ΕΘΝΙΚΗ ΜΝΗΜΗ,,,29 ΜΑΙΟΥ 1453...

Νίκος Σταθόπουλος

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΣΑΣ "ΚΑΙΕΙ" Η ΑΛΩΣΗ ΚΑΙ Η "ΚΟΚΚΙΝΗ ΜΗΛΙΑ", αυτά έχουν λυθεί ιστορικά...σας ενοχλεί η όλη εθνική μνήμη..να μη θυμόμαστε τίποτα, να είμαστε ένα ιστορικό κενό με μόνο το παρόν για μοίρα μας, να μην έχουμε συμφορές που θυμώνουν αγωνιστικά και θριάμβους που ενδυναμώνουν την αυτοπεποίθηση...η Πόλη αλώθηκε από μια απόλυτη εκ γενετής βαρβαρότητα(που παραμένει ένα φασίζον επεκτατικό τέρας βαμμένο στο αίμα..), και αλώθηκε ενώ ήταν ό, τι είχε απομείνει, ουσιαστικά, από το Βυζάντιο, και πλέον οργανικά ταυτισμένο με τον ελληνισμό...ο ελληνισμός ακόμα και σήμερα πενθεί για την 'Αλωση,επειδή η Πόλη δεν ήταν ένα απλό κτηριακό συγκρότημα, ήταν η απόλυτη ενσάρκωση της μεσαιωνικής ελληνικής οικουμένης, η συμβολική και λειτουργική πρωτεύουσα της ελληνοχριστιανικής συνείδησης, και η απώλειά της σηματοδοτούσε την κατάρρευση ενός ολόκληρου κόσμου..ήταν ένα τεράστιο πολιτισμικό σοκ, και καθόλου ένας τυπικός πολιτικός εθνικισμός, μια "τσατίλα"και ένας "ρεβανσισμός"...η Πόλη της Παλλάδας, η ελληνιστική Αλεξάνδρεια, η Κωνσταντινούπολη, και η Αθήνα, ορίζουν την "πολεοδομική" σημειολογία συνέχειας του ελληνισμού...αυτό θέλετε να "χτυπήσετε" και, πιο ειδικά, μια συγκεκριμένη μνήμη που φωτίζει μαζί με το 1204, τις απαρχές της υποτελούς νόθας ανάπτυξής μας...δεν θα σας περάσει "ρεπουσάκια"!..

============
George Adalis B -Γιωργος Αδαλης .

«Από την ιστορία μας έχουμε το δίδαγμα πως όσο κυβερνούσαν βασιλιάδες στρατιώτες, η Ρωμανία δοξαζόταν, ενώ μόλις έπαιρναν την αρχή οι ευνούχοι, το κράτος διαλυόταν»!
Η παραπάνω ρήση ανήκει στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, ο οποίος προφανώς αναφερόταν σε ηγέτες που δόξασαν τον λαό, όπως ο Ιωάννης Γ' Βατάζης. Ηγέτες που τους αγάπησε ο λαός γιατί εργάστηκαν για τον λαό.
Δεν έχουμε τέτοιους σήμερα θα μου πείτε! Εντάξει. Εχετε δίκιο. Δεν έχουμε. Είμαστε όμως Ελληνες. Τι έγινε που δεν έχουμε; Είμαστε ικανοί ακόμα και να "χτίσουμε" ηγέτες. Είμαστε ο μοναδικός λαός που έχει στο DNA του την ικανότητα να δημιουργεί ηγέτες. Τι κι αν γύρω μας περισσεύουν οι ευνούχοι; Πλέον η επιλογή που έχουμε ως λαός είναι μία. Να σηκωθούμε πάνω και να πολεμήσουμε φωνάζοντας:

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ. ΖΗΤΩ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ
Δεν ξέχασα, δεν ξεχνώ και ούτε πρόκειται να ξεχάσω, ότι κι αν συμβεί !!!

