό" και δεν αφήνουν ηλεκτρονικό "ίχνος"...

Άρα, άλλο πράγμα κατήγγειλε ο κ. Ανδρουλάκης κι άλλο πράγμα παραδέχθηκε η ΕΥΠ!

Για την ακρίβεια, επρόκειτο για δεύτερη παρακολούθηση! Που προφανώς, δεν ήταν νόμιμη. Αυτή τουλάχιστον...

Άλλο πράγμα βρήκε ο κ. Ανδρουλάκης, άλλο πράγμα του επιβεβαίωσαν οι τεχνικές υπηρεσίες του Ευρωκοινοβουλίου και το κατήγγειλε στην Ελλάδα, κι άλλο πράγμα του... "επιβεβαίωσε" επισήμως η ΕΥΠ.

Μύλος!

Κι ύστερα προέκυψε ότι επρόκειτο για δύο παρακολουθήσεις, εκ των οποίων η μια ήταν ενδεχομένως, "νόμιμη" - αλλά η άλλη ήταν σίγουρα παράνομη.

Κι εδώ είναι το πρόβλημα: Όχι στη νόμιμη παρακολούθηση, αλλά στην παράνομη!

Η οποία αν αποδειχθεί, όπως ήλθαν τα πράγματα, θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα...

Αλλά με αυτό δεν ασχολείται κανείς!

Ό,τι γίνεται πράγματι νόμιμα, γίνεται με κανόνες, προϋποθέσεις και "δικλείδες ασφαλείας" που ψήφισε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα - τώρα πια και ο ΣΥΡΙΖΑ!

Και πάντως απαγορεύεται να αφορά τα "προσωπικά στοιχεία" οποιουδήποτε!

Όταν παραβιάζονται οι νόμοι ή οι "δικλείδες ασφαλείας", τότε έχουμε παρανομία. Κι όταν γίνονται παρακολουθήσεις εκτός των νομίμων καναλιών, τότε έχουμε χοντρή παρανομία.

Μέχρις στιγμή, ωστόσο, δεν συζητήθηκε η παράνομη παρακολούθηση.

Δεν συζητήθηκε πώς θα διερευνήσουμε την παράνομη παρακολούθηση, αλλά πως θα εμποδίσουμε μελλοντικά τις νόμιμες.

Για να δείτε δύο παραδείγματα:

--Σήμερα στην Γερμανία αποκαλύφθηκε ότι οι αρχές παρακολουθούσαν τα αρχεία του Καγκελαρίου Σόλτς. Εδώ και μήνες. Αλλά εκείνος το έμαθε μόλις τώρα!

Και κανείς δεν είχε πρόβλημα - ούτε ο ίδιος - γιατί η παρακολούθηση σε βάρος του ήταν νόμιμη...

--Δείτε και την περίπτωση της Χρυσής Αυγής. Για μοναδική φορά οι εκπρόσωποι ενός "κοινοβουλευτικού κόμματος" συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν για συγκρότηση "εγκληματικής οργάνωσης". Επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου...

Η καταδίκη τους, έξη χρόνια αργότερα, στηρίχθηκε μεταξύ άλλων και στο άνοιγμα των κινητών τους. Το οποίο έγινε μετά τη δολοφονία Φύσσα. Κι ήταν απολύτως νόμιμο γιατί είχε μεσολαβήσει κακούργημα.

Η κατηγορία περί "εγκληματικής οργάνωσης" θα ήταν αδύνατο να αποδειχθεί. αν δεν άνοιγαν τα κινητά τους - κι ας ήταν εκλεγμένοι βουλευτές.

Και οι αρχές γνώριζαν από πριν, γιατί παρακολουθούσαν τα κινητά των τραμπούκων - όχι των βουλευτών! Αλλά όταν οι τραμπούκοι επικοινωνούσαν με τους βουλευτές της ΧΑ, οι αρχές γνώριζαν τι γινόταν. Γι' αυτό και μπόρεσαν να τους παραπέμψουν ώρες μετά το έγκλημα...

Αν υπήρχε "αυξημένη δικονομική προστασία των βουλευτών" (στις επικοινωνίες τους με εγκληματίες) η πληροφορία αυτή εκ των προτέρων δεν θα ήταν "αξιοποιήσιμη". Και η παραπομπή της ΧΑ θα ήταν πολύ πιο δύσκολη. Πολύ περισσότερο, η απόδειξη της "εγκληματικής οργάνωσης" και η τελική καταδίκη.

Όταν υπάρχει αστυνομική αυθαιρεσία, δεν διαλύουμε την Αστυνομία! Ελέγχουμε την αστυνομική αυθαιρεσία.

Έτσι και τώρα: Το πρόβλημα δεν είναι, με αφορμή τις παράνομες παρακολουθήσεις που αποκαλύπτονται σήμερα, να διαλύσουμε το σύστημα πληροφοριών της ΕΥΠ. Το πρόβλημα είναι να διερευνήσουμε και να σταματήσουμε τις παράνομες παρακολουθήσεις.

Με τις οποίες, όμως - όλως περιέργως - δεν ασχολείται κανείς!

Και βεβαίως, αν μια παρακολούθηση είναι νόμιμη, κανείς δεν μπορεί να την εμποδίσει. Το επιχείρημα: "ήταν νόμιμη η παρακολούθηση" αλλά... κακώς έγινε", απλώς δεν στέκει. Ούτε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έχει δικαίωμα να εμποδίσει νόμιμες παρακολουθήσεις.

Στην Ελλάδα που βρίσκεται σήμερα στο στόχαστρο "υβριδικής επίθεσης" κάποιοι πιέζουν να ξεχαρβαλωθεί (ακόμα περισσότερο) η νόμιμη δραστηριότητα της Υπηρεσίας Πληροφοριών.

Κι αντί να συζητάμε αν υπήρξε ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗ παρακολούθηση, συζητάμε πώς πρέπει ουσιαστικά να εμποδίζονται οι νόμιμες παρακολουθήσεις!

Χαμός στο ίσιωμα...

Ζούμε σε περίοδο πρωτοφανούς Διεθνούς αστάθειας. Και μιας, χωρίς προηγούμενο, παγκόσμιας αποσταθεροποίησης.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο τρίτο πιο επικίνδυνο σημείο στον κόσμο (για πιθανή σύγκρουση) και αντιμετωπίζει συστηματικά κλιμακούμενες προκλήσεις και υβριδική επίθεση.

Καιρός να γίνουμε σύγχρονη χώρα και να φερόμαστε ως σύγχρονη χώρα.

Όχι να φαντασιωνόμαστε ότι πολεμάμε ακόμα την... προ 50ετίας χούντα!

Ούτε να σαχλαμαρίζουμε γενικώς...

Καιρός να σοβαρευτούμε...

Είναι προφανές ότι κάποιοι τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια της ελληνικής κυβέρνησης. Η οποία πληρώνει και τα δικά της σφάλματα.

Αλλά στις εξελίξεις που ξεδιπλώνονται γύρω μας (ή δρομολογούνται στο εσωτερικό) η Ελλάδα δεν μπορεί να βρεθεί παραλυμένη.

