ΚΙ ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ........

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΟΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ.[http://www.arkadian.gr/index.html]KAI ΕΔΩ http://www.facebook.com/pages/ARKADIAN/113171925366862

Σύμφωνα με τη Χριστιανική Εκκλησία, σήμερα γιορτάζει η ... Αρκαδία.
Περίεργο θα μου πείτε, μιας και η Ιερή Αρκαδία του Πανός είναι τόπος γεννήσεως, και Εστία διατηρήσεως, όλων των Παγανιστικών Μύθων της Ελληνικής Μυθολογίας, ή καλύτερα των Αρχείων της Δημιουργίας.

Και φυσικά δε μιλάμε τόσο για τη Γήινη, πανέμορφη Αρκαδία... μας, αλλά για την ΟΥΡΑΝΙΑ ΑΡΚΑΔΙΑ των Ιπποτών του Άστρου του Λύκου, για τους πιο ...μυημένους.
Για την Αρκαδία αυτή μας μιλάει και ο μεγάλος Demis Roussos στο "Lovely Lady of Arcadia".
Οι ...μυημένοι που λέγαμε πιο πάνω, θα βρείτε στους στίχους τη Διοτίμα, Ιέρεια του Έρωτος από τον κάμπο της Μαντίνειας, που μύησε τον Σωκράτη στα Μυστικά του Έρωτος, ή καλύτερα, της Διάβασης των Πυλών...
Και φυσικά η Στύγα οδηγεί στην Αρκαδία.

Αφιερωμένο φυσικά στο "τέκνο" μου την ARKADIAN.
Αλλά και σε όλους τους Αληθινούς Ιππότες και τις Αληθινές Δέσποινες...

..... ET IN ARCADIA EGO ....

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ[ΜΕΡΟΣ Γ.]

....ΤΕΛΙΚΑ ΠΕΔΙΟΝ ΕΡΕΥΝΗς ΛΑΜΠΡΟΝ Η ΑΣΠΙς ΤΑΥΤΗ..ΟΠΩς ΕΙΔΑΜΕ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕς ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ Η ΣΤΗΝ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΗ,Η ΣΤΗ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΚΗ[Μ ΑΥΤΟ ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΚΙ Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟς]ΘΕΩΡΗΣΗ...ΚΥΡΙΩς Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥς ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ..ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΙΣΧΥΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΜΑΖΙ, ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΓΟΝΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ[ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ -ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΓΕΝΝΩΝ ,ΤΩΝ 5 ΓΕΝΝΩΝ ΚΑΤΑ ΗΣΙΟΔΟ]....ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ Ο ΕΥΣΕΒΙΟς ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΝΑΛΥΤΗ ΤΩΝ ΟΜΗΡΙΚΩΝ ΕΠΩΝ,ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΤΟΝ 3ο μ.χ.ΑΙΩΝΑ..ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΓΑΛΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ ..ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ..ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΟΙ ΛΟΓΙΟΙ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕς ΠΡΟΣΒΑΣΕΙς ΣΕ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΛΟΥΣΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΗΤΑΝ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΤΗ ΛΕΚΑΝΗ ΤΗς ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ....ΑΥΤΟς ΛΟΙΠΟΝ Ο ΚΕΡΚΥΡΑΙΟς ,ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΠΩς ΟΙ ΔΥΟ ΠΟΛΕΙς ΣΤΗΝ ΑΣΠΙΔΑ ,ΠΟΥ ΣΤΗ ΜΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΟΛΕΜΟΣ,ΕΙΝΑΙ Η ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΣΙΝΑ ΚΑΙ ΠΩς ΟΙ ΔΥΟ ΚΡΙΝΟΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ...ΔΥΣΤΥΧΩς ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΣΩΘΕΙ ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ[Η ΜΑΣ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ]....
ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΕΥΣΕΒΙΟ ΔΕΝ ΒΑΖΩ ΚΑΤΙ, ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΣΑΝ ΚΥΡΙΑ ΠΗΓΗ-ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ-ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ ,ΕΤΣΙ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ..<<..ΟΤΙ ΠΡΟΘΕΜΕΝΟΣ Ο ΠΟΙΗΤΗς ΤΗ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΑΣΠΙΔΙ,ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΙΑ,ΟΙΣ ΒΡΑΧΥ ΤΙΩΣ ΕΞΗΝ ΕΝΔΙΕΤΡΕΨΕΝ,ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑ ΒΙΟΝ ΚΑΙΡΙΩΤΑΤΑ ΕΠΕΛΘΕΙΝ,ΚΑΙ ΔΥΟ ΠΟΛΕΙς ΕΚΘΕΜΕΝΟΣ,ΕΙΤΑ ΕΠΙ ΤΑ ΕΞ ΑΝΑΓΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΧΡΗΣΙΜΩΤΑΤΑ,ΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η ΓΕΩΡΓΙΚΗ,ΠΕΡΙ ΠΟΝΟΥς ΔΥΟ ΣΧΙΖΟΜΕΝΗ,ΤΟΝ ΤΕ ΠΕΡΙ ΨΙΛΗΝ ΑΡΟΣΙΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΑΜΠΕΛΟΦΥΤΟΝ,ΜΕΘ ΗΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΟΙΠΗΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙ ΘΡΕΜΜΑΤΑ ΖΩΟΓΟΝΑ ΟΠΟΙΑ ΒΟΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΑΤΑ....>>ΕΔΩ Ο ΕΥΣΕΒΙΟς ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΠΩς Η ΑΣΠΙΔΑ ΠΛΗΝ ΤΩΝ ΘΕΙΚΩΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΕς ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΤΗς ΑΝΘΡΩΠΙΝΗς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑς(ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΥΠΟΝΝΟΟΥΝΤΑΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ)..ΕΙΠΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΚΑΙ ΑΤΕΡΜΟΝΗ ΠΗΓΗ ΕΡΕΥΝΗς ΑΥΤΗ Η ΑΣΠΙΔΑ...

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΣΧΟΛΙΑΣΤΡΙΑ[ΠΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΗς ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΕΧΟΥΝ ΧΑΘΕΙ]ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΛΟΓΙΑ ΔΗΜΩ,ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΕΠΗΡΕΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΩΙΚΟ ΜΑΛΛΟ ΚΑΙ ΕΖΗΣΕ ΤΟΝ 6ο μ.χ.ΑΙΩΝΑ.... ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΛΟΓΟ ΜΑς ΚΑΝΕΙ Ο ΕΥΣΕΒΙΟς...ΣΑς ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΕΝΑ ΑΠ ΤΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗς..Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΤΡΗ ΚΙ ΕΤΣΙ ΑΦΗΝΩ ΕΜΒΕΛΗΜΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΕς ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥς..ΓΙΑ ΤΟΥς ΟΜΙΛΟΥΝΤΑΣ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΙΚΗΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ..




αὐτίκα ἡ Δημὼ τὴν Ὁμηρικὴν ταύτην ὅλην ἀσπιδοποιΐαν ἀνάγουσα τοιαῦτά φησι · ὅτι Θέτις μὲν ἡ τὰ τοιαῦτα μεσολαβήσασα ἐπὶ τῆς τῶν ἐν τῇ κοσμογενείᾳ πραγμάτων θέσεως εἴληπται τῷ ποιητῇ, διὰ δὲ τοῦ πυρὸς καὶ τῆς πνοῆς, ἣν ἐξανιεῖσιν, ὡς προεδηλώθη, αἱ φῦσαι, τὰ ποιητικὰ καὶ δραστήρια τῶν στοιχείων αἰνίττεται, ἀέρα καὶ πῦρ, οὗ τὰς ἀποτομάδας ἀπορροίας χρυσᾶς νεάνιδας ὑπουργοὺς Ἡφαίστου καλεῖ. διὰ δὲ τοῦ κυκλοτεροῦς σάκους τὸ κατὰ τὸν σφαιροειδῆ κόσμον σχῆμα ἐνδείκνυται. διὰ δὲ τοῦ κυκλοτεροῦς σάκους τὸ κατὰ τὸν σφαιροειδῆ κόσμον σχῆμα ἐνδείκνυται. σφαίρας γὰρ γένεσίς ἐστιν ἡμικυκλίου περιενεχθέντος ἀποκατάστασις. σφαίρας γὰρ γένεσίς ἐστιν ἡμικυκλίου περιενεχθέντος ἀποκατάστασις. τὰ δὲ τηκόμενα, ὁ χρυσός, ὁ χαλκός, ὁ ἄργυρος, ὁ κασσίτερος, τοῖς στοιχείοις εἰκάζονται διὰ τὴν πρὸς ἐκεῖνα τῶν τοιούτων μετάλλων ἐμφέρειαν. τὰ δὲ τηκόμενα, ὁ χρυσός, ὁ χαλκός, ὁ ἄργυρος, ὁ κασσίτερος, τοῖς στοιχείοις εἰκάζονται διὰ τὴν πρὸς ἐκεῖνα τῶν τοιούτων μετάλλων ἐμφέρειαν. ὁ χρυσὸς μὲν γὰρ καὶ ὁ ἀτειρής, ὅ ἐστι δυσκατέργαστος, χαλκός, εἴκασται πυρὶ καὶ γῇ, ὁ δὲ μαλακὸς καὶ οἷον ῥευστικὸς κασσίτερος ὕδατι, ἀέρι δὲ ἄργυρος ὁ πρὶν ἢ σμηχθῆναι μέλας ὢν καὶ ἀμιγὴς οὗ ὕστερον ἐπιφαίνει φωτός. ὁ χρυσὸς μὲν γὰρ καὶ ὁ ἀτειρής, ὅ ἐστι δυσκατέργαστος, χαλκός, εἴκασται πυρὶ καὶ γῇ, ὁ δὲ μαλακὸς καὶ οἷον ῥευστικὸς κασσίτερος ὕδατι, ἀέρι δὲ ἄργυρος ὁ πρὶν ἢ σμηχθῆναι μέλας ὢν καὶ ἀμιγὴς οὗ ὕστερον ἐπιφαίνει φωτός. καὶ ταῦτα μὲν οὕτω συμβολικῶς. καὶ ταῦτα μὲν οὕτω συμβολικῶς. μετ' ὀλίγα δέ φησιν ἡ αὐτὴ φιλόσοφος, ὅτι καὶ τοῖς κυρίοις τῶν στοιχείων ὀνόμασι χρῆται ὁ ποιητὴς «ἐν μὲν γαῖαν ἔτευξε» λέγων, «ἐν δ' οὐρανόν, ἐν δὲ θάλασσαν», τὸ δὲ τέταρτον στοιχεῖον αὐτός ἐστιν ὁ τὸ σάκος τεύχων Ἥφαιστος. «Ὀλίγα μετ δέ φησιν ἡ αὐτὴ φιλόσοφος, ὅτι καὶ τοῖς κυρίοις τῶν στοιχείων ὀνόμασι χρῆται ὁ ποιητὴς" ἐν μὲν γαῖαν ἔτευξε "λέγων« ἐν »οὐρανόν δ, ἐν δὲ θάλασσαν« τὸ δὲ τέταρτον στοιχεῖον αὐτός ἐστιν ὁ τὸ σάκος τεύχων Ἥφαιστος. τὴν δὲ τρίπλακα μαρμαρέην ἄντυγα τὸν ζωδιακὸν ἐκείνη λέγει κύκλον αἰνίττεσθαι, τρίπλακα μὲν διὰ τὸ πλάτος αὐτοῦ, καθ' ὃ ἡ τῶν πλανήτων κίνησις, μαρμαρέην δὲ διὰ τὸ τὸν ἥλιον τοῦ διὰ μέσων οὐκ ἐξιστάμενον καὶ τὸ φῶς ἐφ' ὅλον αὐτὸν πέμποντα μαρμαίρειν τε καὶ φαεινὸν εἶναι τὸν κύκλον ποιεῖν. τὴν δὲ τρίπλακα μαρμαρέην ἄντυγα τὸν ζωδιακὸν ἐκείνη λέγει κύκλον αἰνίττεσθαι, τρίπλακα μὲν διὰ τὸ πλάτος αὐτοῦ, «ὃ καθ ἡ τῶν πλανήτων κίνησις, μαρμαρέην δὲ διὰ τὸ τὸν ἥλιον τοῦ διὰ μέσων οὐκ ἐξιστάμενον καὶ τὸ φῶς ἐφ 'ὅλον αὐτὸν πέμποντα μαρμαίρειν τε καὶ φαεινὸν εἶναι τὸν κύκλον ποιεῖν. τὸν δὲ ἀργύρεον τελαμῶνα, δι' οὗ ἡ ἀσπὶς ἐκ τῶν ἄκρων ἀνέχεται, εἰς τὸν ἄξονα μεταφέρει τὸν τὸ πᾶν ἀνέχοντα, ἐξηρτημένον ὥσπερ τοῦ ἀνωτάτω αἰθέρος καὶ διὰ μέσου τῆς γῆς ἥκοντα καὶ ἐπὶ τὰ νότια περατούμενον καὶ παρέχοντα στρέφεσθαι τὸν οὐρανὸν περὶ αὐτόν, ὑπ' αὐτοῦ ἀνεχόμενον. τὸν δὲ ἀργύρεον τελαμῶνα, «οὗ δι ἡ ἀσπὶς ἐκ τῶν ἄκρων ἀνέχεται, εἰς τὸν ἄξονα μεταφέρει τὸν τὸ πᾶν ἀνέχοντα, ἐξηρτημένον ὥσπερ τοῦ ἀνωτάτω αἰθέρος καὶ διὰ μέσου τῆς γῆς ἥκοντα καὶ ἐπὶ τὰ νότια περατούμενον καὶ παρέχοντα στρέφεσθαι τὸν οὐρανὸν περὶ αὐτόν, ὑπ ' αὐτοῦ ἀνεχόμενον. τὰς δὲ πέντε πτύχας τοῦ σάκους τοὺς παραλλήλους κύκλους νοεῖ, εἰς οὓς διαιρεῖται ὁ κόσμος, ἤγουν τὸν ἀρκτικόν, ὃς τῷ βορείῳ πόλῳ ἐγγίζει, καὶ τὸν τῷ Νότῳ προσκυροῦντα ἀνταρκτικόν, καὶ τοὺς δύο τροπικοὺς, ἤγουν τὸν πρὸς τῷ Βορρᾷ θερινὸν καὶ τὸν πρὸς τῷ Νότῳ χειμερινόν, καὶ πέμπτον τὸν μέσον αὐτῶν ἰσημερινόν, εἰς ὃν ἥλιος ἐλθὼν ἰσάζει τὰς ἡμέρας ταῖς νυξίν. τὰς δὲ πέντε πτύχας τοῦ σάκους τοὺς παραλλήλους κύκλους νοεῖ, εἰς οὓς διαιρεῖται ὁ κόσμος, ἤγουν τὸν ἀρκτικόν, ὃς τῷ βορείῳ πόλῳ ἐγγίζει, καὶ τὸν τῷ Νότῳ προσκυροῦντα ἀνταρκτικόν, καὶ τοὺς δύο τροπικοὺς, ἤγουν τὸν πρὸς τῷ Βορρᾷ θερινὸν καὶ τὸν πρὸς τῷ Νότῳ χειμερινόν, καὶ πέμπτον τὸν μέσον αὐτῶν ἰσημερινόν, εἰς ὃν ἥλιος ἐλθὼν ἰσάζει τὰς ἡμέρας ταῖς νυξίν. ὧν πέντε πτυχῶν μέση μὲν χρυσέα καθ' Ὅμηρον, ὁ ἰσημερινὸς δηλαδή, εἰ μή τις καὶ τὴν διακεκαυμένην ζώνην ταύτην θέλει νοεῖν. πέντε πτυχῶν μέση μὲν χρυσέα καθ 'Ὅμηρον ὧν, ὁ ἰσημερινὸς δηλαδή, εἰ μή τις καὶ τὴν διακεκαυμένην ζώνην ταύτην θέλει νοεῖν. δύο δὲ ἔνδον κασσιτέρου οἱ τροπικοὶ διὰ τὸ εὐτόνως εὔκρατον, ἐξωτάτω δὲ χαλκαῖ, αἱ πρὸς τοῖς πόλοις, κατεσκληκυῖαί πως διὰ τὴν ἐπὶ πολὺ τοῦ ἡλίου ἀπόστασιν. δύο δὲ ἔνδον κασσιτέρου οἱ τροπικοὶ διὰ τὸ εὐτόνως εὔκρατον, ἐξωτάτω δὲ χαλκαῖ, αἱ πρὸς τοῖς πόλοις, κατεσκληκυῖαί πως διὰ τὴν ἐπὶ πολὺ τοῦ ἡλίου ἀπόστασιν. καὶ τοιαῦτα εἰποῦσα ἡ σοφὴ ἀσπιδοποιὸς καὶ τὴν ἡφαιστότευκτον καὶ καθ' ὕλην ἀσπίδα μετασκευάσασα νοερώτερον συμβιβάζει, καὶ τὰ περὶ τῶν πόλεων καὶ ὅσα ἄλλα λέγει ὁ ποιητὴς ἐν τῇ ἀσπιδοποιΐᾳ, λέγουσα ὅτι πράξεις ἀνθρώπων πολέμῳ καὶ εἰρήνῃ πρεπούσας, ὑφ' ὧν ὁ καθ' ἡμᾶς διοικεῖται βίος, ἀπαγγέλλει δι' αὐτῶν ὁ ποιητής, εἰσηγητὴς τῆς ἀρίστης γινόμενος πράξεως. καὶ τοιαῦτα εἰποῦσα ἡ σοφὴ ἀσπιδοποιὸς καὶ τὴν ἡφαιστότευκτον καὶ καθ 'ὕλην ἀσπίδα μετασκευάσασα νοερώτερον συμβιβάζει, καὶ τὰ περὶ τῶν πόλεων καὶ ὅσα ἄλλα λέγει ὁ ποιητὴς ἐν τῇ ἀσπιδοποιΐᾳ, λέγουσα ὅτι πράξεις ἀνθρώπων πολέμῳ καὶ εἰρήνῃ πρεπούσας, ὑφ' ὧν ὁ καθ 'ἡμᾶς διοικεῖται βίος, δι 'αὐτῶν ἀπαγγέλλει ὁ ποιητής, εἰσηγητὴς τῆς ἀρίστης γινόμενος πράξεως. τὸν φόνον δέ, οὗ ποινή, τουτέστι πρόστιμον, δύο τάλαντα τέθειται, ἀκούσιον εἶναι νοεῖ. τὸν φόνον δέ, οὗ ποινή, τουτέστι πρόστιμον, δύο τάλαντα τέθειται, ἀκούσιον εἶναι νοεῖ. καὶ τὸ «ἄμφω δὲ ἱέσθην ἐπὶ ἴστορι», ὅ ἐστιν μάρτυρι, μαρτύρων λέγει δηλοῦν παράληψιν, ἐφ' οἷς πολλάκις τὸ πέρας τῆς δίκης. καὶ τὸ "ἄμφω δὲ ἱέσθην ἐπὶ ἴστορι« ὅ ἐστιν μάρτυρι, μαρτύρων λέγει δηλοῦν παράληψιν, «οἷς ἐφ πολλάκις τὸ πέρας τῆς δίκης. καὶ ὅλως ἀποδείκνυσι πλατυτάτην τὴν ἀσπιδοποιΐαν περὶ θείων καὶ ἀνθρωπίνων εἶναι τῷ ποιητῇ διάλεξιν. καὶ ὅλως ἀποδείκνυσι πλατυτάτην τὴν ἀσπιδοποιΐαν περὶ θείων καὶ ἀνθρωπίνων εἶναι τῷ ποιητῇ διάλεξιν. Ὅτι τὰ ἐν τῇ ἀσπίδι δαιδάλματα τοῦ Ἡφαίστου ἐπιβαλὼν ἐκφράζειν φησὶν «ἐν μὲν γαῖαν ἔτευξεν, ἐν δ' οὐρανόν, ἐν δὲ θάλασσαν», καλλωπίσας τε τὸ τῆς φράσεως πρόσωπον καὶ ἀρξάμενος ὅθεν ἐχρῆν, διὰ τὸ αἴνιγμα κοσμογενείας εἶναι ταῦτα κατὰ τοὺς παλαιούς. [la suite n'est peut-être pas de Dèmô] Εἶτα πάλιν τῶν ἄνω καὶ κρειττόνων γινόμενος πρὸ τῶν περὶ γῆν φησιν «ἠέλιόν τ' ἀκάμαντα σελήνην τε πλήθουσαν, ἐν δὲ τὰ τείρεα πάντα τά τ' οὐρανὸς ἐστεφάνωται», ἤγουν κύκλῳ περιέχει καὶ στρέφει σφαῖρα ὢν αὐτός. Ὅτι τὰ ἐν τῇ ἀσπίδι δαιδάλματα τοῦ Ἡφαίστου ἐπιβαλὼν ἐκφράζειν φησὶν "ἐν μὲν γαῖαν ἔτευξεν, δ 'οὐρανόν ἐν, ἐν δὲ θάλασσαν" καλλωπίσας τε τὸ τῆς φράσεως πρόσωπον καὶ ἀρξάμενος ὅθεν ἐχρῆν, διὰ τὸ αἴνιγμα κοσμογενείας εἶναι ταῦτα κατὰ τοὺς παλαιούς. [Η αποτέλεσμα είναι ίσως δεν demo] Εἶτα πάλιν τῶν ἄνω καὶ κρειττόνων γινόμενος πρὸ τῶν περὶ γῆν φησιν "ἠέλιόν« ἀκάμαντα τ σελήνην τε πλήθουσαν, τείρεα πάντα τά τ 'οὐρανὸς ἐστεφάνωται "ἐν δὲ τὰ ἤγουν κύκλῳ περιέχει καὶ στρέφει σφαῖρα ὢν αὐτός. Εἶτα ἐξ ἁπάντων τειρέων ἐκλεγόμενος, ἅπερ αὐτὸς ἐθέλει, ὡς καὶ ἡ Ὀδύσσεια δηλοῖ, ἀπαραποίητα γὰρ καὶ ἐκεῖ τοιαῦτα κεῖται, φησὶ· «Πληϊάδας θ' Ὑάδας τε τό τε σθένος Ὠρίωνος, Ἄρκτον θ', ἣν καὶ ἅμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν, ἥ τ' αὐτοῦ στρέφεται, καί τ' Ὠρίωνα δοκεύει, οἴη δ' ἄμμορός ἐστι λοετρῶν Ὠκεανοῖο». Εἶτα ἐξ ἁπάντων τειρέων ἐκλεγόμενος, ἅπερ αὐτὸς ἐθέλει, ὡς καὶ ἡ Ὀδύσσεια δηλοῖ, ἀπαραποίητα γὰρ καὶ ἐκεῖ τοιαῦτα κεῖται, φησὶ · "Πληϊάδας« Ὑάδας θ τε τό τε σθένος Ὠρίωνος, θ 'ἣν Ἄρκτον καὶ ἅμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν, τ' αὐτοῦ ἥ στρέφεται, τ 'Ὠρίωνα καί δοκεύει, δ' ἄμμορός οἴη ἐστι λοετρῶν Ὠκεανοῖο. Ἰστέον δὲ ὅτι ἀρξάμενος, ὡς ἐρρέθη, τῆς ἀσπιδοποιΐας ἐπαναφορικῶς ἐκ τοῦ «ἐν μὲν γαῖαν, ἐν δ' οὐρανόν, ἐν δὲ θάλασσαν, ἐν δὲ τὰ τείρεα», ἐπέμεινε τῷ καλῷ τούτῳ σχήματι καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς, λέγων· ἐν δὲ δύο ποίησε πόλεις, ἐν δὲ τίθει νειόν, ἐν δὲ τίθει τέμενος, ἐν δὲ τίθει ἀλωήν, ἐν δ' ἀγέλην ποίησεν, ἐν δὲ νόμον ποίησεν, ἐν δὲ χορὸν ποίκιλλεν, ἐν δὲ τίθει ποταμοῦ σθένος. Ἰστέον δὲ ὅτι ἀρξάμενος, ὡς ἐρρέθη, τῆς ἀσπιδοποιΐας ἐπαναφορικῶς ἐκ τοῦ «ἐν μὲν γαῖαν, δ 'οὐρανόν ἐν, ἐν δὲ θάλασσαν, ἐν δὲ τὰ τείρεα" ἐπέμεινε τῷ καλῷ τούτῳ σχήματι καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς, λέγων · ἐν δὲ δύο ποίησε πόλεις , ἐν δὲ τίθει νειόν, ἐν δὲ τίθει τέμενος, ἐν δὲ τίθει ἀλωήν, δ 'ἀγέλην ἐν ποίησεν, ἐν δὲ νόμον ποίησεν, ἐν δὲ χορὸν ποίκιλλεν, ἐν δὲ τίθει ποταμοῦ σθένος.