==========

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΟΡΟΜΗΛΑ

Καθώς ήταν γραφτό —το έλεγαν οι παλιές προφητείες— η Πόλη που έχτισε ο γιος της αγίας Ελένης, ο ισαπόστολος και μέγας Κωνσταντίνος, θα ζήσει χίλια χρόνια. Και θα χαθεί, είχαν πει οι αστρολόγοι, όταν θα βασιλεύει πάλι κάποιος Κωνσταντίνος, γιος κι αυτός μιας μάνας που θα ονομάζεται Ελένη. Και τα τελευταία μερόνυχτα της ύστατης αγωνίας θα αρχίσουν μετά την πανσέληνο του Μαΐου — το ’λεγαν κι αυτό οι παλιές προφητείες.
Και το φεγγάρι γέμισε τη νύχτα της Πέμπτης 24 Μαΐου. Μα ποιος να κρατήσει την πανσέληνο;
Από το επόμενο βράδυ η αδυσώπητη σελάνα όλο κι άδειαζε. Παρασκευή. Τέσσερις νύχτες ακόμα. Ευωδιάζουν τα τριαντάφυλλα στους ανθισμένους κήπους. Σάββατο. Άλλες τρεις νύχτες. Κυριακή, κι η σελήνη μαζεύει. Ερωτοτροπούν στις φυλλωσιές τα αηδόνια, βαθιά μεσάνυχτα κι ακόμα παίζουν. Κανείς δεν κοιμάται. Δυο νύχτες ακόμα.
Το τελευταίο βράδυ της βυζαντινής πρωτεύουσας, Δευτέρα 28 του μηνός Μαΐου, παραμονή της αγίας Θεοδοσίας.
Μόλις κόπασε το ανοιξιάτικο ψιλόβροχο, δόθηκε το σύνθημα της μεγάλης επίθεσης. Τα αηδόνια λούφαξαν στα περβόλια. Η αξημέρωτη νύχτα της Αυτοκρατορίας είχε φθάσει.
Ήταν Τρίτη 29 Μαΐου του 1453, την ώρα που οι πρώτες αχτίδες φώτιζαν την πολιορκημένη πρωτεύουσα. Τριάντα Γενίτσαροι προσπάθησαν να παραβιάσουν μια μισάνοιχτη πυλίδα του εξώτοιχου. Οι δεκαεπτά σκοτώθηκαν στον περίβολο και οι δεκατρείς πέρασαν στο παρατείχιον.
Την ώρα της σφαγής κάποιος είδε ένα οθωμανικό μπαϊράκι να ανεμίζει στα τείχη. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μαζί με τον Θεόφιλο Παλαιολόγο, τον Ιωάννη τον Δαλματό και τον Ντον Φραντσίσκο προσπάθησαν να συγκρατήσουν τους μαχητές, που εγκατέλειπαν πανικόβλητοι το Εξωτείχιο. Αλλά εκατοντάδες Γενίτσαροι είχαν περάσει τον περίβολο. Ο Θεόφιλος Παλαιολόγος όρμησε τότε μπροστά φωνάζοντας ότι προτιμούσε να πεθάνει παρά να ζει, και χάθηκε μέσα στο εχθρικό στράτευμα που ερχόταν καταπάνω του.
Ο Κωνσταντίνος έβγαλε τα αυτοκρατορικά διάσημα. Έχοντας κοντά του τους δυο πιστούς συντρόφους, ακολούθησε τον Θεόφιλο. «Σώσον με εκ στόματος λέοντος και από κεράτων μονοκερώτων την ταπείνωσίν μου.»
Ανώνυμος μέσα στο πλήθος των ανωνύμων συμπολεμιστών του, ο Αυτοκράτορας έπεσε μπροστά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Το κύρος της χιλιόχρονης Αυτοκρατορίας είχε σωθεί.
Το τελευταίο μήνυμα που έστελνε η βυζαντινή πρωτεύουσα ξεπέρασε τα γεγονότα που καταγράφονται στα βιβλία της πολιτικής ιστορίας. Στη συνείδηση ολόκληρου του Ορθόδοξου Κόσμου η Άλωση δεν έγινε ποτέ.
Η Πόλη της Θεοτόκου, απροσμάχητος, ανυψώθηκε πάνω από τα μπαϊράκια κι εντάχθηκε στη Χώρα του Αχωρήτου.
Το άπαρτο μέγα τείχος είχε αλωθεί. Τα τελευταία νήματα που συγκρατούσαν το υποτυπώδες πια κράτος κόπηκαν. Κι ήταν προχωρημένη άνοιξη. 29 Μαΐου του 1453. Ημέρα Τρίτη και ώρα έκτη πρωινή.
Χίλια εκατόν εικοσιτρία χρόνια και δεκαεννιά μέρες μετά την ίδρυση της πρωτεύουσας της χριστιανικής Οικουμένης, που γιορτάστηκε στις 11 Μαΐου του 330, η πόλη του Κωνσταντίνου έπεφτε στα χέρια των αλλόθρησκων κι αλλόφυλων Οθωμανών Τούρκων. Ο χρησμός βγήκε αληθινός. «Με Κωνσταντίνο έγινε και πάλι με Κωνσταντίνο θ’ αποθάνει».
Δεν θα κάνουμε τον απολογισμό των συνεπειών της Άλωσης. Η πολιορκία αυτή καθ’ εαυτή αποτελεί ένα συγκλονιστικό αφήγημα. Η περιγραφή των γεγονότων έτσι όπως εξελίχθηκαν από μέρα σε μέρα, μπορεί να μην έγινε ποτέ γνωστή στον Ελληνισμό των Μεταβυζαντινών χρόνων. Αλλά oι υπερασπιστές της πρωτεύουσας, επιλέγοντας κάθε μέρα και πιο συνειδητά τη λύτρωση, έσκαβαν στη συνείδηση του Γένους και άφησαν πίσω τους ένα έργο ανυπολόγιστης αξίας: τη συλλογική μνήμη που κατέγραψε την ανείπωτη θυσία και την έκανε σύμβολο του νεότερου Ελληνισμού.
Το ρίγος που μας διαπερνά, ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που αναλογιζόμαστε την ύστατη εκείνη θυσία, φανερώνει ότι η λήθη δεν κατόρθωσε να εκμηδενίσει τους μηχανισμούς της μνήμης. Μολονότι οι σύγχρονες αξίες και τα σύμβολα του κρατικού πατριωτισμού έδρασαν σε βάρος της ιστορικής συνείδησης τού δίχως σύνορα Ελληνισμού, με αποτέλεσμα να αποποιηθούμε την ίδια την ουσία του πολιτισμού μας και να αγνοήσουμε το εθνικό σώμα που βρέθηκε εκτός των κρατικών συνόρων.
Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την Υποχρεωτική Ανταλλαγή των Πληθυσμών, περιχαρακωθήκαμε στον ελλαδικό χώρο συγχέοντας δύο έννοιες εντελώς διάφορες και συχνά αντικρουόμενες. Γυρίσαμε έτσι την πλάτη στην Ανατολή και αφήσαμε έξω από το οπτικό μας πεδίο το σημαντικότερο κομμάτι της ιστορίας μας. Αλλά δεν περιορίσαμε μόνον τον χώρο ανάπτυξης του ελληνικού κόσμου. Περιορίσαμε και τον χρόνο. Τον ελαχιστοποιήσαμε, του αφαιρέσαμε την εξελικτική του πορεία, του κόψαμε τη συνεχή ροή του. Κι άλλοι τον σταμάτησαν εδώ ή τον έκοψαν εκεί, αποκόβοντας το έθνος από την μητρική του εστία κι αποστερώντας το από τη μοναδική αυτή αίσθηση της συνέχειας.
Το χρονικό της δίμηνης πολιορκίας είναι ένα από τα ισχυρότερα νήματα που συνδέουν τον νεότερο Ελληνισμό με το κοντινό και με το απώτατο παρελθόν του. Γιατί η πνευματική διάσταση της ανθρώπινης υπόστασης συνιστά τον κεντρικό, διαχρονικό, κορμό του ελληνικού πολιτισμού κι ο αγώνας για τη διατήρηση του δικαιώματος της επιλογής είναι ύψιστο καθήκον. Άλλωστε αυτόν τον τόσο ελληνικό «παραλογισμό» ζήτησε ο Δαρείος από τον βασιλιά Δημάρατο να του εξηγήσει. Το αγαθό για το όποιο ήταν έτοιμοι οι Έλληνες να δώσουν τη ζωή τους δεν άνηκε στη σφαίρα του υλικού κόσμου.
[Αποσπάσματα από το βιβλίο: Μαριάννα Κορομηλά, «1453, Η ύστατη αγωνία της βυζαντινής πρωτεύουσας και η Άλωση που δεν έγινε ποτέ» (έκδ. της Πολιτιστικής Εταιρείας Πανόραμα, Αθήνα 1993) εξαντλημένη]

 

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΙΖΕΤΕ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΛΑΟ,ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΟΚΗΣΙΣΟΦΟΙ..

 

Γνώθι σαυτόν – αλλά γιατί;

 

 

γράφει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

α διηγηθώ μια “παλιά ιστορία”.
Κάποιος είχε πάει στο Μαντείο των Δελφών, να ρωτήσει για ένα θέμα που τον απασχολούσε. Το Μαντείο του απάντησε: “- Γνώθι σαυτόν!”.
Δεν έμεινε ικανοποιημένος από την απάντηση, και μετά από λίγο καιρό ξαναζητά συμβουλή για το ίδιο θέμα. Πήρε απάντηση: “- Γνώθι σαυτόν!”.
Και πάλι δεν έμεινε ικανοποιημένος! Διαφοροποιεί λίγο την ερώτηση, και την υποβάλλει για τρίτη φορά. Και για τρίτη φορά παίρνει την απάντηση: “- Γνώθι σαυτόν!”.
Ο Απόλλωνας του τόνισε τρις: αν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, ό,τι και να σου πω θα το διαστρεβλώσεις ή, το λιγότερο, δε θα το κατανοήσεις. Και αν γνωρίσεις τον εαυτό σου, η απάντηση θα έρθει από μόνη της!