Η χώρα δεν μπορεί να πάει σε "πρόωρες" εκλογές - διπλές μάλιστα - τέτοιες ώρες, όταν στην Ευρώπη και στη Δύση γενικότερα αρχίζει να υπάρχει επικίνδυνο "κενό ηγεσίας", με την Τουρκία δίπλα μας να απειλεί ανεξέλεγκτα τους πάντες.

Η χώρα δεν μπορεί να βυθιστεί σε μακρόχρονη εσωστρέφεια σήμερα.

Ούτε σε έρπουσα ακυβερνησία.

Με την καμία!

ΥΓ. Αυτή τη στιγμή ροκανίζουν τον ίδιο τον Καγκελάριο της Γερμανίας Σόλτς! Το να απορούμε γιατί τραβάνε το χαλί κάτω και από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ή πολύ περισσότερο να μην το καταλαβαίνουμε, δείχνει απλώς ότι είμαστε μακριά νυχτωμένοι.

Είναι ο "ενεργειακός Αρμαγεδδώνας", είναι το Ουκρανικό, είναι τα συσσωρευμένα αδιέξοδα της ΕΕ, είναι όλα αυτά μαζί, είναι οι τριγμοί της Δύσης και το δραματικό κενό ηγεσίας που υπάρχει σήμερα και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, πάντως σίγουρα δεν είναι οι... νόμιμες "επισυνδέσεις" στο κινητό του κ. Ανδρουλάκη, ούτε καν το παράνομο "κακόβουλο λογισμικό" που κάποιοι τώρα ανακάλυψαν.

Κάποιοι θέλουν ΚΑΙ την Ελλάδα "ακυβέρνητη" το επόμενο διάστημα.

(Και δυστυχώς η κυβέρνηση ούτε πριν είχε καταλάβει τι γίνεται, ούτε, ακόμα και τώρα, μοιάζει να καταλαβαίνει...)

ΥΓ. Το να "ξεπλένουμε" τον ΣΥΡΙΖΑ, με πρόσχημα τα σφάλματα της Κυβέρνησης, είναι ανοησία και υποκρισία.

Το να αποσιωπούμε τα σφάλματα της Κυβέρνησης, είναι επιπολαιότητα.

Αλλά το να μη βλέπουμε την μεγαλύτερη εικόνα γύρω μας είναι κάτι χειρότερο από ανοησία. Είναι τύφλωση!

«Νεοκομμουνιστική» Ελλάδα και Τουρκία!!!

 

Γράφει ο Αλκιβιάδης Κ. Κεφαλάς, Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Πώς πλουτίζουν τα έθνη; H φύση έχει προικίσει άλλους με άφθονους φυσικούς πόρους. Αλλα έθνη κατακτούν ξένα εδάφη. Μερικά έχουν αναπτύξει μοναδικές εμπορικές δεξιότητες.

Ξυλεία, μεταλλεύματα, αλιεία, ναυτιλία, γεωργία, μετανάστευση και προσφυγιά, οργανωμένη κρατική παραβατικότητα και ναρκωτικά, μεταποίηση, πετρέλαιο, βιομηχανία και διαχείριση κεφαλαίων αποτελούν πηγές πλούτου. Κανένα όμως έθνος, όσο φτωχό ή πλούσιο κι αν είναι, δεν μπορεί να ευημερήσει με δανεικά χρήματα, με τη ληστρική φορολογία της μεσαίας τάξης, με την εκχώρηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του σε άλλα έθνη, με την εκδίωξη από τη χώρα των πλέον παραγωγικών πολιτών και κυρίως χωρίς να διαθέτει αναγνωρισμένες πολιτιστικές αξίες και τεχνολογικές ταυτότητες προϊόντων.

Η μεγαλύτερη, όμως, πηγή παραγωγής εθνικού πλούτου είναι η εφευρετικότητα των πολιτών, αυτό που ονομάζεται «καινοτομία». Πράγματι, η ικανότητα του μυαλού να δημιουργεί κάτι «νέο» και «χρήσιμο» προσφέρει στα τυχερά έθνη που διαθέτουν τέτοιους πολίτες μια διαρκή και αυξανόμενη δημιουργία πλούτου. Σε αντίθεση με τις χρηματοπιστωτικές απάτες παραγωγής αέρα, ένας δημιουργικός εγκέφαλος αποτελεί τη μοναδική μηχανή παραγωγής πλούτου.

Εάν όμως η καινοτομία παράγει πλούτο, τότε γιατί δεν είναι όλα τα έθνη πλούσια; Ο λόγος είναι ότι πολλά έθνη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, διαθέτουν ελίτ με περιορισμένες πολιτικές ικανότητες, που αποτυγχάνουν να εκτιμήσουν και να ενθαρρύνουν την καινοτομία. Αυτές οι ελίτ, που ενδιαφέρονται μόνο για τον προσωπικό τους πλουτισμό και όχι για την εθνική ευημερία, αυτοαποκαλούνται διεθνιστές, νεοφιλελεύθεροι και αντινατιβιστές. Η απαραίτητη προϋπόθεση παραγωγής πλούτου είναι να υπάρχουν ισχυρά δικαιώματα ιδιοκτησίας, κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί που δεν παραβιάζουν τον ιδιωτικό βίο, (επισυνδέσεις), αξιόπιστο νομικό σύστημα και ελάχιστη γραφειοκρατία.

Χωρίς τις ανωτέρω προϋποθέσεις οι έξυπνοι άνθρωποι δεν έχουν κίνητρα να γίνουν ατμομηχανές της οικονομίας. Οι ευφυείς δεν σπαταλούν χρόνο, εργασία και πόρους για να παράγουν πλούτο που στο τέλος θα κλαπεί μέσω της φορολογίας, της γραφειοκρατίας και του νομικού συστήματος από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ.

Μόνο εκεί όπου υπάρχουν ατομική ιδιοκτησία, δικαιοσύνη και προσωπική ελευθερία χωρίς παρακολουθήσεις και εκβιασμούς μπορεί να υπάρξει πλούτος. Πράγματι, ο δείκτης καινοτομίας, που συνεπάγεται τον πλούτο των εθνών, είναι συνάρτηση της ανθρώπινης εφευρετικότητας, της προσωπικής και συλλογικής ελευθερίας και της ατομικής ιδιοκτησίας (https://www.globalinnovationindex.org/gii-2021-report). Εκεί όπου ελευθερία και ιδιοκτησία αποτιμώνται επαρκώς, μεγάλοι συγγραφείς, καλλιτέχνες και επιστήμονες δημιουργούν το εθνικό πλαίσιο καινοτομίας και παράγουν πλούτο.

Σήμερα όμως οι κεντρικοί σχεδιαστές της νέας τάξης πραγμάτων και της «μεγάλης επανεκκίνησης» υλοποιούν τον κοινωνικοποιημένο έλεγχο των αγορών με την κατάργηση της ιδιοκτησίας και τη βαριά φορολογία, ενώ περιορίζουν την ατομική ελευθερία μέσω της απαγόρευσης της κινητικότητας. Ουσιαστικά σήμερα οι ελίτ υποκαθιστούν τα ατομικά δικαιώματα με τα συλλογικά δικαιώματα, αποκαλώντας την ατζέντα τους «προοδευτικό φιλελευθερισμό», ενώ ουσιαστικά προωθούν την επανεμφάνιση του σοβιετικού κομμουνισμού σε πλανητική κλίμακα.