Dèmô, à propos de la fabrication du bouclier (d'Achille) chez Homère (18, 468 sqq.), dit ceci : Thétis qui est intervenue dans cette opération a été choisie par le poète pour sa participation à la mise en place des choses dans la cosmogonie, et par le feu et le souffle que produiront, comme indiqué plus haut, les soufflets, il (scil. Homère) suggère les éléments créateurs et actifs que sont l'air et le feu, dont il appelle les émanations saccad ées les jeunes servantes d'Héphaïstos (v. 469). Et le bouclier circulaire indique la forme sphérique de l'univers. Demo, για την κατασκευή της ασπίδας (Αχιλλέας), Όμηρος (18, 468 ff.) Δήλωσε τα εξής: Θέτις, ο οποίος συμμετείχε με την πράξη αυτή έχει επιλεγεί από τον ποιητή για τη συμμετοχή του στην ανάπτυξη των πραγμάτων στην κοσμολογία, και η πυρκαγιά και έκρηξη που εμφανίζονται, όπως προαναφέρθηκε, το φυσερό, ο (scil Ομήρου.) προτείνει τη δημιουργία στοιχείων και τα περιουσιακά στοιχεία που είναι αέρας και φωτιά, την οποία καλεί τις αναθυμιάσεις μεγέθους της κίνησης ed κορίτσια του λοιπού προσωπικού του Ηφαίστου (κατά 469). Και η κυκλική ασπίδα δείχνει το σφαιρικό σχήμα του Σύμπαντος. Car c'est la rotation d'un demi-cercle qui engendre la sphère. Γιατί είναι η περιστροφή του μισού κύκλο που παράγει η σφαίρα. Quant aux métaux fondus, l'or, l'airain, l'argent, l'étain, ils sont comparables aux quatre éléments à cause de la ressemblance de ces métaux aux éléments. Όσο για τα χυτά μέταλλα, χρυσός, ορείχαλκος, ασήμι, ο κασσίτερος, είναι συγκρίσιμα με τα τέσσερα συστατικά στοιχεία, λόγω της ομοιότητας αυτών των μετάλλων των τμημάτων. Car l'or et le bronze rigide , c'est-à-dire difficile à travailler, sont comparables au feu et à la terre, l'étain, qui est tendre et en quelque sorte fluide, à l'eau, et l'argent à l'air, car avant d'être purifié, il est noir et une fois pur, il renvoie la lumière. Για το χρυσό και χάλκινο δύσκολο είναι να πω, δύσκολο να εργαστεί, είναι παρόμοια με φωτιά και τη γη, ο κασσίτερος, το οποίο είναι μαλακό και κάπως υγρό, το νερό, καθώς και η χρήματα στον αέρα, επειδή πριν από τον καθαρισμό, είναι μαύρο και μια φορά καθαρά, αντανακλά το φως. Tout cela est suggéré de façon symbolique. Όλα αυτά προτείνεται συμβολικά. Mais par la suite, dit cette philologue, le poète utilise les noms propres des éléments quand il dit « Il y représenta la terre et le ciel et la mer » Αλλά τελικά, λέει ο φιλόλογος, ποιητής χρησιμοποιεί τα ονόματα των αντικειμένων όταν λέει "Είναι εκπροσωπείται από τη γη και τον ουρανό και θάλασσα" (v. 483) , le quatrième élément (scil. le feu) étant le fabriquant du bouclier, Héphaïstos lui-même. (V. 483), το τέταρτο στοιχείο (scil. φωτιά) είναι ο κατασκευαστής της ασπίδας, ο Ήφαιστος ο ίδιος. Quant aux trois bordures aux reflets chatoyants , elle prétend que le poète veut suggérer le cercle du zodiaque, trois à cause de sa largeur où se meuvent les planètes, chatoyant parce que le soleil, sans sortir du cercle du milieu, envoie sa lumière sur l'ensemble et fait briller et resplendir le cercle. Οι τρεις ακμές shimmering, υποστηρίζει ότι ο ποιητής θέλει να προτείνει τον κύκλο των ζωδίων, τρεις λόγω του πλάτους της, όπου οι πλανήτες κινούνται, γιατί οι shimmering ήλιο, χωρίς έξοδο από τον κύκλο κέντρου, στέλνοντας το φως του σχετικά με την όλα λάμψη και λάμψη και τον κύκλο. Quant au baudrier d'argent aux extrémités duquel est suspendu le bouclier, c'est une métaphore pour l'axe qui soutient l'univers, qui est comme fixé aux couches supérieures de l'éther et passe par le centre de la terre pour se terminer au pôle sud, permettant au ciel de tourner autour de lui, suspendu à lui. Όσο για το ασήμι ζώνη με σκοπό "κολλάει" η ασπίδα είναι μια αλληγορία για τον άξονα που στηρίζει το σύμπαν, το οποίο ορίζεται ως τα ανώτερα στρώματα του αιθέρα και διέρχεται από το κέντρο της γης για να φινίρισμα στο Νότιο Πόλο, που επιτρέπει τον ουρανό να γυρίσει γύρω του, κρεμώντας του. Par les cinq épaisseurs du bouclier, il entend les cercles parallèles par lesquels on divise l'univers, à savoir le cercle arctique, proche du pôle nord, le cercle antarctique, près du pôle sud, les deux tropiques, celui d'été au nord et celui d'hiver au sud, le cinquième cercle étant celui qui se trouve entre ces deux derniers, à savoir l'équateur, le passage du soleil le long de ce cercle rendant les jours égaux aux nuits. Από τα πέντε επίπεδα προστασίας, αυτό σημαίνει ότι η παράλληλη κύκλους στην οποία χωρίζουν το σύμπαν, δηλαδή τον Αρκτικό Κύκλο κοντά στο Βόρειο Πόλο, η Ανταρκτική Circle, κοντά στο νότιο πόλο, οι δύο τροπικούς, το βόρειο καλοκαίρι και το χειμώνα στο Νότο, ο πέμπτος κύκλος είναι εκείνη που βρίσκεται μεταξύ αυτών των δύο, δηλαδή από τον ισημερινό, οι κινήσεις Κυρ κατά μήκος του κύκλου που κάνει τις μέρες και τις νύχτες ίσα. De ces cinq épaisseurs, celle du milieu est en or selon Homère : il s'agit de l'équateur, à moins qu'on ne veuille y voir aussi la zone enflammée centrale. Από αυτούς τους πέντε στρώματα, το μεσαίο είναι χρυσό, όπως ο Όμηρος: Αυτό είναι το ισημερινό, αν δεν είμαστε επίσης να δούμε στην φλεγμονή των φυτών περιοχή. Les deux épaisseurs internes en étain sont les tropiques à cause de leur caractère bien tempéré ; quant aux épaisseurs externes, en bronze, il s'agit des cercles polaires, en quelque sorte desséchés du fait de leur éloignement au soleil. Τα δύο εσωτερικά στρώματα του κασσίτερου στις τροπικές περιοχές λόγω του χαρακτήρα τους, καλά συντονισμένη, ως προς τα εξωτερικά στρώματα, χάλκινο, είναι η πολική κύκλους, κάπως στεγνό, λόγω της απόστασής τους από τον ήλιο. Après cela, l'habile fabricante de bouclier qui a réussi à métamorphoser le bouclier d'Héphaïstos et le bouclier matériel, fait des rapprochements encore plus subtils à propos des cités et de tout ce que dit le poète dans la fabrication du bouclier ; elle dit en effet que par là, le poète expose les actions des humains que l'on peut ranger en temps de paix et en temps de guerre, les deux activités qui régissent notre vie, le poète conseillant la meilleure des deux. Μετά από αυτό, ο έξυπνος ασπίδα κατασκευαστής που κατάφερε να μεταμορφώσει το υλικό ασπίδα και Ηφαίστου ασπίδα, συμβιβάζει πιο λεπτές για τις πόλεις και όλα όσα είπε ο ποιητής για την κατασκευή της ασπίδας, είπε Πράγματι, από τότε, ο ποιητής περιγράφει τις ανθρώπινες ενέργειες, που μπορούν να αποθηκευτούν σε καιρό ειρήνης και σε καιρό πολέμου, οι δύο δραστηριότητες που διέπουν την ζωή μας, ο ποιητής συμβουλεύει το καλύτερο και των δύο. Car en représentant un meurtre dont la peine, c'est-à-dire le dédommagement, est de deux talents, il entend qu'il s'agit d'un homicide involontaire. Για αντιπροσωπεύει μια πρόταση δολοφονία, δηλαδή η αποζημίωση είναι δύο τάλαντα, εννοεί ότι είναι ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Dans le vers (501) « Tous deux avaient recours à quelqu'un qui savait », c'est-à-dire à un témoin, il veut montrer que c'est de la récolte des témoignages que très souvent dépend l'issue du procès. Στο στίχο (501) «Και οι δύο ήταν με τη χρήση κάποιον που γνώριζε", δηλαδή του μάρτυρα, θέλει να αποδείξει ότι η συγκομιδή του στοιχεία που αποδεικνύουν ότι πολύ συχνά εξαρτάται από την έκβαση της δίκη. Cela démontre bien que, plus largement, la fabrication du bouclier a été choisie par le poète pour exprimer tout ce qui touche aux affaires divines et humaines. Αυτό δείχνει ότι, γενικότερα, να καταστεί η ασπίδα έχει επιλέξει ο ποιητής να εκφράσει ό, τι αγγίζει το θείο και ανθρωπιστικές υποθέσεις. Par les subtils pensers d'Héphaïstos qu'il introduit dans le bouclier (v. 483) , le poète exprime, dit-elle, qu' « il y représenta la terre et le ciel et la mer » , en embellissant sa phase et en commençant là où il fallait, car tout cela fait allusion à la cosmogonie selon les Anciens. Με τη λεπτή σκέψεις του Ηφαίστου εισήγαγε στην ασπίδα (v. 483), εκφράζει ο ποιητής », είπε, ότι« εκπροσωπούσε τη γη και τον ουρανό και θάλασσα ", ομορφαίνοντας φάση του και αρχίζοντας όπου, για όλα αυτά αναφέρεται στη κοσμολογία ως Sunset. --- Plus loin (vv. 484-5), il insiste encore sur les choses célestes, plus puissantes, avant d'en venir aux choses terrestres, quand il dit : « (Il y représenta) aussi le soleil infatigable et la lune en son plein, |ainsi que tous les astres dont le ciel est couronné » , ce qui veut dire que le ciel a la forme d'un cercle qui tourne sur lui-même, étant lui-même une sphère. --- Περισσότερα αργότερα (vv. 484-5), επιμένει ακόμη στην ουράνια πράγματα, πιο ισχυρό, πριν καταλήξει σε γήινα πράγματα, όταν λέει: «(Εκπροσώπησε) ως ο ακούραστος ήλιου και του φεγγαριού την πλήρη, | και όλα τα αστέρια με τα οποία ο ουρανός είναι στέφεται ", πράγμα που σημαίνει ότι ο ουρανός είναι σαν έναν κύκλο που γυρίζει στον εαυτό της, είναι και η ίδια σφαίρα. Plus loin (vv. 486-9) , en choisissant parmi tous les astres ceux qu'ils voulaient lui, comme on le voit aussi dans l' Odyssée , car dans l' Odyssée aussi, ils demeurent inchangés, il dit : « Hyades et Pléiades et le puissant Orion, | puis l'Ourse, à qui l'on donne aussi le nom de Chariot, | et qui, tournant sur elle-même en guettant Orion, | est la seule à ne se baigner jamais dans l'Océan ». Il faut savoir qu'en commençant, comme on l'a dit, la fabrication du bouclier en répétant « Il y représenta la terre et le ciel et la mer, et tous les astres », il s'en est tenu à la même belle conception aussi dans les vers suivants, quand il dit : il y représenta deux cités, une jachère, un clos royal, une aire, un troupeau, un pacage, une danse, le fleuve aux eaux puissantes. Περαιτέρω (vv. 486-9), επιλέγοντας ανάμεσα σε όλα τα αστέρια τους οποίους τον ήθελε, όπως φαίνεται και στην Οδύσσεια, επειδή στην Οδύσσεια που παραμένουν αμετάβλητες, είπε, "και Υάδες Πλειάδες και ισχυρό, του Ωρίωνα | τότε η αρκούδα, στους οποίους αναφέρεται επίσης το όνομα του Charlie, | και στροφή στον εαυτό της με την προσοχή Orion | είναι η μόνη ποτέ να κολυμπήσετε στον ωκεανό . Πρέπει να ξέρετε ότι αρχίζει, όπως είπαμε, να καταστεί η ασπίδα με την επανάληψη "Εκπροσώπησε τη γη και τον ουρανό και τη θάλασσα, καθώς και όλα τα αστέρια, θα κολλήσει στο ίδιο όμορφο design όπως στο παρακάτω στίχους, όταν είπε ότι εκπροσωπούνται σε δύο πόλεις, η αγρανάπαυση, σε απαγορευμένη περιοχή Βασιλικού, μια αγέλη, βοσκή, το χορό, το ποτάμι της κραταιάς υδάτων. ]

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ[ΜΕΡΟΣ Β.]