Το συμπέρασμά μου για το αποτέλεσμα των εκλογών (δεν προλαβαίνω τον Εργοδότη, γιατί “άλλα” θα πω) είναι το εξής ένα: ο Ελληνικός Λαός έχει πάψει να γνωρίζει τον εαυτό του, κι έτσι τον χάνει με ραγδαίους ρυθμούς.
Επειδή έχει “χάσει” τον εαυτό του (και, φυσικά, τη γνώση του αληθινού του εαυτού), δεν μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα, το πρόσκαιρο από το αιώνιο, το χρυσό από την αντανάκλαση του μέσα σ’ ένα καθρεφτάκι, που τυχόν του κάποιοι “φίλοι” του “προσφέρουν”. Την καθαρή γνώση από την ύπουλη, που του προσφέρεται αφειδώς, την καθαρότητα “εν παντί κραδασμώ” από την λέπρα “εν παντί κραδασμώ”. Τον θάνατο του είναι/εαυτού μέσα στο ΜΗΔΕΝ, μέσα στο απόλυτο τίποτα, από την πληρότητα ζωής που έρχεται με την “ενσωμάτωση” στο καθ’ ολοκληρίαν ΕΙΝΑΙ.
Η πρόσθετη δυστυχία, όμως, είναι ότι και όσοι επιδιώκουν να τον βγάλουν από τη δίνη του θανάτου (στην οποία έχει περιπέσει), επίσης δεν τον γνωρίζουν – ή δε θέλουν να μπουν στον κόπο να τον γνωρίσουν. Τον γνωρίζουν όμως σε βάθος, αυτοί που τον έχουν ρίξει μέσα στο σπιράλ του θανάτου.
Χαρακτηρισμοί για τους ΕΛΛΗΝΕΣ όπως «οι καραμαλάκες», «τα ζα», «οι ραγιάδες», «οι ξωφλημένοι», και άλλοι παρόμοιοι, δείχνουν ότι τυφλοί προσπαθούν να οδηγήσουν τυφλούς – και, τελικά, άπαντες «εις βόθυνον πεσούνται»! Όποιοι πουλάνε εξυπνάδα, δε σημαίνει ότι είναι έξυπνοι. Μπορεί να συμβαίνει και το αντίθετο.
Αν κάποιος αγαπούσε πραγματικά τον ΕΛΛΗΝΑ και επιθυμούσε να τον βγάλει σε “ξέφωτο ζωής”, θα έπρεπε πρώτ’ απ’ όλα να έχει μπει ο ίδιος σε ξέφωτο: πνευματικό, νοητικό, αυτοσυνειδησιακό. Μετά θα έσκυβε με αγάπη πάνω του, για να τον κατανοήσει, να τον καταλάβει. Να διαγνώσει γιατί διαμορφώθηκε έτσι όπως διαμορφώθηκε. Να διαπιστώσει ποιες υποχθόνιες χειραγωγήσεις τον έφεραν εδώ, πώς συντελέστηκαν και με ποιά χρονική αλληλουχία – πάντα αυτές εφαρμόζονται με χρονική σειρά.
Ν’ αρχίσει να μελετά, να μελετά, να μελετά τις υποχθόνιες χειραγωγήσεις που του έχουν επιφέρει, και να αναζητά εκείνο τον ΛΟΓΟ (ως καταγγελτικό, αλλά και ως παρηγορητικό), εκείνο το Υπόδειγμα κι εκείνο το Παράδειγμα, που θα μπορούσαν ν’ αναστρέψουν μέσα του την πορεία προς το θάνατο, που εν προκειμένω είναι διπλός: βιολογικός και πνευματικός. (Ο πνευματικός είναι και ο οριστικός θάνατος – ή «δεύτερος θάνατος», όπως τον έχει ονομάσει “κάποιος”, που πολλοί τον μισούν· κι ας μην τον αναφέρω, και προκαλώ την μήνιν τους).
Ν’ αρχίσει να διαμορφώνει με κόπο και μόχθο εκείνα τα αντίδοτα, φτιαγμένα από Γνώση, Αυτοσυνειδησία και Πράξη, που θα οδηγήσουν ξανά τον ίδιο και τον συνΈΛΛΗΝΆ του σε πληρότητα Ζωής και Δημιουργίας.
Αντ’ αυτών, το Διαδίκτυο (που υποτίθεται εμπεριέχει και τους “πρωτοπόρους” μεταξύ των Ελλήνων) είναι γεμάτο από επαναλήψεις των ίδιων και των ίδιων καταγγελιών, έκδηλου θυμού (για διαφόρους λόγους), στείρα και πλατειάζουσα ενημέρωση, και ενίοτε -εν είδει προφητείας- προενημέρωση περί καταστάσεων, ή δεινών, που (υποτίθεται) έρχονται· και που είναι απλά γνώμες, όταν δεν εδράζονται σε στέρεα λογική ανάλυση.

Όλ’ αυτά δεν οδηγούν πουθενά, παρά μόνον στην απελπισία τον Έλληνα. Οπότε, πιάνεται απ’ όπου νομίζει ότι βρίσκει στέρεο έδαφος, ακόμα και απλώς για να επιβιώσει. Και δεν προσφέρουν σ’ αυτόν, παρά μόνον:

• υπερβολικό χρόνο μπροστά σε μια οθόνη,
• βαθειά κατατονία (σαν να μην του έφθαναν οι ψεκασμοί!),
• και μια ψευδαίσθηση αντίστασης.

(Το αν όλα αυτά τα γραφόμενα -άνευ πράξης- δημιουργούν αντίσταση, το έδειξε το αποτέλεσμα των προχθεσινών εκλογών!)
Ταυτόχρονα, ίσως προσφέρουν μια κάποια αίσθηση (ψευδούς ή όχι) ανωτερότητας στους “μπλογκαδόρους”, ότι επιτελούν έργο αφύπνισης. Δεν αμφιβάλλω ότι χρειάζεται και η ενημέρωση, και η αφύπνιση. Αλλά έχει χαθεί πλέον το μέτρο! (Αν μπορούσα να το κάνω, θα παρότρυνα τους μπλόγκερς να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να γράφουν -ή ν’ αντιγράφουν- εκ περιτροπής, μια φορά το μήνα!)
Θα ήταν άλλο το αποτέλεσμα, αν μπορούσαν οι υποτιθέμενοι μπροστάρηδες να προσφέρουν στον ΕΛΛΗΝΑ φως αληθινά πνευματικής δημιουργίας. Αυτό το φως πάντα εδράζεται στην αυτογνωσία που οδηγεί στην ετερογνωσία, κι οι δύο μαζί στην ορθοπραξία. Θα ήταν αυτή η μόνη αληθινή πύλη εξόδου (και η μόνη ουσιαστική αντίσταση) από τη λαίλαπα του σκότους, που προσπαθεί να πνίξει τα πάντα – και πρώτα την Ελλάδα.
 ===================