Αυτή η πολιτική πρακτική, που ο κ. Μητσοτάκης και η συστημική Αριστερά υπηρετούν με φανατισμό στη χώρα μας, είναι γνωστή ως «νεοκομμουνισμός». Όσο περισσότερο προωθείται ο νεοκομμουνισμός σε μία χώρα τόσο λιγότερο ευδοκιμεί η καινοτομία και περιορίζονται ο πλούτος και η ατομική ελευθερία. Οι νεοκουμμουνιστές καλλιεργούν την κουλτούρα της επιβίωσης όχι μέσω της εργασίας αλλά μέσω των επιδομάτων (πρεκαριατοποίηση της κοινωνίας), πρακτική που εφαρμόζει συστηματικά η κυβέρνηση της Ν.Δ. Ταυτόχρονα αφαιρούν οικονομικούς πόρους από τα καινοτόμα μέλη της κοινωνίας μέσω της ληστρικής φορολογίας, ώστε να χρηματοδοτήσουν τις μη παραγωγικές δραστηριότητες.

Οι νεοκομμουνιστές αποτελούν εύκολους στόχους για τις εθνικιστικές χώρες που καλλιεργούν την καινοτομία. Κλασικό παράδειγμα αποτελούν η Ελλάδα και η Τουρκία. Η μεν πρώτη είναι μια νεοκομμουνιστική χώρα και συνεπώς αποτελεί μία έρημο καινοτομίας και παραγωγικότητας ζώντας και εθίζοντας τους πολίτες στα επιδόματα, ενώ η δεύτερη έχει απορρίψει την παγκοσμιοποίηση και συνεπώς για να επιβιώσει καλλιεργεί την καινοτομία μέσω της παραγωγής προηγμένων αμυντικών συστημάτων. Η Τουρκία επενδύει στην έρευνα και την τεχνολογία, μετασχηματιζόμενη σε κοινωνία γνώσης, ενώ η Ελλάδα του Μητσοτάκη επενδύει σε «ερευνητικά προγράμματα» χρηματοδοτώντας το ΕΛΙΑΜΕΠ.

Παρά τις αερολογίες που δεσπόζουν στον δημόσιο λόγο, η τεχνολογική υπεροχή της Τουρκίας είναι αυτή που δημιούργησε το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Αντιθέτως, ο χαμηλός δείκτης καινοτομίας και συλλογικής πολιτικής ευφυΐας της νεοκομμουνιστικής Ελλάδας έχει καλλιεργήσει το δόγμα του «δεν διεκδικούμε τίποτα» και «οι θάλασσες δεν έχουν σύνορα».

Συνεπώς το αποτέλεσμα της σταδιακής απώλειας του εθνικού χώρου και η κλιμακούμενη συλλογική φτωχοποίηση είναι αναμενόμενα γεγονότα. Οι πρόσφατες πρακτικές της θεσμοθετημένης παραβίασης του ιδιωτικού βίου μέσω των «επισυνδέσεων», σε συνδυασμό με τον χαμηλό δείκτη καινοτομίας του νεοκομμουνισμού, βυθίζουν όλο και περισσότερο την Ελλάδα στον Μεσαίωνα, στη σήψη και την παρακμή. Πηγή

ΥΠΗΡΧΕ ΠΡΟΗΓΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΛΙΘΙΝΗ ΕΠΟΧΗ;-ΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟΩΝ ΚΑΙ ΣΠΗΛΑΙΩΝ...

 

Είναι ένα πολύ παλιό ερώτημα, το ερώτημα αν υπήρχε προηγμένος πολιτισμός στη Λίθινη Εποχή πολύ πριν από τους γνωστούς υψηλούς πολιτισμούς. Ίσως μπορούμε να βρούμε μια πιθανή απάντηση σε αυτό το ερώτημα στα αρχαία συστήματα τούνελ που εκτείνονται κάτω από όλη την Ευρώπη και τη Μικρά Ασία.

Αλλά ένα γιγάντιο σύστημα σπηλαίων έχει βρεθεί επίσης στην Κίνα, το οποίο δεν θα έπρεπε να υπάρχει καθόλου. Αυτά τα συστήματα σπηλαίων στη Στυρία, τη Μικρά Ασία και την Κίνα παρουσιάζουν σαφείς και αξιοσημείωτες ομοιότητες μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, υπάρχουν τα ίχνη επεξεργασίας που μπορούν να βρεθούν ακόμα και σήμερα στα συστήματα.

Μοιάζουν σαν αυτά τα συστήματα σήραγγας να έχουν σκαφτεί από μηχανές, δεν έχουμε ιδέα τι μηχανές μπορεί να ήταν. Μερικά από τα υπόγεια περάσματα στην Ανατολική Στυρία της Αυστρίας, έχουν επίσης μια εντυπωσιακή αρχιτεκτονική ομοιότητα με την κατασκευή του μεγαλιθικού πολιτισμού. Του Θόρστεν Χάιντεμπεργκ.

Το σύστημα σήραγγας κάτω από τη Στυρία στην Αυστρία

Φαίνεται ότι σε όλη την Ευρώπη, αλλά κυρίως στην Αυστρία, υπάρχει ένα προϊστορικό δίκτυο σηράγγων κρυμμένο υπόγεια. Γύρω από την πόλη Vorau μόνο υπάρχουν περίπου 800 «Erdstalle», δηλαδή υπόγεια περάσματα διαφορετικού μήκους, μερικά από τα οποία είναι αποδεδειγμένα ηλικίας άνω των 10.000 ετών.

Ωστόσο, τέτοιες εγκαταστάσεις έχουν γεμίσει από την εκκλησία σε όλη την Ευρώπη εδώ και αιώνες, στην πραγματικότητα είναι σφραγισμένες. Όταν ανακαλύπτεται ένα νέο απόσπασμα, μερικές φορές συμβαίνει ακόμα και σήμερα.

Τα παλιά συστήματα σήραγγας στη Στυρία, την Κάτω Αυστρία και την Άνω Αυστρία (Αυστρία) ονομάζονται ευρέως στάβλοι. Η λέξη «Erdstall» δεν προέρχεται από τα υπόστεγα βοοειδών αλλά από ένα «μέρος κάτω από τη γη». Προς το παρόν, ο Δρ. Χάινριχ Κους. Ο ίδιος και η σύζυγός του ερευνούν σε αυτόν τον τομέα εδώ και δεκαετίες. Μέχρι στιγμής, οι δυο τους είχαν εκπληκτικά αποτελέσματα.

Τα συστήματα σήραγγας που έχουν εξεταστεί στη Στυρία αλλά και στην Κάτω Αυστρία δείχνουν ίχνη επεξεργασίας που δεν μπορούν να χρονολογηθούν ούτε στη σύγχρονη εποχή ούτε στον Μεσαίωνα. Προέκυψε η εικόνα ότι αυτά τα συστήματα σήραγγας είναι πολύ παλαιότερα από ό,τι υποτίθεται προηγουμένως. Κατασκευάστηκαν όμως με μια τεχνική που είναι ξένη και άγνωστη σε εμάς σήμερα.