Ο ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠ ΤΟΥΣ ΛΑΙΟΝΣ

[..Α λέξανδρος:

Η εμφάνιση του Αχιλλέα… επί της γης!

Ο Αλέξανδρος, θα είναι στο μυαλό μας, στην καρδιά μας, στην μνήμη μας, χαραγμένος από τον Ήφαιστο, με τα ανεξίτηλα χρώματα της Ίριδας, για πάντα.

Στην εποχή του Κριού, που έζησε ο γιος της Ολυμπιάδος, ο Ήφαιστος ολοκληρώνει και παραδίνει στον γιο της Θέτιδος, τα όπλα και την ασπίδα του ανθρώπινου ενεργειακού σώματος.

Ο Όμηρος αφιερώνει πάνω από 200 στίχους στην ραψωδία Σ, για να υπογραμμίσει, την σημασία του γεγονότος αυτού.
Ο νεαρός βασιλιάς εμφανίστηκε τότε και κατέπληξε τους πάντες.
Ο Όμηρος, προέβλεψε και περιέγραψε με ακρίβεια την εμφάνιση του ημίθεου Αχιλλέα και όλος ο κόσμος είδε την λάμψη του και γνώρισε το μεγαλείο του.

Ήταν ο Αλέξανδρος, ο Μέγας!!!

Αυτός, που δεν γνώρισε φόβο, κούραση ,ανησυχία.
Αυτός, που δεν γνώρισε ήττα .
Αυτός, που η συναισθηματική και νοητική ευφυΐα του συνδυάστηκε άριστα με την καταπληκτική φυσική αντοχή και δύναμη, σε πρωτοφανή δεδομένα.

Ο κόσμος, δεν θα είναι ποτέ ίδιος, μετά από αυτόν.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε, πως μπορεί να ήταν, ο Αλεξανδρος γιατί, δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης, με κάτι ή με κάποιον.
Είναι αδιανόητο για ένα σύγχρονο άνθρωπο, συνηθισμένο στο να βλέπει γύρω του, συνέχεια εκφυλισμένους ανθρώπους να προωθούνται ιδίως σε θέσεις εξουσίας, να νιώσει τι θα μπορούσε να σημαίνει και μόνο σαν “παρουσία “,
η φυσική παρουσία του Αλέξανδρου.
Είναι πέρα από κάθε φαντασία και μένουμε στον απόηχο των λέξεων.

Το πρωτοπαλλήκαρο των Ελλήνων,είναι η πρωταρχική αρσενικότητα, στην πιο αθώα μορφή της και την πιο δυνατή.
Η δράση πιο γρήγορη από την σκέψη αλλά, το ένστικτο αλάνθαστο ακριβές.
Τα ενεργειακά αποθέματα ασύλληπτα.
Η ορμή και ο θυμός του, φοβερός.

Οι άνθρωποι τον είδαν ,τον αγάπησαν και τον θαύμασαν σαν θεό!
Ήταν όμως ημίθεος.
Έφυγε νωρίς γρήγορα.
Εξευτέλισε τον Έκτορα και τον Δαρείο μπροστά στα τείχη της Τροίας , αλλά η Τροία και ότι σημαίνει αυτό, θα παρέμενε απόρθητη.

Με την εμφάνιση του Αλεξανδρου , ο Ήφαιστος, ολοκλήρωσε την ασπίδα και την παράδωσε στο Ανθρωπο, περνώντας μέσα στον DNA, τα αρχετυπικά χαρακτηριστικά του Κριού και του Άρη.

Ο Αλεξανδρος ,όμως είχε προειπωθεί, δεν έκανε χρήση των οπλών, ένιωθε πάντα τόση σιγουριά στην υπεράνθρωπη δύναμη του..και εφυγε…

Ο Οδυσσέας διεκδίκησε τα όπλα, από τον Αίαντα και τα πήρε..
Η Γνώση αυτή πέρασε στο συλλογικό υποσυνείδητο και έγινε μέρος της κληρονομιάς του Ανθρώπου.

Δυστυχώς όμως, η ζωή των περισσότερων ανθρώπων, περνά με την ενέργεια να κυμαίνεται
ανάμεσα στα πέλματα.
Ίσα -ισα. που ζουν..
Στην πραγματικότητα φυτοζωούν απλώς, υπηρετώντας τους Μνηστήρες.

Η ενέργεια αυτή,αποστραγγίζεται ακόμη περισσότερο από την καθημερινές ανησυχίες τις καταχρήσεις που κάνουν απερίσκεπτα και τις ορνιθοασχολίες τους.
Η Γνώση είναι πολύ μακρινή υπόθεση, γιατί η ακόμη η απλή κατανόηση κάποιων θεμάτων προϋποθέτει σημαντικά ενεργειακά αποθέματα.
Η κατατανόηση απαιτεί διαθέσιμη ενέργεια.
Κάποιοι φροντίζουν να καταναλώνεται αλλού αυτή η ενέργεια ,στρέφοντας την Προσοχή των ανθώπων, εκεί που τους συμφέρει με τον το τρόπο που τους εξυπηρετεί ενίοτε.

Πολλοί ανήσυχοι και διορατικοί εξερευνητές της Γνώσης, απ’όλες σχεδόν τις πολιτισμικές κουλτούρες, κατά καιρούς και σε διάφορες εποχές έχουν προσπαθήσει να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα ,
με διάφορες τεχνικές και μεθόδους, επιδιώκοντας να ανεβάσουν την ενέργεια διαδοχικά, μέχρι το κεφάλι, αντιστεκόμενοι στο Νόμο της Πτώσης.

Οι φωτισμένοι βούδες, οι Σαολίν, Σαμουράι, οι μονάχοι του χριστιανισμού, οι ασκητές, οι Σούφι, ιππότες, ινδιάνοι κ.α
Στην καλύτερη περίπτωση ,που μπορεί να φτασει κάποιος είναι, μέχρι το κέντρο του λαιμού, το κέντρο της Δήμητρας.
Το κεφάλι, που είναι το κέντρο του Άρη είναι πολύ δύσκολο να προσεγγιστεί για πολλούς και σοβαρούς λόγους,
Ο Αλέξανδρος πήρε την Χάρη, γεννήθηκε έτσι…φωτισμένος. Δεν προσπάθησε καν γιαυτό..

Ήταν όμως πολύ νέος, να χειριστεί αυτή την Δωρεά και πολύ νωρίς για την ανθρωπότητα..

Ποια είναι η ασπίδα του Αχιλλέα;
Είναι η ασπίδα που προστατεύει το ενεργειακό σώμα του ανθρώπου, από τα χτυπήματα του θανάτου και δεν μπορεί να ειδωθεί από μπροστά .
Τον προστατεύει από τα χτυπήματα του Πλούτωνα, που είναι συνεχή και κυματιστά.
Ο θάνατος συνεχώς παρόν και δίπλα μας αριστερά, χτυπάει, μέχρι να διαπεράσει το άνοιγμα κάτω από τον αφαλό, στο σημείο ο’χαρα, που οι σαμουράι κάνουν χαρακίρι.

Αυτή η ασπίδα υπάρχει σαν δυνατότητα, όταν ο Άρης πάρει την θέση του άγριου φρουρού, στο κεφάλι του ανθρώπου.
Φυσικά τα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά του θεού, είναι απλώς μια λεκτική σχηματοποιήση,για να γίνουν κατανοητές οι έννοιες και δεν είναι ακριβολογία.

Οι θεοί είναι αρχετυπικές ενέργειες και εξέλίσσονται σταδιακά μαζί με την Πρωταρχική Συνείδηση, Γνωρίζοντας τον κόσμο.

Οι θεοί ζουν μέσα μου!
Ψιθυρίζει, η μεγάλη Ελληνίδα φιλόσοφος Υπατία, πριν δολοφονηθεί άγρια από θερμόαιμους οπαδούς ,της νέας τότε θρησκείας.

Η σφυρηλάτηση του ενεργειακού σώματος και η ενεργοποίηση της ασπίδας, πρέπει να ξεκινήσει νωρίς, όταν είναι ανέγγιχτη ακόμη η ζωτική δύναμη του ανθρώπου.
Από τη παιδική ηλικία πρέπει να ξεκινήσει.

Ο Τηλέμαχος χρειάζεται να προστατευτεί ..πάση θυσία.

Είναι το μέλλον και το όραμα της ανθρωπότητας!
Χωρίς τους νέους Τηλέμαχους, με τις προδιαγραφές του πρίγκηπα της Ιθάκης, ο κόσμος είναι έρημος, ανυπόστατος, άνευ νοήματος.
Τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν όμως,με τους πάσης φύσεως πολυάριθμους μνηστήρες μεσα στα σπίτια τους ,που εισβάλουν από παντού, ακάλεστοι.
Τα σημερινά παιδία γεράζουν νωρίς και εξοντώνονται πριν ενηλικιωθούν,σε μια διελκυστίνδα.

Μια διελκυστίνδα, αφ’ενός αφάνταστης σκληρότητας και βίας ,από αρρωστημένους ενήλικες και αφ’ετέρου, υπερβολικής ανοχής και επιείκιας, από ενοχοποιημένους “μεγάλους”.

Πώς πρέπει να προστατεύεται το κεφάλι;
Πως παίρνει ο Άρης μια τέτοια θέση και λειτουργεί αποτελεσματικά;

Ο Αρης, πρέπει να παλέψει σκληρά και άγρια, χωρίς οίκτο για να διώξει ένα ξένο εισβολέα και καταπατητή.
Ποιος είναι αυτός ή αυτοί και… πόσοι;
.
Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος… Γοργόνα?

.

ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ

=======
ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΟΥΛΕΤΑ
......Ο Ομηρος αναφέρει τον Ωρίωνα, ως άμμορον στα λουτρά του Ωκεανού. Η απόδοση το δίδει ως άμοιρο, σωστή μεν, αλλά στις μέρες μας δηλώνει τη μιζέρια, την λύπηση (πρβλ στην έκφραση, Αχ, ο άμοιρος έχασε τα παιδιά του). Η λέξη αυτή όμως, προέρχεται εκ του α + μόρος. Για το λήμμα μόρος στο Μέγα Ετυμολογικόν διαβάζουμε:

Μόρος: Ὁ θάνατος. Ὥσπερ παρὰ τὸ σπείρω γίνεται σπόρος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ μείρω, μόρος, ὁ μεμερισμένος τοῖς πᾶσιν. Ἐκ τοῦ δὲ μόρος γίνεται μόριμον• καὶ πλεονασμῷ τοῦ , μόρσιμον, τὸ πεπρωμένον ἢ τὸ εἱμαρμένον. Παρὰ τὴν μοῖραν μοίριμον• συγκοπῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ .

Ο μόρος δηλαδή είναι αυτός που υπόκειται στον μερισμό, στον θάνατο, στην ειμαρμένη. Άρα, αν το «α» είναι υπό την μορφή του στερητικού, αυτό σημαίνει ότι ο Ωρίωνας είναι α+θάνατος. Αυτό κατά τους Αρχαίους πράγματι ισχύει, μιας και οι αστερισμοί είναι θεοί ή ορθότερα άγγελοι. Αλλά για να είμαι ορθότερος ακόμη, διοικούνται από αγγελικές βαθμίδες. Αυτά για τον άμμορο Ωρίωνα.

Η λέξη «άντυγα» είναι η λέξη «άντυξ» η οποία σημαίνει η περιφέρεια της ασπίδος γενικά1. Η λέξη «τρίπλακα» σημαίνει ότι έχει τρεις πτυχές2.

Η ασπίς, όπως και τα άλλα όπλα του Αχιλλέως είναι φτιαγμένη από 4 μέταλλα:

Χαλκός – Κασσίτερο – Χρυσός – Άργυρος

Αυτά τα μέταλλα είναι διάσπαρτα στην Ομηρική δημιουργία, αλλά τα συναντάμε και στην ασπίδα του Ηρακλέως υπό του Ησιόδου, αλλά και γενικά είναι σύμβολα δημιουργίας στους Αρχαίους Έλληνες.

Ο Ευστάθιος στο «Παρεκβολαί εις την Ομήρου Ιλιάδα» μας λέγει ότι το ότι το κυκλικό σχήμα συμβολίζει τον κόσμο. Τα 4 μέταλλα, αντιστοιχούν στα 4 στοιχεία:

Χαλκός – γη
Κασσίτερος – ύδωρ
Χρυσός – πυρ
Άργυρος – αήρ

Η τρίπλακα αντύξ, δηλαδή το στεφάνι με τις τρεις πτυχές, συμβολίζει το ζωδιακό κύκλο. Ο αργυρός τελαμώνας, δηλαδή το ασημένιο λουρί της ασπίδος συμβολίζει τον άξονα του σύμπαντος, ο οποίος έχοντας την μία άκρη του στον αιθέρα και τη άλλη στη γη, στρέφει τον ουρανό. Οι 5 πτυχές, συμβολίζουν τους 5 κύκλους που χωρίζουν τον κόσμο:
Αρκτικός – Ανταρκτικός – Τροπικοί (2) – Ισημερινός

Τέλος, οι πόλεις συμβολίζουν τα δύο είδη ζωής.

Όπως είπα και στην αρχή κάθε ερμηνεία είναι σωστή αναλόγως την οπτική γωνία του εκάστοτε αναλυτή ή παρατηρητή. Δεν γίνεται να μην συμφωνήσουμε με την ανάλυση που κάνει ο Ευστάθιος αλλά δυνάμεθα να την «εμπλουτίσουμε» τρόπο τινά, έτσι ώστε η εικόνα μας να είναι αρμονικότερη και τελειότερη.

Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο Πρόκλος αναφέρει πως ο Ήφαιστος είναι ο υπεύθυνος για την αισθητή δημιουργία, ο τεχνικός νους, και ότι ο χαλκός είναι σύμβολο αρχικά του αισθητού κόσμου. Γι’ αυτό εξάλλου και η αντιστοιχία στο στοιχείο της γης, μιας και αυτό είναι το κατ’ εξοχήν σύμβολο των αισθητών. Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, που ο Όμηρος βάζει τον χαλκό πρώτο για την δημιουργία. Αυτό που θα παραξένευε κάποιον, είναι το γεγονός ότι βάζει τα μέταλλα, εντός του πυρός, «εν πυρί», οπότε, πώς ακριβώς γίνεται τα 4 μέταλλα να συμβολίζουν τα 4 στοιχεία, αφού είναι μέσα στο ένα, στο πυρ; Τύχη αγαθή, ο Πρόκλος, στον «Υπόμνημα εις τον Τίμαιον Πλάτωνος» βιβλίο Γ, μας λέγει ότι το στοιχείο του ουρανού είναι το πυρ και το οποίο περιέχει μέσα του όλα τα άλλα με πύρινο τρόπο. Άρα, λοιπόν, το πυρ αρχικά, όντας καθαρό είναι το βασικό στοιχείο δημιουργίας και στη συνέχεια αναμειγνύεται με τα υπόλοιπα.

Πάμε τώρα στο σημείο του στεφανιού και των πτυχώσεων. Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι η ασπίς έχει 5 πτυχές μαζί με τις 3 του στεφανιού, δηλαδή 2 χωρίς το στεφάνι, ή 5, χωρίς τις 3 στεφανιού, οπότε συνολικά 8; Φυσικά θα μπορούσε να είναι και ανεξάρτητες μεταξύ τους, π.χ το στεφάνι να τις έχει από έξω προς τα μέσα και η ασπίς από πάνω προς τα κάτω ή και το αντίστροφο. Αυτό όμως εφόσον μιλάμε για κόσμο και σύμπαν δεν έχει νόημα καθότι δεν θα πρέπει να φανταζόμαστε την ασπίδα κυκλική αλλά σφραιρική.

Αν ισχύει αυτό, τότε το τρίπτυχο φωτεινό στεφάνι θα είναι κάποιο «όριο» καθώς και οι πτυχές, θα είναι σαν μικρότερες σφαίρες εντός της αρχικής. Αν, πάλι, η σκέψη μου είναι ορθή τότε, το τριπλό φωτεινό στεφάνι, θα πρέπει να χωρίζει τον αισθητό κόσμο από τον υπεραισθητό. Σε αυτό το σημείο, η Ελληνική Θεολογία μας κάνει λόγο για τον τριπλό ήλιο, την τριπλή Απολλωνιακή τριάδα, η οποία βρίσκεται στο κατώφλι του αισθητού και υπεραισθητού κόσμου. Δεν γνωρίζω κατά πόσο είναι σωστό αυτό, αλλά ίσως και να δένει.