Νίκος Σταθόπουλος

ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΖΕΙΣ με το υπάρχον "ανθρώπινο δυναμικό", με τον συγκεκριμένο λαό..και αλλάζω την κοινωνία σημαίνει μετέχω ολοκληρωτικά σε μια σύνθετη καθολική διαδικασία μετασχηματισμών..αλλάζω εγώ, οι δομές, η συνείδηση...δεν είναι ο λαός "εκεί" και εγώ "εδώ" και "τον αλλάζω" ή τον απαιτώ όπως βούλομαι..αν το κάνω αυτό, ε τότε είμαι ή ηλίθιος ή φασίστας...τα χυδαία γουρούνια του Σύριζα, αλλά και η "άλλη Αριστερά", από το πρωί ξερνάνε χολή κατά του λαού, τον κατηγορούν γ...ια "γομαρόβλακα" που "έφερε πάλι Δεξιά/Ακροδεξιά", λες κι άμα περάσει έξω από την πόρτα σου "σωστός κομμουνιστής", αμέσως. με τη μυρωδιά,πρέπει να γίνει "εργάτης της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης"!...τέτοια βλακεία και αήθεια και καμουφλαρισμένος φασισμός...ω ανίερα γουρούνια της αλαζονικής Αριστεράς : πώς επηρεάσατε τη λαϊκή συνείδηση προς μια τροχιά μετασχηματισμού;τι υποδείγματα κομίσατε;τι αξίες υπηρετήσατε;τι "εκπαίδευση" στην αγωνιστικότητα και την αυταπάρνηση προσφέρατε;ποιες ιδέες και στοχασμούς αναπτύξατε;πόσο σεβασμό δείξατε σε ό, τι αυτός ο λαός τιμά και ευλαβείται;..ποιοι είστε εσείς, αυθάδεις υβριστές, που όταν γουστάρετε κολακεύετε, κι όταν το ψηφοέχει σας λιγοστεύει βρίζετε με την εμετικότητα και τον νταηλίδικο ελιτισμό του Κασιδιάρη;...μας τα έχετε πρήξει με τους 'αγώνες" σας!ποιοι είναι αυτοί από το 1974;και, ακόμα κι αν είναι, με ποια λογική και ηθική σάς καθιστούν χυδαίους τιμητές των πάντων;..αν οι "αγώνες" σας, σας δίνουν το "δικαίωμα" της αληταράδικης βρισιάς, να τους βάλετε εκεί που ξέρετε!...ο απατεώνας Βελόπουλος εμπορεύεται "ιδιόχειρες επιστολές" του Ιησού, όπως εσείς εξαργυρώνετε πολιτικάντικα σελίδες των "ιερών κειμένων" της αρρωστημένης αυθεντίας σας...γεμίσατε τον τόπο αυτάρεσκα ημιμαθή γομαράκια από την "κουλτούρα της μπροσούρας" και από ταχυδιαβασμένα περισπούδαστα της "υψηλής κουλτούρας", και με τέτοιο ιδιωτικό,λαουτζίκο, έχετε τα μούτρα να βρίζετε τον λαό..όχι να αναλύσετε, να κατανοήσετε, να προσεγγίσετε, αλλά να βρίσετε..όπως όλα τα φασισταριά...ψοφάτε τώρα στην ανυποληψία, άχρηστοι και αχάριστοι ντενεκέδες...
=============

Periklis Danopoulos

Στην αριστερά,πλην κάποιων(αρκετών) ψύχραιμων και σκεπτόμενων, έβγαλαν το συμπέρασμα. Ε ναι λοιπόν, είναι στραβός ο γιαλός....
Ή μάλλον, ο λαός φταίει που δεν καταλαβαίνει τα προτάγματά μας και τις διάφανες(?) θέσεις μας. Μήπως να άλλαζαν λαό? Αλλά ποιόν λαό να φέρουν, τον Γαλλικό μήπως που απέρριψε τον Μελανσόν, τον Αγγλικό που ''εκτέλεσε'' τον Κόρμπιν?
Και τελικά ψάχνοντας βγήκε το συμπέρασμα, όχι οριστικό φυσικά καθ'ότι οι διεργασίες συνεχίζονται, ότι φταίει και που κολλή...σαμε με ''εθνικιστές'' που προασπίστηκαν το όνομα της Μακεδονίας. Μόνο που αν ήταν έτσι, τώρα ο συριζα θα ήταν καβάλα στο άλογο,έτσι δεν είναι ?
Έφτασε η ώρα των τελικών διαδικασιών, και των απαραίτητων ''εκκαθαρίσεων''. Καιρός να πάρουν τις αποφάσεις τους, όλοι όσοι δεν χωρίζουν την κοινωνία από την πατρίδα, όσοι δεν παθαίνουν δυσανεξία στα εθνικά θέματα, όσοιν κατανούν το αυτονόητο : δεν υπάρχει λαός χωρίς πατρίδα και πατρίδα χωρίς λαό.
Για τους λοιπούς....''το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη''

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ......

ΕΥΧΟΜΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΠΤΗΣΗ,ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ,ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΗΡΕΜΗ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΙΑ.....ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΟΙΤΑ ΚΙ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΕ ΜΑΣ ΤΑΚΗ....ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ!!!ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ....

Ο ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΤΗΣ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ..ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ...

Ευρωεκλογές: Ο αιχμάλωτος της Ουάσιγκτον

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Απέχουμε λίγες μέρες από τις ευρωεκλογές αλλά καμία πολιτική δύναμη δεν είπε και δεν έχει κάτι να προτείνει για τα δυο πραγματικά προβλήματα της Ε.Ε: Τη μετατροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε υπηρέτη της Γερμανίας και την απεξάρτηση της Ευρώπης από τις ΗΠΑ. Δυο προβλήματα σε ένα πακέτο με μονολεκτικό τίτλο: Ανεξαρτησία. Ο Μπρζεζίνσκι στη μνημειώδη «Μεγάλη Σκακιέρα» θεωρεί την Ευρώπη (Ε.Ε.) προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Απαράβατος όρος για την πλανητική κυριαρχία των ΗΠΑ είναι η απόλυτη επιβολή τους στην Ε.Ε. Γι’ αυτό διατηρήθηκε το ΝΑΤΟ μετά την πτώση της ΕΣΣΔ ώστε «να μείνουν οι ΗΠΑ εντός (Ευρώπης), η Ρωσία εκτός και η Γερμανία πατημένη χάμω» (λόρδος Ισμέι, πρώτος γ.γ. ΝΑΤΟ).

***

Το τοπίο είναι θολό όχι επειδή θα βγουν πιο ισχυρά τα λεγόμενα ακροδεξιά κόμματα, θα αποδυναμωθούν οι δυνάμεις του «δημοκρατικού τόξου» και άλλες τέτοιες φλυαρίες. Αλλά επειδή ούτε οι μεν ούτε οι δε έχουν στοιχειώδες σχέδιο για την Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε για σήμερα ούτε για αύριο. Τώρα το αδιέξοδο είναι πασιφανές, η γερμανική αλαζονεία απεχθής, οι χρεωκοπίες επί θύραις, αλλά ταυτόχρονα είναι αδιανόητη η επιστροφή στα μικρά ευρωπαϊκά έθνη-κράτη, ασυντόνιστα, οικονομικώς ευάλωτα, αμυντικώς ανυπεράσπιστα, με συσσωρευμένα προαιώνια μίση. Το μεγαλύτερο και πιο ισχυρό κράτος της Ε.Ε., η Γερμανία, είναι νάνος στο πλανητικό πεδίο με Κίνα, Ινδία, ΗΠΑ, Ρωσία κ.λπ.