Πολλά από αυτά τα αρχαία φλεβικά συστήματα μπορούν να χρονολογηθούν από 10.000 έως 15.000 χρόνια χρησιμοποιώντας χρονολόγηση TCN (Terrestrial Cosmogenic Nuclides), αλλά ορισμένα συστήματα φλεβών είναι πολύ παλαιότερα. Είναι εντυπωσιακό ότι δεν υπάρχουν ίχνη αιθάλης στους παλιούς διαδρόμους εντός των συστημάτων διαδρόμων και των τούνελ.

Πειράματα έδειξαν ότι ο βράχος σε πολλές σήραγγες είναι τόσο σκληρός που δεν μπορεί να γίνει τίποτα με σφυρί και σμίλη.Αυτό έχει ήδη αποδειχθεί ξεκάθαρα. Επιπλέον, αυτά τα παλιά συστήματα διαδρόμων είναι πολύ καλά επεξεργασμένα, σε αντίθεση με τις σήραγγες και τις σήραγγες ορυχείων που δημιουργήθηκαν τον Μεσαίωνα. Σίγουρα μπορεί κανείς να πει ότι όσο πιο όμορφα δουλεύεται ένα προφίλ βάδισης, τόσο πιο παλιό είναι. Ένα φαινόμενο που μπορούμε να παρατηρήσουμε και από άλλους αρχαίους χώρους σε όλο τον κόσμο.

Είναι επίσης ιδιαίτερα αξιοσημείωτο ότι τα εσωτερικά των σημάτων επεξεργασίας είναι γυαλισμένα. Αυτό σημαίνει ότι η θερμοκρασία εργασίας πρέπει να ήταν υψηλότερη από 1200 έως 1400 βαθμούς, καθώς η πέτρα υαλοποιείται μόνο πάνω από αυτές τις θερμοκρασίες. Επιπλέον, στα τοιχώματα της σήραγγας βρέθηκαν επίσης χαλύβδινα ρινίσματα, τα οποία είχαν αποκολληθεί από το άκρο του εργαλείου κατά τη μηχανική κατεργασία. Έχει ήδη αποδειχθεί ότι αυτό δεν είναι ένα οξείδιο του σιδήρου που απαντάται στη φύση. Όχι, αυτός είναι χάλυβας που είναι αναμειγμένος με μολυβδαίνιο τιτανίου, μεταξύ άλλων.

Οι μετρήσεις με λέιζερ έδειξαν επίσης ότι τα συστήματα φλεβών λειτουργούν σαν να ήταν κομμένα από το βράχο. Δρ Ο Kusch έχει επίσης έρθει σε επαφή με σύγχρονες εταιρείες κατασκευής σήραγγας σχετικά με αυτό το θέμα. Και αυτοί είναι της άποψης ότι δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε τέτοιες μηχανές μετάπτωσης σήμερα.

Το πρόβλημα ξεκινά από το ύψος και το πλάτος των σηράγγων, γιατί συνήθως έχουν ύψος μόνο 1,60 μέτρα και πλάτος 70 με 80 εκατοστά. Πώς θα έμπαινες λοιπόν εκεί με μεγάλες μηχανές;

Διάτρητες πέτρες, οι πινακίδες πάνω από το έδαφος

Οι λεγόμενες διάτρητες πέτρες σχετίζονται άμεσα στη Στυρία. Στην αρχαιολογία, ένα διάτρητο μενίρ που μοιάζει με πλάκα ή η πέτρα εισόδου ενός μεγαλιθικού συγκροτήματος, που ήταν τεχνητά εφοδιασμένη με μια τρύπα, ονομάζεται λίθος τρύπας (περιφερειακά επίσης κουΐτ). Εκτός από την Κεντρική Ευρώπη, τέτοιες πέτρες μπορούν επίσης να βρεθούν πιο συχνά στα Βρετανικά Νησιά και στη Βρετάνη.

Σήμερα υπάρχουν ακόμα περίπου 250 τέτοιες διάτρητες πέτρες στη Στυρία, αλλά αρχικά υπήρχαν πιθανώς πάνω από 1000. Το μεγαλύτερο σήμερα γνωστό μενίρ στη Στυρία έχει μήκος πάνω από 7,6 μέτρα και ζυγίζει 50 τόνους. Όλες οι αρχικές διάτρητες πέτρες δείχνουν την πορεία των υπόγειων περασμάτων. Οι διάτρητες πέτρες ακολουθούν τα υπόγεια περάσματα σχεδόν πάνω από το έδαφος. Σύμφωνα με μια επιφανειακή εξέταση, μερικές από αυτές τις διάτρητες πέτρες είναι ηλικίας 15.000 ετών.

Το Göbekli Tepe στην Τουρκία, τα παλαιότερα μνημειώδη κτίρια της ανθρωπότητας

Αν κοιτάξετε τη χρονολόγηση ή την ηλικία των λεγόμενων στάβλων της γης, γρήγορα συνειδητοποιείτε ότι είναι μεγαλύτεροι από τον Göbekli Tepe. Το Göbekli Tepe, που σημαίνει «λόφος της κοιλιάς» στα αγγλικά, είναι μια προϊστορική τοποθεσία που βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Σανλιούρφα της νοτιοανατολικής Ανατολίας στην Τουρκία. Μέχρι στιγμής, τα κτίρια του Göbekli Tepe θεωρούνταν τα παλαιότερα μνημειακά κτίρια που ανεγέρθηκαν από ανθρώπους.

Αυτή η τοποθεσία αναγνωρίστηκε ως τοποθεσία της Λίθινης Εποχής από τον Αμερικανό αρχαιολόγο Peter Benedict ήδη από το 1963. Οι αρχαιολόγοι υποθέτουν ότι το Göbekli Tepe είναι ένα ιερό της Λίθινης Εποχής που χτίστηκε από νομάδες. Τα παλαιότερα ίχνη χρήσης ανάγονται στη 10η χιλιετία πριν από την εποχή μας.

Έτσι χτίστηκαν μετά τις μεγάλες καταστροφές στο τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων. Είναι δίκαιο να πούμε ότι τα συγκροτήματα Göbekli Tepe είναι κάτι από τους παλαιότερους γνωστούς ναούς που γνωρίζει ο άνθρωπος, ακόμα κι αν δεν είναι ναοί με την παραδοσιακή έννοια.

Τα συστήματα αυτά είναι κυκλικά πέτρινα συστήματα που αποτελούνται από πεσσούς σχήματος Τ, ορισμένοι με ανάγλυφα, που βρίσκονται στο κέντρο των αντίστοιχων συστημάτων. Με βάση τις γεωφυσικές έρευνες, υποτίθεται ότι περισσότεροι από 200 άλλοι πυλώνες σε περίπου 20 κυκλικά συστήματα εξακολουθούν να είναι θαμμένοι κάτω από το έδαφος. Οι επιμέρους πυλώνες έχουν ύψος έως 6 μέτρα και βάρος έως 20 τόνους. Τοποθετήθηκαν σε πλίνθους λαξευμένους από τον βράχο που προεξείχε.