Ένα άλλο σημείο που θα ήθελα να θίξω, είναι μία φράση του Σωκράτη, από τον «Κρίτωνα»3 του Πλάτωνος. Εκεί ο Σωκράτης λέγει ότι είδε ένα όνειρο στο οποίο μία γυναίκα με άσπρη ένδυση του είπε ότι την «τρίτη μέρα θα φθάσεις στην εύφορη Φθία». Ο Αχιλλεύς είναι από την Φθία… Ενδεχομένως οι τρείς μέρες, ή για να είμαι ορθότερος στην απόδοση, οι τρεις αυγές, άρα τρία φωτεινά «περάσματα» θα μπορούσαν να είναι το τριπλό φωτεινό στεφάνι της ασπίδος, του αισθητού δηλαδή κόσμου.

Πάμε τώρα στο σημείο που ξεκινούν οι παραστάσεις. Λέει, ότι επάνω της έφταιξε τη γη, τον ουρανό, τη θάλασσα, τον ήλιο, τη πανσέληνο και τα αστέρια. Στο αρχαίο, όμως, έχει τη λέξη «εν», το οποίο θα μπορούσε, όπως προηγουμένως λέγει για τα μέταλλα ότι είναι «εν πυρί», να σημαίνει και μέσα, εντός της. Επίσης, το αρχαίο κείμενο έχει τη λέξη γαίαν, ενώ θα μπορούσε να είχε τη λέξη χθων, όπως σε πολλά άλλα σημεία αναφέρει ο Όμηρος θέλοντας να μιλήσει για τη γη. Ποιος λοιπόν ο λόγος να βάλει τη λέξη γαίαν και όχι τη λέξη χθων; Θεωρώ λοιπόν ότι η γαίαν που ομιλεί ο Όμηρος είναι εκείνη η γη για την οποία κάνει λόγο ο Σωκράτης στον «Φαίδωνα»4, και για την οποία λέει, ότι αυτή η γη βρίσκεται καθαρή στο καθαρό μέρος του ουρανού, εκεί όπου βρίσκονται τα άστρα, το οποίο όσοι μιλούν για τέτοια πράγματα, το ονομάζουν αιθέρα 5 . Αυτοί που κατοικούν πιο κάτω από αυτή τη γη, νομίζουν ότι ο ουρανός είναι θάλασσα. Άρα λοιπόν, όταν ο Όμηρος βάζει τη γη, τον ουρανό και τη θάλασσα, εντός της ασπίδος προφανώς ομιλεί για αυτά που λέγει ο Σωκράτης.

Μία άλλη εκδοχή την οποία θεωρώ ορθότερη είναι να εκλάβουμε τις τρεις αυτές περιπτώσεις ως μία διαίρεση του αισθητού κόσμου. Πιο συγκεκριμένα:

Μας κάνει αναφορά για τους τρεις Κρονίδες, τον Δία, τον Πλούτωνα και τον Ποσειδώνα. Η τριάδα αυτή είναι η δημιουργική τριάδα του αισθητού κόσμου, όπως αποτυπώνεται από την Ελληνική Θεολογία. Το αυτό το ενισχύει και η συνέχιση της δημιουργίας, η οποία βάζει αρχικώς τον Ήλιο και την Σελήνη, και μετά τα αστέρια. Ο Ήλιος και η Σελήνη όπως έχω αναφέρει, ή μάλλον αντιγράψει και σε άλλη δημοσίευση, είναι υπό μυστηριακή οπτική και συμβολίζουν τις 2 πύλες των ψυχών:
¨Και οι θεολόγοι δύο πύλες των ψυχών θέτουν ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ, τον Ηλιο και την Σελήνη, και δια μεν της πύλης του Ηλίου ανεβαίνουν οι ψυχές, δια δε της πύλης της Σελήνης κατεβαίνουν»
Πορφύριος – Αντρο Νυμφών 29

Σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο, στο περί Πυθαγορικού Βίου 82, οι Πυθαγόρειοι συμβόλιζαν τις Νήσους των Μακάρων με τον Ηλιο και την Σελήνη.
(οιον τί εστιν αι μακάρων νήσοι; Ηλιος καί Σελήνη )

Όμως όπως γνωρίζουμε οι Νήσοι των Μακάρων, ταυτίζονται με τα Ηλύσια Πεδία και βρίσκονται στην μέση του Ωκεανού.

«Στα νησιά των Μακάρων, όπου φυσούν ολόγυρα οι Ωκεάνιες Αυρες»
Πίνδαρος – Ολυμπιόνικος II 127

“Και για αυτό λένε ότι κατοικούν στις νήσους των Μακάρων, στις οποίες έλαχαν οι ευδαίμονες ψυχές, θεωρούμενες νήσοι καθώς υπερέχουν της γεννήσεως, όπως ακριβώς οι νήσοι της θαλάσσης»
Πρόκλος – Σχόλια στα Εργα και Ημέρες του Ησιόδου 171-173

Οι Πλειάδες, μας λέγει ο Πρόκλος46, ότι είναι δυνάμεις αρχαγγελικές που επιβαίνουν στις αρχαγγελικές δυνάμεις των 7 πλανητικών σφαιρών. Προφανώς, μπορούμε να εξάγουμε και όχι αυθαίρετα, το συμπέρασμα ότι και οι Υάδες είναι αρχαγγελικές δυνάμεις.

Η Άρκτος είναι ένας από τους σημαντικότερος αστερισμούς όσο αφορά την Ελληνική Θεολογία και Οντολογία, διότι:

«Ενα από τα αστέρια της Αρκτου, όπως ακριβώς λένε μερικοί την Σελήνη που βρίσκεται εκεί»
Πρόκλος - Σχόλια στον Τίμαιο Α 141.8

Δηλαδή η μυστηριακή Σελήνη είναι στην Μεγάλη Αρκτο, η οποία βρίσκεται στον Βόρειο Πόλο της ουρανίου σφαίρας. Λέγοντας μυστηριακή Σελήνη, ομιλώ περί της προαναφερθείσας πύλης των ψυχών. Η Άρκτος επίσης, είναι έκφανση της Αρτέμιδος, η οποία Άρτεμις, ως Κορική ανήκει στης Ζωογονική Τριάδα των Υπερκοσμίων Θέων, αμέσως κάτω από το «σύστημα» των τριών Κρονίδων, και στο σύστημα των Υπερκοσμίων-Εγκοσμίων Θεών ανήκει στους Ψυχούντες, δηλαδή σε εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την ψυχή τόσο την κοσμική όσο και την μεριστή.

Ο Ωκεανός τώρα είναι το σημείο που χωρίζεται ο νοητός τόπος από τον Άδη. Ποιόν Άδη όμως; Θα αντιγράψω από την εργασία του Εμπεδότιμου για το θέμα του Ωκεανού – Γαλαξία – Άδη τα κάτωθι:

Η Μυθολογία μας δε, μας αναφέρει ότι η ονομασία Γαλαξίας, προήλθε από το γάλα της Ηρας, που διαχύθηκε όταν ο Ηρακλής προσπάθησε να θηλάσει από εκείνη και μόλις εκείνη τον αντελήφθη, τον έσπρωξε μακριά από το στήθος της, με αποτέλεσμα να χυθεί το γάλα της και να δημιουργηθεί ο Γαλαξίας.

Βλέπουμε δηλαδή ότι ο Γαλαξίας έχει άμεση σχέση με τον Ηρακλή. Γνωρίζουμε επίσης ότι ο Ηρακλής είναι ήρωας ο οποίος, αφού εξετέλεσε τους άθλους που του ανετέθησαν, αποθεώθηκε από τον Δία.

Ετσι λοιπόν ο Ηρακλής, απεικονίζει την ανθρώπινη ψυχή, η οποία όταν ολοκληρώσει τους άθλους της στον κόσμο της γέννησης, επιστρέφει στο νοητό από όπου ξεκίνησε.

Πέραν της αναφοράς αυτής της Μυθολογίας μας, υπάρχει κάτι άλλο το οποίο θα μας επιτρέψει να εμβαθύνουμε περισσότερο σε μια πιθανή μυστηριακή χρήση του Γαλαξία ;

Ο Φιλόπονος κάνει την εξής αναφορά :

«Κάποιοι από τους θεολόγους τους ( = των Ελλήνων ) αποφαινόντουσαν ότι ο καλούμενος Γαλαξίας είναι κατάληξη ενός κύκλου και ότι είναι χώρα λογικών ψυχών»
Φιλόπονος- De aeternitato mundi 7.20

ο δε Πρόκλος μας τονίζει ότι :

« Και ο Πυθαγόρας άλλωστε ονομάζει με τρόπο μυστηριακό Αδη τον Γαλαξία και τόπο ψυχών, επειδή εκεί συνωθούνται οι Ψυχές».
Πρόκλος – Σχόλια στην Πολιτεία 2.129

Σε ένα δε άλλο απόσπασμα του ο Φιλόπονος λέει :

“Ο Δαμάσκιος οικειοποιείται την θεωρία του Εμπεδότιμου για το γάλα (=Γαλαξία), θεωρώντας την γεγονός και όχι μύθο. Διότι λέει ότι ο Γαλαξίας είναι ο δρόμος μέσω του οποίου οι ψυχές μεταβαίνουν στον ουράνιο Αδη».
Φιλόπονος – Σχόλια στα Μετεωρολογικά του Αριστοτέλη I 8

Εδώ βλέπουμε αναφορά σε ουράνιο Αδη, ενώ η γενική εικόνα που έχουμε από την Μυθολογία μας είναι ότι ο Αδης είναι κάτω από την Γη, η δε είσοδος του είναι στο ακρωτήριο Ταίναρο ή κατ’άλλη εκδοχή από τον ποταμό Αχέροντα στην Ηπειρο.

Θα στραφούμε για να λύσουμε την απορία μας στον Ομηρο. Αν προσέξουμε κάποιες αναφορές που κάνει ο Ομηρος σχετικά με τον Αδη, βλέπουμε ότι κάνει αναφορές σε δύο είδη Αδη, στον υποχθόνιο Αδη και σε έναν ουράνιο Αδη.

Στον υποχθόνιο Αδη, οι ψυχές φαίνεται ότι πηγαίνουν χωρίς καμιά «βοήθεια», ο δε Ομηρος μας αναφέρει ότι ο Οδυσσέας πήγε αυτοβούλως στον Αδη για να συναντήσει τον Τειρεσία, εκεί δε συνάντησε και την σκιά του Ηρακλή, πράγμα περίεργο μιας και από ότι γνωρίζουμε ο Ηρακλής αποθεώθηκε.

Αντίθετα, στο Ω της Οδύσσειας, ο Ομηρος μας αναφέρει ότι ο Ερμής μεταφέρει τις ψυχές των μνηστήρων στον Αδη, πηγαίνοντας τες πέρα από τις πύλες του Ηλίου ( με τις πύλες του Ηλίου θα ασχοληθούμε σε άλλη ανάρτηση ).

Συνεπώς παρατηρούμε ότι υπάρχει ο υποχθόνιος Αδης και ο ουράνιος Αδης.

Στον υποχθόνιο Αδη, δεν παραμένουν οι ψυχές αλλά μόνο τα λεγόμενα κελύφη τους ( οχήματα και χιτώνες που απορρίπτονται λίγο μετά τον θάνατο) για αυτό και ο Ομηρος μας λέει ότι ο Οδυσσέας συναντά την σκιά του Ηρακλή (ενώ η ψυχή του Ηρακλή είναι ήδη με τους θεούς στον Ολυμπο) , ενώ στον ουράνιο Αδη, πηγαίνουν με την συνοδεία του Ερμή, ο οποίος είναι και ο ψυχοπομπός.

Χωρίς να επεκταθούμε, αξίζει νομίζω να σημειώσουμε ότι ο υποχθόνιος Αδης είναι το λεγόμενο Αστρικό ( Κάμα Λόκα των Ινδών ), ενώ ο ουράνιος Αδης είναι το νοητό ( το Ντεβαχάν των Ινδών )

Με άλλα λόγια λοιπόν φαίνεται ότι συμβολικά ο Γαλαξίας είναι το όριο που χωρίζει τον αισθητό κόσμο από τον νοητό.

Αν τώρα δούμε τον Γαλαξία σαν μια θάλασσα που περιβάλλει τον αισθητό κόσμο και ανατρέξουμε και σε ένα απόσπασμα του Πρόκλου, από τα σχόλια του στα Εργα και Ημέρες του Ησιόδου, τότε συνάγουμε ότι τελικά ο μυθολογικός Ωκεανός είναι ο Γαλαξίας.

«Λέγεται μάλιστα ότι κατοικούν πλάι στον Ωκεανό, ο οποιος χωρίζει τον νοητό τόπο από το βασίλειο του Αδη, και στον οποίο λέγεται ότι κατ’αρχάς φτάνουν όσοι πάνε στον Αδη».
Πρόκλος – Σχόλια στα Εργα και Ημέρες 171-173


Σε αυτό ας προβληματιστούμε και σε ένα στίχο του Ορφέα Περίδη7, όπου λέγει:
«Μια σφαίρα υγρή γύρω από τη Γη, μία ουράνια δεξαμενή, εκεί που λούζονται οι ψυχές πριν να χαθούν στο Σύμπαν»

Τέλος, όσο αφορά το θέμα των δύο πόλεων, που στη μία είχε ειρήνη και περιγράφει την πολιτική ζωή των ανθρώπων, και στην άλλη πόλεμο δίνοντας μία καταπληκτική περιγραφή, χωρίς να εμβαθύνω, θεωρώ ότι ομιλεί για είδη ζωής της ψυχής. Αλλά αυτό είναι μία μεγάλη κουβέντα κάποιας άλλη στιγμής.

Υ.Γ: Δεν αναφέρομαι στο θέμα των 5 πτυχώσεων καθότι δεν έχω κατανοήσει πλήρως τη δομή του. Αν είναι ανεξάρτητες από τις 3 πτυχές του στεφανιού ή είναι μαζί ή είναι κάτι το τελείως διαφορετικό. Ενδεχομένως να είναι κάτι καθαρά συμβολικό μιας και ο αριθμός 5 όπως μας λέγει ο Πλούταρχος8 είναι η διακοσμούσα αρχή, η αρχή που θέτει σε τάξη τον κόσμο, οπότε μιας και η ασπίς είναι ο κόσμος, προφανώς 5 θα είναι και οι πτυχές του..afipnisis.gr]

----------------

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ [ΜΕΡΟΣ Α ]

ΑΠΟ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ[... Τα θεμέλια για να αναπτυχθεί η Επιστήμη σαφώς έχουν τεθεί ακόμη απ’ τον Όμηρο. Ξέρετε με πόσο λάθος τρόπο διδάσκουν οι φιλόλογοι, οι φυσικοί, οι μαθηματικοί αυτά που σας διδάσκουνε; Αν διαβάσετε στον Όμηρο την περιγραφή της ασπίδας του Αχιλλέα και δείτε από ένα σημείο και πέρα, εκεί όπου ο Ήφαιστος κατασκευάζει την ασπίδα, αρχίζει η περιγραφή να γίνεται φιλοσοφία για τον κόσμο και τη ζωή. Αυτό καθιστά τον Όμηρο ως τον πρώτο μεγάλο δάσκαλο της Φιλοσοφίας και της Επιστήμης, αφού ο Όμηρος εκεί ανοίγει τη συζήτηση για τη δημιουργία του κόσμου και την κοσμολογία.

Έτσι αρχίζει ο δρόμος για όλη τη γνώση και την κατανόηση του σύμπαντος και του κόσμου. Εδώ, δεν μπορώ να μην σας πω κάτι που σκέπτομαι όταν συζητώ αυτά τα πράγματα. Ότι δηλαδή, η ασπίδα του Αχιλλέα συμβολίζει τον πνευματικό πόλεμο του ανθρώπου για να φτάσει στην αλήθεια και να σώσει τον κόσμο από την αμορφία και τον αφανισμό. Δηλαδή η ασπίδα, δεν είναι άλλο από το πνεύμα του ανθρώπου που αγωνίζεται να φτάσει στην αλήθεια και έτσι να σώσει τον κόσμο από την ανυπαρξία και το μη ον.

Έτσι, από τον Όμηρο ξεκινάει αυτή η ελληνική επανάσταση για την γνώση και την αλήθεια και που θα συνεχισθεί σε άλλους τόπους, όπως στην Ιωνία, την Κάτω Ιταλία, την Αθήνα, την Αλεξάνδρεια, Αντιόχεια, την Κωνσταντινούπολη και αλλού.

Εδώ λοιπόν, αρχίζει το ξύπνημα του πνεύματος. Δηλαδή η ανάγκη του ανθρώπου να γνωρίσει τι είναι αυτός ο κόσμος μέσα στον οποίο βρέθηκε και είναι ο ίδιος ο άνθρωπος! Αυτή είναι η υπέρτατη ανάγκη του ανθρώπου! Κι αυτό δημιουργεί επιστήμες, δημιουργεί τέχνες, δημιουργεί μεγάλα έργα, δημιουργεί εμπνευσμένους ανθρώπους. Κι αν θέλετε κι εσείς να γίνετε εμπνευσμένοι άνθρωποι και να μην μείνετε δούλοι, ειλικρινά σας λέω, πιστέψτε με, αγαπήστε τη γνώση, την ομορφιά, την καλοσύνη και την αλήθεια, όπως δήλωνε συχνά και ο Αϊνστάιν, ότι δεν τον ενδιέφεραν η δόξα, τα χρήματα, η εξουσία και οι ηδονές, αλλά αυτό που έλκυε πάντοτε ήταν η ομορφιά, η καλοσύνη και η αλήθεια.....]