Η Γερμανία, τέλος, είναι προφανώς μεγάλη για τη Δυτική Ευρώπη και πολύ μικρή στο πλανητικό παιχνίδι. Αλαζονική όταν αντιμετωπίζει τη μικρή Ελλάδα αλλά ισχνή, φοβισμένη και μίζερη όταν πάει να αναμετρηθεί με τις ΗΠΑ για να υπερασπιστεί τα δικά της συμφέροντα

Τα ακροδεξιά κόμματα δεν έγιναν αξιοπρόσεκτα επειδή σαγήνευσαν τον κόσμο. Δεν υπάρχει ανερχόμενο φασιστικό κίνημα στην Ευρώπη. Αντίθετα τα θεωρούμενα ακραία κόμματα συγκέντρωσαν τα πυρά των ελίτ όταν υιοθέτησαν και μορφοποίησαν λίγο-πολύ διάχυτες διαθέσεις του κόσμου και ταυτόχρονα απάλειψαν ή λείαναν άλλα στοιχεία του προγράμματός τους. Η Ιταλική «Λέγκα του Βορρά», για παράδειγμα, μόλις έπαψε να έχει τη νοοτροπία «επαρχιακού σωματείου» και έγινε κόμμα εθνικής εμβέλειας, σήκωσε κεφάλι στο ευρωιερατείο βρήκε συνέταιρο και έκανε κυβέρνηση. Η ισχυρή ελίτ του Ιταλικού Βορρά κατάλαβε, με χρονοκαθυστέρηση, ότι αν δεν συγκρούονταν με τις Βρυξέλλες θα χρεοκοπούσε. Αλλά αυτό δεν είναι φασισμός. Η Λεπέν κατάλαβε ότι για να έχει ελπίδες εξουσίας όφειλε να αποβάλλει από το κόμμα τον πατέρα της, ιστορικό ηγέτη της ακροδεξιάς στη Γαλλία. Ταυτόχρονα απάλειψε τον αντισημιτισμό και αποδέχθηκε ομοφυλόφιλους ως μέλη και αξιωματούχους του κόμματος. Τα κόμματα προσαρμόστηκαν στον κόσμο και όχι το αντίθετο. Στην Ελλάδα επειδή η ακροδεξιά Χ.Α. είναι υβρίδιο χωρίς μέλλον, μεταξύ εγκλήματος και φάρσας, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ασχολείται μαζί της ελπίζοντας ότι θα κόψει ψήφους από τη Ν.Δ. Και καταγγέλλει για φασισμό τον ίδιο τον κόσμο που αντιδρά στα εθνικώς επιλήψιμα καμώματά του και στις απόπειρες εξαγοράς ψήφων με επιδόματα.

Οι ΗΠΑ του Τραμπ έχουν εγκαταλείψει την παγκοσμιοποίηση όπως πετάμε στα σκουπίδια τα αποφάγια. Με το σύνθημα «Πρώτη η Αμερική ξανά» έδωσε στην πατρίδα (του) απόλυτη προτεραιότητα, αποκατάστησε το έθνος-κράτος, έπνιξε τις ευρωπαϊκές φαντασιώσεις περί ανεξαρτησίας και, αποχωρώντας από τη Συμφωνία για τα Πυρηνικά Μέσου Βεληνεκούς, εξέθεσε άμεσα τις ευρωπαϊκές χώρες στον πυρηνικό όλεθρο.

***

Δυο είναι οι θεμελιακές αλλαγές: Ο κόσμος εκτός Δύσης δεν είναι πια ένας υπανάπτυκτος χώρος, αποικίες και οι κατεστραμμένες σοσιαλιστικές χώρες, αλλά σκληροί και επικίνδυνοι αντίπαλοι, Ρωσία, Κίνα, Ινδία κ.λπ. Εντός Δύσης η Αριστερά από εχθρός έγινε άκακο και εύγευστο αρνάκι. Απειλή συνιστούν οι οξύτατες αντιπαλότητες των ελίτ. Στη Βρετανία σκοτώνονται με τo Brexit. Στη Γαλλία η ελίτ έχει χάσει την αυτοεκτίμησή της, άλλοι βλέπουν προς ΗΠΑ, άλλοι προς Γερμανία, λίγοι επιμένουν γκωλικά. Ήδη εν μέσω πολέμου (1943) ο μετέπειτα «πατέρας» της ΕΟΚ, ο Ζαν Μονέ, ρουφιάνευε, με επιστολές του στον Ρούσβελτ, τον Ντε Γκώλ ότι είναι «εχθρός της Ευρώπης» – την ήθελαν ενωμένη οι ΗΠΑ. Και η βρετανική εφημερίδα Τέλεγκραφ αποκάλυψε το 2000 ότι ο Γάλλος αξιωματούχος Ρ. Μαρζολέν ζητούσε το 1965 από τους Αμερικανούς να μην διστάζουν αλλά να επιβάλλουν στην Ευρώπη το κοινό νόμισμα, όπως το είχαν σχεδιάσει. Οι πολιτικοί απόγονοι των «κολαμπό», των συνεργατών των ναζί, επιζητούν την προστασία του Βερολίνου. Αν η Λεπέν προσελκύσει τους άστεγους γκωλικούς ίσως δούμε εκπλήξεις. Να καταγραφεί ότι στρατηγικοί στόχοι, π.χ. η Ενωμένη Ευρώπη, σχεδιάζονται δεκαετίες πριν να τεθούν σε εφαρμογή. Για να ξέρουμε τη μηδενική αξία του επιχειρήματος ότι ήρθε η ειρήνη στην περιοχή με την υπογραφή των Πρεσπών.

Η Γερμανία, τέλος, είναι προφανώς μεγάλη για τη Δυτική Ευρώπη και πολύ μικρή στο πλανητικό παιχνίδι. Αλαζονική όταν αντιμετωπίζει τη μικρή Ελλάδα αλλά ισχνή, φοβισμένη και μίζερη όταν πάει να αναμετρηθεί με τις ΗΠΑ για να υπερασπιστεί τα δικά της συμφέροντα.

***

Κοντολογίς, η Ε.Ε. δεν ανταποκρίνεται στις υποσχέσεις της για ασφάλεια, άμυνα και ευημερία. Αλλά όταν η ασφάλεια και η άμυνα είναι ψευδώνυμα αυταρχικής ηγεμονίας και κυριαρχίας επί των εταίρων, συμμάχων και φίλων, ελλείψει υπαρκτών εχθρών, αργά ή γρήγορα ο κοσμάκης εξοργίζεται, ιδίως όταν η ευημερία απουσιάζει. Εξ ου και η αργή αλλά μοιραία κατάρρευση του συγκεκριμένου Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος. Μετά την καταστροφή ενός πραγματικού αντιπάλου, της ΕΣΣΔ, έχει απομείνει το σκιάχτρο του φασισμού και ο ανύπαρκτος «ρωσικός κίνδυνος» για να φοβίζουν τα πλήθη. Η παρατεταμένη μάχη των Κίτρινων Γιλέκων, ανεξάρτητα από την κατάληξή της, ίσως είναι πρόπλασμα του μέλλοντος.

Πηγή: edromos.gr

Ο ΔΗΜΟΠΙΘΗΚΟΣ......

Δημήτρης Νατσιός, Ο δημοπίθηκος

Ο δημοπίθηκος

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς 

Η λέξη «δημοπίθηκος» είναι από την έξοχη κωμωδία του Αριστοφάνη «Βάτραχοι», η οποία γράφτηκε και διδάχτηκε τα τελευταία έτη του Πελοποννησιακού Πολέμου, εν μέσω παρακμής της ευκλεούς πόλεως των Αθηνών, η οποία κατάντησε έρμαιο ανίκανων και ανήθικων πολιτικών.  Ο στίχος -(1083-1085)- γράφει κατά λέξη: «Η πόλις ημών ανεμεστώθη δημοπιθήκων εξαπατώντων τον δήμον». Δηλαδή: «Η πόλη μας γέμισε εντελώς δημοπιθήκους, οι οποίοι εξαπατούν τον λαό». Η λέξη δημοπίθηκος, απαντάται μόνο στο συγκεκριμένο έργο του Αριστοφάνη-«άπαξ λεγόμενον», όπως λέγεται στην γλωσσολογία- και σημαίνει «ο με τας κολακείας του απατών τον όχλον, ο απατεών», κατά το έγκυρο λεξικό «Liddel-Scott», ο αγύρτης, κατά το λεξικό του «Δημητράκου».