Αυτοί οι πυλώνες σε σχήμα Τ είναι διακοσμημένοι με ανάγλυφες γραμμές που απεικονίζουν ζώα, πουλιά, έντομα κ.λπ. Ωστόσο, δεν βρέθηκαν ίχνη ανθρώπινων λειψάνων στις ίδιες τις εγκαταστάσεις, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί σαφώς να αποκλειστεί ο χώρος ταφής. Επιπλέον, δεν υπάρχουν στοιχεία για εξημερωμένα φυτά. Είναι ενδιαφέρον ότι αυτά τα συστήματα διαμορφώθηκαν σύμφωνα με τον αστερισμό του Κύκνου.

Η υπόγεια πόλη Derinkuyu στην Ανατολία

Η υπόγεια πόλη Derinkuyu βρίσκεται στην Ανατολία της Τουρκίας. Σε μετάφραση, το όνομα σημαίνει κάτι σαν βαθύ πηγάδι/άξονας. Το προηγούμενο όνομα αυτής της πόλης ήταν Μαλακοπία. Βρίσκεται στην ομώνυμη θέση Καππαδοκία. Αυτό βρίσκεται στην τουρκική επαρχία Nevşehir περίπου 29 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της επαρχίας. Στην Καππαδοκία, μαζί με το Kaymaklı, το Derinkuyu είναι η πιο διάσημη και μεγαλύτερη από τις υπόγειες πόλεις, από τις οποίες λέγεται ότι υπάρχουν περίπου 50 στην περιοχή αυτή. Μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί περίπου 36 από αυτά, αλλά πολύ λίγα από αυτά είναι ανοιχτά στο κοινό.

Το πότε ακριβώς δημιουργήθηκαν αυτές οι υπόγειες πόλεις δεν μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα και είναι θέμα συζήτησης στους αρχαιολογικούς κύκλους.
Μερικοί αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι χτίστηκαν από τους Χετταίους πριν από περισσότερα από 4.000 χρόνια. Μάλλον το σκέφτηκαν γιατί στο συγκρότημα βρέθηκε ένα εργαλείο χειρός, το οποίο είναι χεττιτικής προέλευσης. Αλλά αυτό θα μπορούσε να είχε μπει σε αυτό αργότερα.

Σε κάθε περίπτωση, η παλαιότερη αναφορά βρίσκεται στην Ανάβασις του Ξενοφώντα. Μιλάει για ανθρώπους στην Ανατολία που έχτισαν τα σπίτια τους υπόγεια. «Τα σπίτια ήταν υπόγεια, στενά στην είσοδο σαν πηγάδι, αλλά φαρδιά στο κάτω μέρος. Οι είσοδοι για τα συρόμενα βοοειδή είχαν σκαφτεί, αλλά ο κόσμος κατέβηκε σε σκάλες. Στις κατοικίες βρέθηκαν κατσίκια, πρόβατα, βοοειδή και πτηνά μαζί με τα μικρά τους.» – Ξενοφών, IV/5.25

Άλλοι πάλι αρχαιολόγοι υποψιάζονται ότι οι χριστιανοί έχτισαν τις πόλεις για να τις προστατεύσουν από τους διώκτες. Σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο ότι οι χριστιανοί χρησιμοποιούσαν αυτές τις σήραγγες. Ήταν επίσης αυτοί που έδωσαν στο συγκρότημα τη σημερινή του μορφή μεταξύ του 6ου και του 10ου αιώνα.

Το σύστημα της σήραγγας ανακαλύφθηκε τυχαία το 1963. Μέχρι στιγμής έχουν αποκαλυφθεί οκτώ όροφοι, με το βαθύτερο σημείο να βρίσκεται 55 μέτρα κάτω από την επιφάνεια. Αλλά πιστεύεται ότι μόνο το ένα τέταρτο της αρχικής δομής έχει αποκαλυφθεί μέχρι στιγμής. Τα ακάλυπτα δωμάτια έχουν συνολική επιφάνεια 2500 τετραγωνικών μέτρων. Το 1965 η εγκατάσταση άνοιξε για το κοινό.

Το συγκρότημα μοιάζει πραγματικά με ολόκληρη πόλη και χωρίζεται σε διαφορετικές περιοχές. Για παράδειγμα, οι επάνω όροφοι ήταν χώροι καθιστικού και ύπνου. Μέχρι και πατητήρι και μοναστηριακό συγκρότημα έχουν στεγαστεί εκεί. Στο συγκρότημα φυλάσσονται και κατοικίδια. Στους κάτω ορόφους έχουν βρεθεί ακόμη και αίθουσες συνεδριάσεων, αποθήκες και φυλακή.

Σε μεταγενέστερους χρόνους, διάφορα δωμάτια χρησιμοποιήθηκαν ως εκκλησίες. Στον έβδομο όροφο βρίσκεται η λεγόμενη «Εκκλησία των Τριφυλλιών» και είναι σχεδιασμένη σε μορφή σταυρού. Αυτή η «εκκλησία» έχει μήκος 25 μέτρα, πλάτος 10 μέτρα και ύψος 3 μέτρα.

Δεν είναι ακόμη σαφές πόσοι κάτοικοι ζούσαν εκεί. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 3.000 έως 50.000 άτομα. Είναι επίσης ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι ο Derinkuyu λέγεται ότι συνδέθηκε με την υπόγεια πόλη στο γειτονικό Kaymaklı με μια σήραγγα μήκους εννέα χιλιομέτρων.

Παρόμοια με άλλες τέτοιες εγκαταστάσεις, αυτή η υπόγεια πόλη θα μπορούσε να κλειστεί από τις λεγόμενες «rolling stone doors», που μοιάζουν με μυλόπετρες.

Σε περίπτωση επίθεσης ή άλλου κινδύνου, αυτές οι τεράστιες πέτρες θα μπορούσαν να κυληθούν μπροστά από την είσοδο. Από έξω, αυτό ήταν σίγουρα ένα δύσκολο εμπόδιο για να ξεπεραστεί. Αλλά οι άνθρωποι μέσα δεν ήταν αποκομμένοι από τον έξω κόσμο, επειδή η επικοινωνία μπορούσε να διατηρηθεί μέσω φρεατίων. Αυτά οδηγούσαν από τους δύο πρώτους ορόφους προς τα έξω. Αυτοί οι «άξονες επικοινωνίας» είχαν μήκος τρία έως τέσσερα μέτρα και διάμετρο περίπου δέκα εκατοστά.

Επιπλέον, το εργοστάσιο διαθέτει ένα αρκετά περίπλοκο και εξελιγμένο σύστημα εξαερισμού. Από το πρώτο υπόγειο επίπεδο, 15.000 φρεάτια λέγεται ότι οδήγησαν προς τα πάνω. Ακόμα κι αν αυτοί οι άξονες αέρα στους κάτω ορόφους είναι λιγότεροι, εξακολουθούν να λειτουργούν μέχρι σήμερα μέχρι τον όγδοο όροφο.

Οι αεραγωγοί βάθους 70 έως 85 μέτρων χρησιμοποιήθηκαν επίσης για τη μεταφορά νερού. Πριν ανακαλυφθεί αυτή η εγκατάσταση, οι κάτοικοι του Derinkuyus αντλούσαν το νερό τους από αυτά τα πηγάδια. Αυτό εξηγεί και το όνομα, βαθύ πηγάδι, επειδή derin kuyu σημαίνει «βαθύ πηγάδι» ή «πηγάδι» στα τούρκικα.