====




Ο Ομηρος αφιερώνει στην ασπίδα του Αχιλλέα τουλάχιστον 134 στίχους στην Ιλιάδα, το απόσπασμα της οποίας είχαν ονομάσει οι αρχαίοι «οπλοποιία».
<<....Και φτιάχνει πρώτα μια τρανή και στιβαρή ασπίδα παντού στολίζοντάς τη. Και βάζει γύρω της λαμπρό τρίφυλλο μεταλλικό στεφάνι, όπου δένει το λουρί το ασημένιο. Πέντε μετάλλου στρώματα έχει η ασπίδα. Σκαλίζει πάνω της πολλά στολίδια, με τη σοφή των δυο χεριών του τέχνη. Στη μια μέρα φτιάχνει τη γη, τον ουρανό στην άλλη, αλλού τη θάλασσα και τον ακούραστο ήλιο και τη σελήνη ολόγεμη. Σ’ άλλη μεριά τα ζώδια όλα φτιάχνει, τα άστρα που στεφανώνουν τον ουρανό. Τις Πλειάδες και τις Υάδες και το δυνατό Ωρίωνα παραφυλάει και μόνο αυτή μες στα νερά του Ωκεανού δε λούζεται. Φτιάχνει και δυο όμορφες πόλεις θνητών ανθρώπων. Στη μια γάμοι γίνονται, συμπόσια μεγάλα, νύφες προβάλλουν από τα σπίτια τους και οι λαμπαδηφόροι από την πόλη περνούν κι αντιλαλούν τραγούδια, γαμήλια, πολλά. Νέοι χορευτές στριφογυρνούν κι ανάμεσα τους κιθάρες και αυλοί παίζουν. Οι γυναίκες μπροστά στην πόρτα στέκονται και θαυμάζουν. Κόσμος συρρέει στην αγορά, όπου καβγάς θεριεύει. Δυο άντρες εκεί μαλώνουνε για την εξαγορά ενός άντρα σκοτωμένου. Ο ένας λέει πως τα έχει όλα ξεπληρώσει και βεβαιώνει το λαό ενώ ο άλλος ισχυρίζεται πως τίποτα δεν πήρε. Και οι δυο τέλος θέλουν στο δικαστή να πάνε, απόφαση να βγάλει. Οι άνθρωποι γύρω και τους δυο τους επιδοκιμάζουν και τους υποστηρίζουν. Οι κήρυκες τον κόσμο συγκρατούσαν και οι γέροντες κάθονται πάνω σε λαξεμένους λίθους, μέσα στον κύκλο τον ιερό, στα χέρια τους κρατώντας τα ραβδιά των μεγαλόφωνων κηρύκων.........>>







Σε Διεθνές Συμπόσιο « Επιστήμη και Τεχνολογία στα Ομηρικά έπη» που έγινε στο Συνεδριακό κέντρο ΣΠΑΠ της Αρχαίας Ολυμπίας το 2006 οι επιστήμονες ασχολήθηκαν με την ασπίδα του Αχιλλέα. Συγκεκριμένα το τμήμα Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών (εργαστήριο εφαρμοσμένης μηχανικής) του Πανεπιστημίου Πατρών και το Ινστιτούτο Πολιτισμού και Ποιότητας ζωής, με εφαλτήριο τον Όμηρο ερεύνησε την τεχνολογία της Μυκηναϊκής εποχής, την οποία ο Λατίνος συγγραφέας Βιτρούβιος επαινούσε για την «επιστημοσύνη της».

Ο καθηγητής Σ.Α.Παϊπέτης του Πανεπιστημίου Πατρών αναπαρήγαγε ψηφιακά την ασπίδα του Αχιλλέα- ακολουθώντας τις ομηρικές περιγραφές : 2 στρώσεις μπρούντζο, 2 στρώσεις κασσίτερο και 1 στρώση χρυσού- και απέδειξε με εργαστηριακά πειράματα ότι ο συνδυασμός υλικών δεν ήταν τυχαίος. Ήταν αδιάτρητη σε ένα χτύπημα ανάλογο της δύναμης του παγκοσμίου ρέκορντμαν στο ακόντιο το 2000. Η μελέτη της ασπίδας βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, και δείχνει το ενδιαφέρον των ανθρώπων για τις εξοχές περιγραφές του Ομήρου…

Για την κατασκευή της ασπίδας του Αχιλλέα επιστράτευσαν και ο Ήφαιστος και ο Όμηρος όλη τους την τέχνη. Η ασπίδα του Αχιλλέα είναι ένας ύμνος στην τεχνολογία, μια ποιητική παρουσίαση του πλέον περίφημου σε τέχνη έργου της ομηρικής εποχής..



Από πρόγευση που έδωσε σε συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος της επιτροπής του Διεθνούς Συμποσίου, καθηγητής Σ. Α. Παϊπέτης (Πανεπιστήμιο Πατρών) για την ψηφιακή αναπαραγωγή της ασπίδας του Αχιλλέα και του Αίαντα -βάσει πάντα τον ομηρικών περιγραφών- αντιλαμβάνεται κανείς πόσο καλά γνώριζαν οι τεχνίτες της εποχής τις δυνατότητες και τα όρια των υλικών σε κρουστικές συνθήκες.
Συγκεκριμένα, η ασπίδα του Αχιλλέα στο εσωτερικό των δύο εξωτερικών στρώσεων από σκληρό μπρούντζο αλλά και των επίσης δύο στρωμάτων κασσιτέρου, διέθετε ένα γενναίο στρώμα καθαρού χρυσού. Δεν ήταν τυχαίος ο συνδυασμός. Εντυπωσιακότερη είναι, ωστόσο, η πιο ταπεινή από απόψεως υλικών περίπτωση της ασπίδας του Αίαντα με τα επτά στρώματα δέρματος και τη μία εξωτερική στρώση από σκληρό μπρούντζο. Στην εργαστηριακή δοκιμή διάτρησής της με βλήμα υπολογισμένης μάζας και ταχύτητα ρήξης ανάλογης με εκείνη του παγκόσμιου ρέκορντμαν στο ακόντιο το 2000 επαληθεύτηκε η περιγραφή του Ομήρου, που την ήθελε αδιάτρητη.
Τόσα στα έξι στρώματα δέρματος όσο και στα οκτώ η ασπίδα διαπερνιόταν από την αιχμή του δόρατος. Τη «χρυσή τομή» των 7 δερμάτινων στρώσεων, που με τις όποιες παραμορφώσεις και τριβές το δόρυ τελικά εκτρέπεται, τη γνώριζε καλά ο βυρσοδέψης και κατασκευαστής της Τίχιος.
Στη δική του εισήγηση ο καθηγητής Γ. Βατίστας θα αναλύσει πώς οι περιγραφές της Κίρκης για τη διέλευση από το στενό της Σκύλλας και της Χάρυβδης έλυσαν εξισώσεις της αεροδυναμικής, που συνδέονται με την τεχνολογία της βαρυτικής σφενδόνης για το Διάστημα!
Σύνοδος πλανητών
Σπάνια αστρολογικά φαινόμενα (σύνοδος πέντε πλανητών) που πλαισιώνουν και καθορίζουν την ομηρική μοιχεία της Αφροδίτης και του Αρη, είναι ένα από τα αστρονομικά θέματα του συνεδρίου (του καθηγητή Σ. Παπαμαρινόπουλου), το οποίο φωτίζει τις τεχνολογικές και μαθηματικές γνώσεις της μυκηναϊκής περιόδου, με ενδεικτικά παραδείγματα αφ' ενός τον τάφο του Ατρέα που, βάσει μετρήσεων, αποδείχθηκε ότι αντέχει 7 φορές τον ισχυρότερο σεισμό και αφ' ετέρου την κατασκευή της τριήρους που κατόπιν δοκιμών του Πολυτεχνείου διαπιστώθηκε ότι ήταν οι βέλτιστες δυνατές κατασκευές.
Πέραν πάντως της τεχνολογίας, οι εισηγήσεις , που εκκινούν από τον Ομηρο, αφορούν σχεδόν πάντοτε και άλλους επιστημονικούς χώρους: από την αστρονομία, τη γεωλογία, τη δομική μηχανική και τη ζωολογία, μέχρι την ιατρική, τα μαθηματικά, τη μεταλλουργία, τη μετεωρολογία, τη ρομποτική και τη φυτολογία.
πηγή:ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ

======

ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ Ι.ΚΑΚΡΙΔΗ.....

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

Όταν ο Αχιλλέας, παραμερίζοντας το θυμό του, αποφασίζει να βγει ξανά στη μάχη και να σκοτώσει τον Έχτορα, για να εκδικηθεί ιό θάνατο του Πάτροκλου, βρίσκεται δίχως όπλα. Γιατί την αρματωσιά του την είχε φορέσει ό φίλος του, και τώρα έχει πέσει κουρσός στα χέρια του μεγάλου αντίμαχου. Τα καινούργια άρματα πού χρειάζονται στον Αχιλλέα θ' αναγκαστεί η μητέρα του η Θέτιδα να ανεβεί στον Όλυμπο και να παρακαλέσει τον Ήφαιστο να του τα μαστορέψει. Ό θεός, πού δεν ξεχνάει πόση καλοσύνη του είχε δείξει η Θέτιδα σε χρόνια πιο παλιά, είναι πρόθυμος να πάρει πάνω του τον κόπο να φτιάξει την καινούργια πανοπλία. Αφήνει λοιπόν τη γυναίκα του να της κρατάει στο μεταξύ συντροφιά, κι' αυτός κλείνεται στο εργαστήρι του, ανάβει τα καμίνια του και στρώνεται στη δουλειά. Άρματα μαστορεμένα από τέτοιο θεό και προορισμένα να σκεπάσουν το κορμί ενός τέτοιου ήρωα δεν μπορεί παρά να ξεπερνούν στην ομορφιά και στην αντοχή κάθε άλλη αρματωσιά φτιαγμένη από χέρια θνητά: Ο θώρακας λάμπει σα φλόγα, το κράνος είναι πανώριο, πλουμιστό, με φούντα μαλαματένια, οι κνημίδες καμωμένες από φτενό καλάι. Μα πάνω απ’ όλα τ' άλλα είναι ή ασπίδα, πού ο Ήφαιστος θα δουλέψει για ώρα πολλή. Για να γίνει στέρεη, θα την κάνει με πέντε απανωτές στρώσεις, δυο από καλάι, δυο από μπρούντζο και μια, τη μεσαία, από μάλαμα. Κι' έπειτα θα την πλουμίσει όσο δεν πλουμίστηκε καμιά ασπίδα στον κόσμο. Η ασπίδα είναι στρογγυλή κι' η εξωτερική της επιφάνεια θα σκεπαστεί ολόκληρη με εικόνες από χρυσάφι, ασήμι, καλάι και άλλα πολύτιμα ολικά, καταταγμένες σε πέντε ομόκεντρους κύκλους. Στό μεσαίο ο "Ήφαιστος «βάζει τη γης, βάζει τη θάλασσα, βάζει τα ουράνια απάνω, βάζει τον ήλιο τον ακούραστο, τ’ ολόγιομο φεγγάρι, κι' όλα τ' αστέρια, ως στεφανώνουνε τον ουρανό…» Ο δεύτερος απέ μέσα κύκλος παρασταίνει δύο πολιτείες, τη μία σε ώρες ειρηνικές, την άλλη σε άγριες ώρες πολέμου. Η πρώτη παράσταση είναι χωρισμένη σε δυο εικόνες: από τη μια έχουμε δυο άντρες πού δικάζονται στην αγορά, από την άλλη έναν γάμο. Στους δυο ακόλουθους κύκλους βλέπουμε ζευγολάτες πού οργώνουν, εργάτες πού θερίζουν, κοπέλες και παλικάρια πού τρυγούν, έπειτα βόδια και πρόβατα που βόσκουν, τέλος έναν χορό. Όλες αυτές οι τόσο κινημένες σκηνές της γης θα κλειστούν με τον τελευταίο, τον εξώτατο κύκλο, πού παρασταίνει, τον Ωκεανό. Γιατί για τους αρχαίους Έλληνες ο Ωκεανός ήταν ένα φαρδύ ποτάμι πού έζωνε τη γη ολόκληρη. Η περιγραφή αυτή της ασπίδας του Αχιλλέα γέννησε πλήθος προβλήματα στους φιλόλογους και στους αρχαιολόγους. Άλλοι πίστεψαν πώς ο Όμηρος περιγράφει εδώ μια πραγματική ασπίδα, παρεξηγώντας μάλιστα κάπου κάπου τ’ απεικονίσματά της. Άλλοι παρατήρησαν πώς η τεχνική της διακόσμησης και ορισμένα θέματα προδίνουν μυκηναϊκή καταγωγή και γι' αυτό υποστήριξαν πώς ή ασπίδα ολόκληρη πρέπει να είναι μυκηναϊκή, ορθογώνια λοιπόν, όχι κυκλική. Βρέθηκαν άλλοι πού πίστεψαν πώς έτσι πού ή περιγραφή της Ασπίδας με τις ειρηνικές της σκηνές κόβει απότομα την έντονη πολεμική δράση της Ιλιάδας, δεν μπορεί να είναι γνήσιο έργο του Όμηρου, αποτελούσε λοιπόν αρχικά ένα αυθυπόστατο μικρό έπος, πού προστέθηκε αργότερα στο σώμα της Ιλιάδας. Φυσικά, εδώ 8έν μπορούμε να συζητήσουμε τις γνώμες αυτές· θα δώσουμε μόνο τι πιστεύουμε σήμερα για την Ασπίδα κι' έπειτα Θα προχωρήσουμε στην ανάλυση της. Ο Όμηρος δεν περιγραφεί εδώ μια πραγματική ασπίδα. Ζώντας τον 8ο π.Χ, αιώνα ξέρει βέβαια τις σύγχρονες του κυκλικές ασπίδες, που ή διακόσμηση τους γίνεται σε επάλληλους κι' αυτή κύκλους· από την άλλη μεριά η τεχνική της Ασπίδας και μερικά από τα θέματα της δείχνουν πόσο δυνατή είναι ακόμα ή θύμηση της μυκηναϊκής τέχνης μέσα στην παράδοση υστέρα από τέσσερις αιώνες. Η γενική όμως σύλληψη και ή οργάνωση του υλικού είναι, έργο του Όμηρου: τα δάνεια στοιχεία ανακατώθηκαν με επινοήματα του ίδιου του ποιητή και—το σπουδαιότερο—από στοιχεία των εικαστικών τεχνών μετασχηματίστηκαν σε στοιχεία της τέχνης του λόγου. Γιατί οι εικαστικές τέχνες—ζωγραφική, πλαστική κλπ.—εργάζονται μέσα στο χώρο, όχι στο χρόνο, κι' έτσι από ένα θέμα πού αναπτύσσεται μέσα στο χρόνο δεν μπορούν να δώσουν παρά μια στιγμή του μόνο, ας είναι και την κορυφαία. Αντίθετα ό Όμηρος σαν ποιητής πού είναι δίνει το θέμα του στη χρονική συνέχεια του. Στην πολεμική σκηνή να πούμε της πολιτείας πού βρίσκεται πολιορκημένη έχουμε πρώτα το τελεσίγραφο του εχθρικού στρατού να τους παραδώσουν τα μισά πλούτη πού κρύβει μέσα ή πόλη, αλλιώς θα την

κούρσευαν ολάκερη πατώντας τη. Οι πολιορκημένοι αρνιούνται κι' ετοιμάζονται για καρτέρι. Αφήνουν τα γυναικόπαιδα και τους γέροντες μέσα στην πολιτεία κι' οι άντρες ξεκινούν, φτάνουν στον ποταμό κι' εκεί κρύβονται περιμένοντας τα βόδια και τ' αρνιά των πολιορκητών. Κι' όταν τα κοπάδια κατεβαίνουν στο ποτάμι για να ποτιστούν, εκείνοι χύνονται, τ' αρπάζουν και σκοτώνουν τους βοσκούς. Ό άλλος στρατός, ακούγοντας τη φασαρία, τρέχει, τους προφταίνει, κι' έτσι αρχίζει ή μάχη. —Όλη αυτή τη μακριά ιστορία πώς θα μπορούσε ποτέ ένα έργο της εικαστικής τέχνης να την κλείσει σε μιαν εικόνα μέσα; Ο κεντρικός κύκλος παράσταινε τη γη και τη θάλασσα, τον ήλιο και το φεγγάρι και τ' αστέρια την εξωτερική πάλι ζώνη τη γέμιζε το πλατύ ρέμα του Ωκεανού. Ανάμεσα στα κοσμικά στοιχεία αυτά βρίσκεται κλεισμένη ή ζωή του ανθρώπου, όπως παρουσιάζεται στις τρεις μεσαίες ζώνες. Μήπως και στην πραγματικότητα ή ανθρώπινη ζωή δε βρίσκεται, περιορισμένη και καθορισμένη από τα φυσικά στοιχεία; Ό άνθρωπος παλεύει δουλεύοντας πάνω στη γη και— σπανιότερα—πάνω στη θάλασσα. Γύρω του—κατά την αντίληψη των αρχαίων—κυλάει τα νερά του ο Ωκεανός, πάνω του απλώνεται ο ουρανός. Ό ήλιος βγαίνοντας και βασιλεύοντας του καθορίζει τις ώρες της δουλείας και τις ώρες της ανάπαψης. Του φεγγαριού οί φάσεις τον οδηγούν να προσδιορίσει τους μήνες και τα χρόνια πού γυρίζουν, τ' αστέρια να ταξιδεύει μέσα στη νύχτα και ακόμα να βρίσκει πότε ν' αρχίσει την κάθε δουλειά του χωραφιού. Από τις σκηνές που παρασταίνονται στους μεσαίους κύκλους οι πρώτες αναφέρονται στην κοινωνική ζωή του άνθρωπου : απονομή δικαιοσύνης και γάμος. Σε αυστηρή αντιστοιχία το τελευταίο θέμα από τις σκηνές αυτές είναι πάλι παρμένο από την κοινωνική ζωή: χορός. Εκεί, μέσα στη συνοδεία του γάμου, τραγουδούσαν οι νιοι χορεύοντας στους ήχους του αυλού και της κιθάρας εδώ χορεύουν νιοι και νιές μαζί, και το χορό τους τον ρυθμίζει ο θείος αοιδός με το τραγούδι του και την κιθάρα. Οι καθαυτό μεσαίες σκηνές παρουσιάζουν τις βασικές μορφές της γεωργικής ζωής του ανθρώπου: όργωμα, θερισμός, τρύγος, κτηνοτροφία. Νιώθεις όλο το μόχθο του ανθρώπου πού δουλεύει τη γη, μαζί του όμως ζεις και τη χαρούμενη ικανοποίηση πού δίνει ή δουλειά και καθαυτή και για την καλή σοδειά πού θα φέρει: Ό αρχαίος Έλληνας νιώθει πώς δεν μπορεί να εξαντλήσει την πληρότητα της ζωής παρά μόνο με την κατάφαση όλων των αντιθέσεων πού κλείνει. Έτσι κι' εδώ βλέπουμε τον Όμηρο ν' αναπλάθει τον κόσμο ολόκληρο χύνοντας το φως των στίχων του στη ζωή των ανθρώπων της πολιτείας και στη ζωή των ξωμάχων, στη ζωή των "άντρων —δικαστήριο—και στη ζωή των γυναικών—γάμος—, στα έργα το» πολέμου και στα έργα της ειρήνης, στη σοβαρή δουλειά με το μόχθο της και στη γιορτή με τις χαρές της, στις οιμωγές των λαβωμένων και στα τραγούδια των χαροκόπων. Μέσα στην αποκλειστικά πολεμική ατμόσφαιρα της Ιλιάδας, μέσα στα ηρωικά κατορθώματα και στο θάνατο τόσων παλικαριών, η περιγραφή της ασπίδας του Αχιλλέα μας ανοίγει μια σειρά από εικόνες, όπου ο πόλεμος είναι μια μόνο φάση της ζωής και όχι η πιο σημαντική. Οι ειρηνικές σκηνές υπερισχύουν εδώ. Και οι μεγάλοι ήρωες με τα τιμημένα ονόματα παραμερίζονται για μια στιγμή" δ ποιητής μας μιλεί τώρα για τις χαρές και τους καημούς του «πλου ανώνυμου λάου. Αυτό δε θα πει πώς άλλος πρέπει να είναι ο ποιητής της Ασπίδας και άλλος ό ποιητής της υπόλοιπης Ιλιάδας. Ένας μεγάλος δημιουργός, όπως στάθηκε ο Όμηρος, είναι πάντα πολύφωνος' γι' αυτό μπορεί και κλείνει μέσα στην ψυχή του όλο τον κόσμο, όλες τις ομορφιές του, όλες τις χαρές του κι' όλους τους πόνους του. Ωστόσο σαν να ήθελε να υποδηλώσει πώς όσο και να ψάλλει πολέμους, μια φορά ή καρδιά του δεν ανήκει σ' αυτούς, πώς ή αγριότητα τους είναι ξένη με την ψυχή του, παρουσίασε τον ίδιο τον εαυτό του να ψάλλει—μοναδική φορά μέσα στην Ιλιάδα—όχι στο στρατόπεδο των Ελλήνων, ούτε μέσα στην πολιορκημένη Τροία, παρά μέσα στην Ασπίδα, ανάμεσα στους νέους και στις κοπέλες πού χορεύουν — ο θείος αυτός αλήθεια τραγουδιστής...
[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....]