Πριν ασχοληθούμε με τους…δημοπιθήκους, μια μικρή παρένθεση.  Στους «Βατράχους» ο Αριστοφάνης, με νοσταλγική διάθεση, συγκρίνει την ποίηση των παιδικών του χρόνων, την ποίηση της ακμής και της ανατάσεως προς το θείον και την εύνομο πολιτεία, με την εκπνέουσα ποίηση των χρόνων του.

Η Αθήνα πνέει τα λοίσθια και ο λαός αναθυμάται τα δοξασμένα χρόνια. («Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό», κατά την μεγαλοφυή διατύπωση του Σεφέρη).  Τόσο πολύ θαύμασαν οι Αθηναίοι το έργο, ώστε το «δίδαξε» δύο φορές.  Και ας προσεχθεί το ρήμα «δίδαξεν». Στο ίδιο έργο του «Βάτραχοι», ο Αριστοφάνης, ρητώς μας βεβαιώνει ότι ο ποιητής είναι ο παιδαγωγός των ωρίμων, όπως ο δάσκαλος των μικρών παιδιών: «τοις μεν γαρ παιδαρίοισιν εστί διδάσκαλος όστις φράζει, τοίσιν δ’ ηβώσι ποιηταί». (στιχ. 1054).  Για τον αρχαίο Έλληνα ήταν κάτι το αδιανόητο, έργο τέχνης χωρίς μορφωτικό-παιδαγωγικό περιεχόμενο. Ο ποιητής, ο αρχιτέκτονας, ο ζωγράφος, ο μουσικός, ο φιλόσοφος και ο πολιτικός εθεωρούντο και έπρεπε να είναι οι παιδαγωγοί και δάσκαλοι του λαού τους.  Το θέατρο ιδίως το σχολείο του λαού. Στις επιγραφές «χορηγικών τριπόδων» διαβάζουμε: «Σοφοκλής εδίδασκεν»,  «Αισχύλος ή Ευριπίδης εδίδασκεν».  Όσο η Αθήνα τηρούσε το ιδεώδες της παιδαγωγούσας πολιτικής κοινότητας («πόλις») ανθούσε και κατέλειπε «χρυσούς αιώνες».  Όταν «ανεμεστώθη δημοπιθήκων», έσβησε. Στα περικαλλή μάρμαρά της κούρνιαζαν κουκουβάγιες, θρηνώντας για τα περασμένα μεγαλεία…

Οι δημοπίθηκοι, λοιπόν, αναφύονται σε καιρούς παρακμής.  Ετυμολογικώς η λέξη παράγεται από το «δήμος», ο λαός και την λέξη «πίθηκος», η οποία είναι «αγνώστου έτυμου», δεν έχει εντοπισθεί η ετυμολογία της.  Είναι αρχαιότατη λέξη-ήδη από τον 7ο αι. π.Χ. στον Αρχίλοχο και τον Σιμωνίδη.  Οι αρχαίοι την χρησιμοποιούσαν και ως «πιθηκισμός», όταν ήθελαν να καυτηριάσουν κάποιον που μιμείται γελοιοτρόπως τα των άλλων, που μαϊμουδίζει.  (Η μαϊμού από το ρήμα «μιμώ», «μιμούμαι»). Πίθηκο ονόμαζαν και τον πονηρό, αναιδή, θρασύδειλο και απατεώνα.  Δημοπίθηκος θα λέγαμε ότι είναι αυτός που εξαπατά αδιάντροπα και με δόλιο, πονηρό τρόπο τον λαό. Κυρίως με κολακείες ή απειλές, με χρήματα ή υποσχέσεις, αποσκοπώντας μόνο στο προσωπικό του συμφέρον και αδιαφορώντας παντελώς για το κοινό καλό, την «πόλιν». 

Στις σακάτικες ημέρες μας οι δημοπίθηκοι είναι είδος εν αφθονία.  Καλύτερος όλων ποιος;  Ο πρωθυπουργός, ο Αλέξης ο Τσίπρας, κατά την αλήστου μνήμης εμφαντική διατύπωση της χρυσής πασοκικής εποχής.  «Ο Ανδρέας ο Παπανδρέου» με δύο άρθρα για να τονιστεί το μεγαλείο του αντρός. 

Ξαφνικά τα άδεια ταμεία, γέμισαν. Τα πρωτογενή πλεονάσματα.  (Μπορεί κάποιος να απαντήσει στο εξής απλό ερώτημα:  Με 100, 200, 300 δις χρέος, πώς μπορεί να έχεις πλεόνασμα και περίσσευμα;  Ο δημοπίθηκος θα πει χάρη στις ικανότητές του. Μάλιστα. Η αλήθεια είναι ότι για την δημιουργία εκλογικής πελατείας και στην πολυπόθητο «ψήφο του λαού», προσφεύγει στην προεκλογική λεηλασία του δημοσίου ταμείου.  «Λεφτά υπάρχουν» τσίριζε προ δεκαετίας έτερος δημοπίθηκος, που εκτός της απάτης, διασκέδαζε τον πικραμένο λαό με εκείνες τις σπαραξικάρδιες δηλώσεις του περί «φόρου πισινών», ήθελε να πει «των πισίνων», τα πηλίκα και τα πηλήκια. (Και ο νυν δημοπίθηκος βαρύνεται με αρκετούς σολοικισμούς, του τύπου «τυμβωθηρία», για την οποία λέξη, η παλιά του «συντρόφισσα» Ζωή, τον ξεπουπούλιασε, λέγοντας την αμίμητο φράση του Μαρκ Τουαίην: «Είναι καλύτερα να κρατάς το στόμα σου κλειστό και να σε περνούν για ηλίθιο, παρά να το ανοίγεις και να διαλύεις κάθε αμφιβολία».  Αυτό κι αν είναι «συντροφικό μαχαίρωμα»).

Με τον νυν δημοπίθηκο «αναστήθηκε» και ο μουχλιασμένος «θεσμός», των «αυθόρμητων» λαϊκών συγκεντρώσεων στις πλατείες. Οι διαβόητες λαοθάλασσες και το δάσος των σημαιών.  Το σκηνικό παρμένο από την μαύρη δεκαετία του ΄80.