Huangshan στην Κίνα: Ο λαβύρινθος των σπηλαίων που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει

Υπάρχουν 72 κορυφές στα βουνά Huangshan, τα οποία εκτείνονται σε 154 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το υψηλότερο υψόμετρο είναι η λεγόμενη «κορυφή των ανθέων του Λωτού» που βρίσκεται στα 1864 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Στα «Κίτρινα Όρη», τα βουνά Χουανγκσάν, έναν από τους πιο δημοφιλείς ταξιδιωτικούς προορισμούς των Κινέζων, υπάρχει ένας τεράστιος τεχνητός λαβύρινθος από τούνελ. Μέχρι πριν από 30 χρόνια ούτε οι ντόπιοι γνώριζαν την ύπαρξη αυτής της εγκατάστασης. Οι Κινέζοι άρχισαν να ερευνούν αυτό το σύστημα σήραγγας μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1990.

Όλα ξεκίνησαν όταν ένας αγρότης ανακάλυψε μια σπηλιά στα βουνά Huangshan κατά τύχη πριν από περίπου 30 χρόνια. Αλλά μόνο λίγο αργότερα αποδείχθηκε ότι αυτό δεν είναι συνηθισμένο σπήλαιο, αλλά ότι είναι ένα από τα πιο μυστηριώδη κτίρια στη γη. Γιατί σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουμε σήμερα για τη διάσταση αυτού του συστήματος σήραγγας, δεν θα έπρεπε να υπάρχει κάτι τέτοιο. Αυτός ο υπόγειος κόσμος έχει χρονολογηθεί γύρω στα 2000 χρόνια. Ωστόσο, μια ακόμη μεγαλύτερη ηλικία είναι πολύ πιθανή.

Οι αίθουσες της εγκατάστασης, λαξευμένες στο βράχο, έχουν μέγεθος 12.000 τετραγωνικών μέτρων και έχουν ύψος περίπου 18 μέτρα. Πολλές από τις οροφές, οι διάδρομοι και οι σήραγγες κοσμούνται με εντυπωσιακές διακοσμήσεις.

Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί 35 σπήλαια, αλλά όλα είναι πλημμυρισμένα από νερό. Ορισμένα από αυτά τα σπήλαια αντλήθηκαν το 2012 και μερικά έγιναν προσβάσιμα στο κοινό. Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι το σύστημα των σπηλαίων είναι φωλιασμένο σαν λαβύρινθος και έχει ακόμη και το δικό του κλιματικό σύστημα λόγω υπόγειων λιμνών, δωματίων και σκαλοπατιών.

Διάφοροι ειδικοί και επιστήμονες είναι της άποψης ότι αυτό το σύστημα σήραγγας με τους σχεδόν ατελείωτους διαδρόμους και θαλάμους θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο με χαλύβδινα εργαλεία.

Ιδιαίτερα συναρπαστικό είναι το γεγονός ότι δεν έχουν βρεθεί ίχνη της ανασκαφής εδώ, όπως ακριβώς στα συστήματα σήραγγας στην Ανατολία ή την Αυστρία. Γιατί είναι προφανές ότι θα έπρεπε να υπάρχουν αμέτρητοι τόνοι εξορυχθέντος υλικού, αλλά δεν υπάρχει ίχνος του.

Το νόημα και ο σκοπός που εξυπηρετούσε αυτή η τεχνητά δημιουργημένη εγκατάσταση εξακολουθεί να είναι ένα από τα μεγάλα μυστήρια σήμερα. Υπάρχουν μόνο εικασίες σχετικά με αυτό, που κυμαίνονται από ένα μαυσωλείο για έναν αυτοκράτορα έως μια κατασκευή που χτίστηκε από εξωγήινους. Λείπουν επίσης οστά, κοσμήματα ή άλλα αντικείμενα που θα μπορούσαν να εξηγήσουν μια πιθανή χρήση ως μαυσωλείο.

Βρέθηκαν μόνο αρχαία τσεκούρια, γρανάζια και ξίφη, αλλά αλέθονταν με τέτοια ακρίβεια που σήμερα μόνο τα πιο σύγχρονα μηχανήματα μπορούν να τα ακονίσουν. Επιπλέον, λέγεται ότι στις εγκαταστάσεις υπάρχει μια λίμνη υδραργύρου, την οποία κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει τολμήσει να ανοίξει.

Κάποιες υποθέσεις πάνε επίσης προς την κατεύθυνση ότι το σύστημα των σπηλαίων δημιουργήθηκε από τον «Κίτρινο Αυτοκράτορα». Κυβέρνησε την Κίνα από το 2698 έως το 2598 π.Χ. Σύμφωνα με το μύθο, αυτός ο αυτοκράτορας οδήγησε τους ανθρώπους από τη βαρβαρότητα και στον πολιτισμό. Υπό τη διακυβέρνησή του θα έπρεπε να υπήρχαν πολλά τεχνικά και πολιτισμικά επιτεύγματα. Για παράδειγμα πολλές εφευρέσεις όπως βάρκες, εργαλεία, άμαξες, όπλα, χαρακτήρες, ημερολόγια, παλάτια, ιατρική και πολλά άλλα. Γι' αυτό ο «Κίτρινος Αυτοκράτορας» εξακολουθεί να θεωρείται από τους Κινέζους ως ο ιδρυτής του κινεζικού πολιτισμού. Σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις, λέγεται ότι «φωτίστηκε» αφού ασχολήθηκε μεταξύ άλλων με την αλχημεία και τον διαλογισμό.

Η υπόγεια εγκατάσταση Huangshan μπορεί κάποτε να χρησίμευε ως χώρος προσευχής ή ως καταφύγιο για τον πληθυσμό. Αλλά από τι έπρεπε να προστατευτούν ο πληθυσμός εκείνης της εποχής ή οι κατασκευαστές αυτής της εγκατάστασης; Φυσικά, αυτό το ερώτημα ισχύει και για τα συστήματα τούνελ στην Ανατολία και την Αυστρία. Ίσως έπαιξε ρόλο το κλίμα της εποχής.

Το κλίμα πριν από 12.000 χρόνια

Το ερώτημα τι παρακίνησε τους ανθρώπους να δημιουργήσουν τέτοιες υπόγειες κατασκευές και να υποχωρήσουν σε αυτές δεν μπορεί να απαντηθεί ξεκάθαρα και ξεκάθαρα μέχρι στιγμής. Μια πιθανότητα θα μπορούσε να ήταν το κλίμα. Διότι στα έτη 10.850 έως 9.620 π.Χ. στην 1η Μίνι Εποχή των Παγετώνων, Δρυάς, Νεότερης Δρυάς ή Νεότερης Τούντρας, υπήρξε σοβαρή υποτροπή του ψύχους. Το αποτέλεσμα ήταν ένα δροσερό τοπίο τούνδρας στην Ευρώπη και ξηρασία σε μεγάλα μέρη του κόσμου. Επομένως, είναι πολύ πιθανό οι άνθρωποι να έχουν υποχωρήσει υπόγεια.