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ[Η ΛΕΥΚΗ ΝΗΣΟΣ]

ΚΑΠΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ,ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΝΑ ΝΗΣΑΚΙ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟ ΑΠ Τ ΑΛΛΑ..ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ[ΕΝΤΑΞΕΙ ΣΦΑΓΕΑΣ ΤΩΝ ΤΡΩΩΝ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ],ΕΙΝΑΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΗΓΕ Η ΜΑΝΝΑ ΤΟΥ ΝΑ ΑΝΑΠΑΥΘΕΙ ..ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΧΑΡΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗς ΙΦΙΑΝΑΣΣΑΣ..ΙΕΡΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ,ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΟ ΕΡΙΔΟς ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ....ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΥΚΗ ΝΗΣΟΣ......


Στη διάρκεια της ιστορίας της η νήσος Zmeinyj (δηλαδή νήσος των Φιδιών) είχε πολλά ονόματα: Λευκή (δηλαδή άσπρη) στα αρχαία ελληνικά ή νήσος του Αχιλλέα ή νήσος των Μακάρων (Ευλογημένων). Στα ιταλικά λεγόταν Filoxia, στα νέα ελληνικά Φιδονήσι, στα τουρκικά Yilan Adasi και στα ρουμανικά Serpilor. Η Λευκή είναι το μοναδικό νησί στη Μαύρη θάλασσα το οποίο προέκυψε από την ανύψωση των πλακών εξαιτίας τεκτονικής δράσης. Πρόκειται για ένα γυμνό βράχο υπόλευκου χρώματος (αυτός είναι και ο λόγος που ονομάζεται Λευκή) και δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Σήμερα η μοναδική κατασκευή σε αυτό είναι ένας φάρος. Η περιφέρεια του νησιού είναι περίπου 2 χλμ.Για το νησί μίλησαν ο ποιητής Αλκαίος που αποκαλεί τον Αχιλλέα «'Αρχοντα του Πόντου», ο Φλάβιος Αρριανός, "Περίπλους Ευξείνου Πόντου" (μέσα 2ου αι. μ.Χ.) σύμφωνα με τον οποίο ο Αχιλλέας εμφανίζεται στα όνειρα των ναυτικών και τους υποδεικνύει το καλύτερο σημείο για να αγκυροβολήσουν.
Ο Φιλόστρατος αναφέρει πως κάθε βράδυ ο Αχιλλέας και η Ελένη γιορτάζουν εκεί και τραγουδούν τον έρωτά τους και απαγγέλλουν τα έπη του Ομήρου. Ο Φιλόστρατος επίσης αναφέρει ότι υπήρχαν τα αγάλματα του Αχιλλέα και της Ελένης στο ναό

Στην Αρχαιότητα ήταν γνωστό κέντρο λατρείας του Αχιλλέα. Σύμφωνα με το μύθο, μετά το θάνατο του ήρωα στην Τροία η μητέρα του Θέτιδα μετέφερε το σώμα του από τη νεκρική πυρά στο νησί.1 Ο ποιητής Αλκαίος συνδέει άμεσα τον Αχιλλέα με τη Σκυθία και τον αποκαλεί άρχοντα του Πόντου.2 Οι βόρειες ακτές της Μαύρης θάλασσας εξερευνήθηκαν κατά τον αποικισμό της από ελληνικούς πληθυσμούς και η νήσος Λευκή βρισκόταν στο δρόμο για τις μακρινές αυτές περιοχές. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ονομαζόταν νήσος των Μακάρων, των οποίων ο Αχιλλέας θεωρούνταν αρχηγός. Αρχικά το νησί ανήκε στην Ολβία, η οποία έλεγχε και μεριμνούσε για το ιερό του προστάτη της πόλης Αχιλλέα. Από τα τέλη του 1ου αι. μ.Χ., όμως, ο έλεγχος της Λευκής πέρασε στις ελληνικές πόλεις της ρωμαϊκής επαρχίας της Κάτω Μοισίας.


Η πλέον λεπτομερής περιγραφή της Αχιλλείου νήσου ανήκει στον πολιτικό και συγγραφέα Φλάβιο Αρριανό, ο οποίος στο έργο του Περίπλους Ευξείνου Πόντου (μέσα 2ου αι. μ.Χ.) παρέχει πολλές πληροφορίες σχετικά με τις ακτές της Μαύρης θάλασσας.3 Ο Αρριανός καθορίζει την τοποθεσία της νήσου απέναντι από το δέλτα του ποταμού Ίστρου (ψιλόν στόμα) και παραδίδει ένα μύθο, σύμφωνα με τον οποίο η Θέτιδα δημιούργησε το νησί για να ζήσει εκεί ο γιος της. Σημειώνει επίσης ότι δεν κατοικείται από ανθρώπους, αλλά ότι υπάρχει εκεί ναός του Αχιλλέα με ένα αρχαίο ξύλινο λατρευτικό ξόανο4 και ένα μαντείο. Στο ναό υπάρχουν πολλά αναθήματα –ανοιχτά αγγεία, δαχτυλίδια και πολύτιμοι λίθοι–, καθώς και ελληνικές και λατινικές επιγραφές που εξυμνούν τον Αχιλλέα και, σε μερικές περιπτώσεις, τον Πάτροκλο.5 Στο νησί υπάρχουν λίγα κατσίκια, αφιερωμένα στον Αχιλλέα, και πολλά πτηνά.6 Κατά τον Αρριανό, ο Αχιλλέας εμφανίζεται στα όνειρα των ναυτικών και τους υποδεικνύει το καλύτερο σημείο για να αγκυροβολήσουν. Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρεται σε μαρτυρίες είτε ανθρώπων που έφτασαν στο νησί είτε εκείνων που υπήρξαν αυτήκοοι μάρτυρες αυτών των ιστοριών.

Ο Φιλόστρατος7 αναφέρει πως οι ναυτικοί μπορούν μεν να αράξουν στο νησί, αλλά όχι να οικοδομήσουν ούτε καν να διανυκτερεύσουν, γιατί πιστεύουν ότι ο Αχιλλέας και η Ελένη8 κάθε βράδυ γιορτάζουν εκεί, τραγουδούν τον αμοιβαίο έρωτά τους και απαγγέλλουν τα ομηρικά έπη.

Συνεπώς, στη Λευκή ο Αχιλλέας δεν είναι απλώς ο θεός των νεκρών, αλλά και θεραπευτής, προστάτης των ναυτικών, φύλακας της πόλης και των συνόρων της και μάντης. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά προκύπτουν και επιβεβαιώνονται από τις γραπτές πηγές και τις τοπικές επιγραφές.

Οι αρχαιολογικές έρευνες στη Λευκή ξεκίνησαν στα τέλη του 18ου με αρχές του 19ου αιώνα και αποκάλυψαν τα λείψανα ενός κτηρίου που πιθανώς αποτελούσε το ναό του Αχιλλέα. Η αρχική έρευνα διενεργήθηκε το 1823 από τον πλωτάρχη του ρωσικού ναυτικού N.D. Kritskij για λογαριασμό της Ακαδημίας των Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης. Δυστυχώς, το 1837 χτίστηκε στο νησί ένας φάρος και το δομικό υλικό από τον υποτιθέμενο ναό του Αχιλλέα χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του. Έκτοτε αρκετοί αρχαιολόγοι ερεύνησαν το νησί. Πρόκειται για τους N.N. Murzakevich (1841), N.V. Pjatysheva (1964) και S.A. Bulatovich (1968). Το Αρχαιολογικό Μουσείο Οδησσού (Ουκρανία) διενεργεί συστηματικές ανασκαφές στη Λευκή από το 1988, υπό την επίβλεψη των S.B. Ohotnikov και A.S. Ostroverhov. Το υποθαλάσσιο τμήμα των ακτών του νησιού, το οποίο ερευνήθηκε από τους αρχαιολόγους τα τελευταία χρόνια, έφερε στο φως πολλά εισηγμένα αντικείμενα.

Ως αποτέλεσμα σήμερα σώζονται πολλές επιγραφές, ενεπίγραφο μέρος των μαρμάρινων τοίχων του ναού του Αχιλλέα, ποικίλα αναθήματα στον ήρωα, αρκετά νομίσματα από όλο τον αρχαίο κόσμο, κοσμήματα αφιερωμένα στον Αχιλλέα, άγκυρες και πλήθος οστράκων διάφορων αγγείων. Οι αρχαιολόγοι υποθέτουν ότι ο ναός ήταν ιωνικού ρυθμού. Σύμφωνα με την κάτοψη και την περιγραφή του Kritskij, οι διαστάσεις του ήταν 29,87 х 29,87 μ. και ο προσανατολισμός του ανατολικός. Για κάποια τμήματα του αρχιτεκτονικού του διάκοσμου είχε χρησιμοποιηθεί παριανό μάρμαρο, ενώ κάποια άλλα είχαν κατασκευαστεί από πηλό. Επίσης βρέθηκαν δύο λίθινες ενεπίγραφες βάσεις.

Τα πρωιμότερα κεραμικά ευρήματα χρονολογούνται στα τέλη του 7ου με αρχές του 6ου αι. π.Χ. Η χρηστική κεραμική απουσιάζει σχεδόν παντελώς. Επικρατεί η διακοσμημένη τελετουργικού χαρακτήρα κεραμική προερχόμενη από διάφορα κέντρα παραγωγής. Το μεγάλο ποσοστό νομισμάτων από όλο τον κατοικημένο αρχαίο κόσμο, το οποίο μάλιστα χρονολογείται σε διάφορες ιστορικές περιόδους από τον 5ο αι. π.Χ. κ.ε., αποτελεί επιπλέον τεκμήριο της δημοτικότητας της λατρείας του Αχιλλέα στη νήσο Λευκή.


ΣΗΜΕΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;ΧΜΜ ΜΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ Ο κ.ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ ΣΕ ΤΟΠΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ..

[ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΡΟΥΜΑΝΙΑ διεκδικούν το νησί και έχουν προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης . Η απόφαση του δικαστηρίου αναμένεται να εκδοθεί το 2009
Ας δούμε όμως τη σύγχρονη ιστορία :
Το 1877, μετά το ρωσο-τουρκικό πόλεμο, η Ρωσία έδωσε τη Ρουμανία τον έλεγχο της «Λευκής» και της Δοβρουτσάς, ως αποζημίωση για τη Ρωσική προσάρτηση της Βεσσαραβίας (από τη Ρουμανία ).

Η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947) δίνει τη Βεσσαραβία στην ΕΣΣΔ, αλλά δεν έκανε την παραμικρή αναφορά στη νήσο Λευκή.

Το 1948, οι Σοβιετικοί αναγκάζουν τη Ρουμανία (που καταλαμβάνεται από τα σοβιετικά στρατεύματα) να αποδεχθεί την παραχώρηση της «Λευκής» στην ΕΣΣΔ.
Το ίδιο έτος, το 1948, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η ΕΣΣΔ εγκαθιστά στο νησί ραντάρ και φτιάχνει μια εντυπωσιακή στρατιωτική βάση για τον έλεγχο της θαλάσσιας και εναέριας κυκλοφορίας

Μετά το 1991, ανέλαβε τον έλεγχο του νησιού η Ουκρανία , παρόλο που η Ρουμανία με συνέπεια υποστήριξε ότι θα πρέπει να περιλαμβάνονται στο έδαφός της. Σύμφωνα με τη ρουμανική πλευρά, στις συνθήκες ειρήνης του 1918 και 1920 μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η νήσος είχε θεωρηθεί τμήμα της Ρουμανίας, και ότι δεν αναφέρεται στην Συνθήκη του 1947 περί αλλαγής συνόρων μεταξύ της Ρουμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης.
Σήμερα η στρατιωτική βάση της Ουκρανίας στο νησί ελέγχει την εναέρια κυκλοφορία και καλύπτει ολόκληρη την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και της Μεσογείου έως τις ακτές της Λιβύης. Μία φρεγάτα, ένα περιπολικό πλοίο και ένα ή δύο υποβρύχια παρέχουν την προστασία της στρατιωτικής βάσης που βρίσκεται στο νησί.

Στις 16 Σεπτεμβρίου 2004, η ρουμανική πλευρά έφερε την υπόθεση κατά της Ουκρανίας στο Διεθνές Δικαστήριο στο πλαίσιο διαφοράς σχετικά με τα θαλάσσια όρια μεταξύ των δύο κρατών στην Εύξεινου Πόντου, υποστηρίζοντας ότι το νησί δεν έχει κοινωνικο-οικονομική σημασία . Η απόφαση αναμένεται να ληφθεί το 2009. Το θέμα είναι ότι το Διεθνές Δικαστήριο θα αποφασίσει μάλλον με βάση του αν η ΛΕΥΚΗ είναι βραχονησίδα ή νησί. Αν θεωρηθεί βραχονησίδα, τότε σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, τα θαλάσσια όρια μεταξύ της Ρουμανίας και της Ουκρανίας πρέπει να ορισθούν χωρίς να ληφθεί υπόψη η Λευκή. Αν η «ΛΕΥΚΗ» είναι ένα νησί, θα θεωρηθεί ως υφαλοκρηπίδας της Ουκρανίας , οπότε και περνάει στην επικράτεια της.
Οι Ρουμάνοι υποστηρίζουν ότι ότι οι Ουκρανοί ανέπτυξαν και εγκατέστησαν κατοίκους στη ΛΕΥΚΗ για να της προσδώσουν το χαρακτήρα νησιού κι ότι αυτό αποτελεί παραβίαση της ρουμανικής-ουκρανικής συνθήκης του 1997, η οποία όριζε ότι το νησί θα πρέπει να παραμένει ακατοίκητο.

Σημειωτέον ότι η υπόθεση έχει και ελληνικό ενδιαφέρον, μιας και αν θεωρηθεί βραχονησίδα…… αν θεωρηθεί νησί ………. Σημειωτέον ότι στην αρχαιότητα οι ναυτικοί άφηναν στο νησί προς τιμήν του Αχιλλέα κατσίκια…….αν σας λέει τίποτα …αυτό. Σημειωτέον ότι η Ουκρανία που αυτή τη στιγμή κατέχει το νησί , θεωρεί ως χωρικά της ύδατα τα ….. 12 κι όχι τα 6 μίλλια …. Σημειωτέον ότι…….πίσω από όλα αυτά βρίσκεται το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της περιοχής . Δεν είναι τυχαίο ότι η Μεγάλη Βρεταννία υποστηρίζει την Ουκρανία , αν αναλογιστούμε ότι BP και Royal Dutch / Shell υπέγραψαν συμβάσεις με την Ουκρανία.

Μήπως για να μην έχουν πρόβλημα οι Ουκρανορουμάνοι , λέω μήπως, θα μπορούσαν οι αξιότιμοι Δικαστές της Χάγης να αποκαταστήσουν μια ιστορική αδικία χιλιάδων ετών και….. να επιδικάσουν το νησί στην Ελλάδα; Έτσι κι αλλιώς ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ήταν και ΕΝΑΙ ΠΟΝΤΑΡΧΗΣ (άλλοι έχουν μικρότερα αξιώματα, βλέπε Πλανητάρχης).
Έτσι κι αλλιώς ο Αχιλλέας ήταν Έλλην και τα μήλα της Έριδος ελληνικά ήταν . Κύριοι δικαστές , μπορεί να είμαι Έλλην, ανορθόγραφος δεν είμαι… και δεν κάνω λάθος όταν γράφω «μήλα».

Στρατής Γιαννίκος]
ΔΙΚΙΟ ΕΧΕΙΣ ΚΥΡΙΕ ΓΙΑΝΝΙΚΟ ΜΑΣ..ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΤΟ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟ ΝΗΣΑΚΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΛΩΝΟΥΝ;;ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ΚΙ Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΑΠ ΤΗΝ ΑΡΧΗ..ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙ ΤΗ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ...;;ΑΛΛΑ ΞΕΧΑΣΑ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕς ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΔΕΝ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ...ΜΟΝΟΝ ΠΑΡΑΧΩΡΟΥΜΕ ΤΑ ΕΔΑΦΗ ΜΑΣ.......

Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ[Ο ΠΙΘΑΝΟς ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΟς ΧΑΡΤΗς ΤΟΥ]

ΟΙ ΠΙΘΑΝΕς ΠΛΑΝΗΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΡΙΓΚΕΛ[http://perfectrec.blogspot.com/]
[....ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΟ 357 π.Χ. ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ.
ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΟΤΑΝ Ο ΗΛΙΟΣ ΕΥΡΙΣΚΕΤΟ ΠΕΡΙ ΤΗΝ 10η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ, Η ΣΕΛΗΝΗ ΣΤΟΝ ΤΟΞΟΤΗ, Ο ΕΡΜΗΣ -ΑΝΑΔΡΟΜΟΣ- ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ (ΠΕΡΙ ΤΗΝ 28η ΜΟΙΡΑ), Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ (ΣΤΗΝ 28η ΜΟΙΡΑ) ΣΤΟΝ ΛΕΟΝΤΑ ΣΕ ΣΥΝΟΔΟ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑ (29η ΜΟΙΡΑ) ΣΤΟΝ ΛΕΟΝΤΑ, Ο ΑΡΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΘΕΝΟ ΣΕ ΣΥΝΟΔΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ, Ο ΚΡΟΝΟΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΙΚΕΣ ΜΟΙΡΕΣ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ ΣΕ ΤΡΙΓΩΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΣΤΙΣ ΑΡΧΙΚΕΣ ΜΟΙΡΕΣ ΤΟΥ ΑΙΓΟΚΕΡΩ.
Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΔΙΑ-ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΗΤΑΝ ΛΑΜΠΡΟΤΑΤΗ, ΟΡΑΤΗ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΟΥΡΑΝΟ, Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΕ ΜΕΓΙΣΤΗ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ (ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗΣ) ΚΑΙ ΑΠΕΙΧΑΝ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 1.5 ΜΟΙΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ (ΣΥΝΔΥΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΣΤΑΣΗ : Ο ΔΙΑΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ 1 ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ 15' ΒΟΡΕΙΩΣ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ).
ΟΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ ΓΙ' ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ, ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΣ, ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ. Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ, ΟΜΩΣ, Ο ΣΚΟΠΟΣ: ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ, ΕΠΙΣΗΣ, 2 ΜΗΝΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΘΕΙΣΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ !
ΑΣ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ:


ΜΙΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΣΧΗΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ (ΑΡΧΕΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 357 π.Χ.) ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ.


ΣΤΙΣ "7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ" ΤΟΥ 357 π.Χ. (ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, ΜΕ 3 ή 4 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΗ), ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ ΣΤΙΣ 16 ΜΟΙΡΕΣ 51' ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ. Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΗΤΑΝ ΗΔΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ (ΑΠΟ ΤΙΣ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΟΝ ΖΥΓΟ) ΚΑΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΖΩΔΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ (ΑΠΟ ΤΙΣ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ), ΕΧΟΝΤΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΧΑΜΗΛΑ (ΑΠΟΚΛΙΣΗ ΜΕΙΟΝ 8 ΜΟΙΡΕΣ 18', ΤΟΣΟ ΝΟΤΙΑ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΙΣ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ) ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΕΙΠΤΙΚΗ (ΕΝΩ Ο ΔΙΑΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΤΟΤΕ ΣΕ ΑΠΟΚΛΙΣΗ ΣΥΝ 1 ΜΟΙΡΑ 20'). Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΩΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 23η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ (ΣΥΝΟΔΟΣ ΗΛΙΟΥ-ΑΝΑΔΡΟΜΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΣΤΙΣ 25 ΜΟΙΡΕΣ 38' ΠΑΡΘΕΝΟΥ).
ΣΤΙΣ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, Η ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ (ΣΕ ΑΠΟΚΛΙΣΗ 4 ΜΟΙΡΩΝ ΝΟΤΙΩΣ ΤΗΣ ΕΚΛΕΙΠΤΙΚΗΣ) ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ (ΣΕ ΜΗΚΟΣ ΖΩΔΙΑΚΟΥ) ΤΟΝ ΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΘΕΝΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ -ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ ΠΛΕΟΝ- ΩΣΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑΣΙΜΗ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΕ ΣΕ ΟΡΘΟΔΡΟΜΗ ΣΤΙΣ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ. Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΔΙΑ - ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ-ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΝΑ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΙΝΟ ΟΥΡΑΝΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ:
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ, ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΤΗΣ 19ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ (ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΠΟΚΛΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ, 2 ΜΟΙΡΕΣ -ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΡΩΤΑ- ΝΟΤΙΑ) ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΑ-ΚΡΑΤΟΥΣΑ ΣΥΝΟΔΟ ΔΙΑ - ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ - ΣΤΑΧΥ, Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΗΤΑΝ ΣΕ ΑΥΞΟΥΣΑ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ, ΩΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ, ΣΕ ΣΥΝΟΔΟ ΜΕ ΤΟΝ -ΕΠΙΣΗΣ ΟΡΑΤΟΝ- ΔΙΑ.
ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΤΑΧΕΙΑΣ ΑΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΕΚΛΕΙΠΤΙΚΗΣ, ΩΣ ΤΙΣ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ Η ΑΚΡΙΒΗΣ ΣΥΝΟΔΟΣ ΔΙΑ - ΟΡΘΟΔΡΟΜΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ (ΣΕ ΜΗΚΟΣ ΖΩΔΙΑΚΟΥ, LONGITUDE, ΣΤΗΝ 21η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ, 20 ΜΟΙΡΕΣ 52' ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ, ΣΕ ΣΥΝΟΔΟ ΜΕ ΤΟΝ αVIR, ΣΤΑΧΥ, ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΙΣ 21 ΜΟΙΡΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΕΚΕΙΝΗ), Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΕΙΧΕ ΑΝΕΒΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΟΥ ΔΙΑ, ΔΗΛΑΔΗ ΜΙΑ ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ 15' ΒΟΡΕΙΩΣ ΤΗΣ ΕΚΛΕΙΠΤΙΚΗΣ, ΕΙΧΕ ΔΗΛΑΔΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 9.5 ΜΟΙΡΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΟΣ (LATITUDE) ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΑΔΡΟΜΗΣ ΤΗΣ, ΣΕ ΚΑΤΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 2 ΜΟΙΡΕΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΣΤΑΣΗ (ΥΠΟΤΕΙΝΟΥΣΑ ΑΠΟΚΛΙΣΗΣ/ΠΛΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΟΧΗΣ/ΜΗΚΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, LONGITUDE-LATITUDE), ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ.
ΣΕ ΙΣΗ ΑΠΟΚΛΙΣΗ, ΔΗΛΑΔΗ ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΕΙΠΤΙΚΗ (1 ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ 15' ΒΟΡΕΙΑ) ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΙΣ 9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΠΟΥ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΜΗΚΟΣ (LONGITUDE) ΔΕΝ ΥΠΕΡΕΒΑΙΝΕ ΤΙΣ 5 ΜΟΙΡΕΣ 30' (Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΤΙΣ 28 ΜΟΙΡΕΣ 50' ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΣ ΣΤΙΣ 23 ΜΟΙΡΕΣ 20' ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ). ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ? ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΩ ΝΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΝΑ ΓΡΑΦΗΜΑ ΓΙ' ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΩ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΕΙ.


ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΛΗ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ/ΑΡΧΗ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 357 π.Χ. ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 357 π.Χ. ΜΙΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΘΟΛΟ. Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΗΤΑΝ ΙΣΑ-ΙΣΑ 4 ΜΗΝΩΝ ΟΤΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ.
ΟΣΟΙ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΜΒΟΛΙΚΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ, ΘΑ ΕΧΟΥΝ -ΑΣΦΑΛΩΣ- ΠΟΛΥ ΥΛΙΚΟ Ν' ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΝ (ΑΣΧΕΤΩΣ ΑΝ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 35 ΕΤΗ). ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΜΒΟΛΙΚΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ.


ΥΠΟΨΙΑΖΟΜΑΙ ΠΩΣ ΟΙ ΟΙΚΕΙΟΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΚΑΤ' ΑΡΧΗΝ, ΚΑΙ, ΑΡΓΟΤΕΡΑ, ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΠΟΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΔΙΗΓΗΘΟΥΝ ΜΕ ΑΣΤΡΑ ΠΟΥ ΕΛΑΜΠΑΝ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ! Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΑΜΕ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΠΛΑΝΗ ΣΤΑΧΥ (SPICA, αVIR, Ο ΑΛΦΑ-ΠΑΡΘΕΝΟΥ, ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΙΣ 21 ΜΟΙΡΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΤΟΤΕ, ΣΕ ΑΠΟΚΛΙΣΗ 1 ΜΟΙΡΑΣ ΚΑΙ 45' ΝΟΤΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΕΙΠΤΙΚΗΣ).
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΕΝΝΙΟΤΑΝ -ΚΑΙ- ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΑΓΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΝ, ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΣΥΜΒΕΙ ΤΡΕΙΣ-ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΙΩΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ. ΠΑΛΙ ΕΒΡΑΪΚΗ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ ("ΑΝΑΠΛΑΣΗ" ΤΟ ΛΕΝΕ, RE-CREATION) ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΜΥΡΙΖΕΙ... ΑΛΛΩΣΤΕ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΩΝΕΨΑΝ ΤΟΝ ΙΣΚΑΝΤΑΡ, ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΑ, ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ, ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΝ...


ΝΑ ΚΙ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΖΕΝ: ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟΣΗ ΧΟΛΗ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΧΩΝΕΨΟΥΝ ???




ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ,
ΒΑΓΓΕΛΗΣ. ]

Σ.ΛΑΒΚΡΑΦΤ

<<...ΙΣΩΣ ΕΡΘΟΥΝ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΟΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ...>>
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΠΙΟ ΠΑΡΙΕΡΓΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΑΞΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ.Ο Σ.ΛΑΒΚΡΑΦΤ...ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΓΡΑΠΤΩΝ ΤΟΥ ΗΤΑΝ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗς ΝΕΟΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ ΚΘΟΥΛΟΥ


Ο Λάβκραφτ γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1890 στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ. Ο πατέρας του, Ουίνφιλντ Σκοτ Λάβκραφτ, ήταν πλασιέ κοσμημάτων και πολύτιμων λίθων. Η μητέρα του ήταν η Σάρα Σούζαν Φίλιπς Λάβκραφτ, της οποίας οι πρόγονοι ήταν από τους πρώτους αποικιστές της Μασαχουσέτης στα 1630. Οι δυο τους παντρεύτηκαν στα 30 τους, κάτι πολύ ασυνήθιστο για εκείνη την εποχή, ενώ ήταν ο πρώτος γάμος και για τους δύο. Ο Χάουαρντ ήταν μοναχοπαίδι. Όταν ήταν τριών ετών, ο πατέρας του υπέστη οξύ ψυχωτικό επεισόδιο κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού του στο Σικάγο. Ενώ επέστρεψε στο Πρόβιντενς, ποτέ δεν επέστρεψε στο σπίτι του: διαγνώστηκε ότι υπέφερε από παραλυτική παράνοια και παρέμεινε νοσηλευόμενος στο νοσοκομείο Μπάτλερ μέχρι το τέλος της ζωής του.

Απο τότε και στο εξής ο Λάβκραφτ μεγάλωσε με την μητέρα του, τις δύο θείες του (Λίλιαν Ντελόρα Φίλιπς και Άνι Έμελιν Φίλιπς) και τον παππού του, Ουίπλ Βαν Μπέρεν Φίλιπς. Ο Λάβκραφτ ήταν παιδί θαύμα. Μπορούσε να απαγγέλλει ποίηση σε ηλικία δύο ετών, ενώ συνέθετε ολόκληρα ποιήματα στα έξι του. Ο παππούς του τον ενθάρρυνε να διαβάζει κλασσική λογοτεχνία, όπως το Χίλιες και μία νύχτες, την Θρυλική εποχή του Μπέλφιντς, καθώς και παιδικές εκδόσεις της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Επίσης του διήγειρε το ενδιαφέρον για το παράξενο λέγοντάς του ιστορίες Γοτθικού τρόμου.

Ο Λάβκραφτ ήταν φιλάσθενο παιδί και, σύμφωνα με έναν βιογράφο του, έπασχε από την σπάνια ασθένεια της ποικιλοθερμίας, σύμπτωμα της οποίας ήταν η χαμηλή θερμοκρασία του δέρματος. Έτσι, οι απόπειρές του να πάει στο σχολείο δεν ήταν πετυχημένες αν και έλαβε παιδεία κατ' οίκον. Το 1899 άρχισε να εκδίδει μόνος του διάφορα πολυγραφημένα έντυπα, με πρώτο το The Scientific Gazette.

Ο Ουίπλ Βαν Μπέρεν Φίλιπς πέθανε το 1904, και η υπόλοιπη οικογένεια δεν άργησε να φτάσει στην εξαθλίωση λόγω κακής διαχείρισης των χρημάτων και των περιουσιακών του στοιχείων. Αναγκάστηκαν να μετακομίσουν σε ένα πολύ μικρότερο και λιγότερο άνετο σπίτι στην οδό Έιντζελ. Ο Λάβκραφτ κατεθλίβη τόσο από αυτό το συμβάν, που για ένα διάστημα είχε τάσεις αυτοκτονίας. Το 1908, υπέστη νευρικό κλονισμό, με αποτέλεσμα να μην κατορθώσει να πάρει το σχολικό απολυτήριο. Αυτή η αποτυχία του να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να εισαχθεί στο Brown University τον στοίχειωσε για το υπόλοιπο της ζωής του.

Ο Λάβκραφτ έγραφε φανταστική λογοτεχνία ως νεαρός, αλλά μετά την παραμέρισε για χάρη της ποίησης και τον δοκιμίων. Τελικά, επέστρεψε στην φανταστική λογοτεχνία το 1917 με πιο καλογραμμένα διηγήματα όπως Ο Τάφος και ο Δαγών. Το τελευταίο ήταν το πρώτο του έργο που δημοσιεύτηκε, όταν εμφανίστηκε στο Weird Tales το 1923. Οι μακροσκελείς και συχνές του επιστολές τον κατέστησαν έναν από τους μεγαλύτερους επιστολογράφους του 20ου αιώνα. Μεταξύ των αλληλογράφων του ήταν και οι τότε νεαροί Φόρεστ Τζ. Άκερμαν, Ρόμπερτ Μπλακ (Ψυχώ) και Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ (Κόναν ο Βάρβαρος ).

Η μητέρα του Λάβκραφτ εισήχθη και εκείνη στο νοσοκομείο Butler, όπου και πέθανε μετά από χειρουργικές επιπλοκές στις 21 Μαΐου 1921.

Λίγο αργότερα έλαβε μέρος σε ένα συνέδριο ερασιτεχνών δημοσιογράφων όπου και γνώρισε την Σόνια Γκρην. Ήταν Ουκρανή-Εβραία, γεννημένη το 1883 και μεγαλύτερη του Λάβκραφτ κατά 7 χρόνια. Παντρεύτηκαν το 1924. Το ζευγάρι μετακόμισε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, έναν τόπο που ο Λάβκραφτ ποτέ δεν μπόρεσε να ανεχθεί. Τελικά χώρισαν κοινή συναινέσει και ο Λάβκραφτ επέστρεψε στο Πρόβιντενς, όπου και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του.

Η περίοδος μετά την επιστροφή του στο Πρόβιντενς (που ήταν και η τελευταία δεκαετία της ζωής του) ήταν η πιο δημιουργική του περίοδος του Λάβκραφτ. Κατά αυτή την περίοδο έγραψε τα περισσότερα από τα πιο γνωστά του διηγήματα για τις δημοφιλέστερες εκδόσεις pulp εκείνης της εποχής, όπως επίσης και τα μυθιστορήματα Η Περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Ουόρντ και Στα Βουνά της Τρέλας. Συχνά εργαζόταν ως διορθωτής έργων άλλων συγγραφέων ενώ άλλοτε συνέγραφε για χάρη άλλων.

Παρ' όλες όμως τις συγγραφικές του προσπάθειες, η οικονομική του κατάσταση χειροτέρεψε. Αναγκάστηκε να μετακομίσει μαζί με την θεία του σε ακόμα μικρότερο σπίτι. Η αυτοκτονία του Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ τον επηρέασε βαθιά. Το 1936 του διαγνώστηκε καρκίνος του εντέρου, ενώ διαπιστώθηκε ότι είχε πρόβλημα υποσιτισμού. Έζησε μέσα σε συνεχείς πόνους μέχρι τον θάνατό του τον επόμενο χρόνο 1937 στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ.