Η υπερυψωμένη εξέδρα, όπου στις γωνίες συνωστίζονται τοπικοί υποψήφιοι, γονυπετώντας γλοιωδώς για μια φωτογραφία με τον λαοπρόβλητο… δημοπίθηκο, σκηνοθεσία και φωτισμός κατάλληλοι για να προβληθεί το βράδυ στη δημόσια τηλεόραση του ΣΥΡΙΖΑ, το μέγα πλήθος και πάθος και κάτω στην πλατεία η οχλοβοή, η αντάρα και η ποδοβολή των οπαδών, βελάσματα, χρεμετισμοί, υλακές, μυκηθμοί, ρεκάσματα, γρυλλισμοί, κοασμοί και ογκανίσματα.  (Μεταξύ βεβαίως των αναρίθμητων ζητωκραυγαστών, επειδή δεν αρκούν οι τοπικής εσοδείας, επιστρατεύονται και αρκετοί από διάφορες περιοχές της επικράτειας.  Στην πόλη των Λαμιέων, που ομίλησε πρόσφατα ο δημοπίθηκος, εν μέσω των παραληρούντων συντροφισσών και συντρόφων, εμφανίστηκαν και αρκετοί Ρομάδες, Αφγανοί και Πακιστανοί «σύντροφοι» και αυτοί, που υποπτευόμαστε όλοι, ότι τους παρέχονται ικανά… τροφεία για να μετακινηθούν και να αποθεώσουν τον μέγα ευεργέτη τους. (Τροφεία=τα προς το ζην αναγκαία).  Και τι υπόσχεται ο δημοπίθηκος προ των εκλογών;  50 ευρώ τον μήνα, ίσως λιγότερα, για να τον ψηφίσουν.  Πώς λέγεται αυτό;  Εξαγορά συνειδήσεων.  Και ρωτώ:  Ο άνθρωπος που πρόδωσε την Μακεδονία, ο άθεος εθνομηδενιστής, ο άνθρωπος που μετέτρεψε την πατρίδα σε παράδεισο του εγκλήματος και της ανομίας, δεν περιφρονεί ποταπώς την νοημοσύνη, την αξιοπρέπεια και την ιστορία αυτού του λαού;  Το 1821 κατά την αγιασμένη επανάσταση, οι Τούρκοι, στις αρχές της, έταζαν στους καπεταναίους και τα παλληκάρια τους χρήμα και αρματολίκια, για να «κάτσουν φρόνιμα». Τι απαντούσαν;  Ελευθερία ή θάνατος.  Θυμήθηκα και κάτι από τον ηρωικό αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο το 1955. (Τσιμουδιά για την Κύπρο και τις απροκάλυπτες απειλές της Τουρκίας, ο δημοπίθηκος. Άλαλα και τα χείλη της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως για την Μακεδονία). 

Όταν συνέλαβαν οι Άγγλοι τον ήρωα Κυριάκο Μάτση και του πρόσφεραν 500.000 λίρες, τεράστιο ποσό, για να προδώσει τους συναγωνιστές του, απάντησε στον κυβερνήτη Χάρντιγκ:  «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής». 

Τούτη την κρισιμότατη εποχή δεν θα μας σώσουν τα αργύρια του δημοπίθηκου, αλλά αν αγωνιστούμε, εμείς οι Έλληνες, με αρετή και τόλμη για την Ελευθερία μας…

ΑΚΤΙΝΕΣ

ΟΙ ΚΑΛΠΕΣ ΜΙΑΣ ΚΑΛΠΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ....

Οι Κάλπες μιας κάλπικης Ευρώπης…

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στον δρόμο της έκρηξης

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη, 
Υποψήφιου Δημοτικού Συμβούλου με τον Συνδυασμό Αθήνα για την Ελλάδα

Οδεύουμε προς τις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου, στα πλαίσια της δομικής κρίσης μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης, «που δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις ανάγκες προστασίας των λαών απέναντι στις μεγάλες ανακατατάξεις του σύγχρονου κόσμου», όπως ομολογεί και ο ίδιος ο κυνικός ευρωκράτης Μακρόν στο σχετικό με τα Κίτρινα Γιλέκα και τις εκλογές διάγγελμά του. Μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που κατευθύνεται, μέσα σε καθεστώς μηδενισμού, προς την αυτοδιάλυσή της.
Χρειάστηκαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι για να επιβληθεί αυτό που αρχικά παρουσιάστηκε σαν η μεγαλύτερη ιδέα, αλλά η ιστορία ίσως το κατατάξει ως το μεγαλύτερο ανοσιούργημα: η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Είναι, με λίγα λόγια, μια αποφασιστική στιγμή για την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, καθώς για πρώτη φορά οι διάσπαρτες ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις, που αντιμάχονται τις ελίτ, έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν πολιτική ισχύ ικανή για να τις απειλήσουν.
Είναι μια εποχή που «…ο κόσμος τούτος κοιλιοπονάει τον καινούργιο άνθρωπο…», όπως έλεγε ένας ξεχασμένος μεγάλος Βυζαντινός μύστης, ο Νικόλαος Καβάσιλας.
Τώρα, η «μαύρη τρύπα» της Ευρωένωσης, το αγανακτισμένο πρεκαριάτο που έχει στραφεί ενάντια στο 1% των υπερπλουσίων και της ελίτ, μπορεί να καθορίσει την φύση της Ευρώπης για τα χρόνια που έρχονται. Τα κοινωνικά στρώματα που ζουν σαν υπνοβάτες μιας άψυχης αγοράς, χωρίς ελπίδα για το αύριο, και δίνουν την μάχη για την «ψυχή της Ευρώπης», μαζί με τον ανταγωνισμό των εξω-ευρωπαϊκών δυνάμεων, συνιστούν τις δύο μεγάλες απειλές για το απεχθές, πλέον, ευρω-οικοδόμημα του Βερολίνου και των Βρυξελλών.
Η επιχείρηση χειραγώγησης των λαών στην «ευρωπαϊκή ιδέα» έχει σε μεγάλο βαθμό αποκαλυφθεί. Οι υποσχέσεις για ένα οικοδόμημα «ειρήνης», «προόδου» και «ελευθερίας» έχουν ελάχιστη πειθώ σήμερα στις ευρωπαϊκές μάζες.
Άλλωστε την ειρήνη στην Ευρώπη δεν την έφερε καμμία Κομισιόν, παρά μόνο τα αμερικανικά και σοβιετικά όπλα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η μεταξύ τους ισορροπία του τρόμου στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Το «Ευρώ» έφερε την κρίση, δεν την αντιμετώπισε, όπως εξηγούν πολλοί διαπρεπείς δυτικοί οικονομολόγοι.
Οι συνειρμοί που δημιουργεί πλέον η λέξη «πρόοδος» παραπέμπουν περισσότερο σε έναν δυστοπικό κόσμο, παρά σε μια κοινωνία ευημερίας. Όσο για την «ελευθερία του ατόμου», σημαίνει όλο και λιγότερα πράγματα μέσα σ’ έναν «πολιτισμό» της Ζώνης Σένγκεν και των Αντιτρομοκρατικών έκτακτων μέτρων διαρκείας.
Οι τεχνολογικές αλλαγές φαίνεται να συγκεντρώνουν πάνω τους περισσότερο τους φόβους για βαρβαρότητα, παρά για πρόοδο. Οποιαδήποτε πανίσχυρη τεχνολογία, που δεν μπορεί να τεθεί υπό πολιτικό έλεγχο, μπορεί να επιταχύνει και να διαδώσει απίστευτες μορφές εκβαρβάρωσης.
Αυτό που δεν μπόρεσε να επιτύχει ο Χίτλερ εξοντώνοντας τις «κατώτερες» φυλές, μπορούν να το υλοποιήσουν οι μηχανικοί της ευγονικής με τις γενετικές παρεμβάσεις τους. Ο πολύπλοκος πλέον ορισμός τού πότε υπάρχει ζωή, η δυνατότητα επιμήκυνσης ή τερματισμού της, έχουν μεταφέρει μια τεράστια εξουσία στα χέρια των τεχνικών της ιατρικής.
Ο Ευρωπαίος άνθρωπος, και ο δυτικός κατ’ επέκταση, δείχνει ότι είναι ανέτοιμος να αντιμετωπίσει την ιστορία μ’ ένα «πεσμένο» σύστημα αξιών -είτε κοσμικό, είτε υπερβατικό-, όπως ένας οργανισμός με πεσμένο ανοσοποιητικό δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στα μικρόβια και τις λοιμώξεις. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν γίνει έρμαια του κυνισμού και της απανθρωπότητας της χρηματο-πιστωτικής απολυταρχίας. Η ρήξη μεταξύ ατόμου και κοινωνίας έχει γίνει αβυσσαλέα. Η κοινωνία αδυνατεί να εναρμονιστεί με το κράτος, το κράτος με τον κόσμο, τροφοδοτώντας συνεχώς τον σκεπτικισμό, την άρνηση και τον μηδενισμό. Ο ορισμός του μηδενισμού, όπως έχει δοθεί, σημαίνει ότι η ασημαντότητα κυριαρχεί παντού. Δεν υπάρχουν σπουδαίες προσωπικότητες, υψηλές αξίες, υπέρτατοι στόχοι στην κοινωνική ζωή. Κυριαρχούν οι απαλλοτριωμένες προσωπικότητες, το άγχος, η καταστροφικότητα, η σύγχυση και η ερήμωση των νοημάτων.