Αλλά αυτή η ανθρωπότητα πρέπει να ήταν πολύ προηγμένη, λαμβάνοντας υπόψη τα εξαιρετικά και πραγματικά ακατόρθωτα μηχανικά επιτεύγματα των κατασκευαστών τούνελ εκείνης της εποχής.

Για περισσότερα σχετικά με το θέμα, δείτε το βιβλίο:  DUMBs: Secret Bunkers, Underground Cities, and Experiments: What the Elites Are Hiding

Βίντεο:

ΑΝΤΙ-ΜΑΤΡΙΞ

Πώς μια ελάχιστη, παθιασμένη μειοψηφία μπορεί να οδηγήσει τον κόσμο στην ελευθερία......

 

Πώς μια ελάχιστη, παθιασμένη μειοψηφία μπορεί να οδηγήσει τον κόσμο στην ελευθερία

Όπως εξήγησε ο Leonard Read, αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα ηγεσίας, όχι ένα πρόβλημα μαζικού μετασχηματισμού της νοοτροπίας των ανθρώπων. Δεν απαιτείται μια πλειοψηφία για να επικρατήσουμε, αλλά αντίθετα, μια παθιασμένη κι ακούραστη μειοψηφία που θέλει να ανάψει φωτιές στα μυαλά των ανθρώπων

Άρθρο του Dan Sanchez, που δημοσιεύτηκε στις 25 Αυγούστου 2022 από το FEE.  Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής.

Όσοι υποστηρίζουν την ελευθερία μπορεί να μπουν στον πειρασμό να απελπιστούν. Φαίνεται πως είμαστε απελπιστικά λιγότεροι. Οι μάζες δεν εκτιμούν την ελευθερία, οπότε υποστηρίζουν ή υπακούν σε κυβερνήτες που είναι αποφασισμένοι να την καταργήσουν.

Για να απελευθερωθούμε από αυτούς τους τυράννους, πρέπει να στρέψουμε τους ανθρώπους προς την ελευθερία. Ωστόσο οι μάζες φαίνονται να έχουν απομακρυνθεί πολύ μακριά για να γίνει κάτι τέτοιο: υπερβολικά αδαείς οικονομικά, υπερβολικά ανερμάτιστες ηθικά, υπερβολικά εξαπατημένες από την κυβερνητική προπαγάνδα. Η προοπτική να καταφέρουμε να κάνουμε έναν τόσο αδαή και παραπλανημένο πληθυσμό να κατανοήσει και να ενστερνιστεί την ελευθεριακή πολιτική φιλοσοφία και τα οικονομικά της ελεύθερης αγοράς μοιάζει με μεγάλη αποστολή - ακόμη κι ανέφικτη.

Τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε τις μάζες να κατανοήσουν τη φιλοσοφία της ελευθερίας για να την υιοθετήσουν.

Όπως έγραψε ο Leonard E. Read στο βιβλίο του Elements of Libertarian Leadership, «Μια μελέτη των σημαντικών πολιτικών κινημάτων, ή των τεράστιων κοινωνικών αλλαγών, θα αποκαλύψει ότι κάθε ένα από αυτά -καλό ή κακό- καθοδηγήθηκε από μια απειροελάχιστη μειοψηφία. Ποτέ καμία από αυτές τις αλλαγές δεν συνοδεύτηκε από μια μαζική συνειδητοποίηση, ούτε θα έπρεπε ποτέ να αναμένουμε κάτι τέτοιο».

Ο Read πάντως δεν παραγνωρίζει τη σημασία της κατανόησης και τη δύναμη των ιδεών. Ακριβώς το αντίθετο: Ο Read ίδρυσε το Foundation for Economic Education (FEE) επειδή πίστευε ότι οι προοπτικές της ελευθερίας εξαρτώνται από την επιτυχία των ιδεών της ελευθερίας. Πράγματι, όλα τα επιτυχημένα κινήματα υπέρ της ελευθερίας στο παρελθόν προέκυψαν μετά από μια πρόοδο των ιδεών της ελευθερίας.

Η Αμερικανική Επανάσταση του 18ου αιώνα, για παράδειγμα, καθοδηγήθηκε από μια «απειροελάχιστη μειοψηφία» ατόμων όπως οι Αμερικανοί ιδρυτές πατέρες, οι οποίοι ήταν ένθερμοι μελετητές του John Locke, και άλλων φιλοσόφων της ελευθερίας.

Οι φιλελεύθερες οικονομικές μεταρρυθμίσεις του 19ου αιώνα που οδήγησαν στη Βιομηχανική Επανάσταση καθοδηγήθηκαν από μια «απειροελάχιστη μειοψηφία» ατόμων όπως ο Richard Cobden και ο John Bright, που ήταν θιασώτες του Adam Smith και άλλων οικονομολόγων της ελεύθερης αγοράς.

Ωστόσο, ο μέσος Αμερικανός του 18ου αιώνα δεν μελέτησε την «Δεύτερη Πραγματεία περί Κυβερνήσεως» του Locke ούτε κατανοούσε τη φιλοσοφία του φυσικού δικαίου. Και όμως, υπό την διανοητική και ηθική καθοδήγηση εκείνων που το έκαναν, υπερασπίστηκε τα δικαιώματά του και αντιτάχθηκε στην τυραννία, ούτως ή άλλως.

Ομοίως, ο μέσος Βρετανός του 19ου αιώνα δεν μελέτησε το «Ο Πλούτος των Εθνών» του Adam Smith, ούτε κατανόησε την έννοια της «αοράτου χειρός της αγοράς». Και όμως, υπό την διανοητική και ηθική καθοδήγηση εκείνων που το έκαναν, υποστήριξε το ελεύθερο εμπόριο και αντιτάχθηκε στις μερκαντιλιστικές πολιτικές (σ.σ. προστατευτισμός), ούτως ή άλλως.

Το ίδιο ισχύει και για τα μεγάλα κινήματα απομάκρυσνης από την ελευθερία. Ο μέσος Ρώσος του εικοστού αιώνα δεν είχε διαβάσει «Το Κεφάλαιο» του Μαρξ, ούτε είχε κατανοήσει την εργασιακή θεωρία του περί αξίας. Και όμως, υπό την πνευματική και ηθική καθοδήγηση εκείνων που το έκαναν, υποστήριξε τον ταξικό πόλεμο και αντιτάχθηκε στον καπιταλισμό, ούτως ή άλλως.

Όπως λέει μια διάσημη ρήση (που συνήθως αποδίδεται λανθασμένα στον Samuel Adams), «Δεν χρειάζεται μια πλειοψηφία για να επικρατήσει, αλλά αντίθετα, μια παθιασμένη, ακούραστη μειοψηφία που θέλει να ανάψει φωτιές στα μυαλά των ανθρώπων».

Και όπως έχει αναφερθεί (επίσης αμφίβολα) από τη Margaret Mead: «Ποτέ μην αμφιβάλλετε ότι μια μικρή ομάδα σκεπτόμενων, αφοσιωμένων πολιτών μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Πράγματι, είναι το μόνο πράγμα που τον έχει αλλάξει ποτέ».