Συχνά στον τάφο του Λάβκραφτ στο Νεκροταφείο Σουάν Πόιντ στο Πρόβιντενς θα βρει κανείς συνθήματα γκραφίτι με την γνωστότερη ρίμα από το διήγημά του Το κάλεσμα του Κθούλου (αρχικά από το Η Πόλη χωρίς Όνομα):

"That is not dead which can eternal lie,
And with strange aeons even death may die."
"Δεν είναι νεκρό αυτό που αιώνια κείται,"
"Κι ίσως έρθουν παράξενες εποχές, όταν ακόμη και ο θάνατος θα πεθάνει"
Η επιγραφή που διάλεξε ο Lovecraft για τον εαυτό του, παρόλ'αυτά, είναι:

Howard Philips
Lovecraft
AUGUST 20, 1890,
MARCH 15, 1937.
"I AM PROVIDENCE"
Το πλαίσιο του έργου του
Η έμπνευση του μεγαλύτερου μέρος του έργου του Λάβκραφτ προήλθε από τους εφιάλτες του. Ίσως αυτή η άμεση ενόραση στο υποσυνείδητό του και ο αντίστοιχος συμβολισμός είναι τα στοιχεία στα οποία το έργο του Λάβκραφτ οφείλει την συνεχιζόμενη απήχηση και επιτυχία του. Οι προσανατολισμοί του Λάβκραφτ τον οδήγησαν στο να αναπτύξει μεγάλη εκτίμηση για τα έργα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, τα οποία επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τις πρώτες του ιστορίες με θέμα το μακάβριο, όσο και το συγγραφικό του ύφος. Όταν ο Λάβκραφτ ανακάλυψε τα διηγήματα του Λόρδου Ντάνσανι άρχισε να μετατοπίζει τις συγγραφές του προς νέες κατευθύνσεις, με αποτέλεσμα μία σειρά παρόμοιων φαντασιακών ιστοριών που διαδραματίζονταν στις «Ονειροχώρες». Τελικά, η επιρροή Άρθουρ Μάχεν, του οποίου τα άριστα δομημένα διηγήματα σχετίζονταν με την επιβίωση του αρχέγονου Κακού, και του οποίου οι μυστικιστικές του αντιλήψεις περί μυστικών πίσω από την πραγματικότητα, τελικά άρχισαν να ωθούν τον Λάβκραφτ προς το να βρει την δική του έκφραση από τα 1923 και μετά. Αυτή η έκφραση άρχισε να παίρνει μελανά χρώματα με την δημιουργία αυτού που τώρα ονομάζεται Μυθολογία Κθούλου. Ένα πάνθεον, δηλαδή, από εξωγήινες, εξωδιαστατικές θεότητες και φρικιαστικά όντα που αποζητούν να κάνουν την ανθρωπότητα θήραμά τους και η ύπαρξη των οποίων υπονοείτε σε πανάρχαιους μύθους και θρύλους. Τον όρο Μυθολογία Κθούλου τον επινόησε ο Ώγκαστ Ντέρλεθ μετά τον θάνατο του Λάβκραφτ.

Ο Λάβκραφτ δημιούργησε μέσα από τα διηγήματά του τον πιο σημαίνοντα μηχανισμό πλοκής της λογοτεχνίας τρόμου: το Νεκρονομικόν, ένα μυστικό βιβλίο μαγείας που συνεγράφη από τον παράφρονα Άραβα Αμπντούλ Αλχαζρέντ. Η ισχύς και η απήχηση αυτής της ιδέας εντός της Μυθολογίας, οδήγησαν κάποιους στο συμπέρασμα ότι ο Λάβκραφτ την είχε αντλήσει από κάποιον υπαρκτό μύθο και διάφορα ψευδο-Νεκρονομικά έχουν εκδοθεί με την πάροδο των ετών.

Το πεζό του ύφος είναι μάλλον απαρχαιωμένο. Προτιμούσε να χρησιμοποιεί βαρύγδουπα και δυσνόητα επίθετα όπως «eldritch» (αλλόκοτος), «rugose» (ρικνός), «squamous» (φολιδωτός} και «cyclopean» (κυκλώπειος). Οι απόπειρές του να μεταγραμματίσει τοπικές διαλέκτους σήμερα χαρακτηρίζονται ανακριβείς. Κατέγραψε τα έργα του σε αγγλικά Βρετανίας (παραδεχόταν ότι ήταν αγγλόφιλος) και κατά καιρούς προέβαινε σε ορθογραφικούς αναχρονισμούς, όπως «compleat/complete» και «lanthorn/lantern».

Ο Λάβκραφτ ήταν φανατικός επιστολογράφος. Ορισμένες φορές επέγραφε στις επιστολές του ημερομηνίες προ 200 ετών, ώστε να χρονολογούνται πριν από την Αμερικανική Επανάσταση, η οποία ήταν αντίθετη στην αγγλοφιλία του. Έλεγε ότι ο 18ος και 20ός αιώνας ήταν οι καλύτεροι: ο 18ος ήταν μία περίοδος γεμάτη χάρη και ευγένεια, ενώ ο 20ός ήταν ο αιώνας της επιστήμης. Κατά την γνώμη του, ο 19ος αιώνας και πιο συγκεκριμένα η Βικτοριανή εποχή, ήταν ένα «λάθος».

Το έργο του
Οι οριστικές εκδόσεις της μυθιστορηματικής πεζογραφίας του (δηλ. «Τα Βουνά της Τρέλας και άλλα μυθιστορήματα», «'Δαγών' και άλλες μακάβριες ιστορίες», «Ο τρόμος του Ντάνιτς και άλλα διηγήματα» και «ο Τρόμος στο Μουσείο και άλλες αναθεωρημένες ιστορίες») εκδίδονται από τον εκδοτικό οίκο Arkham House, ο οποίος αρχικά είχε ως σκοπό να επικεντρωθεί στην έκδοση των έργων του Λάβκραφτ, αλλά κατέληξε να εκδίδει και πολλά άλλα έργα φανταστικής λογοτεχνίας (στην Ελλάδα, μεταφράσεις των έργων του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κάκτος [Άπαντα σε 4 τόμους] και Αίολος). Συγγραφικές περίοδοι
Ο Λάβκραφτ συνέγραψε σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες μυθιστορήματος κατά την διάρκεια της ζωής του. Παρά το ότι διηγήματα που ανήκουν σε μία κατηγορία γράφτηκαν σε περιόδους που γράφτηκαν και διηγήματα άλλων κατηγοριών, υπάρχουν περίοδοι κατά την διάρκεια των οποίων όλες οι συγγραφές του Λάβκραφτ μπορούν να αποδοθούν σε μία από τις παρακάτω κατηγορίες. Σημειωτέον ότι η διαφοροποίηση αυτή έχει γίνει από άλλους και όχι από τον ίδιο τον Λάβκραφτ.

Διηγήματα φρίκης (περ. 1905–1920)
Ονειροχώρες (περ. 1920–1927)
Διηγήματα Μυθολογίας Κθούλου (περ. 1925–1935)
Επιστολές
Παρά το ότι ο Λάβκραφτ είναι περισσότερο γνωστός για τα διηγήματα φαντασίας του, το μεγαλύτερο μέρος των συγγραφών του απαρτίζεται από μακροσκελείς επιστολές που αναφέρονται σε διάφορα ζητήματα - από την φανταστική λογοτεχνία μέχρι την πολιτική και την ιστορία. Ο S.T. Joshi εκτιμά ότι ο Λάβκραφτ συνέγραψε περίπου 87.500 επιστολές από το 1912 μέχρι τον θάνατό του το 1937. Μία φημισμένη επιστολή του στον Woodburn Harris με ημερομηνία 9 Νοεμβρίου έχει μέγεθος 70 σελίδων.

Ο Λάβκραφτ δεν ήταν μανιώδης επιστολογράφος από νεαρή ηλικία. Το 1931 παραδέχθηκε: «Όταν ήμουν νέος δεν έγραφα σχεδόν καθόλου επιστολές. Ακόμη και το να γράψω μία ευχαριστήρια κάρτα για ένα δώρο που λάβαινα ήταν τόσο μεγάλο βάρος για εμένα που θα προτιμούσα να γράψω μία κατήχηση ή μία εικοσασέλιδη διατριβή για τους δακτύλιους του Κρόνου» (SL 3.369–70). Άρχισε να ενδιαφέρεται περισσότερο για την επιστολογραφία όταν ξεκίνησε αλληλογραφία με τον εξάδελφό του Phillips Gamwell, ενώ τελικά η ενασχόλησή του με το κίνημα ερασιτεχνικής δημοσιογραφία ήταν η αιτία για τις υπεράριθμες επιστολές του.

Ο Λάβκραφτ δηλώνει ξεκάθαρα ότι η επαφή του με πολλά διαφορετικά άτομα μέσω της επιστολογραφίας ήταν το μέσο με το οποίο διεύρυνε την αντίληψή του για τον κόσμο: «Βρέθηκα εκτεθειμένος σε δεκάδες διαφορετικές απόψεις, τις οποίες υπό άλλες συνθήκες δεν υπήρχε περίπτωση να γνωρίσω. Τόσο η κατανόησή μου όσο και οι προτιμήσεις μου διευρύνθηκαν και πολλές από τις αντιλήψεις μου σε ζητήματα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά ζητήματα διαφοροποιήθηκαν επειδή αυξήθηκαν οι αντίστοιχες γνώσεις μου» (SL 4.389).

Στην Ελλάδα έχουν εκδοθεί μεταφρασμένες επιλεγμένες επιστολές του Λάβκραφτ από τις εκδόσεις Αίολος.

Τάξη, Φύλο και Εθνικότητα
Πολλοί σύγχρονοι αναγνώστες συγκλονίζονται από τις ρατσιστικές, ταξικές και σχετικές με την διαφορά των δύο φύλων αναφορές που απαντούν σε πολλά από τα συγγράμματα του Λάβκραφτ. Ο Λάβκραφτ ήταν φανατικός αγγλόφιλος και θεωρούσε την αγγλική κουλτούρα κολοφώνα του πολιτισμού, ενώ έβλεπε τους απογόνους των Άγγλων αποίκων στην Αμερική ως κατώτερης ποιότητας παρακλάδια· όλοι δεν οι υπόλοιποι ήταν κατώτεροι και από αυτούς (παράβαλε ο ποίημά του Ένας Αμερικανός προς την Μητέρα Αγγλία). Τα συγγράμματα του Λάβκραφτ παρουσιάζουν ξεκάθαρα μία αρνητική στάση ως προς την επιμειξία των φυλών και των εθνικοτήτων, σεβασμό στον θεσμό της κληρονομικότητας της κοινωνικής θέσης, ενώ υποστηρίζουν τον περιορισμό των γυναικών στους παραδοσιακούς κοινωνικούς ρόλους τους.

Στο έργο του Λάβκραφτ απαντούν συχνά, τόσο φυλετικά όσο και ρατσιστικά και ταξικά στερεότυπα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ονομασία μιας μαύρης γάτας ως «Nigger-man» (αράπης) στο διήγημά του «Ποντίκια μέσα στους Τοίχους». Ο αφηγητής αυτής της ιστορίας εκφράζει συναισθήματα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν εχθρικά προς τους Εβραίους (αν και πολλοί από τους φίλους και αλληλογράφους του Λάβκραφτ ήταν Εβραίοι), τους Ιταλούς και τους Πολωνούς. Ρατσιστικές αναφορές βρίσκονται και στην ποίησή του, όπως στο ποίημα «Περί δημιουργίας των νέγρων» και «Έκπτωτη Νέα Αγγλία» που έγραψε το 1912.

Κάποιοι σύγχρονοι κριτικοί έχουν επικρίνει την υποτιθέμενη αντίληψη του Λάβκραφτ περί «λευκής ανωτερότητας», ειδικότερα όσον αφορά τους μετανάστες και τους Αφροαμερικανούς. Ωστόσο, από αυτόν τον καταιγισμό αρνητικών φυλετικών στερεοτύπων, ο Λάβκραφτ δεν εξαιρεί ούτε και κάποιους βορειοευρωπαϊκούς λαούς. Σύνηθεις στόχοι είναι, επί παραδείγματι, οι εκφυλισμένοι απόγονοι των Ολλανδών αποίκων στα Όρη Κάτσκιλ, «που αντιστοιχούν τέλεια στο έκφυλο στοιχείο των 'λευκών σκουπιδιών' στις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες» («Πέρα από τα όρια του Ύπνου», 1919). Στο διήγημα Ο Ναός παρουσιάζεται η στερεότυπη εικόνα του ψυχρού δολοφόνου και αλαζόνα πρώσσου αριστοκράτη, ο οποίος είναι κυβερνήτης υποβρυχίου κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και ο οποίος συχνά αναφέρεται στην «ατσάλινη γερμανική θέληση», στην ύψιστη διαλεκτική πρωσσική διανόηση και στην ασημαντότητα της ανθρώπινης ζωής μπροστά στην ανάγκη να δοξαστεί η πατρίδα.

Το τυπικότερο παράδειγμα των απόψεων του Λάβκραφτ περί ταξικών διαφορών ίσως αποτελεί το διήγημα Ψυχρός Αέρας (1926), όπου ο (προφανώς Αγγλοσάξονας) αφηγητής κάνει υποτιμητικές αναφορές στους άπορους λατινοαμερικανούς της γειτονιάς του, ενώ σέβεται ευλαβικά τον πλούσιο Ισπανό αριστοκράτη, Δρα Muñoz, «άνθρωπο με καταγωγή, καλλιέργεια και διάκριση».

Ο Λάβκραφτ βασίστηκε στην ιστορία της εθνικότητάς του για να χτίσει το περιβάλλον σε πολλά από τα έργα του και η αγάπη του για την αγγλοσαξονική ιστορία και κουλτούρα επαναλαμβάνεται συχνά μέσα σε αυτά (όπως με την νοσταλγία του Βασιλιά Κερέινς για την Αγγλία στην Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ). Η γενικότερη άποψη για αυτό το μυθιστόρημα είναι μάλλον ειρωνική.

Συχνότατο μοτίβο στον Λάβκραφτ είναι ο ήρωας που ανακαλύπτει ότι η οικογένεια του φέρει κάποια κατάρα ή ότι η καταγωγή του είναι μολυσμένη με μη ανθρώπινο αίμα. Παραδείγματα τέτοιων έργων αποτελούν τα Γεγονότα γύρω από τον εκλιπόντα Άρθουρ Τζέρμυν και την Οικογένειά του (1920), Ποντίκια μέσα στους Τοίχους (1923) και Η Σκιά πάνω από το Ίνσμουθ (1931). Το μοτίβο αυτό ίσως αποτελεί αντίκτυπο της ανησυχίας του Λάβκραφτ, σχετικά με το ιστορικό της ίδιας του της οικογένειας, ειδικότερα μετά τον θάνατο του πατέρα του από σύφιλη, όπως υποψιαζόταν ο Λάβκραφτ.

Ο Λάβκραφτ εξέφρασε τις ρατσιστικές και εθνικοκεντρικές αντιλήψεις του στην αλληλογραφία που αντάλλασσε και μία λεπτομερής περίληψη των αντιλήψεών του μπορεί να βρεθεί στην επιστολή που έστειλε στον J. Vernon Shea, με ημερομηνία 25 Σεπτεμβρίου 1933. (Γράμμα υπ' αριθμόν 648, Επιλεγμένες επιστολές, Arkham House).

Στο έργο του Λάβκραφτ εμφανίζονται ελάχιστες γυναίκες, ενώ όταν εμφανίζονται αποτελούν πράκτορες κάποιας μοχθηρής, εξωγήινης δύναμης. Όλως παραδόξως, ο Λάβκραφτ παντρεύτηκε μία Εβραία ουκρανικής καταγωγής, την Sonia Greene. Ο γάμος τους δεν κράτησε και κάποιοι σχολιαστές πιστεύουν ότι αιτία για τον χωρισμό ήταν η ντροπή που ένιωθε ο Λάβκραφτ γιατί η σύζυγός του ήταν ουσιαστικά αυτή που τους συντηρούσε.

Παρά το ότι η τραχιά ευθύτητα με την οποία εκφράζεται ο Λάβκραφτ αναφορικά με ζητήματα ρατσιστικά, ταξικά και ισότητας των φύλων ίσως σοκάρει τους αναγνώστες του 21ου αιώνα, ο σύγχρονος αναγνώστης πρέπει να λαβαίνει υπόψη του ότι αυτές οι αντιλήψεις δεν ήταν διόλου ασυνήθιστες στις ημέρες του Λάβκραφτ. Για παράδειγμα, το κίνημα του ευγονισμού αποτελούσε καθολικό ρεύμα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ώστε, μάλιστα, σε αρκετές πολιτείες, αυστηρές πολιτικές ευγονισμού είχαν ψηφιστεί ως νόμοι. Η φυλετική απομόνωση ήταν νομικά παγιωμένη στο μεγαλύτερο μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών και πολλές σημαίνουσες και ισχυρές προσωπικότητες πρέσβευαν απόψεις παρόμοιες με αυτές του Λάβκραφτ ή και εντονότερες.

Τοποθεσίες στα έργα του Λάβκραφτ
Ο Λάβκραφτ χρησιμοποίησε εκτενώς την γενέτειρά του, την νέα Αγγλία, στα έργα του. Μεταξύ άλλων, αναφέρονται πολλές πραγματικές ιστορικές τοποθεσίες αλλά και αρκετές φανταστικές.

Ιστορικές τοποθεσίες
Λόφος Copp, Βοστώνη, Μασσαχουσέτη
Βερμόντ
[Επεξεργασία] Φανταστικές Τοποθεσίες
Πανεπιστήμιο του Μισκατόνικ στην φανταστική πόλη του Άρκαμ της Μασσαχουσέτης
Η κωμόπολη του Ίνσμουθ
Το χωριό του Ντάνγουιτς
Τα θεόρατα Βουνά της Τρέλας στην Ανταρκτική.
====

Απόσπασμα από το διήγημα "Πέρα από το Τείχος του Ύπνου"... (μετ. Γ. Μπαλάνος. εκδ. Locus-7):
"Με βάση την πείρα μου, δεν μπορώ να αμφιβάλλω ότι ο άν­θρωπος, όταν χάνει τη γήινη συνείδησή του, όντως περι­πλανιέται σε κάποιο άλλο, ασώματο είδος ζωής πολύ διαφο­ρετικής φύσης από τη ζωή που ξέρουμε, και από την οποία μονάχα οι πιο αχνές και δυσδιάκριτες αναμνήσεις παραμέ­νουν όταν ξυπνάμε. Από αυτές τις θολές και αποσπασματικές αναμνήσεις μπορούμε να συνάγουμε πολλά, κι ωστόσο ν’ αποδείξουμε λίγα. Μπορούμε να μαντέψουμε ότι στα όνειρα, η ζωή, η ύλη και η ζωτικότητα, όπως η γη γνωρίζει αυτά τα πράγματα, δεν είναι απαραιτήτως σταθερά· κι ότι ο χώρος και ο χρόνος δεν υπάρχουν με την έννοια που τα αντιλαμβά­νεται ο ξυπνητός μας εαυτός. Έρχονται στιγμές που πιστεύω ότι αυτή η λιγότερο υλική ζωή μας είναι η περισσότερο αλη­θινή ζωή, και ότι η μάταιη παρουσία μας σε τούτη τη χωμά­τινη σφαίρα δεν είναι παρά μόνον ένα δευτερεύον ή απλώς εικονικό φαινόμενο."