Όλα, όμως, δείχνουν ότι το ιστορικό τέλος του νεοφιλελεύθερου, μονοπολικού, δυτικού μοντέλου είναι κοντά, μετά την πλήρη αποκάλυψη της γύμνιας του κι αυτό προοιωνίζει το τέλος αυτής της ΕΕ που δεν μεταρρυθμίζεται… καταστρέφεται.
Το τι θα ακολουθήσει εξαρτάται από το πόσο ώριμα και οργανωμένα θα αντιδράσουν τα κοινωνικά στρώματα, που επλήγησαν σκληρά από τον γκλομπαλισμό και τις ευρωπαϊκές ελίτ. Και αυτά, που είναι, όπως φαίνεται, η πλειοψηφία της ευρωπαϊκής κοινωνίας, θα καθορίσουν την νέα μορφή της Ευρώπης, μέσα στο πλαίσιο των πολυμέτωπων διεθνών αντιπαραθέσεων στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα.
Το ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί, ή ίσως ο γρίφος που πρέπει να λύσουμε, είναι αν έχουμε μπει στην αντίθετη κίνηση της ιστορίας. Μιας φυγόκεντρης τάσης που μπορεί να γεννήσει ένα νέο αξιακό οπλοστάσιο, να αφυπνίσει την θέληση των ανθρώπων για ζωή ώστε να παρακάμψουν την αγελαία, μεταμοντέρνα, παθητική συμπεριφορά και να απελευθερώσουν την ευρωπαϊκή ήπειρο από τον οδυνηρό εναγκαλισμό των ελίτ.
Και, αν ναι, πώς μπορούμε εμείς οι Έλληνες να νοηματοδοτήσουμε ξανά την ύπαρξή μας, συμμετέχοντας ενεργά σε μια τέτοια αναγεννησιακή κίνηση.
Να πάψουμε να βλέπουμε τον κόσμο ως ηττημένοι θεατές και να μετέχουμε στη νέα πραγματικότητα, που δεν είναι εύκολο να αγνοηθεί, δρώντας δημιουργικά, δίνοντας στις πανάρχαιες ελληνικές αξίες νέο, επίκαιρο, περιεχόμενο.

 ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

Το πιό σημαντικό ερώτημα αυτών των εκλογών!

Το πιό σημαντικό ερώτημα αυτών των εκλογών!

 




 

ΕργΔημΕργ          

ίχα-δεν είχα, πάλι τη διέπραξα την (προεκλογική) αμαρτία μου!    Πάλι αρθράκι. Αλλά σκέφτηκα πως καλύτερα θα ήταν να μην το αποφύγω.

Λοιπόν. Το σημαντικώτερο ερώτημα των εκλογών, φυσικά καί δεν εντοπίζεται στα προπαγανδιστικά μούσια των (χαρτζηλικωμένων) γκαλλοπατζήδων. Πχ γιά το ποιός θα βγεί πρώτος καί με τί προβάδισμα, ή ποιός την έχει …μεγαλύτερη την «παράσταση νίκης», καί λοιπές σαχλαμάρες. Αυτά τα ζητήματα ενδιαφέρουν μονάχα τα κομματόσκυλα καί τους ηλίθιους. (Που νομίζουν ότι η μνημονιακή δυστυχία της χώρας είναι κάτι το προσωρινό καί φευγαλέο, κι ότι θα ξανάρθει εποχή που θα περνάνε μπέϊκα, επειδή απλά θα γλείφουν το κόμμα που κυβερνάει.)
Το σημαντικώτερο ερώτημα των εκλογών αυτών, είναι το πώς θα φερθεί το μεμεταριό.
Μ’ άλλα λόγια, πού θα πάει η ψήφος… ακριβέστερα, το πακέτο ψήφων:

• Των μεμέτηδων της Θράκης (που χαρτζηλικώνονται απ’ τη ΜΙΤ),
• καί των νεοεισελθόντων 850,000 «Ελληνοποιηθέντων» (Πακιστανών, Αφγανών, καί λοιπών).

(Γιά τους Βρωμά, το ξέρουμε ήδη: Σύριζα!)

Η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά. Ούτε προεκλογικώς, ούτε μετεκλογικώς. Διότι:
Προεκλογικώς, πρέπει ν’ αναρωτηθούμε εάν αυτό το πακέτο ψήφων θα πάει κάπου ενωμένο, ή διασπασμένο. Καί, κυρίως, γιατί. (Διότι απ’ αυτό ακριβώς το «γιατί» θα καταλάβουμε πάρα πολλά. Δεν θα περάσουμε την ώρα μας διαβάζοντας εκλογικούς πίνακες γιά πλάκα.)
Όμως, υπάρχουν αρκετά σενάρια. Πχ να υποστηριχτεί «μονοκούκκι» το μεμετοκόμμα «Ισότητας, Ειρήνης, κτλ». Ή να το ψηφίσουν αυτό τα μεμέτια της Θράκης, αλλά οι «Ελληνοποιθέντες» να ψηφίσουν κάτι άλλο – πχ Σύριζα, ή Νουδού. Ή να δούμε τις μεμετοψήφους διασπασμένες. Οπότε, αν αποτολμήσουμε προβλέψεις, μας περιμένει αρκετά δύσκολη δουλειά. (Προσωπικώς, θα τις αποφύγω.)
Μετεκλογικώς, μας περιμένει το επίσης δύσκολο έργο να ξεχωρίσουμε -μέσα από την «ομογενοποιημένη» κάλπη- τα διαφορετικής προελεύσεως ποσοστά. Άρα, πώς ξεχωρίζεις πχ πόσοι «Ελληνοποιηθέντες» ψήφισαν Σύριζα; Αυτό μπορούμε να το βρούμε: (α) συγκρίνοντας με τα ποσοστά προηγουμένων εκλογών, καί (β) με τους εκλογικούς καταλόγους. Αν, εννοείται, έχουμε πληροφόρηση γιά νέους εγγεγραμμένους.

Όπως προείπαμε, καθόλου εύκολο έργο.
Αλλά άκρως ουσιαστικό.
Θα μας δείξει «ακτινογραφία» τα σχέδια των «Μεγάλων Δυνάμεων» γιά την καμπούρα μας. (Τυφλά όργανα των οποίων «Μεγάλων» είναι τα μεμέτια.) Κι ο εχθρός, που καθίσταται φανερός, χάνει αμέσως τη μισή δύναμή του.