Στα σεμινάρια του FEE, ο Read απεικόνιζε αυτή τη δυναμική σχεδιάζοντας μια «κανονική καμπύλη» στον πίνακα. Το ένα άκρο της καμπύλης αντιπροσώπευε την «απειροελάχιστη μειοψηφία» του πληθυσμού που υποστηρίζει ενεργά την ελευθερία και αντιτίθεται στην τυραννία. Το άλλο άκρο αντιπροσώπευε μια άλλη «απειροελάχιστη μειοψηφία»: εκείνους που αντιτίθενται ενεργά στην ελευθερία και υποστηρίζουν το μεγάλο κράτος.

Ο μεγάλος όγκος της καμπύλης στη μέση αντιπροσώπευε «τα πολλά εκατομμύρια των ανθρώπων, λίγο ή πολύ αδιάφορων, που δεν ενδιαφέρονται να κατανοήσουν τη φύση της κοινωνίας και των πολιτικών θεσμών της, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται να κατανοήσουν τη σύνθεση μιας μουσικής συμφωνίας - οι οποίοι, στην καλύτερη περίπτωση, μπορούν να γίνουν μόνο "ακροατές" ή οπαδοί του ενός ή του άλλου στρατοπέδου».

Δεν είναι τόσο ότι οι μάζες είναι ανίκανες να γίνουν θεωρητικοί της μουσικής ή πολιτικοί φιλόσοφοι (αν και η ικανότητα είναι ένας παράγοντας). Είναι περισσότερο θέμα του χρόνου που απαιτείται για την εκμάθηση τέτοιων εξειδικευμένων ενασχολήσεων. Εξάλλου, δεν μπορούμε όλοι να ειδικευτούμε στην πολιτική φιλοσοφία.

Τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειάζεται να το κάνουμε όλοι. Το πεπρωμένο της ελευθερίας, εξήγησε ο Read, εξαρτάται από το ποια από τις δύο απειροελάχιστες μειοψηφίες θα κερδίσει την καρδιά και το μυαλό της πλειοψηφίας. Αλλά αυτό δεν είναι θέμα μετατροπής των μαζών σε φιλοσόφους και οικονομολόγους. Είναι θέμα του ποια ομάδα διαμορφωτών της κοινής γνώμης κερδίζει την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη του λαού, αποκτώντας έτσι επιρροή.

«Εδώ, λοιπόν», έγραψε ο Read, «είναι το βασικό ερώτημα: Τι συνιστά μια γνώμη με επιρροή; Στο πλαίσιο της ηθικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής φιλοσοφίας, η γνώμη με επιρροή απορρέει ή στηρίζεται (1) στο βάθος της κατανόησης, (2) στην δύναμη της αφοσίωσης και (3) στην δύναμη της ελκυστικής έκθεσής της. Αυτά είναι τα συστατικά της αυτοτέλειας ως προς ένα σύνολο ιδεών. Τα άτομα που βελτιώνουν έτσι την κατανόηση, την αφοσίωση και την έκθεσή τους είναι οι ηγέτες των ανθρώπων - οι υπόλοιποι είμαστε οπαδοί, συμπεριλαμβανομένων των πρωτοπόρων πολιτικών προσωπικοτήτων».

Η ελευθερία προάγεται όταν οι ελευθεριακοί (λιμπερταριανοί) εκδηλώνουν αυτές τις αρετές. Όταν τις βλέπουν οι άλλοι ελευθεριακοί, αυτό αναδεικνύει τον καλύτερο εαυτό τους, οδηγώντας τους να αφήσουν το «φως τους να λάμψει μπροστά στα μάτια των ανθρώπων». Όταν τις βλέπουν οι μη ελευθεριακοί με κάποια λανθάνουσα κλίση προς την κατανόηση της ελευθερίας, αυτό ενεργοποιεί τις δυνατότητές τους, τους γνέφει προς την πλευρά του φωτός, και μπορεί να τους μετατρέψει κι αυτούς σε ηγέτες της ελευθερίας. Και όταν τις βλέπουν τα πλήθη που δεν ενδιαφέρονται και τόσο πολύ για τις εις βάθος κοινωνικές επιστήμες, αυτό προκαλεί δικαιωματικά τον θαυμασμό και την εμπιστοσύνη.

Ο Read άντλησε από την ανάλυση αυτή ένα «χάπι» που μπορεί να είναι δύσκολο να το καταπιούν οι λιμπερταριανοί: Αν οι μάζες απορρίπτουν την ελευθερία και αποδέχονται την τυραννία, αυτό σημαίνει ότι οι στοχαστές κατά της ελευθερίας υπερτερούν έναντι των φιλ-ελεύθερων στοχαστών στην επίτευξη και την εκδήλωση των παραπάνω ιδιοτήτων. Αυτό σημαίνει ότι οι κληρονόμοι της μεγάλης παράδοσης της ελευθερίας «αποτυγχάνουν να κάνουν την εργασία τους για το σπίτι (homework)», όπως το έθεσε ο Read: αποτυγχάνουν να κάνουν την δουλειά με τον εαυτό τους, που είναι απαραίτητη για να «βελτιώσουν την κατανόηση, την αφοσίωση και την παρουσίασή τους». Ως αποτέλεσμα, «δεν εκδηλώνουν τις ιδιότητες της έλξης και της ηγεσίας για τις οποίες είναι ικανοί» και οι οποίες είναι απαραίτητες για να οδηγήσουν τον λαό προς την ελευθερία.

Όπως συνόψισε ο Read :

«...η επίλυση των προβλημάτων που σχετίζονται με μια ελεύθερη κοινωνία εξαρτάται από την ανάδειξη μιας συνειδητοποιημένης ηγεσίας αφοσιωμένης στην ελευθερία.

Εν ολίγοις, αυτό είναι ένα πρόβλημα ηγεσίας, όχι ένα πρόβλημα μαζικής μεταρρύθμισης»

Και, όπως επεξήγησε, η λύση σε αυτό το πρόβλημα ηγεσίας είναι η αυτοβελτίωση: η μεταρρύθμιση, όχι των μαζών, αλλά του εαυτού μας.

Αν εμείς που πρεσβεύουμε την ελευθερία αφιερωθούμε στην αυτοβελτίωση, θα γίνουμε οι ηγέτες των κοινοτήτων μας -και τελικά της κοινωνίας στο σύνολό της- ως φυσικό επακόλουθο αυτής της διαδικασίας. Εμπνεόμενοι από το γνήσιο παράδειγμά μας, τα άτομα που απαρτίζουν την κοινωνία θα αλλάξουν και θα στραφούν προς την ελευθερία: ακόμη και εκείνοι που δεν κατανοούν πλήρως την λογική που την διαπνέει.

Εκείνοι που κατανοούν βαθιά τη φιλοσοφία της ελευθερίας - οι «εναπομείναντες», όπως τους αποκαλούσε ο Read, ακολουθώντας τον φίλο και μέντορά του Albert Jay Nock - θα είναι πάντα «λιγότεροι». Αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για να απελπίζεται κανείς.

Για να παραφράσω την Margaret Mead αναμειγνύοντας με την ρήση του Leonard Read, μην αμφιβάλλετε ποτέ ότι μια απειροελάχιστη μειοψηφία ατόμων αφοσιωμένων στην αυτοβελτίωση μπορεί να βελτιώσει τον κόσμο.

Πράγματι, είναι το μόνο πράγμα που το κατάφερε ποτέ.

***